Jack of Spades: Ιστορίες καθημερινής τρέλας

“La morte”

2012-10-17T10:48:00.003+03:00

Guy de Maupassant, 1881

Την είχα ερωτευτεί απελπισμένα.

Γιατί ερωτεύεται κανείς; Δεν είναι παράξενο να μην έχεις πια μάτια για τίποτα άλλο στο κόσμο παρά μόνο για ένα πλάσμα, να μην έχεις στο μυαλό παρά μία σκέψη, στην καρδιά μόνο έναν πόθο και στο στόμα μόνο ένα όνομα, ένα όνομα που σου έρχεται στο νου ασταμάτητα, που ανεβαίνει σαν το νερό μιας πηγής από τα βάθη της ψυχής, που ανεβαίνει στα χείλια, και το λες, το ξαναλές, το ψιθυρίζεις ασταμάτητα παντού, σαν προσευχή.

Όχι, δε θα διηγηθώ την ιστορία μας. Η αγάπη είναι μια και μοναδική, η ίδια πάντα. Την είχα συναντήσει και την είχα αγαπήσει. Αυτό είναι όλο. Και είχα ζήσει ένα χρόνο μέσα στην τρυφερότητα της, μέσα στην αγκαλιά της, μέσα στο χάδι της, μέσα στο βλέμμα της, μέσα στα φορέματα της, στα λόγια της, τυλιγμένος, δεμένος, αιχμάλωτος σ’ όλα όσα έρχονταν από εκείνη, με έναν τρόπο τόσο απόλυτο που δεν ήξερα πια αν ήταν μέρα ή νύχτα, αν ήμουν νεκρός ή ζωντανός, αν βρισκόμουν στη γερασμένη γη ή κάπου αλλού.

Να όμως που πέθανε. Πώς; Δεν ξέρω, δεν ξέρω πια.

Γύρισε στο σπίτι μουσκεμένη κάποια βροχερή νύχτα και την επομένη έβηχε. Έβηχε σχεδόν μια ολόκληρη βδομάδα κι έπεσε στο κρεβάτι. Τί έγινε; Δεν ξέρω πια.

Έρχονταν γιατροί, έγραφαν συνταγές, έφευγαν. Έφερναν γιατρικά, μια γυναίκα της τα έδινε. Τα χέρια της ήταν ζεστά, το μέτωπο της καυτό και υγρό, το βλέμμα της σπίθιζε μέσα στη θλίψη του. Της μιλούσα, μου απαντούσε. Τί είπαμε ο ένας στον άλλον; Δεν ξέρω πια. Τα ξέχασα όλα, όλα, όλα! Πέθανε, θυμάμαι πολύ καλά το μικρό αναστεναγμό της, το μικρό τόσο αδύναμο αναστεναγμό της, το στερνό. Η γυναίκα που τη φύλαγε είπε : «Αχ!». Κατάλαβα , κατάλαβα! Δεν έμαθα τίποτα άλλο πια. Τίποτα. Είδα έναν παπά που πρόφερε εκείνη τη λέξη: «Η ερωμένη σας». Μου φάνηκε πως την πρόσβαλε. Αφού ήταν πια νεκρή, δεν είχαν το δικαίωμα να το ξέρουν. Τον έδιωξα. Ήρθε ένας άλλος που στάθηκε πολύ καλός, πολύ γλυκός. Έκλαψα όταν μου μίλησε γι αυτήν.

Μου πρότειναν χίλια δυο πράγματα για την ταφή. Δεν ξέρω πια. Θυμάμαι, πάντως, πολύ καλά το φέρετρο, τον ήχο από τα σφυροκοπήματα όταν το κάρφωναν μ’ εκείνη μέσα. Αχ, Θεέ μου! Την έθαψαν! Την έθαψαν! Εκείνη! Μέσα σ’ αυτή την τρύπα. Είχαν έρθει κάποια άτομα, κάποιοι φίλοι.
Έφυγα μακριά. Έτρεξα. Περπάτησα πολύ στους δρόμους. Μετά γύρισα στο σπίτι μου. Την επόμενη έφυγα ταξίδι.

Χθες επέστρεψα στο Παρίσι.
Όταν ξαναντίκρισα το δωμάτιο μου, το δωμάτιο μας, το κρεβάτι μας, τα έπιπλα μας, όλο αυτό το σπίτι στο οποίο είχε απομείνει ότι απομένει από τη ζωή ενός πλάσματος μετά το θάνατο του, με ξανάπιασε τόσο βασανιστικά ο πόνος, που παραλίγο να ανοίξω το παράθυρο και να πηδήξω στο δρόμο. Πήρα το καπέλο μου για να φύγω, καθώς δεν άντεχα πια να ζω κυκλωμένος απ’ αυτά τα πράγματα, αυτούς τους τοίχους που την είχαν φυλακίσει, την είχαν προστατέψει και θα έπρεπε να έχουν φυλάξει μέσα στις αδιόρατες χαραμάδες τους χιλιάδες άτομα δικά της, από τη σάρκα της και από την ανάσα της. Ξάφνου, τη στιγμή ακριβώς που έφτανα στην πόρτα, πέρασα μπροστά από το μεγάλο καθρέφτη του προθαλάμου, που τον είχε βάλει εκεί για να κοιτάζεται από πάνω μέχρι κάτω, κάθε μέρα όταν ετοιμαζόταν να βγει, για να δει αν η τουαλέτα της της πήγαινε, αν ήταν όλα εντάξει κι αν έδειχνε ωραία, από τα μποτίνια μέχρι το χτένισμα.

Και στάθηκα όρθιος αντίκρυ σ’ εκείνο τον καθρέφτη που τόσες φορές είχε καθρεφτιστεί. Τόσες φορές, τόσες φορές, που θα έπρεπε να είχε κρατήσει κι αυτός την εικόνα της.
Στεκόμουν εκεί όρθιος, τρέμοντας, με τα μάτια καρφωμένα στο γυαλί, πάνω στο επίπεδο γυαλί, το βαθύ, το άδειο, που όμως την είχε κρατήσει ολόκληρη, την κατείχε όσο κι εγώ, όσο και το παθιασμένο βλέμμα μου. Μου φάνηκε πως αγαπούσα αυτόν τον καθρέφτη – τον άγγιξα – ήταν κρύος! Ω, η ανάμνηση! Η ανάμνηση! Καθρέφτη τυραννικέ, καθρέφτη εσύ που καις, καθρέφτη ζωντανέ, καθρέφτη φριχτέ που επιβάλλεις όλα τα μαρτύρια!

Μακάριοι όσοι έχουν καρδιά σαν τον πάγο όπου γλιστρούν και σβήνονται τα καθρεφτίσματα, κι η καρδιά τους ξεχνά όσα είχε μέσα της, όλα όσα πέρασαν από μπροστά της, όσα αντίκρισε, καθρέφτισε μέσα στη στοργή, μέσα στον έρωτα της. Πόσο πονώ!

Βγήκα και παρά τη θέληση μου, δίχως να το ξέρω, δίχως να το θέλω, πήγα προς το κοιμητήριο. Βρήκα τον απέριττο τάφο της. Ένας μαρμάρινος σταυρός με λίγες λέξεις: «Αγάπησε, αγαπήθηκε και πέθανε.».

Βρισκόταν εκεί, εκεί κάτω, σάπιζε. Τι φρίκη! Θρηνούσα με το μέτωπο να ακουμπά στο χώμα.
Έμεινα εκεί πολύ, πολύ. Ύστερα πρόσεξα πως έπεφτε το βράδυ. Τότε με κατέλαβε ένας πόθος αλλόκοτος, τρελός, ο πόθος ενός απελπισμένου εραστή. Θέλησα να περάσω τη νύχτα κοντά της, μια τελευταία νύχτα, να κλάψω στον τάφο της. Όμως θα με έβλεπαν, θα με έδιωχναν. Τι να κάνω; Σκέφτηκα πονηρά. Σηκώθηκα και βάλθηκα να τριγυρνάω σ’ εκείνη την πολιτεία των χαμένων. Πήγαινα, πήγαινα. Πόσο μικρή ήταν αυτή η πολιτεία δίπλα στην άλλη, την πόλη των ζωντανών! Κι όμως, αυτοί οι νεκροί πόσο περισσότεροι είναι από τους ζωντανούς. Εμείς χρειαζόμαστε ψηλά σπίτια, δρόμους, τόσο χώρο για τις τέσσερις γενιές που βλέπουν ταυτόχρονα το φως της μέρας, πίνουν νερό από τις πηγές, κρασί από τα σταφύλια και τρώνε ψωμί από τις πεδιάδες.

Και για όλες τις γενιές των νεκρών, για όλη αυτή την κλίμακα της ανθρωπότητας που φτάνει ως εμάς, ένα τίποτα σχεδόν, ένα χωράφι, ένα τίποτα! Η γη τους ξαναπαίρνει, η λησμονιά τους σβήνει. Αντίο!

Στην άκρη του κατοικημένου κοιμητηρίου, παρατήρησα ξαφνικά το εγκαταλειμμένο κοιμητήριο, εκεί όπου οι παλιοί νεκροί καταλήγουν να γίνουν ένα με το χώμα, εκεί όπου και οι σταυροί σαπίζουν, εκεί όπου θα βάλουν αύριο τους στερνοφερμένους. Είναι γεμάτο αγριοτριαντάφυλλα, κυπαρίσσια ρωμαλέα και σκοτεινά, ένας θλιμμένος και υπέροχος κήπος, που τρέφεται από την ανθρώπινη σάρκα.
Ήμουν μόνος, ολομόναχος. Ζάρωσα σ’ ένα πράσινο δέντρο. Κρύφτηκα μέσα του ολόκληρος, ανάμεσα στα λιπαρά και σκοτεινά κλαδιά του. Και περίμενα γαντζωμένος στον κορμό σαν ναυαγός στα συντρίμμια.

Όταν προχώρησε η νύχτα κι ήταν πια βαθύ σκοτάδι, άφησα το καταφύγιο μου κι άρχισα να περπατώ μαλακά, με βήματα αργά, με βήματα πνιχτά, πάνω σ’ εκείνη τη γεμάτη με νεκρούς γη.
Περιπλανήθηκα πολύ, πολύ. Δεν την έβρισκα. Με τα χέρια μου απλωμένα, τα μάτια μου ορθάνοιχτα, χτυπώντας πάνω στους τάφους με τα πόδια μου, με τα γόνατα μου, με το στήθος μου, ακόμα και με το κεφάλι μου, προχωρούσα χωρίς να τη βρίσκω. Άγγιζα, ψηλάφιζα σαν τυφλός που ψάχνει το δρόμο του, ψηλάφιζα πέτρες, σταυρούς, σιδερένια κάγκελα, γυάλινα στεφάνια, στεφάνια με μαραμένα άνθη. Διάβαζα τα ονόματα με τα δάχτυλα μου, περιφέροντας τα πάνω στα γράμματα. Τι νύχτα! Τι νύχτα! Δεν την έβρισκα!

Ούτε φεγγάρι! Τι νύχτα! Φοβόμουν, φοβόμουν φριχτά μέσα σ’ εκείνα τα στενά μονοπάτια, ανάμεσα σε δυο σειρές τάφων. Τάφοι! Τάφοι! Τάφοι! Όλο τάφοι! Δεξιά, αριστερά, μπροστά μου, γύρω μου, παντού τάφοι! Κάθισα σε ένα τάφο γιατί δεν μπορούσα να περπατήσω άλλο, τα γόνατα μου λύγιζαν. Άκουγα την καρδιά μου να χτυπάει! Και άκουγα και κάτι άλλο! Τί; Έναν μπερδεμένο, ακατανόμαστο θόρυβο! Να’ ταν άραγε μέσα στο τρελαμένο μου κεφάλι, μέσα στην αδιαπέραστη νύχτα ή κάτω στη σπαρμένη με ανθρώπινα κουφάρια γη, αυτός ο θόρυβος; Κοίταξα γύρω μου!

Πόσο έμεινα εκεί; Δεν ξέρω. Είχα παραλύσει από τον τρόμο, είχα μεθύσει από τη φρίκη, ήμουν έτοιμος να ουρλιάξω, έτοιμος να πεθάνω.
Και ξάφνου, μου φάνηκε πως η μαρμάρινη ταφόπλακα που πάνω της καθόμουν, κουνήθηκε. Σίγουρα κουνήθηκε, σα να τη είχαν ανασηκώσει. Με ένα πήδημα, πετάχτηκα στο διπλανό τάφο και είδα – μάλιστα – είδα την πέτρα που μόλις είχα αφήσει να σηκώνεται ολόρθη. Και εμφανίστηκε ο νεκρός, ένας γυμνός σκελετός που με την καμπουρωτή του ράχη ανασήκωνε την πέτρα. Έβλεπα, έβλεπα ολοκάθαρα παρά το βαθύ σκοτάδι. Πάνω στο σταυρό μπόρεσα να διαβάσω:
« Εδώ αναπαύεται ο Ζακ Ολιβάν, που απεβίωσε σε ηλικία πενήντα ενός ετών. Αγαπούσε τους δικούς του, ήταν τίμιος και καλός και πέθανε εν ειρήνη του Κυρίου».

Τώρα διάβαζε και ο νεκρός αυτά που ήταν γραμμένα πάνω στον τάφο του. Ύστερα μάζεψε μια πέτρα από το μονοπάτι, μια μικρή μυτερή πέτρα και βάλθηκε να ξύνει προσεκτικά αυτά τα λόγια. Τα έσβησε εντελώς, αργά, κοιτώντας με τα άδεια του μάτια τη θέση όπου πριν λίγο βρίσκονταν χαραγμένα. Και με την άκρη του οστού που ήταν κάποτε ο δείκτης του, έγραψε με γράμματα λαμπερά, που έμοιαζαν με τις γραμμές που τραβά κανείς στου τοίχους με την άκρη ενός σπίρτου:
«Εδώ αναπαύεται ο Ζακ Ολιβάν, που απεβίωσε σε ηλικία πενήντα ενός ετών. Επέσπευσε με τη σκληράδα του το θάνατο του πατέρα του τον οποίο ήθελε να κληρονομήσει, βασάνισε τη γυναίκα του, ταλαιπώρησε τα παιδιά του, κορόιδεψε τους γείτονες του, έκλεψε όταν μπόρεσε και πέθανε άθλιος».

Όταν ολοκλήρωσε το γράψιμο, ο νεκρός, ακίνητος, παρατήρησε το έργο του. Γυρνώντας, πρόσεξα πως όλοι οι τάφοι είχαν ανοιχτεί, πως όλα τα πτώματα είχαν βγει, είχαν σβήσει όλα τα ψέματα που είχαν γράψει οι συγγενείς στην ταφόπλακα τους για να τα αντικαταστήσουν με την αλήθεια.

Και έβλεπα πως όλοι είχαν σταθεί δήμιοι των συνανθρώπων τους, γεμάτοι μίσος, άτιμοι, υποκριτές, ψεύτες, απατεώνες, συκοφάντες, ζηλιάρηδες, είχαν κλέψει, εξαπατήσει, είχαν κάνει όλες τις άτιμες πράξεις, όλες τις αποτρόπαιες πράξεις, αυτοί οι καλοί πατεράδες, εκείνοι οι αφοσιωμένοι γιοι, αυτές οι αγνές κοπέλες, εκείνοι οι έντιμοι έμποροι, αυτοί οι άντρες κι αυτές οι γυναίκες που αναφέρονταν ως άμεμπτοι.

Έγραφαν συγχρόνως όλοι μαζί, πάνω στο κατώφλι της αιώνιας κατοικίας τους, τη σκληρή, φοβερή και άγια αλήθεια που όλος ο κόσμος αγνοεί ή κάνει πως αγνοεί πάνω στη γη.

Σκεφτόμουν πως κι εκείνη θα έπρεπε να χάραζε πάνω στον τάφο της. Και τώρα πια χωρίς φόβο, τρέχοντας ανάμεσα στα μισάνοιχτα φέρετρα, ανάμεσα σε πτώματα, ανάμεσα σε σκελετούς, πήγαινα σ’ εκείνην, σίγουρος πως θα την έβρισκα αμέσως.

Την αναγνώρισα από μακριά, δίχως να δω το σαβανωμένο πρόσωπο. Και πάνω στο μαρμάρινο σταυρό που μόλις είχα διαβάσει «Αγάπησε, αγαπήθηκε και πέθανε» διέκρινα:

«Μια μέρα που είχε βγει για να απατήσει τον εραστή της, κρύωσε μέσα στην βροχή και πέθανε».

Απ’ ότι φαίνεται με μάζεψαν, μόλις ξημέρωσε, δίπλα από έναν τάφο.

Ο Roger, η ρουτίνα κι εγώ...

2011-10-08T12:50:00.003+03:00

Από το βιβλίο του Jeffrey Archer, "A twist in the Tale" (τίτλος και μετάφραση: Jack).

Ξύπνησα δίπλα του. Αισθανόμουν λιγάκι πεσμένη. Ανοιγόκλεισα τα μάτια μου να εξοικειωθώ στο ημίφως. Σήκωσα το κεφάλι μου και κοίταξα την ακίνητη άσπρη σάρκα που βρισκόταν δίπλα μου. Αν γυμναζόταν έστω δυο φορές την εβδομάδα, δε θα είχε τα σωσίβια γύρω απ' το στομάχι. Ο Ρότζερ γύρισε οκνηρά πλευρό. Λαγοκοιμόταν σίγουρα, αλλά ποτέ δε σηκωνόταν μέχρι να ακούσει τον ήχο από το ξυπνητήρι δίπλα του. Σκέφτηκα για μια στιγμή να κοιμηθώ πάλι ή να πάω να φάω κάτι πριν ξυπνήσει. Στο τέλος έμεινα ξαπλωμένη δίπλα του, χουζουρεύοντας, χωρίς όμως να τον ενοχλώ. Όταν τελικά θα άνοιγε τα μάτια του, θα έκανα κι εγώ την κοιμισμένη - μ' αυτόν τρόπο θα μου έφτιαχνε και πρωινό.

