Jak być dobrym inżynierem

Jak się ubrać na rozmowę kwalifikacyjną

2012-07-26T15:11:00.006+02:00

Serie artykułów o rozmowie kwalifikacyjnej zacząłem od CV, co wydaje się ideą chyba słuszną. Tak sobie pomyślałem, ze przydałby się tez jakiś artykuł jak się ubrać, jak już ktoś cie na te rozmowę zaprosi.

Zastanawiałeś się jak to jest, ze niektórzy w garniturze wyglądają jak wyciągnięci z reklamy telewizyjnej, a inni jak małorolny gospodarz, któremu zdechła świnia i idzie do gminy po odszkodowanie? Byc może z tego artykułu dowiesz się jak to się dzieje.

Oczywiście z tym rolnikiem to taki żart. Obecnie co niektórzy rolnicy maja pokończone studia i prowadza prężne przedsiębiorstwa. Ale jak sobie wyobraziłeś kogoś z filmu "Sami swoi" na przykład, to masz pogląd na sytuacje i pewnie się ze mną zgodzisz, ze nie brakuje takich delikwentów stojących pod sala egzaminacyjna.

Garnitur

Zacznijmy może od tych lepiej wyglądających. Dzielą się oni w zasadzie na dwie grupy:

1. Osobnicy, których zewnętrznej aparycji w którymś punkcie ich życia pilnowała/pilnuje jakaś kobieta (do tej grupy z czystym sumieniem mogę zaliczyć siebie)

2. Osobnicy, którzy maja w miarę proporcjonalna i "standardowa" sylwetkę. Czyli niezbyt wysoki, ale na pewno nie niski, nie gruby, ale tez nie przeraźliwie chudy.

Parę slow o tej drugiej grupie: Jeśli nie kupujesz garnituru szytego na miarę, albo nie płacisz za niego tyle co roczny abonament na obiady w studenckiej stołówce, to jesteś skazany na garnitury szyte trochę masowo. Wiąże się to z tym, ze jakieś standardowe wymiary trzeba przy produkcji przyjąć i dobiera się takie, by pasowały do większości ludzi. Czyli np. jak jesteś wysoki, to automatycznie powinieneś być trochę "barczysty" żeby w takim standardowym garniturze jakoś wyglądać. Jeśli jesteś szczupły, to taki garnitur będzie na tobie wisiał. Dlatego jeśli masz szczęście być w miarę proporcjonalny, to w zasadzie problem z głowy.

Co do pozostałych... No cóż, jak chcesz jakoś wyglądać, to może trzeba będzie trochę więcej za to zapłacić. Możesz udać się np. do nieco lepszego salonu mody męskiej. Czasem maja tam całkiem profesjonalna obsługę, która pomoże ci coś dobrać. Nie musisz od razu kupować - będziesz miał przynajmniej pojecie jak możesz wyglądać, co może być dla ciebie jakaś tam motywacja żeby zaoszczędzić i jednak się na zakup zdecydować. W dobrym garniturze nawet osoba nieco otyła może wyglądać dobrze i trochę ukryć mankamenty swojej figury. Na pewno nie zaszkodzi.

Koszula

Jeśli chodzi o kolor, dobór krawata i tego typu rzeczy, to tu trzeba by się poradzić jakiegoś osobnika płci pięknej. Nie mowie, ze jest to sztuka tajemna - jest parę trików, jest parę schematów, dzięki czemu samemu można sobie z tym poradzić. Trochę szkoda na to miejsca tutaj. Ja napisze tylko o pewnych kluczowych sprawach, które po prostu muszą być wzięte pod uwagę....

Po pierwsze - koszula do garnituru powinna mieć długi rękaw. Nie jesteś żołnierzem w Afryce czy innym Afganistanie, wiec nawet w lecie możesz się poświecić. Czemu tak? To już jest taki kanon, ze w naszej kulturze schludny człowiek w garniturze ma pod nim długą koszule i ładnie wyeksponowane rękawy,　ewentualnie z jakimiś spinkami. A ty pretendujesz do miana specjalisty w swojej dziedzinie, a nie do bycia mistrzem ciętej riposty na weselnych poprawinach. Tam sobie możesz założyć koszule z krótkim rękawem.

Po drugie - nie jesteś modelem w reklamie, wokół którego skacze z pięciu stylistów. Bardzo prawdopodobne ze ta koszula będzie ci ze spodni zwyczajnie wyłazić. Ludzka rzecz. Szczególnie jesteś na to narażony jak na rozmowę jedziesz swoim Mercedesem z 30 miejscami siedzącymi. Musisz się przepychać, musisz siąść, wstać, podnieść łapę żeby się przytrzymać. Koszula będzie wyłazić. Ale chyba najgorsze co możesz zrobić to stanąć gdzieś i zacząć wpychać te koszule w gacie. Na pewno nie będzie to dobra robota - pomniesz się i będziesz wyglądał trochę głupio.

Duzo lepszym pomysłem jest przyjść na rozmowę trochę wcześniej i na recepcji zapytać o możliwość skorzystania z toalety. Tam spokojnie się przygotujesz.

Dość ważne detale

Pocące się dłonie. To akurat dość normalne, bo przed rozmowa kwalifikacyjna na pewno będziesz się stresował. To na pewno nie sprawi ci komfortu, szczególnie ze po wejściu na rozmowę kwalifikacyjna pasowałoby się ładnie przywitać. Tu raczej ciężko doradzić coś mądrego. Na rynku istnieją ponoć jakieś preparaty, które maja przeciwdziałać nadmiernemu wydzielaniu się potu. Nie będę się jednak na ich temat wypowiadał, bo nigdy nie stosowałem. Coz, jedyny na 100% skuteczny sposób, to po prostu dyskretne wytarcie dłoni o spodnie przed wejściem do pokoju, ewentualnie tuz przed podaniem reki potencjalnemu pracodawcy. Jak potrenujesz to dasz rade to zrobić bez zwracania niczyjej uwagi na ten gest.

Trzymanie skrzyżowanych rak. Poniekąd również związane ze stresem. Jak się ludzie stresują, to zazwyczaj trzymają na piersiach skrzyżowane ręce. Nie wiem, może żeby ukryć ich drżenie, może żeby się podświadomie "bronic". Nie będę się bawił w psychologa, bo nie o to chodzi. Tak się składa, ze jeśli się stresujesz, to poci ci się cale ciało. Jak jeszcze położysz skrzyżowane ręce na brzuchu czy klacie, to cały przód koszuli będziesz miał koncertowo dokładnie wymięty. Juz lepiej weź telefon i się nim pobaw podczas jazdy na rozmowę (no chyba, ze sam prowadzisz samochód).

Plecak, torba. Jeśli założysz garnitur, a do tego standardowy plecaczek, to w zasadzie już jesteś spalony. Ile lat byś nie miał, z garniturem i plecaczkiem będziesz wyglądał, jak byś wyszedł z testu gimnazjalnego. Skrajnie nieprofesjonalne podejście.

Zamiast plecaka, zainwestuj parę groszy w jakaś porządną torbę. Po pierwsze będziesz wyglądał bardziej sensownie, po drugie - torba i tak ci się przyda jak już robotę dostaniesz.

Podsumowując. Uzyskanie profesjonalnego i schludnego wyglądu nie opiera się tylko na pójściu na jakiś bazar i kupienie czegoś czarnego, co nie wygląda jak spodnie od dresu. Wiesz, na ten jeden czy drugi godzinny egzamin podczas studiów nadawałby się i garnitur z komunii, gdyby tylko rozmiar jeszcze pasował. Ale do poważnej firmy (fakt - nie wszystkie takie są) należałoby się jednak porządnie zaprezentować. Garnitur nie musi być drogi, ale jego wyborowi można by poświecić trochę czasu.

Zadbaj tez o detale - te o których napisałem, ale także i o inne: równe paznokcie, schludna fryzura, coś profesjonalnego do robienia notatek, odpowiednio długi krawat. Wszystko to wydaje się miałkie i mało znaczące, ale jak pozbierasz wszystko do kupy, to możesz zdecydowanie poprawić swój wizerunek.

_____________________________________
Część 1: Przed rozmową do przeczytania tutaj.

Szczytna idea studiów dwustopniowych

2012-07-23T14:49:00.000+02:00

Prośba czytelnika:

* Czy mógłbyś zamieścić "coś" związanego z wszelkimi kursami, szkoleniami, hmmm... orientacyjnie jakie działania warto podejmować, jaką literaturę godną polecenia przedstawisz i ogólnie jak wykorzystać ten krótki czas (tylko 3,5 roku no + magisterka), żeby stać się człowiekiem w miarę wartościowym w sensie inżynierskim oraz mieć spore szanse na zatrudnienie. Czyli jak harować przez studia, żeby nasze CV było bardzo atrakcyjne :D Obecnie raczkuję na studiach - Inżynieria Środowiska. POZDRAWIAM ! :):

Sądzę, ze wielu studentów chciałoby uzyskać podobne info. Odpowiedz w dzisiejszym poście. (Kierunek studiów nieistotny)

Najpierw o samej formie studiów.

Po pierwsze, drogi Czytelniku, fajnie ze podzieliłeś ten czas studiów na 3,5 roku + magisterka. I tu od razu pierwsza rada - jeśli chcesz mieć atrakcyjne CV to nie kończ studiów zaraz po tym 3,5 tylko pomęcz się trochę dłużej. Powodów jest kilka.

Jak zwykle

Założenia były oczywiście szczytne, ale wyszło jak zwykle. Studia 3,5-letnie w Polsce miały być takim odpowiednikiem dyplomu "bachelor" na zachodzie. Możesz nie wiedzieć ale w cywilizowanych krajach większość ludzi kończy studia właśnie na tym etapie i idzie do pracy. Ludzie zdobywają dodatkowo tytuł "Master" zazwyczaj wtedy, gdy chcą ukierunkować się na prace naukowa. Wydaje mi się, ze podobnie miało być i w Polsce, i mniej ambitni studenci po zdobyciu tytułu inżyniera mieli wziąć się za robotę i nie marnować pieniędzy rodziców. Tyle ze w praktyce nie mogą.

Rożnica miedzy nami a Zachodem jest taka, ze tam bierze się pod uwagę potrzeby rodzimego rynku pracy i kształci ludzi w ten sposób, by sobie na tym rynku poradziły. Uczy się wiec takich rzeczy by po tych CZTERECH latach umiały obsłużyć najważniejsze oprogramowanie i odpowiedni dla kierunku sprzęt (ale nie sprzed półwiecza tylko w miarę nowoczesny). I paradoksalnie (dla nas) tam pracodawca patrzy na takiego "magistra" trochę podejrzliwie - bo niby po co studiował jeszcze dwa lata jak mógł pójść do pracy? Część studentów po "bachelorze" nadal pozostaje ignorantami w wielu dziedzinach, ale przynajmniej jest coś, co potrafią robić dobrze, robią to i z czasem staja się niezłymi fachowcami.

