MARSZRUTA - ŻYCIE

NOWY ADRES

noreply@blogger.com (Ania O.) — Fri, 06 Apr 2018 13:32:00 +0000

Mam niniejszym zaszczyt zaprosić Was na mój nowy blog.

Podjęłam dziwną decyzję o rozstaniu z "Drogą Donikąd", a dziwną dlatego, że choć to nowe miejsce, powolutku przenoszę archiwum. Jednak nie bezmyślnie.

Pozbywam się rozgardiaszu. (Nie piszę ich od nowa co prawda, bo pół wieku by mi to zajęło...) Pozbywam się też treści niepotrzebnych, reklam po współpracy z firmą wysyłkową, nieudanych notatek, ani też – co chyba najważniejsze – nie pozwalam prześlizgnąć się na nową stronę depresji.

Ogólnie mówiąc odsiewam cały galimatias z blogosfery, jaki nazbierał mi się przez te 4 lata.

Co się zmieniło technicznie? Przejrzystość strony. Pojawiły się zakładki tematyczne, a zniknęło archiwum. Nieco zmniejszyłam rozdzielczość zdjęć, bo część osób mówiło mi, że się nie wczytują do końca. Zlikwidowałam cały chaos jaki wprowadziłam na samym początku istnienia strony, w końcu muszę zdecydować o czym piszę w jednym poście, a nie pisać o wszystkim i do tego zalewać ogromem zdjęć z jakieś wycieczki... mętlik znika na zawsze.

Jeszcze nie wszystko tam działa, jeszcze nie każda zakładka jest zapełniona, jeszcze niektóre posty są pozbawione treści (np. same tytuły bez posta), częściowo blog jest nadal w budowie, ale krok po kroku się uzupełni.

Co ważniejsze – bieżący ciąg dalszy pojawia się od dziś już na nowej stronie, gdzie zapraszam do zapowiadanego ostatnio posta:

EKSTRAKT ŻYCIA

adres, jakby link nie zadziałał: ekstraktzycia.blogspot.ch

Rzeka Simmi - jej dziki żywioł.

noreply@blogger.com (Ania O.) — Thu, 29 Mar 2018 18:38:00 +0000

"...Niech porwie Cię ta rzeka, daj się nieść daleko, daleko

Wiesz, nie ma sensu czekać tak z boku gdzieś..."

– Closterkeller "To albo to"

Pewnego dnia w miesiącu lutym w środku tygodnia, wybrałam się na niezobowiązujący spacer tam gdzie jeszcze nigdy wcześniej mnie nie poniosło. Zostawiłam rower w miejscowości Gams i przeszłam całe osiedle domów aż dotarłam do szlaku mającego prowadzić mnie do wyżej położonych dróg górskich. Nie były one jednak moim celem. Ja poszłam tylko tam zajrzeć.

Hasengut położone na wysokości 547 m → rozdroże niepopularnych szlaków do popularnych miejscowości. Buchs ↔ Wildhaus oraz w przepiękny krajobrazowo region ↔ Voralp. Nie sądziłam, że "przeddroże" może się wydać takie fascynujące.

W daleko idących zamiarach, zaplanowałam następne samodzielne szlaki, za którymi już bardzo tęskniłam. Bardzo długo nie byłam sama w górach, więc myśli te pochłonęły mnie bez pamięci.

Prawdziwa wolność jest wtedy, kiedy polegać musisz wyłącznie na sobie, decydujesz wyłącznie za siebie i za nikim się nie oglądasz. To stan umysłu, który dosięga nirwany za każdym razem kiedy postanawiasz usiąść z dupskiem na kamieniu i gapić się w nicość ile tylko zechcesz, (bez przejmowania się tym, że takie przystanki "bez potrzeby", nie są respektowane przez współtowarzysza).

Po powrocie do domu od razu otworzyłam mapę i zlustrowałam wszystkie trzy możliwości. Na co padło i jak mi poszło, opowiem innym razem.

Podziwianie regulowanej rzeki, która z wolna zamieniała się w dziką i nieokrzesaną, napawało mnie wielką frenezją. Niezliczona ilość wodospadów przemieniała się w naturalne, kamienne twory, które zaszczycały mnie urokiem w bladym dniu dość chłodnej i wietrznej zimy. Wciąż jednak temperatura trzymała się okolic cyferki "0", więc przy takim intensywnym marszu pod górę, było całkiem przyjemnie.

Trochę wyżej leżał cienki śnieg. Zastanawiałam się, czy on za następnym zakrętem nie powiększy swych rozmiarów, gdyż granica suchej drogi i tej zamarzniętej, wytyczona była jasno i nie pozostawiała złudzeń – wkraczasz w teren królowej zimy.

Z wysokiej ściany zwisały długie sople. U stóp imponująco wiła się między skałami rzeka. Dłonie już trochę mi marzły, nie byłam przygotowana do trekkingu, wszak to tylko krótki rekonesans. Mijali mnie inni spacerowicze, pan z psem albo starsza pani. Wymijała mnie też grupka czterech kobiet w wieku emerytalnym, jak najbardziej wyposażonych w potrzebne w górach przymioty. One szły dalej na cały dzień.

Cieszyłam się, że mogłam to wszystko zobaczyć, a jeszcze bardziej radowała mnie myśl o rychłym powrocie w to miejsce. O obraniu którejś z dróg i wejściu w wysokie góry.

Wracałam z niepełną jeszcze koncepcją swojej dalszej wędrówki, którą w niedalekiej przyszłości zrealizowałam w bardzo srogich warunkach, co kusi mnie, by dodać kilka słów o tym jak poradzić sobie z dużym mrozem. To był prawdziwy test zimowych ubrań w góry. Jest to więc jakby taka zapowiedź wędrówki właściwej 😉

Wielkanoc biblijnie i nie tylko

noreply@blogger.com (Ania O.) — Tue, 27 Mar 2018 10:33:00 +0000

"Dla tego kto nie mówi dobrze, milczenie jest lepsze od słów."

- przysłowie arabskie

Jest to najważniejsze święto w całym roku liturgicznym Kościoła katolickiego, upamiętniające zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa. Mówi się też, że jest pierwszym i najdawniejszym świętem, obchodzonym nawet w czasach apostolskich. I rzeczywiście słowo "wielkanoc" pojawia się w paru wydaniach Biblii, lecz w tamtych czasach tradycja noszenia święconki jak i palemka, nie istniały.

Prawdziwy rodowód zwyczaju świecenia pokarmów, jest tak naprawdę znacznie młodszy niż Wielkanoc starożytna, o której chcę dziś opowiedzieć. Mam nadzieję, że natchnieni przygotowaniami do tego wiosennego, barwnego święta, znajdziecie troszkę czasu na przeczytanie o tym ogniwie, łączącym nas prawie na całym świecie – jak wielką, rodzinę – rokrocznie w kościele.

Ruchomy termin.

Wielkanoc obchodzimy w pierwszą niedzielę po pierwszej wiosennej pełni księżyca. Wg kalendarza żydowskiego to 14 dzień (pełnia księżyca) miesiąca Nissan (marzec-kwiecień). Różnice w naszym, a ich kalendarzu wynikają z tego, że nasz jest słoneczny, natomiast hebrajski – księżycowy.

Dlaczego nie obchodzimy świąt wtedy gdy nasi bracia w Wierze?

Zmiany uchwalono na soborze nicejskim w 325 roku. Uznano wówczas, że żadne święta nie mogą trafić na ten sam dzień, byśmy nie świętowali z „zabójcami Jezusa”.

"Wielkanoc" w Biblii:

Słowo „Wielkanoc” nie występuje w oryginalnych manuskryptach hebrajskich i greckich. Istnieją jednak przekłady Biblii, w których można to słowo znaleźć: wydane w języku angielskim – "King James Version", oraz nasza Biblia Gdańska.

Wyraz „Wielkanoc” sam w sobie nie jest biblijny. Wyjaśnienia powstania tego słowa w tych wydaniach, można z łatwością doszukać się w internecie, jest mnóstwo artykułów na ten temat.

W czasach mojżeszowych Żydzi obchodzili Paschę. Celebrowali w ten sposób wyjście Izraelitów z Egiptu. Greckim odpowiednikiem słowa Wielkanoc jest własnie Pascha (Passover) Święto Paschy. Jednakże Pascha i nasza Wielkanoc to nie jest to samo.

Nie był to czas oczekiwania na przyszłe pokutne pojednanie z Bogiem, ale – czas wspominania o tym, że On, poprzez Chrystusa – dostarczył zapłaty za grzechy Swego ludu.

W późniejszych czasach powstała idea mówiąca o tym, iż Chrystus już Prawo wypełnił, a więc nikt nie musi dłużej przestrzegać Prawa (Zakon Mojżeszowy). Tak samo apostolskie listy Pawła wykazały jasno, że uczestnictwo w świętach żydowskich nie jest już niezbędne.

Dzisiejsza Wielkanoc. Skąd się wzięła?

Historia miała swój początek za pontyfikatu papieża Grzegorza Wielkiego. Rozkazał on krzewicielom Chrześcijaństwa, aby dyplomatycznie adaptowali kulty pogańskie. Wielce to zaszczytne, że nie wszędzie wchodzili z ogniem.

