JAPONIA OCZAMI FANA

JOF06 :: Gamera: Superniedoceniony potwór

2026-01-26T13:51:00.005+01:00

To była pierwsza połowa peerelowskich lat 80. Zupełnie inna rzeczywistość. Wielki żółw zwany Gamera wleciał do polskich kin wraz z ekipą atakujących go potworów. I kilkoma kosmitkami ubranymi w biało-czerwony spandeks. I to była naprawdę niezła akcja.

I tak oto Polacy odkryli, że Godzilla i jej ekranowi koledzy od gigantycznych bijatyk (bo filmy z gatunku kaijū były już wtedy obecne w rodzimych kinach), mogą być również skierowane do młodszego widza. Gamera w starciu z Godzillą nie zrobiła u nas wielkiej kariery, chociażby dlatego, że był to jedyny film z tej serii, jaki mieliśmy okazję ujrzeć. Dodatkowym elementem tej układanki był również fakt, że tak naprawdę wtedy jeszcze nie rozumieliśmy prawdziwej natury oraz rozmiaru popkulturowego zjawiska, którego przedstawicielem była Gamera. Jednak w tym szarym, PRL-owskim klimacie, była pewna grupa widzów, która natychmiast zrozumiała przekaz tego z pozoru niepozornego, dziecięco-młodzieżowego, barwnego widowiska. Bo dla nich to był prawdziwy strzał w dziesiątkę. Bo to był film właśnie dla nich. Dla nas.

Miejskie sceny Japonii przełomu lat 70. i 80., to smaczki, które po latach nabrały nowego wymiaru.

A oto i nasz tytułowy, potworny bohater, czyli żółw Gamera. ⬆︎

Oraz dziecięcy przedstawiciel zaatakowanej ludzkiej rasy, czyli Keiichi. ⬇︎

Magia małego kina

Zaciemnione, małe, kameralne kino, jakich istniało wiele w tamtym okresie, wypełnione w ponad połowie dzieciakami w wieku ok. 10 lat. A dokładniej rzecz ujmując – 10-letnimi chłopcami, gdyż ta historia była stworzona właśnie z myślą o nich. Główny bohater – ich rówieśnik, sposób narracji, wartka akcja, wyraziste postacie, no i rzecz jasna – potwory! – tak cudownie komiksowo przerysowane i potwornie charakterystyczne! A wszystko to sprawnie przeplecione ze „zwykłym”, codziennym życiem małego bohatera. To była typowa historia, jakich mnóstwo rodziło się w głowach chłopców w tamtych latach. Wszystko to doskonale skomponowane, perfekcyjnie ustawione na swoim miejscu i – poprzez wielki ekran – wrzucone na podatny grunt. Och, jakże podatny!

Siedzieliśmy na sali zachwyceni każdym ujęciem, kolejnym monstrum, z którym rozprawiał się potężny żółw, broniący naszej planety. I do tego ta chwytliwa pioseneczka w tle, grana (i również opcjonalnie śpiewana) przez zwyczajnego chłopca na kosmicznie wypasionym, japońskim keyboardzie. Dla nas to była prawdziwa jazda bez trzymanki, drzwi do innego świata. Arcydzieło? – Nie. Dobrze skrojony materiał pod konkretnego widza? – O tak! I dlatego do dziś wielu z nas wspomina go z tak silną nostalgią.

Ten keyboard był dla nas równie kosmiczny jak sama Gamera.

Mama zasugerowała wypuszczenie pupila na wolność, no i się narobiło.

Będzie dobrze, Kilara się tym zajmie. Kosmici dostaną łomot.

40 lat minęło….

I – tak. Z perspektywy czasu, czterdziestu już lat, nie da się spojrzeć na ten film całkowicie bezkrytycznie. Mimo wielkiej nostalgii, tych wszystkich lukrowanych dzieciństwem wspomnień, dzisiaj każdej osobie świadomej zachodzących zmian społecznych, rzuca się boleśnie w oczy chociażby patriarchalne piętno epoki, odciśnięte na tej produkcji. Cóż, jest to twór swoich czasów i należy brać to pod uwagę. Ja, jako miłośnik japońskiej kinematografii (głównie) z drugiej połowy XX wieku, wiem o tym doskonale. I każdy samoświadomy widz, oglądając obecnie japońskie filmy, zwłaszcza te z lat 70. i 80. XX wieku wie, jak ekstremalnie potrafią być seksistowskie. Dlatego zawsze, gdy zasiadam przed ekranem, aby zapoznać się z niewidzianą jeszcze, starszą produkcją, bardzo istotna jest dla mnie informacja o roku jej powstania, to bowiem pozwala mi “wziąć poprawkę” na ówczesne realia, “mentalnie sformatować” się pod konsumpcję obrazu z danej epoki, ze wszystkimi jego zaletami i wadami. Pozwólcie więc, że w dalszej części tego tekstu skoncentruję się tylko na nostalgicznej analizie i błogim odlocie w odmęty dziecięcych fantazji z pominięciem tych elementów o których wspomniałem powyżej. Gdyż ten tekst po prostu nie jest o tym.

Taksówkarz niejedno w życiu widział, nawet kosmitkę.

Giruge zaraz po przybyciu na Ziemię.

A zatem, gwoli jasności – jeśli dotarliście do tego momentu i macie zamiar czytać dalej, muszę walnąć się w pierś i zaznaczyć jedną, ważną rzecz: to nie jest tekst dla każdego. To bardzo subiektywna, nostalgiczna podróż, dla tych osób z mojego pokolenia (i ewentualnie nieco starszego), które doświadczyły opisywanego tu zjawiska, podobnych emocji, i chciałyby nieco odświeżyć pamięć o tym wydarzeniu, przy okazji dowiadując się na ten temat nieco więcej. Jeśli do nich należycie, zrozumiecie o czym mówię i zrozumiecie to, o czym dalej będę pisał. Cała reszta Czytelników, ta młodsza, niekoniecznie złapie kontekst (przetestowane), choć jednocześnie niewykluczone, że i inni miłośnicy japońskiej popkultury znajdą tu dla siebie kilka ciekawostek. Ostrzegłem. A tych, co postanowili zostać, zapraszam w dalszą podróż. ;)

Polski plakat do filmu, prawdziwy unikat na rynku kolekcjonerskim.

Kompilacja 1980

„Uchu Kaijū Gamera”, czy też „Super Monster Gamera”, był wyświetlany w polskich kinach pod jednoznacznym i prostym tytułem „Superpotwór”. Tytuł niemówiący nic i zarazem mówiący wszystko. Obraz dopełniały umieszczone w kinowej gablotce fotosy, przedstawiające akcję nie z tej ziemi, bo przecież z dalekiej Japonii. Ach, no i był też unikalny (dzisiaj poszukiwany przez kolekcjonerów), polski plakat, który może i nie był tak “wypasiony”, kolorowy i komiksowy, jak japońskie oryginały, ale był w całości wypełniony gigantycznym żółwiem, który niczym potężny odrzutowiec, dzielnie mknął przez kosmos. Dla małego widza, takiego jak ja, nie potrzeba było lepszej zachęty. Musiałem to zobaczyć!

Scena akcji na placu zabaw, to jeden z bardziej pamiętnych momentów w tym filmie.

Gamera to twór wytwórni Daiei, która zapoczątkowała tę filmową serię w roku 1965. W latach 1965-1971 powstało siedem filmów z tego cyklu (patrz: filmografia na końcu artykułu), po czym wytwórnia… zbankrutowała. W roku 1974 Daiei wykupiło wydawnictwo Tokuma Shoten i choć ten zabieg nie spowodował powrotu wytwórni do dawnej świetności, to po dziewięcioletniej przerwie, czyli w roku 1980, postanowiono wyprodukować jeszcze jeden film z serii o Gamerze. Jako, że Daiei pod nowym zarządem nadal cienko przędła, zdecydowano się na produkcję z niskim budżetem z wykorzystaniem scen walk z poprzednich produkcji. Liczono zapewne na to, iż taka kompilacja w nowej formie pozwoli nakręcić zainteresowanie tematem za stosunkowo niewielkie pieniądze, reperując w ten sposób budżet wytwórni i pozwalając na ewentualne kontynuowanie serii, o wydawnictwach drukowanych nie wspominając. Prawdopodobnie taki – w ogólnym zarysie – był plan.

W filmie użyto scen akcji z potworami z poprzednich produkcji, dzięki czemu udało się zmniejszyć budżet filmu z planowanego miliarda jenów do około 200 milionów, czyli do 1/5, co zresztą stało się jednym z powodów spięć w ekipie.

Powrót miał być piękny i wielki, ale niestety, coś nie zagrało. Trudno powiedzieć do końca, co było przyczyną porażki. Ja, prywatnie, mogę wysunąć nieśmiałą, nieautoryzowaną, teorię odnośnie tej sytuacji, aczkolwiek zaznaczam, że jest to tylko moja teoria. Otóż oglądając wcześniejsze, wspomniane wyżej, produkcje o wielkim żółwiu, rzucił mi się w oczy… spory budżet tychże. To jest coś, co po prostu tu widać: mnóstwo różnorodnych i kosztownie wyglądających planów zdjęciowych, cała masa kosztownych efektów specjalnych i spora ekipa aktorska, w tym aktorzy zagraniczni. Mogę się więc pokusić o teorię, że twórcy z Daiei byli uparci i przyzwyczajeni do realizacji swoich artystycznych wizji bez względu na odlatujące w kosmos koszty, co jednak niekoniecznie przekładało się na zyski w nastawionej wszak tylko na to, kapitalistycznej rzeczywistości. I tę twórczą zaciętość w realizowaniu swoich wizji widać również w omawianej tu produkcji, zza kulis której sporadycznie przebijają informacje o spięciach pomiędzy twórcami filmu i nowymi właścicielami wytwórni. No, rzecz jasna, przyczyną mogła być również wspomniana wcześniej kompilacja, która widzom znającym poprzednie filmy z serii, mogła dostarczać niemiłego wrażenia konsumpcji odgrzewanego, starego kotleta. Możliwe też, że nawaliła reklama i dystrybucja. Kto to wie. Tak czy owak, ostatecznie film nie spełnił pokładanych w nim, finansowych oczekiwań. Spełnił jednak – nieświadomych całej tej sytuacji – oczekiwania polskich dzieciaków. I to jak!

Nowych efektów specjalnych w tej produkcji było około dwóch minut, reszta (głównie walki potworów) to materiały z poprzednich filmów.

Niedoceniony superbohater

Warto tutaj dodać, że „Uchu Kaijū Gamera” wywołuje bardzo różne emocje i to nawet wśród fanów (tych spoza Japonii) gatunku kaijū, którego oczywiście najsławniejszym przedstawicielem jest Godzilla. Kaijū jest jednak gatunkiem, który dość łatwo się miesza z innymi gatunkami fantastyki. O ile Godzilla jest cyklem przeznaczonym raczej dla widza masowego o dosyć szerokim zakresie wiekowym, o tyle Gamera (przynajmniej do momentu powstania omawianej tutaj produkcji) precyzyjnie targetuje w ściśle określony wiek (i również płeć) widza. Stąd masa uproszczeń i narracji rodem z komiksów dla chłopców, schematów tego gatunku (shōnen manga) wyklarowanych w tym okresie. Częste zatem porównywanie Gamery do Godzilli prawie zawsze kończy się porażką tej pierwszej. Co zresztą idzie w parze również z dość słabymi ocenami poszczególnych filmów z tego cyklu. Dlaczego? Pozwolę tu sobie wysunąć kolejną teorię, iż taki stan rzeczy wynika z… błędnej kategoryzacji. Otóż, filmy te, ich fabuła, postacie, celowo konstruowane są pod bardzo młodego widza, stąd pełno tu wylewającej się z niej, typowej, dziecięcej naiwności w postrzeganiu otaczającego nas świata, na jakiej buduje się narrację tego typu historii/gatunku. Sedno nieporozumienia moim zdaniem tkwi w tym, że o ile omawianej tu Gamerze wizualnie bliżej do Godzilli (tokusatsu/kaijū), to jednak jej warstwa emocjonalna całymi garściami czerpie z produkcji przeznaczonych dla młodszej widowni, takich jak „Ultraman”, czy „Power Rangers” (sentai/super sentai). A zatem, biorąc pod uwagę „wąski target” oraz fakt, iż wykorzystano tu w dużej mierze ujęcia z lat 60. XX wieku, „Superpotwór” jest często produkcją niezrozumianą nawet przez fanów kaijū, przez co – wyśmiewaną. Moim zdaniem, niesłusznie.

Gdyż tymczasem w Polsce…

Tak, wiem – oglądany po latach film wyprodukowany w roku 1980, a na dodatek składający się z materiałów z produkcji nakręconych ponad dekadę wcześniej, zdominowany przez analogowe efekty specjalne z pionierskich czasów (swoją drogą, całkiem niezłe), może obecnie budzić uśmieszek politowania. Zwłaszcza w epoce, gdy animacja komputerowa jest w stanie stworzyć wizualizacje doskonalsze niż otaczająca nas rzeczywistość. Inna sprawa, że można kochać takie efekty wizualne właśnie za ich archaiczną, analogową formę. Ach, te wszystkie gumowe potwory z pocącymi się wewnątrz nieszczęśnikami (na jednego z nich natknąłem się na planie “Avalonu” Mamoru Oshii), miotające się na wszystkie strony pomiędzy mozolnie zbudowanymi makietami miast. Dla wielu koneserów kina to ma swój unikalny urok. Ba, nigdy nie zapomnę pierwszego zetknięcia – jako dzieciak, na wielkim ekranie, w ciemnej sali kinowej – z Godzillą niszczącą miasto. To było zupełnie nowe doświadczenie, które nagle, w jednym ułamku sekundy, kosmicznie rozszerzyło moją skalę postrzegania otaczającego mnie świata. Dosłownie. I nagle, pozornie solidny budynek kina (“Fama”), już nie wydawał się tak wytrzymały jak przed seansem. No, ale inna sprawa, że my – dzieci z PRLu – nie byłyśmy przygotowywane od przedszkola na – tak normalne w Japonii – wstrząsy gruntu (na inne – i owszem), więc i wielkie potwory na kinowych ekranach “wchodziły nam” chyba trochę mocniej, niż naszym japońskim rówieśnikom (moja kolejna potworna teoria).