Ένας σιγανός θόρυβος ακούστηκε από την πλευρά του. Το ροχαλητό του ποτέ δε μ' ενόχλησε. Η αγάπη μου για αυτόν ήταν απεριόριστη, και μακάρι να έβρισκα τις λέξεις να του το πω. Αλήθεια, ήταν το πρώτο άτομο που είχα εκτιμήσει πραγματικά. Κοίταξα το αξύριστο πρόσωπό του. Δεν ήταν η ομορφιά του που με είχε προσελκύσει στο μπαρ εκείνη η νύχτα.
Είχα συναντήσει τυχαία τον Ρότζερ στο μπαράκι της γωνίας λίγα μέτρα απ' το σπίτι του. Ήταν ας πούμε το στέκι του. Ερχόταν κάθε απόγευμα γύρω στις οκτώ, παράγγελνε μια κρύα μπύρα και καθόταν στη μπάρα ακριβώς πίσω απ' το μπιλιάρδο. Συνήθως καθόταν μόνος, χαζεύοντας αυτούς που έπαιζαν. Τον έβλεπα καθισμένη πίσω απ' το μπαρ και πολλές φορές αναρωτήθηκα αν ήξερε να παίζει ή απλά σκότωνε το χρόνο του.

Κατόπιν τα πράγματα άλλαξαν ξαφνικά για το Ρότζερ - προς το καλύτερο, τουλάχιστον έτσι νόμισε - όταν ένα ανοιξιάτικο βράδυ, μια ξανθιά ονόματι Μαντλίν, φορώντας μια φτηνή απομίμηση γούνινου παλτό, έκατσε σβέλτα στο σκαμπό δίπλα του. Δεν την είχα ξαναδεί ποτέ, αλλά ήταν προφανώς γνωστή, γιατί έκανε χαλαρή συζήτηση με όλους τους τακτικούς θαμώνες. Βλέπετε, λέγανε γι' αυτήν ότι έψαχνε κάποιον που οι ορίζοντες του θα ήταν μακριά απ' την ατμόσφαιρα αυτής της γειτονιάς.

Στην πραγματικότητα η σχέση - εάν μπορούμε να τη χαρακτηρίσουμε έτσι - διάρκεσε μόνο είκοσι ημέρες. Το ξέρω επειδή τις μέτρησα όλες. Ξαφνικά, μια νύχτα, έντονες φωνές ακουστήκανε, κεφάλια γύρισαν και η ξανθιά έφυγε από το σκαμπό το ίδιο γρήγορα όπως έκατσε. Τα κουρασμένα μάτια του την έβλεπαν να απομακρύνεται και να κάθεται στην άλλη άκρη της μπάρας, χωρίς ωστόσο να του προκαλέσει έκπληξη το γεγονός και χωρίς βέβαια να την κυνηγήσει.

Η φυγή της ήταν το σύνθημά. Σχεδόν πήδησα πάνω απ' τη μπάρα και κινήθηκα τόσο γρήγορα όσο η αξιοπρέπειά μου μου επέτρεπε. Δευτερόλεπτα μετά, καθόμουν στο άδειο πια σκαμπό δίπλα του. Δεν είπε τίποτα και δεν μπήκε βεβαίως στον κόπο να μου προσφέρει ένα ποτό, αλλά με μια ματιά που μου έριξε δε φάνηκε να τον ενοχλούσε η παρουσία μου. Κοίταξα γύρω για να δω εάν υπήρχε κάποια άλλη που θα ήθελε να κάθεται στο σκαμπό που καθόμουν πια εγώ. Κανείς δε φάνηκε να δίνει σημασία. Κοίταξα τον μπάρμαν αν είχε παρατηρήσει την απουσία μου, αλλά ήταν απασχολημένος με τις παραγγελίες. Είδα τη Μαντλίν που ρουφούσε ήδη γουλιά-γουλιά ένα ποτήρι σαμπάνιας, αγορασμένο από έναν ξένο του οποίου το μοντέρνο σταυρωτό σακάκι και το ριγωτό πουκάμισο με έπεισε ότι αυτή δεν θα ενοχλούσε ξανά τον Ρότζερ. Σκέφτηκα ότι μάλλον βολεύτηκε για άλλες είκοσι μέρες.

Τον χάζεψα για λίγο - είχα ήδη μάθει το όνομά του, αν και δεν του είχα μιλήσει ποτέ. Άρχισα να παίζω τα βλέφαρα μου με έναν μάλλον υπερβάλλοντα τρόπο. Αισθάνθηκα λίγο ηλίθια αλλά τουλάχιστον απέσπασα ένα ευγενικό χαμόγελο. Έγειρε λίγο και άγγιξε το μάγουλό μου, τα χέρια του ήταν εκπληκτικά θερμά. Κανένας μας δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να πει κάτι. Μόνος εκείνος, μόνη εγώ, περιττό να εξηγήσουμε γιατί. Καθίσαμε σιωπηλά. Έπινε σιγά-σιγά την μπύρα του.

Όταν ο μπάρμαν φώναξε «τελευταίες παραγγελίες, κλείνουμε», ο Ρότζερ ήπιε μονορούφι το υπόλοιπο της μπύρας του και σηκώθηκε. Κανένας δεν σχολίασε που φύγαμε μαζί κι ούτε κι ο ίδιος διαμαρτυρήθηκε που τον ακολούθησα. Ήξερα που μένει επειδή τον είχα δει κάποιες φορές να περιμένει το λεωφορείο στη στάση που βρισκόταν ακριβώς μπροστά στην πόρτα του σπιτιού του. Μια φορά μάλιστα είχα σχεδόν κρυφτεί πίσω από έναν τοίχο για να παρατηρήσω προσεκτικότερα τον τρόπο που κινείται. Ήταν ένα ανώνυμο, σχεδόν κοινό πρόσωπο αλλά είχε τα θερμότερα μάτια και το ωραιότερο χαμόγελο που είχα παρατηρήσει σε οποιοδήποτε άτομο.

Η μόνη ανησυχία μου ήταν ότι δεν με είχε αντιληφθεί πριν. Οι σκέψεις του κάθε βράδυ και κάθε πρωί ήταν μόνο για τη Μαντλίν. Πως φθόνησα εκείνο το κορίτσι. Είχε όλα όσα θέλησα - εκτός από ένα πολύ καλύτερο γούνινο παλτό, το μόνο πράγμα που μου άφησε η μητέρα μου. Στην πραγματικότητα, δεν έχω κανένα δικαίωμα να είμαι μοχθηρή με τη Μαντλίν δεδομένου ότι το παρελθόν της μάλλον είναι σκοτεινό σαν το δικό μου. Όλα αυτά έγιναν πριν έναν χρόνο και για να αποδείξω την αφοσίωσή μου στον Ρότζερ, δεν ξαναπάτησα στο μπαρ. Κι αυτός πρέπει να ξέχασε τη Μαντλίν. Δε μίλησε ποτέ γι' αυτή μπροστά μου. Ασυνήθιστο άτομο. Δεν με ρώτησε ποτέ για τις προηγούμενες σχέσεις μου.

Ίσως θα έπρεπε. Θα μου άρεσε να γνωρίζει την αλήθεια για τη ζωή μου, προτού καν να συναντηθούμε, αλλά όλα φαίνονται άσχετα τώρα πια. Βλέπετε, ήμουν η νεότερη σε μια οικογένεια τεσσάρων αδελφών, έτσι πάντα ερχόμουν τελευταία στη γραμμή. Δε γνώρισα ποτέ τον πατέρα μου, και γύρισα σπίτι μια νύχτα για να ανακαλύψω ότι η μητέρα μου το' χε σκάσει με κάποιον άλλον . Η Τρέισι, μια από τις αδελφές μου, με προειδοποίησε ότι δε θα ξαναγύριζε. Αποδείχθηκε σωστή, γιατί δεν έχω δει ποτέ τη μητέρα μου από εκείνη την ημέρα. Είναι φοβερό να πρέπει να παραδεχθεί κανείς ότι η μητέρα του είναι τσούλα.

Τώρα, ορφανή, άρχισα να γυρίζω από δω κι από κει, προσπαθώντας συχνά να είμαι ένα βήμα μπροστά από το νόμο - όχι τόσο εύκολο όταν δεν υπάρχει πολλές φορές κεραμίδι να βάλεις το κεφάλι σου. Δεν μπορώ να θυμηθώ επίσης και πώς κατέληξα με τον Ντέρεκ - εάν ήταν αυτό το πραγματικό του όνομα. Ο Ντέρεκ, τα ωραιότερα σκοτεινά και αισθησιακά μάτια που είχα δει, θα είχαν προσελκύσει οποιοδήποτε ευαίσθητο θηλυκό. Ήταν σε ένα εμπορικό ατμόπλοιο για τρία χρόνια. Όταν μου έκανε έρωτα ήμουν έτοιμη να πιστέψω τα πάντα. Του εξήγησα ότι αυτό πού ήθελα ήταν ένα ζεστό σπίτι, κανονικό φαγητό και ίσως μια δική μου οικογένεια. Μου εκπλήρωσε τη μια από τις επιθυμίες μου: λίγο καιρό αφότου με άφησε, κατέληξα με τα δίδυμα. Κι ούτε καν τα είδε ποτέ του γιατί είχε επιστρέψει στη θάλασσα, προτού ακόμα να μπορέσω να του πω ότι ήμουν έγκυος.

Προσπάθησα να τα μεγαλώσω αξιοπρεπώς, αλλά οι αρχές με πρόφτασαν και τα έχασα και τα δύο. Αναρωτιέμαι που να ‘ναι τώρα. Ένας Θεός ξέρει. Ελπίζω μόνο να έχουν καταλήξει σε ένα καλό σπίτι. Τουλάχιστον κληρονόμησαν το ακαταμάχητο βλέμμα του Ντέρεκ, ίσως να τα βοηθήσει στη ζωή. Είναι κι αυτό ένα απ' τα πράγματα που ο Ρότζερ δεν ξέρει. Η τυφλή εμπιστοσύνη του με κάνει να αισθάνομαι ακόμα πιο ένοχη και τώρα πια δεν θα είμαι ποτέ ικανή να του πω την αλήθεια.

Αφού ο Ντέρεκ γύρισε στη θάλασσα, έμεινα μόνη σχεδόν ένα χρόνο, πριν βρω την παρτάιμ δουλειά στο μπαρ. Ο μπάρμαν ήταν τόσο κακός και δύστροπος, που ήταν ικανός να μη μου δώσει ούτε ένα κομμάτι ψωμί αν δεν τηρούσα τη συμφωνία μας, να του κρατάω το μέρος καθαρό και να επιβλέπω.

Ο Ρότζερ κατάλαβα ότι ήταν τέλειος την πρώτη κιόλας φορά που τον άκουσα να παραγγέλνει μια κρύα μπύρα. Μια κρύα μπύρα - Χα χα, δεν μπορώ να σκεφτώ μια καλύτερη περιγραφή για τον Ρότζερ. Τις πρώτες μέρες οι μπαργούμεν τον φλέρταραν ανοιχτά αλλά αυτός δεν τους έδινε μεγάλη σημασία. Έως τη στιγμή που ήρθε η Μαντλίν ποτέ δεν ήμουν σίγουρη για τον τύπο γυναίκας που προτιμούσε.
Τώρα σκέφτομαι ότι πρέπει να ήμουν η μοναδική σε εκείνο το μπαρ που έψαχνε κάτι μονιμότερο.

Και έτσι πέρασα τη νύχτα μου με τον Ρότζερ. Θυμάμαι ότι πήγε στο μπάνιο να αλλάξει κι εγώ κάθισα εκεί που υπέθεσα ότι θα ήταν η δική μου πλευρά του κρεβατιού. Από εκείνη την νύχτα δεν μου ζήτησε ποτέ να φύγω. Είναι μια βολική σχέση. Δεν τον άκουσα ποτέ να μου φωνάζει ούτε να μου μιλάει άσχημα.

Ντριιν.... Αυτό το καταραμένο ξυπνητήρι. Ο ήχος του θα συνεχιζόταν για πάντα αν ο Ρότζερ δεν το έκλεινε. Μια φορά προσπάθησα να τεντωθώ και να το κλείσω αλλά το μόνο που κατάφερα ήταν να το ρίξω στο πάτωμα, πράγμα που τον ενόχλησε ακόμα περισσότερο. Βέβαια δεν είπε τίποτα, αλλά εγώ πήρα την απόφαση: ποτέ ξανά!
Κοιμάμαι πολύ ελαφρά - η μικρότερη μετακίνηση ή ήχος, με ξυπνάει. Αν μόνο μου το είχε ζητήσει, θα μπορούσα να τον ξυπνάω πολύ πιο γλυκά κάθε πρωί.

Μισοκοιμισμένος ο Ρότζερ μου άγγιξε απαλά το κεφάλι. Κατόπιν χασμουρήθηκε, τεντώθηκε και δήλωσε όπως κάνει κάθε πρωί, «πρέπει να βιαστώ αλλιώς θα αργήσω στο γραφείο.» Υποθέτω ότι μερικές θα είχαν ενοχληθεί από την προβλεψιμότητα της ρουτίνας του πρωινού μας - αλλά όχι εγώ. Ήταν μέρος μιας ζωής με αίσθηση ασφάλειας, πιστεύοντας ότι επιτέλους είχα βρει κάτι σημαντικό.
Ο Ρότζερ κατόρθωσε να πάρει τα πόδια του και να πάει προς το μπάνιο. Βγήκε δεκαπέντε λεπτά αργότερα, όπως πάντα, ελαφρώς καλύτερος απ' ότι είχε μπει. Έχω μάθει να ζω με τη ρουτίνα του, κι έχει μάθει να δέχεται τη μανία μου για την καθαριότητα.

«Σήκω τεμπέλα» είπε, αλλά έπειτα μόνο χαμογέλασε όταν είδε ότι αρνήθηκα να αφήσω το ζεστό κρεβάτι.
«Υποθέτω ότι περιμένεις να σου φτιάξω και πρωινό» πρόσθεσε ενώ ήδη κατέβαινε τις σκάλες προς την κουζίνα. Δεν μπήκα στον κόπο να απαντήσω. Ήξερα ότι σε λίγα λεπτά θα άνοιγε την μπροστινή πόρτα, που θα έβρισκε την εφημερίδα του, την αλληλογραφία και το γάλα. Αξιόπιστος όπως πάντα, θα έβαζε την καφετιέρα, θα γέμιζε ένα μπολ με δημητριακά και θα πρόσθετε λίγο γάλα.
Μετά θα άκουγα τον χαρακτηριστικό ήχο της καφετιέρας, και τελικά το τράβηγμα της καρέκλας στο πάτωμα. Αυτό ήταν το σήμα για μένα ότι είναι ώρα να κατέβω.
Τέντωσα τα πόδια μου αργά, είδα ότι τα νύχια μου χρειάζονταν μια σχετική περιποίηση. Είχα αποφασίσει ήδη ότι θα πλυθώ με την ησυχία μου αφού φύγει για το γραφείο.
Αισθάνθηκα τόσο χαρούμενη που πήδησα κυριολεκτικά από το κρεβάτι. Σε ελάχιστα δευτερόλεπτα ήμουν κάτω. Αν και είχε ήδη μπουκωθεί με τα δημητριακά του, σταμάτησε μόλις με είδε.

«Καλοσύνη σας που μας τιμήσατε με την παρουσία σας» είπε, κι ένα χαμόγελο απλώθηκε στο πρόσωπό του.

Έτρεξα κοντά του και περίμενα με λαχτάρα.
Έσκυψε και ακούμπησε το μπολ μπροστά μου.
Άρχισα να γλύφω λαίμαργα το γάλα ενώ η ουρά μου κουνιόταν χαρούμενα.
Είναι μύθος ότι κουνάμε τις ουρές μας μόνο όταν είμαστε θυμωμένες...

Τέχνη: Μιας κάποιας ηλικίας και μιας κάποιας αηδίας.

2011-08-23T02:04:00.004+03:00

Η μανδάμ Τέχνη...
Κοκότα πολυτελείας κι ελευθέρων ηθών ανέκαθεν, πάντα με μέτρο τους καιρούς της, συμβάδιζε με τον άνθρωπο από ιδρύσεως κόσμου.
Απ' τους πρώτους που ζούσαν σε σπηλιές και ζουγράφιζαν στους τοίχους αυτά που σκότωναν και χλαπάκιαζαν, μέχρι σήμερις που 'χει γίνει χέσε μέσα εμπόριο.
Γεννήθηκε το λοιπόν και μεγάλωνε μαζί του.

Στις αρχές ήτο νεογνό ένεκα κι η ζωή απλή.
Οι προϊστορικοί δεν της πολυδίνανε σημασία, μόνο τρώγανε, πίνανε, δουλεύανε και κάνανε και πολέμους αβέρτα να μη σκουριάζουνε από το ραχάτι. Για "το δίκαιο και τα ιδανικά" λέγανε στην πλέμπα οι κοτζαμπάσηδες, αλλά στην πραγματικότητα βάζανε τους φουκαράδες να σκοτώνονται για να 'χουν μεγαλύτερες κονομησιές οι ίδιοι και η κλίκα τους.
Με τον καιρό βρίσκανε κι επιστήμες για να τρώνε και να πίνουν καλύτερα, επίσης να κλαδεύουν κι ο ένας τον άλλον πιο γρήγορα, καθότι ο χρόνος είναι χρήμα.

Αλλά πάντα τους έτρωγε ο σβέρκος τους πώς ν' αφήσουν στις επόμενες γενιές τη σοφία τους, τις σπουδαίες ιδέες που κατέβαζε η γκλάβα τους κι ας ήταν προϊόν πυτιράλευρου, όπως επίσης και το αίσθημα κάλλους που τους κυρίευε όταν δεν κουτουλάγανε τα κεφάλια τους σαν τα τραγιά κι ήντουσαν σ' αγρανάπαυση.
- Ν' αφήκωμεν πολιτισμό οπίσω μας, να μη λένε οι επόμενοι "οι πρόγονοί μας ήσαν πλίνθοι και δη ακατέργαστοι".