Tutaj mamy jawny dowód złamania nakazu św. Piotra z listu do Koryntian, aby nie mieszać nauk Jezusa ze starymi religiami.

Etymologia Wielkanocy.

Germanie nazywali ten czas świętem Ostary, ichniejszej bogini wiosny i płodności. Odpowiednikami tej samej bogini były też Syryjska Isztar i egipska Astarte. Ta sama pani, wśród Anglosasów nosi miano Ēostre i to własnie od niej wyprowadzono wyraz Easter – angielską nazwę Wielkanocy.

Z czego składa się święconka?

Z jajeczek.

Malowano je także w sumeryjskiej Mezopotamii, w Cesarstwie Rzymskim i w Egipcie. Kościół Katolicki skojarzył w jakiś sposób jajko ze zmartwychwstałym Jezusem (!¿), czy ktoś mądrzejszy mógłby mnie oświecić jak?

Tymczasem wśród innych wierzeń był to symbol płodności i rodzącej się wiosenki. Wiązało się to ściśle z kultem solarnym.

Z kurczaczka.

Jasna sprawa ⇀ z jajeczka będącego symbolem płodności, wykluwa się kurczaczek symbolicznie powiązany z wierzeniami o zaświatach. W kulturze słowiańskiej najczęściej wyobrażano sobie, że dusza ludzka wygląda jak ptak. Wierzono też, że ptaki/dusze, wracały na ziemię na czas tych świąt.

Czasami wplatamy w koszyczek bazie.

Współcześnie to nawiązanie do wjazdu Chrystusa do Jerozolimy. (Witano zbawiciela oliwnymi bądź palmowymi gałązkami.)

U Słowian magiczną moc przypisywano właśnie wierzbowym witkom. Wierzba utożsamiała płodność i siły nieczyste.

Istniała tradycja smagania witkami panów przez panie i odwrotnie (to miało obdarzać ich płodnością) z czego Kościół Katolicki zrobił ze coś zupełnie innego znaczeniowo, bowiem twierdzi się, iż dawniej robiono tak na wspomnienie biczowania Jezusa.

Z zajączka.

To również symbol płodności, ulubione zwierzątko bogini Ēostre, która w księżycową noc mogła zamieniać się w zająca. Obraz zoomorficznego wcielenia anglosaskiej bogini, należy do kultu lunarnego, ściśle związanego z seksualnością człowieka.

Zające towarzyszyły również bogini Frei, najpiękniejszej pośród nordyckich osobowości. Bóstwo wegetacji, miłości, płodności i magii. W mitach Freja jest przedmiotem pożądania olbrzymów, bogów i ludzi.

Od jej imienia pochodzi nazwa piątego dnia tygodnia: Friday (ang.), Freitag (niem.)

Cześć zającom oddawano także wśród Celtów, ludów syberyjskich i w Egipcie. Wśród Greków istniało przekonanie, że jedzenie mięsa z zająca wzmaga libido.

Warto w tym miejscu przypomnieć, że wg Biblii mięso zająca i królika, jest uznane za nieczyste.

A rzeżuchę siejemy na watce.

Zwyczaj siania rzeżuszki przejęto od Rzymian jako symbol zdrowia i siły.

Święconka.

Naukowcy, archeolodzy i inni badacze (bynajmniej nie teolodzy ani biblioznawcy, bo tego tam nie ma) twierdzą, że jedzenie błogosławi się już od VII w., a tradycja wywodzi się z obszaru romańskiego. Jest to też echo dawnych pogańskich uczt, bowiem żercy (nazwa kapłana w religii słowiańskiej) także błogosławili jedzenie.

Czy wiecie, że początkowo Kościół próbował zwalczać tę tradycję? Nie był zachwycony szczególnie pisankami i zwalczał to aż do XII wieku. Nie udało się to jednak i powstał kompromis – spożywanie jajeczek dopiero po wcześniejszej modlitwie.

Konkluzja:

Bóg objawił, że zewnętrzna manifestacja nie jest tym, czego On wymaga, lecz wewnętrzne poświęcenie serca.

Mimo nakazu św. Piotra, zmixowaliśmy pogańskie religie z naukami Jezusa. W dobie modernistycznego świata nie zważamy już na to, co działo się daleko za nami. Myślę, że warto zajrzeć w naszą tradycyjną przeszłość i zainteresować się jakich bogów co roku zanosimy w naszych koszyczkach do kościoła.

"Niechaj każdy pozostanie przy swoim zdaniu", każdy człowiek jest wolny, każdy ma prawo do własnego życia, tradycji, obrządków – jak woli, jak uważa.

Życzę Wam wszystkim wzajemnej miłości, szacunku do bliźniego jak i pogodnego ducha przy rodzinnym stole.

Na ten czas złożono u mnie zamówienie, więc będę gotować żur z białą kiełbasą (UWAGA: towar deficytowy na emigracji). A co u Was znajdzie się na stole? Będzie tradycyjnie czy planujecie jakąś odmianę?

My "tradycyjnie" uciekamy z domu. 😉

Arvenbuel - Flügenspitz. Mój pierwszy szczyt zimą!

noreply@blogger.com (Ania O.) — Fri, 23 Mar 2018 14:45:00 +0000

"Za dwadzieścia lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj. Śnij. Odkrywaj."

~ Mark Twain

Trasa wysokogórska Amden to świerkowe i sosnowe lasy oraz bogata alpejska roślinność. Znajduje się tam chronione torfowisko o znaczeniu krajowym, bogata flora wysokogórska... ale tego Wam nie pokażę, bo nijak się nie da. Wczłapaliśmy się tam w lutym.

Nasza wędrówka miała swój początek w Amden na wysokości około 1300 m. Jest to mała wioska na słonecznym płaskowyżu, wysoko nad Walensee, które już dobrze znacie z moich poprzednich, licznych opowieści o tym jeziorze.

Kolejka linowa Mattstock zapewnia wygodną podróż do punktu początkowego wędrówki, górskiej stacji Walau, gdzie stoi restauracja (chciałam zobaczyć ofertę w sieci, ale okazuje się, że jest teraz nieczynna). My sobie do ścieżki podjechaliśmy samochodem jest tam elegancki parking graniczący z samym szlakiem.

Niby nic nie zapowiadało idealnych warunków pogodowych, wjechaliśmy prosto w gęstą, szarą chmurę, ale wedle mojej "górskiej dewizy": jak się nie ma widoczności, to się jej szuka gdzie indziej - zajechaliśmy do celu i wzuliśmy stopy w rakiety śnieżne. Szukamy - GO!

Jak widać na poniższej mapce, szlak prowadzi przez szerokie alpejskie łąki w kierunku Hintere Höhe, dalej kieruje dookoła chronionych wrzosowisk. Jest to naturalny teren bagienny, pokryty górskimi sosnami i myślę, że warto, zamiast gadać od rzeczy - bo widzimy, że tu biało wszędzie - po prostu zaplanować sobie powtórkę na kolorową jesień.

Tymczasem pora na skorzystanie ze szlaku śnieżnego, najdłuższego (4,5 h), oznaczonego kolorem czarnym na mapie, a później pod szczytem podjąć decyzję o tym czy wchodzimy, czy nie. I później powiem Wam skąd ta wątpliwość.

Początkowo szlak jest ocieniony przez wysoki masyw, ale i tak jasność śniegu okrutnie razi w nasze delikatne oczęta. O tym, że nie przepadam za pełnym słońcem, wieść Was nie zaskoczy.

Zimą promienie same w sobie są bardzo nieprzyjemne gdy nie ma się okularów przeciwsłonecznych, bo tu nawet daszek nie odmieni naszej sytuacji. Odbite od śniegu promienie terroryzują wzrok co jest bardzo męczące, bo świeci praktycznie z każdej strony. Czy znacie termin "śnieżnej ślepoty"?

Eskimosi także nie bagatelizowali nigdy tego problemu. Jako ciekawostkę, dołączę fakt, że dawniej robili okulary z kości zwierząt, które ograniczały dostęp światła do niezbędnego minimum. Dziś łatwa technologia pozwala nam wyposażyć się w okulary z filtrem UV, ale jakie będą do tego najlepsze?

Moim zdaniem polaryzacyjne, a ramka powinna każdym brzegiem przylegać do twarzy. Okulary na "noskach", lub takie typu "amerykański policjant", nie sprawdzą się w żaden sposób.

Kierunek ↗ "Flügenspitz Süd"

W pewnym momencie zauważycie na zdjęciach, że wędrowaliśmy po warstwie dwu, w porywach trzy-metrowego śniegu. Ledwie wystające na powierzchni znaki fotografowałam dla zabawy, śmieszyło mnie to... Żeby przeczytać na jakiej wysokości się znajdujemy, czasem trzeba było znak trochę odkopać.

Normalnie w Stöckliriet pod Furgglen - kolejnym punkcie orientacyjnym - znajdują się torfowiska i niewielkie osuwiska ziemi skrywające małe jeziorka. Żyją tam żabki, traszki alpejskie i kolorowe, wodne owady. Szlak wysokogórski kończy się w Arvenbüel, przez cały jednak czas rozpościerał się nieskazitelnie biały krajobraz. Piękny, czysty, mający w sobie taką osobliwą głębię niepokalanego porządku.