Tak czy owak, chciałem napisać (Godzilla wcisnęła mi się w paradę, psia jej mać, konkurencja), że te wszystkie archaiczne – z perspektywy czasu – efekty specjalne (ja wolę je nazywać “klasycznymi”, szacunek dla pionierów), dla nas, dzieciaków z peerelowa, nie były żadnym problemem. Liczył się doskonale dopasowany przekaz emocjonalny – dla nas wtedy bardziej realny, niż świat za drzwiami kina, bo żyjący cały czas w naszej wyobraźni, która przecież w tym wieku niepostrzeżenie miesza się z – czymkolwiek one są – realiami. Poza tym to było pierwsze zetknięcie polskiego widza z serią o Gamerze i argument o wykorzystaniu ujęć z poprzednich produkcji również nie miał dla nas żadnego znaczenia. Znaczenie miało tylko to, że ówczesny polski ~10-latek, mający wtedy okazję obejrzeć ten film na wielkim ekranie, był nim absolutnie zachwycony. I basta.

A w tle Tokio końca lat 70.

Pocztówka z Japonii

Ale, moi drodzy, “Superpotwór” nie był tylko „filmem o potworach”, on był czymś więcej – był dla nas opowieścią z dalekiego kraju zwanego Japonią, a także swego rodzaju wizytówką swojej epoki. Dla nas, polskich widzów, był okienkiem na (owszem, głównie wielkomiejską) japońską rzeczywistość. W obrazie tym bowiem nie brakuje scen wprost z japońskich ulic tamtych lat. Keiichi nie porusza się tylko w swojej fantastycznej nibylandii, lecz również w codzienności – choć dla nas, fantastycznej. I tym, co najbardziej zaskoczyło i zafascynowało mnie po latach, gdy ponownie sięgnąłem po ten film, był właśnie ten element tej opowieści, który umknął mi w przeszłości. Miałem już wtedy za sobą wiele podróży do tego kraju, byłem dobrze zorientowany w japońskiej rzeczywistości i w przemianach społecznych, jakie tam zaszły na przestrzeni dekad, patrzyłem więc na tę produkcję z zupełnie innej perspektywy. Pal licho potwory i walki – te akurat dobrze pamiętałem (i powtórzę: byłem mile zaskoczony, jak dobrą robotę wykonali specjaliści od kreacji scen walk); lecz sceny, które wtedy gdzieś umykały mojej dziecięcej, wybiórczej spostrzegawczości, wynikającej również z ograniczonej wiedzy, po latach opowiedziały mi całkowicie inną historię…

Słodko śpi i śni o swoich ulubionych superbohaterach. Przykładna japońska mama musi to docenić.

Świat z chłopięcej wyobraźni

„Superpotwór” to prosta historyjka dla chłopców z tamtych lat. Jednak, jeśli przyjrzeć jej się nieco bliżej, okazuje się, że twórcy umieścili tu o wiele więcej elementów, niż się początkowo wydaje. Ukryto w niej bowiem “smaczki”, które niekoniecznie mały widz zarejestruje świadomie, ale na pewno doskonale odczyta je emocjonalnie. Otóż, twórcy zdają się sygnalizować widzowi, iż przedstawiony w filmie świat jest tworem wyobraźni głównego, dziecięcego bohatera i pomijając samą formę tej historii, można się pokusić o wskazanie co najmniej trzech scen potwierdzających tę teorię. Co świadczy o dobrym rozeznaniu twórców w budowie psychologicznej swoich widzów, czyli głównego targetu.

W tym wieku rzeczywistość i wyobraźnia są trudne do rozdzielenia.

Manga w odcinkach publikowana w grubych tomiszczach na papierze z odzysku. Takie wydawnictwa to jedna z ikon japońskiej popkultury.

Pierwszą z kluczowych scen widzimy już niemal na samym wstępie, gdy Keiichi, wraz z kolegami, przegląda ekstremalnie popularne w tamtym okresie wydawnictwa komiksowe, a dokładniej, wydawany na papierze z odzysku tygodnik z serii „Jump”, w którym publikowane są japońskie komiksy w odcinkach. Tego typu wydawnictwa w tamtych latach miały nierzadko milionowe nakłady i były niezwykle popularne, zwłaszcza wśród chłopców w tym wieku. To właśnie w takim magazynie publikowana jest w odcinkach manga o Gamerze, czym Keiichi ekscytuje się wraz z kolegami w typowy w tym wieku sposób. Zafascynowani historią mali bohaterowie mieszają komiksową fikcję z otaczającą ich rzeczywistością (dokładnie tak to działa!), gdy biegną na spotkanie z miejscowym policjantem, rzekomo przechowującym niezwykłego żółwia. Trop okazuje się nietrafiony, ale takie drobiazgi nie mogą powstrzymać nakręconej już wyobraźni 10-latka. O nie.

O epizodzie z policjantem i aktorze odtwarzającym tę rolę, przeczytacie więcej na końcu artykułu.

Tak swoją drogą, przyjrzyjcie się temu niepozornemu policjantowi. To na swój sposób intrygująca postać, zdająca się „z ukrycia” spajać całą historię. To on wyprowadza chłopców z błędu, jakoby posiadał żółwia o nadnaturalnej mocy. A jednak posiada żółwia (ha!), a do tego prezentuje chłopcom (choć bardziej – widzom) opasły magazyn pełen drukowanych w odcinkach mang – w tym tę o Gamerze.

Premierze filmowej towarzyszyły wydawnictwa drukowane.

Tak się robi subtelne lokowanie produktu. Jak śpi, to nie zauważy.

Kolejną sceną potwierdzającą teorię „bujania w świecie chłopięcej wyobraźni” jest właściwie cała seria scen, w których Keiichi „śni o Gamerze” i w ten właśnie sposób obserwuje rozwój sytuacji. Do myślenia daje również scena, w której Keiichi dziwi się, iż o spektakularnym zwycięstwie Gamery z poprzedniego dnia nikt nie pisze w gazetach, ani nie mówi w TV. Ten punkt widzenia co prawda zostaje nagięty w innych scenach, jednak jak dla mnie przekaz jest wyraźny i prosty – oto oglądamy świat oczami 10-latka, gdzie czasami trudno oddzielić to, co realne, od tego, co fikcyjne (jakkolwiek by obu stanów nie definiować). Perfekcyjny zabieg ze strony twórców.

Mama i inne kosmitki

Świat Keiichiego jest zdominowany przez kobiety. Lecz i one nie wydają się do końca realne, a raczej zdają się odgrywać role symboliczne. Mama bohatera, stonowana i pojawiająca się w krótkich scenach, w których zazwyczaj nie ma wiele do powiedzenia poza zdaniami typu „wolałabym, żebyś się więcej uczył”, to przykład typowego, niewielkiego zakresu (wciąż powtarzanych) informacji, płynących ze strony rodziców, rejestrowany przez chłopców w tym wieku.

Tata jest salarymanem, więc go wiecznie nie ma lub śpi.

Tata, wiecznie nieobecny salaryman, „pojawia się” w filmie tylko raz, gdy mama wspomina o nim w pewien niedzielny poranek. To z kolei typowe dla schematu japońskiego społeczeństwa (zwłaszcza) tamtych lat, gdy ojciec rodziny był jej jedynym żywicielem, spędzając w pracy praktycznie cały tydzień i odsypiając w niedzielne przedpołudnia. Nic zatem dziwnego, iż świat wyobraźni Keiichiego wypełniony jest kobietami, gdyż to z nimi chłopiec głównie styka się każdego dnia.

Zanon, statek najeźdźców. Coś wam przypomina? Czyżby Imperium maczało w tym swoje łapki?

"Aniołki Keiichiego", czyli trzy kosmitki stające w obronie Ziemi.

Ciekawym elementem w tej historii są trzy "kosmitki", które ukrywając się pod postaciami „zwykłych ziemianek”, bronią naszej planety przed najazdem kosmicznych piratów, którzy – jak się dowiadujemy – zdążyli już zniszczyć m.in. ich rodzimą planetę. Teraz nadeszła kolej na Ziemię, lecz kosmitki wraz z Gamerą stoją na posterunku, by chronić jej niczego nieświadomych mieszkańców. Kilara, atletycznie zbudowana liderka, prowadzi sklep zoologiczny. Marsha pracuje jako sprzedawczyni w salonie samochodowym. Mitan natomiast jest szkolną nauczycielką. Oto “Aniołki Keiichiego”. Jakże proste zestawienie, które w głowie chłopca natychmiast zyskuje nowy wymiar. To przecież jego świat w którym funkcjonuje na co dzień.

Charyzma bije od Kilary w każdej scenie.

Wśród trójki kosmitek niepodzielnie króluje Kilara, w którą wcieliła się charyzmatyczna Mach Fumiake, gwiazda tamtych lat, piosenkarka i… wrestlerka. Jej muskularna sylwetka, zaczesane krótkie włosy, opiekuńcza i obronna postawa wobec chłopca, sugeruje, iż to ona zajmuje w jego podświadomości miejsce wiecznie nieobecnego ojca (więcej informacji o Mach Fumiake na końcu tekstu).

Giruge, emanująca seksapilem kosmitka stojąca po stronie najeźdźców.

Intrygującą postacią jest również – będąca na usługach kosmicznych piratów, a jakże – czwarta kosmitka – Giruge. Och, Giruge. ;P To też jest bardzo ciekawy wątek. Jej śmiertelnie niebezpieczni zwierzchnicy nadciągają w swym – do złudzenia przypominającym imperialnego niszczyciela ze Star Wars (!) – kosmicznym krążowniku Zanon i to ona jest ich "twarzą" w tej historii.

Patrzę na tego niszczyciela i słyszę ten oddech dochodzący z mostka.

Dygresja: No, cholera jasna – kolejny szok po latach – ja i mój przyjaciel Piotrek, z którym to pochłanialiśmy w kinowej sali zapisane na celuloidzie kadry z Gamerą, byliśmy święcie przekonani, że chodziło o Zenona! I nie przyszło nam do tych małych łepetynek, dlaczego kosmiczny najeźdźca z japońskiego filmu, miałby nosić imię po Zenonie Laskowiku. Sorry, ale dla nas to był Zenon i kropka. Nic nie poradzę. Koniec dygresji.

Ale, dobra, wracając do Zanona i Giruge. Tutaj chyba z powodu cięć budżetu (?) wyszedł twórcom kolejny fajny zabieg, bowiem mimo, że ekipa najeźdźców z tego złowrogiego niszczyciela pozostaje w stałym kontakcie ze swoją wysłanniczką na Ziemi, to jednak kontakt odbywa się wyłącznie w formie audio. Ła! Prosty patent pokazujący, jak wadę można przekuć w zaletę – wyobraźnia 10-latka działa tu na najwyższych obrotach, podsuwając najbardziej fantastyczne wizje! Tak przy okazji, przecież ten sam zabieg zastosował Luc Besson w "Piątym elemencie", czyż nie? Tak czy owak, krótkie konwersacje najeźdźców nie pozostawiają wątpliwości, że o żadnych pokojowych rozmowach z mieszkańcami Ziemi nie może być mowy. I o ile kosmiczni piraci są w tej historii przedstawieni nam jako jednoznacznie negatywne charaktery, o tyle postać Giruge, hmm… Giruge, nie jest już taka jednoznaczna. I bynajmniej nie chodzi o jej (spoiler!) „nawrócenie na pacyfizm” i samopoświęcenie. O nie.

Gigue i jej "skórzana ekspresja ubioru" dobrze oddaje charakter tej postaci.

Na pytanie: „kim w podświadomości chłopca jest ta postać?”, możemy uzyskać odpowiedź, biorąc pod lupę dwa ciekawe szczegóły z nią związane. Pierwszym z nich jest jej „ziemski image”. W przeciwieństwie do swoich trzech „grzecznych, kosmicznych koleżanek”, nie ubiera się w ówcześnie modne, ale jednocześnie niczym szczególnym niewyróżniające się „ziemskie uniformy” pracującej (japońskiej) klasy średniej (pomijam potransformacyjny spandeks z którym widzowie filmów SF oswajali się już od co najmniej kilku dekad), lecz w… wyzywającą (?) skórzaną garderobę. Kluczowy w tej przebierance okazuje się pojedynek pomiędzy Giruge i Kilarą na placu zabaw, podczas którego Kilara prezentuje swoje umiejętności z wrestlerskiego ringu, natomiast Giruge obcisłe, skórzane szorty. No, nie dało się tego nie zauważyć. Nawet nie kojarząc kontekstu. A dla wszystkich tych, którzy się ślinili na myśl o tej scenie, jedna soczysta ciekawostka. Pamiętacie moment w którym Giruge wykonuje serię salt przez plac zabaw w tych właśnie osławionych (w pewnych kręgach) szortach? No, to przyjrzyjcie się tej scenie jeszcze raz, bardzo dokładnie. Tak – podpowiem – to jest jej dubler-kaskader. I nie da się ukryć, że skórzane szorty już tak dobrze na nim nie leżą. I jeśli ta wiadomość zniszczyła wam dzieciństwo, to sorry, ja za to odpowiedzialności nie biorę. ;P

Ale, to jeszcze nie koniec fikołków. Bowiem w następstwie wspomnianego pojedynku, ranna Giruge trafia do… łóżka chłopca, odzyskując tam siły. Co prawda, mama Keiichiego wyjaśnia nam, że “Keiichi jest jedynakiem, zawsze chciał mieć siostrę, stąd jego opiekuńcze zapędy”, to i tak przekaz jest aż nadto zrozumiały – chłopiec powoli dorasta i zaczyna interesować się dziewczętami (jedyna wtedy dopuszczalna opcja, wychowywaliśmy się w “zero-jedynkowym systemie patriarchalnym"). Giruge może być zatem postrzegana tu jako symbol nieubłaganie nadciągających zmian w jego życiu, które wkrótce wyrwą go z opiekuńczych ramion rodziców i wychowawców i popchną w stronę zupełnie innej natury otaczającego go świata.