Σ' όλα τα μήκη και τα πλάτη, κοιτάζανε να βρουν τρόπους να εκφράζουνται ποικιλοχρώμως και περικαλλώς. Άρχισε ν' ακμάζει αυτή η έκφραση και τό 'πανε τέχνη... μια χαρά δηλαδής, ν' ανοίγουνε μάτια κι αυτιά, να δουλεύει και λίγο το ξερό τους, να γίνουνε άνθρωποι που ήντουσαν τσιμεντόλιθοι και μόνο ταβερνόξυλο ξέρανε να παίζουνε..

Κι αυτή η τέχνη μεγάλωσε κι έγινε από πιτσιρίκα ολόκληρη γυναίκα, γιατί περάσανε χιλιάδες χρόνια.
Ως γνωστόν, ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο που τρώει χωρίς να πεινάει, πίνει χωρίς να διψάει και μιλάει χωρίς να έχει τίποτα να πει. Αυτό εφάρμοσε και στην τέχνη.
Γιατί εκτός απ' τους καλούς που τη γούσταραν σεμνά και ταπεινά, υπήρχαν χιλιάδες άλλοι ντενεκέδες που νόμισαν ότι είναι καλλιτέχνες κι ας είχανε κεφάλι αγκωνάρι. Την τάισαν σαβούρα και φρόκαλα, την ξεχειλώσανε, την παχύνανε κι έγινε σα φακλάνα. Τη ντύσανε και μασκαράτα, της φορέσανε και χρυσούς χαλκάδες κι από ανάλαφρη και κομψή καλντεριμιτζού, έφτασε κι έγινε σα γιαγλίδικια* βιζιτού σε χαμαιτυπείο τελευταίας διαλογής.

Και φτάνει στις μέρες μας γραία, χοντρολίπαρη, ρυτιδιασμένη, με ραγάδες και διπλοσάγονα.
Κάτι απ' τα νιάτα της αχνοφέγγει, γιατί κάπου-κάπου ξεπετιέται κάτιτις που αξίζει.
Αλλά η γενικότερη παρακμή της φαίνεται κι ας είσαι αόμματος. Γιόμισε ο τόπος καλλιτέχνες που ασελγούν παραφύση πάνω της κι αυτοαποκαλούνται δημιουργοί.
Κι ως είθισται, ο δημιουργός πιστεύει ότι ανακάλυψε τον τροχό κι είναι μέγιστος καλλιτέχνης γιατί προσφέρει στην ανθρωπότητα το ταλέντο του.
Και δε βρίσκεται ένας νοματαίος να του σκάσει μια στράκα και να του πει "α πάγαινε ρε φάβα να κουρεύεις αμνοερίφια". Μόνο μαζεύουνται αυτοί αναμετάξυ τους και επαινούν ο ένας τον άλλο. Άλλα λένε, άλλα εννοούν κι άλλα καταλαβαίνει ο καθένας τους θαυμάζοντας τα έργα του καλλιτέχνη. Και μόλις γυρίσει την πλάτη, παίρνει φτυάρι τρίδιπλο κι αρχίζει το θάψιμο "άντε ρε κρετίνε με τις αηδίες που μας πασάρεις. Μια γελάδα πράσινη με τρία κεφάλια που οδηγάει μοτοσακό δεν είναι αριστούργημα, είναι αρρωστούργημα. Κι αν εσύ είσαι καλλιτέχνης, εγώ είμαι ο Ελ Γκρέκο".

Ο κοσμάκης πάλι που δε σκαμπάζει γρι κι έχει μεσάνυχτα από κουλτούρες, άμα τα βλέπει λέει "ντάξ, καλά είναι αλλά δεν τρέχει και τίποτα" εφόσον όλη μέρα παλεύει να βρει ένα κομμάτι ψωμί να φάει γιατί έχει γίνει σα σκουράτζος* απ' την πείνα και την ψιλοέχει αφοδευμένη την τέχνη και τους υπηρέτες της.
Αλλά ενίοτε πάει στις πολιτιστικές μαζώξεις γιατί, όπως είπε και ο παππούς Αριστοτέλης, ο άνθρωπος είναι ζώον κοινωνικό. Αλλά τις περισσότερες φορές βλαστημάει σα ζώο και σπανίως κοινωνεί και φχαριστιέται.

" Kάποτε υπήρχαν ηθοποιοί που προσπαθούσαν να γίνουν σταρ.
Tώρα υπάρχουν σταρ που προσπαθούν να γίνουν ηθοποιοί."

...
Αυτό δεν το' πα γω, το' πε πριν καμιά τριανταριά χρόνια ο Λώρενς Ολίβιε που' ταν σερ, ήταν και μεγάλος θεατρίνος και κάθε φορά πού 'βγαινε στο σανίδι έπαιζε τις κάλτσες του και το κοινό τον χειροκροτούσε ραγδαίως.

Όπερ το θέατρο είναι μέρος της τέχνης κι αυτό, σχολείο κατά την αρχαιότητα και πολιτισμός γενικά.
Σαν είδος τέχνης είναι ομαδική, γιατί μαζεύουνται κάμποσοι και λένε αυτά που έγραψε ένας άλλος. Και τις περισσότερες φορές έχει συνάμα μουσικές, σκηνικά, κοστούμια και φώτα. Κάποιες μάλιστα, σπάνιες, έχει και θεατές.
Κι άμα η παράσταση βγει καλή, μαθαίνεις πράγματα, ψυχαγωγείσαι, διασκεδάζεις και πας σπίτι σου βελτιωμένο τούβλο.
Άμα όμως βγει γεώμηλον, μουγγανάς σαν το μουσκάρι, κοιτάς σα μπούφος και παθαίνει ο δείκτης νοημοσύνης σου ανεπανόρθωτη βλάβη.

Ως κομμάτι της τέχνης λοιπόν, ακολούθησε κι αυτό την πορεία της και την εξέλιξη της. Ένα από τ' αποτελέσματα είναι και το παραπάνω που είπε ο σερ.
Γιατί με τις τηλεοράσεις και τα υπόλοιπα μέσα μαζικής εφημερότητας, γίνεσαι γνωστός ακόμα και με το ζόρι.
Αλλά άμα ανέβεις στη σκηνή και δεν το κατέχεις το άθλημα, τί θα κάνεις; Θα τρέχεις στα τέσσερα και θα βελάζεις;
Κι όμως...

Απόγευμα και βαριέσαι. Έχει ασπρίσει ο μάτις σου να κοιτάει το ταβάνι από τις πολύωρες ξάπλες.
Να σηκωθούμε να βγούμε όξω αδερφέ, γιατί ο καναπές έχει κάνει λακκούβα ο έρμος και δε βολεύει πολύ πια.
Ας δούμε τι κάνει η φίλη μας η Ελένη που κουλτουριάζεται ανελλειπώς και διαθέτει πνεύμα οξύ και ποιοτικόν.
- Πάμε για κανένα ποτό ρε;
- Α δε δύναμαι, θα πάω εις το θέατρον που μ' έχουνε καλεσμένη, αν θες έλα παρέα, μόνη θα πάω εξάλλου.
- Ε, και δεν πάμε.

Ανοιχτό το θεατράκι, δροσούλα άφθονη και παρέα η Ελένη ν' αναλύει τα πολιτιστικά πεπραγμένα της παρελθούσης χρονιάς. Έχει και καμιά πενηνταριά θεατές, οι περισσότεροι γεννημένοι πριν τη Μικρασιατική καταστροφή. Δε μας χαλάει τίποτα όμως, καθότι πήγαμε θέατρο να δούμε παράσταση κι όχι μπαρότσαρκα να χαλβαδιάζουμε μικρές σε διπλανά τραπέζια.
Ένας Μαθουσάλας που καθότανε δίπλα μου παρέα με την κυρία Μαθουσάλα, μας είπε καλησπέρα χαμογελώντας και πολύ τον χάρηκα. Συμπαθέστατος ο υπερήλιξ, ήθελε κουβεντούλα αλλά ήταν ολίγον δύσκολο γιατί, παρόλο που φορούσε ακουστικό, δεν άκουγε μήτε κεραυνό ακόμα κι αν έπεφτε πάνου του. Αλλά μας είπε ότι ήτο πολύ θεατρόφιλος από προ εξ ανέκαθεν, πράγμα που μ' έκανε να σκεφτώ ότι θα 'χε δει και τις πρεμιέρες του Αισχύλου.

Βγήκε μια κοπελίτσα και μας είπε να κλείσουμε τα τηλέφωνα γιατί θ' αρχίσει το έργο. Και καλά έκανε γιατί οι μπαστουνόβλαχοι που αφήνουν ανοιχτά κινητά να χτυπάνε σε θέατρα και σινεμάδες, σηκώνουν ξύλο με βοϊδοτσούλι*. Άμα μάλιστα τα σηκώνουνε και μιλάνε λες κι είναι στη στρούγκα τους, χωράει και ανασκολοπισμός ή κοινώς παλούκωμα.

Μετά αρχίνισε. Βγήκε ένας πίτσικος* να τον λυπάσαι. Σαν τον Αη Γιάννη το νηστευτή. Ρακένδυτος, λιανός ακριδοφάγος κι ακούρευτος εκ γενετής. Έκλαιγε και μονολογούσε την κακή του τύχη, μοιρολογούσε κει για κάποια συγγενή του (μάλλον θεια του), δεν κατάλαβα πολλά να πω την αμαρτία μου, αλλά γέμισε μύξες τη σκηνή. Όταν απόσωσε το δράμα του, ήρθε να του κάνει παρέα μια νεαρά νταρντάνα, γαλατερή, ντυμένη μ' ένα γαλαζωπό μισοφόρι και τώρα γέμισε η σκηνή μπούτια και ξύγκια. Αυτή κάποιο άχτι είχε τον άλλονα κι άρχισε να του φωνάζει και να τσιρίζει σαν καραμούζα.

Γύρισα και έριξα μια ματιά στην Ελένη. Παρόλο που παρακολουθούσε τα δρώμενα, μου χαμογέλασε φευγαλέα σα νά 'λεγε "και που θες νά 'ξερα ρε;" πράγμα που πολύ μ' ανησύχησε κι ήθελα να φύγω χτες. Αλλά έκατσα και συνέχισα να παρακολουθώ... γιατί δεν ξέρω.

Αφού τέλειωσε η φοράδα το χλιμίντρισμα προς τον ακριδοφάγο, ήρθε κι ένας τρίτος. Αυτός πάλε, ήταν σα σβίγκος*, ντυμένος σαν κρεμμύδι που αναρωτιόμουν πώς και δεν έχει βγάλει τη μπέμπελη, μαδουκέφαλος μεν αλλά τα λίγα μαλλιά πο' χε πίσω ήταν βαμμένα κομοδινί. Ηλικία, τρέχα γύρευε αιώνα.
Μόλις άρχισε να μιλάει γέλασα, αν και δεν έπρεπε γιατί ήταν δράμα κι όχι κωμωδία. Όχι ότι έχω τίποτις δηλαδή με τους ομοφυλόφιλους, αντιθέτως γνωρίζω πολλούς αξιοπρεπείς και αξιόλογους, αλλά αυτός φίλε μου είχε ξεφύγει απ' το κλουβί με τις τρελές. Θυμήθηκα το σχωρεμένο το Χατζιδάκι που' χε πει "λένε πως οι καλλιτέχνες είναι είτε κομμουνιστές είτε ομοφυλόφιλοι. Εγώ πάντως δεν είμαι κομμουνιστής…" και σκέφτηκα να πάω μετά στα παρασκήνια να τον ρωτήσω την πολιτική ιδεολογία του.

Αρχίσανε σε κάποια στιγμή να ψιθυρίζουνε και οι τρεις στη σκηνή, ο κόσμος προσπαθούσε ν' ακούσει και δυσανασχετούσε, εκτός απ' το Μαθουσάλα δίπλα μου που 'ταν ευτυχισμένος, αφού έτσι κι αλλιώς δεν άκουγε. Και δε πρόκειται ν' άκουγε ούτε κι αν του σφήνωνες στ' αυτί χωνί από γραμμόφωνο.

Και το αποκορύφωμα ήρθε αναπάντεχο. Ο νεαρός κάποια στιγμή τρελαίνεται. Από την πολλή δυστυχία και τις συφορές... αρχίζει να τρέχει με τα τέσσερα πάνω στη σκηνή και να βελάζει! Η νταρντάνα έχει ανέβει σε μια καρέκλα που ήταν έτοιμη να σπάσει και τραγουδάει θούριους. Ο γηραιός προσπαθούσε να πιάσει το... πρόβατο μ' ένα σχοινί. Και να θέλεις να κρατηθείς μάστορα, δε γίνεται.

Τελοσπάντων, η λαμπρή παράσταση κράτησε μιάμιση ώρα και στο τέλος πέθανε ο νηστευτής (προφανώς απ' την πείνα) κι έφυγε ο σβίγκος με τη φοραδοφοραδάρα, φοβερή πλάκα να τους σκέφτεσαι ζευγάρι και γελάνε μέχρι και οι κύνες. Ο κόσμος χειροκροτούσε χαλαρά εκτός από δυο-τρεις μπροστά, πού 'τανε μάλλον συγγενείς και φίλοι του απίθανου θιάσου και φωνάζανε "μπράβο" και "υπέροχο και συγκλονιστικό". Εγώ δεν κουνούσα τα χέρια μου μέχρι που με σκούντηξε η Ελένη με νόημα, σα να μού 'λεγε "χειροκρότα ρε μογγόλε μην μας πάρουν για βάρβαρους", οπότε κουνήθηκα ελαφρώς.

Κι όπως φεύγαμε να πάμε για κανένα ποτό να συνέλθουμε απ' την υπερβολική κουλτούρα, είπα στη δικιά μου "η τέχνη γέρασε Λενάκι".
Ο κύριος Μαθουσάλας που έφευγε μετά της κυρίας του, ήταν μπροστά μας. Γύρισε, μας καληνύχτισε και είπε:
"Είχα την τύχη να δω μεγάλες παραστάσεις. Από το Λογοθετίδη μέχρι και τον Κουν. Κι επειδή έχω δει τόσες, ξέρω κάθε φορά που μπαίνω σ' ένα θέατρο τι παράσταση θα δω. Δεν ακούω πια καλά, αλλά είμαι πιο τυχερός από εσάς, γιατί αν αυτό που είδα το' χα ακούσει κιόλας, θα είχα παραφρονήσει. Οπότε, κλείνω το ακουστικό. Η τέχνη δε γέρασε, η τέχνη πέθανε".

Βρε το μπαγάσα τον αιωνόβιο! Μου την έφερε!

*:
Γιαγλίδικος: πολύ χοντρός.
Σκουράτζος: στραβωμένος και καχεκτικός.
Βοϊδοτσούλι: βούρδουλας, μαστίγιο.
Πίτσικος: Νεαρός, αγόρι.
Σβίγκος: Σπιτικό γλύκισμα που μοιάζει με λουκουμά, μτφ: κοντός και χοντρός.

Γένεσις: Αδάμ, Εύα και πέντε κιλά φιρίκια

2011-08-16T21:38:00.006+03:00

Γεν. 1,1 Ἐν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν.

Έτσι μας τα λέει η παράδοση. Η Ιουδαϊκή βέβαια, γιατί τον καιρό εκείνο οι Εβραίοι, παρόλο που γυρνοβολούσαν σα νομάδες τις ερήμους και στεριωμό δεν είχαν, πιάνανε κολλητιλίκια με Θεούς και ήντουσαν πολύ καθωσπρέπει και πνευματικοί. Ενώ οι υπόλοιποι λαοί π.χ. οι Αιγύφτιοι, που ασχολούνταν με μαθηματικά και φυσικές και φτιάχνανε πυραμίδες, ήταν αμαρτωλοί και ντουβάρια όρθια.

Τουτέστιν η Γένεσις γράφτηκε απ' τον Μωυσή, λένε. Είχε ήδη πάρει το κολάι να γράφει σε πέτρες (δέκα εντολές) κι είχε μαζέψει μες στο καύκαλο* του όλη τη σοφία του κόσμου γιατί του τά' λεγε ο Γιαραμπής πρώτο χέρι. Ήταν και κεκέτζος*, δεν τολμούσε να τα πει, γιατί θα γινότανε πελτές απ' τη ντομάτα που θά' τρωγε. Σκέφτηκε λοιπόν "ας γράψω στα κοτρώνια πώς δημιουργήθηκε ο κόσμος κι ο κοσμάκης, γιατί αυτοί οι σκερβελέδες* θα νομίζουν ότι φύτρωσαν σαν τις αρμπαρόριζες".

'Έφτασε που λες μέχρι τις μέρες μας, σε χαρτί ιλουστρασιόν βέβαια γιατί οι πέτρες του Μωυσή σε κάποια φάση γίνανε φράχτης για γίδια. Ένας Δαρβίνος πετάχτηκε το 19ο αιώνα κι είπε ότι καταγόμαστε απ' τα πιθήκια. Αλλά αν ρωτήσεις τη γιαγιά που πάει στις έξι το πρωί της Κυριακής στην εκκλησία, θα σου πει ότι τον Αδάμ που ήταν γυμνός, μπατίρης και πειναλέος τονε ξέρει, αλλά το Δαρβίνο που είχε σπουδάσει ιατρική, θεολογία και γεωλογία δεν τον έχει ακούσει ο αυτίς της.