U nas odwrotnie - nie ma zbyt wielu pracodawców odważnych na tyle, by zatrudnić na stale gościa po "inżynierce", który nie ma w planach zdobycia magistra. Dzieje się tak dlatego, ze wbrew temu, co chcieli w Polsce uzyskać rożni "spece" od edukacji, "nasz" inżynier niewiele umie. (Moim zdaniem dawanie tytułu po tych 3,5 latach oznacza niestety dewaluacje terminu "inżynier").

Przyczyn jest kilka. Ot choćby to, ze polskie uczelnie nowego sprzętu nie maja (fundusze), wiec uczą na starym. "Stara" jest tez kadra, której nie chce się uczyć nowych rzeczy.

Realizacja w polskim stylu

Ale mniejsza o to. Problem leży już u samych podstaw systemu dwustopniowego. Bo wiecie jak u nas zrealizowała to większość uczelni? Wzięli swój pięcioletni program studiów i CIACH... podzielili na 3,5 + 1,5. Ale ze w takim układzie materiału było za dużo (bo przecież dochodzi jeszcze praca inżynierska, na którą tez czas trzeba mieć), wiec znowu CIACH... i ucięli trochę materiału tak ze "środka". Oczywiście bardzo generalizuje i te słowa mogą być krzywdzące dla niektórych bardziej ambitnych uczelni. Ale tak to trochę wygląda.

No a na pewno nie tak to powinno wyglądać. Rodzi to parę wynaturzeń. Choćby takie - znam taki wydział, na którym przez dwa pierwsze lata program nauczania jest identyczny dla wszystkich kierunków. Wiec bardo jestem ciekaw jak bardzo można "wyspecjalizować" studentów w przeciągu pozostałych trzech semestrów, żeby byli fachowcami w swojej dziedzinie? (Weźmy pod uwag, ze 7 semestr nie może zawierać zbyt dużo materiału, bo przecież praca inżynierska...)

Dalej - nawet jeśli uczą od początku "pod kierunek", to sprawdźcie sobie programy na takich uczelniach. Na początku i tak uczą głównie matematyki i fizyki. Nie mowie ze to źle - gdzieś już wcześniej pisałem jakie to ważne. Ale np. program nauczania matematyki zakłada wyposażenie studenta w aparat matematyczny, który ma ci wystarczyć na cale studia (również te magisterskie). Pytanie "Po co?", jeśli ktoś ma studia skończyć zaraz po inżynierce? Odpowiedz jest prosta - uczelnie z góry zakładają, ze będziesz robił magisterskie tak czy inaczej. Trochę farsa...

Tak samo praca "inżynierska". Niby ma to być zwieńczenie tych 2 lat studiów, taka mala praca magisterska. Tyle tylko, ze magisterka ma jakaś wartość merytoryczna - pisząc ja masz szanse się czegoś bardzo konkretnego nauczyć. A w przypadku inżynierki - jak ci nie zależy - wystarczy przepisać rozdział z jakieś książki. Żartuję? Sprawdź sobie jakie tematy prac inżynierskich dają rożne uczelnie (łatwo znaleźć). Pomijając te parę ambitniejszych projektów, pisze się jakieś głupoty, ale przecież to zajmuje cenny studencki czas.

Winny rząd

Pisze trochę negatywnie o naszych uczelniach, ale przecież to nie jest do końca ich wina. Bo tak patrząc na to bardziej obiektywnie, to co...? To taki rektor ma w ciągu roku czy dwóch wywalić połowę swojej kadry, na to miejsce zatrudnić tyle samo nowych "fachowców", zmodyfikować cały program nauczania, "dołożyć" parę sal wykładowych albo co gorsza laboratoryjnych? A także: doposażyć biblioteki, kupić masę nowego sprzętu, tak laboratoryjnego, jak i "szkolnego", zatrudnić nowych ludzi do wszelkiego rodzaju "centrów karier". Przecież to są niewyobrażalne pieniądze na te realia, w których żyjemy i w których muszą funkcjonować polskie uczelnie. Skąd wziąć na to wszystko pieniądze, jak niekiedy CALA katedra dostaje np. 4000 złotych grantu. Taki kraj, takie czasy, takie pieniądze.

Malo tego. Uczelnie nie dość, ze niekoniecznie są winne takiego stanu rzeczy, to jeszcze nieraz robią co mogą, żeby "zminimalizować" straty. Na przykład:

Jedna z "zalet" nowego systemu, to ponoć elastyczność studiowania. Ze niby jedziesz sobie z jakimś kierunkiem, znudzi ci się, to na magisterkę idziesz gdzie indziej. Przy wymyślaniu tego argumentu na rzecz studiów dwustopniowych musiało brać udział "lobby humanistyczne" :) No bo niby można - postudiujesz sobie jakąś politologie, pójdziesz na socjologie czy coś i jakoś to leci. Ale niby jaka to ma być elastyczność, ze ktoś pójdzie na budownictwo, skończy i co? Pójdzie na elektronikę? I oczywiście uczelnie muszą sobie z tym radzić. Wprowadza się ograniczenia - czyli np. "na nasze studia magisterskie może aplikować inżynier po kierunku budowlanym". Robi tak każda normalna uczelnia techniczna. W ten sposób - realnie patrząc - żadnej elastyczności nie ma. I być przecież nie może...

Moj ulubiony profesor powiedział kiedyś, ze studia inżynierskie w Polsce tworzą pokolenie "klilkaczy". Chodzi o ludzi, którzy maja wiedzę wystarczającą, żeby siąść przy komputerze i klikać to, co im karze ktoś mądrzejszy. Taki dostaliśmy właśnie prezent od państwa i trzeba sobie jakoś z tym radzić.

Podsumowując: chcesz być w Polsce inżynierem, który coś znaczy - skończ studia magisterskie. Jedyne słuszne, dla kierunków technicznych.

______________________________
cdn...

Sesja: tabletki na pamięć i inne nieszczęścia

2012-05-31T12:57:00.002+02:00

Uświadomiłem sobie właśnie, ze nadszedł taki czas, ze niektórych sesja już dopadła, a pozostali są jeszcze na jej progu. Zadziwiające, jak szybko człowiek zapomina o horrorach związanych z przełomem maja i czerwca.

W związku z tym przykrym wydarzeniem, które cie spotkało, chciałbym napisać parę slow o czymś, co dla wielu jest z sesja jednoznaczne. Chodzi mi o wszelkie tabletki i suplementy na pamięć, koncentracje, szybka naukę itp.

No to zaczynajmy.

Testy na małpach

Na pewno wiesz, ze jak prowadzi się badania nad nowym lekiem to w końcu udaje się lekarzom uzyskać zgodę na przerzucenie się z testami z królików na ludzi. I tu pojawia się ewenement w skali wszystkich gatunków istot żyjących, gdyż ludzi dzieli się wtedy na dwie grupy i jednej podaje faktyczny lek, a drugiej tzw. placebo. Pisze ze jest to ewenement, gdyż zapewniam cie, ze królikom czy małpom placebo się nie podaje.

Czy wiesz dlaczego?

Oczywiście odpowiedz jest w samej potocznej nazwie tego środka udającego lek. Chodzi o to, ze ludzie jako istoty myślące mogą sobie "wkręcić" ze jak się ich leczy, to przecież jasne, ze muszą wyzdrowieć. I od razu czuja się lepiej, głowa nie boli, mięśnie nie drżą, bezsenność nie meczy. Trudno wtedy ocenić wartość faktyczna leku, gdyż człowiekowi może poprawić się od samej świadomości ze "zażył". Zjawisko nosi nazwę efektu Placebo i wszelkie info na ten temat jest w necie. Koniec końców porównuje się wiec wyniki z leczenia prawdziwym i udawanym lekiem i wyciąga się wnioski.

Oj, tak... człowiek jest naprawdę stworzeniem specyficznym.

Suplementy diety

Dlaczego o tym pisze? Otóż jestem pewny, ze masa ludzi doświadcza tego efektu na codzień. Gdyż cale zastępy ludzi biegają w te i z powrotem do apteki kupując np. zestawy "wszystkich witamin potrzebnych człowiekowi", nabijając kabzy koncernom farmaceutycznym. Tak, cale rzesze ludzi robią to, w czasach, gdy każdy może wyjść z bloku, przejść 20 metrów i kupić owoc czy warzywo jakie sobie tylko zażyczy. Sa to tez czasy, gdy mamusia codziennie robi mięsko na obiad, a mleko dają dzieciom w szkole.

Każdy, powtarzam - każdy, kogo dieta nie składa się tylko z wódki i snickersów dostarcza organizmowi wystarczającą ilość witamin. Ale co tam - lecimy kupić pakę witamin w tabletkach żeby poczuć się lepiej i zdrowiej.

Idźmy dalej. Magnez. Kolejne słowo-klucz przy sesji. Powszechnie wiadomo, ze jak jest magnez to jest koncentracja, jest tez lepsza pamięć i w ogóle. No to lecimy do apteki po kolejny suplement - magnez, najlepiej z jakaś witamina B z numerkiem. I teraz to dopiero wchodzi do łba. W sensie nauka.

Stop. Zanim przejdziemy dalej, szybki test. Jeśli jesteś jedna z osób, która ambitnie walczy z sesja i przykładnie kupuje zarówno paczkę wszystkich witamin, jak i magnez to sprawdź proszę skład na pudełeczku tego pierwszego. I co? Ile jest tam "dziennego zapotrzebowania na magnez"? No właśnie...

Ale mógłbyś przysiąc, ze po zaaplikowaniu sobie tabletki magnezu nauka wchodzi jak złoto, nie?

Nawet jak bierzesz "tylko magnez". Tez bez sensu, bo jego niedobór równie szybko załatwi tabliczka czekolady. O ile ten niedobór rzeczywiście występuje.

"Tabletki na łzy"

A żeby tego wszystkiego było mało, to studenci namiętnie kupują tez tabletki stricte do sesji (o, teraz to dopiero wejdzie do głowy!). Zawierają one pewnie kofeinę i parę innych substancji, o których można powiedzieć tylko ze "raczej nie szkodzą". Bo szczerze wątpię, ze pomagają chociaż odrobinę.

A kończy się to tak, ze przez nadmiar kofeiny w organizmie nie możesz spać i w dzień egzaminu budzisz się zmęczony, nadmiar witamin wysikasz razem z cola lub innym Tigerem i koniec końców zdasz na farcie. Badz nie.

Chociaż odrobinę znajomy scenariusz?