Na niektóre tereny nie wolno wchodzić ludziom, rezerwaty są ścisłe, co każe wyobrażać, że dziewicza natura żyje i rozmnaża się w świętym spokoju. O ciepłej porze roku musi tu być naprawdę zachwycająco.

A poniżej jak widzicie, mglisty mrok zostawiliśmy w dolinie.

Powiększ.

Ledwie wystający spod śniegu znak.

Przed nami pojawił się Flügenspitz. Wzrok męża powędrował od razu na mnie, czas bowiem podjąć decyzję o tym, czy się tam wspinać i ta należy zawsze do mnie. Chodzi o moje stawy kolanowe, które mogą robić problemy przy schodzeniu ze szczytu. Jednak podjęłam wyzwanie!

Flügenspitz okazał się stosunkowo łatwy w podejściu. Na szczycie mogliśmy cieszyć się wspaniałą panoramą.

Flügenspitz (1701 m)

Säntis

W dole mglista połać, nieruchoma, wisiała nad miasteczkami, snując za ludzi ich ponure myśli i wyobrażenia. Mgła, chmury, niby kropla na wietrze, a jednak nazbyt ciężko opada na barki ludzie, przyciskając do ziemi zbyt boleśnie i zgorzkniale.

Plecy ugięły się pod ciężarem szarego widoku niczym garby śpiących sennych z przymrużonymi oczami w kolorze rudo-oranżowym. U ludzi to pewnie przez zmęczenie, bo sępy po prostu mają taki kolor.

I tak zwykła i bezpieczna, nader spokojna i harmonijna pogoda - przejmuje władzę nad światem i wszelką kontrolę nad ludzkością.

A my uprażeni i ukojeni w ostrym słońcu, ze spokojem obracamy się o 360 stp., próbując ogarnąć to wszystko wzrokiem ze zbyt ciasnego szczytu. Jakoś jednak na swej maleńkiej powierzchni, upchnęliśmy się z jeszcze kilkoma wędrowcami, których usta rozciągały się w uśmiechu pełnym szczerego zadowolenia.

Dookoła wspaniałe widoki na Toggenburg, góry Alpstein i Alpy Glarneńskie.

Zejście mile mnie zaskoczyło, bo w rakietach śnieżnych stopy były wystarczająco stabilne i poczułam się bardzo pewnie. Nie bałam się już o to, że nogi same się pode mną ugną, bo pomagały mi dodatkowo kijki.

Wygląda na to, że osiągnęłam balans przy zejściach i że chyba jeszcze pochodzę po górach dłużej niż sądziłam, mając cały czas na uwadze stan swoich kolan. I wiecie co? Chyba to czniam. Te moje błękitne podpieraczki do amortyzowania stawów naprawdę działają!

Zejście już nie wymagało takiego ogromu wysiłku, jednak czasami pojawiały się wyższe pagórki, które trzeba było grzecznie pokonać, bo żadne z nas nie chciało nagle wpaść w puchatą pułapkę. Śnieg zawsze jest zróżnicowany, mimo to ja zawsze będę próbować pójść inaczej. Mam tak od dziecka, że chodzę własnymi drogami.

Muszę pójść inaczej, zobaczyć więcej, doświadczyć czegoś indywidualnie. Bywało, że takie samowolki kończyły się bardzo niedobrze, ale to nie potrafiło mnie nigdy oduczyć głupoty.

Już pod koniec trasy, kiedy zbliżyliśmy się do popularnych obiektów, wzmógł się ruch. Szlak w sezonie zimowym ogólnie oceniłabym na średnio-załażony, ale w tej części to już zaawansowane wydeptanie. Powstało nawet coś takiego jak droga główna, twarda i szeroka jak asfaltówka.

Cywilizacja! 😎

Powiększ.

Alp Looch

Kilka idyllicznych miejsc do grillowania oraz górska restauracja, przyciągają wielu turystów.

W "Alp Looch" przez prawie niezliczone lata Anni i Toni Gmür gościły tutaj przechodzących wędrowców. Ta okazja skusiła i nas do chłodnej zupki chmielowej. Mąż wciągnął dodatkowo danie gorące. Dla mnie było jeszcze za wcześnie na żarcie, więc nie dałam się skusić.

Chleb, kiełbasa i piwo - niczego więcej nie trzeba mężczyźnie. 😁

Za przykładem wszystkich odpoczywających, rakiety poszły na słońce. Dalej zakładanie ich nie miało już sensu, droga ubita nie stanowiła żadnego problemu dla poruszania się.

Siedząc i spożywając na zewnętrznym tarasie, wrażeń dla bystrego oka nie brakowało. Obserwowałam innych piechurów, zdobywających inne szczyty. Choćby taki widowiskowy, któremu płat śniegu oderwał się z brzega. Dobry motyw jako cel kolejnej wędrówki.

Jeżeli uważacie, że to wszystko wygląda na trudne i ciężkie, to Was teraz osłabię. 80% wędrowców to byli starsi ludzie.

Nazwałam ten szlak "Geriawit-Maraton". Pragnę w przyszłości założyć "Geriawit-Club", aby spotykać takich ludzi i wspólnie wędrować. Zapamiętajcie tę nazwę, bo będziemy sławni!!

Uważam, że to jest COŚ! Młoda osoba na szlaku to pikuś w porównaniu z taką siłą w podeszłym wieku. Wielki szacun!

Lokalizacja:

Czerwone kropki to nasz szlak, obejmuje Flügenspitz.

Umiejscowienie szlaku w terenie.

W krainie baśni.

noreply@blogger.com (Ania O.) — Tue, 20 Mar 2018 12:39:00 +0000

"Prawdziwa podróż odkrywcza nie polega na szukaniu nowych lądów,

lecz na nowym spojrzeniu."

- Marcel Proust

Byłam tu setki razy, ale za każdym wybierałam sobie inne warunki, żeby zobaczyć obraz alternatywny.

Dla mnie personalnie nieprzenikniona mgła jest niepowszednio romantyczna. Czułabym się wspaniale w mrocznej scenerii rodem z filmu "Sleepy Hollow" (w Polsce film nazwali "Jeździec bez głowy"). Cisza, która zawsze pozytywnie mnie nastraja. Przyjemny zapach powietrza, orzeźwiająca temperatura, można dosłownie zginąć we mgle dla własnej uciechy.

Ludziom to kojarzy się z cmentarną aurą z horrorów. Przyjmijmy, że tak jest. Pamiętam za dawniejszych czasów jak gęsta chmura okryła moje miasto (wtedy w PL). Szczęściem akurat miałam wolne w pracy, więc wsiadłam na rower i pognałam z aparatem do lasu. To były najlepsze zdjęcia na tamten czas. Tory kolejowe znikające we mgle. Drzewa groźnie wyłaniające się z szarości. Mały strumień rzeki, nad którym dodatkowo unosiły się obłoczki. To była bajka... O.K. niech będzie, było zimno, krakały wrony, a po torach jechał parowiec widmo 😝

I tym razem zapraszam Was do zanurzenia się wraz ze mną w słodkiej, baśniowej mgle. Moi mili: Szwajcaria w mrocznej odsłonie:

Werdenberg

Marcowe mgły się wodzą, szron zmienia w opary słońce, lodów pożerca... Błoń żyje i knieja! - pisał Leopold Staff. Droga odkrywa się powolutku, aparat wciąż miałam włączony.

Zatrułam się tym widokiem i pochorowałam na dobre, że z żalu i tęsknoty sromotnej witam dziś wiosnę ospale... ociężale... Pierwszą pszczołę już widziałam i pierwszy gajowy wstężyk wyszedł mi naprzeciw. A ja jeszcze we wspomnieniach swymi cichymi myślami, jeszcze nie odgarnęłam ze swych powiek mgieł słodkich marzeń.

A gdyby tak iść w ślad za Alicją? Podążyć za białym futrem niewinnego zwierzęcia i rzucić się w nieznane, które błąkało się przez tyle lat w moim rozumie? Uwięzione, pozornie niedościgłe, szepczące wciąż te same słowa: idź, zostaw wszystko, biegnij, nie oglądaj się...

Za kurtyną mgły pojawił się widok jak z bajki, który zauroczył mnie jakby śliczna siostra spoglądająca spod cienkiej woalki. Tak dobrze poczułam się patrząc w jej mądre oczy. Przytuliła mnie do siebie kusząc szeptem: zostań, porzuć wszystko, zostań, nie oglądaj się na przeszłość...

Powiększ.

A gdyby tak uczynić jak mała Ofelia, dziecię naiwne z lekka i ufne wielce? Śmiało wejść w labirynt, odważnie naprzód aż do końca, którego częścią piękny Faun ukaże swe oblicze?

Mówiono mi już dawno, że poczucie piękna nie jest i nie będzie nigdy rzeczą dającą się rachować, przewidzieć, zaszufladkować.

