Poëzie van Jan M. Meier

sein

2026-05-26T10:00:00.000+02:00

besmet met vlekkerig licht

een gekartelde halve cirkel

flitst voor zijn gesloten ogen

neuronensein dat onheil spelt

de route loopt van links

naar rechts door het gezichtsveld

hij poogt rustig te ademen

op een mantra uit zijn kindertijd

toen hij door god en duivel behekst

‘s nachts een snoer van akelige dromen haakte

bundeling van peilloze kinderangsten

een anatomieboek voor het hele leven

vandaag wijst alles naar een rand

voorbij enig vermoeden van erna

een traag vervagende flits van licht

die zich terugtrekt voorbij de horizon

van zijn gesloten ogen, een hond

die jankend in zijn hok verdwijnt

oude man die een hand reikt naar

het jongetjes van zes met inktzwarte ogen

kwijt

2026-05-08T10:00:00.008+02:00

je kunt niet tussen de plooien

van de tijd tasten om iets terug

te vinden zoals je dat doet

tussen de kussens van de sofa

er is geen pil tegen een vermeend tekort

dat niet in cijfers kan gevat

geen valluik uit de werkelijkheid

behalve wat ze dood noemen

nu ook zijn zus verstrooid

ze was zijn eerste juf nog voor

hij leerde lopen en op het potje ging

in de eerste kleuterklas zat

hij mist haar blik die al begreep

voor hij sprak, een vanzelfsprekende

samenhang over uur en grens heen

altijd aan dezelfde oever van de stroom

op dezelfde nachtboot de zee over

____________________________

voor Chris (1936-2024), zus en zielsgenote

puzzel

2026-04-16T09:00:00.000+02:00

elke dag legt hij een puzzel

een variatie op vorige en volgende

en tegelijk een eenheid op zichzelf

als eieren in een eierdoos

soms lukt het om iets uit het raadsel

te puren, uitzicht op een oplossing

tegelijk in het besef dat elk stuk van

een oplossing nieuwe vragen oproept

er is iets troostends aan die gedachte

dat er met elke stap vooruit niets

verandert aan het proces zelf

waar hij deel van uitmaakt

tegelijk schaker en zet en op

bepaalde momenten de bezetene

hij die steen drinkbaar denkt

Uit Vormen van ontbreken, een bundel in opbouw

een wereld in de hand

2026-03-16T14:00:00.000+01:00

de honden die bij vingerknip

onze honden waren liepen

mee op de kam van een heuvel

hield het pad plots op

enkele meters lager moest het zijn

we lieten ons zakken aan sjaals en handen

een open plek omgeven door bouwval

en de opengesperde muil van een grot

kooltjes van een prehistorisch vuur

dieper nog de glinstering van kristallen

de jongen verkent de ruimte snel

zoals hij het cadeaupapier van een pakje scheurt

geschiedenis dwarrelt tussen zijn vingers

hij is een andere tijd ingegleden

bestudeert de resten in het vuur

bedenkt luidop hoe de jacht hier is gevierd

een brok kristaalsteen is de trofee

met fiere opwinding in de rugzak verpakt

de honden tonen de weg terug

rukken ons mee aan onzichtbare leibanden

de net geboren archeoloog

rolt het woord in de mond

plant expedities, ontdekkingen van atlantis

nieuwe werelden in zijn kleine hand

Uit Jong hout, oud hout, een bundel in opbouw

gesprek

2026-02-17T16:30:00.000+01:00

hij ziet schaduwhoofden

op het gladde tafelblad

in vaste patronen die

afbakenen als schrikdraad

ze cirkelen om de gloeiende lont

kijken naar de onbekende

aan de andere zijde van verlangen

de draad die scheidt en verbindt

hij tikt een biljartbal

raakt de onbedoelde snaar

steen in slangennest

raspklank en schrikgekras

even valt elk geluid uit

geritsel in tas en broekzak

lucifer ontvlamd, zekering hersteld

woorden die uit het regelspoor springen

en eindigen in kortgesloten betekenis

zij zwijgen als vermoord met ogen

als tot de rand gevulde glazen

Uit Proeven van beweging, een bundel in opbouw