Moja pamięć doskonała

Podsumowując napisze tylko, ze ludzie poszukują prostych rozwiązań swoich problemów. Tak, skoro nie mogę się nauczyć, to jest to NA PEWNO spowodowane niedoborem ważnych składników w moim organizmie. Na pewno. Nie jest przecież tak, ze jak się na codzień pisze sprawozdania co chwila zerkając na fejsa, albo na mecz, który właśnie leci w tv, to się człowiek "odzwyczaja" od koncentracji. Koncentracja jest przecież jak jazda na rowerze - jak się raz w podstawówce udało skoncentrować na 45 minut, to już się przecież świetnie to umie.

Tak samo z pamięcią. Przecież kiedyś umiałem zapamiętać wierszyk na akademii w gimnazjum. To musi oznaczać, ze pamięć mam świetną. To na pewno przez niedobór magnezu wszystko zapominam. A nie przez to, ze wole siedzieć na kwejku niż zapamiętać parę dat z historii czy parę nazw rzek na geografii. Przecież ta wiedza jest dostępna na Wikipedii. Po co mam sobie zaśmiecać moja wspaniała pamięć głupotami. Jestem tez patriota, wiec tylko dlatego zapominam wszystkie niemieckie słówka dzień po kartkówce.

Tak, ludzie poszukują prostych rozwiązań. Zamiast trenować pamięć i koncentracje na codzien, wola do*****lic mozg kofeina, tauryna, magnezem, zen-szeniem i cala gama witamin. Dzień przed sesja...

Czy chcesz być dobrym inżynierem?

2012-05-28T11:56:00.000+02:00

Co to znaczy być dobrym inżynierem? Jak zostać dobrym inżynierem? Czy mogę być dobrym inżynierem?

photo: www.flickr.com/photos/oldflints/

Nie wiem czy jesteś już studentem, czy dopiero rozglądasz się za jakimiś możliwościami. Na pewno jednak zastanawiasz się, czy podołasz, czy dasz rade na studiach z egzaminami. Ale nie tylko - na pewno tez przychodzą ci do głowy pytania, które zadałem na początku tego posta.

To naturalne. Większość młodych, myślących ludzi zdaje sobie sprawę, ze zawód inżyniera jest odpowiedzialny, trudny, ze wiążą się z nim zarówno przyjemności, jak i trudności. Nie ważne jaki kierunek, w każdym przypadku pada to samo pytanie: Czy będę dobrym inżynierem? Co mi trzeba żeby takim się stać?

Otóż przeczytaj ten wpis. Może zmienić twoje życie. I nie będzie to kolejna porcja rad typu "Ucz się matematyki i fizyki".

Ucz się matematyki i fizyki :)

Oczywiście to nie jest tak, ze możesz się tych dziedzin nie uczyć. Oba te przedmioty wyposażają bowiem przyszłego inżyniera w pewien aparat opisu technicznej rzeczywistości, ze tak to ładnie nazwę. Jeśli dopiero zaczynasz studia lub tym bardziej jesteś jeszcze w liceum, gdzie nauka matematyki czy fizyki to czysta kpina, możesz tego nie rozumieć. Ale to jest tak, ze jeżeli naprawdę umiesz te przedmioty, to możesz zrozumieć wszystko z czym inżynier się styka. Nie umieć, rozumieć. To bardzo istotna różnica.

To co może być jednak dość znaczącym problemem jest fakt, ze większość wykładowców uniwersyteckich ci tego w ten sposób nie przekaże. Na to nie licz. Oni maja swoje zakresy do przerobienia, czas goni, studenci się nie uczą, wiec jedziemy z zadaniami z Krysickiego. Zazwyczaj tez przedmioty, które mogą ci ten wspomniany aparat opisu przybliżyć przychodzą później. I prowadzi to do kuriozalnej sytuacji, w której najpierw musisz się na sucho nauczyć śmiertelnie nudnych całek, a dopiero potem (na drugim czy trzecim roku) zobaczysz jakie rewelacyjne rzeczy ta całka może robić.

Chodzi o to, ze na polskich uczelniach, a w ogólności w całym systemie oświaty - nie ma żadnej synergii w nauczaniu - nikt się nie podejmuje takiego zaprojektowania systemu, byś mógł wynieść i zrozumieć jak najwięcej. Ot - matematyk swoje, fizyk swoje, a na drugim roku nikt już tego nie pamięta. Szkoda...

W każdym razie - celem tego akapitu jest uświadomienie ci, ze ta cala matematyka może ci w przyszłości (bardzo bliskiej zresztą) otworzyć oczy na wiele spraw, o których będziesz się dowiadywał znacznie później. Jeśli nauczysz się patrzeć na matematykę w ten sposób, znacznie łatwiej będzie ci się jej uczyć. Czasem tez warto zamiast "siepać" kolejne zadanie z Krysickiego, zastanowić się "a co mi ta własność/zależność/definicja" może dać w praktyce. Na początku będzie trudno, ale w miarę jak będziesz się wdrażał w technikę, będziesz więcej rzeczy "widział".

A pisze to wszystko, żeby przekazać ci jedna tylko myśl:

1. Dobry inżynier rozumie to, czym się zajmuje. Nie tylko umie podstawiać do wzoru i obliczać, ale tez wie skąd się biorą dane wartości i dlaczego. Jak do tego dojść, już wiesz.

Nie wierz w potęgę książkowej teorii

Wstyd się przyznać, ale jak szedłem na studia, to wyobrażałem sobie, ze moje życie będzie wyglądać jak w "Imieniu Róży" Umberto Eco - ciemne pomieszczenia ogromnej biblioteki i ja pośród tysięcy starych grubych ksiąg, przy płomieniu świecy (no dobra, nie przesadzajmy - przy świetle lampy) zdobywający wiedzę. Oczywiście życie szybko zweryfikowało te wizje - na immatrykulacje nie poszedłem, bo miałem kaca, a lokalny sprzedawca na sam nasz widok szykował Perle Export. Teraz jak patrze z perspektywy czasu, to nie mam czego żałować.

Uwaga: Z pozoru ten akapit może kłócić się z tym co napisałem w poprzednim. Nie jest to prawda.

Bylem świadkiem sceny, gdy dwóch w moim mniemaniu wysokiej klasy inżynierów siedziało razem nad rozpisanym na kartce problemem. Dotyczył jakiegoś tam rozpływu ciepła w materiale czy czegoś podobnego. Czysto akademickie zagadnienie. Męczyli się z tym jakieś 20 minut, po czym jeden się odzywa:

- Ty nie masz jakiegoś młodszego brata na studiach, czy coś? Może on by to policzył.

Czy to oznacza, ze wspomniany brat jest jakimś fachowcem? Oczywiście nie. Ale tak się składa, ze podczas studiów mamy takie właśnie projekty i projekciki, ze coś tam przepływa, warunki takie i takie, wzór taki i taki, szukana wartość. Wypisujemy dane i jazda. Tyle tylko, ze o ile nie będziesz kiedyś pracował w centrum R&D czy biurze projektowym, to prawie nigdy ci się to nie przyda. Co najwyżej w takiej sytuacji, jak moim opisanym kolegom.

Dzieje się tak dlatego, ze zdecydowana większość, ze tak to nazwę, inżynierii stosowanej nie wymaga od nas znania na pamięć wzorów czy definicji z podręcznika. Fachowiec z jakimś tam doświadczeniem widzi co jest do zrobienia, jakie materiały i sprzęt są mu potrzebne, ile ma czasu, no i... No i robi to. Nie siedzi, nie liczy, nie zastanawia się.

Oczywiście istnieje coś takiego jak "wyrobienie". Jak się ileś tam aplikacji zrobiło, to jest po prostu łatwiej. Słowo-klucz do tego tematu to PRAKTYKA.

Zastanawiałeś się czasem dlaczego niektórzy studenci, nawet jeśli nie są orłami we wszystkich przedmiotach na uczelni, to w pewnych dziedzinach są zwyczajnie lepsi od tych najbardziej obkutych? Otóż większość tych obkutych posiada te wiedzę w głowie, ale jest ona oderwana od rzeczywistości. To są dla nich po prostu suche fakty, które gdzieś tam im się udało przyswoić. Ci drudzy z kolei nie musieli nawet kiedykolwiek przeczytać stosownego akapitu w książce. Jak sobie gość coś tam w domu dłubie i lutuje, to on będzie znal dane zjawisko i opisze je stokroć lepiej. Malo tego - jak jest dobry, to nawet bez oparcia w teorii znajdzie na nie wzór matematyczny.

Podsumujmy i ten akapit:

2. Jeśli rozumiesz to co robisz i umiesz to zastosować w praktyce, już jesteś lepszy od większości swoich rówieśników. Pamiętaj tylko, ze teoria w procesie "rozumienia" odgrywa niebagatelna role. Zloty środek - nie lekceważ teorii, ale osadź ja w praktyce.

Na dziś wystarczy. Ciąg dalszy oczywiście nastąpi.

_____________________________________________________

Tutaj bardzo duża prośba: Bardzo proszę o opinie w komentarzach. Zauważyłem, ze jak na bloga moje posty są dość długie. Czy taki tekst dobrze się czyta? Czy powinienem dzielić posty na trochę krótsze? Ktoś w ogóle doczytał do końca? :)

Ku przyjemności profesorów

2012-05-27T12:44:00.001+02:00

photo by: www.flickr.com/photos/lumaxart/

Witam wszystkich po dość długiej i nieoczekiwanej przerwie.
W dzisiejszym artykule chciałbym opowiedzieć nieco o pewnej chorobie trawiącej polskie uczelnie. Warto o niej wiedzieć decydując się na konkretny wydział czy kierunek. (Od razu jednak mowie, ze raczej tego zjawiska uniknąć się nie da).
Pisze o jakimś takim nie do końca racjonalnym "specjalnym" traktowaniu profesorów na ich rodzimych uczelniach.

Na pewnym kierunku, na pewnej uczelni... Nie ma jednak znaczenia na jakiej - takie zjawiska są bowiem ogólnopolskie. Otóż... Kierunek bardzo elektryczny. Nie jest to elektronika, nie jest to nic związanego z automatyką. Rok trzeci, semestr szósty - ludzie zastanawiają się nad wyborem specjalizacji, co prawdopodobnie zdeterminuje resztę ich przyszłego życia w zawodzie inżyniera.

Można by się spodziewać, że na tym etapie studiowania student tego kierunku będzie miał przedmioty ściśle związane z jego przyszłą pracą, ewentualnie takie, którą mają pomóc mu w wyborze specjalizacji. E tam... Pełnoprawnym i równie absorbującym czas i moce studentów jest przedmiot traktujący o... generacji drgań. Tak, na 3 roku, przedmiot wyłącznie o drganiach - sposobie ich powstawania, poskramiania i klasyfikacji. Przedmiot - żeby nie było - poparty pełną publikacją w postaci... podręcznika (tylko o drganiach).

Co najmniej dziwne, prawda? Dla kogoś z podobnego kierunku gdzieś indziej w Polsce - nie do pomyślenia. No bo i po co cały przedmiot o drganiach kiedy warto by się było nauczyć czegoś o sieciach, rozdzielniach, wytwarzaniu prądu? No właśnie.