Fanowskie smaczki

Gdy jako dzieci podziwialiśmy w kinie wyczyny Gamery i spółki, oczywiście nie zdawaliśmy sobie sprawy z jak szerokim i różnorodnym zjawiskiem się zetknęliśmy. Ten niby zwykły film z „walczącymi potworami” był przecież małym, wyrwanym z kontekstu, wycinkiem wielkiego rynku, rozrywką tworzoną dla zupełnie innego widza. Dla widza japońskiego, który – w przeciwieństwie do nas – doskonale kojarzył elementy, z których skonstruowano tę historię. Wiele z tych składników polski widz miał przecież szansę zidentyfikować dopiero po latach, w drugiej połowie lat 90. XX wieku, gdy do Polski w końcu dotarł – wraz z kluczową wiedzą o tych zjawiskach – fenomen japońskiego komiksu i animacji oraz inne twory japońskiej popkultury, którymi „Superpotwór” jest naszpikowany. Począwszy od magazynów komiksowych (mangowych) przewijających się przez ekran w wielu ujęciach, poprzez nawiązania do jednak największego konkurenta Gamery – Godzilli, aż po sceny absolutnie niezrozumiałe dla ówczesnego polskiego widza, które z naszego punktu widzenia nie miały żadnego sensu i jawiły się nam wtedy jako sceny abstrakcyjne, czysto komediowe. O czym mowa? Ha!

W jednej ze scen Gamera przewraca stojącą na chodniku reklamę Godzilli. Ot, taki prztyczek dla największego potwornego konkurenta i dla konkurencyjnej wytwórni. No dobrze, ten akurat element polski widz mógł już wtedy „wyłapać”, jednak całkowicie niezrozumiałe były dla niego dwie wstawki animowane. Jakie?

Otóż w dwóch ujęciach Gamera, lecąc w przestrzeni kosmicznej, natyka się na statek kosmiczny w kształcie morskiego pancernika oraz na… latający pociąg. W latach 80. były to nawiązania całkowicie dla nas nieczytelne, jednak dzisiaj każdy miłośnik klasyki japońskiej animacji bez trudu rozpozna te dwa złote tytuły: „Space Battleship Yamato” oraz „Galaxy Express 999”.

Lokowanie produktu? Prawdopodobnie tak. I to nie jedyne. Pomijając wspomniane już magazyny komiksowe, w całym filmie przewijają się również keyboardy, tak popularne w tamtym okresie (w sumie to chyba głównie jeden model). To właśnie na nim Keiichi wykonuje swój „Marsz Gamery”, utwór obecny od początku do końca filmu i jakże typowy dla tego typu produkcji. Odkrywanie tych wszystkich detali po latach dostarcza wiele frajdy.

Optymistyczne i odlotowe zakończenie w klimacie Supermana

Jak zakończyło się całe to zamieszanie z ograniczonym budżetem, zbuntowaną ekipą, doklejanymi scenami z poprzednich produkcji, zatrudnieniem wrestlerki do jednej z kluczowych ról i zaciętej walki z kosmicznym najeźdźcą z pomocą żółwia? Proponuję to sprawdzić, jeśli tylko nadarzy wam się taka okazja. Bo moim zdaniem – pomijając fanowską nostalgię – wyszedł z tego bardzo rozrywkowy miks.

Film kończy optymistyczna scena lotu trzech kosmitek (wraz z Keiichim!) nad nocnym Tokio, nad „światem nareszcie wolnym od zagrożeń”. Wszystkie trzy kobiece postacie kosmitek stylizowane na „Supermanów” (z obowiązkowymi pelerynkami) i uśmiechnięta twarz chłopca, to scena o wymiarze uniwersalnym – mówiąca absolutnie wszystko. Takie zakończenie po prostu nie wymaga komentarza, a poza tym przywraca „pozytywną równowagę” po scenie (kolejny spoiler!) samopoświęcenia tytułowego bohatera, który ginie w obronie naszej planety.

A tak swoją drogą, oficjalna plotka głosi, że w pierwotnej wersji scenariusza Gamera nie miała zginąć, lecz reżyser Noriaki Yuasa, zniesmaczony ostrymi cięciami budżetowymi w trakcie realizacji filmu, przekonany, że to już ostatnia filmowa odsłona z Gamerą w roli głównej, postanowił razem ze scenarzystą (Niisan Takahashi) ostatecznie uśmiercić naszego potwornie wielkiego żółwia. I tak też obaj panowie uczynili. Jednak, jak się okazało po wielu latach, choć śmierć Gamery, jako bohatera filmowego cyklu ery Shōwa, była ostateczna, to jednak w latach 90. Gamera znowu powróciła, tym razem jednak w nieco innym klimacie. To już jednak osobna historia.

Niezapomniana przygoda

Co można dodać na koniec tych fanowskich rozmyślań? Fanowskich, bo mimo tych wszystkich analiz i zachwytów, nikomu nie próbuję wmówić, że omawiam tu jakieś arcydzieło. Jednak… „Uchu Kaijū Gamera” to prawdziwa filmowa perełka, nie na rynku japońskim, ale na pewno na polskim. Przynajmniej dla mojego pokolenia. Tego typu historie chyba nigdy nie były kompatybilne z oczekiwaniami masowego, polskiego widza (chociaż, kto wie, gdyby dać im szansę...?), stąd fakt, iż taka produkcja trafiła w owym okresie do naszego kraju i to na ekrany kin, należy chyba zaliczyć do dosyć niezwykłych wydarzeń. W ten oto sposób pewien monstrualny żółw pozostawił w pamięci wielu z nas bardzo pozytywne wspomnienia. I to było absolutnie super doświadczenie.

-- Paweł Musiałowski

Uchu Kaijū Gamera
(Superpotwór)
Produkcja: 1980 Daiei Studios
Reżyseria: Noriaki Yuasa
Scenariusz: Niisan Takahashi
Muzyka: Shunsuke Kikuchi

GAMERA FILMOGRAFIA

Seria Shōwa

1. (1965) Daikaijū Gamera (ang. Gamera / Gamera The Invincible)
2. (1966) Daikaijū kessen: Gamera tai Barugon (ang. Gamera vs. Barugon)
3. (1967) Daikaijū Kūchū-sen: Gamera tai Gyaos (ang. Gamera vs. Gyaos / Gamera vs. Gaos)
4. (1968) Gamera tai Uchu Kaijū Bairasu (ang. Gamera vs. Viras / Destroy All Planets)
5. (1969) Gamera tai Daiakujū Giron (ang. Gamera vs. Guiron / Gamera vs. Guillon)
6. (1970) Gamera tai Daimajū Jaigā (ang. Gamera vs. Jiger / Gamera vs. Monster X)
7. (1971) Gamera tai Shinkai Kaijū Jigura (ang. Gamera vs. Zigra)
8. (1980) Uchu Kaijū Gamera (ang. Super Monster Gamera / Gamera: Super Monster; pol. Superpotwór)

Seria Heisei

9. (1995) Gamera: Daikaijū Kuchu Kessen (ang. Gamera: Guardian of the Universe)
10. (1996) Gamera 2: Region Shūrai (ang. Gamera 2: Attack of Legion / Gamera 2: Advent of Legion)
11. (1999) Gamera 3: Iris Kakusei (ang. Gamera 3: Incomplete Struggle / Gamera 3: Awakening of Iris / Gamera 3: Revenge of Iris)

Seria Millennium

12. (2006) Gamera: Chīsaki Yūsha Tachi (ang. Gamera the Brave)

Animacje

13. (2023) Gamera: Rebirth (6-odcinkowy miniserial, Netflix)

Inne

• Planowany, niezrealizowany: (1972) Gamera vs. Garasharp
• Produkcja fanowska: (2003) Gamera 4: The Truth

CIEKAWOSTKI Z PLANU

Mach Fumiake i utwór „Ai wa Mirai e…”

Mach Fumiake (マッハ文朱), właściwie Watanabe Fumie (渡辺文枝), to japońska aktorka, piosenkarka i "osobowość telewizyjna", która – zanim weszła na stałe do show-biznesu – była jedną z pierwszych wielkich gwiazd kobiecego pro-wrestlingu w Japonii. Urodziła się 3 marca 1959 roku w prefekturze Kumamoto (czyli grając Kilarę miała ok. 20 lat). W połowie lat 70. występowała w "All Japan Women’s Pro-Wrestling" i bardzo szybko stała się nazwiskiem „mainstreamowym” (co wtedy w kobiecym wrestlingu wcale nie było oczywistością). Źródła biograficzne podkreślają, że była postacią przełomową: łączyła sport, charakterystyczny wizerunek sceniczny i popkulturową rozpoznawalność, co w praktyce oznaczało model „idol-wrestlerki”, co w tamtym czasie nie było standardem.

W 1980 roku Mach Fumiake zagrała Kilarę w filmie 『宇宙怪獣ガメラ』 (Uchū Kaijū Gamera / Gamera: Super Monster), co było dla niej ważnym krokiem w karierze aktorskiej, ponieważ była to jej pierwsza rola pierwszoplanowa (wcześniej pojawiała się w innych produkcjach jako postacie drugoplanowe). Warto też dodać, że prawie wszystkie sceny kaskaderskie wykonywała sama.

Okładka singla "Ai wa Mirai e...".

Ważnym elementem w tej produkcji było również to, że wykonywała piosenkę przewodnią do filmu: "Ai wa Mirai e…". Utwór został wydany jako singiel przez label Minoruphone (Tokuma Group) mniej więcej w tym samym czasie, gdy premierę miał film.

Reszta obsady

Na tle barwnej i wyrazistej postaci Kilary, granej przez Mach Fumiake, pozostali członkowie obsady funkcjonują dziś raczej jako ciekawostka, niż rozpoznawalne nazwiska japońskiego kina. Wynika to w dużej mierze z charakteru samej produkcji – niskobudżetowej, adresowanej do młodego widza i nie mającej na celu budowania długofalowych karier aktorskich.

Role dwóch pozostałych kosmitek – Marshy oraz Mitan – przypadły aktorkom o bardzo ograniczonym dorobku. Yōko Komatsu, wcielająca się w Marshę, pojawiła się w kilku produkcjach telewizyjnych pod koniec lat 70. i na początku lat 80., po czym zniknęła z branży rozrywkowej. Jej obecność w tym filmie pozostaje dziś najbardziej rozpoznawalnym elementem jej kariery. Podobnie wygląda sytuacja Miyuki Akiyamy, odtwórczyni roli Mitan – w dostępnych źródłach brak informacji o znaczących rolach po 1980 roku, co sugeruje, że był to epizod zamykający jej krótką przygodę z aktorstwem.

W postać Giruge – czwartej kosmitki, wcieliła się Keiko Kudō. Jej dorobek aktorski również jest bardzo skromny i ogranicza się do pojedynczych występów telewizyjnych z przełomu lat 70. i 80. XX wieku. Udział w filmie o Gamerze był dla niej epizodem, po którym dość szybko zakończyła aktywność aktorską. I to właśnie rola Giruge pozostała jej najbardziej rozpoznawalnym występem – wyrazista, kontrastująca z pozostałymi trzema kosmitkami i zapamiętana przez widzów dzięki chłodnej ekranowej ekspresji oraz niejednoznacznemu charakterowi postaci, rzadko spotykanemu w dziecięcych produkcjach tokusatsu końca lat 70.

Równie charakterystyczna jest historia dziecięcego aktora grającego Keiichiego. Wbrew zachodnim standardom kina familijnego, w japońskich produkcjach tego okresu rzadko inwestowano w długoterminowe kariery młodych wykonawców. W efekcie Keiichi pozostał jego jednorazową rolą, a on sam nie kontynuował kariery filmowej ani telewizyjnej. Jest to typowy przykład dziecięcego aktora jako elementu narracyjnego, dopasowanego do roli, nie zaś budowanie przyszłej gwiazdy.

Ciekawym przypadkiem jest postać sympatycznego policjanta z parku Kameari, którego zagrał Katsura Koemasu. Nie był on jednak zawodowym aktorem filmowym, lecz rakugoką, czyli artystą tradycyjnej japońskiej sztuki opowieści scenicznej. Jego obecność w filmie miała charakter świadomego popkulturowego żartu – postać ta stanowi bowiem bezpośrednie nawiązanie do niezwykle popularnej wówczas mangi Kochira Katsushika-ku Kameari Kōen-mae Hashutsujo („Kochikame”). Dla japońskiej publiczności był to czytelny gag, który dla widzów zagranicznych – w tym polskich – pozostawał całkowicie nieczytelny.