Jedni poszliby w ślad za mną, drudzy na widok potwora, natychmiast pogubiliby w ucieczce drogę. Nigdy nie uczyniłabym tego co bredził Faun. Spoczęłabym obok z cichymi słowy: zostań, nie znikaj jeszcze. Zostań, pomówmy o przyszłości. Zostań, siądź, zanurz się w słowach, zamknij oczy...

A gdyby wejść do zamku, którego drzwi otwierają się przed gośćmi na zgubę? Gdyby błądzić obcymi korytarzami, móc otwierać wszystkie drzwi, poznawać tajemnice starych ksiąg, dotykać przeszłości i odnaleźć komnatę, a w niej jedną, umierającą różę?

Nigdy bym nie dopuściła, aby ten kwiat znów ożył, bo wtedy czar prysłby zupełnie i wszystko stałoby się takie zwykłe, codziennie i przewidywalne, pozbawione magii, wydarte prawdziwemu pięknu, z serca zupełnie obdarte... Wszystko zniknęłoby jak mgła pod słońcem.

Hexe we mgle.

Buchs

W tym mieście (zresztą jak w każdym innym), można spodziewać się, że zaparkuje Dr. Emmett Brown swym latającym parowozem, bo przecież on może pojawić się zawsze i wszędzie. Ale nikt nigdy nie wypowiada takich myśli na poważnie.

Przyjąwszy minę posępna z lekka bezczelną nawet, już widząc, że biją się w czoła wszyscy zdrowi na umyśle, a ja... a mnie dziś się śniło, że uciekłam ze szpitala psychiatrycznego.

– Dlaczego chcesz ją zaprosić?
– W nocy przyszedł do mnie Darth Vader z planety Wulkan i powiedział, że stopi mi mózg jak tego nie zrobię.

- "Powrót do przyszłości"

Lokomotywa jest na stałe wmontowana w pejzaż Buchs,

stoi naturalnie przy dworcu.

To czy ponura będzie nam aura, czy też nadobna, wyłącznie od nas zależy i naszego światopoglądu. W moim kredo nie ma miejsca na to, by warunki atmosferyczne miały nade mną kontrolę. Ale mój system wartości pozwala mi zachwycić się nią i dać oczarować.

Wszystko zależy od Was. Jest całe mnóstwo czynników wpływających na samopoczucie, głównym są myśli.

A tu coś nastrojowego:

Lokalizacja:

Lenzerheide - szlak śnieżny + test rakiet śnieżnych.

noreply@blogger.com (Ania O.) — Fri, 16 Mar 2018 15:48:00 +0000

"Podróże są jak ożywcza kąpiel dla umysłu, jak rysunek Medei,

który sprawia, że znów jesteś młody."

- Hans Christian Andersen

Wielu osobom zima kojarzy się wyłącznie z nartami, a na samą myśl o trekkingu górskim, pojawia się pełna goryczy i ogólna niechęć. O tym jak przyjemne może okazać się wędrowanie dzięki prostemu gadżetowi, dowiedzieliśmy się podczas tej wycieczki.

Do tego, że zima jest extra, już nie będę próbowała Was przekonywać, bo zauważyłam, że pojawiają się o to spory. 😉 To moje zamiłowanie (jedno z wielu), które spycha mnie na margines alienów, więc przy tym pozostanę. Lubię zimę, śnieg i mróz. 👽

Sielankowy krajobraz leśny wysokiej doliny Lenzerheide, stanowi idealne miejsce na udany trekking szlakiem, na który wybraliśmy się w lutym, celem testowania naszych pierwszych rakiet śnieżnych.

O tej porze roku urozmaicony region czeka na entuzjastów sportów zimowych po obu stronach doliny. I właśnie na zimie się dzisiaj skupię, na śniegu i radzeniu sobie z nim w sposób dla nas innowacyjny, co okazało się być naszą najnowszą zajawką.

Tu się zaczynał hard core. Istny przełaj. Śnieg miał tutaj około półtora metra.

Cieszę się lśniącymi stokami, gdzie pokryty śniegiem krajobraz położony pomiędzy drzewami, kusi do tego, by właśnie w takich okolicznościach spędzić wolny weekend.

Szlaki śnieżne dzielą się na zwykłe-proste i na te, na które bez rakiet nie ma po co wchodzić. Zauważyliśmy, że równie popularne tutaj jest narciarstwo biegowe albo zwykłe sanki - to jest dopiero wariacja. Ludzie wjeżdżają kolejką na szczyt góry po to, aby zjechać w szalonym pędzie na sam dół. Mowa o zwykłych, drewnianych sankach bez hamulców.

Info dla fanatyków lata 😜: Obie strony Lenz są słoneczne, choć szlaki typowo leśne nie będą nigdy tak obficie zalane słońcem. Takie warunki spełniają wyższe szlaki na poziomach od 1230 do 2865 m. Jeszcze nimi nie wędrowaliśmy, dziś na piedestale szlak niższy.

Istotnym punktem tej wyprawy jest znajomość znaków, kolor różowy oznacza szlak śnieżny. Ten wiedzie przez spokojne, leśne, momentami dzikie krajobrazy. Na trasie leży malutkie jezioro "Lai la Villa".

Najfajniejszym punktem tej konkretnej trasy zimowej jest most wiszący Val Meltger. Tutaj, każdej zimy, widać siłę lawin. Kiedyś co roku podnosili stary most, aż w końcu został zbudowany most wiszący dwanaście metrów nad ziemią. Pod spodem słychać szum potoku, widać też wodę skutą w lód.

Panorama Mon i Stiervy są kolejnymi atrakcjami szlaku.

Przejdźmy to kwestii technicznych, bo pokazywać na zdjęciach to można palcem siebie na wzajem. Wiem, że zaglądają do mnie ochotnicy marszów śnieżnych, to dla Was napisałam poniższy tekst.

To niestety nie jest tania sprawa, dlatego zakupu sprzętu dokonywaliśmy w Polsce i mamy nadzieję, że dobrej jakości i wydajne rakiety, posłużą nam jak najdłużej.

Jak to działa?

Od dawna naszym zimowym szlakom towarzyszył legendarny już WYCOF. Zimą nam nie wychodziło - nie odpuściliśmy jednak. Jak sobie poradzić z katorżniczym marszem przez hałdy śniegu i zapadaniem się niekiedy aż po pachwiny?

O tym, że to może być niebezpieczne, chyba nie musiałam nawet wspominać. Łatwo w ten sposób skręcić sobie kostkę, a w to, że usztywniające buty przed tym chronią, nie wierzcie.

Trekking w rakietach jest znacznie bardziej komfortowy. Działanie rakiety można przyrównać do łapek ptaków brodzących, których płetewki umożliwiają sprawne poruszanie się błocie, bez grzęźnięcia. O.K., ptaszki są lżejsze, ale rakiety mimo naszej wagi i dociążenia plecakiem, działają tak samo skutecznie.

Typy rakiet.

Są rakiety na łatwy teren (mniejsze, węższe, miękkie tworzywo), są rakiety na urozmaicony teren (te mają już wbudowane raki, ale nie nadają się na teren bardzo oblodzony), i rakiety górskie (na trudny teren, posiadają ostre raki, plus poprzeczne zęby hamujące, dzięki którym można atakować wysokie szczyty).

Nasze rakiety należą do ostatniej grupy.

W praktyce:

Dwa rzędy zębów wzdłuż (na krawędziach) gwarantują stabilizację nogi, dobre na strome szlaki. Spróbowaliśmy ostrzejszego podejścia śnieżną drogą, w takim momencie genialnie sprawdziły się raki przednie, które wbijały się w powierzchnię, uniemożliwiając klasyczny zjazd do tyłu.

Dwa sposoby chodzenia w rakietach:

Podpiętki są po to, aby trzymać stopę w wygodnej pozie. Stosowane podczas wędrówki stromym stokiem, podnoszą piętę o pięć centymetrów, zdecydowanie ułatwiając takie podejście (wtedy podpiętka jest otwarta). Krok wspomaga rotacja stopy na ruchomej, przedniej osi. Ten ruch sprawia, że rakieta sama wyłazi na powierzchnię śniegu, wcale nie trzeba jej mocno za sobą ciągnąć.

Te tzw. podpiętki muszą otwierać się łatwo, w innym razie podczas trekkingu, dłubanie w mocowaniach może być mocno wkurzające. My wybraliśmy dwa modele, w których zamyka się je za pomocą kijka, po prostu wciska się z jednej lub drugiej strony, zależnie od tego, czy chcemy uwolnić, czy zatrzasnąć.

Zamknięte podpiętki (sztywna rakieta) stosuje się przy zejściach w dół.

Sztywne płozy:

Sztywna konstrukcja zwiększona wytłoczeniami jest konieczna na stromy, niejednorodny teren, trawersy po stokach i na twardsze podłoże.

Mimo wyczynowego charakteru, nasz pierwszy raz odbył się na zbitym śniegu bez oblodzeń, aby wprawić się lepiej do aktywnego marszu po trudniejszych szlakach.

Zapięcia:

Mocowanie mamy haniebne, bo są tylko dwa. Podobno pełna profeska to mocowanie całej stopy i kilka pasków.

U nas przód stopy trzymają dwie klamry, reszta objęta jest zwykłym rzepem. Jak na razie to się sprawdza, nie narzekamy.