Klucz do zagadki leży w tym, że... prowadzącym przedmiot jest autor tejże książeczki. Fakt, że jest też kierownikiem katedry pozostawiam do rozważenia samemu.

Inne miejsce na mapie, ale pozostańmy przy podobnej tematyce studiowania. Przedmiot "Maszyny elektryczne" czy inne "Napędy". Jeśli jesteś zaznajomiony z tematyką, to zastanów co ci się z tym kojarzy... Jakieś serwowzmacniacze, jakieś silnik asynchroniczne, może jeszcze silniczki DC w samochodach sterowanych radiowo. Wszystko pasuje...

Ale gdzie tam. Ważnym elementem programu nauczania tego przedmiotu jest.. układ Leonarda. Wtajemniczeni będą wiedzieli jak się to ma do nowoczesnego napędu*. Dla tych co się nie znają - układ Leonarda, to sposób na bardzo szeroka regulacje prędkości obrotowej, do czego potrzeba jednak co najmniej trzech dodatkowych maszyn. Jak chcesz być przyszłym inżynierem, to na pewno zdajesz sobie sprawę co to oznacza dla sprawności takiej regulacji.

Owszem - układ z przyczyn rożnych nadal stosuje się np. w kopaniach w maszynach wyciągowych, ale jakby nie patrzeć - dzisiaj w większości aplikacji zastosowanie zwykłego falownika załatwi sprawę. Znowu do niewtajemniczonych: to trochę tak, jakby na piknik w parku przynieść dębowy stół, rzeźbione krzesła i porcelanowa zastawę. Niby się da, ale jak mis Yogi udowodnił, wystarczy koszyczek i ewentualnie koc. (Prościej nie umiem :) ).

Wszyscy to znamy, gdziekolwiek byśmy nie studiowali. A to jakaś przestarzała wiedza na slajdach, a to zdjęcia z radzieckich podręczników okraszone pięknymi podpisami w cyrylicy, a to rzutnik z foliami... z danymi, które pamiętają czasy studiów Pana profesora. Również pytania na egzaminy nie zmienione od lat, do których powszechnie znany jest klucz: A, B, A, C, B, D...

Wszystko pasuje na anegdoty, które się potem godzinami opowiada przy piwie. I tak studenci prędzej czy później zalicza - czy ucząc się na pamięć, czy ściągając, profesor ma ciepłą posadę, na której doczeka do emerytury bez konieczności robienia czegokolwiek na zajęcia dla studentów. Tyle tylko, ze ucząc przestarzałej lub zupełnie zbędnej wiedzy zabiera się czas na naukę rzeczy świeższych i bardziej przydatnych.

Miedzy innymi dlatego po studiach:

Nie jesteś żadnym specjalista.
Idąc do pierwszej pracy (załóżmy, ze zgodnej z profilem studiów) czeka cie nie lada niespodzianka.
Firmy nie chcą płacić studentom na praktykach/stażach (bo i tak muszą cie nauczyć wszystkiego, co miałbyś robić).
Dodaj parę innych problemów trawiących polska branżę.

Zalety takiego stanu rzeczy:

Profesorowie maja się dobrze.
Jak macie jakieś inne, to czekam na kontakt (bądź komentarze).

________________________________________________________
Do czego zdolny jest nowoczesny napęd pokazałem tutaj.

Laptop dla inżyniera-praktyka

2011-06-27T14:22:00.009+02:00

http://www.flickr.com/photos/jesse757/

Laptop - podstawowe narzędzie pracy

Gdy zaczniesz pracować w zawodzie dowiesz się, że dobry laptop znacznie poprawia komfort i samopoczucie. Zastanawiasz się co kupić? A może już zapytano Cię w pracy jaki sprzęt by Cię interesował? Nie podejmuj pochopnej decyzji, bazując na przykład na swojej opinii o producencie. Przeczytaj, jakie kryteria powinien spełniać komputer żeby można go było określić narzędziem dla inżyniera.

Nie chcę tu wypisywać konkretnych modeli czy marek, gdyż ktoś mnie jeszcze posądzi o faworyzowanie danego producenta. Zamiast tego skupię się na wymaganych cechach takiego sprzętu, gdyż nie dla wszystkich są one oczywiste.

Po pierwsze parametry

I nie koniecznie trzeba tu napisać: "Jak największa". Czasem po prostu szkoda pieniędzy na jakieś potwory, których parametrów nigdy nie wykorzystasz.

Pierwsze z czym sobie nie zawracaj głowy przy zakupie laptopa do pracy jest jakość dźwięku . Raczej nie zajdzie taka potrzeba żebyś musiał delektować się dźwiękiem w pracy (a nawet jeśli, to szybko wybiją Ci to z głowy współpracownicy). Do puszczenia filmów podczas szkolenia zupełnie wystarczy to, co teraz wsadza się do najtańszych modeli. Szczególnie, że czasem będziesz puszczone filmy omawiał - wtedy wyłączenie dźwięku jest zalecane.

Kolejna sprawa - jeśli nie pracujesz z zaawansowanym oprogramowaniem graficznym czy symulacyjnym, kartą graficzną też się nie przejmuj. Większość oprogramowania narzędziowego dla inżynierów nie potrzebuje mocnych kart graficznych, gdyż nie oferuje żadnych wizualizacji 3D czy nawet 2D. Większość czasu w pracy spędzisz z różnymi szarymi okienkami niestety.

Za to bardzo ważna jest pamięć RAM - jej kup jak najwięcej. Nieraz przyjdzie Ci pracować w wielu programach na raz + przeglądarka internetowa + Outlook do obsługi maili + może jakiś Skype (choć tego się już nie używa). W takiej sytuacji komputer z małą pamięcią RAM szybko odmówi posłuszeństwa. Jeśli na poprzednich dwóch elementach uda Ci się zaoszczędzić, zainwestuj to w pamięć podręczną.

Duży dysk twardy zawsze Ci się przyda. Na pewno będziesz instalował dużo programów, to oczywiste. Do tego dochodzą backupy u klienta, realizowane i zrealizowane projekty, grafiki i filmy do szkoleń... Miejsca na dysku nigdy za wiele.

Po drugie mobilność

Niby wiadomo - laptop to laptop. Ale nie do końca. Pamiętaj, że może zaistnieć sytuacja, że trzeba będzie pojechać na plac budowy, do fabryki czy nawet do biura klienta. Wiadomo, że z laptopem. Zwróć więc uwagę na jego gabaryty i ciężar. Zobaczysz, że targanie przez cały dzień kilku dodatkowych kilogramów to nic przyjemnego. Wiadomo, że będziesz miał samochód i w ogóle, ale co jeśli klient postanowi Cię oprowadzić po obiekcie?

Nie przesadzaj też w drugą stronę. Nie wiem, czy wiesz ale niemal wszyscy Japończycy pracują na takich malutkich, 10-calowych komputerkach. Odradzam próbowanie tego samemu. Zamęczysz się po tygodniu.

Po trzecie odporność

Jes to niejako pokrewne z poprzednim punktem. Wiadomo że jak laptop jest wytrzymały to i waży swoje. Musisz znaleźć złoty środek, który będzie Ci najbardziej odpowiadał. No chyba że nigdy nie wychodzisz z biura. Wtedy możesz spokojnie zainwestować w coś dużego i ciężkiego nie zwracając uwagi na odporność. Jeśli jednak przytrafiają Ci się służbowe wyjazdy - to przemyśl, czy przypadkiem nie zdarzy Ci się zrzucić sprzętu w plamę oleju lub w metalowe opiłki. Nie każdy sprzęt wyjdzie z tego cało.

Po czwarte komunikacja

Jest to cecha szczególnie ważna dla wszystkich tych inżynierów, którzy pracują z różnymi maszynami.

USB i Ethernet to podstawy podstaw. Muszą być. Niezbędne jest też wejście do podłączania się do rzutnika. Już cudownie by było, gdyby laptop miał wbudowanego RS-232 np. (Są takie, ale zazwyczaj kosztują sporo więcej). Jeśli będziesz stosował różne przelotki to nie zapominaj o sterownikach do nich.

Uwaga. Jeśli w twojej firmie stosuje się dodatkowe zabezpieczenia, to wypytaj dokładnie co i jak swój dział IT. Nie chcesz znaleźć się w sytuacji, że będąc u klienta nie możesz połączyć się z jego maszynami, bo nie masz uprawnień Administratora.

Po piąte peryferia

Jesteś inżynierem, więc klawiatura numeryczna na pewno się przyda. Nie bagatelizuj tej cechy, gdyż znacznie usprawni Ci pracę.

W myszkę też zainwestuj, gdyż mimo że wielu ludzi chwali sobie tablety - szybkość pracy z nimi jest ograniczona. Myszka, wiadomo - optyczna, najlepiej bezprzewodowa.

Jeśli chodzi o długość pracy baterii, to dużo zależy od twojego profilu. Jeśli zdarzają Ci się wypady w głęboki teren, to wiadomo że przydałaby się mocna bateria. W takiej sytuacji pomyśl, czy nie jest dobrym pomysłem zainwestować w zapasową. Jeśli pracujesz w biurze, to baterią się nie przejmuj - dostęp do prądu raczej będziesz miał stały, również przy wypadzie do zakładu produkcyjnego swojego klienta.

I to by było na tyle. Myślę, że jeśli zdecydujesz się na laptopa, który mniej więcej spełnia powyższe kryteria, to nie będziesz żałował.

Z cyklu inni mają gorzej: Prawo

2011-06-27T11:12:00.002+02:00


photo: http://www.flickr.com/photos/vectorportal/

Jeśli myślałeś, że my, inżynierowie, mamy na studiach bardzo ciężko z powodu ogromnej ilości projektów, sprawozdań i kolokwiów, pomyśl jeszcze raz. Ale najpierw przeczytaj ten artykuł. Dowiesz się do jakiego poziomu w utrudnianiu życia studentom doszli profesorowie i doktorzy na kierunku Prawo.

Korzystając ze swych licznych ( :) ) znajomości, wysłuchałem (i zapisałem) opowieści przyszłego prawnika, który miał już przyjemność zaliczenia kilku dużych przedmiotów na Prawie. Dowiedz się, jakie absurdy czekają na przyszłych studentów tego kierunku.

(Opowieść dotyczy uczelni zwanej UJ, ale myślę, że nie różni się to specjalnie nigdzie w Polsce).

Egzamin jak egzamin

Duży materiał, kilka książek, jeden kodeks. Standard. Prawnicy przygotowani są na duże partie materiału, bo to niejako wynika z ich profilu zawodowego (wszyscy wiemy, że prawo jest obszerne). I poza nielicznymi jednostkami (których nie brakuje na żadnym kierunku) nikt z tego powodu nie jęczy.