collage

2026-01-20T17:12:00.001+01:00

scheur een blad uit een gesprek

neem een boek, lees elke tiende pagina

zoals je hinkstapspringend telt en denkt

een plakboek, fotocollage, strip --

onder water drijven wolken onderzeese

werelden die vervloeien en oplossen

spiegelbeeld van een andere realiteit

waarin of waaruit hij wakker schrikt

met bevroren voet en ijsgekoelde hand

bewustzijn is dat beest in jou

dat rare streken met je speelt

waar je tastend kant noch deel aan hebt

ga door met het vullen van dozen

er zijn te veel boeken in het huis

te veel zwaartekracht voor je smalle schouders

schrap de overtollige namen

knip de losse draden door die trekken

of ketenen, standbeeld, schip met kade

de horizon schuift met elke stap

het is zaak te blijven stappen

letter na letter, woord na woord

Uit Dichtdrift, een bundel in opbouw

opgelost

2025-12-23T12:30:00.002+01:00

ik heb de engelen begraven

de goden naar een andere wereld geholpen

de verraderlijke wetenschap omarmd

die –als het goed zit– zichzelf voortdurend ondergraaft

van de engelen heb ik de val onthouden

het kruis of muntspel op elke hoek van elke straat

het kunstje van aanwezige afwezigheid

oneindigheid is een grappig begrip

het enige wat niet lijkt te eindigen

van het kleinste bouwdeel tot het bijna oneindige

is de herhaling, het spel dat altijd opnieuw

op gang komt, bellen blazen

universum na universum, na multiversum

ik schrijf om op verhaal te komen

van alle oude gruwelijke sprookjes

die dromen zaaien, distels op jonge grond

de engel is dood, geen graf, geen urne

geen weide waar zijn stof valt

geheel opgelost in de neuronenwereld

tussen wortel en hoofd

schijn

2025-12-15T12:00:00.002+01:00

hij is niet wie hij lijkt

ik ben niet hem ook al

vloeit hij uit mijn pen

hij is het aanschijn van de dag

ik stel zijn masker samen

hanteer het potlood als dirigeerstok

soms gaat hij met mijn verhaal

aan de haal, een hond die

zijn meester vergeet – even

het blad is zijn podium

daar zit hij vaak alleen

hoort de stem niet uit de souffleurbak

het is een spel van nemen en

geven, van pas en tegenpas

een dans met de eigen schaduw

onduidelijk wie de dans leidt

Uit Tweeling, meerling, een bundel in opbouw

restwit

2025-09-19T09:48:00.006+02:00

hoe de lat ook ligt op het blad

tussen de regels hangen vrees en hoop

in ongeveer gelijke proporties voortdurend

op zoek naar een onmogelijk evenwicht

het lijkt een reflectie voor wat er in

hoofd, maag en darmen speelt

de spiegeling nooit geheel accuraat

net zo min als een woord precies

die ene waarneming vorm kan geven

nooit valt de fysieke werkelijkheid

samen met de talige representatie

klinkt het woord scheet op dit blad

heel anders in het hoofd van een lezer

dan in de realiteit van deze kamer

het verband een draadje in de wind

net zo lang wachten op windstilte

als de waarheid op de lippen

van die zelf bedachte vleugelloze engel

telkens glipt iets weg, lost op in het rest-

wit van het zuinig beschreven blad

Uit Dichtdrift, een bundel in opbouw

voornemen

2025-08-20T11:09:00.006+02:00

wissel een blik, ruil je huid

voor haar warmte, verberg oude wonden niet

licht je woorden bij met een lach

wees niet bang maar teder

toon je open en terughoudend tegelijk

zeg waar je voor gaat en staat

moedig de groei van kind en boom aan

schenk aandacht en zorg zonder berekening

metsel geen ramen dicht

speel een onbedacht spel, zo maar

huppel en struikel over voet en woord

als je het bed in duikt, kijk

haar lang aan voor het licht dooft

je weet nooit of zij of jij

de volgende morgen haalt

kop

2025-07-18T13:00:00.001+02:00