To tyle w kwestii technicznej, pora wrócić na szlak. To co jeszcze mam ciekawego do zaprezentowania, to miasteczko startowe, z którego dostaliśmy się wyżej. Zatem wyskakujemy z rakiet i idziemy na spacer po miasteczku Lenz.

Miejscowość znajduje się na wysokości 1 294 m na tarasie nad prawym brzegiem rzeki Albula.

Lenz było zamieszkiwane już we wczesnej epoce żelaza. Osada późnogotycka pochodzi z I wieku p.n.e. a osadnikami byli Celtowie.

Malowane domy.

Rzymianie używali przejścia Lenzerheide dla swoich żołnierzy i handlowców jako drogi tranzytowej do Julier i Septimerpass.

W okresie karolińskim Lanz posiadał dwór królewski i kościół.

Zabytkowa piekarnia.
"Pastroin da la Poarta"
Pochodzi z 1830 roku.

Koniec wędrówki moi Drodzy, nigdy nie oznacza końca wycieczki. Nie u nas. Zatrzymaliśmy się na Solisbrücke nad Schinschlucht. Znajduje się tam parkin i restauracja pod tą sama nazwą.

Jest to kamienny most, z którego roztacza się malowniczy krajobraz nad wąwozem Schin, który zwiedzaliśmy o innej porze roku, szczeg. TUTAJ.

Stary, kamienny most łukowy, został prawdopodobnie zbudowany w 1869 r. Zastąpił on drewniany, zadaszony most.

Jest to najstarszy most na tej wąskiej uliczce obok mostu drogowego i mostu kolejowego Kolei Retyckiej (ten jest z kolei najwyższym, znajduje się na 89 metrach).

Most jest jednym z dobrych przykładów rozwoju ruchu w ciągu ostatnich 140 lat. Dziś ten stary most ma niewielkie znaczenie w ruchu drogowym (trasy biegną inaczej), ale jest ważnym świadectwem historii ruchu w Graubünden.

Wspomniany wyżej most kolejowy jest częścią światowego dziedzictwa UNESCO "Albula Railway". Trasa prowadzi przez 143 mosty i 42 tunele przez dziką i romantyczną dolinę Albula do Engadyny.

Właściwie rzadko wracamy do domu autostradą. Z takich zawiłych i znacznie dłuższych tras przywożę równie dużo zdjęć co z samej wycieczki, a drogi w Szwajcarii potrafią być bardzo spektakularne.

Lenzerheide z zaznaczonym szlakiem śnieżnym:

Mars.

noreply@blogger.com (Ania O.) — Tue, 13 Mar 2018 12:24:00 +0000

Czego można spodziewać się u wiedźmy na blogu? Pogaństwa, wszak niedługo Idy Marcowe. Ale nietypowo zamierzam dzisiejszym tematem wystrzelić się w kosmos. Kto leci ze mną?

Wspomniane święto było zdawna obchodzone w religii rzymskiej. Przypadało na piętnasty dzień marca, wówczas było wolne od pracy urzędowej i organizowano wyścigi rydwanów. Lecz skąd to się właściwie wzięło? Z pewnością z wiedzy kapłanów na temat nieba: i tak powstał bóg Mars. Koleś patronował wojnom, a planeta otrzymała jego imię przez kolor, który uważano za krew pozostałą zapewne po jakiejś wojnie.

Babilończycy nazywali Marsa Nergalem "Gwiazdą Śmierci". Grecy nazywali planetę Ares po ich bogu wojny, podczas gdy Rzymianie nazywali ją własnie Mars, czyli tak jak aktualnie przyjęło się na całym świecie.

Jego znak (symbol planety) jest uważany za tarczę i miecz Marsa. Egipscy kapłani zwali to ciało niebieskie Har Decher, czyli 'czerwona'.

A w co wierzą naukowcy? Nawiasem mówiąc, to ciekawe, że mamy tyle wiedzy o Marsie, a przecież wciąż badamy ją na odległość. Oto kilka faktów i mitów na temat tej męskiej planety.

Żeby nie było, że skopiowałam zdjęcie z internetu,
przerysowałam je ołówkiem 😝

Dlaczego Mars jest czerwony?

Wg najdawniejszych obserwacji Marsa, wszystko, co znano na temat tej planety, to jej ognista czerwień. Skąd ten kolor? Chodzi o skały bogate w metal.

Występujący w dużych ilościach tlenek żelaza sprawił nic innego jak rdzę pokrywającą powierzchnię planety. Podobno rzeczywisty kolor Marsa to szary.

Planeta posiadała kiedyś atmosferę. Niektórzy twierdzą, że nadal ją ma, lecz uboższą. Zanikające pole magnetyczne sprawiło, że zaczęła być porywana przez tzw. wiatr słoneczny.

Dokładnie 27 lipca 2018 roku będzie można lepiej przyjrzeć się barwie Marsa, gdyż będzie on najbliżej Ziemi.

Grawitacja - jest?

Jest ale słaba. Dzięki temu własnie, powstały góry, jakich nawet sobie nie wyobrażacie, oraz doliny jakich nie ma na Ziemi.

Najwyższa góra w całym Układzie Słonecznym to Olympus Mons, mający swój wierzchołek nad domniemaną atmosferą. Jest to wulkan. Ma wysokość 25 kilometrów.

Pójdźmy w drugą stronę: na Marsie jest też najgłębsza dziura w Układzie. Jest to kanion, a właściwie cały zespół kanionów i zowie się Valles Marineris. Ma długość ok. 5000 km, szerokość ok. 200 km i głębokość ok. 5-8 km (miejscami do 11 km).

Noctis Labyrinthus

„Labirynt nocy”

Ta nazwa zdecydowanie brzmi jak Nergal. Na zachodnim krańcu systemu szczelin Valles Marineris, na północ od Syrii Planum i na wschód od Pavonis Mons, znajduje się terenem złożony z ogromnych, spękanych bloków. Takie coś często widzimy w filmach SciFi.

Klocki składają się z materiału uważanego za kamień piwniczny, zaś gładki materiał podłogowy to bazalt.

Powszechnie uważa się, że to mogły być kanały odpływowe. Łazik Sojourner raz zbadał coś takiego w innym miejscu.

A o tym, że woda na Marsie istotnie była, opowiem za chwilę.

Co tam jeszcze mają rekordowego?

Największe góry w całym Układzie Słonecznym. Tharsis to nazwa wyżyny wulkanicznej. Największa formacja tego typu i największe wulkany tarczowe w Układzie. Pasmo górskie Tharsis Montes, cel marzeń niespełnionych.

Wulkany tarczowe to takie wytwory o szerokim i spłaszczonym stożku. Nie są gwałtowne. Mamy takie coś na Ziemi - Mauna Loa na Hawajach, oraz Tamu, największy wulkan tarczowy, położony na dnie Oceanu Spokojnego.

Skąd w ogóle pomysł, że tam jest gorąco?

Wszystkie filmy, seriale, kreskówki, a nawet memy i dowcipy o Marsjanach świadczą o tym, że tam jest potwornie gorąco.

Na chłopski rozum - to czwarta planeta od słońca. My jesteśmy trzecią, więc????

Na Marsie są stale minusowe temperatury. Średnia wynosi -63 stp. C. Doba trwa 24 godziny i 37 minut. Nachylenie Marsa względem Słońca jest niemal identyczne jak Ziemi, więc pory roku występują tak samo, tyle że są dłuższe (dłuższa orbita) i znacznie chłodniejsze.

Ciekawostki estetyczne Marsa:

Posiada dwa księżyce: Fobos i Deimos (greka: strach i trwoga). Istnieją spekulacje, że niby Fobos ma się rozlecieć, a Mars tym samym, dorobić się pierścienia. To byłoby całkiem ładne.
Wg mitologii Fobos był synem boga Marsa i bogini Venus.
Bardzo często oba te księżyce ulegają zaćmieniu, więc z Marsa można obserwować zacne widoki.

Mars też miał swoje epoki.

Okres przednoachijski - początkowy. Planeta formowała się. Powstał basen Hellas Planitia na skutek uderzenia dużej planetoidy. Ciśnienie na dnie basenu pozwalałoby na utrzymywanie się wody w lecie, gdy temperatura jest dostatecznie wysoka.

Okres noahijski - uwaga, to bardzo ciekawe: występowało wtedy wysokie tempo erozji i tworzyły się doliny rzeczne. To wtedy powstał Tharsis.

Klimat Marsa stawał się ciepły i wilgotny, o czym świadczą m.in. doliny rzeczne i ślady obecności jezior. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że północną równinę mógł pokrywać ocean.

Marsjańskie tropiki? Ciekawe.

Okres hesperyjski - jest to czas potężnych powodzi. (Uwalniały się masy wody podziemnej).

Okres amazoński - fajna nazwa. Okres zimny i suchy. Powstawały wtedy osady lodowcowe.

Ciekawe czy naukowcy to wszystko wiedzą, czy wierzą w to?

Co ja mam z tym wszystkim wspólnego?