Najbardziej doświadczonym profesjonalistą w obsadzie był Masa Nakamura, pełniący funkcję narratora. Był on uznanym aktorem charakterystycznym i głosowym, z ogromnym dorobkiem w anime, tokusatsu, dubbingu filmowym oraz jako lektor telewizyjny. Występ w Uchū Kaijū Gamera był jedynie drobnym epizodem w jego wieloletniej karierze, a dzięki swojemu znanemu i charakterystycznemu głosowi nadawał filmowi wyraźnie „klasyczny” ton, znany widzom japońskich produkcji fantastycznych z lat 60. i 70. Jego lista produkcji w których brał udział jest zbyt długa, aby ją przytaczać w całości, ale dla fanów anime będzie zapewne fajną ciekawostką ta skrótowa lista tytułów animowanych z udziałem Nakamury: Astro Boy, Aim for the Ace!, Minky Momo, Lupin III, Ranma 1/2, Oh My Goddess!, Bubblegum Crisis Tokyo 2040, Lensman, Doraemon, Tetsujin, The Girl Who Leapt Through Time, Summer Wars, Wolf Children i wiele innych. Brzmi znajomo?

Obsada Superpotwora jawi się dziś jako zbiór postaci z bardzo różnych światów. Ten eklektyczny dobór dobrze oddaje przejściowy charakter całej produkcji – filmu będącego jednocześnie nostalgicznym domknięciem serii z ery Shōwa i ostatnim, nieco desperackim, akordem klasycznej serii o wielkim, latającym żółwiu.

Źródła i materiały wykorzystane przy opracowaniu artykułu

Informacje zawarte w artykule zostały opracowane na podstawie ogólnodostępnych, wiarygodnych źródeł japońskich oraz międzynarodowych baz filmowych, w szczególności:

Oficjalne i encyklopedyczne źródła japońskie
Wikipedia (Japonia) – hasła dotyczące filmu, twórców i aktorów:
https://ja.wikipedia.org/wiki/宇宙怪獣ガメラ
https://ja.wikipedia.org/wiki/マッハ文朱
https://ja.wikipedia.org/wiki/中村正_(声優)
https://ja.wikipedia.org/wiki/湯浅憲明
Japanese Movie Database (JMDb):
https://www.jmdb.ne.jp/1980/dd000870.htm
eiga.com – japońska baza filmowa:
https://eiga.com/movie/35679/
https://eiga.com/person/53640/
https://eiga.com/person/68974/
Źródła dotyczące muzyki i wydawnictw
VGMdb – dane wydawnicze ścieżki dźwiękowej i singla:
https://vgmdb.net/album/111198
Discogs – wydanie singla "Ai wa Mirai e…":
https://www.discogs.com/release/19712062
JOYSOUND – oficjalny katalog tekstów piosenek (język japoński):
https://www.joysound.com/web/search/song/755580
Bazy popkulturowe i archiwa tematyczne
Wikizilla – informacje o produkcji i wykorzystaniu materiałów archiwalnych:
https://wikizilla.org/wiki/Gamera:_Super_Monster
NeoApo / Animate Times – archiwalne materiały dotyczące aktorów głosowych:
https://neoapo.com
https://www.animatetimes.com
Strony oficjalne i autorskie
Oficjalny blog Mach Fumiake (Ameba):
https://ameblo.jp/mahha-fumiake/
Oficjalne konto Mach Fumiake (X / Twitter):
https://x.com/mach_fumiake

JAPONIA OCZAMI FANA online

2024-02-12T15:11:00.005+01:00

Gdzie szukać filmów z cyklu "Japonia oczami fana"?

Projekt "Japonia oczami fana" żyje i nadal działa. Przechodzi jedynie "popandemiczną" metamorfozę. Jeśli się zastanawiacie, gdzie możecie na bieżąco oglądać filmy z tego cyklu (poza tym blogiem oraz linkowanymi tu filmami z YouTube`a), podpowiedź znajdziecie w linkach poniżej, które – mam nadzieję – pozwolą Wam szybko odnaleźć to, czego szukacie. Przede wszystkim dużo dzieje się na Tik-Toku i to tam w chwili obecnej trafia najwięcej bieżących filmów z serii JOF, choć odzwierciedlenie tego znajdziecie również na Instagramie i Facebooku. Zachęcamy do śledzenia, bo po okresie uśpienia nasza filmowa przygoda znowu nabiera rozpędu!

JAPONIA OCZAMI FANA W INTERNECIE:

(ten blog) • kawaii-mrjedi.blogspot.com

(tiktok) • tiktok.com/@japonia_oczami_fana

(youtube) • youtube.com/@paweljedi

(instagram) • instagram.com/japonia_oczami_fana

(facebook) • facebook.com/kawaii.japonia.oczami.fana

A tutaj Moi Drodzy trzy streamy, które wpadły na YouTube`a przy okazji kręcenia bieżącej (2023/2024) serii JOF. Traktujcie je, jako swego rodzaju "JOF od kuchni", gdyż kręciliśmy je w ramach testów, aby zobaczyć, która forma filmów najwygodniej się realizuje (wliczają w to również testy sprzętowe) i które z nich będą Was najbardziej interesowały. Oto one:

JOF06 :: The Discarnates: sentymentalne demony

2022-05-16T10:45:00.009+02:00

Gdy życie sypie nam się w gruzy, uciekamy myślami do miejsc, ludzi i wydarzeń, wśród których czuliśmy się szczęśliwi. Jednak w takich chwilach podróż w głąb siebie może być również zwodnicza i niebezpieczna, gdyż w kryjącym się w nas mroku, czyhają nasze własne demony.

Hidemi Harada jest odnoszącym sukcesy scenarzystą telewizyjnym w średnim wieku. Mieszka samotnie w budynku, który za dnia służąc głównie jako biurowiec, wieczorami całkowicie pustoszeje. Właśnie rozstał się z żoną, ma problem z dogadaniem się ze swoim nastoletnim synem, a na dodatek jego wieloletni przyjaciel i współpracownik, producent telewizyjny, oznajmia mu, że muszą przerwać współpracę z powodów moralnych, gdyż ten zamierza się oświadczyć jego byłej partnerce. Hidemi, próbując poradzić sobie z narastającą traumą, zaczyna całą sytuację przekuwać w swojej głowie w scenariusz…

Nagle do jego drzwi puka tajemnicza Kei - jak się okazuje - jego jedyna sąsiadka, która z otwartym szampanem, sercem i uśmiechem, proponuje przełamanie lodów pomiędzy nowymi lokatorami, próbując również w ten sposób odnaleźć choć odrobinę światła w chwili życiowego zwątpienia. Jednak zaślepiony problemami Hidemi zbywa ją obcesowo i zatrzaskując przed nią drzwi, zamyka jednocześnie wiele pozytywnych możliwości, jakie podsuwa mu życie. Czując się zraniony, rani przypadkową, życzliwą mu osobę…

Zagubiony jedzie do Asakusy, tokijskiej dzielnicy, w której się wychowywał i z którą wiążą go ciepłe wspomnienia. Na pokazie rakugo, w starym teatrze, jego uwagę przykuwa mężczyzna wyglądający identycznie, jak jego ojciec. Gdy ten niespodziewanie zaprasza go do siebie, zaintrygowany podąża wraz z nim do miejsca, które przecież tak dobrze zna z dziecięcych wspomnień - domu swoich rodziców… którzy zginęli w wypadku, gdy miał 12 lat. Spędza z nimi cudowny, magiczny, letni wieczór i wracając odurzony piwem Sapporo do domu, nie może uwierzyć w swoje szczęście. Szczęście, które nagle, na powrót, odmienia jego życie.

Hidemi wielokrotnie wraca do uroczego, schowanego w bocznej uliczce, rodzinnego zacisza, chłonąc z dziecinną radością - ale i z obawą przed nieuchronnym końcem - każdą chwilę tych niezwykłych, letnich dni i wieczorów. Przy kolejnej okazji umawia się też z Kei, z którą szybko nawiązuje płomienny romans. Wszystko wydaje się zmierzać ku lepszemu. Jednak pewnego razu, zakochana w nim kobieta, zwraca uwagę na jego pogarszający się stan, którego on sam - patrząc w lustro - nie chce ujrzeć. Nie chce zaakceptować, że coś wysysa z niego energię życiową, powoli zamieniając go w żywego trupa…

W naszej przeszłości tkwią odpowiedzi na wszystkie nasze problemy, bo to ona nas ukształtowała. Jednak wracając do niej zbyt często, trzeba uważać, gdyż można w niej utknąć, poświęcając tym samym swoją teraźniejszość i przyszłość.

Zmarły w 2020 roku Nobuhiko Ōbayashi, był twórcą oryginalnym i genialnym, a miano kultowego należy mu się, jak mało komu. Już od pierwszego ujęcia skrupulatnie buduje sugestywny klimat, nie tracąc nad nim kontroli ani przez chwilę i łącząc przy tym w absolutnie spójną całość elementy, które z pozoru nie powinny do siebie pasować: romantyczny dramat, horror (a nawet sceny gore) plus duża dawka nostalgii i wręcz eskapizmu. Sama historia natomiast, powstała na podstawie prozy Taichiego Yamady, to połączenie sprawnie poprowadzonej “opowieści o duchach” z kryjącym się pod jej komercyjną powierzchnią dramatem psychologicznym. I to właśnie dzięki tej mieszance oraz mistrzowskiemu wyczuciu reżysera, film nie ma smutnego wydźwięku. Ba, fani horrorów mogą być wręcz zawiedzeni, bo mimo bardzo obrazowego, chwilami nawet dosyć mrocznego klimatu, obraz Ōbayashiego nie straszy. To nie ten typ artystycznej osobowości. Jeśli miałbym poszukać jakiejś analogii do twórców zachodnich, czyli tych lepiej nam znanych, filmy Ōbayashiego z tego okresu są trochę (!) jak twórczość Cronenberga z lat 80., tyle że pozbawiona całej tej ciężkiej aury, strachu przed śmiercią, gdyż Ōbayashi patrzy na życie z niepohamowaną, optymistyczną pasją, mimo że ta czasem bywa w jego historiach bardzo dramatyczna. Jednak element “baśniowości” zawsze ostatecznie przejmuje prowadzenie.

“Ijin-tachi to no natsu” to film trudny do zaszufladkowania, mistrzowsko skomponowany z różnorodnych składników i nie przypadkiem obsypany nagrodami, choć jednocześnie tak słabo u nas znany. Jeśli szukacie retro perełki, doskonałego “ghost story” i do tego jesteście kinomanami, przygotujcie się na wyszukaną ucztę.

Ijin-tachi to no natsu

(The Discarnates)

Reżyseria: Nobuhiko Ōbayashi

Scenariusz: Shin'ichi Ichikawa

Autor noweli: Taichi Yamada

Produkcja: 1988 Shochiku

JOF06 :: 10 :: Ramen błyskawiczny (czyli chińska zupka)

2021-02-15T18:33:00.018+01:00

W Jokohamie byliśmy już z naszą kamerą wielokrotnie, również w muzeum ramenu. Ale nie w tym. To bowiem muzeum poświęcone jest ramenowi błyskawicznemu oraz jego sławnemu twórcy. A także ludzkiej kreatywności, której podobno pomysłodawcy tego popularnego na całym świecie posiłku nie brakowało.

CupNoodles Museum Yokohama, bo tak brzmi pełna nazwa tego przybytku, oferuje wiele ciekawych atrakcji, wśród których cała rodzina może spędzić zabawne popołudnie. Jak to w Japonii, wszystko jest tu dobrze przemyślane i zorganizowane, a nam pozostaje jedynie podążać za błyskawicznymi wskazówkami obsługi.

Przy tej okazji warto również wyklarować kwestię pochodzenia tego wynalazku, bowiem to, co my nazywamy popularnie "chińską zupką" wymyślił właśnie Momofuku Andō, tajwańsko-japoński wynalazca i biznesmen, a jego celem było stworzenie błyskawicznej wersji popularnej w Japonii zupy zwanej ramen.

Pierwszy ramen błyskawiczny pojawił się w roku 1958. Kolejne dwa wynalazki, związane z tym pierwszym, znajdujące się na na koncie Momofuku Andō, to błyskawiczny ramen w kubeczku z roku 1971 oraz kosmiczny ramen z roku 2005, czyli wersja przystosowana do spożycia w stanie nieważkości, czyli coś błyskawicznego do jedzenia po spożyciu sake. ;)

Jeśli zainteresował Was ten temat, więcej informacji o muzeum ramenu błyskawicznego w Jokohamie znajdziecie na stronie: cupnoodles-museum.jp. I to tyle błyskawicznych informacji. Smacznego!