Niemniej jednak... weźmy takie prawo karne. Każda sprawa karna jest inna - a bo inne okoliczności, a bo sprawca nieletni itp. Dlatego też wyrokowanie w kwestiach karnych jest bardzo trudne. Dość powiedzieć, że każdy szanujący się profesor ma własne opinie co do obowiązujących doktryn - jako że do wielu spraw można zastosować całe legiony różnych pzepisów (dlatego czasem wyroki sądowe są dla nas, zwykłych śmertelników, po prostu nie zrozumiałe). Sposób interpretacji danej sprawy i przepisów, które należy zastosować różnią się w zależności od tego, kto mówi. Nieźle, nie?

A teraz najlepsze. Na egzaminie, na którym rozwiązuje się takie sytuacje karne (zwane kazusami) nie wystarczy poprawnie sklasyfikować przestępstwa. Należy zastosować opiniowanie zgodne z tym, jak myśli zajmujący się tą dziedziną profesor. Trzeba więc znać jego opinię i sposób myślenia. Co z tego, że rozwiążesz zadanie tak, jakby to rozwiązał profesor z Gdańska. Ty jesteś w Krakowie i masz myśleć jak pan [i tu nazwiska podać nie mogę]. Inaczej nie zdasz.

Nie byłoby to takie straszne. Zazwyczaj każdy z Panów zajmuje się swoją dziedziną i nawzajem sobie nie przeszkadzają. Wtedy wystarczy wiedzieć, czym zajmuje się dany profesor i zastosować wnioskowanie zbliżone do jego. Wszystko.

Niestety istnieje jeszcze coś takiego jak...

Spór w doktrynie

Czyli sytuacja, w której kilka tuz uczelnianych ma odmienne zdanie. No bo czyje zdanie poprzeć (już pomijam, że pasuje znać wszystkie opinie wszystkich profesorów)? Oczywiście możesz zrobić po swojemu i najwyżej będzie podobnie do któregoś z mędrców.

Ale trzeba Ci wiedzieć, że skoro na prawie jest, bagatela, 500 osób, to i do sprawdzania egzaminów zaprzęga się całe zastępy profesorów. I co będzie jak trafisz na niewłaściwego? Ano tyle, że Pan może się poczuć urażony faktem, że nie jego sposób został wykorzystany. I najzwyczajniej w świecie - nie zgodzi się z Tobą. Dla niego oznacza to, że postawi na swoim (mój sposób jest dobry, inne nie), dla Ciebie - że dostaniesz 2,0.

I jak wyjść cało z takiej sytuacji? Bo przecież nie wiesz, kto będzie sprawdzał Twoją pracę. No nic prostszego... musisz mieć po prostu szczęście.

(Żeby być całkiem uczciwym, to powinieneś wiedzieć, że nie zawsze tak jest. Czasem profesor zalicza zadanie jeśli jest dobrze zrobione, ale nie po jego myśli. Nie jest to jednak regułą, a sądzę, że powinno być)

Jak uczyć się mniej a umieć więcej

2011-06-26T21:32:00.003+02:00

Wielu byłych studentów wspomina, że przynajmniej na kilku pierwszych latach spędzali całe dnie na uczelni, zawaleni byli projektami i kilkoma tonami książek z bezsensowną teorią. To niestety całkiem typowy obraz polskiej uczelni technicznej - dużo materiału, nieefektywne nauczanie, zawyżone wymagania co do teorii, a zaniżone co do praktyki.

Jeśli nie chcesz wpaść w pułapkę studiowania przez kilka lat teorii, z której nic nie wyniesiesz - przeczytaj ten artykuł.

Nie wszystko jest ci potrzebne

Myślę, że nie jest to jakaś odkrywcza teza. Pewnie nieraz ucząc się trzeci dzień z rzędu jakichś równań oderwanych od rzeczywistości zastanawiałeś się, czy kiedykolwiek Ci się przydadzą.

I najlepsze, że prawdopodobnie nie, nigdy.

Kilka rad jak sobie z tym poradzić:

Na początku każdego semestru zrób sobie listę wszystkich przedmiotów, które będziesz miał. Wypisz je posortowane względem ilości punktów ECTS. Na studiach technicznych bywa zazwyczaj tak, że te ważniejsze przedmioty, bez znajomości których inżynier będzie z Ciebie żaden, mają dużo punktów - jednym słowem są ważne. Reszta to takie zapychacze, albo żeby było równo 30 pkt na każdy semestr, albo żeby ważny wykładowca mógł wam na zajęciach poczytać swoją książkę.
Zrób rozeznanie wśród starszych roczników - co wiedzą o poszczególnych przedmiotach i prowadzących je wykładowcach.
Zacznij chodzić na zajęcia - jeśli facet mówi do rzeczy, notuj, pytaj i powtarzaj na laboratoriach. Jeśli facet stoi przez 1,5h odwrócony do Was plecami i zapełnia tablicę równaniami - odpuść sobie. I tak pewnie nie zdążysz notować wszystkiego. Poza tym będzie to strata dość pokaźnego odcinka twojego czasu.
Zajęcia, które są ciekawe nie powinny Ci sprawiać trudności.
Ech... są jeszcze te drugie :/. I jak znam życie jest ich zdecydowanie więcej. No cóż. Pogadaj z osobami, które twardo chodzą na zajęcia, niech ci hasłowo powiedzą o czym jest wykład. Google nie boli. Czasem bywa tak, że super-nudny wykład na Twojej uczelni ktoś gdzieś indziej prowadzi wspaniale. I umieszcza slajdy w Internecie. Poszukaj.
No i najgorsze. Wielu przedmiotów NIE DA się zaliczyć tylko umiejąc i rozumiejąc temat. To jest właśnie największy paradoks studiów w Polsce. Jeśli wykładowca postanowi, że znajomość setek równań jest najważniejsza, to nic na to nie poradzisz. Wtedy musisz to zakuć. Nie ma rady. Jak długo kuć? Wykorzystaj listę z punktu pierwszego - kuj proporcjonalą ilość czasu do liczby ECTS. Osiągniesz maksymalną średnią przy minimum kucia.

Laboratoria

Tylko tam nauczysz się czegoś sensownego. Nie bagatelizuj tych zajęć, przyłóż się. Możesz się lenić na każdym wykładzie, ale w zamian weź czynny udział w laboratoriach. Są to zajęcia najbliższe temu, co kiedyś będziesz robił za pieniądze.

I krótko o kwestii sprawozdań. Wiem, że większość z nich polega na wklejeniu kilku tabelek do worda i wrzuceniu kilku wykresów z excella. Ale gdybyś zatrzymał się na chwikę między wklejaniem tabelek a ściąganiem kolejnego odcinka hausa, może zaobserowałbyś coś ciekawego. Gdyż - może ciężko Ci w to uwierzyć, ale te tabelki i wykresy zawierają TREŚĆ. I umiejętność wydobycia i rozumienia tej treści jest bardzo ważna i przydatna w pracy. Pomyśl o tym.

Projekty

Jeśli nie bawi Cię siedzenie pół doby nad projektami, to weź się za nie w miarę wcześnie (nie w dwa ostanie tygodnie semestru).

Po pierwsze - wykładowcy zazwyczaj bardziej przychylnie patrzą na studenta, który w połowie semestru ma gotowy projekt. Nie czepiają się treści i wyników aż tak bardzo.

Po drugie - jeśli zaczniesz projekty robić późno, łatwiej jest się zakopać na amen w samej ich ilości. Szkoda życia.

Po trzecie - jeśli się spieszysz z oddaniem projektu, zrobisz go byle jak. Jeśli masz ten komfort, że jeszcze dużo czasu Ci zostało - być może zainteresujesz się tematem i czegoś się przy okazji nauczysz. A ostatecznie taki jest właśnie cel projektów.

I ostatnia rada - jeśli projekty robicie w kilka osób, ostatnią rzeczą jaką powinniście zrobić jest spotykanie się w - powiedzmy - czerech i wspólne "móżdżenie" nad tematem. Nic z tego nie wyjdzie. Pewnie pójdziecie po piwo i obejrzycie jakiś film ze strzelaninami. Zamiast tego lepiej będzie rozdzielić obowiązki. Jeden opracowuje dane, inny kreśli charakterystyki, jeszcze inny wyszukuje ładnych materiałów na teorię itd. Opłaci się to wam o wiele bardziej niż technika wszyscy robią wszystko.

I to by było na razie wszystko. Jeśli przypomnę sobie jeszcze o czymś - na pewno dam znać. Powodzenia w oszczędzaniu czasu.

Kredyt studencki - rozwiązanie moich problemów?

2011-06-24T14:23:00.004+02:00

photo: http://www.flickr.com/photos/epsos/

Z czym mamy do czynienia?

Kredyt studencki to taka forma wspomagania studentów przez Państwo. Oferują Ci kasę, którą wprawdzie będziesz musiał spłacić, ale może to nastąpić dopiero po zakończeniu studiów (czyli jest szansa, że będziesz już pracował). Jeśli Twój wniosek zostanie rozpatrzony pozytywnie będziesz dostawał co miesiąc jakieś 600 zł przez cały okres studiów.

Bardziej precyzując: jeśli złożysz wniosek na 1 roku studiów, to kredyt możesz pobierać przez 6 lat + ewentualny okres studiów doktoranckich.

Oprocentowanie kredytu jest niewielkie i bezkonkurencyjne w porównaniu z każdą inną pożyczką (choćby nie wiem jaka promocja to była). Stopa oprocentowania zależy od kilku czynników, ale od wielu już lat oscyluje wokół magicznej wartości 1%.

Jeśli ktoś jest zainteresowany, to lepiej będzie jeśli dokładnie dowie się szczegółów na swojej uczelni, bo każda z nich ma własne procedury. Ja mogę palnąć jakąś głupotę (która może wynikać choćby z braku aktualnych wiadomości) i narobić więcej szkód niż pożytku.

Zajmę się za to czymś innym...

Czy warto?

Warto. Pod warunkiem, że wiesz na co spożytkować te pieniądze. O to kilka rad, które mogą Ci ułatwić podjęcie decyzji:

1. Po pierwsze: NIE WAŻ się brać tego kredytu na bieżące wydatki. To najgłupszy pomysł, na jaki możesz wpaść. To są pieniądze może i łatwe do uzyskania, ale wciąż trzeba je spłacić. Nie oszukujmy się - na bieżące wydatki możesz wziąć kasę od rodziców albo ze stypendium socjalnego. Znam wielu ludzi, którzy posiłkują się tą formą pomocy z uczelni i żyją na całkiem fajnym poziomie. Jeśli kasa, która co miesiąc Ci przysługuje jest dla Ciebie za mała - znajdź sobie pracę dorywczą. Niekoniecznie w zawodzie, bo o to coraz trudniej. Możesz popracować w jakimś barze, spróbować sił w ochronie, czy jako portier w hotelu/hostelu. Zdziwisz się ile dodatkowej kasy Ci wpadnie do kieszeni. Nie wykorzystuj do tego kredytu studenckiego.

