Ja Nie Wiem. Próbuję zrozumieć.

noreply@blogger.com (M.K.) — Tue, 16 Jan 2018 19:56:00 +0000

Składam usta do Ciebie

w radość, w szelmostwo, w rurkę

w smak, niezdecydowanie, marzenie,

w niedzielę i środę.

Składam usta do Ciebie

w niedopowiedzenie, w uśmiech,

wdzięk, zaproszenie, nieśmiałość,

w maniurkę i śmiech.

Składam je wieczorami, rankami,

w smutek, w przyjemność, rozkosz,

w doskonałość, uznanie, niecność

w podnieceniu rozchylam je.

Składam je do Ciebie

w niepewność, śmieszność,

dziecinność, w inną, piękną twą

kobietę. Składam je tobie w ofierze.

Stale, z myślą o tobie, składam je

choć ty odszedłeś tak spokojnie

z ustami złożonymi w kreskę.

I nie chcesz czytać więcej,

z procesów mojej twarzy.

O potrzebie mitu

noreply@blogger.com (M.K.) — Mon, 15 Jan 2018 19:31:00 +0000

Od dłuższego czasu myślę o mitach. Chyba wszyscy zdajemy sobie sprawę z tego, że ludzie mają ogromną potrzebę mitu.W szkole uczymy się mitologii greckiej i rzymskiej. Wszyscy, ze względu na kulturę, jesteśmy oswojeni z mitologią żydowską. Znam fanatyków świata nordyckiego i entuzjastów mitycznych opowieści wschodu. Ale co z nami? Dlaczego my, Słowianie, swojej mitologii nie znamy właściwie wcale? Czy to może jakoś rzutować i odbijać się w naszej mentalności, myśleniu o świecie i o nas samych? Czy przypadkiem nie zatraciliśmy czegoś, co można nazwać mityczną słowiańską duszą, oddając ją w imię kultury europejskiej i katolickich nauk? Nie chcę być źle zrozumiana. Wierzę w chrześcijańską filozofię, a jednak to nie może odbierać mi prawa do takich, a nie innych rozważań.

Każde społeczeństwo charakteryzuje się potrzebą mitu ze względu na kilka ważnych, a może i najważniejszych dla ludzi spraw. Potrafię zliczyć kilka z nich, a na pierwszy plan wysuwają mi się:

a) tłumaczenie rzeczywistości (Dlaczego istniejemy?)
b) realizowane w opowieściach wzorce zachowań i schematy działań (Jak wielcy byli moi przodkowie?)
c) hierarchia wartości wypływająca z hierarchii bóstw i systemu ich zachowań (Co jest wartościowe i dobre, a co złe?)
d) potrzeba transcendencji (W co wierzę?)
e) likwidowanie lęku (Co będzie ze mną, gdy umrę?)
f) potrzeba ciągłości i przodków (Dlaczego jestem, jaki jestem?)
g) potrzeba realizacji zgodnych celów (Jak mam żyć?)
h) typologia (Jakie są kobiety? Jacy są mężczyźni? Co nam się podoba? Dlaczego?)

Można wyliczać dalej, jednak wydaje mi się, że te punkty właściwie bardzo trafnie opisują pewne społeczne, wspólne dla wszystkich ludzi pragnienie odpowiedzi na podstawowe pytania. Każda mitologia odpowiada na nie we właściwy sobie sposób. Nie będę tu tłumaczyć, jak to robi judaizm, hellenizm czy buddyzm. To już wiemy.

Ale z nami, Polakami, sytuacja jest dość specyficzna. Nasze mity zabrano, spalono na stosach i wyparto pod groźbą egzekucji. W świadomości przeciętnego Polaka, Polska zaczyna się od chrztu, co jest totalną bzdurą, ponieważ Słowianie żyli na tych ziemiach wraz z kształtującą się świadomością i kulturą od 3-4 tysięcy lat p.n.e., o czym świadczą tak odkrycia archeologiczne, jak i badania genetyków. Jesteśmy jedną z najstarszych kultur świata. Na naszych ziemiach wyodrębnia się specyficzną tylko dla tego obszaru, bardzo starą haplogrupę, która płynie tylko tu, w naszej krwi. Czy to, że 5 tysiącleci kultury nazywanej dziś "pogańską" (lub wcale nie nazywanej) zostało zmazanych w przeciągu tysiąca lat przez ekspansję krzyżackich wojsk i interesów papiestwa, coś może dla nas tu i teraz znaczyć? Czy to, że razem z narzuconą religią zupełnie wyparto rodzime wierzenia, ma jakiś wpływ na to, jacy jesteśmy jako naród?

Wydaje mi się, choć oczywiście to tylko moje przypuszczenia, że skutkuje to czymś na kształt traumy, która objawia się lękiem przed potępieniem, śmiercią lub cierpieniem (takie metody w końcu wprowadzili zakonni żołnierze i inkwizycja) i mechanizmem obrony, polegającym na przejęciu i uczepieniu się jeszcze mocniej tego, co nie jest dla nas groźne i jest już nam znane. Lepiej w nic nie wierzyć, niż poddawać w wątpliwość to, co ogólne i przyjęte. Skrajności są bezpieczne. Tak samo, jak pozorna ignorancja. Nie zrzucam tu winy na współczesny kościół. To przecież tylko historia. Ale historia zostawia ślady. Myślę raczej o procesie, który zadział się w świadomości naszych pradziadów. No dobrze, nieznajomość mitów w tym ujęciu przecież nie jest groźna, co najwyżej trochę smutna, no ale to nie powód do pisania tego tekstu. Zapytacie słusznie: no i co z tego?

Idąc dalej. Wydaje mi się, że każde społeczeństwo ma zapisaną własną poznawczą mapę, którą nam wybielono, zastępując jeden mit innym mitem. A potrzeba własnej mitologii jest permanentną, nieświadomą potrzebą każdego społeczeństwa, która i tak zawsze wypływa na wierzch. Skoro Polska rozpoczęła się wraz z chrztem, nie pozostaje już nic innego, jak stworzyć sobie nasz własny, nowy mit. Narodowy. Póki co, świetnie nam się to udaje.

Nie chcę powiedzieć, że patriotyzm jest czymś złym, albo że pamięć o historii jest groźna. W żadnym razie. Chodzi mi tylko o to, że zapominając o mitologii Słowian, mamy TYLKO pamięć narodową, która zabiera nam, jako społeczeństwu, mądrość, ciągłość i dystans do rzeczywistości.

Może przesadzam. Jeżeli tak, poprawcie mnie. Ale mam niejasne przeczucie, że zamiast tworzyć w wyobraźni obraz Polski jako młodej, skrzywdzonej, wojowniczej i bohaterskiej narodowo społeczności (czego nie podważam, to także się nam przydarzyło), może powinniśmy sięgnąć głębiej. Tam, gdzie mądrość naszych przodków mogła przetrwać: do ludowych przysłów, do tych ciemnogrodzkich zabobonów, starych baśni, do nowego słyszenia słów, które pięknie i prawdziwie wiodą nas przez labirynt definicji i prawdziwego rozumienia świata. Może powinniśmy dokopać się do tego, co zostało nam z mitów i na nowo zastanowić się nad tym, kim my, Polacy, właściwie jesteśmy? Czego w związku z tym chcemy? Co może wynikać z tego na przyszłość?

W mity nie trzeba wierzyć, lecz może warto je zrozumieć i z tą mądrością, która sięga w pokolenia, spojrzeć na nowo w siebie i na innych? Choć to tylko stare opowieści, to one właśnie tworzą realną siłę. Siłę, która pozwala czuć się sobą u siebie z zapleczem i wolnością.

Filozofia przypadku

noreply@blogger.com (M.K.) — Fri, 12 Jan 2018 20:40:00 +0000

Na pewno zastanawiałeś się kiedyś czym jest przypadek. Racjonalny umysł podpowiada, że to po prostu zbieg okoliczności. Używając wyliczeń, arytmetyki, wypadkowych i różniczkujących, mądre głowy już nie raz i nie dwa dawały równania na to, że czasem coś po prostu musi się stać. Prawdopodobieństwo „przypadku” jest tak samo pewne jak to, że nigdy nie będzie miał miejsca. Z drugiej strony, umysł, który wykorzystujemy tylko w 5% możliwości wciąż pozostawia spora dawkę wątpliwości co do przypadkowości pewnych zdarzeń, kierując je raczej w stronę nieokreślonego przeznaczenia albo przeczucia, za którym zupełnie i nieświadomie podążamy.

***

Kiedyś, na chwilę która wyrosła z całogodzinnych przemyśleń, zajęła mnie pewna sprawa. Każdy człowiek miał marzenie: najskrytsze, życiowe, niemożliwe wydać by się mogło, do którego kiedyś zapałał. Oczywiście, bo jakżeby inaczej, stłumił je w sobie, wyciszył, traktując jak nierealną mrzonkę i zapomniał. A potem zasypał startą innych, pomniejszych pragnień i marzeń zaoferowanych przez świat. To największe zapisało się w nim doskonale, jako permanentne pragnienie "czegoś" (każdy ma problem z odpowiedzeniem sobie na pytanie: czego?), by od tego czasu.. hm.. No właśnie..

Permanentne Pragnienie

Doszłam wtedy o wniosku, że można by wysnuć pewne przypuszczenie. Człowiek, zupełnie nieświadomy lub na wpółświadomy pragnienia wytycza sobie ścieżkę zgodną z nim, co determinuje podejmowane decyzje, przyciąga przypadki i ludzi, a może i kształtuje okoliczności oraz przebieg sytuacji w których uczestniczy w postać idealnie pasującą do tego celu (takie sprzężenie między rzeczywistością dziś i rysującym się gdzieś dalej obrazem możliwego jutra, którego w danej chwili w ogóle nie dopuszczamy do świadomości). To dlatego czasem zastanawiamy się: co mnie naszło by postąpić w ten sposób? Lub częstsze: nie wiem dlaczego to powiedziałem. Przeczuwamy ważność sytuacji dla myśli schowanej głęboko tylko po to, by czynić ją prawdziwą. Można nazwać to przypadkami, zbiegami okoliczności albo przeznaczeniem. Tu potrzebna jest odwaga: zaufać właściwym, przedzierającym się z głębi odczuciom i impulsom. One właśnie działają w korelacji z pragnieniem permanentnym i zwykle powodują przypadki dziwne, nieoczekiwane i zaskakujące. Dobrowolne poddanie się temu procesowi wzmaga w człowieku potok wątpliwości i morza niepokoju, podobne ale nie jednakowe z tymi, które odczuwamy zupełnie zbaczając z tej ścieżki. Zejście to nastąpiła na skutek przyjęcia powszechnych schematów działań, jakie dążyliśmy w sobie wyrobić i które narzucił nam system. Wątpliwości te znikają w momentach przebłysku, czy przeczucia właściwej realizacji pragnienia.

