Veel verteerbaarder indrukken troffen wij zaterdag aan op Laundry Day. Een event waar ik allicht nooit zou verzeilen, ware het niet dat ik in mijn niet manische drang tot belangrijkdoenerij gebombardeerd ben tot resident photographer van een aanstormend dj-duo en tevens openingsact: Wonder Boys.

Daarvoor dus. En ook voor de draken natuurlijk. Indrukwekkend beesten.

Slideshow

Naar het schijnt is het warm in Benin, maar dat kunnen ook vooroordelen van mijnentwege zijn.

Ik zal er weldra zekerheid over hebben, want het is daar dat ik uit arbeidsmotieven naartoe trek. Niet alleen. In feite ben ik slechts een bleek aanhangsel van een schone delegatie met ondermeer Jef Colruyt, Marianne Thyssen, Rik Van Cauwelaert en Piet Vanthemsche.

De reden van ons samenzijn? Nu er zo binnenkortelijk mogelijk Beninese rijst in de Colruyt zal liggen, gaan we kijken welke lessen er voor bedrijven, politiek, boeren en ngo’s te trekken zijn uit dat experiment.

Ik kan niks garanderen, maar hopelijk kan ik af en toe een tweetje laten vliegen: http://twitter.com/jasperwiet

Een onmiddellijk gevolg van deze nooslijke feitelijkheid is dat steeds nieuwe avonturiers van het restaurantcircuit zich door de menukaart laten verleiden tot het uitproberen van een emmertje schelp. Helaas wil het geval dat niet alle lichaamsgestellen de schamele schelpinhoud tot het goede uiteinde kunnen verteren. Daar komen brokken van.

De tastbare repercussies daarvan kruiste ik fietsend op weg naar huis. Het was een dinsdagavond en al even na middernacht – strikt genomen woensdag dus. Een weekdag mag geen excuus vormen om de tappende middenstand op dat tijdstip nog van omzet te voorzien. ‘t Is verdorie dorstig weer, zei Frank, en een mens riskeert uit te drogen indien hij veel meer dan 6 uur onder de dons zweet ligt te dampen.

Eerst zag ik enkel een voorovergebogen vrouw in zebrajurk met zo’n riem rond haar middel die een eenrichtingsstraat breed is. Vervolgens merkte ik de man naast haar op. Hij zat weggezakt op zijn knieën, één hand steunend op het linkervoorwiel van een geparkeerde wagen.

Uit haar doen concludeerde ik dat dit geen gewoontegedrag was van haar gezel. Doch wanneer venten op hun knieën zeigen voor een vrouw, strekt afstandelijkheid tot aanbevelen.

De toestand bleek evenwel mijn vooroordelen tegen te spreken. Bij nader inzien was de man doende om krachtens al zijn overtuiging zijn maaginhoud tegen het asfalt te keilen. Op het gezicht van de dame viel ontzetting af te lezen. En onmacht. Ik stapte van mijn fiets.

Mevrouw keek mij sprakeloos aan. Alsof ze kniehoog weggezakt stond in de diaspora van verzuurde etensresten. Ik vroeg of er iets scheelde. Een vraag met een retorisch gehalte dat aan het bitterste cynisme grenst – zo besefte ik pas toen het laatste woord mijn mond verliet. Bij wijze van reddingsboei voor mijn overkomen, voegde ik er dus meteen aan toe of ik iets kon doen om hen ter hulp te zijn.

Affirmatief. “Mijn sjakosj vasthouden.” Zo kon ze vermijden dat haar flinterdunne sjaal zich van haar nek afrolde en zich in het braaksel drenkte van de man die haar broer bleek te zijn.

Broer leek inmiddels zijn laatste maag-spasmen aangesneden te hebben. Zijn devote modus operandi deed nochtans vermoeden dat hij het tot zijn mission statement rekende om een afgelijnde parking vol te spouwen.