2. Jeśli się na tym znasz, spróbuj inwestować. Pojawia się coraz więcej możliwości inwestowania dla zwykłego śmiertelnika i są to opcje coraz łatwiejsze w ogarnięciu naszym, inżynierskim rozumem. Zawsze możesz pójść też na łatwiznę i złożyć pieniążki na lokatę lub konto oszczędnościowe. Zawsze coś...

3. Najlepszym co możesz jednak zrobić z tymi pieniędzmi jest przeznaczenie ich na własny biznes. Ciężko jest zacząć prowadzenie firmy bez kapitału, a kredyt studencki jest kapitałem najtańszym z możliwych. Musisz jednak uważać - jeśli biznes Ci nie wyjdzie zostaniesz bez pieniędzy i z długiem. Dlatego też dobrym podejściem jest - podczas studiów - rozglądanie się za potencjalnym pomysłem na firmę, jednocześnie pobierając kredyt. Sprawdź co cię na studiach najbardziej interesuje, w czym sobie najlepiej radzisz, zapisz się na jakieś seminaria z tego zakresu, jakieś szkolenia. Gdy okaże się, że znasz się na czymś lepiej niż inni - może to być dobry pomysł na interes. I znam wielu ludzi, którzy teraz zarabiają na życie tym, co na studiach najbardziej lubili. A jeśli nic takiego się nie wydarzy - zawsze możesz oddać pełną sumę, gdy będzie taka konieczność. Odsetek nikt Ci nie zabierze.

Ku przestrodze
Kredyt studencki będziesz musiał zacząć spłacać po dwóch latach od zakończenia edukacji. Wiem, że jest to termin odległy, ale właśnie ten dwuletni okres jest zdradliwy. Wielu studentów bierze kredyt właśnie dlatego, że jego spłata tak bardzo oddalona jest w czasie. Powinieneś jednak wiedzieć, że przez pierwsze dwa lata, to z pracą różnie bywa. I mówię tu bardzo serio. Jeśli nie zdobyłeś jakiegoś doświadczenia podczas studiów, to może czekać Cię albo jakiś staż, albo normalna praca (ale prawdopodobnie słabo płatna). Dochodzą tu również pewne losowe czynniki, z których najważniejszym jest koniunktura w branży (Jak sądzisz, jak radzą sobie budowlańcy przed Euro 2012?). Większość absolwentów po dwóch latach już pracuje i ich sytuacja jest w miarę bezpieczna. Nie wszyscy jednak mają taki komfort.

Tak czy inaczej - życzę podjęcia rozsądnej decyzji :)

Będziesz zabijał ludzi

2011-06-24T12:02:00.002+02:00

Ostatnią rzeczą jaką chciałem robić na tym blogu jest moralizowanie. Wolę wchodzić w skórę osoby znającej problemy studentów, a także umiejącej je rozwiązywać dzięki pewnemu doświadczeniu w tej kwestii. Za nic w świecie nie chcę pouczać i krytykować grupy społecznej, do której sam nie tak dawno należałem :)

Jednak o tym parę słów powiedzieć trzeba.

Jeśli decydujesz się na studia techniczne, nie możesz do tego podchodzić tak zupełnie niefrasobliwie. Tutaj potrzebna jest chwila przemyślenia i zrozumienia odpowiedzialności, która będzie na nas spoczywać. Takie przemyślenia i - być może -moment zwątpienia spotykają przyszłych lekarzy.

I lepiej dla wszystkich żeby i Ciebie to spotkało.

Sytuacja jest alarmująca
Szerokość: 22 kratki. Wysokość: 4 kratki. Jest to szablon na ściągę, którego używał mój kolega. Patent był prosty: kupujesz 20 długopisów (marki nie pamiętam, ale chodziło o jakąś masówkę z kiosku) i zwykły zeszyt. Z zeszytu wycinasz karteczkę o rzeczonych wymiarach i - po napisaniu treści - przyklejasz na długopis. Z jego obliczeń wynikało, że 20 długopisów pomieści taki materiał z wykładów, który wygeneruje mu ocenę 3,0. Iście inżynierskie podejście.

Każdy ma swój - diabelsko skuteczny - sposób na ściąganie. Każdy z niego korzysta. I dobrze. Nie oszukujmy się - na studiach nie wszystko warte jest nauczenia się. Informacje sprzed 20 lat, przedmioty, które nie mają związku z Twoim kierunkiem i służą jedynie wyrobieniu godzin wykładowcy, wałkowanie bezsensownej teorii na przedmiocie z definicji praktycznym. Wszyscy to znamy i umiemy sobie z tym poradzić.

Trzeba jednak znać granicę.

Jaki zakres, panie profesorze?
Rozleniwieni studenci nie mają już ochoty się uczyć. Jeśli zajęcia - to jak najkrótsze i najlepiej żeby dużo "przepadało". Jeśli egzamin - to koniecznie z podanym zakresem, najlepiej z listą zagadnień. Albo nie, jeszcze lepiej - z zadaniami do rozwiązania/opracowania. Pięć zadań do zrobienia, na egzaminie z tych zadań pojawią się dwa.

Wszystko po to, żeby jakoś zdać. Zaliczyć, chociaż na trzy z minusem, no panie profesorze, uczyłem się.

Każdy studiuje jak może, ale studiowanie musi pociągać za sobą wiedzę i umiejętności. Chociażby najbardziej podstawowe. Nie można "zaliczać na trzy". Trzeba umieć, a wtedy ocena nie ma znaczenia.

A jak to wygląda? Elektrotechnik nie wie dlaczego płynie prąd (i w którą stronę). Mechanik kupuje projekt z Podstaw konstrukcji maszyn (60 zł, okazja). Elektronik nie trzymał nigdy lutownicy w ręku. Budowlaniec ma warunek z metaloznawstwa. Chemikowi "coś się kojarzy" na temat słów "woda" i "kwas". I tacy ludzie idą potem pracować i budować lepszą przyszłość. Część pójdzie do pracy za parę groszy i na szczęście zanim będą za coś naprawdę odpowiedzialni - zdążą się w końcu nauczyć. Ale inni pozostaną ignorantami całe życie i jeśli jakimś cudem znajdą pracę...

to będą zabijać ludzi.

Bądź odpowiedzialny
Ten artykuł to trochę taki straszak i motywator do pracy. Nie jest tak źle, bo w statystykach wypadków w pracy stoimi gdzieś w połowie europejskiej stawki. Pamiętaj tylko, że jeśli ty znajdziesz się w tej statystyce, to reszta nie ma znaczenia.

Kilka rad:

Przedmioty podstawowe trzeba umieć. Jeśli nie wiesz, które to są - wybierz te z największą ilością punktów ECTS. Powiedzmy cztery takie przedmioty.
Czytaj branżową prasę. Dowiesz się z niej więcej niż od niejednego wykładowcy.
Laboratoria pomogą ci się wdrożyć w zagadnienia praktyczne. Nie olewaj ich.
Myśl...

Nie dostałem się na wymarzony kierunek - i co teraz?

2011-06-23T21:10:00.004+02:00

photo: http://www.flickr.com/photos/royblumenthal/

Nie rozpaczaj. Wbrew pozorom to nie koniec świata.

W niniejszym artykule postaram się doradzić Ci, co robić w sytuacji, gdy uczelnia nie pozna się na Tobie i nie zostaniesz przyjęty na swój wymarzony kierunek. Spotyka to naprawdę wielu studentów, ale tylko nieliczni z nich potrafią sobie z tym poradzić z klasą.

Zapraszam do czytania.

Po pierwsze, świadomie składaj podania o przyjęcie na studia

Nie jest najlepszą metodą złożyć papiery na "Inżynierię dźwięku" i na "Numizmatykę". Jeszcze przed rejestracją w systemie uczelni zastanów się nad tym, co chcesz studiować i - nie mniej ważne - oceń swoje szanse na dostanie się. Czasami przyszli studenci niefrasobliwie składają papiery na najlepszy kierunek stawiając wszystko na jedną kartę. Nie jest to metoda, gdyż w tym konkretnym przypadku chodzi o całe twoje przyszłe życie.

Powinieneś więc zrobić tak:

1. Sprawdź - w przybliżeniu - swoje wyniki maturalne z rozwiązaniami z internetu. (Wiem że nie zawsze jest to takie proste). Następnie przelicz swój wynik zgodnie ze wzorem podanym przez uczelnię (gdyż niemal każda uczelnia ma taki własny przelicznik).

2. Jeśli wynik jest mniej więcej zadowalający (trudno tu określić, co pod tym pojęciem się kryje. Wiele zależy tu od uczelni i wydziału. Ale pamiętaj, że na razie "szacujemy". Przyjmijmy, że "zadowalające" będzie 50% punktów rankingowych), to jako główny wybierz swój wymarzony kierunek. Jeśli nie, to przemyśl, czy nie znajdziesz dla siebie czegoś innego.

3. Następnie, jako kierunki rezerwowe wybierz w tej kolejności:

---> cokolwiek z tego samego wydziału

---> identycznie nazywający się kierunek z innego wydziału

---> podobnie nazywający się kierunek z innego wydziału

4. Złóż podanie na podobny kierunek na inną uczelnię (o ile to możliwe)

Po drugie, spróbuj przeniesienia

Ale nie od razu - zaraz po złożeniu papierów i dostaniu się na któryś z kierunków rezerwowych. W 98% to nie przejdzie. Poczekaj, zadomów się na uczelni. Poznaj wykładowców, kolegów. Spróbuj po pierwszym semestrze. Jeśli Ci odmówią (niekoniecznie dlatego, że się nie nadajesz. Często uczelnia nie pozwala na migracje w trakcie roku akademickiego), to po zakończeniu roku.

I teraz bardzo ważna rzecz: zdecydowana większość dziekanów ds. studenckich jeśli już musi rozpatrywać podania o przeniesienie, to zdecydowanie łaskawszym okiem patrzy na "swoich" studentów, a więc ludzi z tego samego wydziału. Ma to swoje uzasadnienie psychologiczne - "my" jesteśmy "swoi", inni są "obcy". Zwykła ludzka rzecz, a dziekan też człowiekiem jest. Inna sprawa, że będąc z tego samego wydziału masz mniej różnic programowych, miałeś zajęcia z tymi samymi ludźmi (a więc 5 z matematyki NAPRAWDĘ jest 5 z matematyki) i wszelkie twoje osiągnięcia są "mierzalne" (bo niby skąd dziekan ma wiedzieć jaki poziom prezentuje inna uczelnia?).