Odtwarzanie mapy

To jak odtwarzanie zabrudzonej, nieaktualnej mapy, jedynej prowadzącej do celu, na którą nanosimy nowe ścieżki, a gdy za daleko zbaczamy pojawia się przebłysk, tak zwana intuicja, jakiś duży sen (tak o nich mówię, bo sny mają trzy poziomy) lub właśnie przypadek, który wraca nas do punktów znanych lub prowadzi inną ścieżką na trasę, z której możemy kontynuować drogę do postawionego sobie dawno temu ukrytego celu, który ma ujawnić życie. Chyba mało komu udaje się tam dotrzeć. Zbyt często zatrzymuje nas wszystkochcenie, wszystkowolność, blazacja, pomniejsze pragnienia, cierpienie, rutyna lub schemat.

Filozofia przypadku

Z przypuszczenia mego, przeczucia, można by wysnuć pewien wniosek. Czy jest przypadek? Punktem, który sprowadza nas na ścieżkę realizacji, stworzoną przez nasz nieświadomy umysł w oparciu o wszystkie przesłanki, jakie się w nas zebrały. Ale czy to jest prawdopodobne? Tutaj każdy się obrazi. Ateista, chrześcijanin, racjonalista. Właściwie mogą pojąć to tylko bratnie dusze, latające gdzieś w przestworzach.

Czy i wy nie odczuwacie życia w ten właśnie sposób? Wy, depresyjni wrażliwcy, odznaczający się przeczuciem dobra, które mimochodem czynicie dla siebie i wokół siebie, pozostając w głębi notorycznie i permanentnie melancholijni? Zatracenie drogi grozi depresją i rozchwianiem. Każdy przypadek, który sprowadza nas z powrotem staje się małą radością, od której zaczyna się zupełnie nowy etap, nowa droga powrotna na linię, którą powinniśmy zmierzać.

Niestety czasem i on nie ma mocy przebudzenia dla zakopanego w głębi umysłu, a może i duszy chcenia czegoś nad wszystko. I nie mówię tu o chceniu, jakie czasem odczuwają zakochani lub alkoholicy – to zupełnie inna bajka. To ekwiwalent jaki fundujemy sobie sami w odruchowym strachu przed realizacja siebie. Mówię o chceniu prawdziwy i tak dogłębnym, że można odczuć je tylko w trzewiach.

noreply@blogger.com (M.K.) — Mon, 08 Jan 2018 15:07:00 +0000

Na dachu korpus gołębia

W pościeli ciało kobiety

Przy barze czyjeś plecy

Głowy jak piłki osobne

poturbowane w grze

Żongluję

VI. Obraz niedokończony

noreply@blogger.com (M.K.) — Sun, 07 Jan 2018 10:31:00 +0000

***

Lili raz za razem pociągała pędzlem po ciemnym, nabrzmiałym płótnie. Lubiła sublimować. Nakładała krwistoczerwoną farbę koloru surowej wątroby na mały format obrazowy: 18x22. Prace nad obrazkiem rozpoczęty się kilka miesięcy temu od przygotowania tkaniny spowitej kolorami nocy. Dziś malowała kolejną warstwę: długą, czerwoną suknię, zlewającą się z ziemią, suknię kobiety, którą przygniata fioletowe, ciężkie i złowrogie niebo. Lili z każdym ruchem oddawała energię, ten środek rozkoszy, który nagromadził się gdzieś w jej trzewiach, a teraz wylewa się rumieńcem na pracy. Raz z za razem, mach za machem na płótnie wybuchał obiekt, a ona kontrolując wybuch przygryzała wargę i myślała.

Mam niechybne przeczucie, że to mężczyzna, który mógłby dać mi pełna rozkosz. Gdyby nie to, że kocham innego w sposób nieopisanie czysty i to, że funkcjonujemy w zastanym, formalnym układzie na który się świadomie zgodziłam i nie chcę z niego rezygnować oraz przez wrodzony wstręt do fizycznych uciech dla samych tylko uciech, oddałabym się mu bez chwili wahania. Oczywiście fizycznie - psychicznie oddać się nie jestem w stanie nikomu w takim stopniu i w takim wymiarze, jak potrafią oddawać się dziewczęta swoim chłopcom. Jakieś uszkodzenie, ukształtowane dawno temu w moim wnętrzu, jakiś defekt duchowy przenika mnie na wskroś i sprawia, że choć umysłem jestem w stanie pokochać w całości, duchowo, bariery tworzę zawsze, jakby broniąc się przed czymś, co dla innych jest największym błogosławieństwem. Czy to źle? Dla mnie nie. Nauczyłam się z tym żyć, i tak, jest to duże ułatwienie relacyjne. Niedostępność, nawet tak ukryta bywa w cenie, a mężczyźni wyczuwają ją doskonale, szczególnie Ci o podobnych skłonnościach do moich. W tym całym ambarasie największym problemem jest zaufanie, które muszę opierać nie na tym wielkim, miłosnym oddaniu, oczywistym dla większości ludzi łudzących się swoją wyjątkowością w czyichś oczach. Ja wymagam więcej, jakiś wyższych, niepodważalnych zasad, czegoś w rodzaju żelaznej etyki, którą musi się charakteryzować każdy z moich wybranków. Inaczej nie tracę czasu, nie strzępię sobie nerwów i nie zaprzątam głowy. Dopóki ten czy ów kandydat do moich bioder i umysłu nie wyrobi się w tego rodzaju surowości, pozostaję z nim w specyficznym stosunkach, niewypowiedzialnego i nieprzekraczalnego dystansu fizycznego, z jednoczesnym oczywiście uśmiechem po więcej.

A on? Jak to jest, że przy całym swoim chłopięcym sznycie, widocznym u trzydziestolatków po przejściach egzystencjalnych, z płonną nadzieją na artystyczne spełnienie, z konfliktami wewnętrznymi, które miotają każdą jego cząstką i są widoczne nawet w samej posturze, sprawia on wrażenie mężczyzny twardego, który potrafi dostatecznie dobrze zapanować fizycznie nad kobieta, do granic bólu i wbrew jej kłamliwemu "wystarczy", przy czym psychicznie będzie się kajał za swoje odruchy, przybierając w tym usłużną i strapioną pozę biednego, smutnego chłopca, którym należny się zając. To dobre zestawienie. Jedno z najlepszych. Świadczy o potencjale artystycznym i pewnym rodzaju wrażliwości, która zrodziła się w odmętach wewnętrznej siły, charakterystycznej jedynie dla mężczyzn wielkich (o ile będą w stanie tą wielkość w sobie odkryć i zrobić z niej użytek). Tak, to ktoś taki. Pragnę go w momencie spotkań i w uśmiechach wymienianych mimochodem i w tych wszystkich grach słownych, które zdajemy sobie przypuszczać. Wydaje się, że to jeden z tych, który posiadł umiejętność mówienia z kobietami, mówienia w sposób wyrafinowany i twardy, bezpardonowy, kiedy rozmowa o przedmiocie prowadzi do skojarzeń z zimną kobietą, suką, rozgrzewającą się powoli tylko po to, by parzyć go po palcach. Choć właściwie to nie jest tak. Ja nie pragnę jego. To chyba jest pragnienie konfrontacji, pragnienie ułożenia czegoś w nas i między nami, które, wydaje się, może rozegrać się najlepiej na płaszczyźnie fizycznej. Ale czy na pewno? To coś wypływa między nami w drobnostkach i niuansach, w małych, nic nieznaczących spojrzeniach, które są tak jednoznaczne, że aż fatalne.

Niech to będzie tortura, tortura bez rozwiązania, która zapadnie mu w pamięć, kiedy już po Kordiańsku przestanie się ze mną widywać i wyjedzie do swej wyprojektowanej z tęsknoty za niedościgłym ideałem rzeczywistości. Biedak nie wie nawet, że to tylko kolejna mrzonka o lepszym życiu, podszyta autentycznym współczuciem i jeszcze silniejszym egoizmem spełniającym się w wizji wybawiciela i obrońcy, jaką chce na siebie włożyć (lub mimowolna próba charakteru, której faktycznie potrzebuje, lecz w zgoła innym wydaniu). On potrzebuje prawdziwej próby, bo zasługuje na szczęście, na odkrycie w sobie bestii i na okiełznanie jej siłą swojego umysłu. W przeciwnym razie stanie się nikim, stanie się przeciętnym Kowalskim, sfrustrowanym o tyle bardziej, o ile jego predyspozycje i potencjał przewyższają potencjał Kowalskiego.

Dlatego będę patrzeć jak zbliża się i lata jak ćma przy blasku, nie wiedząc jeszcze, że to nie są żarty i że w każdej chwili płomień możne spalić te napięte i rozłożone dumnie skrzydła. Zafunduje mu tę torturę z nadzieją, że dzięki niej przekroczy siebie, swoje lęki, zahamowania i płytkie podniety. Że postąpi jak mężczyzna, wywlekając na zewnątrz, prosto z jelit, krwawy potencjał i wszystkie lęki i wyobrażenia po to tylko, by się im przyjrzeć i z robić z nich użytek. I może pozna w końcu siebie, mężczyznę jakiego ja już teraz w nim widzę, mężczyznę silnego, twardego i nieugiętego przed podnietami, których nie sposób wytrzymać.

Lecz jeśli okaże się, że wytrzymał próbę, jeżeli okaże się, że jest w nim stal charakteru, to ja będę stracona. Stracona, bo wtedy, nie będzie już między nami miejsca na nic, wtedy odrzuci mnie, jako ostatnią linę trzymającą go w dawnym wcieleniu. Zostanie nam tylko komunia dusz. Tego rodzaju rozstania są najbardziej bolesne dla ludzi, którzy funkcjonują z defektem podobnym do mojego, ale niestety są konieczne. Tego rodzaju rozstania zostawiają dziurę w sercu na całe życie, która zabliźnia się w sposób powolny, ale zabliźnia się dumnie, ze swego rodzaju miłosną nostalgią, niemąconą zupełnie brudną, ckliwą fizycznością. Nostalgią prawdziwą, czyli tęsknotą za czymś, co mogło się rozegrać, lecz z jakiegoś, wyższego powodu nie rozegrało się nigdy. I tęskni się właśnie do tego nierozegrania. Jestem w stanie się na to zgodzić po raz drugi.

Póki co, podoba mi się ten pokaz lotu i zaproszenia do zabawy. Bawi mnie to zmieszanie i miotanie się w kokonie. I możemy sobie igrać tak długo, jak długo wytrzyma. Czy cała ta gra jest brudna? Nie jest. Paradoksalnie jest najczystszą z gier. Oboje wiemy, że nie wolno nam przekroczyć pewnych granic, bo kto pierwszy je przekroczy, ten okaże się słaby i wystawi na litość drugiego, a w tej konfiguracji to nie do wybaczenia. Wiec bawmy się, bawmy się dalej. Co z tego będzie dla nas? Może prawdziwy, silny człowiek, może kolejny kwartet aleksandryjski, a może druzgocący upadek.