Mars mnie kręci (jako planeta), ponieważ mam manię wielkości, a tam mają wszystko największe. Trekkink po Marsie znajduje się na pierwszym miejscu z listy marzeń nierealnych, ale kto wie, przecież nie ma rzeczy niemożliwych.

A dowody na to, że wszystko może się zdarzyć są TUTAJ. 😉

Jezioro Hallwil, zamek na wodzie i celtycka osada na mokradłach.

noreply@blogger.com (Ania O.) — Fri, 09 Mar 2018 11:53:00 +0000

"Bądź jak kwiat, jak kwiat na tafli jeziora."

- Susan Dennard – 'Prawdodziejka'

Była to cudownie relaksująca trasa, a zjawiskowe krajobrazy nadbrzeżne wokół w dużej mierze dziewiczego jeziora Hallwil, chowały w zanadrzu wiele ekscytujących atrakcji. Wspaniałe domy na palach wpisały się już w standard tutejszego krajobrazu, które łatwo wplątują w marzenia o zamieszkaniu w podobny sposób.

Szlak rozpoczyna się w Mosen, na południowym krańcu jeziora Hallwil. Dzięki strefom ochronnym, istnieją brzegi niezagospodarowane, oferujące spacerowiczom teren z nienaruszoną florą i fauną.

Około pięciogodzinna wycieczka prowadzi prawie wyłącznie bezpośrednio nad jeziorem. Trasa niewymagająca, nizinna - dla każdego, również dla rodzin z dziećmi.

Na samym początku drogi zaczął prószyć śnieg. Przyjęłam to za dobrą wróżbę.

Szlak ma 22 km. Marsz zajmuje około 5 godzin.

Szlak oznaczony jest nazwą "Seeuferweg" czyli 'ścieżka nad jeziorem'. Najznamienitszą atrakcją dla mnie było zobaczenie zamku Hallwyl, który obmywa rzeka Aabach. Wizyta w nim jest koniecznością, ale most zwodzony opuszczają dopiero w marcu, zaś my byliśmy tutaj na początku lutego. Dlatego dziś uraczę Was tylko zdjęciami zewnętrznych murów, a opowieść o tym zacnym zabytku, pozostawię na czas, gdy go zwiedzę osobiście i dowiem się więcej. Na razie przyznam szczerze, że to najbardziej klimatyczny i urokliwy zamek spośród wszystkich jakie dotąd widziałam w Szwajcarii.

Mam nadzieję, że zachęciłam do dalszego czytania. 👀

Jezioro Hallwil

czyli po tubylczemu Hallwilersee.

Ma 8,4 kilometra długości, 1,5 kilometra szerokości w najszerszym punkcie i 47 metrów głębokości. Jego powierzchnia wynosi 10,3 km2.

Pod względem wielkości znajduje się na 16 miejscu szwajcarskich jezior. Głównym dopływem i odpływem jest Aabach, która wpada do rzeki Aare. Ponadto na jezioro otwierają się liczne małe strumienie.

W chłodne zimowe dni jezioro może zamarznąć, ale już chyba nie całkowicie... To bowiem, miało miejsce po raz ostatni w 1986 roku.

Nazwa pochodzi od wsi Hallwil, która to z kolei, pochodzi od Lordów Hallwyl.

Powiększ.

Hallwilersee powstało przy nabrzeżu moreny czołowej. Już w średniowiecznej epoce kamienia, w epoce neolitu i epoce brązu, ludzie mieszkali w osadach nad jeziorem Hallwil o czym dokładniej napiszę później.

Ze względu na intensywne rolnictwo wokół jeziora z odpowiednim wykorzystaniem nawozów, Hallwilersee było niemal martwym. (Na początku lat 80-tych.) Ze względu na wysoki udział fosforanów powstały ogromne ilości alg. Martwe glony zatonęły na dnie jeziora i zgniły tam, podczas gdy tlen był konsumowany. Inne rośliny wodne i ryby nie miały wystarczającej ilości tlenu, aby przeżyć.

Są to chaty letniskowe. Coś jak nasze ogródki działkowe, tyle że na wodzie.
Helveci mieszkają tu latem jak za dawnych czasów jeszcze p.n.e. mieszkali Celtowie.

Od 1985 roku jezioro jest sztucznie wentylowane. Zimą sprężone powietrze wdmuchiwane jest na dnie jeziora za pomocą dysz w ten sposób jezioro otrzymuje oprócz naturalnego obiegu sztuczną pomoc krążeniową.

W zależności od wymagań sprężone powietrze lub tlen są dodawane przez sześć dyfuzorów bezpośrednio nad dnem jeziora na głębokości 45 metrów w grubych lub drobnych pęcherzykach do wody. To zastępuje od 400 do 600 ton tlenu zużytego w głębokiej wodzie.

Sztuczne oddychanie i ograniczenie stosowania nawozów, zmniejszyło zawartość fosforanów w wodzie z 250 mg/m³ do około 17 mg/m³, co stanowi olbrzymi sukces. Człowiek spieprzył, człowiek naprawił, ale nadal ingeruje.

Możecie tego jeszcze nie wiedzieć, ale generalnie jestem za przywróceniem trójpolówek i rezygnacją z nawozów. Wtedy takie kwiatki nie miałyby miejsca.

Schloss Hallwyl

Zamek wodny na wyspie Aabachs, istna perełka, dla mnie owoc raju, który kusi mnie do ponownych odwiedzin. Znajduje się na dwóch wyspach w rzece Aabach, na północ od północnego krańca jeziora Hallwil.

Jest otwarty dla publiczności, bowiem jest on częścią muzeum w Argowii, ale uwaga: w ciągu roku obowiązuje zimowa przerwa, także byle do wiosny i można ruszać na podbój.

Za zamkiem, prócz rzecznego uroczyska, znajduje się niewielki park. Musicie mi wybaczyć, że go Wam nie pokażę, ale nie mogłam oderwać wzroku (a tym bardziej obiektywu) od tych wyniosłych murów.

Wiem, że od mieszkania na wodzie, oraz od zamkowych przeciągów można dostać reumatyzmu, ale na te moje kłopoty ze stawami, to już i tak mi nic nie pomoże, więc z chęcią bym się tam przeniosła. Nawet w roli rekwizytu, nic nie szkodzi, dam radę.

Ja się po prostu w tym zamku zakochałam. Moje serce jest już tak pokrajane i porozrzucane po całej Europie, że dajcie spokój. Zostawiłam jedną żyłkę i kawałek sercowego mięska także i tutaj.

Ponadto uważam, że mi z tym tłem po prostu do twarzy, co widać na powyższym zdjęciu. 👸

Niewielka mapka pochodzi ze znaku informacyjnego, stojącego nieopodal zamku, jak i drogowskaz bujnie rozbudowany i zachęcający do dalszego marszu we wsze kierunki.

Na pewno bym się tutaj nie nudziła.

Udało się nie zapomnieć o uchwyceniu dopływu rzecznego. Nie tylko sam zamek jest tutaj atrakcją, lecz dodająca klimatu przyroda, kraczące wrony, chmury, łyse, czarne drzewa i mały cmentarz.

Myślę, że Drakuli też by się tu spodobało. Ten to już na pewno nie będzie narzekał na reumatyzm. W fosie trzymałabym kajmany, wodę zawsze można odpowiednio dogrzewać w miesiące zimne, a i jakieś świeże mięsko na pewno by się znalazło. Samo by tam wpadło.

Info o przerwie zimowej.

Prähistorische Pfahlbauten um die Alpen

- czyli prehistoryczne domy na palach.

Niedaleko zamku stoi nowo wybudowana rekonstrukcja domu na palach. Pod tą nazwą ukrywa się projekt UNESCO, który wyznaczył 111 miejsc w całych Alpach, gdzie stoją prehistoryczne okazy na palach (w Szwajcarii, Niemczech, Austrii, Włoszech, Francji i Słowenii).

Miejsca te zostały wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO w 2011 r. Wszystkie inne miejsca gdzie odkryto osady z pali, są wpisane bezpośrednio w ten sam rejestr, więc obecnie całkowita liczba prehistorycznych palików na całym świecie (czyli nie tylko w Alpach) wynosi nieco ponad 900 i wzrasta wraz z każdym nowym znaleziskiem.

W ramach pracy na rekultywacji gruntów nad brzegiem jeziora, pewien archeolog odkrył pozostałości osiedla celtyckiego pochodzenia.

Trudnili się połowem i polowaniami. Domy mieszkalne nie były budowane na suchej ziemi, ale na płytkich brzegach. Toczyło się tam zwyczajne, osadnicze życie.

Dla niektórych może być to zaskakujące ale to właśnie w Szwajcarii (konkretnie w dorzeczach górnego Renu) znajdują się korzenie plemion Celtów. Ich kulturę zowie się "lateńską".

W starożytności terytorium tego kraju było zamieszkane głównie przez Retów i Celtów, a Helweci to nic innego jak jedno z plemion celtyckich, które osiedliło się w dolinie rzeki Aare.

Stąd własnie bierze się upodobanie Szwajcarów do różnych spiral i labiryntów jakie można spotkać w ogrodach, w okolicach zamków, hoteli czy np. TUTAJ, gdzie opowiadam o znaczeniu tej symboliki i troszkę o starożytnej religii na tych ziemiach.