Najlepszy czas do przeniesienia to koniec pierwszego roku, bo dużo ludzi wyleci z twojego ukochanego kierunku. Inna sprawa, że jeśli nie będziesz miał dobrych ocen na swoim aktualnym, to prawdopodobnie nie uda Ci się twój manewr. Przyłóż się więc do roboty.

Tego samego możesz spróbować studiując na innym wydziale lub na innej uczelni, ale wtedy Twoje szanse odpowiednio maleją (dlatego powyżej radziłem Ci taką, a nie inną strategię składania podań).

Po trzecie, weź się do roboty

Jeśli mimo usilnych starań nie udało Ci się przenieść - nic straconego. Nie oznacza to, że nie możesz nauczyć się tego, co chciałeś.

Po pierwsze wiele przedmiotów będziesz miał wspólnych (sprawdź które). Po drugie - na te, których nie masz możesz chodzić i tak. Spróbuj załatwić sobie status wolnego słuchacza, a jak nie, to przecież nikt Cię z wykładu nie wyrzuci. Tu masz nawet przewagę nad ludźmi, którzy faktycznie studiują, to co chciałeś, bo możesz wybierać tylko ciekawe rzeczy, a olewać nudne. Po trzecie - twój wymarzony kierunek może organizować darmowe szkolenia, kursy, studenci mogą założyć koła naukowe. Trzymaj rękę na pulsie i zapisuj się na co tylko chcesz. Po czwarte - pracę magisterską możesz pisać u kogo chcesz ze swojego wydziału. Odpowiednio wcześniej pogadaj z potencjalnym promotorem. (Ktoś kiedyś powiedział, że na studiach nauczysz się dobrze tylko tego, z czego piszesz pracę magisterską).

Po czwarte, będzie dobrze

Bardzo wielu absolwentów uczelni technicznych pracuje po studiach w innych branżach niż wynika z ich specjalizacji. Pracodawcy szukają ludzi mądrych, kreatywnych, chętnych do rozwoju i myślących. Kierunek nie zawsze jest wyznacznikiem podczas rozważania aplikacji kandydata do pracy. Zastanów się nad tym.

Serwonapędy żonglują piłeczkami - WOW!

2011-06-23T14:44:00.005+02:00

Oto do czego zdolny jest świetny inżynier, który nie zaniedbał fizyki na studiach :). Duży szacunek dla wykonawcy!

Jak to działa?

To co tu widzisz, to dość prosty mechanizm (mimo że BARDZO efektowny). Dwa serwonapędy liniowe poruszają się mniej więcej jak mechaniczne ramiona (góra-dół), co generuje siłę odpowiednią do podrzucenia bil. Każde z tych "ramion" posiada jeszcze jeden napęd, który dzięki ruchowi rotacyjnemu, generuje dodatkowe przesunięcie w poziomie (dlatego też bile "skręcają" do środka - generowany jest ruch paraboliczny).

Nie oszukujmy się jednak, że ruch bili jest obliczany i na tej podstawie "ramię" po przeciwnej stronie może ją złapać. Otóż dynamika takiego układu serwonapędów jest zbyt skomplikowana żeby można uzyskać 100% skuteczności takich obliczeń matematycznych (trzeba by uwzględnić tarcie napędów liniowych, opory powietrza, rampę przyspieszania/hamowania silników). Zastosowano tu zgoła inny sposób określania pozycji bil - system wizyjny. Specjalna kamera rozpoznaje poszczególne bile i wysyła informację o ich pozycji w przestrzeni do kontrolerów ruchu. Na tej podstawie silniki są odpowiednio sterowane w celu "schwytania bili", zanim ta upadnie.

Interesującą kwestią jest tutaj sposób współdziałania serwonapędów, gdyż - jak można zauważyć z filmiku - praca silników jest w pełni zsynchronizowana. Moim zdaniem dokonanie tego w standardowy sposób (czyli wysterowywanie każdego serwa z osobna) jest niemożliwe. To tylko moja hipoteza, gdyż nie mam pojęcia kto jest producentem wykorzystanych napędów, ale najrozsądniejszym sposobem byłoby zastosowanie przekładni wirtualnej (elektronicznej).

Przekładnia ta jest nową filozofią sterowania napędami tak, aby ich praca była w pełni współzależna. W najbliższym czasie - jeśli tylko znajdą się zainteresowani - postaram się napisać o tym artykuł.

______________________

Serwonapędy, systemy wizyjne, przekładnia wirtualna - jeśli te tematy są dla Ciebie interesujące (a na studiach za wiele o tym nie usłyszałeś) pisz na przyszly.inzynier@gmail.com. Postaram się w przyszłości stworzyć cały dział Technika, który będzie opisywał takie zagadnienia.

O bezpłatnych praktykach słów kilka (1)

2011-06-22T21:03:00.014+02:00

Pewnie dobrze komponują Ci się te dwa słowa: "bezpłatne praktyki". Im młodszy stażem na uczelni jesteś, tym bardziej prawdopodobne, że tylko takie znasz. I bardziej prawdopodobne, że nie kojarzą Ci się dobrze. Być może nie parzyłeś kawy (jak to sobie lubią żartować różne cwaniaczki), ale przerzucanie stosu kartek A4 albo zwijanie przewodu 3x1,5 mm2 też na pewno nie jest najciekawszym zajęciem na wakcacje.

Możesz też mieć zgoła inne wspomnienia - dałeś papierek wymagany przez uczelnię swojemu koledze, on przekazał je (swój i twój) cioci, a ona swojemu koledze ze studiów. Dwa dni potem miałeś zaliczony miesiąc praktyk.

Jednej i drugi sposób realizacji praktyk wakacyjnych jest równie popularny i prawdopodobnie, drogi Czytelniku, Ty również jeden z nich zastosowałeś.

Jeżeli tak, to nie dziw się teraz, że nie możesz znaleźć pracy.

Wesołe lata 1-3

Nie jest tajemnicą, że jeśli nie zdobyłeś jeszcze nawet tytułu inżyniera, to prawdopodobnie za wiele nie umiesz. Czemu więc oczekujesz, że znajdzie się pracodawca, który da Ci pieniądze za Twoją niewiedzę? Czy Ty był dał pieniądze młodszej siostrze (wczesne gimnazjum, kartkówka z "przyry" w czwartek) za zrobienie projektu z Podstaw konstrukcji maszyn?

Ja WIEM, że to nie Twoja wina. Zdaję sobie sprawę, że uczyli Cię wszelkich możliwych salt nad całkami i biegu przez różniczki. Wiem, że spisałeś (a potem i tak skserowałeś) trzy zeszyty z równaniami macierzowymi reprezentującymi stany ducha wykładowcy (no i może jeszcze silników asynchronicznych). Ale co z tego? Nie ma co płakać nad rozlanym mlekiem. Studia Cię nie nauczyły, a Tobie samemu się nie chciało. Oto jest fakt. A pracodawcy go znają.

A po co się o tym rozpisuję? - zapytasz. - Przecież na pierwszych trzech latach studiów i tak nie muszę wypełniać papierka z odbytych praktyk (choć w sumie zależy od tego, gdzie studiuję)... No nie musisz. Szczera prawda...

Ale zapytam Cię tylko o jedno - czy takie praktyki Ci zaszkodzą? Gdy pójdziesz do firmy z podaniem i duszą na ramieniu, to przecież dla pracodawcy nie ma znaczenia, czy te praktyki są dla Ciebie obowiązkowe czy nie. Po prostu albo będzie miał miejsce (lub jakąś robotę do odwalenia) albo nie. Tylko musisz pamiętać, żeby...

Za żadne skarby nie daj się wrobić w przerzucanie kartek, zwijanie kabla, podlewanie kwiatków czy wyprowadzanie kota. Po prostu jeśli opiekun praktyki zaproponuje Ci takie "stanowisko", to mu odmów. Tak, ty student I/II/III roku studiów, masz się postawić i powiedzieć: "Nie, dziękuję". No bo co Ci grozi? Wywalą Cię? Wielka mi rzecz (A jeśli to obowiązkowa praktyka to jest przecież droga: kolega->ciocia->znajomy ze studiów -> pieczątka). Więc nic nie tracisz. A możesz tylko zyskać.

Przykład z życia: Mój znajomy poszedł na praktykę w biurze projektowym. Miesiąc miał do odbębnienia, więc za bardzo nie miał wyboru (ciocia kolegi nie miała kontaktów). Jako że firma w pewien ograniczony sposób zajmowała się też wykonawstwem, to opiekun zaproponował mu pracę skręcacza profili aluminiowych. Miał wziąć dwa takie profile, śrubkę i je skręcić. I tak przez miesiąc.

Na początku tak robił, potem przychodził i jęczał jak mu źle na tej praktyce. Któregoś razu powiedział jednak "Nie", postawił się. No bo niby czemu miałby robić za darmo coś, za co inni otrzymują wynagrodzenie (jakie by ono nie było)?

I co? Wyrzucili go? Wręcz przeciwnie - zyskał szacunek kierownika. Dali mu sterownik PLC, jakieś diodki do podłączenia, jakiś panel sterujący żeby miał się czym zająć... Fascynujące, nie? Ale dostał też możliwość wglądu do dokumentacji technicznej projektów, które wykonywała firma. Spróbuj znaleźć coś takiego w sieci.

Koniec końców wyniósł ze swojej "przymusowej" praktyki naprawdę dużo.

Podsumowując: Nie bój się dążyć do celu. Do odważnych należy świat (i to dosłownie - inżynierów jest coraz więcej. Musisz się w tym tłumie jakoś wybić)

____________________
cdn...

Jak dobrze wypaść na rozmowie kwalifikacyjnej

2011-06-21T20:30:00.007+02:00

Krótki kurs poskramiania rekruterów - Część 1: Przed rozmową

Na sam początek: Jeśli nie jesteś inżynierem/przyszłym inżynierem (dla których to przeznaczony jest ten wpis) nie musisz od razu "zawracać". Przeczytaj artykuł do końca, bo znajdziesz tu wiele uniwersalnych informacji.

W czym tkwi problem? A no w tym, że studia w ŻADEN sposób nie przygotują Cię do rozmowy kwalifikacyjnej. Pewnie miałeś jakiegoś przedmioty humanizujące (tak to się teraz ładnie nazywa), ale prędzej była to jakaś "Filozofia kamienia" (poważnie..., no prawie) niż porządny przedmiot pomagający Ci rozpocząć karierę.

Mało tego - prawdopodobnie Twoje studia nie przygotowały Cię nawet merytorycznie do pytań technicznych (specjalnie dla gości spoza branży: ekonomicznych), które na pewno będą padać na takiej rozmowie. Nieprawda? No tak już jest. Pewnie wiesz, jak wyprowadzić równania, z których wyliczysz aerodynamikę grabek ogrodniczych, ale uruchomić automatu do montażu elementów na płytkach drukowanych już raczej nie potrafisz.