Prawdą jest, że możemy cierpieć z nienasycenia, upadać raz po raz z pragnienia i rozkoszy, które rozgrywają się jedynie w naszych głowach, bo to jest przywilejem każdego onanisty i jednocześnie dochodzić do swojego rodzaju psychicznego mistrzostwa opartego na wyobraźni, sile charakteru, harcie ducha i sztuce. Innych rozwiązań nie będzie.

Delikatna, czerwona tkanina rozlała się w prawej dolnej części płótna i połączyła z ziemią w sposób nieodróżnialny. Spowita w ciemnych barwach nocy postać, odwraca teraz głowę jakby za siebie, twarz zwracając w stronę patrzącego. Jedna jej ręka chwyta materiał i podtrzymuje suknię, druga układała się do ust, wyrażając jakby prośbę o ciszę lub kryjąc opuszkami palców szept lub podniecie. Została jeszcze jedna część, która zamknie całość. Wtedy to postać otrzyma oczy, usta i włosy, a otoczenie wybuchnie wielością barw, jednak na to jest jeszcze za wcześnie. Na to trzeba nam poczekać.

Sofia czyli mądrość

noreply@blogger.com (M.K.) — Thu, 14 Dec 2017 12:53:00 +0000

Pierwotny Bóg zsyłał na świat swoje emanacje parami, przy czym każda para była mniej doskonała od poprzedniej, a Sofia -Mądrość - żeńska połowa trzydziestej pary najmniej doskonała. Przejawiało się to nie jak u Lucyfera, buntem przeciw Bogu, lecz zbyt gorącą tęsknotą do zjednoczenia się z nim. Zgrzeszyła nadmiarem miłości, dlatego wypadła ze strefy boskiej harmonii w materię, a z jej cierpień i wyrzutów sumienia powstał świat. Zanim została zbawiona przez Chrystusa urodziła syna, Demiurga, który rządzi tym padołem smutku i zamętu. Istnieją trzy rodzaje ludzi - ludzie ciała, ludzie ducha i ludzie duszy, z czego dwa pierwsze rodzaje należą do Demiurga, ale trzeci rodzaj, ukochany przez Sofię, nie chce go słuchać. Dla tego trzeciego rodzaju ludzkiego przyszedł Chrystus i przekazał dwunastu uczniom tajemnicę Gnozy.

L. Durelle, Kwartet Aleksandryjski. Justyna, Poznań, 2017, s. 21.

Czym świat stoi gdy upada? Koń Turyński jeszcze raz

noreply@blogger.com (M.K.) — Mon, 11 Dec 2017 20:54:00 +0000

Z sentymentu

Długo zastanawiałam dlaczego padło na Konia. Może to dlatego, że dobrze kojarzy mi się święto wiosny, kiedy to wybór owego filmu na pierwszą randkę okazał się niezbyt trafnym wyborem, a może dlatego, że kilka razy siadając do oglądania z zapałem szaleńca, zawsze musiałam zakładać dodatkowy sweter. Jakkolwiek, Koń Turyński, jest to dzieło obok którego nie można przejść obojętnie. W epoce filmów kolorowych, szybkich, dynamicznych i na pohybel krzyczącym, rażącym nowinkom, nowościom, koń pozostaje koniem. Bez zbędnych słów, gestów, bez kolorów, bez uśmiechu nawet. Historia tak naturalistyczna, symboliczna, a wręcz ogołocona ze wszystkiego co zbędne, kiczowate, nowe, że pozwala poważnie zastanowić się każdemu nosicielowi głowy na karku na czym, a raczej czym ten (a może już nie ten?) świat stoi, gdy upada.

Piękno filmowej agonii świata

Koń Turyński jest filmem jakby wyciągniętym z innego świata. Jest czarno-biały, wywołuje nastrój dekadencji, schyłku, smutku. Zwykła chata zbudowana z kamienia walczy z silnym wiatrem. Obok niej rozpadająca się stajnia, w której mieszka stary koń. W chacie – brodaty starzec i jego niemłoda córka. Siedzą przy drewniej ławie, siedzą pod kocami, siedzą przed oknem; patrzą się w pustkę, śpią w ubraniach i w butach, dokładają do pieca, jedzą rękami gotowane ziemniaki. Z zewnątrz próbuje wedrzeć się natura – wiatr wściekle wieje, wali w okna, kurz przysłania krajobraz, na horyzoncie czasem zamajaczą jacyś ludzie ale po chwili giną w zawiei. Obrazy jakie pojawiają się na ekranie to tytułowy koń, jego stajnia, codzienne czynności wykonywane przez dwójkę bohaterów. Mamy tutaj jakby dwie płaszczyzny – tą znaną, którą jest dom bohaterów, łóżka, piec, stół. Oraz tą obcą, która znajduje się na zewnątrz: pola, łąki, droga do miasta, wiatr szalejący przez cały czas. Cały koncept przedstawionych obrazów opiera się na antynomiach: zewnątrz – w środku, bezpieczeństwo – zagrożenie. Powtarzającym się motywem jest kierowanie ruchów kamery na okno, które staje się granicą między tymi dwoma światami. Jednym znanym, bezpiecznym i zwykłym, które opiera się na pracy i obowiązkach dnia codziennego. Drugi świat, ten zewnętrzny wali się – ciągłe wichury, głód, zagrożenie. Kolejny motyw to koń, zajęcie i chyba jedyne źródło utrzymania rodziny – koń codzienne wyprowadzany, zaprzęgany, karmiony. Koń biedny, koń stworzony do pracy. Obraz zwierzęcia wzrusza ale bardziej obraz ludzi, żyjących w podobnych warunkach, pracujących, nie czerpiących z życia żadnych rozrywek, a jedynie ciągłą walkę z przeciwnościami. Wiele razy podczas filmu zdarza się zatrzymanie ujęcia na jakimś obiekcie – są to gotujące się ziemniaki lub para z wody. Kadry są piękne i straszne jednocześnie, są jak obrazy. Te codzienne czynności też są powtarzane, tak jakby autor chciał wydobyć całą rutynę, żmudę życia bohaterów. A oni, ojciec i córka, sami w domu, mają swój odwieczny podział obowiązków. Są starzy, smutni, szarzy. Nie ma w tym domu szczęścia. Jest jedynie smutek. Czyżby obraz świata z filozofii Nietzego, gdzie niebo jest puste, a wartości przewartościowały się był właśnie reżyserskim obrazem filmowym? Świat ten musi się skończyć, a autor tego filmowego obrazu przedstawia nam siedem dni końca tego starego, smutnego świata w nawiązaniu może do siedmiu dni Bożego aktu twórczego? Smutek, trwoga, żal, strach, śmierć. Czujemy to, oglądając tak proste, wręcz naturalistyczne sceny z życia bohaterów. A odczucia te idealnie stopniowane, każdego dnia mocniejsze i bardziej wyraziste: gdy dołącza się głód, histeria mieszczanina i klątwa cyganów. Filmowa agonia świata.

"Mutter ich bin dumm"

Przez cały film nieprzerwanie wymieniają się ze sobą dwa tematy dźwiękowe: zimny, mocny wiatr, który huczy nieprzerwanie i melodia, skomponowana na prośbę reżysera filmu przez węgierskiego muzyka Mihaly Viga. Cisza zapada jedynie w czasie przejścia do kolejnych dni, dla podkreślenia informacji. Tematy dźwiękowe wymieniają się ze sobą, czasami trwają równocześnie, czasami jeden cichnie gdy drugi przybiera na sile. Jeden i drugi dźwięk dają ładunek emocjonalny strachu, niepewności, może nicości, smutku.

Słowa w filmie mają znacznie podwyższoną wartość, ponieważ wypowiadane są rzadko, przez co nabierają patetycznego sensu. Bohaterowie mówią ze sobą jedynie wtedy, gdy to konieczne. Nie ma w nich ekspresji, pełnią raczej funkcję czysto informacyjną. Więcej czytamy z ich sposobów zachowania się, chodu, mimiki twarzy. Oprócz bohaterów mamy postać narratora, który wprowadza nas w ten straszny świat. Narrator rozpoczyna film anegdotą, o śmierci Friedrich Nietzsche'go, który u schyłku swoich dni popadł w szaleństwo gdy zobaczył jak woźnica bije swojego konia. Ostatnie jego słowa, po dwóch miesiącach gorączki i milczenia brzmiały: Mutter ich bin dumm. [Matko, jestem głupcem]

Czym świat stoi gdy upada?

Schyłek jest powolny. Najpierw cichną korniki, które latami hałasowały w drewnianym domu. Kolejnego dnia rodzina przyjmuje gościa. Różni się znacznie od domowników: widać jego wysoką pozycję społeczną – jest bogaty, nosi futro, na ręka pierścienie, spodnie od garnituru dopełniają jego wizerunek. Ma rzeźbioną drewnianą laseczkę. Jest ogolony. Można wziąć go za inteligenta, awangardzistę. Przypomina mi to spotkanie się dwóch światów. Może obcy mężczyzna symbolizuje świat, w którym wartości przestały liczyć się na poczet pieniądza, a etykę zastąpiła sztuka? Ciekawy jest dialog jaki prowadzą. Gość, dość zagadkowo i enigmatycznie wysnuwa swoje domysły na temat tego, co tak naprawdę dzieje się w świecie. W jego monologu możemy dopatrywać się powodu, dla którego ten świat nie może już dłużej istnieć: wszystko zostało upodlone, coś się wydarzyło, nie ma miejsca, na zwrócenie odpowiedzialności istocie wyższej. Wszystko przegraliśmy.

Kolejne dni coraz bardziej przepełnia cierpienie, zimno i wiatr. Żywność kończy się, świeczka gaśnie. Ojciec i córka siedzący przy stole powoli nikną. Zostawiają jedno wielkie niedopowiedzenie i pytanie: Dlaczego? Co właściwie się stało?

Odzyskać znaczenie

Reżyser filmu, Tarr, jest maksymalistą. W twórczości nie pozwala sobie na ustępstwa wobec widza, o czym świadczyć może przede wszystkim długość produkcji oraz fanatyczne wręcz dopracowanie każdego szczegółu. Film obezwładniająco powolny, ascetyczny, a nade wszystko enigmatyczny. Czy chodzi tu o podkreślenie, że wiedza nigdy nie może być radosna, bo to, co determinuje i określa człowieka – śmierć, koniec, apokalipsa – zawsze wymyka się z ludzkiej racjonalizacji? Z przestrzeni zostało wymiecione wszystko, co zbędne, każdy śmieć, pozostało tylko kilka przedmiotów. Tu każdy z nich odzyskuje znaczenie. Piec, lampa, koc – obserwowane uważnie, z fenomenologiczną otwartością. Wszystkie znajdują swoje miejsce w domu ojca i córki. Tu nie ma strachu. Zawsze, gdy bohaterowie wychodzą za próg i dostają się we władanie wrednej natury, gdy prą przez wiatr, osłaniając twarze przed wszechobecnym pyłem, dom, w którym mieszkają, staje się najcenniejszym miejscem. Jaśnieje, bo zawsze mogą tam wrócić. Czy jeszcze mogą? Domu też już nie ma. I konia, który był jedynym powodem dla zmagań z groźną rzeczywistością. Wszystko zostało zrujnowane. Czy można było temu zaradzić?