JOF06 :: 09 :: Warehouse Retro Games

2020-07-21T15:17:00.001+02:00

Jestem z pokolenia, dla którego "salony gier", jak zwykło się to zjawisko u nas określać, były nieodłącznym elementem dorastania, a kultura graczy, która wokół tego się tworzyła, miała na nas duży wpływ. Bez względu na to, jak dalej potoczyły się losy każdej osoby, której wiek nastoletni przypadał na lata 80. i początek 90. XX wieku, ta część naszych doświadczeń pozostała z nami na zawsze. Inną zupełnie kwestią jest to, że owe "salony gier" w szarej, PRLowskiej rzeczywistości, oferowały doświadczenia nie zawsze kojarzące się z dobrą zabawą. Powodów tego było kilka. Po pierwsze były to miejsca postrzegane powszechnie (choć może nie przez wszystkich aż tak skrajnie) jako przybytki hazardu i miejsca z gruntu złe, w których w "półlegalnych, szemranych okolicznościach, przegrywało się pieniądze", a temu wizerunkowi nie pomagała też systemowa walka państwa z prywatną przedsiębiorczością. Po drugie, z braku większego wyboru rozrywek, miejsca te były niekiedy odwiedzane przez różnych dziwnych osobników, również i takich, których gry najmniej w tym wszystkim interesowały. I wtedy mogło się faktycznie zrobić nieciekawie. Jako nastolatek siłą rzeczy odwiedziłem owych salonów elektronicznej rozpusty sporo, w jednych będąc tylko przelotnym gościem, a w innych, tych mieszczących się w pobliżu miejsca mojego zamieszkania, w miarę stałym bywalcem. Jako dzieciaki z paroma moniakami w kieszeni szybko się uczyliśmy, że np. w tych przybytkach, zwłaszcza takich mieszczących się w dworcowych bunkrach, czy też podobnych, "podejrzanych lokacjach", łatwo było oberwać w nos od dziwnych typków i błyskawicznie stracić gotówkę. Oj, zdarzały się różne sytuacje i wiele z nich bardzo wyraziście zapisało się w mojej dziecięcej jeszcze pamięci. Ot, najbardziej ekstremalny przykład: to była najwyżej połowa lat 80., obrzeża PRLowskiego blokowiska z "wielkiej płyty", okolice pewnej drewnianej budy wypełnionej kilkunastoma, gęsto upchanymi automatami, gdzie ja i moi dwaj ok. 12-letni wtedy rówieśnicy o mało... nie straciliśmy życia... Nie, nie przesadzam. To była zupełnie inna rzeczywistość. I dlatego też z nastoletnim zachwytem obserwowałem na nielicznych obrazkach, które jakoś przedostały się przez żelazną kurtynę, jak takie przybytki elektronicznego szaleństwa wyglądały na Zachodzie. Jednym z takich "kulturowych objawień" była dla mnie scena w filmowym przeboju z lat 80. "Gry wojenne", który z powodzeniem wyświetlano wtedy w polskich kinach - oto ujrzeliśmy w nim cywilizowany, bezpieczny i czysty salon gier, ze stolikami, barem z colą i przekąskami - ot, po prostu kolejny spot w pobliskim, familijnym centrum handlowym. To było dla nas czyste science-fiction! Jedna, krótka scena, a wystarczyła, by nasze ograniczone wyobrażenia o świecie nagle eksplodowały. Jednak mimo tych wszystkich niedogodności, nasz nastoletni duch żądnych emocji graczy powodował, że szybko zapominaliśmy o wszelkich problemach towarzyszących tym miejscom i bez reszty oddawaliśmy się temu, po co tu przybywaliśmy - ekstremalnemu giercowaniu! Te placówki pełne hałasujących i migoczących szaf i stołów, czasami też flipperów, w owym czasie stawały się swoistym centrum towarzyskim dla całej okolicznej młodzieży (oczywiście z wyjątkami pt. "ja w takie miejsca nie chodzę"). I to było generalnie fajne doświadczenie. I dlatego też salony gier zapisały się ostatecznie w mojej pamięci jako coś pozytywnego. To mnie potem pchnęło do zainteresowania się komputerami domowymi i związanym z nimi przemysłem gier oraz branżową prasą. A to z kolei było jednym z głównych czynników, który zdecydował, że w drugiej połowie lat 90. trafiłem do redakcji rodzących się magazynów poświęconych temu rynkowi, takich jak PC Shareware czy CD-Action. Nic też dziwnego, że gdy w następnej dekadzie rozpocząłem swoją podróżniczą przygodę z Japonią, chętnie zaglądałem przy różnych okazjach do tych "świątyń elektronicznej rozrywki", aby przekonać się, jak to wygląda u samego źródła. I mimo, że ich "złota era" już minęła, a i ja zdążyłem stracić zainteresowanie tymi miejscami, nie zawiodłem się. To, co ujrzałem w Japonii, to był prawdziwy "Level Japan" i jedynie mogłem żałować tego, że mając te magiczne naście lat nie miałem dostępu do tak wyrafinowanych miejscówek z grami, bo wtedy miało to dla nas wyjątkową wartość.

Gdy w połowie lat 2000 kręciłem się między automatami do gry w tokijskiej Akihabarze, nie zdawałem sobie sprawy (bo i specjalnie nie szukałem), że w niedalekim Kawasaki istnieje coś, co przebija nawet osławioną japońską jakość. Kawasaki Warehouse to bowiem "geekowski kosmos" fanów salonów retro gier wideo i absolutny światowy top. Tak się dosyć szczęśliwie złożyło, że w roku 2018 miejsce to wziął na celownik swojej kamery Michał Kotrych, który postanowił, że uda się do tej wyjątkowej placówki i uwieczni ją dla siebie i potomnych. I był to strzał w dziesiątkę i to nie tylko dlatego, że jest to kreacja ze wszech miar zjawiskowa. Ale o tym za chwilę.

Kawasaki Warehouse został otwarty w 2005 roku. To fantastyczne miejsce jest niesamowite przynajmniej z dwóch powodów. Po pierwsze powierzchnia którą zajmują tu automaty do gry jest gigantyczna i mieści się na trzech wielkich piętrach (w 5-piętrowym, futurystycznym budynku). Po drugie, design wnętrza został zainspirowany legendarnym miastem/fortem Kawloon Walled City. W 2009 roku budynek Kawasaki Warehouse przeszedł gruntowną renowację, a dodatkowym smaczkiem jest to, że do jego stylizacji użyto oryginalnych elementów nieistniejącego już Kawloon Walled City, uzyskując w ten sposób niesamowity, cyberpunkowo-dystopijny klimat. Nic więc dziwnego, że to miejsce było często tłem dla profesjonalnych sesji zdjęciowych, czy też teledysków.

Przestrzeń dla graczy umieszczono tu na poziomach 2-4, a każde z pięter dedykowane jest innym rodzajom gier. Znajdziemy tu m.in.: klasyczne i najnowsze automaty do gier wideo, UFO Catchery, Purikurę, stoły bilardowe, tarcze do Darta i wiele więcej. Poziom 1 przeznaczono na powierzchnię parkingową, natomiast na piętrze 5 mieści się, czynna całą dobę, kafejka internetowa. Budynek Kawasaki Warehouse znajduje się 10 minut spacerem od Kawasaki Station.

No dobrze, na koniec należy się Wam pewne wyjaśnienie. Gdy ten materiał powstawał, myśleliśmy o nim w czasie teraźniejszym i przyszłym z założeniem, że jeszcze nieraz tam wrócimy, aby zrealizować kolejne filmy: być może porozmawiać z twórcami, bywalcami i przyjrzeć się bliżej całemu zjawisku. Niestety to, co widzicie na zdjęciach i ujrzycie (lub już ujrzeliście) na filmie... jest już historią. 17 listopada 2019 roku Kawasaki Warehouse został zamknięty. Przeszedł do legend, podobnie jak Kawloon Walled City. Powodem likwidacji był najprawdopodobniej brak porozumienia twórców KW z właścicielem posesji. Mówiąc w skrócie: Game Over. I dlatego tym bardziej zapraszamy do zapoznania się z tym, archiwalnym już, materiałem. Bawcie się dobrze, wszak po to tworzy się takie miejsca.

JOF06 :: 08 :: Gundam X Japan

2020-03-27T17:26:00.001+01:00

Są takie miejsca w Tokio, które odwiedzamy za każdym razem, gdy tylko pojawimy się w tej niesamowitej metropolii. I Odaiba jest właśnie jednym z takich miejsc. Pisaliśmy o niej i pokazywaliśmy ją wielokrotnie, więc pomińmy ten przewijający się w tle element naszych tokijskich podróży i skoncentrujmy się tym razem na powodzie z którego tu trafiliśmy. A powód jest niemały, oj niemały, bowiem mowa tu o potężnym mechu, czy też, jak kto woli - wielkim robocie - Gundamie. W końcu go dorwaliśmy z naszą kamerą i oto efekt. Nie obeszło się też bez niespodzianki.

Dodatkowo, tak w ramach bonusu-niespodzianki właśnie, natknęliśmy się na tłumy fanów zespołu X-Japan, którzy czekali na zorganizowaną przez Yoshkiego imprezę muzyczną w hali koncertowej ulokowanej tuż obok wielkiego robota. To się nazywa dobrze wyczuć moment, co?

Ci z was, którzy znają lepiej realia japońskich imprez muzycznych wiedzą, że takim pokazom towarzyszą najczęściej stoiska z gadżetami związanymi zarówno z samymi koncertującymi muzykami, jak i z tym konkretnym wydarzeniem. I ten przypadek nie był wyjątkiem, a że w naszym składzie znalazła się wieloletnia i zagorzała fanka tego zespołu, to też nie obyło się bez okrzyków radości i kosztownych zakupów - bo takie firmowe gadżety nie dość, że są bardzo ładne i zazwyczaj bardzo dobrze wykonane, to do tego również nie są najtańsze. A że chciałoby się mieć ich jak najwięcej, bo to niepowtarzalna okazja i tak dalej... rozumiecie sytuację? :)

No dobrze, ale wróćmy do głównego powodu naszej obecności na Odaibie, czyli do Gundama. Nie myślcie sobie, że to tylko wielka statua i nic poza tym - to również multimedialna instalacja, która - zwłaszcza po zapadnięciu zmroku - wyjątkowo skutecznie wciąga nas w klimatyczny świat Gundama. Wielki Gundam wyposażony jest w ruchome elementy oraz bogate oświetlenie, całości przedstawienia towarzyszy natomiast muzyka, feeria świateł, dialogi z filmu oraz wyświetlane w tle trailery/teledyski z anime. Nie dzieje się to jednak cały czas, lecz o określonych godzinach, a sam repertuar tych audiowizualnych pokazów jest zróżnicowany. Pokażemy wam tylko malutką próbkę tego co można tu ujrzeć i co udało nam się nagrać, gdyż YT blokuje tego typu materiały. Cóż, znak czasów.

To jednak nie wszystko. Sam wielki robot oczywiście jest świetną reklamą produkcji anime z tej serii, ale to jest Tokio - tu nic nie robi się na pół gwizdka. Wielkiej figurze Gundama towarzyszą aż dwa sklepy z gadżetami. No dobrze, jeden z nich to formalnie sklep, a drugi to kafejka, ale też pełna gadżetów, więc różnicy wielkiej nie ma. Zajrzeliśmy z naszą kamerą do obu miejsc i pokręciliśmy się trochę między półkami, żebyście sami mogli zobaczyć, jak to się ogólnie prezentuje. Komentujący to nasz kamerzysta Michał rozważa w tle, jak to wszystko po zakupie przewieść w walizce do kraju, więc nie zdziwcie się, gdy wspomni o upychaniu części robota w bieliźnie. To tylko standardowe problemy podróżującego fana - ale to już zupełnie inna opowieść.

Aha, a na koniec, jak zwykle, nie mogliśmy się powstrzymać przed (ponownym) spenetrowaniem innego, również mieszczącego się nieopodal, fanowskiego miejsca (w którym również już byliśmy z naszą kamerą) - domu handlowego w stylu retro z całą masą retro gadżetów z cudownie kolorowej i klimatycznej końcówki ery Shōwa. No i to już chyba wszystko. Na razie. Miłego oglądania. :)

JOF06 :: 07 :: Nerima: dzielnica z anime

2019-07-26T13:17:00.001+02:00

Nerima to w sumie bardzo zwyczajna, nisko zabudowana, dzielnica-sypialnia na opłotkach Tokio. Ale nie dla gustujących w klasykach fanów anime. Tu bowiem rodziła się historia tego przemysłu. Oczywiście, nie tylko tu, ale to ważne, choć niepozorne, miejsce. Nie przypadkiem więc wybraliśmy się z kamerą na małą przechadzkę właśnie do Nerimy. Nie po to, aby znaleźć coś konkretnego, ale po to, aby po prostu pospacerować i poczuć klimat z (nieprzypadkowych) anime rodem z lat 80. i 90. Ta dzielnica wszak naszpikowana była swego czasu studiami animacji, nic zatem dziwnego, że pojawiała się w tle w produkcjach z tamtych lat, takich jak np. "Ranma 1/2". I to właśnie ujęcia z tej klasycznej już animacji ujrzycie w migawkach w tym filmie.

Nasza fanowska wycieczka do Nerimy zaczyna się już na stacji kolejowej Oizumi, na której stworzono "Oizumi Anime Gate", wizualny przewodnik po związanych z tą dzielnicą produkcjach anime. Wszystko to dokładnie pokażemy Wam w naszym filmie na samym wstępie, a następnie skierujemy swoje kroki wgłąb dzielnicy, aby trochę pomyszkować po jej uliczkach. To będzie zwyczajny, ale i nastrojowy spacer...

...podczas którego - jak już zdążyłem wspomnieć - ujrzycie migawki z klasycznego anime "Ranma 1/2". Nie będą one jednak idealnie dopasowane do danego punktu w którym akurat znajduje się kamera. Chodziło nam tu raczej o przekazanie klimatu, po części panującego w samej dzielnicy, a po części w głowie fana, który rozpoznaje w tym miejscu lokalizację pojawiającą się w tle produkcji, na których się wychował. Będzie to więc taki fanowski, nieco sentymentalny, spacerek. I... to chyba tyle. Zapraszamy na film. :)

JOF06 :: 06 :: Rosół po japońsku 2

2018-05-01T11:11:00.000+02:00

Wracamy do jednego z najsmaczniejszych i jednocześnie najbardziej klimatycznych miejsc w Jokohamie. Muzeum Ramenu, bo o nim mowa, to miejsce niezwykłe zarówno z kulinarnego, jak i historycznego punktu widzenia. Dla porządku przypomnijmy, że już gościliśmy w tym miejscu z naszą kamerą, a swoje wrażenia zawarliśmy w materiale "Muzeum Ramenu czyli rosół po japońsku" w trzeciej serii naszego cyklu. Tym razem - zgodnie z koncepcją bieżącej serii - pospacerujemy po całym obiekcie, abyście mogli dokładnie przyjrzeć się jego niezwykłym zakamarkom. Michałowi, głównemu kamerzyście tej serii, udało się nawet wcisnąć z kamerą do środka jednego z barów. Takich jadłodajni jest tu oczywiście więcej, gdyż w muzeum podaje się rameny z całej Japonii, a zatem wizyta tutaj jest doskonałym pomysłem np. na lancz, z czego zresztą pracujący w okolicach muzeum mieszkańcy Tokio często korzystają. Jeśli chcecie dowiedzieć się więcej na temat tego miejsca, zachęcamy do zapoznania się z wcześniej zrealizowanym materiałem (patrz: link wyżej), natomiast tak czy owak wszystkich zapraszamy na klimatyczny i pyszny spacer po Japonii roku 1958.