Oto kilka praktycznych porad jak sobie poradzić i mimo opisanych przeszkód - dostać upragnioną posadę.

1. Jak powinno wyglądać CV

Miałem pominąć ten punkt, żeby nie musieć pisać rzeczy oczywistych. Prawdę powiedziawszy cały ten cykl miał mieć dokładnie jeden artykuł, gdyż sądziłem, że każdy umie CV napisać jak należy. Jednakże po kilku rozmowach ze znajomymi stwierdziłem, że nie każdy zdaje sobie sprawę z podstawowych faktów.

A więc po pierwsze i najważniejsze - pisz CV pod firmę, do której składasz aplikację. Nie rób masówki, która poleci do 30 firm bez zmian. Przeanalizuj zakres obowiązków na swoim stanowisku, jak również profil firmy i wywal z CV wszystkie niepotrzebne informacje (nie pisz, że smażyłeś flądrę na plaży we Władysławowie - narażasz się tylko na śmieszność).

Przykład z życia: kiedyś złożyłem takie one-for-all cv do działu R&D pewnej firmy. Mimo, że pozycja dotyczyła zagadnień związanych z elektroniką (no tak się akurat złożyło) napisałem absolutnie wszystko. No i przepytali mnie jak w pierwszej klasie podstawówki z Matlaba i LabView, z którymi jako praktyk miałem niewiele wspólnego. Zgadnij czy się dostałem?

Inny przykład z życia: Jeden z moich byłych szefów na początku kariery wysłał dobrze przygotowane CV do jakiejś fabryki. Doświadczenie miał o tyle, że przez pół roku pracował w Anglii w zawodzie (więc język znał dobrze). No i dostał tę posadę. Kierownika produkcji. (Tyle tylko, że było to już dość dawno i inne możliwości mieli wtedy ludzie po naszych studiach).

Uwaga: Powyższe nie dotyczy CV składanych na darmowe praktyki/staże itp. Tam pisz absolutnie wszystko, bo nie wiadomo do czego możesz się tam przydać jako darmowa siła robocza. Tylko pamiętaj, żeby umieć się obronić z zawartości swojego życiorysu. I to naprawdę obronić - wielu rekruterów po prostu zna się na rzeczy.

Kolejna rzecz - zadbaj o przejrzystość. To wszystko, co musisz zrobić, żeby CV zostało przeczytane. Powiem tylko tyle - może jeśli chcesz się dostać do agencji reklamowej, to twoje CV faktycznie powinno być wyryte laserem w bloku marmuru. Jeśli jednak składasz podanie o pracę w branży technicznej, to formą się specjalnie nie przejmuj (byle CV było czyste, schludne, bez błędów). W naszej branży ważna jest ZAWARTOŚĆ.

2. Jak powinien wyglądać list motywacyjny

Od razu mówię - nie powinieneś zaniedbywać listu. Wielu dopieszcza CV do granic możliwości (brakuje tylko podpalanych brzegów kartki - żeby było bardziej "stylowo"), a zapomina o liście. Tymczasem miałem taką sytuację, że mojego CV nawet nie wydrukowano, a dwóch gości przepytywało mnie z zawartości listu motywacyjnego (każdy miał kopię przed sobą).

Nie piszcie też jakichś oklepanych banałów ("Praca w Państwa wspaniałej firmie umożliwi mi niesamowity rozwój i poszerzy horyzonty". Pfff... Wiesz ile razy oni to już czytali?). Zamiast tego postaraj się napisać mniej więcej to samo, co w CV, ale z umiejętnie dodanymi informacjami uzupełniającymi. Na przykład jeśli w CV napisałeś:

umiejętność programowania w C/C++

to w liście możesz to ładnie opakować w zdanie:

"Podczas letniej praktyki w [] pracowałem przy trzech projektach aplikacji pisanych w C++". Dajesz w ten sposób pracodawcy informację o tym, że znasz C++ stosowanego w praktyce (nawet jeśli tylko przyglądałeś się jak inni pisali aplikacje), a nie że posiadasz "umiejętność programowania w C/C++", bo np. pięć razy przeczytałeś "Symfonię" Grębosza. Wbrew pozorom to duża różnica.

3. Research, czyli zbieranie informacji o firmie

Naprawdę nie ma sensu iść na rozmowę do firmy, o której jedyne, co wiesz, to jej adres. Zanim pójdziesz na rozmowę zlany zimnym potem i z grudką lodu w gardle, poświęć kilka godzina np. na przeanalizowanie strony internetowej swojego targetu. Dowiesz się być może czegoś ciekawego o strukturze firmy, co oznacza jej nazwa, może znajdziesz informacje o sprzęcie, na którym się tam pracuje. I ta wiedza naprawdę się przydaje.

Nie mówiąc już o tym, jak dobrze wypada kandydat, który podczas rozmowy błyśnie tekstem: "Zupełnie jak w waszym sterowniku PLC Pro756-GM-42Z".

Aha - i jeszcze jedno. Wyobraź sobie sytuację, że idziesz na rozmowę o stanowisko starszego-super-ważnego inżyniera produkcji do znanego producenta samochodów marki Hyundai. Nie ma się co oszukiwać - prędzej czy później nazwę Hyundai będziesz musiał wymówić. Spróbuj to zrobić... Ok, a teraz wejdź sobie na youtube i sprawdź jak się to naprawdę wymawia. Jedną z pierwszych rzeczy, które powinieneś sprawdzić jest właśnie wymowa nazwy firmy.

Sytuacja z życia: Na jednym z testów poprzedzających właściwą rozmowę kwalifikacyjną zagięli mnie jednym, jedynym pytaniem: "Co zapamiętał Pan z naszej strony internetowej?" A co miałem zapamiętać skoro nigdy na niej nie byłem?

Ostatnia rzecz. Podczas robienia researchu nie zaszkodzi zbadać też konkurencję. Po pierwsze da Ci to szersze pojęcie na jakim rynku działa firma, a po drugie - może akurat znajdziesz kolejnego potencjalnego pracodawcę.

4 i ostatnie na dziś. Wymaż pamięć

A dokładnie jakieś 70% informacji, które zapamiętałeś z artykułów na temat rozmów kwalifikacyjnych. Na poewno wiedza ta Ci nie pomoże, a może tylko utrudnić sprawę - bo np. będziesz się starał pamiętać o zbyt wielu kwestiach. Nie będę tu cytował i podawał konkretnych linków, bo jestem początkującym blogerem i nie chcę z nikim zadzierać, ale...

Czy naprawdę sądzisz, że ma znaczenie dla rekrutera czy zgodzisz się na oferowaną kawę/herbatę/sok czy nie? To jest tylko propozycja napicia się czegoś, nie pierwsze pytanie konkursowe. Albo czy aż tak wielką zbrodnię popełnisz, gdy - będąc zestresowanym - pierwszy wyciągniesz rękę do przywitania?

O ile nie ubiegasz się o posadę jakiegoś menedżera od-nie-wiadomo-czego albo specjalisty ds. marketingu (czyli ludzi, którzy muszą być perfekcyjnie obyci w takich tematach), nie masz się czym przejmować. Takie porady piszą samozwani psychologowie czy wielcy specjaliści ds. rekrutacji, by zapełniać wszelkie serwisy poświęcone tej tematyce. Olej to i zapamiętaj: Jesteś inżynierem (lub być może dopiero będziesz) - od ciebie wymaga się żebyś był konkretnym gościem i znał się na rzeczy. A to, czy przy siadaniu rozepniesz dolny guzik marynarki, czy nie... Dajcie spokój. Byleś tej herbaty nie rozlał na notatki rekrutera...

Kolejny przykład z życia: Na rozmowę, w której przypadło mi uczestniczyć, przyszło metr pięćdziesiąt chłopca, które było po rozmaitych kursach dotyczących autoprezentacji, radzenia sobie ze stresem... no wiesz, o czym mówię. I facet nie potrafił konkretnie odpowiedzieć na żadne pytanie, ale za to cały czas machał rękami (70% komunikacji, to komunikacja pozawerbalna - czy jakoś tak. Standardowy tekst na takich szkoleniach) i wygadywał takie rzeczy jak: "Widzą Państwo, jestem teraz na rozmowie o pracę, powinienem się stresować, a ja co? W ogóle się nie stresuję!". Wiedza, którą się stosuje nieumiejętnie wcale nie jest pomocna. Nie mówiąc już o tym, że to JA powinienem był zauważyć, że jest nieporuszony jak stal, a nie on mi to powiedzieć.

____________________

I to by było na tyle jeśli chodzi o część 1 kursu. Standardowo proszę o kontakt, a w nim o uwagi, pytania, prośby o kolejne wpisy (pobożne życzenie ;) ).

To co mam zamiar jeszcze wypuścić na ten temat:
Część 2: Rozmowa właściwa
Część 3: Zamazywanie braków w wiedzy podczas rozmowy
Część 4: co tylko zechcą moi czytelnicy

Czemu przyszły inżynier nic tak napawdę nie wie?

2011-06-21T14:51:00.014+02:00

No czemu?

Tym optymistycznym pytaniem rozpoczynam prowadzenie bloga, który na celu będzie miał pomóc Ci poruszać się pośród zasieków uczelni i przyszłej pracy.

Bo czy wiesz na przykład gdzie możesz pracować po swoim kierunku?

Albo, która wiedza nabyta podczas studiów Ci się przyda? (Bo przecież jak masz pięćset przedmiotów, to na pewno nie wszystkie są Ci potrzebne. Nie oszukujmy się). Czy znasz najbardziej wartościowych pracodawców? Czy umiesz sprzedać swoje umiejętności na rozmowie kwalifikacyjnej? Czy wiesz od czego zacząć przy szukaniu pracy? Czy wszyscy po Twoim kierunku znajdą pracę? Jaki jest odpowiednik Twojego kierunku za granicą? Czy masz szansę zostać kimś więcej niż szeregowym pracownikiem?

Sprawdziłem internet bardzo dokładnie i nie znalazłem absolutnie nic, co mogłoby naprawdę pomóc studentom/absolwentom/pracownikom. Owszem - znalazłem masę zapełniaczy internetu w postaci elaboratów o rozmowach kwalifikacyjnych i pisaniu CV, znalazłem katalogi kierunków technicznych. Ale nie są to rzeczy wartościowe - autorzy dotykają zagadnienia tylko o tyle, żeby móc swój suchy wywód nazwać artykułem.

Ja postaram się zrobić to nieco inaczej. Spróbuję opisać sytuację z pierwszej ręki. Podzielę się swoim doświadczeniem i dam Ci kilka rad. Mam nadzieję, że cennych.

Podsumowując: Mój blog ma na celu przekazanie Ci wzelkiej wiedzy związanej ze studiowaniem kierunku TECHNICZNEGO i pracą w branży INŻYNIERSKIEJ.

Zapraszam do czytania i komentowania.