Ludzie Bezdomni

noreply@blogger.com (M.K.) — Mon, 04 Dec 2017 06:00:00 +0000

Po zajęciach jechałam na dworzec. W tramwaju nie było tłoku, choć większość miejsc siedzących grzały szanowne cztery litery podróżnych. Na przystanku ‘Dworzec Wileński’ wsiadł starszy pan. W starym, zniszczonym kożuchu, rozpadających się butach, zdezelowanych spodniach, podtrzymując się kulą z trudem zajął jedno z wolnych miejsc. Tramwaj szybko wypełnił się wonią ludzkiego potu, stęchlizny, miodu i jakby fekaliów. Dwie kobiety, ostentacyjnie zaciskając noski, z teatralnymi minami obrzydzenia przeszły obok staruszka machając dłońmi jak wachlarzami. Za nimi paradowała ślicznotka w kapeluszu, która okazywała swój wstręt naśladowaniem odruchów wymiotnych. Kolejne dwie panie siedzące całkiem daleko od ‘sprawcy’ zajścia, głośno, jakby przez płot na wsi, rozprawiały o obrzydliwej woni jaka unosi się w pobliżu. Można było zauważyć ciekawą zależność - im bardziej "upiększeni" ludzie, tym gorzej znosili brzydki zapach zaniedbania, choroby i starości. Obok mężczyzny szybko zrobiły się pustki. A on, przez te kilka minut robił się coraz mniejszy, bardziej zgarbiony, aż w końcu wydało mi się, że głowa zupełnie schowała się gdzieś za plecami, tak, że nie było jej widać wcale. Obok zostały jedynie dwie dziewczynki, które w naturalnym odruchu nie czuły potrzeby manifestowania niesmaku i elegancki starszy pan czytający gazetę. Jak to się stało, że my, wysoko rozwinięci, inteligentni, piękni ludzie, nie jesteśmy w stanie znieść zapachu biedy drugiego człowieka? Już nie tylko odchodzimy. Zawstydzamy i Winimy za obecność dumnym, okazałym wstrętem. Wychodzimy może z założenia, że przecież przestrzeń powinna być piękna i okazał jak my. Bez brzydkich zapachów, starości i biedy.

noreply@blogger.com (M.K.) — Tue, 21 Nov 2017 22:05:00 +0000

Córka tytana, nimfa Kalipso,

skazana za zamach

na wyspę kochania,

objęła pusty Eden z lotu ptaka.

Atena wysłuchała go.

Wielka bogini rozsądku

rozkazała: puścić wolno!

Uroniła łzę i zgodziła się.

- Idź, płyń Odysie!

Po siedmiu latach, myśl o Kalipso

każe mu na powrót płynąć.

Na nic to. Kalipso

zabiła nieśmiertelność.

Potem spiła nektar z siedmiu róż

i przez siedem dni była szczęśliwa.

Piękna jak sen sięgnęła chmur

skrzydłem motyla i znikła.

V. Poranne rozmowy

noreply@blogger.com (M.K.) — Sun, 12 Nov 2017 14:02:00 +0000

***

Obudził go odgłos tłuczonego szkła. Nie wiedzieć czemu, szklanka stojąca na nocnym stoliku spadła i z impetem rozbiła się o podłogę. No ładnie, pomyślał, to będzie miły dzień. Poszedł się odlać, ubrał, wypił kawę. Do zajęć zostały mu jeszcze dwie bite godziny. Za oknem promienie słońca rozświetlały ostatnie pożółkłe liście na drzewach. Rozejrzał się po pokoju, nerwowo potrząsnął trzema z kolei pudełkami po papierosach, w żadnym z nich nie znajdując ani jednej fajki. Kurwa. Założył buty i wyszedł. W kiosku jak zwykle pani Jadzia przywitała go uśmiechem.

- Winstony jak zwykle panie Witku? On tylko kiwnął głową.
- Co to się dzieje w tych dzisiejszych czasach. Patrz pan na gazety. Jeden przez drugiego jakiejś afery szuka.

Pani Jadzia chyba wstała lewą nogą. Wzburzona prawie wykrzykiwała.

- Co ci ludzie chcą! Jak im trzeba pójść na wybory to albo czasu nie mają, albo na kogo nie wiedzą. Jak teraz, znowu źle. A tyle lat walczyliśmy o Polskę, żeby sytuacja się poprawiła. Żadnego, do diaska, wniosku nie potrafią wyciągnąć! Cholera by to wzięła wszystko i by spokój był!

- Ma pani rację. Jakby tak cholera wszystkich wzięła to może by się poprawiło- z uśmiechem potwierdził słowa kioskarki- Dziękuję i miłego dnia!
- Do widzenia, do widzenia panie Witku.

Szedł spokojnie ulicą. Palił. Myślał nad sensem życia, a może o Bogu? Bo jak to właściwie jest. Dlaczego rodzimy się wtedy, a nie kiedy indziej? W tym, a nie w tamtym miejscu? Dlaczego poznajemy takie osoby, a innych nie znamy całe życie? Czy wszystko jest zupełnie naszym wyborem? A może nie mamy wyboru, a cały nasz świat jest tylko plątaniną dawno ułożonego przez kogoś planu. A może to rozgrywka brydża? Jestem białą bilą, siła twórcza, a może stwórcza uderza we mnie i od tego czasu stykam się z innymi bilami, kolorowymi w tej rozgrywce i białymi na swoich stołach w innej partii. Jedne popycham w odpowiednim kierunku, inne łączę ze sobą, a jeszcze inne, niecelnie trafione za cholerę nie chcą trafić na miejsce. I tak przez całe życie. Nie, to przecież dość egoistyczne, jaka siła? Zaszut ogarnij, ogarnij się i nie pal. Mówił sam do siebie. No dobrze, a co jeśli to wszystko, to jeden wielki eksperyment? Siła stwórcza musiała być. A bóg? A jeśli zbudował on pewne organizmy jedynie dla celów statystycznych? Taki test by lepiej poznać siebie. I tak milion stworzeń, dane stałe: te same parametry biologiczne, te same możliwości rozwoju. Dane zmienne: wygląd zewnętrzny, czas funkcjonowania, środowisko naturalne. Próba: spotkania z innymi organizmami, a efektywność działania, logika, rozumowanie. I tak jedne jednostki test boży zdają, inne nie. A bóg siedzi i wyciąga wnioski. A może to jeszcze inaczej było? Kiedyś do tego dojdę, pomyślał. Szedł spokojnie wdychając ostatnie podmuchy ciepłego jeszcze wiatru. Powoli mijały mu długie bloki, krótkie płoty, wysokie, zakrzywione dachy kamienic. Świat odarty z zieleni. Jesień. Dzień po dniu, ta sama droga, te same pieprzone mury, te same gęby. Tego dnia jednak było inaczej. Przechodząc obok starej kamienicy spojrzał w lewo i dojrzał dość niecodzienne i całkiem sympatyczne stworzonko.

Mała brunetka, siedząc na parapecie, kolorowała filtr papierosa na intensywną czerwień. Wyglądała dobrze, choć na jej twarzy było widać ślady całonocnej imprezy. Miała poszarpane włosy i lekki tajemniczy uśmiech. Myślami wspominała może smak i zapach mężczyzny z którego objęć właśnie się wyrwała, a może odpływała po prostu w swój, tylko sobie znany świat piękna, dobra i miłości, którego tak pragnęła. W tej krainie nawet najmniejszy robak wart jest uwagi, ludzie nie umierają – wcielają się po śmierci w nową skórę, a taniec nie ma końca. Tam, w ciemnych zakamarkach dobrej duszy dziewczyny budziły się pragnienia. Miała zwykłe marzenia, była niezwykłą osobą. Te dwie płaszczyzny nieustannie ścierały się w niej. Do zwykłości zmuszało ją życie, do piękna ciągle namawiała dusza. To jakby zamykało ją w klatce, która broniła przed szaleństwem wolności. Z zamyślenia wyrwał ją wysoki, ciemnowłosy i nawet nie tyle przystojny, co pewny siebie chłopak. Pstryknął palcami przed jej nosem. Uśmiechnęła się do niego.

- Masz ognia? Jeszcze nie otworzyli kiosku – skłamał.
Była siódma rano. Dziewczyna mocno przyciągnęła jego uwagę. Zaczęła szperać w torebce wywracając ją prawie do góry nogami.
- Mam! – ucieszyła się sama do siebie – Już myślałam, że znowu ją gdzieś zostawiłam.

Na twarzy Klary malował się tajemniczy, zmuszający do zainteresowania uśmiech. Trochę w tym było zawstydzenia, a trochę diabelstwa. Usta delikatnie zwijał się jak harmonijka, rozkochując w swoim kształcie. Oczy niepewnie wydzierały się spod długich rzęs. Jakie to kokieteryjne, pomyślał. Niedługo myśląc rzucił:

- Wyglądasz marnie po tej imprezie. Ja pewnie nie lepiej właśnie z pracy wracam, a zaraz zajęcia.
- To może zrobię ci kawy? Zapytała patrząc mu kusząco w oczy.
- Co ty, wracam do siebie na kawę- zaprotestował fałszywie, nie mógł zgodzić się przecież od razu.
- No choć, przyda mi się towarzysz, sama nie lubię zasypiać nawet rankiem.

Wiedział, że ma ja w garści. Nie wiedział jak bardzo się mylił. Weszli do małego pokoiku. Był urządzony jak z dawnych lat. Dwie wersalki, rozkładające się pewnie z przyjemnym skrzypieniem, dwa kwiaty na pisakowych ścianach wyrastające spokojnie z doniczek i stara unitra z pokrętłami, kontrastowały przyjemnie z otworzonym jeszcze laptopem. Na wielkim obrazie słońce zachodziło za horyzont rozlanej leniwie rzeki. Dywan, niczym prosto od perskiego wezyra, przycisnęła mała rozkładana ława przykryta czerwonym niby-obrusikiem. I fotele jak z pokoju dziadka, rozkładane i czerwone dodawały uroku temu już i tak przyjemnemu miejscu. W myślach odtwarzał zdarzenia jej wczorajszego wieczoru. Porozrzucane kosmetyki, puste kieliszki, popielnica. Kto jeszcze tu był? Pomięty koc, a wszędzie porozrzucane przeróżne części garderoby.