JOF06 :: 05 :: Hanami w Nakameguro

2018-04-29T14:23:00.001+02:00

Hanami, czyli święto podziwiania kwitnących kwiatów wiśni, to w Japonii święto narodowe. Aby świętować hanami wystarczy dowolny kawałek przestrzeni pod kwitnącym drzewem, jednak są też takie miejsca, które co roku na wiosnę, właśnie w czasie hanami, cieszą się wyjątkową popularnością. Jedną z takich miejscówek w Tokio jest Nakameguro. Aby jednak być bardziej precyzyjnym należy dodać, iż wieczorne podziwianie kwiatów wiśni zwane jest yozakura. Wspominamy o tym, gdyż do Nakameguro dotarliśmy w tym roku wieczorową porą, czyli na "wieczorne hanami" - yozakurę. Dodatkowo cała sytuacja miała miejsce w piątkowy wieczór, a więc tłumy były niebotyczne. Na szczęście japoński perfekcjonizm w organizacji tego typu wydarzeń i panowaniu nad tłumami jak zwykle zdał egzamin. Zapraszamy zatem na spacer uliczkami Nakameguro wieczorową porą podczas święta kwitnienia wiśni.

Nasze wcześniejsze filmy nakręcone podczas hanami:
• JOF01 :: 09 :: Hanami
• JOF02 :: 08 :: Sakura in the Night
• JOF04 :: 39 :: Świąteczne obżarstwo (hanami)
• JOF04 :: 47 :: Perfect Day: pod słońcem i sakurą

JOF06 :: 04 :: Retro Odaiba

2018-04-22T12:03:00.000+02:00

Niniejszy film jest poniekąd kontynuacją naszej wcześniejszej produkcji, nakręconej na tokijskiej wyspie Odaiba, noszącej tytuł "Sen o Odaibie". Jest też oczywiście całkowicie niezależnym odcinkiem (jak każdy z naszej serii), jednak tym wszystkim, którym spodoba się klimat Odaiby i zechcą lepiej zrozumieć to miejsce, polecamy również wspomniany wcześniejszy odcinek. Przypomnijmy, że Sen o Odaibie kończy się w pewnym specyficznym miejscu, na piętrze domu towarowego urządzonego w klimatach końca epoki showa, czyli mniej więcej latach 70-80-tych XX wieku. W niniejszym odcinku natomiast, po krótkim spacerze po znanych z poprzedniej części okolicach: pasażu spacerowym i nabrzeżu Odaiby, kontynuujemy nasz rekonesans właśnie tam, gdzie zakończyliśmy go poprzednim razem - na bajecznie kolorowym, pełnym retro klimatów, piętrze jednego z tutejszych domów towarowych. Tego miejsca nie da się opisać słowami, to trzeba zobaczyć.

Wspomniane piętro domu towarowego, stworzone z myślą o niepowtarzalnym kolorycie epoki showa, to nie tylko specyficzny klimat, ale również "gadżetowe eldorado" dedykowane właśnie miłośnikom tej epoki. To niczym wehikuł czasu, kraina nostalgii dla fanów XX-wiecznej Japonii. W tym niezwykłym miejscu znajduje się coś jeszcze - prawdziwa perełka - salon gier retro! I to nie jakaś atrapa symulująca tamte czasy, ale prawdziwy salon z działającymi automatami na których wciąż można grać! To wprost niesamowite! Byliśmy tu wiele razy i w końcu doszliśmy do wniosku, że warto to niezwykłe miejsce uwiecznić na filmie, aby podzielić się wrażeniami z innymi fanami retro automatów do gier, czującymi te czasy i kochającymi klasyczne gry. A zatem: zapraszamy raz jeszcze na Odaibę, lecz tym razem również w popkulturowych klimatach retro!

JOF06 :: 03 :: Depachika w Shibuya

2018-04-21T19:22:00.000+02:00

Depachika to skrót od "depato" (department store = dom towarowy) oraz "chika" (podziemia/piwnica), czyli: "podziemny dom towarowy", czy też "dom towarowy w podziemiach". I faktycznie depachika mieszczą się zazwyczaj w podziemiach co większych stacji metra, nad którymi (zazwyczaj) wyrastają domy towarowe; są to miejsca niezwykłe dla wszystkich smakoszy, gdyż można tu nabyć (na wynos) najróżniejsze gotowe potrawy z najwyższej, kulinarnej półki: od pieczywa i sałatek począwszy, poprzez dania główne, na wyrobach cukierniczych skończywszy. Depachika to doskonałe miejsca na zaopatrzenie się w pyszne przekąski/dania na przykład na hanami lub po prostu dobra okazja do spróbowania najlepszych dań restauracyjnych za bardzo przyzwoitą cenę. W Tokio znajduje się co najmniej kilka depachika wartych szczególnej uwagi, jedno z nich mieści się w podziemiach dworca Shibuya. A zatem zapraszamy na krótki spacer po depachika w Shibuya...

Inne filmy związane z zakupami spożywczymi w Japonii:
• JOF01 :: Tokyo mini-trip 13
• JOF04 :: 09 :: Pewien sklep spożywczy
• JOF04 :: 38 :: Kupujemy jedzenie na hanami
• JOF05 :: 09 :: Podjadamy różności w Tokio

JOF06 :: 02 :: Akira w Shibuya

2018-04-07T08:13:00.000+02:00

I oto przed nami kolejny spacer po Japonii, tym razem będziemy przemykać z naszą nieodłączną kamerą po centrum tokijskiej dzielnicy Shibuya. Zaczniemy od sławnego placu z pomnikiem Hachiko, mieszczącym się przed głównym wejściem do Stacji Shibuya, następnie pokluczymy po równie sławnym skrzyżowaniu, aby następnie udać się na poszukiwanie budowy nowej galerii handlowej Shibuya Parco, gdzie w tej chwili powstaje niesamowity, ponad 60-metrowy mural, poświęcony kultowej mandze i anime "Akira", dziełu autorstwa Katsuhiro Otomo. Premiera muralu zapowiedziana jest na rok 2019, a już teraz część projektu można ujrzeć na otaczających budowę osłonach.

Przypominamy, że w szóstej już serii z cyklu JOF, materiał nagrywamy w 60 klatkach na sekundę z użyciem osprzętu do stabilizacji obrazu, dzięki czemu nasze spacery po Japonii są niezwykle wyraziste i płynne. A zatem uruchomcie obraz w najwyższej rozdzielczości w trybie pełnoekranowym, rozsiądźcie się wygodnie w swoich fotelach i dajcie się ponieść tokijskimi ulicami. Zapraszamy!

Inne filmy z dzielnicy Shibuya:

• JOF01 :: Tokyo mini-trip Special: Shibuya Walk
• JOF02 :: short 07 :: Warszawa w Shibuya

• JOF02 :: short 09 :: Boczne uliczki w Shibuya
• JOF05 :: 10 :: Tradycja i nowoczesność

• JOF05 :: 21 :: Tokyo Run

JOF06 :: 01 :: Zakamarki Ameya-yokocho

2018-04-02T09:16:00.000+02:00

Wracamy z nową porcją materiałów prosto z Japonii już w szóstej serii cyklu JOF. W każdym sezonie staramy się wprowadzić coś nowego i również ta seria będzie nieco inna. Tym razem postanowiliśmy pokazać Wam Japonię z punktu widzenia spacerowicza. Bez niepotrzebnych dodatków i innych "wodotrysków" - oto Japonia taka, jaka jest naprawdę. W każdym z odcinków będziemy spacerować po różnych ciekawych miejscach uzbrojeni w kamerę rejestrującą w ostrym jak żyleta formacie 60 klatek na sekundę, dodatkowo jeszcze wyposażoną w system stabilizacji obrazu. Innymi słowy: obraz będzie nie tylko wyjątkowo wyrazisty, ale również niezwykle płynny. Mamy nadzieję, że taka forma podróżowania po Kraju Wschodzącego Słońca przypadnie Wam do gustu, gdyż w kolejnych epizodach planujemy odwiedzenie naprawdę intrygujących miejsc.

W pierwszym odcinku zapraszamy do spaceru po sławnym tokijskim targu Ameya-yokocho w dzielnicy Ueno. A dokładniej rzecz ujmując: głównie po jego mniej uczęszczanych zakamarkach, choć trafimy również do bardzo znanej, umiejscowionej tam świątynki oraz przemkniemy się przez zatłoczoną, centralną część targowiska. A zatem, usiądźcie wygodnie, przełączcie film na tryb pełnoekranowy i dajcie się zabrać w pełen uroków spacer po Japonii. Zaczynamy!

Inne filmy z targu Ameya-yokocho:
• JOF01 :: Tokyo mini-trip 08 :: Targ Ameyayokocho
• JOF03 :: 12 :: Ufo Catcher
• JOF04 :: 24 :: Tanie zakupy w Tokio
• JOF04 :: 72 :: Ueno Flashback
• JOF05 :: 07 :: Dźwięki targu Ameyayokocho

JOF05 :: 23 :: Atmo Tokyo

2018-02-13T14:19:00.000+01:00

Atmosfera panująca w Tokio jest wyrazista, esencjonalna, gęsta, a jednocześnie trudna do przekazania za pomocą filmu - czyli obrazów i dźwięków. To za mało, aby przekazać coś tak złożonego. A jednak próbujemy. Nie dlatego, że mamy nadzieję, iż uda nam się przenieść ten "feeling" w całości, gdyż jest to niemożliwe, lecz dlatego, że mając szansę na przekazanie choćby niewielkiej jego cząstki, mamy nadzieję pobudzić Was do działania - do podjęcia samodzielnej podróży do tego zjawiskowego miejsca.

Oto krótka impresja filmowa nakręcona pewnego wieczoru, gdzieś w uliczkach Tokio. Coś bardzo zwykłego i przyziemnego, a zarazem pełnego tej charakterystycznej, tokijskiej, japońskiej, nieuchwytnej atmosfery. Bo takie właśnie jest to miasto. Niezwykłe w swej zwykłości. Takie zawsze pozostaje w naszych wspomnieniach i marzeniach. I takie jest za każdym razem, gdy je odwiedzamy. Nigdy nie zawodzi. Zawsze wita nas tą samą ciepłą obietnicą wspólnej przygody. Zapraszamy na przechadzkę.

JOF05 :: 22 :: Z Tokio do Edo

2018-02-04T12:49:00.000+01:00

Czy wiecie, że Tokio nie zawsze nosiło taką nazwę? Kiedyś, zanim jeszcze zalano je betonem i poprzetykano wieżowcami, było równie tętniącym życiem miastem jak obecnie, tyle że zbudowanym głównie z drewna, no i rzecz jasna - o wiele niższym. Dawno temu drewniane Tokio zwano Edo, czyli Brama do zatoki, jako że leżało u ujścia rzeki Sumidy do zatoki, zwanej obecnie zatoką tokijską. W 1868 roku, gdy siogunat przekazał władzę cesarzowi, ten postanowił przenieść się z Kioto do Edo i jednocześnie nakazał zmianę nazwy miasta na Tokyo, czyli Wschodnia Stolica. To był oczywiście nowy impuls do rozrostu przyszłej metropolii, jednak nie jedyny, gdyż Edo również wcześniej rozrastało się w niesłychanym tempie. Już w okolicach 1720 roku Edo przekroczyło liczbę miliona mieszkańców, dołączając do grona największych skupisk miejskich na świecie. Dzisiaj Tokio jest największą metropolią świata - mieszka w nim niemalże tyle ludzi, co w całej Polsce.

Drewniane Tokio, a zatem wszelkie pozostałości po Edo, zniknęły w większości wraz z drugą wojną światową podczas - będących następstwem bombardowań - pożarów, które dosłownie pochłonęły miasto. Dzisiaj niewiele jest już miejsc, gdzie zachował się duch dawnego Tokio. Jednym z nich jest Muzeum Edo-Tokyo.

Muzeum Edo-Tokyo otwarto w 1993 roku. To fascynujące miejsce zarówno dla każdego miłośnika tej niesamowitej metropolii, jak i historii Japonii. Muzeum ilustruje Edo od drugiej połowy XIX wieku (epoki Meiji), aż do znanego nam Tokio epoki Showa, czyli końca lat 80-tych XX wieku (później dodano również kilka elementów wykraczających poza lata 90-te XX wieku). Nie jest to miejsce, które można zwiedzić w ciągu godziny. A zatem warto, a nawet trzeba, zarezerwować sobie na tę wyprawę pół dnia.