Of het gaat gaan?
“‘t Gaat gaan”, sprak ze terwijl ze gebaarde om haar handtas.
“‘t Moeten die mosselen geweest zijn”, richtte hij zijn eerste woorden met betraande ogen tot mij. “Nooit meer.”
“‘t Is niet meer zover tot de auto”, troostte de zus.

Zus zou nog in een café verderop een emmer water vragen. Om de brokken naar een stroomafwaarts gelegen rioolput te dirigeren.

Zo eens bodemloos gubbelen: het kan pertang goed doen. Dat hield ik voor mezelf. Maar ‘t is toch waar zeker?

Mijnheer Pirquin heeft namelijk eindelijk zijn eindwerk online gegooid. Mijnheer Pirquin is evenals ik afkomstig van Overijse en studeerde animatietechnieken of toch alleszins iets met veel tekenen en beweging.

Mijnheer Pirquin maakte als eindwerk “Circus Ernesto”. Dat zegt wat er te zien is en er is zonder twijfel meer werk in gekropen dat ik mij ooit wil voorstellen. Daarom: hulde en een verdiende embed. De soundtrack kleeft trouwens nog altijd in mijn oor.

Circus Ernesto from Willem Pirquin on Vimeo.

Zoals alles is ook Mijnheer Pirquin te koop. Zijn grafische diensten om te beginnen. Ik hoef u niet te zeggen hoe moeilijk een kleine zelfstandige het heeft om zelfs zijn ongeboren kinderen te voeden.

Dat het mij goed vergaan is, las u al. Dat u daar alle zusammen 1.245 euro voor overmaakte naar Vredeseilanden, is bij deze dan ook gevulgariseerd.

1.245 euro… Dat zijn omgerekend 15.100 frikandellen.

Aan zij die gesponsord hebben: dank.

Aan zij die niet gesponsord hebben: u krijgt daar nog wel eens een kans voor.

Weinig groepen waar ik zo onbeschaamd fan van ben. Meebrulbare melodieën op teksten waarvan elke zin een toepassing in de onelinerkunde kent. En live altijd goed. Dat in combine met frisse pils en een schare alte kameraden was rede genoeg voor een visitatie aan de heimat. Leve de zomer.

Hieronder de fotoreeks.

Ik nam waar: een geruite debardeur, een zwart duimdik brilmontuur, een jeans die afgemeten sleet op kniehoogte exposeerde en bruinlederen schoenen met een hoog loopgrachten-gehalte. Mij maak je dan niks wijs. Of toch. Het kon ook gewoon een modebewust medemens zijn die daar rechts van mij zitting nam.

Ik besloot de uitkomst van mijn overweging nog even op te houden voor nadere observatie. Niet voor twijfel vatbaar was de lijfgeur van zijn viervoeter-terrier. De emissie van rottingswinden afkomstig van de vacht van het wankel-oude dier, benamen meer dan alleen de eetlust. In de zonovergotenheid van het plein, vermengde die geur zich nog met die van de nabijgelegen friet-kroeten met samoerai en de driekwart afgekauwde dorum kepab die ooit tot hetzelfde menu behoorde.

Hoe gaat ie?

Op een publieke plaats een boek lezen is inderdaad een riskante onderneming. Bijvoorbeeld omdat er ongenode personages verblijf kunnen kiezen op de vrije plaatsen van de bank.

“Jelle? Serieus? Ben jij het? Heeej! Nou zeg, is me dat lang geleden. Hoe gaat ie?”
Haar schelle stemgeluid trok mijn aandacht weg van het hiervoor beschreven geurenpalet. Verwonderd keek ik links van mij, waar ze zich inmiddels had gestationeerd met een aplomb dat aan zelfvertrouwen niet ontbrak. Haar jurk was onderaan scheef afgeknipt, waardoor haar ene been er korter uitzag dan het andere.