- To gdzie pracujesz? Opowiedz mi coś i powiedz jeszcze co mogę teraz puścić, tak bardzo bym chciała usłyszeć coś, co gra ci w głowie - powiedziała jednym tchem.
- Dziś nie pracuję, skłamałem byś się mną zainteresowała, ale na co dzień dorabiam sobie w drukarni. Zazwyczaj na nocnych zmianach. Ona znowu uśmiechnęła się zdawkowo, położyła na jednym ze skrzypiących łóżek, nakryła małym czerwonym kocykiem i poprosiła by zalał kawę.
- Jestem taka zmęczona- zmęczona wieczorem, ludźmi, życiem całym zmęczona. Zamknęła oczy. Chłopak posłusznie zalał dwie kawy i przysiadł obok niej. Pomyślał, że dla tego stworzonka chce tylko uśmiechu, chce wprawiać ją w uśmiech i chce, by nigdy, ale to nigdy uśmiech ten się nie skończył.
- Wiem co ci puszczę mała – rzucił, a z głośników popłynęła spokojna i piękna melodia dawnej piosenki Jak to dziewczyna.
- Myślę że to trochę o tobie, choć w sumie to w ogóle Cię nie znam.

Patrzył na nią. Dziewczyna, z delikatnym uśmiechem na twarzy zasypiała. Pogłaskał ją leciutko po głowie i wyszedł, zamykając spokojnie drzwi. Na klatce schodowej obejrzał się na drzwi pokoju. Wiedział już, że jeszcze tu wróci, ze musi tu wrócić.

Zaduszki albo dziady. Msza dusz w opowieściach przodków.

noreply@blogger.com (M.K.) — Thu, 02 Nov 2017 04:00:00 +0000

W starych opowieściach przodków, dzisiejsza noc posiadała szczególną aurę: była zarówno święta jak i niebezpieczna. Podobno, około północy, dusze zmarłych zbierały się w kościołach na mszy, którą celebrowali dawni proboszczowie. Na tę okazję kościoły zostawiano otwarte, na ołtarzu zaś kładziono mszał i stułę. Z 1 na 2 listopada, ludzie wystrzegali się wychodzenia z domu i szczelnie zamykali okna i drzwi. Zmarłe duszyczki nie lubiły podglądaczy i gapiów - w końcu świat żywych i zmarłych nie powinien się łączyć. Przeszkadzanie w obyczaju mogło skutkować dziwnymi przypadkami w życiu i domostwach, więc każdy pokornie tego unikał. Podobno, krótko przed północą można było słyszeć dzwony, które zwoływały dusze na nabożeństwo, a potem dźwięki organ i dzwonków dobywające się od strony kościoła. W tym czasie żywi mieli pozostać na modlitwie, a w oknie postawić krzyż i palącą się świecę, symbol pamięci i ochrony przed zjawami, którym nie było dane zaznać wiecznego odpoczynku. Ich skazane na potępienie dusze błąkały się po ulicach, łąkach i polach bez nadziei i w cierpieniach, szukając kogoś, komu mogłyby oddać część swojego bólu.

Stary Prometeusz

noreply@blogger.com (M.K.) — Sun, 29 Oct 2017 23:00:00 +0000

Dzisiaj Zbigniew Herbert obchodziłby 93. urodziny. Z tej okazji chciałam napisać coś mądrego na temat mojej słabości do jego twórczości, ale uznałam z pokorą, że nic to w zestawieniu z wierszami Mistrza. Z tomiku "Pan Cogito", Wrocław, '93.

noreply@blogger.com (M.K.) — Fri, 20 Oct 2017 14:21:00 +0000

Kawa powoduje pobudzenie organizmu,

polepsza pamięć i koncentrację,
Zmniejsza ryzyko parkinsona,
cukrzycy, nowotworów,
marskości wątroby,
i tym podobnych
negatywnych
skutków
życia.

Pija się ją z przyjemnością
na całym świecie
bo ludzie
lubią pić
kawę.

Jak wszystko i kawa ma swoje minusy:
- blokuje produkcję dopaminy,
Zwiększa bezsenność, lęk
i poczucie niepokoju.
Uzależnia fizycznie,
przez co kiedyś
zabroniono jej
w islamie

póki nie odkryto,
że w zasadzie
to właśnie
jest jej
atut.

i jeszcze blokuje rozwój próchnicy
bo zabija bakterie mnożące się
tu i ówdzie przez słodycze
którym trzeba zapobiegać
tak symbolicznie
jak skutecznie,
i totalnie,
i szybko.

A potem zabroni się słodyczy
na całym świecie
choć ludzie
lubią ich
smak.

Magiczne 28

noreply@blogger.com (M.K.) — Thu, 19 Oct 2017 07:18:00 +0000

Niemal w każdej kulturze, kolejny siódmy rok życia był uważany za święty - rozpoczynał nowy cykl z innymi zadaniami, wyzwaniami i celami. Skoro tak, 28 to w jakimś sensie nowy etap. Starożytni filozofowie uważali, że dopiero w tym wieku w pełni rozumiemy mechanizmy świata, świadomie i odpowiedzialnie kształtujemy wzorce i relacje, a także z troską i zrozumieniem możemy przewodzić innym. Ma być to czas mądrej realizacji zebranych doświadczeń i wiedzy, a także odpowiedni moment na stawianie solidnych fundamentów, budowę, rozwój i urzeczywistnianie tego, co od dawna (często tylko przeczuwane) próbowało z nas wypływać. Na wzór demiurga, który z bezkształtnej materii projektuje i buduje realną rzeczywistość.

Pragnienia i lęki nienasycenia

noreply@blogger.com (M.K.) — Sun, 08 Oct 2017 07:06:00 +0000

S.I. Witkiewicz, Portret Anny i Jarosława Iwaszkiewiczów (1922)

Sny potrafią być mistyczne. Zwykle dzielą się na większe i mniejsze, znaczące i nieznaczące. Jedni mówią, że dochodzi w nich do głosu nasza podświadomość, inni, że to dzięki nim mamy dostęp do nieświadomości społecznej, wielkiego dysku twardego ludzkości. Jeszcze inni wierzą, że Bóg mówi poprzez nie do człowieka. Raz na jakiś czas miewam wielkie sny. Nie widzę w nich Boga, raczej siebie i punkt w którym znajduje się moje życie, wiem natomiast, że owe duże sny nie są prostą chemią mojego umysłu - wyróżniają się spośród setek innych, pomniejszych obrazów sennych. Pierwszy sen tego typu przytrafiał mi się w dzieciństwie i powtarzał kilkakrotnie.

Idę nocą przez pustynię. Wokół mnie wielka przestrzeń, na której nie ma życia, jest chłód, zmęczenie drogą i pragnienie. Na horyzoncie za każdym razem dostrzegam studnię. Zbliżam się do niej powoli i kiedy już mam spojrzeć w głąb, by zobaczyć, czy znajduje się w niej woda, budzę się i nigdy, nigdy nie wiem, czy studia jest pusta, czy pełna.

To ciekawe. Odkąd moje życie z pomocą bożego palca zaczęło się zmieniać, przestałam odczuwać lęk, który wcześniej zatruwał mi każdą sekundę spędzoną w samotności i powodował przemożne nienasycenie. Zaczęłam lubić samotność bo to dzięki niej mogę schodzić coraz niżej i niżej w głąb siebie, tej studni w którą nie raz spoglądałam podczas snu. Co ciekawe, permanentny lęk zmienił się od tego czasu w bardzo podobne odczucie, pojawiające się w wyniku wyrzutu sumienia jako oznaka, że powinnam się nad czymś zastanowić lub przestać zaniedbywać niektóre sprawy. Staram się iść za jedynym pragnieniem, które nie uruchamia mechanizmu nienasycenia, a które tak świetnie opisywał Witkacy - polegało ono na ciągłym zapętlaniu się w spirali prowadzącej do wyczerpania i powiększało i tak ogromnie już pragnienia do granic wytrzymałości, wykrzywiając całą rzeczywistość w jeden wielki emocjonalny krzyk. Chyba wszyscy bardziej lub mniej to znamy.

To był sierpień. Pojechaliśmy oglądać deszcz perseidów. Powiedziałam do mojego towarzysza, że aby było wygodnie oglądać niebo trzeba zejść do parteru, położyć się zupełnie na ziemi. Tak też zrobiliśmy. Chmury mijały nas z wolna, a gwiazdy co i rusz spadały na ziemię pojedynczo, parami i w grupach. Czasem tak jest i z naszym życiem. Aby piąć się ku górze, najpierw trzeba poznać to, co jest na dole i z pokorą uznać własną swoją słabość i wszechmoc Tego, Który Jest.

Ciąg Fibonacciego, nazywany też boską proporcją

Schopenhauer, podobnie jak Kant, upatrywali się w dobrych i słusznych działaniach człowieka tego, co można nazwać stanem obiektywnego szczęścia. Oczywiście kłócili się srogo o zasady, jakie mają temu przyświecać, jednak samo założenie obiektywnego szczęścia było dla nich oczywiste. Być może się mylę, być może to tylko kwestia definicji, ale wg mnie nie ma takiego stanu, stanu obiektywnego szczęścia, bowiem zawsze ścierają się w nas pragnienia determinowane przez lęk lub strach, z których etyczny wybór nie musi być wyborem na ten moment dającym szczęście, co więcej mniejsze i większe cierpienia są ważne i potrzebne tak samo jak i odczuwanie chwil przyjemnych dla możliwości rozeznania stanu dojrzałości naszego człowieczeństwa. Stan właściwy, który powinien być celem dążenia człowieka to stan pokoju wewnętrznego, czyli pozbywania się lęku (nie strachu, ponieważ ten jest naturalny i zdrowy) i możliwość osiągania radości niezakłóconych przez potrzeby wynikające z przymusu tuszowania tego lęku właśnie.

Wiem po sobie, że nie da się tego osiągnąć tylko poprzez przestrzeganie ogólnie przyjętych prawd, uznawanych za moralność pod groźbą konsekwencji, albo uznawanych za etykę (bez owej groźby) przez rozumne baczenie tylko na dobro siebie i innych, otaczających nas istot. Nie ma innego sposobu, jak tylko uznać istnienie wyższego, bo tylko poprzez wiarę człowiek zaczyna nieświadomie rozumieć prawość i słuszność postępowania poprzez przyjęcie wyższego celu, który zaspokaja w sposób stuprocentowy wszystkie nasze pragnienia.

Uznając status boskości za urojenie, wizja życia bez lęku jest niemożliwa, co tym samym skazuje człowieka na zamknięcie w urojeniu właśnie, w zapętleniu się nienasyceniem mającym ukoić lęk. Powiecie, że nie ma możliwości pozbycia się lęku, że to niemożliwe. Ja wiem, że to możliwe jednak droga ku studni z tą wodą nie jest prosta i łatwo się w niej zgubić. Na ile nasze postępowanie może być zmącone, zwiedzione na drogi błędne? W każdej najmniejszej sprawie potrzebna jest mądrość, czyli rozeznanie skutków i przyczyn, chęci i pragnień, które nas do sprawy wiodą.