Αλλά φαίνεται ότι μαζί με τα βλήτα που φύτευε ο Μωυσής να τρώει το σόι του, έβαζε κι απαγορευμένα που τα κατανάλωνε μόνος του. Τον έπιασε λοιπόν ο οίστρος και τά' γραψε πολύ ποιητικά και στολισμένα. Οι επόμενες γενιές την ανθίστηκαν τη δουλειά, σκέφτηκαν "ρε το μπαγάσα, ούτε σουρεαλιστής δεν τα γράφει έτσι" και βάλθηκαν να εξηγήσουν τα γραφόμενα κατά το δοκούν. Κι επειδή οι θεωρίες ότι είμαι κουνιάδος του μπαμπουίνου με χαλάνε όσο να' ναι, προτιμώ το παραμύθι αλλά ολίγον πειραγμένο και περισσότερο ανθρώπινο. Συγνώμη προκαταβολικά απ' τους τυπολάτρεις, και πάμε...

Τά' φτιαξε όλα μέγκλα ο μεγάλος που λες, ουρανούς, αστέρια, τη γης με τις στεριές και τα νερά της, ζωντανά βαδίζοντα, πετούμενα και πλεούμενα, φυτά παντός είδους και χρώματος. Έφτιαξε και για την πάρτυ του ένα ωραίο αγροτεμάχιο ονόματι Εδέμ, ανάμεσα σε τέσσερα ποτάμια, με πολλά δέντρα και γκαζόν, να ξαπλώνει στους ίσκιους και να την περνάει κοτσάνι. Την άραξε που λες κάτω από μια μουριά και πολύ χαιρόταν για το έργο του. Κι όπως διάβαζε τη φημερίδα του κι άρχισε να γλαρώνει, του πέρασε μια σκέψη απ' το μυαλό και τον έπιασε τεταρταίος πυρετός. "Αμάν ρε φίλε και τζάμι είναι το οικοπεδάκι... αλλά ποιος θα το φροντίζει και θα το καθαρίζει; Θα θεριέψουν τα δέντρα και θα θέλουν κλάδεμα, μη βγάλουμε και κάνα μάτι. Και κούρεμα τα γκαζά γιατί θα γίνουν σαν αραποσίτια". Το να τα φροντίζει μόνος δεν έπαιζε, καθότι, εμ αυτός τά' φτιασε όλα τούτα, εμ να τα κοιτάει κιόλας; Ποσώς και σας γελάσανε.

Του' ρθε μια ιδέα στην αρχή κι έβαλε κάτι κατσίκες να μασάνε το γκαζόν, να το κουρεύουνε. Αλλά αυτές οι λιμάρες το ξεπάτωσαν και γεμίσανε και τον τόπο βέρβελα*. Τις έδιωξε λοιπόν τις σιχαμένες να πάνε να χέζουν αλλού. Μετά φώναξε έναν ελέφαντα να του κλαδεύει τα δέντρα, αλλά όντας υπερβολικά ευρύχωρο το ζωντανό δεν άφησε όρθιο μήτε αρμυρίκι. Τον έδιωξε κι αυτόν κι έκατσε κάτου απ' τη μουριά βαστώντας την κεφάλα του, πράμα που έδειχνε ότι έπεσε σε βαθύ συλλογισμό.

Ξάφνου του κατέβηκε μια ιδέα που μάλλον σήμερα θα' χει σκυλομετανιώσει που την έκανε πράξη. Να φτιάξει ένα ζώο που να κάνει για κηπουρός. Να καταλαβαίνει τι του λέει και να μιλάει κι αυτό αν έχει απορίες. Να μοιάζει δηλαδή στον ίδιονα, αλλά σε πιο παρακατιανό καλούπι (εννοείται).
Λέει λοιπόν η Γέννηση "κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν"... Τρίχες ποικιλόχρωμες. Γιατί ο Θεός κηπουρό ήθελε κι όχι αστροφυσικό.
Και το ζώο-άνθρωπος του βρήκε λίγο στην καλίμπρα όπως το σουλούπωνε και πήρε σασί. Χαλβάς ξεγυρισμένος αδερφέ μου, γιατί ναι μεν τον φύσηξε και τού' δωσε λέει ψυχή, αλλά δε σκέφτηκε να του ανοίξει τη μυζηθροκεφάλα του να στάξει μέσα λίγα γραμμάρια νιονιό παραπάνου. Από λάσπη τον έφτιαξε, τί περίμενες; Κι ήταν που ήταν λειψός, του βγήκε και αρχιτεμπέλας και αντιρρησίας. Την ψυχανεμίστηκε τη δουλειά ο ύψιστος ότι θά' βρισκε το μπελά του μ' αυτόν τον χαραμοφάη, αλλά σκέφτηκε "αφεντικό είμαι, παντοδύναμος είμαι, θα τον φέρω στα νερά μου".
Λάθος... Κι όποιος πει ότι ο Θεός δεν κάνει λάθη, ας ρίξει μια ματιά τριγύρω του.

- Τώρα πρέπει να σου δώκω όνομα...
- Τί όνομα;
- Πώς θα σε φωνάζω ρε νιονιόρκο; "Έεε Ψιτ";
- Αα... καλά.
- Θα σε λέω Αδάμ.
- Αδάμ; Τοιούτον με ακούγεται και δε μ' αρέσει. Γιατί δε με λες Τάκη;
- Άει ρε καρναβάλι! Το "Τάκης" βγαίνει από το "Παναγιώτης". Κι η Παναγία δεν εφευρέθηκε ακόμα. Τέλος. Αδάμ είναι και κατοχυρώθηκε.
- ...
- Πάρε τώρα κλαδευτήρι, σκούπες και φαράσια και αρχίνισε.

Έριξε ο Αδάμ νωχελικά μια ματιά τριγύρω, σάμπως και μεγάλος ήταν ο μπαχτσές. Έξυσε κάνα λεπτό το μούσι του και τελικά είπε:
- Πολλή δουλειά, πολλά μερεμέτια... θα με φάει η νύχτα.
- Άσε ρε τις κουβέντες και ξεκίνα, μας έχει φάει η σκουλαμέντρα.
- Καααλά. Και τί θα παίρνω;
- Τί να παίρνεις ρε; Θα ζεις μέσα στον παράδεισο, θα τρως, θα πίνεις και θα κοιμάσαι. Για πάντα. Αθάνατος δηλαδής.
- Με ρίχνεις μπάρμπα. Και χαμάλης στην αιωνιότητα δεν είναι κι επάγγελμα κελεπούρι.
- Αν βγαίνεις παραπονούμενος, δεν πειράζει και σε ξανακάνω λάσπη.
- Έλα μωρέ, μια κουβέντα είπαμε...

Έπιασε λοιπόν ο Αδάμ και κλάδευε τα δέντρα, κούρευε το γκαζόν και καθάριζε γενικώς. Στο χαλαρό βέβαια αλλά η δουλειά έβγαινε. Και μόλις τέλειωνε, άραζε κάτω απ' τις λεύκες δίπλα στο ποτάμι, κράταγε κι ένα καλάμι να κάνει ότι ψαρεύει και ροχάλιζε σαν τρακτέρ. Ο Θεός τά' ξερε αυτά γιατί είναι πανταχού παρών, αλλά αφού ο κήπος ήταν παστρικός έκανε την πάπια και τον άφηνε.

Τον έβλεπε όμως που μούχλιαζε και βάραγε μύγες όταν δε δούλευε και σκεφτόταν "κάτι να του βρω να περνάει την ώρα του, γιατί θα χάσει και το λίγο που έχει και στο τέλος θα κοιμάται όρθιος σαν τ' άλογα". Και ήρθε η φαεινή ιδέα να του φτιάξει σύντροφο, όπως είχανε όλα τ' άλλα ζώα.
Πήγε και τον βρήκε που κοιμόταν στο ποτάμι.
- Δε μου λες ρε κόπρο, θα σαπίζεις όλη μέρα;
- Γιατί, σε χαλάει; Αφού τη δουλειά μου την τέλειωσα.
- Για σένα το λέω ρε. Να σου φτιάξω μια παρέα να φχαριστιέσαι. Και θα' χεις και τη μισή δουλειά γιατί μαζί θα συγυρίζετε.
- Είσαι μακαντάσης*! Να φτιάξεις τον Ιδίμ, να παίζουμε και κάνα τάβλι.
- Ρε ουτιδανέ, για θηλυκό μιλάω!
- Τί να το κάνω;
- Να το κοιτάς στα μάτια... Πώωω αδερφέ μου είσαι αναπηρίδης! Να' χεις βρε παρέα, αλλά να' χεις κι αμορόζα*!

Έριξε ο Αδάμ νωχελικά μια ματιά τριγύρω... Έξυσε κάνα λεπτό το μούσι του και τελικά είπε:
- Κααλά. Μπελά μυρίζομαι, αλλά πες ότι είσαι σοφός και τα λες σωστά... Πώς γίνεται;
- Θα σου πάρω ένα πλευρό και θα τη φτιάξω.
- Τί έκανε λέει;;; Δεν πας να ξαπλώσεις γιατί σε βάρεσε ο ήλιος;;;
- Έλα ρε, τί' ν' ένα πλευρό; Κανονικά θά' πρεπε να σου πάρω όλη τη σπάλα.

Αλλά ο Αδάμ δεν άκουγε κουβέντα και έφυγε πιλαλώντας, τάχατες να μαζέψει κάτι πευκοβελόνες πού' πεσαν προσφάτως.
Άμα βάλει κάτι στο μυαλό του ο Θεός όμως, θα το κάνει θες δε θες. "Θα σε φτιάξω κερατά" είπε μέσα του κι έστησε καρτέρι δίπλα στο δέντρο.
Κι όταν ο χάχας ο Αδάμ νόμισε το πεδίο καθαρό, πήγε και απλώθηκε στον ίσκιο του.
Έφαγε μια κατακεφαλιά από 'να βελανιδοκλάδι που κράταγε ο παντοκράτωρ κι ίσιωσε χωρίς να νοιώθει.
Κι έτσι του πήρε ένα πλευρό κι έφτιαξε τη γυναίκα.
Το οποίον ήτο και το δεύτερο λάθος του. Γιατί σα Θεός θά' πρεπε να ξέρει ότι τα πράγματα δε γίνονται με το ζόρι.
Κι αυτό φαίνεται μέχρι τις μέρες μας, που μπορεί άντρες και γυναίκες να ζούνε μαζί για τη διαιώνιση του είδους, αλλά δε χάνουν ευκαιρία να τη λένε ο ένας στον άλλονα και να τσακώνονται σαν τους σκύλους με τις γάτες. Κι όλα αυτά, για ένα πλευρό.

- Από δω η Εύα.
Ο Αδάμ βρέθηκε προ τετελεσμένου. Μέχρι κι όνομα πρόλαβε και της έβγαλε. Και μάλιστα καλό. Ξίνισε τα μούτρα του και τελικά συστήθηκε.
- Αδάμ...
- Αδάαααμ, μμμμ, ολίγον κουνιστό...
- Άκου μανίτσα, εσύ θα με φωνάζεις Τάκη κι άσε τον μεγάλο να χτυπιέται, ντάξ;

Κοίτα όμως φίλε μου πως ένα πλευρό μπορεί να' χει περισσότερο μυαλό απ' ολόκληρον Αδάμ. Γιατί τούτη η γαλιάντρα, δούλευε σε δέκα χιλιάδες στροφές κι ήταν ανακατωσούρα ολκής. Άρχισε να βαφτίζει με περίεργα ονόματα τα πάντα γύρω της. Από άγρια ζώα και φυτά μέχρι τα ποτάμια και τις λίμνες.
- Αυτό το ζουζούνι θα το λέμε κολεόπτερον.
Ο Αδάμ έπαθε σύγχυση γιατί δε μπορούσε ούτε να τα συλλαβίσει όλα τούτα και πήγε και βρήκε τον αφεντικό που έτρωγε κουρκούτι κάτω απ' τη μουριά.
- Δε μου λες, άμα σου δώκω άλλο ένα πλευρό, τη χαλάς αυτήνα να μου φτιάξεις τον Ιδίμ που λέγαμε;
Ο Θεός του ευχήθηκε καλή τύχη κι έφυγε, γιατί είχε κι ένα σύμπαν να τακτοποιήσει, γελώντας με την κασκαρίκα που τού' παιξε.
Και ξέμεινε ο Αδάμ με την Εύα, που ήταν κι αυτή αθάνατη κι ελπίδα δεν υπήρχε πια να ησυχάσει ούτε τη δευτέρα παρουσία.

Το βραδάκι που γύρισε ο πανάγαθος τους μάζεψε και ξηγήθηκε:
- Το λοιπόν. Το περιβόλι να' ναι καθρέφτης κι από κει και πέρα κάντε του κεφαλιού σας. Αλλά, τη μηλιά που' ναι στη γωνιά δίπλα στα ρύκια, δεν την ακουμπάτε. Γιατί τα μήλα έχουν κάτι σκουλήκια ίσαμ' έναν πήχη και πολύ φοβούμαι για την υγεία σας μην αποθάνετε . Είπα και κουβέντες δεν έχει. Α, να προσέχετε και τον όφι γιατί είναι ρουφιάνος και κερχανετζής* και πολύ γουστάρει τσαμπουκάδες. Γκέγκε;

Καθότι μηλιά είχε μόνο μια σ' όλον τον οπωρώνα και ήταν και φιρίκια. Ποιος να πρωτοφάει; Του αρέσανε κάργα, τους έσκασε το παραμύθι να μην του τ' ακουμπήσουνε.
Όταν είχε μόνο τον Αδάμ δεν είχε πει τίποτις, γιατί ήξερε πως είναι στούρνος και δε θα του πήγαινε ποτέ το μυαλό να φάει μήλα, καθότι τρεφόταν με βρούβες, μολόχες, κουκουναρόσπορους και ψάρια (όποτε έπιανε). Ούτε και για φίδια και τα ρέστα, γιατί μια φορά που έτυχε να πέσει πάνω του το φίδι, κόντεψε το ερπετό να πάει σε ψυχολόγο γιατί έπαθε νευρικό κλονισμό, οπότε τον απέφευγε.
Τώρα όμως με τούτη τη σουρτούκω δω που' ναι και περίεργη, μπορεί να γίνει κάνα ντράβαλο γιατί κάνει δίαιτες λέει να' ναι λεπτή, οπότε παίζει να τσακίσει τα μήλα.
Ήταν κουρασμένος ο παντοδύναμος απ' όλο αυτό το χαρδαβαλιό* τις τελευταίες μέρες, έκατσε και σε κάποιο ρεύμα, συναχώθηκε και τον έπιασε σούρδισι*, είπε να πάρει δυο ντεπόν και να την ξαπλάρει ολίγον.
- Το νου σας στον κήπο κνώδαλα κι όπως είπαμε!
Και πήγε στον καμπινέ και μετά για τούφες.

Οι μέρες περνάγανε όπως περνάει πάντα ο χρόνος, με τον ίδιο ρυθμό και χωρίς να κουράζεται.
Οι δυο στο περιβόλι τά' χανε βρει κάπως. Άμα στρίτζωνε η Εύα, έτρεχε ο Αδάμ. Άμα μουλάρωνε ο Αδάμ, τον παρατούσε η Εύα κι έκανε παρέα με τα λουλούδια που πολύ της αρέσανε. Τα' χε βαφτίσει μάλιστα όλα και τους μίλαγε ρομαντικά και μελιστάλαχτα.
Τα ζώα "αυξάνονταν και πλήθυναν" αλλά οι δυο αθάνατοι συνεχίζανε και μένανε δυο. Γιατί ο πάνσοφος πήρε τα μέτρα του βλέπεις. Έχει αυτούς τους δυο να κουλαντρίζει εις τους αιώνας των αιώνων, που είναι ισάξιοι με μια διμοιρία καταδρομέων, άμα γεννοβολήσουν κιόλας, θα το κλείσουμε το μαγαζί.

Έπεσε ο ήλιος, έπεσε κι ο Αδάμ να χουζουρέψει στη γνωστή σκιά. Η Εύα προσφάτως γεννημένη, μόλις τετρακόσια χρόνια, ήταν όλο ενέργεια λες κι είχε καταπιεί μπαταρίες και κώλο δεν έβαζε κάτω. Στην αρχή προσπάθησε να πιάσει κουβέντα στον αρσενικό. Τον άκουσε όμως να ροχαλίζει λες και βράζει φασόλια κι έφυγε να περιτριγυρίσει.
Εκεί λοιπόν εμφανίστηκε ο κύριος όφις και της μίλησε.

"...και είπεν ο όφις τη γυναικί" λέει η Γέννηση.
Κι αντί να μας κάνει εντύπωση που μιλάγανε τα φίδια τότενες (και μακάρι νά' χαμε ένα να το βάλουμε στο τσίρκο και να βγάλουμε δυο πιθάρια λίρες), μας κάνει εντύπωση που ήταν λέει μοχθηρό και διαβολικό. Τελοσπάντων, μάλλον μόνο το συγκεκριμένο φίδι μίλαγε ανθρώπινα, γιατί δε λέει πουθενά γι άλλο ζώο. Αλλέως θα μας έλεγε π.χ. ότι ο κόκκορας το πρωί, αντί νά' κανε κικιρίκου, πήγαινε και τράβαγε μια κλωτσιά στον Αδάμ και τού' λεγε "σήκω πάνω ρε κοπρόσκυλε να πας να ποτίσεις τα κραμπολάχανα".

Πλησίασε λοιπόν ο φίδις την Εύα.
- Καλησπέρα ωραιοτέρα γυνή του παραδείσου (φίδια, λες κι είχε κι άλλη κει μέσα).
- Ααα, ένα φίδι που μιλάει! Καλησπέρα.
Και την άρχισε ο ερπετός στα "τι μούρλια ματάκια πο' χεις", "τι χειλάκια τέλεια είν' αυτά" και "τι σιλουέτα γαζέλας γλυκιά μου".
Χαχάνιζε η νεαρά, όπως χαχανίζουν άπασες οι νεαρές σε γλυκόλογα, ανεξαρτήτου μέρους και χρόνου.
Και στο τέλος, αφού την ψώνισε ότι είναι ψώνιο, της έριξε την πεπονόφλουδα:
- Να τρως μήλα. Θα μείνεις για πάντα αδύνατη.
- Μα... ο κύριος μεθ' ημών, είπε ότι έχουν σκουλήκους και θ' αποθάνουμε πολύ.
- Ποσώς! Λέει τρίχες και να με συγχωρεί η χάρη σου. Απλά έχει απλώσει μπάκες και τα θέλει να τα τρώει όλα αυτός να' ναι στυλάκι.