“Goed. Ja, eigenlijk wel goed”, verbeet ik mijn verwondering en onvrede over de verstoorde rust. “En jij?”
“Nou, heerlijk hoor. Je weet wel: toffe job en een ge-wel-dig lief.” Ze helde wat over en knipoogde daarbij als moest ik een tweede en derde betekenislaag zoeken onder die zin.

Enig

Wat ik tegenwoordig doe “voor mijn kost”, wilde ze dadelijk weten. Op het gevaar af als naïeve wereldverbeteraar gearchiveerd te worden in het eerste indruk, gaf ik toe dat ik voor een ngo werk. Dat vond ze gelijk “enig”. Zo enig dat ze de sluizen van een eerste spraakwaterval opendraaide en een slof gemeenplaatsen over het Afrikaanse continent neerkletterde.

Haar exacte woorden schieten mij niet te binnen, maar ik parafraseer: die zwartjes rammelen misschien wel van de honger, maar sjonge, ze lachen toch maar telkens hun hagelwitte negertandjes bloot, terwijl hun bolle hongerbuikjes op en neer schudden van pure pret.

Tapis-plain

Inderdaad, hoe de tandwielen van deze wereld precies in elkaar draaiden, moest je haar niet vragen. Of net wel natuurlijk. Ik parafraseer andermaal: de wereld gaat om zeep, dat is bewezen, maar veel is daar niet aan te doen, en van de politiek moeten we ‘t ook niet verwachten, dus we doen maar beter op, want anders zijn wij twee keer gestraft.

Lichamelijk was zij verre van onaantrekkelijk, analyseerde ik terwijl haar wereldbeschouwende spraakwaterval in intensiteit toenam. Doch geestelijk spreidde zij een oppervlakkigheid die uitnodigde er tapis-plain op te leggen. Ik besloot dus vooral geen actie te ondernemen om door de permafrost van haar betweterigheid te penetreren.

Ik liet ook bewust na te vragen wat zij dan wel deed “voor haar kost”. Met geloofwaardige interesse frulde ik aan de kaft van mijn boek, terwijl zij haar laatste inzichten aangaande de teloorgang van mensheid over mij uitkieperde.

Zoiets wijs

“Nou zeg, vind je mij niet interessant?” beet ze mij een twintigtal seconden na het opdrogen van haar woordenvloed de neus af.
De waarheid is iets waar men zuinig op moet zijn. Ik duikelde dus mijn meest oprechte “mah, waarom zou ge dat denken” boven.
“Nou, weet ik veel. Je zegt wel erg weinig.”

“Welnee. Ik heb besloten dat ik wat minder moet praten en meer moet luisteren”, loog ik adrem, en andermaal uit loutere spaarzaamheid op de waarheid.
“Sjonge zeg. Zie je wel! Ik wist wel dat er iets was. Ongelooflijk! Jij hebt altijd zoiets wijs in je gehad hé. Precies zoals ik je me al die tijd herinner.”

Ik stond versteld van mijn groeiende beslagenheid bij het verpakken van mijn sociale handicaps als een vorm van misbegrepen diepzinnigheid.

Trouwplannen

Niet dat de situatie er daardoor aangenamer op werd. Ho nee. Want andermaal traden enkele bijrivieren van haar ontstuitbare gedachtenstroom buiten hun oevers. Ditmaal moest elke zandzak van kritische tegenwerping wijken voor de trouwplannen die ze zo nodig akelig concreet ontvouwen moest.

Alleen al de ligging van de feestzaal moest mijn afgunst wekken, zo maakte ze met al haar intonatievermogen duidelijk. Ongemak vervulde mij. In die mate dat ik de verder gezellige publieke ruimte gerust wilde ruilen voor een gedwongen opsluiting in een darkroom vergeven van cactussen en vleesetende planten.