Czego pragnę? Co mi da zrealizowanie tego pragnienia? Czy nie jest to tylko chwilową uciechą mającą ukryć mój lęk? Nienasycenie powinno być miernikiem. Dobre działania i cele, w miarę dążenia coraz bardziej nasycają duszę człowieka w sposób wystarczający, tak że nie odczuwa od większego pragnienia, co oznacza, że jego chęci nie wymuszają na nim zrealizowania ich. Takie nasycenie jest możliwe tylko w uznaniu Wyższego, ponieważ wtedy i tylko wtedy lęk przestaje być odczuwany jako zagrażający, a wszystkie doświadczenia, zarówno te które przeżywamy dzisiaj, jak i te które mogą zostać przez nas przyjęte w przyszłości będą do zniesienia poprzez przyjęcie ich i uznaje za konieczne w przemianie i rozwoju osobowości zobligowanej na dążenie ku prawdzie i miłości. Tym samym wyklucza się lęk przed śmiercią, największy z lęków człowieka. Jak to, zapyta ktoś. No tak, człowiek, który wie, że umrze do wyższego, będzie na nią czekał z uśmiechem na twarzy wiedząc, że tylko po to żyje, by po spełnieniu swojej misji, w końcu wyzwolić się całkowicie z powłoki i zwierzęcości która miota nim na wszystkie możliwe sposoby. Inaczej jest wtedy, gdy śmierć staje się bolesnym końcem wszystkiego.

W tym układzie, pogłębiające się nienasycenie będzie miernikiem działania zobligowanego na wyszarpanie od życia wszystkiego do cna, odbiegającego od słusznej ścieżki, a objawiać się może w wielu działaniach na pozór banalnych i zwykłych, uważanych za ogólnie przyjętą normę: małych i większych uzależnieniach: używkowych, od ludzi, emocji i działań determinowanych przez chwilowe wykluczanie lęku, który poprzez te działania tylko się pogłębia lub przenosi się z lęku na innego rodzaju lęku, nigdy nie eliminując go całkowicie.

A przecież takie proste: wierzyć i nie lękać się, zaufać i kochać. Dla wielu dzisiaj to minimum jest czymś raz niewyobrażalnym, dwa niemożliwym, a trzy nie do przyjęcia. Szkoda, czasami wystarczy tylko spróbować zmienić swój punkt widzenia.

IV. Klara słodka jak demonizm.

noreply@blogger.com (M.K.) — Fri, 06 Oct 2017 11:02:00 +0000

***

Kilka latarni rozświetlało ciemne ulice pustego o tej godzinie miasta. Przechodząc przez most zatrzymała się. Patrzyła na rzekę tak szeroko rozlewającą się pod jej stopami. Tak spokojną w przeciwieństwie do niej samej. Zamyśliła się. Całe życie wydawało jej się nagle zabazgraną i nieprzydatną już kartką, którą chciała zgnieść i wyrzucić albo podpalić i patrzeć jak płonie. Nie mogła tego jednak zrobić. Zastanawiała się co dalej. Nic nie przychodziło do głowy. Jeszcze rok temu, tak jak i trzy lata, a może 5 lat wstecz, wydawało jej się, że jest szczęśliwa. Jednak prędzej czy później szczęście to, jakieś chore wyobrażenie miłości, przechodziło jak nieleczony katar. Tak szybko, bez żadnego uprzedzenia. I znowu pustka wypełniała ją całą, wpędzając w wir wydarzeń, których potem żałowała. Wyciągnęła paczkę tytoniu i bletek. Skręciła i odpaliła papierosa. Patrząc w światła miasta, okna kamienic, blask księżyca zastanawiała się.

Bo jak to właściwie jest? Nieodpowiedzialność? Nie, urozmaicenie codzienności. Lekkomyślność? Tak, ale po to by poczuć się sobą we własnym ciele. Rozdwojona między powinnością, a instynktem. Rozdarta między pożądaniem, a moralnością. Między miłością, a chęcią jej poczucia. Nie. To nie tak! To tak nie działa. Kochać to jedno. A miłość? Każdy jej pragnie. A ja? Kim właściwie jestem? Staram się spełnić w każdej z ról, ale czy w którejkolwiek z nich jestem prawdziwa? Za dużo myśli, za dużo dymu w moich płucach. Wiem jedno, nie potrafię siebie zrozumieć: chcę czegoś z całego serca, a za chwilę jest mi to obojętne. Czy to normalne? Staram się dążyć do spełnienia, ale gdy tylko coś zdobywam, okazuje się to jedynie mrzonką o lepszym życiu.

Papieros parzył ją w usta, zadeptała go więc i przeszła przez most na drugą stronę rzeki, miasta i życia. Usiadła na ławce na rynku. Obok niej przechodzili ludzie. Starsi i młodsi. Matki z dziećmi, kochankowie, przyjaciele i małe łobuzy kopiące felgi okolicznych samochodów. A ona siedziała i obserwowała. Postanowiła się napić. Weszła do pubu i zajęła miejsc przy barze.

- Co podać?

- Pięćdziesiątkę czystej proszę i jeden sok pomarańczowy. Z torby przewieszonej przez ramię wyciągnęła notes i długopis.

- Albo niech pani od razu naleje 3 razy tę czystą.

Uśmiechnęła się do barmanki, która na te słowa porozumiewawczo mrugnęła do niej okiem. Czuła na sobie wzrok obserwujących ją mężczyzn, jednak żaden nie miał odwagi do niej podejść. Żadnego z nich nie obdarzyła choćby jednym spojrzeniem. Siedziała sama, choć piękna, to tak groźna i niedostępna. Całe jej ciało zdawało się mówić: odpieprz się ode mnie, bo pożałujesz. Barmanka podała jej zamówiony trunek, a ta nie zastanawiając się chwyciła za pierwszy kieliszek.

- Za znaki zapytania! Rzuciła jakby do kogoś i wypiła wódkę do dna. Poczuła jak parzy ją w podniebienie. W takiej chwili chciała czuć cały syf spirytusu dokładnie w swoim ciele. I sycić się tym okropnym odczuciem. Wzięła do ręki długopis i mechanicznie zaczęła zapisywać słowa:

Rozpięłam rozporek duszy. Próbowałam dostać się do środka, ale coś hamowało moje starania.

Zawahałam się.

Zobaczyłam przez szczelinę kilka chochlików wystraszyły mnie.

Poczuła że musi zapalić. Wypiła drugi kieliszek wódki i poszła do palarni. Było tam kilka osób, a całe pomieszczenie przesycała atmosfera ciężkiego, szarego nicostwa. Ktoś ustąpił jej miejsca. Podziękowała. Usiadła i wyciągnęła z torby casablance, jej ulubiony tytoń. Kręcenie sprawiało jej przyjemność. Zabawa palcami, sprawdzająca ich gibkość, szybkość i uspokajająca duszę. Kiedy przeciągała językiem po bletce aby mogła się skleić, lubiła spoglądać w oczy jakiemuś nieznajomemu. To podobało się mężczyznom, zaintrygowanym nagłą zachętą, dystansem i chłodem. Spaliła skręta i wróciła aby wypić ostatni kieliszek wódki. Zrobiwszy to, powróciła do pisania.

Mówiły coś, krzyczały, wytrzeszczały oczy, wyrywały włosy. Obsesyjnie przewracały się martwe i ożywały. Obserwowałam je. Nagle jeden z nich stanął na głowie I powiedział:

- Moje rogi i wnętrzności zepsute są najgorzej dlatego mnie słuchajcie!

I wsłuchałam się.

- Wyjdźcie i rozdrapcie, zjedzcie i wydalcie wszystko to, co jest, a czego nie powinno być!

Chochliki w dziwacznym obłędzie parsknęły i rozbiegły się. Zapięłam rozporek duszy.

Gdy oderwała rękę od notesu usłyszała za plecami głos:

- To zarazem piękne i straszne, dlaczego? Skąd u tak młodej osoby wziął się aż taki ciężar duszy?

Siedzący obok mężczyzna, wiekiem koło czterdziestki, elegancki i przystojny wpatrywał się teraz w jej szeroko rozszerzone źrenice, przysłaniające całą zieleń jej oczu.

- Bo czasem w rzeczach strasznych i brzydkich można znaleźć odrobinę przyjemnego szaleństwa, proszę pana. Poza tym, to niegrzeczne patrzeć komuś w kartki.

Odwróciła się i poprosiła o rachunek.

- Zaczekaj, to znaczy, niech pani zaczeka – pomógł założyć jej żakiet - jestem Janek, a Ty?

- Mogę być wytworem pana wyobraźni, jednak żeby fantazja mogła ożyć musi pan ją nazwać. Jestem Klara, miło mi pana poznać. Do widzenia z panem.

Podała mu rękę, uśmiechnęła się i pospiesznie wyszła na ulicę, nie pozwalając mu, na ani jedno słowo więcej. Uśmiech wywołany na twarzy dziewczyny przez całą sytuację towarzyszył jej aż do drzwi pokoju. Popatrzyła w lustro, zmyła makijaż i usiadła. Półmrok jednej świecącej żarówki dodawał wnętrzu atmosfery ciepła i przytulności. Poczuła, że musi odreagować zdarzenie, które spotkało ją dzisiejszego dnia. Jak on mógł to zrobić? Bezwstydnie ocierać się o jej pośladki... I choć odepchnęła go, sprawiło jej to przyjemność. Wzięła prysznic i położyła się naga do łóżka. Po krótkiej chwili napięła z ulgą łydki, zamknęła oczy i szybko zasnęła.

Ciemna strona Wenus czyli Anatomia Nieudanych Związków

noreply@blogger.com (M.K.) — Tue, 03 Oct 2017 19:15:00 +0000

Można pozazdrościć ludziom, którzy znaleźli swoje drugie połówki na dobre i na złe, i od tego czasu idą razem w tym samym kierunku bezustannie się wspierając. Kiedy jedno spada w dół, drugie ciągnie w górę, jak w tej piosence. Ten wpis nie będzie dla nich, ani o nich. To będzie wpis dla tych wszystkich spod ciemnej gwiazdy, ciemnej strony Wenus. Rzecz to będzie o związkach, które mimo miłości, chęci i determinacji nie mogą się udać. Czy to w ogóle możliwe, kochać się, a jednak czuć cholerną bezsilność? Tak. Na przykład dlatego, że rozmijają się wasze dążenie, potrzeby, pragnienia i szczęścia. Nie chcę doszukiwać się powodów, które każdy z nas chowa głęboko w zakamarkach duszy. Nie chcę stawiać hipotez, ani oceniać. Chciałabym jedynie zastanowić się nad tym delikatnym i trudnym tematem.