Stamtąd nie jest daleko do zamku Brestenberg, który można zwiedzać tylko z zewnątrz, dlatego nie trudziliśmy się o bezpośrednie dojście. Zresztą uważam, że z tej odległości i w tych okolicznościach wyglądał wystarczająco doskonale.

Na całej trasie można napotkać wiele punktów wyznaczonych do grillowania, oraz kąpielisk z niewielkimi plażami i murowanymi szatniami. Latem można tu sobie zgotować wczasy rodem z Mikołajek 😉

Jezioro Hallwil jest popularnym celem wycieczek, dlatego cieszę się, że byliśmy tam poza sezonem. Na brzegu jeziora znajdują się liczne restauracje i łaźnie plażowe, dzielone na męskie i żeńskie.

W sezonie letnim są dostępne wycieczkowe trasy nawodne. Wypływają dodatkowe statki firmy spedycyjnej Hallwilersee.

A ptactwo, również korzystając z ciszy poza sezonem, pasło się na łące niczym krowy. To był dla mnie dziwny widok, jak np. stado łabędzi, około 15 sztuk, wyszło na łąkę skubać trawkę.

Na sam koniec drogi zaprószył śnieg, tym samym zamykając naszą wędrówkę.

To przedostatnia podróż nizinna. Natura w lutym zdecydowanie ukierunkowała swe zamiary i stała się konkretniejsza, co umożliwiło nam wreszcie porządne wyprawy w góry, oraz zrobienie wyczekiwanego testu rakiet śnieżnych.

Lokalizacja:

Po co czytać książki?

noreply@blogger.com (Ania O.) — Tue, 06 Mar 2018 13:28:00 +0000

"Wzrastałem miedzy książkami, zdobywając niewidzialnych przyjaciół na rozpadających się kartkach, którymi jeszcze dziś pachną mi dłonie."

- Carlos Ruiz Zafón "Cien wiatru"

Chyba najgorzej w życiu jest dopuścić do siebie pustkę. To taki stan wydrążenia, jak owoc bez pestki, a wciąż jeszcze wiszący na gałęzi. Mamy wtedy takie niesłuszne przeświadczenie, jakoby cały świat był jałowy. Moim zdaniem jest to następstwo znużenia się życiem.

Ludzie różnie na to reagują. Jedni szukają sensacji u innych, drudzy zaczynają myśleć nad zmianami.

Moje dni codzienne raczej nie licują z ogólnymi normami społecznymi. Być może książki zdeprawowały mi umysł, a na pewno zmieniły mój światopogląd. Nie zajmuję się cudzym życiem, nie dręczę nikogo dlatego, że nie idzie w ślad za głównym wzorcem, na nic nie narzekam, nie marudzę, po prostu żyję swoim życiem. Nie zapatruję się w kobiety z okładek nie mam kompleksów. Nie chadzam na ploty - właściwie wszystkie plotki urywają się na mnie. Żadnego ze mnie pożytku, tu głuchy telefon zamiera.

Z książek dowiedziałam się, że plotka nie popłaca. Że snucie intryg nie pozostaje bezkarne, że wchodzenie w brudnych butach w cudze życie, to paskudna cecha, a nadmiernym interesowaniem się cudzymi sprawami, łatwo zdobyć niechęć u innych. Nigdy nie poddawałam się takim rozrywkom. A pozostali? Gdzie się uczyli kunsztu postępku?

Ogólnie w dobrym wychowaniu rodzice mięli ze mną łatwo, bo samodzielnie chłonęłam dobro z dobrych źródeł.

Apetyt na książki stał się niemal moją fizyczną rządzą. Książki zmieniały mnie intelektualnie, uczyły właściwej postawy człowieka dociekliwego i ciekawego życia. Wyrobiły we mnie świadomość, że podróż jest doskonałym sposobem na naukę.

I ludzie jeszcze. Bycie otwartym na świat i na ludzi.

Za to wzorce pośród większości, nauczyły mnie sceptycyzmu i pogardy. Czasami nawet włącza mi się zaawansowana mizantropia, ale na szczęście tylko na chwilę w naprawdę rzadkich sytuacjach. Są takie kwestie, które mnie odsuwają od społeczeństwa.

Lubię jednak dowiadywać się o sensie pewnych zachowań czy tradycji. Nie zamierzam przez to wdrażać w swoje życie zmian, po prostu jestem ciekawa innego poglądu, nie krytykuję, nie oceniam. Z własnej woli wyparłam tradycjonalność, uznając, że jest mi to absolutnie niepotrzebne.

Stałam się nihilistką, co w jedynej definicji jaką akceptuję, oznacza postawę odrzucającą wszelkie obowiązujące normy tradycyjne w życiu społecznym; absolutny sceptycyzm względem praktykowania danych tradycji. Jest to nurt społeczny z drugiej połowy XIX wieku, nieuznający tradycji i obyczajów, a więc żaden tam mój wymysł.

To prawda, że moje życie zostało wytrącone ze stałego toru, oraz że w tym nader osobliwym okresie, o starych zwyczajach niemal ze szczętem zapomniałam, lecz zastąpiły je nowe. Ponieważ ogólnie twierdzę, że ludzie się nie zmieniają, a jedynie ich nawyki (i postępowanie), tak ja w gruncie rzeczy również się nie zmieniłam. Oddaliłam tylko od siebie pewne wzorce.

Nadal mam kreatywny życiorys, choć nieco przysnął na niektórych płaszczyznach, to prawda, przyznaję się. Nie przestałam być tą samą wiedźmą podróżującą w poszukiwaniu Raju. Jestem poukładana, przywołuję spokój na zawołanie i dalej pochłaniam książki, wyciągając z nich potrzebne konkluzje.

Morał z moich obserwacji wynika taki, że ludzie wciąż za mało czytają.

Jest taka firma w Stanach, która za obowiązek pracowników uznaje czytanie jednej książki w tygodniu, co ma na celu rozwijanie intelektualne, wyuczenie bogatej mowy, ładnego słownictwa, krótko mówiąc - myślenia i elokwencji. Nie mylić proszę z paplaniem trzy po trzy, bo wychodzę z założenia, że jeżeli nie ma się wiedzy w jakimś temacie, to głosu się po prostu nie zabiera (to coś jak "nie wiem ale się wypowiem").

Bycie rozmownym, a bycie słowo-produktorem jest jak bycie pisarzem albo grafomanem.

Chyba najgorzej w życiu jest dopuścić do siebie pustkę. To taki stan wydrążenia, jak owoc bez pestki, a wciąż jeszcze wiszący na gałęzi. Jednak świat nie jest jałowy, a życie jest bardzo pięknym, cudownym zjawiskiem. Mogę też powiedzieć, że jest drogą.

Nie doszukujcie się sensacji w moim życiu, bo ich nie znajdziecie. Nie szukajcie też u mnie remedium na szczęście, bo każdy ma inne. Moje życie mnie uszczęśliwia. Mogę Wam opowiedzieć jak do tego doszłam, mogę dla Was napisać swoją historię, ale nigdy to nie będzie wzorem dla wciąż poszukujących szczęścia, bo każdy ma inną drogę, którą musi przejść w swoich butach.

Mam tylko jedną radę i wydaje mi się, że jest ona jedyna słuszna. Nie próbujcie nikogo naśladować. Nie róbcie czegoś, bo tak robi większość. Znajdźcie swoją własną melodię, bo do cudzej Wasza dusza nigdy nie zaśpiewa.

Zainteresowanych wpływem czytelnictwa na wychowanie, zapraszam na stromę pewnej blogerki, która umieściła bardzo ciekawy artykuł: KLIK. Przedstawiła interesujące badanie odnośnie ludzi czytających książki i tych, wolących telewizję. Co z tego wniknęło? Zapraszam 😊

"Ulubione miejsca Laury"

noreply@blogger.com (Ania O.) — Fri, 02 Mar 2018 14:50:00 +0000

To jedna z prostszych wędrówek, byliśmy tam w styczniu, kiedy warunki naturalne uniemożliwiały wejście w wyższe góry. Szlak nosi nazwę "Lauras Lieblingsplätze" czyli ulubione miejsca Laury. Na początku drogi stoi tablica z mapką. Poniżej widnieje twarzowy portret białej kózki, która opowiada pokrótce o sobie:

"Nazywam się Laura, pochodzę z Gais. Mam przyjemność pokazać moje ulubione miejsca w naszym wspaniałym krajobrazie."

Zatem zapraszam Was w malownicze pejzaże regionu Appenzell. I chociaż niebo szczelnie zasnuły wtedy chmury, dla nas zła pogoda nie istnieje - słońce trzeba mieć w sercu, pamiętajcie. 😊

Zaczynamy od miejscowości Gais - stacja główna. Całą trasę wyznaczają zielono-żółte tabliczki z nazwą szlaku. Po całym terenie rozsiane są drewniane ławki w kształcie kóz z oryginalnymi dzwonkami. Mąż sprawdził je wszystkie - potwierdzam - dzwonią 😛 (przy jednej ławce brakowało dzwonka).