JOF05 :: 21 :: Tokyo Run

2017-07-23T16:18:00.000+02:00

To będzie dosyć dynamiczny odcinek, kolorowy i pełen energii, tak jak kolorowe i pełne energii jest Tokio. Pobiegamy trochę po stolicy Japonii, zajrzymy tu i tam, nacieszymy się panującym wokół klimatem fantastycznej metropolii oraz podzielimy się z Wami paroma fajnymi doświadczeniami i ciekawostkami.
W przelatujących obrazach może nie zawsze od razu dostrzeżecie o co chodzi, zatem poniżej podrzucamy kilka przydatnych podpowiedzi, które powinny uczynić film bardziej treściwym. Oto co ujrzycie w bieżącym odcinku. ▼

▲ KOLEJE JAPOŃSKIE

Zaczniemy od migawek z japońskiego metra. Pisaliśmy już o tym, jak niesamowitym tworem są japońskie koleje, więc tutaj ograniczyliśmy się tylko do kilku ciekawostek. Na filmie zobaczycie m.in. wszechobecne na większych tokijskich dworcach ekrany, które są absolutnie wszędzie - nie tylko w formie wolno stojącej, ale również wpasowane w ściany i filary. To daje niesamowity efekt, jakiego nie da się osiągnąć w przypadku plakatów - multimedialną, żywą przestrzeń. Zresztą, reklamy w Tokio to temat na osobną rozprawkę. Na dwóch ujęciach zobaczycie np. reklamy na... poręczach ruchomych schodów. A chwilę przedtem, człowieka pucującego boczne powierzchnie tychże schodów na przysłowiowy błysk. I nie jest to jakiś wyjątek, gdyż Japonia jest niezwykle czystym krajem. Niezwykle.

▲ SHINJUKU

Shinjuku to tokijska dzielnica rozrywki, największe zagęszczenie wszelkich atrakcji nie tylko w Tokio, ale w całej Japonii. Na filmie zobaczycie m.in. znaną ulicę mieszczącą się tuż przy placu obok sławnego dworca Shinjuku, przez który przewija się prawie 4 miliony pasażerów... dziennie. W Japonii jednak wszystko jest doskonale zorganizowane i tłumy niczym ławice ryb przepływają sprawnie przez dworcowe arterie. Większość z nich wylewa się właśnie na plac widoczny na filmie. Ma on bardziej kameralny klimat, niż ten w Shibuya.

▲ SHIBUYA

Na filmie ujrzycie również migawki ze sławnej dzielnicy Shibuya i to zarówno za dnia, jak i w fantastycznych światłach nocy. To centrum rozrywki i zakupów słynie z wielu rzeczy, a najsławniejsze z nich to wielkie skrzyżowanie przed dworcem kolejowym oraz pomnik Hachiko, również znajdujący się na placu przy wspomnianym skrzyżowaniu. A zatem, jeśli będąc w Tokio udacie się do Shibuya i zechcecie wyjść ze stacji na ten sławny plac, rozejrzyjcie się wokół i poszukajcie drogowskazów kierujących do wyjścia Hachiko. W ten sposób natychmiast znajdziecie się w samym medialnym centrum tej zjawiskowej dzielnicy.

▲ UENO

Następnie trafimy do niepozornej dzielnicy zwanej Ueno, której niska zabudowa i przyziemny przyjemny klimat, sugerują raczej brak atrakcji, gdy tymczasem Ueno - o czym również wspominaliśmy wielokrotnie - to sławny park, świątynie, masa muzeów, niesamowity targ Ameyayokocho, zoo i wiele innych atrakcji. Tu naprawdę wiele się dzieje, choć na to nie wygląda. Tym razem jednak pominęliśmy to wszystko i pod wpływem impulsu, jeszcze na gorąco, nagraliśmy wrażenia zaraz po tym, jak zostawiliśmy nasz drogocenny sprzęt fotograficzny w ruchliwym barze z hamburgerami. O tym, czy go odzyskaliśmy, opowiemy w filmie.

▲ DOBRE SUSHI

Nadal pozostając w dzielnicy Ueno wybraliśmy się do naszej ulubionej sieci barów sushi - Sushizanmai. Na filmie mówię o cenach z "dolnej półki średniej półki" i jakości z "górnej półki", przepraszam za te może nie dla wszystkich klarowne wyjaśnienia, lecz gdy mam przed oczami tak dobre jedzenie, trudno mi się skoncentrować. Właściwy przekaz jest taki: Sushizanmai to doskonała sposobność na zjedzenie sushi o jakości "topowo restauracyjnej" za cenę troszkę poniżej średniej. W tym przypadku oznacza to 100-200 jenów za porcję sushi na ryżu. To może się wydawać wiele, ale gdy spróbujecie tej jakości (wartej w realiach Tokio setki złotych), szybko zrozumiecie, że jest to nie lada okazja. Innymi słowy, jeśli wydaje się Wam, że wiecie jak powinno smakować dobre sushi... zajrzyjcie do Sushizanmai, a Wasze kubki smakowe ufundują Wam świątynię.

▲ SUMIDA

Naszą podróż zakończymy - niekiedy dosyć nietypowymi - migawkami znad Sumidy, przepływającej przez stolicę Japonii rzeki, na której i wokół której zawsze wiele się dzieje. Podobnie jak podczas naszych podróży.

Teraz już wiecie co i jak, a zatem - miłego oglądania! ▼

JOF05 :: 20 :: Festiwal Oeshiki w Ota

2017-06-11T11:29:00.000+02:00

I tak oto trafiliśmy na kolejny japoński festiwal (matsuri), tym razem do miejscowości Ota. Festiwal nazywa się Oeshiki i jest organizowany od ponad 700 lat pod patronatem świątyni Ikegami Honmonji. Ciekawostką jest to, że owe matsuri odbywa się w wielu miejscach w Japonii, ale to właśnie to w Ota jest uważane za najbardziej prestiżowe, gdyż to w tej świątyni zmarł święty Nichiren, a cała impreza odbywa się właśnie ku jego czci. Tyle teorii, bo w praktyce nie ma to większego znaczenia, gdyż nie jest to święto religijne w naszym tego słowa rozumieniu, lecz doskonała okazja, aby poskakać, powalić w bębny i zajadać się mnóstwem pyszności (wszechobecny w Japonii alkohol pominę milczeniem). Jeden z japońskich uczestników tego festiwalu stwierdził, że ten typ matsuri jest esencjonalnie japoński, bo koncentruje się na tych trzech elementach: tańcu, bębnach i jedzeniu. I tak właśnie było.

Pochód barwnych tancerzy podczas festiwalu Oeshiki zaczyna się na stacji kolejowej (stąd zobaczycie najwięcej ujęć na naszym filmie), kończy pod wspomnianą świątynią (tam również dotrzemy) i ma długość dwóch kilometrów. Udział w zabawie biorą mieszkańcy w praktycznie każdym wieku (co również ujrzycie na filmie), od przedszkolaków, do - jak to ładnie określają Japończycy - weteranów życia. Każda grupa biorąca udział w pochodzie ma własne stroje i w taki czy inny sposób - czy to tańcem, entuzjazmem, choreografią, czy też wyjątkowo okazałym wystrojem - próbuje zabłysnąć przed widzami i daje z siebie wszystko, czyli typowo po japońsku - "ganbaruje". To pokojowe współzawodnictwo nadaje tej imprezie fantastycznej dynamiki. Choć trzeba mieć sporo energii, aby dotrwać do końca, nawet jako widz.

No i oczywiście wspomniane już - jedzenie. Setki stoisk z tym, co Japończycy lubią najbardziej podjadać na takich imprezach. Każdy tu znajdzie coś dla siebie. Jest tu tego tyle, że można by wyżywić spore miasto przez co najmniej jeden dzień. Niemożliwe? Otóż - być może na zdjęciach i filmie tego nie widać - ale ten oto festiwal w tym oto niewielkim miasteczku odwiedza aż 300 tysięcy uczestników. Witajcie w japońskie rzeczywistości.

Zanim ktoś się skrzywi na widok pieczonych ośmiorniczek, czy temu podobnych specjałów, uwierzcie mi: trzeba spróbować, żeby oceniać. Japońskie jedzenie jest pyszne, choć zdarza się, że przy wzmożonej produkcji dla masowego klienta, niektórzy właściciele stoisk czasami bywają niezbyt dokładni, co zauważam w naszym filmie (patrz: takoyaki - słodkawe kuleczki z kawałkami ośmiornicy, pochłaniane przez członka naszej ekipy, Michała. Choć inna sprawa, że on jadł je pierwszy raz i jemu smakowało). Niedokładność w tym przypadku polegała na tym, że smak "ciasta naleśnikowego" z którego robione są kuleczki, był zbyt "rozwodniony", a kawałki ośmiornicy, które powinny być malusieńkie niczym pestka pomarańczy, były zbyt duże i drażniły swoim kwaśnym, marynowanym posmakiem. Nie wiem, czy Japończycy uważają coś takiego za błąd, mi w każdym razie - wytrawnemu miłośnikowi takoyaki - takie niedopatrzenie nie przypadło do gustu. Ale, dosyć marudzenia - na takoyaki przyjdzie jeszcze w naszej serii czas. Sam festiwal natomiast uważamy za udany i serdecznie Wam polecamy!

JOF05 :: 19 :: Sen o Odaibie

2017-04-23T10:43:00.002+02:00

Nastrojowy powrót na Odaibę. Ale również impresja, mająca na celu przekazanie choćby ułamka emocji, jakie towarzyszą nam podczas każdej podróży po Japonii. Dlaczego akurat raz jeszcze Odaiba? Właściwie z jednej strony bez poważniejszej przyczyny, gdyż Tokio obfituje w nastrojowe i zapadające w pamięci miejsca. Z drugiej natomiast Odaiba wydaje się bardzo dobrym wyborem, aby pokazać stolicę Japonii, największą metropolię świata, z pewnego dystansu. Na jednym, spójnym, zapadającym w pamięci obrazie. Gdy odwiedzicie to miejsce po raz pierwszy, doświadczycie czegoś, czego zazwyczaj wtedy doświadczają wszyscy odwiedzający tę wyspę: uderzy w Was niezwykłość tego miasta-zjawiska. Tokio, senne, nierealne i jednocześnie tętniące życiem z właściwą tylko sobie niezwykłą dynamiką. Jarzące się na drugim brzegu Rainbow Bridge oraz Tokyo Tower, będą się do Was uśmiechały w towarzystwie miliona świateł i to będzie jeden z tych momentów, gdy Tokio do Was przemówi. Do nas przemawia cały czas. Zapraszamy na Odaibę, być może za chwilę Tokio przemówi i do Was.

Autorem niesamowicie klimatycznej muzyki, którą usłyszycie w tym filmie, jest Piotrek Jaczewski, bez którego dźwięków ten emocjonalny kawałek zapisu audiowizualnego nie byłby tak sugestywny. Z Piotrkiem współpracowaliśmy już przy tworzeniu kilku filmików z serii JOF i dzięki temu każdy z nich zawsze zyskiwał wyjątkowa jakość. Tak jest i tym razem. Miłego oglądania. I słuchania.

Ale, ale - Odaiba i panorama Tokio to jedno, ale podróż kolejką Yurikamome, to dodatkowe, niesamowite doznanie. Zwłaszcza, gdy wybierzecie się w tę podróż w czasie trwania zachodu słońca. My tym razem nie do końca wcelowaliśmy, jeśli chodzi o widoki podczas jazdy kolejką, ale i tak było - jak zwykle - zjawiskowo.

Tak, wiem, mówiliśmy już o tym w naszej serii niejednokrotnie, ale zawsze warto podkreślić to raz jeszcze, gdyż na Odaibę można się dostać - jeśli mówimy o transporcie lądowym - również metrem. Owszem, jest to szybka i wygodna opcja, ale w ten sposób stracicie ujmujące widoki i część uroku tego miejsca.

Na Odibę jeszcze wrócimy, gdyż kryje się tu wiele ciekawych miejsc, które zamierzamy Wam pokazać, ale to już będą zupełnie inne opowieści...

Tymczasem, jeśli spodobał Ci się "Sen o Odaibie", zachęcamy do obejrzenia odcinka pt. "Retro Odaiba", który jest poniekąd kontynuacją powyższego filmu.

JOF05 :: 18 :: Dom pełen tradycji

2017-04-08T16:50:00.000+02:00

Jeśli macie ochotę pokręcić się po tradycyjnej japońskiej posiadłości, oto dobra okazja. Tradycyjny japoński dom oraz towarzyszący mu (bo jakżeby inaczej!) tradycyjny japoński ogród - to ponadczasowa kombinacja, która nie przestaje zachwycać i inspirować. I wcale nie musicie w tym celu jeździć po zapomnianych przez ludzi i czas japońskich wsiach (choć to oczywiście intrygująca opcja, którą również zamierzamy zrealizować!), ale możecie doświadczyć zetknięcia z ekstremalnie tradycyjną Japonią będąc w Tokio. W samej stolicy Japonii bowiem, jak i w najbliższych okolicach, istnieje więcej tego typu atrakcji, a na pewno podczas pobytu w Tokio jedną z najszybszych do zobaczenia jest Kyu Asakura House, Dom Asakura - arcydzieło tradycyjnego piękna japońskiego domu. Bilet wstępu to koszt zaledwie 100 jenów, a to niezwykłe miejsce znajdziecie w dzielnicy Daikanyama. Warto podkreślić, że nie jest to żadna rekonstrukcja, lecz oryginalny budynek z 1919 roku, który jakimś cudem przetrwał dwa potężne kataklizmy, które zrównały stolicę Japonii z ziemią: wielkie trzęsienie ziemi z roku 1923, jak i wielkie pożary z okresu bombardowań Tokio podczas drugiej wojny światowej. Oto kawałek piękna i historii. A zatem, wszystkich tych, którzy jeszcze nie mieli okazji, a mają ochotę pospacerować po korytarzach oraz ogrodzie klasycznego japońskiego domu, zapraszamy na przechadzkę. Uwaga, przed wejściem należy ściągnąć buty!