Jak często zdarza się sytuacja, kiedy ona marzy o domu, rodzinie, mężu i dziecku. W swoim długoletnim związku upatruje szansy na spełnienie tych planów, ale on stoi w punkcie, nie jest gotowy, nie czuje się na tyle odpowiedzialny, silny, pewny, pomimo tego, że jest zakochany. Taki Piotruś Pan. Albo z innej beczki. Tym razem to ona, po kilku nieudanych związkach boi się zaufać, boi się, że szczęście jej pryśnie w najmniej odpowiednim momencie, bo przecież już tego doświadczyła. Nie chce podjąć kolejnych prób i podświadomie doprowadza do tego, że związek kończy się, mimo że oboje są zakochani i czuć to na kilometr. Oddaje się pracy zawodowej, pasji, życiu, na siłę tworzy sztuczny dystans i wyobrażenia nowych miłostek. Pomimo miłości. Pani bogini Atena. Ile mogę wymienić takich sytuacji? Ilu z nas zmaga się z podobnymi problemami, powtarzając schemat?

Samotność, skrywany strach przed bliskością i zaangażowaniem, czy świadoma decyzja? To jest dobre pytanie. A może miłości nie należy definiować przez udany związek? Przecież esencja miłości mieścić się może gdzieś indziej, np.: w tęsknocie, wspomnieniach, niespełnieniu. A może to tylko kolejne wymówki i uciekanie przed odpowiedzialnością, przed własnymi bolączkami? Ktoś kiedyś pięknie napisał, że niektórzy ludzie nie są stworzeni do trwałych związków z trzech powodów: bo się tacy urodzili, bo tak zdecydowali lub inni ludzie zrobili z nich takich. Często się nad tym zastanawiam i może faktycznie coś w tym jest? Bo problem na pewno jest, zdarza się nam, dzieciom we mgle, coraz częściej.

Ile świat widział przepłakanych nocy, ile euforii i upadków, ile używek stosowanych dla zakrycia bólu, ile przelotnych, wyniszczających znajomości . Rzucić się w wir życia, by zapomnieć. Rzucić się na strzępki, ochłapy doznań i prostych przyjemności, by zakryć wewnętrzny ból i pustkę. Co prawda, stan ten przysparza całe pokłady twórczego lęku, ale czy aby na pewno warto? Wydaje mi się, że każdy człowiek pragnie dla siebie dobra, a idąc na skróty, schematycznie, tworzy w sobie coraz więcej ran, bo nie sięga ich przyczyn, lecz próbuje znieczulić objawy. Przez to znika poczucie własnej wartości, a na starych skaleczeniach tworzą się kolejne, nowe pęcherze.

Jak możemy sobie pomóc? Nie wiem, może poprzez poznanie samego siebie? Garść samotności, szczere określenie swoich słabych punktów i atutów, próba zrozumienia prawdziwych przyczyn niepowodzeń w relacjach, określenie schematu, w który wpadliśmy. To raz, dwa: ciągła praca ze zmorami, lękami, analiza porażek i mądre wnioski płynące z takiej wewnętrznej przeprawy. Czy coś przez to się zmieni? Nie wiem, ale wierzę, że najważniejszych odpowiedzi i rozwiązań należy szukać w sobie, nie w drugim człowieku. Pamiętam, kiedy uderzyło mnie zdanie: ktoś, kto nie potrafi pokochać siebie, nie jest zdolny dać miłości drugiej osobie. Dlatego, mimo że czasami jest cholernie trudno, lepiej odpuścić, pozwolić odejść jej lub jemu, stanąć w miejscu, obejrzeć się za siebie i starać się naprawić to, co zepsuło się w naszych duszach dawno, dawno temu. Naprawić, a tym samym zaprzyjaźnić się ze sobą. Wtedy prawdziwa miłość wróci, albo nadejdzie. Z całych sił chcę w to wierzyć.

Slavoj Žižek, Miasteczko Twin Peaks i toksyczne związki.

noreply@blogger.com (M.K.) — Sat, 30 Sep 2017 16:41:00 +0000

Interesujące, jak Slavoj Žižek opisuje miłość dworską: jako logikę wyrzeczenia, która działa poprzez mechanizm masochistycznego teatru odgrywanego głównie dla samego siebie z "Idealną Rzeczą".

Zawsze niedościgły ideał, który próbujemy zdobyć, będzie nas wodził za nas i poniżał, odrzucał i niszczył bo takie nadaliśmy sobie role, a my z przyjemnością temu ulegniemy, a nawet damy się podeptać w perwersyjnej grze o bezpieczeństwo dystansu, byle tylko Ideał rzucił na nas cień idealności i nie stracił jej stając się podmiotem, czyli kimś lub czymś realnym i bliskim, kto mógłby zupełnie prawdziwie nas zawieść, obnażyć, pokochać, ocenić, nie zrozumieć i którego to my moglibyśmy rozczarować i nie docenić poprzez odsłonięcie prawdziwego Ja.

Załamując raz na zawsze ułudę iluzji obranej roli, można stanąć twarzą w twarz ze sobą. To wymaga pracy i zagraża prawdziwym cierpieniem, wyciąga strach, ale czy nie jest warte swojej ceny?

Aż dziwi, że to "zdobywanie" i "odrzucanie", "ogrywanie" i "cierpienie", układanie kolejnych praw i zasad, których należy przestrzegać w tej "grze", a nawet akty agresji psychicznej, słownej i fizycznej, zamiast zawieszać społeczną rzeczywistość (jako coś nad wyraz nienaturalnego i dziwacznego), doskonale się w niej mieszczą, a nawet podobają i pociągają, nadając wyższy sens czemuś zupełnie powszedniemu.

Najbardziej jednak podoba mi się przypis obrazujący cały wywód magią świata przedstawionego Miasteczka Twin Peaks. Czasem wydaje mi się, że te dworskie role wracają już nie w miłości kochanków, ale w realnym procesie społecznym, który możemy obserwować w wiadomościach.

Kobieta przy oknie

noreply@blogger.com (M.K.) — Tue, 19 Sep 2017 14:14:00 +0000

Motyw kobiety przy oknie zawsze był dla mnie w pewien sposób poruszający: niezwykła intymność, prostota, harmonia i minimalizm, mieszają się tu z zagadką wnętrza, myśli i fantazji. Kobieta wyglądająca przez okno z zacisza swojego pokoju: Czego pragnie? O czym myśli? Czy na kogoś czeka? Kim, w tym układzie jest malarz? Podglądaczem, czy zaproszonym gościem? Wielu wybitnych malarzy poruszało ten temat. Roman Zakrzewski poświęcił mu dużą część swojej twórczości. Jego portrety to gra wyobraźni: mając w sobie coś z ikon, z ogromnym ładunkiem renesansowego piękna, niejawne odsłaniają intymną tajemnicę erotyzmu i kobiecości.

Grzybobranie

noreply@blogger.com (M.K.) — Fri, 15 Sep 2017 14:05:00 +0000

Uroków późnego lata jest wiele: długie, letniawe wieczory, ciepłe kolory, grzyby. Mieszkając na wsi, niedaleko lasu, taką właśnie porą zbierało się je na potęgę. Teraz, możliwość ta jest lekko utrudniona, ale nie niemożliwa.

No i wybrałam się w sobotę z samego rana - było pięknie! Zebrało się kilka sztuk (jakaż to radość wypatrzyć w ściółce pod brzózką takiego borowiczka, koźlaczka czy nawet podgrzybka!). Wdychając zielone powietrze, pod błękitnym niebem wzdychałam - Boże, jak ten świat jest fantastycznie stworzony! Jednak nie zawsze było to takie proste. Myśli pobiegły mi w kierunku opowieści mojego dziadka.

Podobno, przed I wojną światową, lasy przedmojskie i ożarowskie były kontrolowane przez pewnego leśnika, który znęcał się nad ludźmi. Pełnił on swój urząd w czasie okupacji, kiedy panował głód i bieda, a las był podstawowym źródłem pożywienia - zbierało się w nim jagody, grzyby i chrust na miotłę i podpałkę. Leśniczy jednak miał swój wewnętrzny prykaz - nie dla psa kiełbasa! - mawiał. Odbierał kobietom kanki owoców i kosze grzybów, a gdy miał zły humor roztrzaskiwał je o drzewa. Na tym się nie kończyło - potrafił kopać staruszki kiedy chciały zbierać rozsypane zbiory i straszyć je więzieniem. Podobno, strzegł pilnie lasów jeszcze przez cały okres I wojny światowej. Potem zmarł. Legenda głosi, że od czasu jego śmierci, na terenie lasów których pilnował, ludzie widują “cień”, który straszy grzybiarzy i wywodzi ich w pole.

No cóż. Ja na szczęście się nie zgubiłam. No, może troszkę..

Niedostępność bywa w cenie

noreply@blogger.com (M.K.) — Fri, 01 Sep 2017 17:07:00 +0000

O miłości to będzie rzecz, a bardziej o zauroczeniu, które rozpoczyna lawinę zdarzeń, do miłości prowadzących. Ale jak prowadzących? To dopiero ciekawe: zupełnie pokrętnymi ścieżkami. Wydać by się mogło, że przecież wszystko jest proste. Dwie osoby wpadły sobie w oko i chcą ze sobą być, ale, no właśnie, zachowują się tak, jakby do celu nie chciały dotrzeć. Jak w tej bajce o Żurawiu i Czapli. Pamiętacie?

Teatralny teledysk do kawałka Mariki i Abradaba wziął się pewno z brzechwoskiej bajeczki. Tylko spójrzcie, ileż w tym nawiązań. Na senie kwitnie łąka, jak uczucie między dwojgiem, którego nie chcą ujawniać. Zanim do związku dojdzie, przed przed dwojgiem jeszcze długa, długa droga. Tak to już z niektórymi z jest. Elvis śpiewał w piosence „I Cant Help Falling In Love With You” : mądrzy ludzie mówią, że nie należy się spieszyć. No dobrze, spieszyć się to jedno, a stwarzać pozy, uciekać przed sobą, chować się, udawać niedostępność? Po co to wszystko? Czy nie byłoby prościej podejść i powiedzieć: słuchaj, podobasz mi się? Dlaczego ludzie są tacy przewrotni? Po co te podchody?

Odpowiedź jest prosta: niedostępność, kokieteria i niedopowiedzenie podkręcają emocje do poziomu nitro. Jeśli jeszcze na domiar złego (a może dobrego) spotka się takich dwoje, co mają pewne doświadczenia miłosne za sobą, nie chcą ponownie wpakować się w związki bez przyszłości, a przy tym sami siebie kłamią, że nie szukają miłości, oj.. Wtedy to dopiero może zaiskrzyć, bo obok naturalnego pociągu w stronę drugiej osoby, który wynika z pożądania, dochodzi jeszcze ogromna stłumiona potrzeba bliskości i czułości, którą nasza dwójka wypiera. Im dłużej będą tak przed sobą uciekać, jak wspominani wyżej Żuraw i Czapla, tym szybciej uczucie będzie wzrastać. Taka samo-nakręcająca się pozytywka. Podchody i gry salonowe mają jeszcze jeden ważny cel, często nieświadomy. Sytuacja, w której stwarzamy niepewność, nie dajemy się w całości drugiej osobie, a jedynie podsycamy ciekawość jest idealną pozycją dla obserwatora. Jak druga osoba zareaguje? Czy będzie się złościła? Czy odpuści? A może przeciwnie, zawalczy o mnie? Czy to, że dostanie „kosza” spowoduje rzucenie się w ramiona innego obiektu westchnień? A może dzięki temu jeszcze bardziej będzie się starała? Sami powiedzcie. W końcu nie od dziś wiadomo, że poznajemy się lepiej w sytuacjach niepewnych, bo sprawdzamy swoje charaktery o wiele szybciej, niż w uporządkowanej, uregulowanej relacji. Ważne, by sytuacja taka nie trwała w nieskończoność, bo wtedy faktycznie, coś po drodze może się wypalić. Kiedy skupiamy się na ucieczce, przestajemy chcieć tego, czego chcieliśmy od początku. Mimo wszystko, chyba dobrze trochę się ze sobą podroczyć i warto, by to droczenie nie skończyło się zupełnie nawet wówczas, gdy już stworzycie udany związek.