geen vlucht op ademkracht

alle gewicht moet losgelaten

tot vleugellichte luiheid blijft

een hoofd zonder gedachten

zo gebeurt wat kan, vingers

dansen in de kom van een hand

verkennen de verhevenheid van buik en

borst een landschap in ritmische beweging

alsof hij vel na vel verliest

wakker in een verduisterde kamer

een ongefixeerde foto in doka

drijvend in een waterbak

hij wacht tot hij geheel alleen

op het plein staat, de sleutel van de zijdeur

van de kerk in een spitse steeg voor een

handvol munten van de koster geleend

er staat een kop boven de deur

die al jaren uit de brokkelige nis

lijkt te vallen verlijmd in duivenstront

een rimpelige griekse godenkop

één meter

2025-06-16T14:00:00.002+02:00

in die ene meter

tussen stoel en raam

vouwt een doolhof open

waarin hij keer op keer vastloopt

alsof hij door romig water

waadt, nauwelijks vooruit raakt

de zon boven gespijkerd staat

en hij in de grond geworteld

hij wou dat hij zich los kon zingen

zijn stem schor en korrelig als schuur-

papier, mensen horen hem niet

schrikken als hij luider aanheft

in wat hij ook onderneemt

een roeier die eendere rondjes

draait, de cadans niet vindt om

de spanen te laten dansen

hij valt stil, uitgeput

met armen van uitgerekte draad

een hart dat tot barstens bonst

een bom in het lege hoofd

laatavondlied

2025-05-21T16:00:00.010+02:00

ik schuil in de schemer van je wimpers

trek sporen in het rouge van lippen

echo hun stille mompel

mijn vingers zalven het soevereine vel

met het parfum van kruidige olijfolie

en de kracht van onkruid

de gespannen spier van een jonge stier

het vlagvuur van hoogzomer

>terwijl ik voor je vruchten pluk

het avondmaal bereid

de koele wijn proef, je glas vul

met vijvers als bloedrode ogen

’s nachts zullen kraaien over je waken

______________________________

Uit mijn volgende bundel verdraaide liefde.

De presentatie is gepland op 20 dec. 2025 om15u30 in de grote zaal van de Campagne, Drongen.

Een plaats reserveren kan via mail aan janmmeier7@gmail.com.

Vier gedichten waaronder dit verschenen in Poëziekrant 2025-3.

slagveld

2025-05-08T13:00:00.002+02:00

hij zoekt niet hij wordt gevonden

dat is het wonderlijke van het wonder

hij heeft het tussen de vingers

maar weet niet wat het is

als de les langzaam doordringt

is het leven onherstelbaar opgebruikt

trilt de draad even door als muziek

die naklinkt in het hoofd

er is een punt als een put

waar einde en begin samenvloeien

hij is nog niet zo ver maar

op een haar na tastbaar nabij

hij denkt aan lang geleden

jongen wakker bij oosterlicht

voelde zich een vloeiblad

zonder omtrek voor wat hij dacht

en zag in enge wanen

een slagveld tussen duivel en engel

een weg

2025-03-06T17:00:00.001+01:00

er is geen rechte weg

maar een reeks mogelijke wegen

een willekeurig kwadrant op de stafkaart

toont een ragwerk van straat tot veldwegel

de eerste stappen geven richting

net als de beginwoorden van een tekst

kijk maar: hij neemt je bij de hand

stap na stap, regel na regel, inzicht na uitzicht

hij zet je op een onbekend spoor

dat hij met elke lettergreep uitzet

keien op elkaar gestapeld tot iets als eenheid

onder eigen gewicht verzakt en met kleur gemerkt

bevestiging van een vermoeden

versteende hoofdknik langs de route

het is duidelijk, je bent niet de eerste

dit pad je bestemming van de dag

sneeuwwit

2025-01-30T15:00:00.007+01:00

breek mijn schelp
bevloei me met klanken
uit de kleurdoos van je stem

reken me uit
schets alle geometrische veelhoeken
in het harige vlak van de mat

teken op mijn huid
de ronde vormen van je letters
bedruk me met woorden en volzinnen