Πέντε λεπτά της πήρε να μαζέψει τα πέντε κιλά φιρίκια που' χε πάνω το δέντρο. Άρχισε να τα χλαπακιάζει ν' αδυνατίσει ταχέως, πήγε και στον Αδάμ, που όπως πάντα δεν είχε πάρει μυρουδιά τίποτις.
- Μωρή, δε σου' πε ο μεγάλος να μην τ' ακουμπήσεις;
- Ψόμματα είπε κι ευτυχώς ο κύριος φίδις μου άνοιξε τα μάτια.
- Ρε τί σημασία έχει; Αφού είπε να μην τα φάμε.
- Άσε μας μωρέ και φάε κανένα κι εσύ γιατί έχεις καταντήσει τόφαλος.
Άμα γκρινιάζει η Εύα, όχι ένα μήλο, ολόκληρη τη μηλιά τρως μαζί με τα φύλλα κι ας το' χει απαγορέψει ο πολυέλεος.

Ο Θεός τά' ξερε την ώρα που γίνανε, αλλά είχε φάει παστουρμά για βράδυ και του' χε πέσει βαρύς, οπότε δε σηκωνόταν απ' το κρεβάτι ούτε με γερανό.
Μόλις όμως χάραξε ο ήλιος, πήγε και τους βρήκε να κοιμούνται με πρησμένες κοιλίες.
- Ρε μπεζεβέγκηδες*, δε σας είπα να μη φάτε τα μήλα;
- Η Εύα τά' φερε. Ε και μια και τά' κοψε, μη χαλάσουν κιόλας...
- Μας είπατε ψέμματα κύριε και τα μήλα ήτουνα όλα μια χαρά.
- Ρε κουμάντο στο μποστάνι μου θα κάνετε; Να φύγετε, να πάτε αλλού! Και άμα βρω αυτόν τον φίδι, θα τον κάνω αδιάβροχα παπούτσια! Όξω ρε! Και δε θα' στε πια αθάνατοι!
- 'Αει στα κομμάτια, γω φταίω πού' κανα τον κολίγο κι φρόντιζα όλο τούτο πράμα τζάμπα. Πάμε μωρή.

Και τους έδιωξε λέει ο πανταχού παρών γιατί αμάρτησαν...
Πράσινα άλογα και κόκκινοι γαϊδάροι... Μόνοι τους φύγανε οι άνθρωποι γιατί κει μέσα προκοπή δεν είχε. Κάνανε τους κηπουρούς χωρίς να τους πληρώνουν υπερωρίες, είχανε φτάσει εννιακοσίων χρονών και περί συντάξεως τουμπεκί απ' τ' αφεντικό, και το λίγο ελεύθερο χρόνο που είχανε βαριόσαντε και ξεψειρίζανε ο ένας τον άλλον. Γιατί κι η αθανασία κάποια στιγμή καταντάει αηδία.
Τί να την κάνει ο άλλος που δεν είχε έναν χριστιανό να παίξει ένα τάβλι;
Κι η άλλη είχε σκάσει που δεν υπήρχε έτερον θηλυκό τριγύρω να κουτσομπολέψουν για το γουρούνι που πήγε κι έχεσε στις γαρδένιες και "δεν έχει τακτ, κι ο Θεός καλή μεν δουλίτσα έκανε, αλλά δεν έχει στυλ, ενώ εμείς θα μαθαίναμε τα ζωντανά να χειρίζονται τον απόπατο".

Είχε αρχίσει από καιρό κι η Εύα τα γνωστά "όλο κλεισμένη μ' έχεις δω μέσα, ούτε ένα ταξίδι δε με πας", "στο νοίκι μένουμε μια ζωή, θέλω να με φτιάξεις στέγη ιδιόκτητην μετά κήπου να κρεμάω κουρτίνες και να φυτεύω αγγιναροκούκια να τα κάνουμε σαλάτα" και τον έψησε τον δόλιο.
Είδανε λοιπόν κι απόειδαν, την κάνανε ελαφρώς γι άλλες πολιτείες που επιτρέπονταν τα αυθαίρετα και οι κομπόστες μήλο.
Τελικά ο Αδάμ της έφτιαξε σπίτι, κρέμασε και τις κουρτίνες μόνος του, γιατί η Εύα του γάνωνε το κεφάλι ότι ήταν άχρηστος κι αυτή φύτεψε πετούνιες που' ναι πολύ χρήσιμες γιατί είναι κόκκινες.

Στα μόνα τελικά που έπεσε μέσα ο μπάρμπα Μωυσής, είναι ότι ο Αδάμ με "κόπον θα κερδίζη την τροφήν του από την γην" και η Εύα "με πόνους θα γεννά τα τέκνα της".
Σιγά τις σοφίες δηλαδή... Αφού τα έβλεπε κι ο ίδιος γύρω του. Τσομπάνης ήταν κι αυτός κι όλο γκρίνιαζε η γυναίκα του η Σεπφώρα, γιατί παρατούσε τα κατσίκια και σκάλιζε τις πέτρες. Κι η Σεπφώρα απ' την άλλη, γέννησε δυο μαντράχαλους κι είδε τη γλύκα.
Έτσι κι έγινε.
Μέχρι σήμερα, οι Αδάμ της γης δουλεύουνε σα χαμάληδες για να μουρμουράνε οι Εύες εννιά μήνες και να πονάνε μια-δυο ώρες...

Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία...

* :
καύκαλο: κρανίο, κεφάλι (μτφ)
κεκέτζος: τραυλός
σκερβελές: άχρηστος
βέρβελα: κόπρανα κατσικιού
μακαντάσης: φιλαράκι
αμορόζα: ερωμένη
κερχανετζής: σπιούνος
χαρδαβαλιό: φασαρία
σούρδισι: διάρροια
μπεζεβέγκης: άτιμος

Η Ιουλία που τη φωνάζανε Τζούλια

2011-08-11T11:07:00.050+03:00

Η Ιουλία κυρίες και κύριοι.

Ένα όνομα, μεγάλη ιστορία κι ακόμα μεγαλύτερη φημολογία.
Όταν την πρωτογνώρισα ήταν σκάρτα εικοσιπέντε, πολύ μπριόζα και γαργαλιάρα.

Νεαρά λοιπόν η αιθέρια ύπαρξις, σπουδές ηθοποιού αλλά εργάζεται ως υπάλληλος ξενοδοχείου (πως συμβαδίζουν αυτά δε γνωρίζω, αλλά γνωρίζω ότι αυτοί που σπουδάζουν τη δραματική τέχνη στο τέλος εργάζονται σερβιτόροι), πονηρεμένη και καπάτσα, διαθέτει και κορμοστασιά απ' αυτές που κάνουν τους γλυκανάλατους να τραγουδάνε σε λα μινόρε και να αχ-βαχίζουνε. Κι όπως οι περισσότερες του ιδίου τύπου κυρίες, είναι περιποιημένη και καθαρή λες και την έπλυνες με ΒΙΜ, αλλά στο σπίτι της οι τοίχοι είναι χρώματος βρωμυλί, οι αράχνες θεωρούνται κατοικίδια και ενίοτε κρέμεται μια βυζοθήκη στο πόμολο μιας πόρτας. Όλως περιέργως, το μπάνιο αυτών των κυριών είναι το καθαρότερο δωμάτιο, πλυμένο βιολογικά με σαπούνια κι αρώματα, τόσο που σού' ρχεται να φας στο καπάκι της λεκάνης γιατί στο τραπέζι της κουζίνας έχει ύποπτους μπλε και πράσινους λεκέδες ακαθόριστης προελεύσεως και χρονολογίας.

Ζει "ελαφρά" ωσάν θηλυκό τζιτζίκι και ορέγεται ότι είναι γλυκό, ξινό, πιπεράτο και αλμυρό. Που θα πει ότι η γκάμα της στο σεξουαλικόν ξεκινάει από ευρεία και γίνεται ως κι αχανής. Και σ' αυτά τα λίγα χρόνια που έχω τη χαρά να τη γνωρίζω, η πόρτα του σπιτιού της έχει ξεμανταλιάσει από το άνοιξε-κλείσε, έχω γνωρίσει απίθανα φρούτα και ζαρζαβατικά και τελικά έχω πάψει να δίνω σημασία. Το οποίον δε συνεπάγεται αυτομάτως ότι ο γράφων το παρόν έχει δοκιμάσει αυτές τις γεύσεις μετά της χαριτόβρυτης τσαπερδόνας, διά τους τύπους δηλαδής, να μην πλανώνται εντυπώσεις και θεωρίες. Έξω απ' τα αστεία, είναι η χαρά της ζωής, απίθανη παρέα, ξηγημένο και αυθεντικό άτομο, που είναι προτιμότερο από έναν σοβαροφανή χλιμίτζουρα να μιλάει και συ αντί να πεις “με συμπαθάς αλλά λες μπαρούφες κι έχω να βράσω έναν κουβά ροβύθια για μεσημέρι” και να φύγεις, κάθεσαι, ακούς και ξύνεις την κασίδα σου για να περάσει η ώρα.

Την Ιουλία που λέτε, τη φωνάζουμε Τζούλια πού' ναι ιν και χάι-κλας γιατί το βαφτιστικό της πολύ την εξάπτει, είναι διαγραμμένο απ' το λεξικό της και κάνει σα σειρήνα του Β' παγκοσμίου άμα το αναφέρεις ("Ιουλία να πεις τη θεια σου, πανύβλακα!").

Παρεμπιπτόντως, αυτό το συνήθειο με τα υποκοριστικά έχει γίνει πια πάγια τακτική. Κυρίως στις γυναίκες, καθότι είναι μια στάλα περισσότερο ματαιόδοξες από μας τους χαλβάδες. Κόβουν ένα όνομα που σημαίνει κάτι και του αλλάζουν τον αδόξαστο. Στη θέση του βάζουν μια λέξη που παραπέμπει σε ομιλία ατόμου με ειδικές ανάγκες. Π.χ. Χρυσάνθη... Δεν ξέρω πως φαντάζει στ' αυτιά του καθενός, αλλά έχει μια ετυμολογία. Χρυσό άνθος και τα ρέστα. Τώρα, άμα το κάνει Σίσυ... τί διάλο σημαίνει;

Ότι το να είσαι τραυλός είναι της μόδας; Τέλοσπαντων, τα βίτσια του καθενός είναι σεβαστά, χατίρια δε χαλάμε κι άμα γουστάρει η κυρία τη φωνάζουμε και Γιακουμή. Τέλος παρένθεσης.

Σποραδικώς, αν με πιάσει το μαζοχιστικό μου κι είναι ξεκούραστα τ' αυτιά μου, την αποκαλώ Ιουλία και κάνω χάζι που αλλάζει χρώματα βγάζοντας ήχους υψηλής συχνότητας. Μετά μεγίστης προσοχής όμως, μην ξεπεράσω το όριο και ταξιδέψει κάνα εύκαιρο αντικείμενο προς τη μάπα μου.

Κατά τ' άλλα, περνάμε καλώς και ησύχως, υγείαν έχομεν και το αυτό επιθυμούμε δι υμάς.

Έχει βέβαια ένα κακό, άμα κάνεις το λάθος και της δώσεις βιβλίο, θα στο επιστρέψει όταν τα μπρόκολα βγάλουν αυτιά. Δεν τό 'ξερα όταν τη γνώρισα, αλλά έπαθα κι έμαθα. Έκλαιγα δυο που μου “δανείστηκε” αλλά μικρό το κακό, μυθιστορήματα να περνάς την ώρα σου. Την τελευταία φορά όμως, έπεσε στο μάτι της ένα βιβλίο που θα το χρειαζόμουν λίαν συντόμως.

- Ααα, τί 'ναι αυτό; Καλό φαίνεται.

- Να σου λείπει κι άστο κάτω.

- Γιατί ρε ζάβλακα, θα στο επιστρέψω.

- Είπα άστο κάτω. Θα σου κάνω δώρο ένα ίδιο.

- Σιγά μωρέ πια, λες και θα το φάω... ... ...

Σε τέτοιες και παρόμοιες στιγμές, είναι τεκμηριωμένο ότι στον οργανισμό των γυναικών παράγεται ουσία που καλείται μουρμουρόνη. Και δε σταματάει να παραγέται μέχρις ότου ακουστεί η μαγική φράση “εντάξει, φτάνει, πάρτο!”. Τότε τσιμπάει το βιβλίο περιχαρής η μικρά και συ βλαστημάς μέσα σου αλλά τί νά 'κανες ο χριστιανός... Τουλάχιστον σταμάτησε η επίδραση της ορμόνης και ηρέμησες.

Έπεται απέλπιδα οδηγία “Να το προσέξεις! Και το θέλω πίσω σύντομα”, αλλά από την απάντηση που περιέχει σε ρυθμό πολυβόλου πέντε-έξι υπερβολικής διαβεβαίωσης “ναι”, νοιώθεις ότι θα μεταχειριστεί το βιβλίο όπως μεταχειρίζεται ο σύγχρονος Δαυίδ Κόπερφιλντ τους λαγούς και σε πιάνει ίκτερος.

Και βεβαιώνεσαι στο εγγύτερο μέλλον. “Πού 'ναι το βιβλίο μωρή χαρχάλω και το θέλω;”, ήταν η αφελής ερώτηση αφού είχε περάσει πλέον του μηνός. Φυσικά το ξέχασε, ούτε καν το διάβασε και μπορεί να το'χε βάλει κάτω απ' το ποδάρι καμιάς καρέκλας νά 'ρθει στα ίσια της. Και φυσικά θα πάει ο χούφτερμαν (εγώ δηλαδής) να πάρει το βιβλίο γιατί η κυρία έχει σοβαρές ενασχολήσεις με άτομα του άλλου φύλου και δεν αδειάζει.

- Αύριο πρωί, στις εφτά, έχω δουλειές μετά.

- Ααα, θα λείψω από βραδύς και δεν ξέρω αν θα γυρίσω σπίτι.

- ... Άμα σε πιάσω στα χέρια μου θα σου γαμ....

Την ψυλλιάστηκε ότι θ' ακούσει τους χαιρετισμούς μαζί με το ωρολόγιον το μέγα και έσπευσε να μου πει τη λύση που βρήκε αστραπιαία (όλως τυχαίως) και με μια αναπνοή.

- Θα το βάλω στο τραπέζι του σαλονιού, μπες απ' την πόρτα της κουζίνας στην πίσω αυλίτσα, έχω κρυμμένο κλειδί (τάδε μέρος).

Μού' πε μια κρυψώνα τόσο κοινότοπη που καλύτερα να το άφηνε πάνω στην πόρτα.

- Για να φτάσεις στην αυλίτσα θα πας έτσι, έτσι κι έτσι..

Δεν πολυκατάλαβα αλλά σκέφτηκα "δε βαριέσαι, θα τη βρω".

Κάτι τέτοια κάνω και μετά διαφωνώ κιόλας που με φωνάζουν ρούχλα.

Γιατί για να βρεις αυτή την αυλίτσα κύριος, πρέπει νά' σαι ξάδερφος του Μαγγελάνου, μπατζανάκης του Κολόμβου, να διαθέτεις γυροσκοπική πυξίδα, χάρτες, αστρολάβο και πάλι πιο πιθανό είναι να ανακαλύψεις την πόρτα για τον κάτω κόσμο παρά την πόρτα που οδηγεί στην εν λόγω αυλή.

Αυτή τη ρημάδα την πολυκατοικία δεν τη σχεδίασε αρχιτέκτονας, ο Δαίδαλος την έφτιαξε κι είπε να σπάσει πλάκα με την υπομονή και τα νεύρα μας.

Πήγα λοιπόν...

Πέρασα κάνα δεκάλεπτο κοιτάζοντας τη φάτσα του κτηρίου σα Βούδας, μετά μού' κοψε (είμαι κομμάτι αργός, δε θέλω σχόλια επ' αυτού) να πάω στο πλάι και βρήκα μια ημιυπόγεια σιδερένια πόρτα που θύμιζε είσοδο σε μπουντρούμι μεσαιωνικού κάστρου. Περιπλανήθηκα σε κάτι μισοσκότεινους διαδρόμους κι αφού ρώτησα μερικά περαστικά έντομα κι ένα ποντίκι που συνάντησα στο δρόμο μου, αν πάω καλά για την αυλή, βρήκα εν τέλει την πόρτα της χωρίς σοβαρές απώλειες στην υγεία μου.

Βρήκα το πολυπόθητο σύγγραμα και κάνοντας να φύγω ακούω την κύρια είσοδο ν' ανοίγει.

- Αχ, σε πρόλαβα. Και ξέρεις είχα έννοια αν θα το βρεις.

Με βραδυνό ντύσιμο (που θα πει γδύσιμο δηλαδής, καθότι ήταν σα να φορούσε τα εσώρουχα της, απλά σε λαρτζ νούμερο για να λέει ότι κρύβει κάτιτις) μπήκε τρεχάτη και κουνιστή. Δεν πρόλαβα ν' ανοίξω το στόμα μου και κάνει την εμφάνιση του ένας σερνικός πίσω της ενδεδυμένος πολύχρωμα σαν ανοιξιάτικο μποστάνι. Μόλις με βλέπει μου χαμογελά:

- Βρε βρεεεεεεε!

Βρε... αμάν! Ο Μάκης!