Jak Marika i Abradab szukajcie się pod swój rytm. Strach przed uczuciami nie może przewyższyć samych uczuć. To zupełnie naturalne. Elvis śpiewał: jak rzeka pewnie płynie do morza, tak już jest, Kochanie. Niektóre rzeczy muszą się dziać.

noreply@blogger.com (M.K.) — Wed, 30 Aug 2017 13:51:00 +0000

A jeśli marzyła zbyt długo?

Przeklęta w domu świętych

Zbyt łaknąca, chcąca, miła

jak kleks rozlany na kartce

Widzieli demony czy sny?

Lecz plama zmieniała się

pod wpływem obserwacji.

Kontener dla wizji gości.

Zbyt inna, upiornie wnikliwa

Daj mi esencję bądź zniknij -

mówiła. Za długo marzyła?

Zbyt często zbierała bałagan

tamtych oczu, dusz, wątroby

by nie przeczuć istnienia istoty

I biel skupia wachlarz barw

We mgle rozproszonych Ja.

O filmach Smarzowskiego i mentalności prowincji polskiej

noreply@blogger.com (M.K.) — Thu, 27 Jul 2017 11:17:00 +0000

Siła filmów Wojciecha Smarzowskiego, reżysera "Wesela", "Domu złego" czy "Drogówki" tkwi w niezwykłej intuicji do oddawania mentalności polskiej prowincji. W sposób zadziwiająco realistyczny i bezkompromisowy wydobywa on pokłady zakisłej zgnilizny, płynące często pod Sprawiedliwą, Dobrą i Piękną Mojszością, poprzez szczegóły, krótkie dialogi, małe, niby nic nieznaczące sceny, które, podawane raz za razem w filmach, budzą w nas poczucie pustki, obrzydzenia i tym właśnie otrzeźwiają myślenie. Co ciekawe, im bardziej powierzchnia odznacza się domniemaną poprawnością, tym większe pokłady syfu w niej płyną.

Rozumiem obrazowanie Smarzowskiego bardzo dobrze. Też wychowałam się na polskiej wsi. Tylko tutaj, przeszło osiemdziesięcioletni, sędziwy pan, potrafi w sklepie, kupując margarynę roślinną, usłyszeć od pani sklepowej (bez pytania i z uśmiechem): " No, panie Koziołek, wszystkie za mąż wychodzą, a wasza Milena to już w białej sukni do ołtarza nie pójdzie, bo swoje lata ma". Tylko tu, podczas rozmowy chłopców, słyszy się pogardliwe sądy o "dziwkowatości" i "zeszmaceniu się" jakiejś dziewczynki, która to, o zgrozo, uprawiała z kimś seks, a ten ktoś, o zgrozo, przechwala się tym na prawo i lewo w kolejce do mięsnego, stawiając się w pozycji arbitra moralności, który jest jej niepodległy. Więcej? Pije się z Wiesiem, Czesiem i Władkiem bimber, a za chwilę, za plecami, wytyka się im pijaństwo. Siedzi się w kościelnych ławach i podczas celebrowania nabożeństwa, celebruje się ubiór, wygląd i wiek osób, które dawno w nim nie były lub jakimś przypadkiem do niego trafiły opowiadając sobie domniemane Curriculum vitae ich moralności. I dni płyną wolno i dobrze jest, psiakrew, a kto powie, że nie, to go w mordę!

Przykłady można mnożyć.

Oczywiście, nie mówię tu o wszystkich, opisuje jedynie pewne, powszechne zjawisko. Nie chcę tego oceniać, to nie jest moja rola, ale mam wrażenie, że gdyby tak najpierw popatrzeć dobrze na swoje podwórko, szybko okazałoby się, że tam też jest dużo do zrobienia, bo obornik śmierdzi strasznie schowany na drugim podwórku, a trupy gniją upchnięte w szafie. I lepiej po prostu o tym nie mówić i tam nie zaglądać, wierząc, że może nikt nie zauważy za zasłoną, utkaną ściśle z brudnych, grzesznych i "nietakich" działań innych ludzi.

III. Nigdy nie przychodź do ćpuna po pomoc

noreply@blogger.com (M.K.) — Thu, 13 Jul 2017 13:54:00 +0000

***

Siedział w pokoju. Obok porozrzucane, przecuchnięte do szpiku i namoczone w oparach strachu, niepewności i pogardy strzępy godności walały się po podłodze. Przypominał sobie, jak ocierał się o jej pośladki. Ten obraz towarzyszył mu od lat. Ona z maska niewinności i piękna, a pod nią tylko perwersja. Zła w każdym calu. Upajająca się swoja wyższością. Wiedział, że taka jest. On jeden. On jeden, który nigdy nie będzie jej miał. A reszta? Głupcy. I choć nienawidził jej, była zawsze tylko ona. Wtedy, gdy jako pierwszy dotykał jej niewinnie, a jednocześnie prowokująco rozchylonych ust i teraz, gdy rozpala i podniecała całą resztę, nikomu nie dając przystępu do zakamarków swej duszy. Zaciągnął się dymem. Wtem, jego rozmyślania przerwało pukanie.

- Wchodzić!

Do pokoju pospiesznym ruchem weszła kształtna, śniada brunetka. Miała jakieś 25 lat, promienną, roześmianą twarz i przydatny zwyczaj sprzątania całego bałaganu.

- Siema Zaszut! Przyniosłam ci notatki na mikroekonomie. Znowu piłeś? Kiedyś się wykończysz takim trybem życia! Zobaczysz! Odpuściłbyś sobie. A w ogóle, co to za impreza była?

Nie czekając na odpowiedź, zaczęła zbierać z podłogi puszki, butelki i niedopałki, zasypując chłopaka potokiem informacji, opowieści i newsów jakie on „koniecznie” musi znać. Kiedy podłoga była zupełnie pusta, usiadła i odpaliła papierosa.

- To co, dowiem się czegoś dziś, czy nadal będziesz tak milczał?

- Nie ma o czym mówić, ale jak chcesz, to dziś ty możesz ze mną imprezować.

- No co ty Zaszut, przecież wiesz że ja nie piję w tygodniu!

- Nie o tym mówię - odszedł do drzwi i przekręcił je na klucz, po czym tak, by dziewczyna zrozumiała aluzję schował go do kieszeni. - W moim pokoju mogę palić tylko ja. Tak więc proszę otwórz okno i wychyl się za nie. Ale już!

Zdezorientowana, trochę zaniepokojona wykonała polecenie. Musiał to zrobić. Dziewczyna poddała mu się w całości. A on ciągle myślał o tamtej. Gdy skończył, pocałował ją w kark, usiadł w fotelu i zaciągnął się dymem.

- Co to miało znaczyć gnoju?! Za kogo ty się kurwa masz?!

- Co, nie podobało ci się? Jeśli nie, to po co tutaj przyszłaś? Ja nie zapraszałem.

Dziewczyna usiadła na podłodze. Odpaliła papierosa i otarła dwie łzy spływające z jej policzka. Chłopak podał jej nabitą lufkę. Pociągnęła.

- Pamiętaj, rób zawsze to, na co masz ochotę, a jeśli z jakiegoś powodu nie możesz, poszukaj ekwiwalentu. A teraz, zabieraj stąd swój krągły tyłeczek i widzimy się jutro!

Rzucił jej klucze, a ona pocałowała go w usta i wyszła. Długo siedział w ciszy. Zastanawiał się nad wagą przyjemności. Bo niby dlaczego wszystkie one nie mają takiej samej wartości? Dlaczego ten sam seks lub jego brak z jedną osobą może być przyjemniejszy od tylu stosunków z inną? Dlaczego głupie zioło, palone samemu daje inną przyjemność, niż palone we dwójkę lub w grupie. Długo nie potrafił zasnąć. Myśli uciekały mu na inne tory. Problemy w szkole, brak stałej pracy, życiowy zastój demotywowały go coraz bardziej. A przecież to taki zdolny chłopak. Od dziecka to słyszał. Bał się zawieść rodziców i bał się ich nie zawieść. Przetarł oczy. Weź Zaszut się pozbieraj - powiedział do siebie i podszedł do okna. Ściągnął z czarnej i pustej lufki ostatnie dwie chmury dymu pozostałe na osmolonych ściankach. Tak, teraz mogę zasnąć - pomyślał. Ponownie położył się do łóżka i odpłynął momentalnie, nie myśląc już o niczym.

Baruszka

noreply@blogger.com (M.K.) — Tue, 11 Jul 2017 16:55:00 +0000

Kobieta z torbami, otulona ciepłym, polarowym swetrem, z granatową chustą na włosach, niska i puszysta, każdego dnia przemierza puste ulice. Idąc wolnym krokiem przed siebie, dumnie przestępuje z nogi na nogę, by stopić się z twarzą nocy. Ona cała jest nocą, jest niemym głosem sumienia zmęczonych dobrym życiem mieszkańców miasta. Można by pomyśleć, że jakaś menelka, element społeczny, dno. A jednak, kobieta z torbami nie śmierdzi, nie pije, nie pali. Bezszelestnie, codziennie, czyniąc sobie ze spaceru obowiązek, jak kot, podąża sobie tylko znanym szlakiem kwadratowych uliczek.

Spotkasz ją o różnych porach nocy, bo ciemność to jej czas. Kiedyś chciałam wymyślić jej imię i nazwałam Baruszką. Baruszka ma zakasane rękawy, a na jej nadgarstkach widać mięśnie prężące się pod.ciężarem tobołków. Idzie wyprostowana, półprzezroczysta, godna, z oczami sowy, które zdaje się nie widzą ludzi. Jest w niej coś niedotykalnego, co czyni z próby kontaktu nietakt, jak gdyby nie chciała, by ktokolwiek przeszkadzał w jej mrocznym rytuale.

Jak gdyby, ta cicha towarzyszka zdarzeń, niosła niczym hostię, najciemniejsze otchłanie martwych dusz ludzkich. Tuż obok szklanych śladów rozkoszy, blizn i rzeczy, które wyrzuciliśmy na śmietnik z nadzieją, że już teraz będziemy piękni, czyści i dobrzy.