wikkel me in lakens

van litanie, doop me dagelijks
in antieke en kersverse refreinen

zing voor me
die niet zingen kan, til me
op je tong tot de hoogste toon

ik luister gekluisterd, noteer mompelend

een vers met vingers van hoogtevrees

het potlood trekt een grijs slakkenspoor

op het sneeuwwitte blad van de dag

________________________________
Uit mijn volgende bundel verdraaide liefde.
De presentatie is gepland op 20 dec. 2025 om 15u30 in de grote zaal van de Campagne, Drongen. Een plaats reserveren kan via mail aan janmmeier7@gmail.com.

jaarring

2024-12-04T10:30:00.000+01:00

gekneld in de jaarringen van zijn rug

stapt hij door los zand naar aanspraak

in de hitte van hoogzomer smacht

hij smeltend naar een dik pak sneeuw

hij vouwt nagenoeg lege pagina’s

tot boot, vliegtuig of raket

ze halen hooguit een meter of drie

niet kwaad want ruimtetuigen trekken

reddeloos richting venus en mars

kanootjes die naar de sterren peddelen

liever scheppen mensen slagroom, strooien suiker

overstemmen ze het getik van de klok

geruchten over bommelding en aanslag

liever blussen ze het vuurtje met hun plas

handen

2024-11-12T10:30:00.001+01:00

de hand moet aan de ploeg

gaat linksom, gaat rechtsom

dwaalt tussen schaarse haren

zwaait naar een hand aan de overkant

twee handen ongrijpbaar voor elkaar

een strik die niet kan geknoopt

dimensies die niet voldoende overlappen

zodat wat dichtbij rakelings blijft

denk aan het vertrouwde woord

dat je op een cruciaal ogenblik ontsnapt

een hand slaat zwaar op het tafelblad

die hand wil jij niet aanraken

zelfs niet uitwuiven voor de eeuwigheid

ten slotte zijn je beide handen

verstrengeld op buik of borst

de laatste kompanen en symbool

van wat rust en vrede uitdrukt

in dat volstrekt weerloze moment

als geen hand nog bezwaar maakt

wit gedicht

2024-10-24T16:30:00.003+02:00

het laken strak gespannen

voor de oprit naar de poort

barrière en witte vlag

het lijkt wel een gedicht

zoals het van rechter bovenhoek

tot linker onderhoek geheel wit

open staat voor het bestaan

nog zonder vlek of kleurspat

een beetje als het nauwelijks gevulde blad

of het jonge blad van de liefde

leeg betekent het geheel niets

vol gepend staat er in het beste geval

een vers, een handtekening

een korte baldadige ballade

waarvan hij een hele voorraad heeft

het bol geblazen laken leest als vreugde

scheur is schade in het kwadraat

omdat zij uit zichzelf verder splijt

spanning loopt leeg, laken rolt op

het vers blaast de laatste adem

t-dansant

2024-08-10T11:22:00.007+02:00

zonder wortel geen groei

het lot van de ontwortelde

onder notenboom en moeraseik tintelt

licht door het dichte bladerdak

het leven aan de tuintafel verloopt

in speelse menging van schaduw en

sintels licht tussen kopjes, borden en glazen

gedempte woorden en getik van bestek

een linkerhand en een rechter

twee krabben in zachte versmelting

als padden in een bizarre bol

verlijmd tot een kosmos in miniatuur

kaars en notenblad houden muggen weg

zo blijft het ballet voor klank en hand

onverstoord, een precaire prelude

van vingertoppen op houten tafel

t-dansant van blikken en vingers

onder de brede parasol van blad

de rokken van god

2024-06-03T14:49:00.009+02:00

niet langer de lange lege weg
niet langer de lange witte lege weg
niet langer in looppas over de van witheid
en gebroken glas glanzende stenen