JOF05 :: 17 :: Totoro pod wielkim drzewem

2017-03-26T16:17:00.000+02:00

I znowu, choć tylko na chwilkę, wracamy pod wielkie tokijskie drzewo, czyli pod Tokyo Sky Tree. Tym razem jednak nie po to, by na nie wchodzić, lecz po to, aby poszukać pod nim Totora. A dokładniej rzecz ujmując, odwiedzimy jeden ze sklepów Totoro Shop. Placówek tej sieci w Tokio i okolicach znajdziemy sporo, ale ten jest wyjątkowy, nie tyle ze względu na swe rozmiary, gdyż te są standardowe, co ze względu na wyjątkową oprawę wizualną. No, a do tego symboliczna lokalizacja pod największym "drzewem" na świecie również pobudza wyobraźnię. Jeśli będziecie w pobliżu i jesteście miłośnikami filmów ze Studia Ghibli, odwiedziny tego miejsca naprawdę nie będą stratą czasu.

W drugiej części filmu zajrzymy do jednego ze sklepów fanowskich mieszczących się w tokijskiej dzielnicy Ueno. Tam również znajdziemy stoisko Totoro Shop, ale oprócz tego masę innych fanowskich gadżetów. Nie sposób je wszystkie pokazać, więc ograniczyliśmy się do szalonego rajdu z kamerką labiryntem pełnym kolorowych drobiazgów. Tokio to istny raj dla maniaków japońskiej popkultury i mamy nadzieję, że ten krótki optymistyczny filmik odda chociaż niewielką część tego radosnego fanowskiego klimatu, jaki panuje w tego typu miejscach. Miłego oglądania!

JOF05 :: 16 :: Festiwalowe Kawagoe

2017-03-11T18:04:00.000+01:00

Około pół godziny jazdy pociągiem od centralnej części Tokio, leży historyczne miasteczko Kawagoe. Jego sławna historia sięga epoki Edo, gdy zwano je Małym Edo, czyli Małym Tokio, gdyż tak się kiedyś nazywała dzisiejsza stolica Japonii. W epoce Edo Kawagoe było ważnym dla stolicy miastem ze względów strategicznych, stąd jego podobieństwo pod względem architektonicznym i kulturowym do stolicy Japonii z tamtego okresu. Dzisiaj jedną z największych atrakcji Kawagoe jest jego główna ulica zabudowana klasycznymi budynkami magazynowymi Kurazukuri i stąd też nazwa całej ulicy z której nawet pousuwano okablowanie, aby jak najbardziej upodobniła się do epoki w której powstawała. Ma to swój wyjątkowy klimat, dlatego właśnie zarówno Japończycy, jak i turyści, przyjeżdżają tutaj, aby - robiąc zakupy w klasycznych sklepikach - doświadczyć nostalgicznej atmosfery z przeszłości. Oczywiście o atrakcjach Kawagoe można mówić dłużej i na pewno to jeszcze uczynimy przy następnej okazji, gdyż postanowiliśmy sobie, że tu wrócimy. Dlaczego? Ano dlatego, że przyjechaliśmy do Kawagoe przy okazji festiwalu, który odbywa się w tym mieście w październiku każdego roku. Festiwalowy kolorowy zgiełk tak nas pochłonął, że zabrakło nam energii i czasu, aby dokładnie spenetrować całe miasto, postanowiliśmy więc uczynić to, gdy z Kawagoe znikną festiwalowe tłumy. W tym odcinku zobaczymy nie tylko (choć głównie) festiwal, ale również zajrzymy w kilka innych miejsc w Kawagoe, między innymi pokażemy Wam sławne 540 statuetek Rakan, wśród których - jak głosi legenda - podobno każdy może odnaleźć własną twarz. A zatem, oglądajcie uważnie.

JOF05 :: 15 :: Bujanie turystów

2017-02-12T15:01:00.001+01:00

Trzęsienia ziemi w Japonii to rozległy temat i w zasadzie w tym filmie ledwie się o niego otarłem. A zainspirowały mnie do tego pęknięcia na ścianie mojego tokijskiego lokum, które w pewnym momencie zwróciły moją uwagę. Wtedy też przypomniałem sobie, jak wiele osób z którymi rozmawiam na temat Japonii, a które myślą o podróży do tego kraju po raz pierwszy, obawia się czyhających tam naturalnych kataklizmów. W tym oczywiście, przede wszystkim - trzęsień ziemi. Wynika to głównie z tego, że współczesne media żyją nie tyle z przekazywania informacji, co z nakręcania sensacji, stąd każde trzęsienie ziemi w Japonii podczas którego zawali się choćby jeden drewniany domek, rozdmuchiwane jest do granic absurdu. I stąd też prosta droga przeciętnego amatora-globtrotera do strachu przed tymże zjawiskiem. Z moich długoletnich doświadczeń podróżnika wynika jednak bardzo prosta rzecz: generalnie nie ma się czym przejmować. Musielibyście bowiem mieć wyjątkowego pecha, aby trafić w centrum wielkiego trzęsienia ziemi, które mogłoby realnie Wam zagrozić. O wiele bardziej powinniście się obawiać np. udławieniem sushi (uspokajam: jedzenie sushi nie jest niebezpieczne). Nawet historyczne już trzęsienie z 2011 roku nie byłoby takie straszne, gdyby nie zgrało się z tsunami oraz zalaniem elektrowni atomowej. Tokio, przez które wtedy przeszło setki wstrząsów wtórnych i to niejednokrotnie naprawdę solidnych, właściwie nie ucierpiało, jeśli nie liczyć bałaganu na półkach sklepowych, potłuczonego szkła i okresowych problemów z dostawą elektryczności. Światowe media oczywiście kreowały swoją wersję wydarzeń nadając ze stolicy Japonii i szukając obiektywami swoich kamer paniki i wszelkiej destrukcji. Mimo, że nie udało im się tego wszystkiego znaleźć, nie przeszkadzało to w kreowaniu klimatu armagedonu, gdy tymczasem prawdziwe ofiary tonęły w falach tsunami na północy kraju. Tokio było wtedy spokojne i funkcjonowało jak zwykle. Wiem co mówię, gdyż byłem tam wtedy, a swoje wrażenia na gorąco opisałem w tym oto tekście: Japonia po katastrofie 2011: medialna bzdura.

Ten filmik powstał pod wpływem impulsu i chociaż porusza dla niektórych dosyć stresujący temat, to jest w całości bardzo odprężający i mam nadzieję, że chociaż troszkę uspokoi wszystkich tych, którzy zamierzają wybrać się do Japonii po raz pierwszy i zamiast cieszyć się z tego doświadczenia, przejmują się sensacyjnymi doniesieniami mass mediów. Oczywiście, zawsze należy zachować podstawową ostrożność, ale nie można pozwolić, aby bezpodstawny strach zdominował tak fantastyczne doświadczenie jakim jest podróżowanie po Japonii. Powtarzałem to wielokrotnie i powtórzę to raz jeszcze: Japonia to najbezpieczniejszy kraj na świecie.

A tak swoją drogą, tzw. trzęsienia ziemi bardziej kojarzą mi się z bujaniem niż trzęsieniem. ;)

JOF05 :: 14 :: Akiba

2017-02-03T15:25:00.000+01:00

Akihabara, nazywana przez wielu w skrócie Akiba, to jedna z najpopularniejszych tokijskich dzielnic i absolutny numer jeden, jeśli chodzi o japońską popkulturę: mangę, anime, elektroniczną rozrywkę. Akihabara jest też największym japońskim marketem elektrycznym i elektronicznym. To specyficzne, hałaśliwe, kolorowe miejsce, wypełniają najnowsze nowinki techniczne oraz nieskończona liczba fanowskich gadżetów, rozrzuconych po setkach sklepów poukrywanych w fantastycznym labiryncie uliczek. Tak Moi Drodzy, to właśnie tutaj narodził się otakizm. Jeśli jesteście miłośnikami japońskiej popkultury i wybieracie się do Tokio, odwiedzenie Akihabary to rzecz absolutnie obowiązkowa!

W Akihabarze byliśmy z naszymi kamerami wielokrotnie, starając się przybliżyć Wam to bajecznie kolorowe, przepełnione technologią i popkulturą miejsce. Tym razem proponujemy szybką filmową przebieżkę po wybranych miejscowych zjawiskach i trendach - coś w sam raz na dobry początek przygody z Akibą. A zatem, witajcie w fanowskim raju: oto Akihabara!

WIĘCEJ AKIHABARY?!

Jeśli zainteresowała Cię Akihabara i chcesz zobaczyć więcej filmów na ten temat, być może zainteresują Cię nasze wcześniejsze filmiki zrealizowane w tym miejscu:

• JOF01 :: 07 :: Akihabara
• JOF02 :: 07 :: Fan w Tokyo!
• JOF02 :: short 04-05 :: Nocna Akiba
• JOF04 :: 26 :: Wasabi w Akibie
• JOF04 :: 28 :: Przerwa na papierosa w Akibie
• JOF04 :: 36 :: Szalona Akihabara!

JOF05 :: 13 :: Tokyo Skytree

2017-01-22T18:05:00.004+01:00

Tokyo Skytree: nowy symbol stolicy Japonii.

Długo nam zajęło ukończenie tej "globtroterskiej misji", najpierw bowiem czekaliśmy na zakończenie budowy gigantycznej wieży, a potem porwało nas w zupełnie inne rejony Japonii. Ostatecznie jednak doczekaliśmy się wielkiego finału, wjechaliśmy na górę i... oto efekt. Materiał do naszego filmiku poświęconego Tokyo Skytree nagrywany był od roku 2009 do 2015. A co udało nam się zarejestrować? - sami zobaczcie!

Tokyo Skytree to nie tylko wieża widokowa, ale cały kompleks restauracyjno-handlowy, a także wieża nadawcza, gdyż wobec pnącego się w górę miasta, Tokyo Tower nie jest już wystarczająco wysoka, aby fale radiowe i telewizyjne mogły dotrzeć do każdego zakątka metropolii.

Z tak wielkiej wysokości największa metropolia na świecie wygląda niczym miniatura miasta.

Wielkie monitory dotykowe umieszczone przy oknach, pozwalają na szybką identyfikację wybranych miejsc.

Maskotka Tokyo Skytree.

Ci z Was, którzy oglądają naszą filmową serię, dobrze wiedzą, że bywaliśmy już z kamerą JOF na różnych tokijskich puntach widokowych: zarówno na szczytach budynków, jak i na sławnej Tokyo Tower. Nie jest to zatem pierwszy nasz film tego typu, a zważywszy na fakt, że Tokyo Skytree jest (na dzień dzisiejszy) najwyższą tego typu budowlą na świecie, pokusiliśmy się o pewne podsumowanie. A zatem: jeśli wybieracie się do Tokio i planujecie wjechanie na jeden z punktów widokowych z których można podziwiać tę największą metropolię świata, ten film może Wam się przydać. Miłego oglądania!

Jeśli podobał Ci się ten film, być może polubisz również i te:
• JOF03 :: 15 :: Tokio z wieżą w tle
• JOF02 :: 17 :: Tokio z dachu
• JOF02 :: 03 :: Tokyo Orange View
• JOF01 :: 02 :: Tokyo Tower

JOF05 :: 12 :: Harajuku dla babć

2016-07-02T17:10:00.000+02:00

W samym Tokio znajduje się mnóstwo najróżniejszych ulic handlowych, odkrytych i zadaszonych, małych i dużych, uniwersalnych i ukierunkowanych na konkretną grupę klientów - jest naprawdę w czym wybierać. Takie pasaże moim zdaniem są o wiele fajniejsze, niż wszelkiego rodzaju domy handlowe - oba rodzaje miejsc odwiedzaliśmy nieraz w naszej serii. Oto kolejne, naprawdę warte uwagi: ulica handlowa Jizo-dori w tokijskiej dzielnicy Sugamo. Na pierwszy rzut oka niczym szczególnym się nie różni od podobnych tego typu miejsc w Tokio, ale wystarczy wmieszać się w tłum tej 800-metrowej uliczki handlowej, aby poczuć pewien specyficzny powiew przeszłości. Jest to bowiem miejsce ukierunkowane na potrzeby ludzi starszych i czasami nawet zwie się je żartobliwie "Harajuku dla babć".

Jizo-dori, czyli "ulica Jizo", jest jednocześnie zwykła i niezwykła. Zwykła, bo w Tokio odwiedziłem wiele miejsc takich jak to - emanujących "duchem minionych lat" - to jeden z elementów charakterystycznych tej metropolii. Poza tym, jak wspominam w filmie, ten handlowy deptak ma w sobie coś z "uniwersalnego kiczu" - w pozytywnym tego słowa znaczeniu - jest swojski, przyjazny, naturalny, sympatyczny. Z jakiejkolwiek części świata byśmy nie przybyli, poczujemy się tutaj po prostu - dobrze. A niezwykła, bo dzięki starszym ludziom, którzy tu dominują, stykamy się z wciąż żywą historią, która tutaj znalazła dla siebie spokojną oazę. Objawia się to we wszystkim, co jest tu oferowane: kuchni, garderobie, przedmiotach codziennego użytku, usługach. Wszyscy starsi ludzie, których tu spotkaliśmy, byli spokojni, uśmiechnięci i życzliwi. Jeśli będziecie w pobliżu, zajrzyjcie do dzielnicy Sugamo na Jizo-dori, a na pewno spędzicie tu miłe chwile.