Toen kreeg ze bericht op haar gsm. “Ze zijn er. Wij moeten ervan door. Doeg!” En ze vertrok. Rechts van mij veerde ook de veronderstelde kunstenaar op, die zich een mediterend stilzwijgen had aangemeten. Hand in hand liepen ze weg richting station. De terrier als een aanhangwagen van vlooien en pestlucht achter zich aan trekkende.

En al die tijd zat ik te denken: van waar ken ik die vrouw?
(En ook wel: waarom investeren wij nog in onderwijs en kennisontwikkeling als er onder onze Noorderburen reeds exemplaren zijn die toch al alles weten?)

Eindtijd van mijn 20km door Brussel 2010: 1u33min. In detail ziet dat er ongeveer zo uit (link naar Runkeeper – tijden/afstanden komen niet helemaal overeen omdat de gps-tracking al van voor de start begon)

Straffe verhalen uit de koers heb ik helaas niet. Mijn enkels, rechterknie en platvoeten die na 15km beginnen te protesteren zijn nog bezwaarlijk nieuws te noemen. Verder was ik afgesloten van de buitenwereld dankzij het tempo-bevorderende gedreun van Queens of the Stone Age en AC/DC in mijn oorschelpen.

Zo. De kritische sponsor die wachtte op resultaten alvorens zijn act te stellen, mag dat nu of de komende dagen nog altijd doen op het rekeningnummer van Vredeseilanden: 000-0000052-52 met vermelding Loper: Jelle Gooosens.

Mijn entourage dankt u.

Mijn 20km door Brussel slash Loop naar Afrika-campagne breekt na een kleine twee weken zoveel potten als sommige polletiekers beloftes (ja, ik schrijf dit van aan de toog, waar het spraakwater met hectoliters de volksmond invloeit).

Zo haalde ik gisteren nét niet de voorpagina van Het Laatste Nieuws. Vlaanderens meest gelezen gazet heeft nu ook een meest gelezen artikel. Daarin wordt naast mijn deelname aan de 20 kilometer ook de precaire veiligheidssituatie van sommige parcoursonderdelen belicht. Er zou geen verband bedoeld zijn tussen die twee.

Thans ben ik dus een mediafiguur. En als mediafiguur ben ik voortaan over alles interpelleerbaar. Hier alvast enkele uitgesproken meningen om het zomerse talkshowseizoen aan te zwengelen:

• Ga ik stemmen? Ja! Maar ik zal na het uitbrengen van mijn stem de elektronische stemkaart inslikken voor de ogen van de wachtenden om via mijn verteringsproces de vergankelijkheid van onze democratie aanschouwelijk te maken. (In geval van papieren stemming permiteer ik mij vijf minuten om het papier voldoende week te smekken.)
• Vind ik dat de koning naar Congo mag? Ja, maar enkel als Piet Piraat mee mag. Of die zwarte van Ketnet.
• Ben ik voor de confederale staat? Absoluut, zij het onder postume voogdij van vader Eyskens of Achiel Van Acker.

Altijd bereikbaar. Tenzij na zondag, als ik mij totaal in de vernieling gelopen heb.

Een boodschap in het Engels, zodat de internationale donorgemeenschap de kar der generositeit mede kan vullen.

Jawel, het moment van ‘t jaar is dus weer aangebroken. 20km zal ik op 30 mei door de straten van Brussel huppelen voor een nobel doel. En u kan deel worden van de experience.

Sponsor mij met enkele staalhaarde (en vanaf 30 euro zeer fiscaal aftrekbare) euro’s voor Vredeseilanden.

• 000-0000052-52 met mededeling ‘Loper: Jelle Goossens’.
• Online geven kan ook met dezelfde mededeling.

En verder: sharen die boodschap. Dat ze zo viraal moge worden als herpes op groeihormoon.

(A propos: mijn belofte van vorig jaar om nooit meer in de derde persoon over mezelf te spreken, heb ik helaas niet kunnen houden. Maar hé, Johan Museeuw en Roger De Vlaeminck doen het ook nog altijd.)