nu de zonnige strandboulevard
nu de brug geliefd door toeristen
nu het vredige autoluwe plein
nu de zingende kerk

nu de van licht en ongeduld trillende luchthavenhal
nu de luid swingende klappende theaterzaal

nu de in avondzon versteende terrassen

nu de gebroken klok

etalages vol speelgoedmensjes

niets dat opvalt tot de versplinterende knal

niets dat beroert tot de razende rolbliksem

niets dat verrast tot het mechanische geratel

niets dat kraakt tot de raket inslaat

stilte vult een spleet

lichamen lukraak uitgelegd kunstzinnig

ter ere van het alziende oog

helden zinken over een richel van ruimtetijd

bloedvlekken op de rokken van god

____________________________

Uit: Verstrengelingen, UitgeverijP, Leuven, 2024

opnieuw

2024-04-15T14:50:00.003+02:00

hij weet niet wat hij zal
het potlood hangt in twijfel
dag druilerig, het bord nat

de regel beweegt tussen grond en vlucht

spattend als water in vrije val

slepend als grootmoeders verstilde wals

de slager hakt een been middendoor

breekt een karkas in grove stukken

snijdt een mooi stukje los uit de dood

schuift het over de toonbank

hij knikt met woordeloze dank

voor het blad scherpt hij het potlood

opnieuw en opnieuw

black is back

2024-01-13T15:06:00.007+01:00

pikzwart, diepzwart, inktzwart, gitzwart
alsof zwart niet zwart genoeg kan zijn
dichters dragen veelal zwart
ze wikkelen zich in de donkerste somberte

schrijven die vervolgens van zich af
dat lukt vaak niet, het blad blijft wit
waardoor alles geheel zwart kleurt
in de duistere ogen van de dichter

de inkt is zwart, heel soms paars
de vrolijke variant van zwart
met een opzichtig religieuze rand
feestelijker lukt de dichter niet

hij houdt het meest van winter
de harde variant, ijs en sneeuw
pas als het vriest, ontdooit hij
bij het ontregelende wit buiten en op het blad

hij wil als eerste een spoor trekken
haast zich op smalle paadjes de velden in
of zit vastgespijkerd op de stoel
tot iets zwarts op papier staat

de datum het enige wat altijd lukt

zelfportret

2023-12-07T16:25:00.003+01:00

het dal een tunnel van licht

weilanden in een versnipperde kraal

rondom huizen, muren, hagen

afrasteringen in beton en namaakhout

op de luchtfoto van de stad

vindt hij moeiteloos zijn huis

geheel omkranst door bomen en struiken

links en rechts de woestijn van millimeter gras

het kwikzilveren ruisen in hagen

de ritseling van vogels zonder maat

stellen stilte samen puur natuur

het kleine reservaat zijn zelfportret

op gelijke wijze proeft hij klank

put hij wisselkleur uit het raam

tast hij de huid van het blad af

zacht als een zoen in haar hals

rimpelruis

2023-11-04T16:00:00.004+01:00

toekomst klinkt vreemd bekend
een toneelstuk dat na jaren
opnieuw op de planken komt

soms voelt hij zich oud in
zijn vertrouwde vel, ’s anderendaags
is hij herboren als nooit tevoren

hoe meer er rondom verdwijnt
hoe minder hij in de spiegel herkent
hoe meer van hemzelf pijnlijk

wat rest is rimpeling
van vel en ongetelde jaren
een verzameling oudmodische woorden

hij kan zichzelf niet meer horen
merkt slechts variaties van spraakgebrek
de lispelruis van medeklinkers

hij denkt dat hij het einde kent
stilleven zonder kijker of passant
een koude vis op wit laken