Μάκης εστί αδελφός καλού φίλου μου. Ο φίλος τζιμάνι, αλλά ο Μάκης... χαρακτηρίζεται με τη μικρή σε λέξεις και νόημα φράση “καλό παιδί”. Αυτός ο θλιβερός χαρακτηρισμός που όταν τον ακούς σού 'ρχεται να φας πατσά ψιλοκομμένο ταιριάζει γάντι για τον Μάκη. Ενδιαφέρων όσο η μια συλλογή ηλιόσπορων, εξυπνάδα ισάξια κοκοβιού (μαγειρεμένου), με ταλέντο να αποστηθίζει τυχάρπαστους σε τηλεοπτικά ριάλιτι και χαμόγελο ντόμπερμαν πού' χει πάθει τρία εγκεφαλικά, όλα απ' την αριστερή μεριά... αλλά... καααααλό παιδί!

Η Ιουλία που τη φωνάζουν Τζούλια εξεπλάγην ευχάριστα που ξερενόμασταν.

Ο Μάκης χαμογελούσε ακόμα πιο φριχτά σα νά 'παθε καπάκι τέταρτο εγκεφαλικό.

Κι εγώ πάλι παρατηρούσα το απίθανο δίδυμο σουπιάς με ροφό. Αναρωτιόμουν τι πιθανότητες υπάρχουν να συμβεί ένα τέτοιο πατιρντί, αν θά 'πρεπε ν' ανοίξω το ρημάδι μου να μιλήσω κι άλλα παρόμοια φιλοσοφικά ερωτήματα.

Κι όταν αρχίσανε να μου εξιστορούνε τους έρωτες, τις αγάπες και τα μέλια που κρατούν λέει πέντε μήνες, λιγώθηκα κι έφυγα τάχιστα για τις δουλειές μου χωρίς περαιτέρω σχόλια.

Καλή κοπέλα η Ιουλία που τη φωνάζουν Τζούλια. Και δεν έκανε και κανά χοντρό παράπτωμα, απλά μας βγήκε ολίγον αλανιάρα κι αν ζούσε σε επαρχιακή κωμόπολη θα ακουγόταν σαν το καμπαναριό της μητρόπολης απ' τα κουδούνια που θα της κρεμάγανε. Πρέπει να το ξέρει αυτό Μάκης που (για να πω τη μαύρη αλήθεια αφοδευμένο τον έχω) τυγχάνει αδερφός φίλου μου;

Τώρα, η άλλη η τσουράπω, μάλλον τό' κανε το κουμάντο της και ξέρει τι εστί Μάκης, καθότι είναι γάτα πεταλωμένη. Αφού τον γουστάρει και τον θέλει, δε μου πέφτει λόγος.

Τέλος, σακοράφα κύριε και δε μιλάς, μόνο το παίζεις κινέζος από ορεινό χωριό. Κι ας κόψουν το λαιμό τους με ένα γυαλί.

Δυο πράγματα έμαθα:

Μην κρίνεις ίνα μην κριθείς και ότι η πρώτη εντύπωση δεν είναι πάντα η σωστή.

Καθότι σήμερα που μιλάμε, είναι παντρεμένοι με δυο χαριτωμένα κουτσούβελα που εύχεσαι να ζούσε ο Ηρώδης.

Ο Μάκης από σκέτο ροφός έγινε οικογενειάρχης ροφός και μπορώ να πω ότι τού 'κανε καλό ο γάμος γιατί δείχνει σημάδια ευφυίας ανά καιρούς.

Κι η Ιουλία, τρέχει πίσω απ' τα κουτσούβελα που δεν της αφήνουν χρόνο ούτε να διαβάσει κάνα βιβλίο, είναι σύζυγος με σπίτι να αστράφτει (όλο, όχι μόνο το μπάνιο) και το σπουδαιότερο: δεν τη φωνάζουν πια Τζούλια αλλά μαμά!

Αμέ.

ΙΚΑ-ΠΙΚΠΑ και λοιπά συναφή ιδρύματα...

2011-08-08T04:03:00.016+03:00

Δημήτρης τ' όνομα, αξάδερφος η συγγένεια, τριάντα παρά η ηλικία.

Καλοσυνάτος μέχρι αγιοσύνης, φιλότιμος μέχρι δακρύων, αλλά κι αγαθιάρης μέχρι βλακείας.

Μεγάλωσε μες τα πόδια μου, μια πόρτα δίπλα, ψήλωσε και έγινε τριόροφος, καλά λέει ο λαός "ψηλός είναι, τι περιμένεις, εξυπνάδα;".

Αλλά με τα καλά του: μπέσα, κουβαρντοσύνη, φιλαράκι (με την πραγματική σημασία), μπυροκοιλίτσα.

Τη δουλειά του τη νογάει κάργα, χτυπάει και κανά ξούρλο* να καλοπερνάει, στα υπόλοιπα όμως πυρίμαχο τούβλο 1000 °C.

Δουλεύει όλη μέρα και τη μισή νύχτα να ζήσει και να τριγυρνάει με τα προαναφερθέντα όντα.

Διαθέτει και σκούτερ ΙΧ που βογγάει ασύστολα το δύσμοιρο και πολύ πλάκα σπας αδερφάκι μου γιατί μοιάζει ο μπαγάσας με αρκούδα καβάλα σε παιδικό ποδηλατάκι (χωρίς τις βοηθητικές).

Μέραν τινάν, οδηγώντας σε συνοικιακό δρόμο του βγαίνει από στοπ ελαφρά ύπαρξις με αυτοκινητάκι ομοίας ιδιοσυγκρασίας, δηλαδή απ' αυτά που έχουν μέγεθος και χρώμα σκουπιδοντενεκέ αλλά είναι καθαρά και διακοσμημένα με παντώς είδους σαχλαμάρες στα τζάμια: κουκλάκια, χάντρες, χαϊμαλιά, εικονίτσες αγίων (να μας φυλάνε απ' το κακό)... μέχρι και αυτοκόλλητα με βαρυσήμαντες εκφράσεις, καθότι τόσο η τύπισσα όσο και το αυτοκίνητο είναι cult και προσπαθούνε να μορφώσουνε εμάς τα μουσκάρια έστω και καταμεσής του δρόμου. Nά' τρεχε ο Μήτσος, αποκλείεται, καθότι το σκούτερ το περνάνε ευκόλως μέχρι κι αυτά τα κωλόπαιδα με τα πατίνια που κάνουν θόρυβο υπερταχείας και πηδάνε σκαλιά και κάγκελα σαν τα μαϊμούδια.

Βαφότανε; Μίλαγε στο κινητό; Έφτιαχνε τα νύχια της; Δεν μάθαμε ποτέ γιατί ξάπλωσε ο μικρός στην άσφαλτο και πονούσε και δεν προλάβαινε να ασχοληθεί μ' αυτήν.

Καλή κοπέλα όμως, τον ρώτησε αν πέθανε πολύ, άρχισε τις συγνώμες και τις μετάνοιες, έβαλε στο τέλος και τα κλάμματα, πολύ στεναχωρήθηκε και λυπήθηκε ο Δημήτρης, τόσο που πήρε μόνος του το ασθενοφόρο νά'ρθει να τον μαζέψει.

Ήρθανε και κάνα-δυο εκατά μετά από λίγο, δεν πειράζει είπαν, "φιλική δήλωσις" και "δεν πέθανε κανείς". Κάτσανε οι αστυφυλάκοι να παρηγορούνε τη μικρά γιατί είχε πάθει σοκ λέει και τη χαλβαδιάζανε διακριτικά και με πολύ στοργή.

Κουτσά-στραβά, έφτασε στο νοσοκομείο και κονόμησε λέει "κάταγμα ισχύου". "Τέρμα η δουλειά δυο μήνους, πατερίτσα και καθισιό, κάνε και κανά μπάνιο στη θάλασσα νά'ρθει να δέσει", εντολές ιατρού. Η θάλασσα παρεμπιπτόντως είναι η τελευταία λύση κάθε σοβαρού ορθοπεδικού. Γιατί ορθά κι αυτός σκεπτόμενος, σου λέει "ότι κονόμησα-κονόμησα, κούτσαυλος είναι, θα πάει στον πάτο και θα ηρεμήσουμε από τη γκρίνια του και τα ρέστα".

Άραξε λοιπόν ο μάγκας, άρχισε τις επισκέψεις σε καθημερινή βάση (όπως είπα μια πόρτα είμαστε και με την πατερίτσα δε φτούραγε να πάει αλλού), μού' πινε τους καφέδες, τους χυμούς και τις μπύρες. Έτρωγε κι ένα βόδι στην καθισιά, μου κακοφαινόταν εμένανε γιατί τό 'θελα για την πάρτυ μου το βόδι. Αλλά τί να κάνω, ασθενής και οδοιπόρος αμαρτίαν ουκ έχει. Τού' χω κι αδυναμία του μπαγάσα, τέσπα. Μίλαγε και για το αγαπημένο του θέμα "γκόμενες με iq φρυγανίας", πέρναγε ο καιρός.

Έγιανε σε κάποια φάση, "ξεκαλούπωνε" του λέω "τράβα για φρέσκα".

Είχε δώσει κάτι χαρτιά στο ΙΚΑ σ' αυτό το διάστημα, για άδειες και μισθούς, κάτι επιτροπές του είπανε να περάσει, νά'ναι σίγουροι ότι είναι σακάτης. Έβαλε μια από δαύτες πού'χε κείνο τον καιρό κι έτρεχε να τα φτιάξει, τον κουβάλαγε κιόλας κάπου-κάπου να τον βλέπουνε ότι παραμένει σακάτης. Τζάμπα. Ξανθιά αυτή, δημόσιο το άλλο, σιγά μην βγάζανε άκρη. Τσαντίστηκε το χάπατο και τον έστειλε στο γερο-διάολο, πολύ πρέπει να της κακοφάνηκε γιατί δεν τον ξαναπήρε τηλέφωνο. Περπατούσε καλά τώρα πια, χέστηκε για τη χάιδω, μου λέει:

- Πάω μόνος μου να ξηγηθώ, να γράψω την άδεια και να πάρω τα λεφτά μου.

- Τράβα και να μην έρθεις για φαΐ μετά. Δε θά' χει μείνει τίποτις.

Εκεί που λες ησύχασα και ας αράξω, πάντα ξεπηδάει κάτι που θα σε χαλάσει και θα αρχίσεις να τρέχεις. Συνήθως αυτό λέγεται τηλέφωνο κι αν ζούσε σήμερα ο κυρ Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ, θά' κουγε μπινελίκια τριψήφια και σεξουαλικές ευχές.

- Έλαααα. Σε παρακαλώ, δεν καταλαβαίνω Χριστό, θα βάλω και τα κλάμματα, βοήθεια.

Απ' τη μια ξυνίζω τη μούρη και βρίζω μέσα μου, αλλά απ' την άλλη θα πάω στα σίγουρα γιατί είμαι μεν όρθιο ζώο, αλλά ζώο με φιλότιμο.

Καθότανε σ' ένα μικρό καφέ όξω απ' το εν λόγω ίδρυμα. Μόλις έφτασα, κάνει έτσι και μου βάζει στα χέρια μια... εγκυκλοπαίδεια. Πεντάτομη κιόλας.

- Τί'ν' όλα αυτά ρε; Εσύ ζορίστηκες να βγάλεις Λύκειο... τί στα δώσανε όλα αυτά να τα κάνεις;

- Βόηθα μωρέ και δεν καταλαβαίνω τι ζητάνε.

Βάζω την εγκυκλοπαίδεια στην αμασχάλη. Ούτε που τα κοίταξα, καθότι στο δημόσιο άλλα χαρτιά σου δίνει ένας υπαλλήλος κι άλλα ο άλλος. Κι ας δουλεύουνε δίπλα-δίπλα. Επίσης τούτα τα χαρτιά έχουν τη μανία να αλλάζουν καθε μισή ώρα, οπότε θά' σαι χαϊβάνι να συμπληρώσεις "χθεσινά" χαρτιά. Βαθιά αναπνοή, σύντομες προσευχές του τύπου "παναγιά μαζί μας" και πάμε να δούμε.

Δουλεύανε ερ-κοντίσια μέσα, καλό αυτό, τουλάχιστον δε θα βγάλουμε την κόρυζα.

Πλησιάζω μία υπάλληλο, δεν πρόλαβα να μιλήσω, σήκωσε τη χερούκλα της (θα με φασκελλώσει λέω, σκιάχτηκα λίγο) και μού'δειξε μια άλλη υπάλληλο στο βάθος. Ούτε που με κοίταξε, καλό και αυτό είπα, "οργανωμένοι φαίνουνται και ξέρουν πριν τους ξηγήσεις".

Τραβάμε στην άλλη. Τούτη δω, ακαθόριστης ηλικίας, ψωμωμένη, με γυαλιά παχιά σα σουβέρ, ταλαιπωρούσε ένα στυλό πάνω σε κάτι ελεεινά χαρτιά, μασούλαγε και κάτι παξιμάδια, τά' χε γεμίσει όλα ψίχουλα. Τώρα, πολλοί βάζουν πάνω στα γραφεία τους διάφορα να αισθάνονται λέει σα σπίτι τους. Άλλοι βάζουν φωτογραφίες, άλλοι σκατολοΐδια γιατί έχουν γούστο, άλλοι βάζα με λουλούδια (ή χωρίς). Αυτή, είχε έναν ταλαίπωρο υπολογιστή πού' πιανε το μισό γραφείο και ήτουνα σβηστός. Ε, γούστα είναι αυτά, περί ορέξεως βότσαλα γιαχνί και λόγος δε μου πέφτει. Πάντως χρησίμευε γιατί είχε βάλει πάνω τη σακούλα με τα παξιμάδια που ροκάνιζε.

- Καλημέρα. Έτσι κι έτσι (... εξήγησα, της έδωσα και την εγκυκλοπαίδεια που κρατούσα).

Η θείτσα με κοίταγε με συμπόνοια και σάματις δε μ' άρεσε αυτό γιατί ψυλλιάστηκα ότι θα φάμε ώρες κει μέσα.

- Αυτά τά'χουμε, μας τα ξαναφέρατε (έβγαλε ένα-δυο να μη φαίνονται πολλά αλλά η εγκυκλοπαίδεια ούτε που χλώμιασε). Συμπληρώστε αυτά (ταξινόμησε και καλά τα υπόλοιπα) και φέρτε τα.

Τα πρώτα ήταν εύκολα, κάτι δηλώσεις, στοιχεία και τοιαύτα, τά'χε μισο-συμπληρώσει ο ψηλός.

Πέφτω πάνω σ' ένα περίεργο. Τρίπτυχο, διπλότυπο, με κουτάκια και κωδικούς. Πάνω-πάνω, φαρδιά πλατιά έλεγε "συμπληρώνεται από το αρμόδιο γραφείο του ΙΚΑ". Μου την έσκασε η θείτσα λέω και μ' έβαλε να κάνω τη δουλειά της. Δηλαδή τι; Στο στρατό είμαστε κι εγώ είμαι ποντικαράς και κάνω τις αγγαρείες της; Δεν παίζω ρε ζαβολιάρα και μια και δυο πάω πάλι σ' αυτήν.

- Το και το.

- Συμπληρώστε το και άστε κενό ότι δεν ξέρετε.

- Μα έχει και κωδικούς δίπλα στα κουτάκια. Ξέρω' γω τους κωδικούς σας;

- Τσεκάρετε αυτά που ρωτάει και αφήστε τ' άλλα.

Για να δούμε. Μελετημένες ερωτήσεις. Για όλα τα γούστα. "Οδός που έγινε το ατύχημα", μου λέει ο ψηλός, το γράφω. "Αριθμός"..; Μου ρίχνει βλέμμα ο ψηλός σα να μού'λεγε "δεν ήμουν ο ταχυδρόμος της γειτονιάς ρε, περαστικός ήμανε".

Πάλι πίσω στη θείτσα,

- Εδώ..;

- Άστο κενό, εξάλλου αυτό θα το δούμε απ' το χαρτί της τροχαίας.

- Τό' χουμε;

- Ναι.

Πάλι καλά. Και συνεχίζουμε.

Λόγος ατυχήματος λέει, "πίπτοντα αντικείμενα που έσκασαν στην κεφάλα σου την αχυρένια και τέντωσες", άει σιχτίρ, ούτε γω τα καταλαβαίνω που το παίζω κι έξυπνος. Έψαχνα να βρω το κουτί "με τράκαρε στο ίσιωμα μια κλώσσα". Πουθενά.

Άντε πάλι στην θείτσα για περαιτέρω εξηγήσεις. Στο τέλος θα μας δώσει αναπηρική για πνευματική καθυστέρηση.

- Άστο αυτό, είναι για εντός εργασιακού χώρου. Πάγαινε πάρα κάτου.

- Ε και πού το λέει; Έστω και με μικρά, για να μην τυραννιόμαστε;

- Ε, εννοείται.

Θα της έλεγα κανένα "εννοούμενο" αλλά, τέσπα, υπάλληλος είναι, δεν τα εκδίδει αυτή τούτα τα πανεπιστημιακά συγγράμματα. Βεβαιώθηκα κιόλας ότι έκανα τη δουλειά της καθότι πρέπει να τα ξέρεις για να γράψεις. Τη ρουφιάνα, μου την έσκασε, τέσπα συνέχισε να σκάβεις μπας και πάμε καμιά φορά σπίτι γιατί θα κρυώσει το βόδι στο φούρνο.

Πίνακας που τσεκάρεις τι έπαθες κι αρρώστησες. Μάλιστα. Τσεκάρω το "κάταγμα", τσεκάρω πιο κάτω και το "ισχύο".

Τέλειωσα τσάτρα-πάτρα, το δίνω στη θεια.

- Στις κενές γραμμές από κάτω γράψτε ολογράφως κάταγμα ισχύου.

- Μα τσέκαρα τα κουτιά.

- Πρέπει κι ολογράφως.

- Γιατί; Θα παρεξηγηθούν οι άδειες γραμμές;

- Ε, γράψτε το. Λίγη σημασία έχει γιατί θα έχουμε το χαρτί της γνωμάτευσης του ιατρού.

......

Άρχισα να ιδρώνω, δε με πιάνανε τα ερ-κοντίσια. Τί το συμπληρώνω το ρημάδι αφού δεν έχει σημασία και θά'ρθουν ένα βουνό άλλα επίσημα χαρτιά; Απάντηση τυπική και γραφειοκρατική: Είναι τυπικό, πρέπει να συμπληρωθεί.

- Δώσε ρε το χαρτί γιατρού.

- Τό' χω δώσει πριν μέρες.

Η θεια δεν το βρίσκει. Τα νεύρα μου αρχίζουν και παίζουν μπαλαλάικα.

- Ρε είσαι σίγουρος;

- Ναιιιι σου λέωωω! Τό' στειλε ο γιατρός!

- Δεν μας έχει κατατεθεί, λέει η θεια που τσάκιζε πάλι ένα παξιμάδι.

Κοίτα τώρα φίλε μου τι παθαίνεις αν έχεις να συννενοηθείς με μια μαμούρα** κι έναν μισόβλακα. Το νοσοκομείο που τον μάζεψε και τον μάνταρε, ανήκε σ' άλλο ΙΚΑ. Κι αυτά ξέρεις είναι τσακωμένα μεταξύ τους. Ούτε πρεσβείες, ούτε διπλωματικές σχέσεις.

Το χαρτί λοιπόν πήγε κει. Και τί κάνουμε τώρα; Καθόμαστε κει μέσα και γερνάμε μέχρι να συνεννοηθούν τα δυο ΙΚΑ;

Η θεια έχει πάρει μια γκριμάτσα του τύπου "την πάτησες μεγάλε, αλλά όχι ότι χαίρομαι γιατί αγγαρεία κάνω δω μέσα και χέστηκα δεόντως για σένα και τον ψηλό δίπλα σου".

Θά' βαζα φωτιά στα χαρτιά, στα γραφεία, στη θείτσα με τα παξιμάδια της, στο κτήριο ολόκληρο, όταν βλέπω απ'την πόρτα να μπαίνει η Πέγκυ... Πέγκυ εστί λογίστρια τσακάλι, που κάνει για αρχηγός αγέλης κι άμα κάποιος σηκώσει κεφάλι του ρίχνει φάπα τριφασική και του λέει "κάτσε κάτω ρε λεβιέ". Αποχαύνωσε που την είδε ο ψηλός γιατί η Πέγκυ διαθέτει και καμπύλες που τις ζηλεύει συλλεκτικό αυτοκίνητο μεγάλου κυβισμού. Τον έβαλα σε μια γωνιά μην ενοχλεί κι έτρεξα.

- Σώσε με κι εγώ αχάριστος δεν είμαι. Μέχρι που σου στέλνω το γομάρι στη γωνία και σου κάνει φασίνα σπίτι για ένα μήνα.

Ρε παιδιά, είμαι σίγουρος. Απόλυτα σίγουρος. Μιλούσα Ελληνικά. Πώς και δεν έβγαζα άκρη τόση ώρα; Τί διάολο γλώσσα μιλήσανε οι δυο γυναίκες και συνεννοηθήκανε σε πέντε λεπτά; Σουαχίλι;;;

Τα υπόλοιπα χαρτιά θα τα πάει ο ψηλός όποτε του καπνίσει, του γράψανε τις άδειες να κάθεται να κοπροσκυλιάζει, θα του βάλουνε και τα μισθά σε λογαριασμό τραπέζης... κι ευχαριστώ μας είπανε. Αφού σκέφτηκα να πάω τσακ-μπαμ να πάρω μια σακούλα παξιμάδια να τα κάνω ρεγάλο στη θεια νά' χει να μασουλάει. Αλλά το μετάνοιωσα πάραυτα όταν θυμήθηκα την ξινισμένη φάτσα της πριν μπει η Πέγκυ.

Α ρε Πέγκυ, ποιος ξέρει τι θα περάσω για να βγάλω την υποχρέωσις...

Που δεν είναι και δικιά μου, του αξάδερφου είναι.

Του ψηλού.

Και άμυαλου.

Χαλάλι του όμως, είναι καλό παιδί...

----------------------------------------

* Ξούρλο: Σύντμηση των λέξεων ξανθός + βούρλο:
Το κατώτερο ζωικό είδος Χαζογκόμενους Ξάνθους Ξάνθους, συγγενές με την αμοιβάδα, αναπαράγεται σαν κουνέλι, δυστυχώς όμως δεν είναι εξίσου νόστιμο. Το κυνήγι του ζώου αυτού επιτρέπεται όλο το χρόνο επειδή ο πληθυσμός του έχει αυξηθεί υπερβολικά και απειλεί την καλλιέργεια του τόπου (την πνευματική).

** Μαμούρα: Κατσούφα, στρυφνή και δύστροπος γυνή.

Οι φίλοι μας τα ζώα

2011-08-07T13:31:00.013+03:00

Ρίξανε που λες μια φόλα σ' έναν σκύλο, κόρδωσε το έρμο το ζωντανό. Υπάνθρωποι, σηκώνει το τομάρι τους πολύ ξύλο.
Κι έτσι άρχισε να μιλάει η ομήγυρις για το κατακριτέο της πράξης:

- Να του ρίξουμε κι αυτουνού μία!
- Δολοφονία! Δε διώκεται;
- Να τον βάλουμε να κάνει κοινωνική εργασία και να μαζεύει τα σκατά των αδέσποτων!
- Άστα... Ο καθένας παίρνει ένα κατοικίδιο και μετά το παρατάει στους δρόμους.
- Τί περιμένεις; Εδώ στα πετ-σοπ, τά 'χουνε πεταμένα δω και κει. Και κλειδωμένα σ' ελεεινά κλουβιά.
- Ναι, ναι. Βρώμικα ενυδρεία... Και κάτι άλλα εξωτικής προέλευσης τα βάζουνε στη βιτρίνα.
- Μάλιστα, σαύρες σε κλουβιά με εφημερίδες και πιράνχας σε γυάλα για χρυσόψαρα.
- Γω όταν είχα τον Φίφη (φίδι) γύριζε σ' όλο το σπίτι ρε! Δεν τον είχα κλεισμένο σε κάγκελα!
- Σα δε ντρέπονται...
- Αθλιότης...
- Παλιάνθρωποι...
- Αλήτες...

Η συζήτησις ξεκίνησε από φόλες (σαφέστατη κτηνωδία και ουδέν άλλο σχόλιο επ' αυτού) και κατέληξε σε διαβίωση ρινόκερου εντός γκαρσονιέρας 2x2, λουτροκαμπινέ και μπαλκονάκι με θέα τη μπουγάδα της κυρά-Μερόπης απέναντι (πού' ναι χήρα και δεν έχει τι άλλο να κάνει κι όλο πλένει). Α, ξέχασα, έχω και νιπτήρα Ιταλικής κατασκευής οπότε άμα μου καπνίσει πετάω μέσα έναν φαλαινοκαρχαρία να πλατσουρίζει αμέριμνος.

Καλώς λοιπόν, οι φίλοι μας τα ζώα.

Διευκρινίζω, για να πάμε στα πιο σοβαρά.
Χιλιάδες χρόνια τώρα υπάρχει διαχωρισμός ανάμεσα στα “κατοικίδια” ζώα και τα “άγριας διαβίωσης”. Παράδειγμα η γάτα. Έρχεται και τρίβεται μες τα πόδια σου, σ' ενοχλεί και βρίζεις, αλλά καταλαβαίνεις ότι πεινάει η ρουφιάνα κι άμα την ταΐσεις θα την τυλώσει και θα πάει να ψοφολογήσει σε καμιά γωνιά οπότε θα ησυχάσεις. Ο σκύλος τα ίδια, απλά αντί να να χαϊδολογιέται, σε κοιτάει σα μάπας και κουνάει την ουρά του. Θέμα χαρακτήρα, αποτέλεσμα το ίδιο. Υπάρχει λοιπόν μια στοιχειώδη επικοινωνία που το καταλαβαίνεις το ζωντανό και τις ανάγκες του.
Άμα ρε μπαγάσα έχεις έναν κροκόδειλο, τί περιμένεις να κάνει; Να πάει στην κουζίνα να πάρει τη χύτρα και να στη φέρει στον καναπέ που σαπίζεις λέγοντας σου “σήκω να φτιάξεις φαΐ ρε τεμπέλη γιατί με κόβουν λόρδες” ;..

Κι όποιος δε συμφωνεί μ' αυτά, ας ρίξει μια ματιά στο θείο Όμηρο πού' γραψε πριν τρεις χιλιάδες χρόνια ότι όταν γύρισε ο Οδυσσέας στην Ιθάκη, τον γνώρισε ο πιστός του φίλος Άργος κι ας έλειπε είκοσι χρόνια. Κι αυτός ο Άργος ήτο σκύλος κι όχι ιγκουάνα.
Σ' όλα τα παραπάνω, εξαιρούνται οι ελεεινά πλούσιοι πού' χουν αγοράσει εκατό χιλιάδες στρέμματα κι έχουν φτιάξει πίσω από το φτωχικό τους ολόκληρη ζούγκλα, οπότε την περνάει κοτσάνι μέχρι και βροντόσαυρος. Αν υπάρχει τέτοιος δω τριγύρου, ας μας το πει να μην τον κακολογούμε άδικα τον χριστιανό.
Τέλος διευκρίνησης.

Λέω λοιπόν “ας πάρω ένα κατοικίδιο”. Μάλιστα.
Απλές, λογικές ερωτήσεις που κάνω στον καθρέφτη. Ακόμα κι ο εαυτός μου πού' χει IQ γλυκοπατάτας μπορεί να απαντήσει επαρκώς (νομίζω).

1ον: Έχω τον απαραίτητο χώρο να περπατάει, να τρέχει, να πηδάει και να περνάει καλά; Ιδανικός χώρος εξ' ορισμού είναι η φύση. Κήποι, αλάνες, μεγάλες αυλές με δέντρα και φυτά. Δηλαδή: χώμα. Να γυρνοβολάει ο μούργος, να σκάβει και να χώνει το μουσούδι του στα φρεσκοποτισμένα και να σιχτιρίζεις που δεν έπαιρνες καλύτερα ένα γουρούνι. Και μια που μιλάμε για σκυλιά, όλα τα σκυλιά θέλουν φύση και χώμα. Κι όχι που τα χωρίζουν σε μικρά και μεγάλα “ε όχι, δε θα πάρω τον Μάρμαντιουκ στο διαμέρισμα! Θα πάρω ένα τσιουάουα πού' ναι μαϊτζέβελο και θα χωράει”.
Τρίχες! Ο σκύλος αφομοιώνει τις συνήθειες του αφεντικού του, εκφυλλίζεται δηλαδής. Και στο τέλος καταντάει να χαζεύει τηλεόραση και να σου λέει “κάνε έναν κώλο παραπέρα ρε και πιάσε κι έναν φραπέ με ολίγη γιατί κάνει ζέστη σήμερις”. Μπορεί όντως να καλοπερνάει αλλά έχει πάψει νά' ναι σκύλος. Αντί να ρίξεις κανά κόκκαλο στα αδέσποτα της γειτονιάς, δίνεις 1000 ευρά να πάρεις ράτσα και να το κάνεις σαν τα μούτρα σου τα γελοία.
Τώρα για τις γάτες, πάνω-κάτω ίδια είναι, αλλά τέσπα, κει που γύριζες σπίτι (κέντρο μεγαλουπόλεως), την είδες τη βρωμιάρα να μασουλάει κάτι πλαστικές σακούλες κι απ' το να τη μαζέψει κανά σκουπιδιάρικο, τη μάζεψες εσύ κι έβαλες μπελά στη ζωή σου.

2ον: Μπορώ να το φροντίσω το έρμο; Να το ταΐζω, ποτίσω, ξεσκατίζω; Να το πάω στο γιατρό αν έχει διάρροιες και μου χέζει όλο το σπίτι και τα περίχωρα; Να' χω υπομονή μαζί του, καθότι είναι πιο ζώο από μένα που δε μασάω την αζαλέα αλλά αυτό θα πάει και θα τη μασήσει; Οι δε γάτες θα διακοσμήσουν τα έπιπλα σε στυλ ροκοκό με τα νύχια τους (και δικαιολογίες του τύπου “α, θα της κόψω τα νύχια” σηκώνουν σφαλιάρα ξεγυρισμένη). Αν η υπομονή λοιπόν είναι λίγη, άστο, πάρε έναν πίνακα πού' χει ζουγραφισμένα δυο σκυλιά και τρεις γάτες, βάλτονα στον τοίχο σου νά' στε όλοι χαρούμενοι.

3ον: Είμαι σαδιστής; Και δε μιλάω να τους παίζεις κλωτσοπατινάδες (αν σ' αρέσει να χτυπάς, πάρε μια μπάλα να την κλωτσάς όλη μέρα να πέσουν κι οι μπάκες). Μιλάω για όλους αυτούς τους απίθανους που τα πάνε κομμωτήρια, τους κάνουν περμανάντ, τα βάφουν (τρίχωμα, νύχια, πατούσες), τους φοράνε ζιπουνάκι, σωβρακάκι και καπέλο κι είναι έτοιμα για πιάτσα στη Συγγρού. Δεν έχουν βλέπεις τι να κάνουν όλη μέρα κι αντί να διαβάσουν τίποτα να ξεπαγώσει ο εγκέφαλος τους, ταλαιπωρούν το ζώο.
Στο σαδισμό περιλαμβάνεται και η στείρωση. Ως ακραία λύση στα αδέσποτα, τέσπα και με πολύ συζήτηση, αλλά μιλάμε για κατοικίδια οπότε κάνω την πάπια. Αυτό το καημένο όμως πό' χεις, τί σου φταίει ρε παλιανθρωπέα; Θα σ' άρεσε εσένα να σου κόψουνε τα παπάρια και να αισθάνεσαι σαν ευνούχος σε χαρέμι; Να τα παίξουν οι ορμόνες σου, να κοιμάσαι όλη μέρα, να τρως, να χέζεις, να κλάνεις και στο τέλος να γίνει η περιφέρεια σου σαν την περιφέρεια Αθηνών-Πειραιώς; Επειδή αυτό είναι αγαθιάρικο και δεν ξέρει τι πας να του σκαρώσεις δηλαδή; Αν θες σώνει και καλά να στειρώσεις κάποιον, στείρωσε τον εαυτό σου να κάνεις και ένα καλό στον κόσμο.

Αν λοιπόν δεν απαντιούνται ικανοποιητικά τα παραπάνου, άστο το ζωντανό να την περνάει σκυλίσια. Καλύτερα θά' ναι. Γιατί αν του κάνεις τέτοια χουνέρια κι έρθει η ώρα και τα κακαρώσει, θα σου ρίξει μπινελίκωμα και κατάρες που στην επόμενη ζωή σου το πιθανότερο είναι να γεννηθείς αβδέλλα σε χαβούζα εργοστασιακής περιοχής...

*Για ψάρια δε μιλάω, γιατί τα τρώω με λαδολεμονορίγανη και δεν τα βάζω σε βιτρίνες στο σαλόνι.

Καμιά φορά σου χαμογελάει η ρημάδα...

2011-07-29T16:50:00.006+03:00

Ζέστη που λιώνει μέχρι και τα παγκάκια κάτω απ' τα αθλιόδεντρα στα παρκάκια της Αθήνας.
Έχω ψηθεί πάνω στη μηχανή, υπομονή, σε μισή ωρίτσα θά' μαι σπίτι.
Να βάλω το ρημάδι να δουλεύει, να γίνει ψυγείο το δωμάτιο μπας και ζήσω.
Κινητό.
- Έλα ρε κεφτέ. Πού'σαι;
- Πάω σπίτι, κοντεύω να πάθω αφυδάτωση απ' το πρωί.
- Έλα ρε παπάρα να πιούμε έναν καφέ. Θα φύγω αύριο, έχω να σε δω κανά μήνα (...γκρίνια-μουρμούρα-γκρίνια) ...
- Έλεος, σκάσε, έρχομαι. Πού;
- Κει (μου λέει έναν απίθανο και θλιβερό καφενέ).
- Κααααλά. Έρχο. Για λίγο!
Μεταβολή. Η μηχανή αν είχε μιλιά θα μού'λεγε "Άει κουρέψου μάπα, γω πάω παραλία, συ ψόφα στα μπετά".
Αλλά ένεκα και δεν έχει, υποφέρει και υπομένει τη μαλακία που με δέρνει.

Φτάνω. Μουσική ακαθόριστη σε μίξη με το θόρυβο του δρόμου. Παρέες νεαρών μαζοχιστών που κάθονται κάτω από μια τέντα.
Πίνουν καφέ που δω και ώρες έχει γίνει τσάι. Δροσίζονται (που λέει ο λόγος) από ανεμιστήρες που ανακυκλώνουν την καυτή λαύρα και από ένα μηχάνημα που ψεκάζει νερό απ' το ταβάνι.
Μέχρι να κατέβει το νερό, το μισό έχει εξατμιστεί, το άλλο μισό έχει βράσει και κολλάει πάνω σου.
Αρχίζεις και καταλαβαίνεις πως νοιώθουν οι γκόμενες που πασαλείβονται λάδια στο λιοπύρι και κάνουν τις τηγανίτες.
Ο δικός μου έχει πιάσει γωνιακό τραπεζάκι δίπλα σε 4-5 ξεβράκωτες πιτσιρίκες που χαριεντίζονται, πίνουν φρεντοκαπουτσίνους κι αυτός τις παίρνει μάτι.

Αυτές αντέχουν τη ζέστη κάργα. Σίγουρο. Καθότι όλες μαζί ζυγίζουν λιγότερο από μένα νηστικό.

- Είσαι μεγάλος ρεζίλης ρε.
- Ε να μη δούμε..; Κοριτσάκια ρεεεεε.
- Τον κακό σου ρε. Με κουβαλάς μες τη ζέστη, θα μου πάρουν και τ' αυτιά με τα νιαουρίσματα.
- Σκάσε ρε, αμάν πια, κωλόγερε!
Ωραίες και γλυκές κουβέντες μεταξύ απομάχων που λες.
Έρχεται ο γκαρσόνης.
- Νερό. Παγωμένο και πολύ. Και καφέ. Φραπέ χωρίς στολίδια.

Η μια χαχανούλα έχει καταπιεί πρόκες σαρανταπεντάρες. Δεν κάθεται ο κώλος της στην καρέκλα ούτε με βενζινόκολα.
Αδύνατη σαν παχύ μανταλάκι, άσπρο φόρεμα που όλο το ύφασμα δε φτάνει σε μένα ούτε για κάλτσες.
Μια, κι αυτή μέχρι τον αστράγαλο θα φτάσει. Και σανδάλια ακαθορίστου χρώματος.
Περιφέρει και επιδικνύει στις υπόλοιπες ένα κινητό απ' αυτά που τραβάνε φωτογραφίες, παίζουν μουσικές, παίζουν βίντεο,
παίζουν πεντόβολα, παίζουν και τα νεύρα μας.
Κάνει να περάσει, με σκουντάει, έπινα νερό εγώ... το λούστηκα. Πώς έπεσε με τόση δύναμη πάνω μου αυτή η ακρίδα, ανεξήγητο.
Ξεροκαταπίνει, χαμογελάει μαλαγάνικα, παίρνει το ύφος θλιμμένης συναγρίδας.
Τί να κάνω; Να το δείρω, θα κλάψει. Να το γαμ..σω, θα πάει να το πει. Τέσπα.
Ευγενέστατη και καλά. Μου λέει συγνώμη. Η γνωστή συγνώμη ("Αααχχχχχχχ, συγνώωωωωωμηηηη" - χαμόγελο).
Τέσπαααα. Ο δικός μου χαζογελάει ο κερχελές και το παίζει ανώτερος. Βρήκε κι ευκαιρία να μιλήσει ο λιγούρης.
- Δεν πειράζει ομορφιά μου. Τον δρόσισες.
- Δεν πειράζει, νταξ.
Φεύγει η μικρά ανακουφισμένη και γελώντας με το καζίκι μου, αρχίζει πάλι τα κατοστάρια γύρω-γύρω.
- Σού 'πα ότι είσαι μεγάαααλος ρεζίλης, έτσι;
- Έλα μωρέ. Τί σού'κανε; Σε δρόσισε.
- Για σένα λέω ρε μπετόβλακα. Μάζεψε τα σάλια σου ανάθεμα σε, αρκουδόγυφτε, που θες και πιπίνια.
Πάλι ωραίες και γλυκές κουβέντες μεταξύ απομάχων...

Καμμιά φορά, αφού με είχε σκουντήξει 5-6 φορές (αλλά με το μαλακό), τέλειωσε ο μαραθώνιος. Εδέησε και παλουκώθηκε στην καρέκλα της!
Μπα, να δεις που θά'παθε υπογλυκαιμία και ζαλίστηκε. Την είχα τρία-τέταρτα. Με ξανακοιτά, μου ξαναχαμογελάει.
- Χαχχα, είδες ρε; Σου χαμογελάει το παρδαλό. Μια χαρά σε κόβω.
- Σκάσε ρε μπουχέσα. Αυτό είναι μωρό. Αλλά και μωρό να μην ήταν, μας έχει κάνει τα παπάρια βαρέλια τόση ώρα.
Αυτά κι άλλα ωραία, ησυχάσαμε κομμάτι.

Περνάει η ώρα, λέω σιγά-σιγά να την κάνω, σκέφτομαι τη ζέστη, σκέφτομαι την απόσταση μέχρι το σπίτι, σκέφτομαι ότι έκατσα και δε με σηκώνει ούτε γερανός, μ' έχει πιάσει μυρμηρίαση.

Κι εκεί που λες φίλε, σου χαμογελάει ο Θεός και σε φτιάχνει ολίγον.
Εκδικητικός δεν είμαι ο έρμος, αλλά αν το φέρει ο τροχός και χωρίς να βάλεις το χέρι σου δικαιωθείς... ε, το χαίρεσαι.

Πιάνει ο μάτις μου κάτιτις. Χαμογελάω στον εδικό μου ύποπτα αλλά σε πλημμέλημα.
Δεν καταλαβαίνει ντιπ ο χάνος, με κοιτάει σα γελάδι.
Γυρνάω στην ανακατωσούρα (που ομολογουμένως δεν ξανασηκώθηκε απ' την καρέκλα της), της σκάω ένα πλατύ χαμόγελο.
Δεν πολυ-κατάλαβε. Τώρα, κολακεύτηκε λίγο, τό'παιξε ευγενική, δεν ξέρω, αλλά μου χαμογέλασε κι αυτή.
Κι εκεί στο χαμογελαστό, έβλεπα γω την κατσαρίδα που είχε ήδη ανέβει στο σανδάλι της κι έβαζε γραμμή για το δάχτυλο.
...
Τέτοιο χαμό είχα να δω χρόνια μάστορα. Αλλού οι καρέκλες, αλλού τα τραπέζια, αλλού τα ποτήρια, αλλού και οι πιτσιρίκες.
Κραυγές απόγνωσης, ποδοβολητά αλλοπρόσαλα κι εγώ χαμογελαστός Βούδας, μακάριος και ευδαίμων.
Ο δικός μου, ιππότης, έψαχνε το έντομο ο μουλιάπας να το φονεύσει.
Η παθούσα σε σοκ, την ανθίστηκε τη δουλειά και με κοίταζε με ύφος παραπονεμένης παιδίσκης αλλά και με λίγη δόση θυμού.

Ήμουν κακός που δεν την ειδοποίησα ότι το τέρας-αμάν της επιτήθεντο;
Ήμουν κακός που είχα μπήξει τα γέλια και διασκέδαζα σαν την κυρά-Πολυξένη σε επιθεώρηση του Ψάλτη;
Ήμουν κακός που σηκώθηκα φεύγοντας και είπα προς τους ουρανούς "Τελικά είσαι τσίφτης άμα θες!" ;

Δεν ξέρω, αλλά μη με παρεξηγείτε που το καταφχαριστήθηκα με την ψυχάρα μου.

Ελληνική τηλεόρασις

2011-07-28T17:52:00.016+03:00

Για να πατήσεις το κουμπί της τηλεόρασης στις μέρες μας, πρέπει μάλλον νά' χεις νεροκολοκύθα στους ώμους σου που ισχυρίζεσαι ότι είναι κεφάλι. Χρήσις μόνο εξωτερική, να βάζει η γιαγιά απάνου τα σεμεδάκια και τις φωτογραφίες των εγγονιών της.

Οπότε μένει ο ίντερνες. Χρήσιμος είναι, παίζει μουσικές, βίντεα, παίγνια κι έχει και τζάμπα απαγορευμένα για μερακλήδες που τα κορόιδα πληρώνουν συνδρομητικά κανάλια να τα βλέπουν ("όχι, παρακαλώ, με προσβάλλετε, εγώ δίνω ένα σκασμό λεφτά κάθε μήνα για να βλέπω στο νάσιοναλ τζεουγκράφικ το ψάρεμα της μουρούνας που πολύ μ' ενδιαφέρει").

Ότι θες βρίσκεις, ανοίγεις ενίοτε και τα στραβά σου γιατί γίνονται πράματα και θάματα στον κόσμο, το παίζεις και ενημερωμένος γιατί έτυχε και διάβασες τις δηλώσεις του υφυπουργού εξωτερικών της Γουαδελούπης (πολύ βαρυσήμαντες και ιστορικής σημασίας) ενώ οι υπόλοιποι ασχολούνται με τον μπας-κλας ντόπιο υπουργίσκο που τσακώνεται για την τιμή της φέτας και βρίζει της αντιπολίτευσης τον θέλω-να-γίνω-υπουργίσκος, γιατί τρώει δυο ντενεκέδες φέτα για κολατσιό αλλά τη θέλει τζάμπα.

Σπάει όμως ο διάολος το ποδάρι του (τη φράση αυτή δεν την καταλαβαίνω, γιατί ο διάολος έχει πολλά ποδάρια, οπότε και να σπάσει ένα δεν έγινε και τίποτις) και την ανοίγεις τη ρημάδα. "Δεν μπορώ, μου κολλάει το μόδεμ, αγκύλωσε το δάχτυλο να πατάω το ποντίκι, μου κάνει και νούμερα ο υπολογιστήρας γιατί τα μισά που τρέχουν είναι κλόπυραϊτ και διαμαρτύρουνται". Στην πραγματικότητα αυτά είναι φίδια, είσαι κηφήνας ξεγυρισμένος και θέλεις ξάπλες στον καναπέ με παγωμένο ρόφημα στο χέρι, που άμα είσαι καθιστός δεν έχει την ίδια γεύση και δε σε δροσίζει. Και ως είναι γνωστόν, δεν υπάρχει τιβί που να μην έχει αντικριστά έπιπλον ξάπλας και ρέκλας εις άπασα την Ελληνική επικράτεια.

Εδώ να κάνουμε μια παρένθεση, να αναφέρουμε ότι η τηλεόραση λέει σε παχαίνει πιο πολύ από τους υπολογιστές. "Έρευνα των ΤΕΦΑΑ της Θεσσαλονίκης δείχνει, μεταξύ άλλων, ότι η έξαρση της παχυσαρκίας δεν συνδέεται με τη χρήση των ψηφιακών μέσων και του διαδικτύου σ' αντίθεση με την τηλεόραση κλπ κλπ", ήταν το επίσημο πόρισμα. Εγώ τά'ξερα αυτά, γιατί οι ειδήμονες κατέχουν την ύπαρξη ορμόνης που καλείται τηλεχοντρόλη: "εκκρίνεται από την ανεγκεφαλίτιδα ατόμων τα οποία κάνουν κατάχρηση του τηλεχειριστήριου. Προκαλεί ακατάσχετη όρεξη για «σκουπιδοφαγητά» με συνεπακόλουθη αύξηση του σωματικού βάρους". Αλλά εμένα δε με νοιάζει γιατί αυτή την ορμόνη την έχω πλούσια ασχέτως τηλεόρασης. Για σας το λέω, να μαθαίνετε, καθότι μ' ενδιαφέρει η υγεία σας και είναι κρίμα να απλώσει ο κώλος σας και να πιάσει όλον τον καναπέ. Πάμε παρακάτου.

Παίρνει λοιπόν μπρος το ΜΜΕ, ψηφιακόν, γιατί άλλο να βλέπεις τον Πάγκαλο θολό και με νερά κι άλλο τρισδιάστατο.

Τρεις κυρίες μιλάνε αναμετάξυ τους. Η μια είναι η προσκεκλημένη, πολύ σπουδαία και μορφωμένη αλλά συνομίληκη με τις καρυάτιδες, δεν την ήξερα (ενδρέπομαι αλλά τί να κάνω, συμβαίνουν αυτά). Την καλέσανε να πει όλη της την ιστορία σε μισή ώρα. Μπάχαλο, πηδάνε από θέμα σε θέμα, βάζουνε διαφημίσεις την ώρα που μιλάει η γραία, δεν καταλαβαίνεις τίποτα. Λογικό βέβαια γιατί τόσοι αιώνες ιστορία που να χωρέσουν σε 30 λεπτά. Ρωτήστε και τον Αϊνστάιν που τέντωσε το χρόνο και δεν το κατάφερε.
Κλικ.

Πηδιόσαντε δυο χιμπατζήδες κάτω από ένα δέντρο, το θηλυκό δεν ένοιωθε και πολλά γιατί συγχρόνως σκάλιζε το έδαφος και έβγαζε φακόριζες, το αρσενικό κοίταγε ψηλά στο δέντρο μπας και πέσει καμιά μπανάνα. Ο αφηγητής έλεγε ότι έτσι ζευγαρώνουνε και αναπαράγονται όλα τα θηλαστικά. Κάτι μάθαμε, την άλλη φορά που θα συνευρεθώ μετά γυνής, θα της πάω μπανάνες.
Κλικ.

Ενημέρωση ζωντανή με φλέγοντα ζητήματα της εποχής. Δυο τουρίστες παραπονέθηκαν ότι πήγαν σε κάποια παραλία, δεν είχε καντίνα κι έπρεπε να περπατήσουν δυο χιλιόμετρα μες τη ζέστη να βρουν νερό. Και δε βρέθηκε ένας χριστιανός να τους πει ότι οι παραλίες στην Ελλάδα είναι περισσότερες απ' τους Έλληνες κι αν βάλουμε από μια καντίνα σε κάθε μια, θα γίνουμε όλοι μπουφετζήδες, μόνο λέγανε ότι έχει δίκιο το αλλοδαπό ζεύγος.
Κλικ.

Δυο παρδαλές παρουσιάστριες απ' αυτές που κάτι σου λέει η φάτσα τους αλλά αποκλείεται να θυμηθείς τ' όνομα τους ακόμα κι αν το γράψεις χίλιες φορές τιμωρία, σε φόντο φυστικο-βερυκοκι-λαχανο-σιελ, μετά συνοδείας άλλων δυο ακαθορίστου φύλλου προσώπατων, παρακολουθούν με συμπόνοια νεαρά φέρελπι τραγουδίστρια που δεν την ήξερα (δεν ενδρέπομαι γι' αυτό) να μυξοκλαίει γιατί την παράτησε ο γκόμενος, άσχετα αν αύριο θα χει βρει καινούριον και θά' ναι πάλι χαρούμενη κι ευτυχισμένη. Πολύ στεναχωρήθηκα βρε παιδί, μου κόπηκε η όρεξη, θα φάω τις δυο από τις τρεις μπριτζόλες που ξεπάγωσα.
Κλικ.

Σειρά. Ξένη. Προκάτ. Καθημερινή. 5489ο επεισόδιο. Καλά, όταν δω τα προηγούμενα 5488 τα ξαναλέμε.
Κλικ.

"Το ψάρεμα της μουρούνας"... Όπα! Ρε τους μπαγάσηδες με τα συνδρομητικά, με δουλέψανε κι εγώ το κατάπια αμάσητο. Αφού τό'χει η ελεύθερη τηλεόραση. Την άλλη φορά που θα τους δω δεν την ξαναπατάω, θα τους πω ότι αρχηγός του κοπαδιού των εν λόγω ψαριών, είναι η Τζούλια Αλεξανδράτου και τη βάζουν μπροστά-μπροστά να οδηγεί τα υπόλοιπα γιατί έχει ωραίο κώλο...
Κλικ.

Πέθανε ένας της "οικογένειας" του καναλιού. Ε κρίμα, ζωή σε λόγου μας. Τον είχανε και φωτογραφία. Ήτανε δω που τα λέμε θρεφτάρι, πιο παχύς κι από μένα. "Χωρίς λόγο, νέος άνθρωπος... Τον πήρε ο Κύριος" είπε μια βαμμένη ινδιάνος με καπέλο... Τρίχες, φαίνεται το παλικάρι! Έσκασε γιατί έφαγε δυο μπουγέλα σκύβαλο. Τέσπα.
Κλικ.

Κάτι γύπες που μοιάζουνε με γεροντοκόρες του Στρατού της Σωτηρίας τρώνε ένα κουφάρι ζώου. Μιααχ, θα φάμε ρε σε λίγο, έλεος. Γαμώτο, πάλι μου κόπηκε η όρεξη. Τελικά θα φάω μια μπριτζόλα.
Κλικ.

Ελληνική ταινία. Δεκαετία '50, μαυρόασπρη και ταλαιπωρημένη. Και β' διαλογής. Όλοι οι ηθοποιοί μακαρίτες πια. Μέχρι πού' χουμε μάθει το σενάριο απόξω τόσες φορές που την έχουμε δει.
Κλικ.

Το παρόν κανάλι παρακάμπτεται γιατί όλη μέρα παίζει κουτσομπολιά με κάτι άφυλλα σελέμπριτι πού' χουνε πολύ "ταλέντο" και τους έχει αποκηρύξει μέχρι κι η μάνα τους αλλά επιμένουν να τους μάθουμε εμείς. Πριτς.
Κλικ.

Ριάλιτι. Μαγειρεύουν. Σε επανάληψη... Ρε τους κερατάδες, εδώ δεν τό' βλεπε ο κόσμος ζωντανό, θα το δει κονσέρβα; Γιατί; Μη χάσει τις γκουρμέ συνταγές που στην όψη είναι πίνακες Νταλί αλλά αν τα φας θα πάθεις χλαπάτσα; Και στο φινάλε, όποιος αχυρόθρεφτος τό' δε, ξέρει και τον νικητή. Λες νά' ναι πια τόσο βλάκας και να νομίζει ότι στην επανάληψη θα νικήσει άλλος..;
Κλικ.

Ειδήσεις. Άψογα. Μισθωμένοι δημοσιογράφοι εκφωνούν με δραματικούς τονισμούς δελτία απόψεων, προσπαθούν να πείσουν τον κοσμάκη ότι ασκούν λειτούργημα και τα "βγάζουν όλα στη φόρα", φωνάζουν και μιλάνε όλοι μαζί καθότι κόπτονται τρελά για το "συμφέρο της χώρας". Αηδία... Πάλι μου κόπηκε η όρεξη. Τελικά θα φάω μια σαλάτα.
Κλιιιικκκκκκκ. Σβήσιμο.

Τέρμα τα δίδραχμα. "Τηλεόραση δεν έχουμε" όπως λένε και οι απανταχού κουλτουριάρηδες.
Τρίχες! Άλλο είναι το συμπέρασμα.
Η έρευνα των ΤΕΦΑΑ της Θεσσαλονίκης λέει παπαριές. Η τηλεόραση δεν παχαίνει.
Αντίθετα, αδυνατίζει. Από την αηδία δεν μπορείς να φας. Ξεκίνησα από τρεις μπριτζόλες και τελικά βόσκησα χορτάρι.
Μην ακούτε που λένε τηλεσκουπίδια.
Εσκεμμένα το κάνουν γιατί νοιάζονται για τη σιλουέτα μας...
Να βγούμε στην παραλία και να μην τρομάξουν οι μουρούνες...