Ponad to w wyznaczonych punktach trasy (co zresztą widać na mapce) stoją... mnie to przypomina bardaszki... drewniane budki, a w środku ciekawe gadżety.

Gais.

Szlak prowadzi najpierw przez łagodne wzgórze, z którego widzimy pejzaż na Gais. Dalej, szlak Laury, biegnie przez następne wzgórza oraz stromy las. To Sommersberg (1172 m). Później ścieżka wiedzie przez wrzosowiska aż do Gäbrisseeli. W drodze do Gäbris (1251 m) można zapoznać się z historią Flöckli, ciotki Laury. Można także zjeść posiłek lub czegoś się napić w restauracji.

Następnie szlak wiedzie przez łąki aż do samego Gais. ⇇ To w gigantycznym skrócie.

Co widzimy? ⇨ Dolinę Renu, góry Vorarlberg, Masyw Alpstein, Kronberg aż do Alp Glarner z idyllicznym Moor-Seelein.

Säntis zawsze stróżuje tej okolicy.

Nie będę pokazywać Wam wszystkich chatek, bo dnia by zabrakło na szczegółowe przedstawienie. Pokrótce wyjaśnię o co w tym wszystkim chodzi.

Jest to szlak sygnowany dla rodzin z dziećmi. (My głównie spotykaliśmy tam samych dorosłych i emerytów.) Prócz motywu przewodniego, ciekawić mogą drewniane chatki przedstawiające garstkę informacji, obrazy, a także multimedia.

Na przykład w jednej z chatek na suficie wiszą odręcznie rysowane obrazki. W innych ręcznie strugane w drewnie, miniaturowe narzędzia do wyrobu sera, najprostsze, takie jakich kiedyś używano. Zdarzyła się też chatka z zamontowanym w środku telewizorem wraz z pilotem. Szczerze mówiąc nie pałałam zbyt wielkim zainteresowaniem do tego punktu wycieczki 😝

A na poniższym zdjęciu te dwie chatki obok siebie, są połączone linką. Gdy się zań ciągnie, dzwonią dzwonki. Taka tam, głupota 😉 Wkręciłam męża do filmu z dzwonieniem 😈 Jego mina wyraża chyba wszystko 😈

Była jeszcze jedna chatka, w której wisiała kozia huśtawka. Siadłam sobie na niej, by dopić swoją kawę proteinową. To była cudowna chwila...

No czy nie prawda, że wyglądają jak bardaszki????

Chatka z telewizorem.

Z góry jest zawsze lepszy widok, to oczywiste. Strome podejście lasem jest jedynym punktem tej wycieczki, który wymaga troszeczkę więcej, ale nie potrzeba się bać, aż takie ekstremum tutaj nie występuje. To naprawdę łatwy szlak i momentami idylliczny. Mimo że to styczeń i było dosyć ciemno, nie da się powiedzieć, że było tego dnia brzydko.

Nie ma sensu z góry zakładać, że dzień jest ponury i nie warto nigdzie iść. Trzeba tylko więcej mieć ciepła w samym sobie, więcej słońca w sercu, więcej wiosny w głowie i wszystko będzie dobrze.

I te mgły unoszące się daleko na horyzoncie, chmury malowane tysiącem odcieni błękitu, to są takie widoki, jakich przy popularnie idealnej pogodzie, nie ma szans zobaczyć.

Na 90% czytanych przeze mnie blogach, narzeka się obecnie na zimę. Tchnie z nich taka nieznośna, powtarzalna zła aura. Można się w to zapętlić, wczytywać w treści, zaognić ich wiarygodność następnymi wynurzeniami kolejnych autorów, aż w końcu w to samemu uwierzyć i chuchnąć w zmarznięte dłonie od pokrytej niewidzialnym szronem klawiatury. Większość najchętniej zakopałaby się pod ziemią i nie wychodziła aż do wiosny.

Ludzie kisną jak ogórki przez pół roku zawekowani w swoich domach i nie chcą wyjść, chyba że muszą, więc robią to przekonani, że opuszczanie koca i kanapy to najsroższa kara dla obywatela tego zimnego świata.

To smutne. I ten wszędobylski smutek jest przenikliwy dużo bardziej niż mroźny wiatr.

Domek na samej górze to restauracja.

Znowu Säntis.
On mnie pochłaniał swoim jestestwem.
Nienawidzę Dziada...

Alpstein wygląda obecnie jakby oblizał go Dziadek Mróz. Wydaje się być pod tym lodem taki nierealny, przerażający, a zarazem piękny i baśniowy. Pociągający i na pewno niebezpieczny. Kompletnie niedostępny na ten czas.

Zima może i jest monochromatyczna i uciążliwa, ale lato jest jednolite i wcale nie mniej uciążliwe dla mnie. Zimą nigdy mi się nie wydaje, że umieram, natomiast latem bardzo często, szczególnie tutaj - w Szwajcarii - kraju dalej wysuniętym na południe niż Polska, graniczącym z Włochami, co powinno już dać do myślenia.

Tych co nie rozumieją jeszcze o co chodzi, zapraszam do moich dywagacji na temat mieszkania w Szwajcarii TUTAJ. Wyjaśniam w punkcie pierwszym i szóstym.

Powyższe zdjęcia najlepiej było zrobić z niezalesionej góry, na której spożywałam sobie napój bogów, bujając się na huśtawce. To była ta chwila... TA, rozumiecie? 😍

Na nagraniu siedzę przy stole w roli statysty. (Później zamknęłam się w huśtawce.) Mogłabym dostać angaż do mumii spoczywającej w sarkofagu... chyba się nadaję.

Kontynuując zejście do doliny, spotkaliśmy Laurę we własnej osobie. Nie była rozmowna, raczej nastawiona na obserwację. Wzrok miała taki niepokojąco pogardliwy...

Najpewniej byliśmy już setną grupą ludzi, która spędziła przy płocie zbyt wiele czasu, jarając się obecnością żywej kozy. Dochodzi do tego prawdopodobieństwo, że koza miała o nas nieprzychylne zdanie, niepokojąco zbliżone do tego, co leżało mnogo na jej wybiegu...

Schodząc z trasy, przytrafiały nam się różne rzeczy. Np. pies który skoczył do góry jak kozica, by boleśnie spaść czemuś na głowę, przydusić i zrobić pełny raport węchowy. Opowiem Wam coś.

Niewytresowany pies w Szwajcarii - rzecz nie do pomyślenia, a nawet godna pogardy. W krainie mlekiem i serem żółtym płynącym nie spotkacie się z psem szarpiącym zuchwale na smyczy. Nie usłyszycie ujadającego bez sensu sznaucera (no chyba, że nie należy on do Szwajcara).

Tutaj psy posiada się nie tylko dla dobrej umiejętności stróżowania, ale to przede wszystkim pasja. To kraj, w którym ilość szkół dla psów równa się chyba tym dla ludzi... 😜 a każdy posiadacz psa jest jego trenerem i przywódcą jednocześnie. Nie ma samowolki i uciążliwego ujadania.

I powiedzcie mi teraz, kiedy tak będzie w Polsce?

Kania ruda.

Warto jeszcze wspomnieć o samym Gais. Miejscowość pochodzi z XIX wieku, a jego zabudowę postawiono od nowa po wielkim pożarze w 1780 roku. Domy mieszkalne są w stylu barokowym, typowym dla regionu Appenzell, z takimi obłymi, lekko wywiniętymi dachami.

Gais zasłynęło jako uzdrowisko. Pacjenci cierpiący na choroby płuc, którzy zostali już pozbawieni nadziei przez lekarzy, odzyskiwali tutaj w zjawiskowo krótkim czasie zdrowie. Lekarstwem okazała się być alpejska serwatka z mleka koziego.

Zimą miasto oferuje ośrodek narciarski Starkenmühle ⇨ około 25 km przygotowanych tras i nocny szlak. Wszystko to w sosnowym i świerkowym krajobrazie.

Za troskę o estetyczny wygląd miasta, gmina otrzymała w 1977 r. ocenę Wakkera.

Pełna panorama Gais.

Wracając już do domu, uwieczniłam kilka ciekawych scenek z drogi, złapałam w obiektyw bardzo ciekawy pałac (tak go nazwałam), który nie wiem czym jest, ale imponująco się prezentował. Wyobrażam sobie tam Wersal, ale znając rzeczywistość, to pewnie szkoła, DPS albo bank.

Pejzaż Doliny Renu.

Na poniższym zdjęciu panoramicznym, droga na Hoher Kasten. Oczywiście wjazd samochodem jest niemożliwy, ale to zdjęcie kojarzy mi się z czymś jeszcze. Pamiętacie gry telewizyjne? Wyścigi samochodowe, gdzie na horyzoncie zawsze znajdowały się jakieś góry wiecznie w tym samym rozmiarze, do których nie dało się dojechać? 😁

Powiększ.

Schloss Blatten sfotografowany z autostrady. Do tej XII-wiecznej wieży zamierzam Was jeszcze zaprowadzić, więc możecie się szykować na opowieść z wędrówki całkowicie dolinnej, szlakiem prowadzącym przez małe miasteczka, aż do samych ruin.

Ale to nie od razu, bowiem pilnuję chronologii, a jeszcze trochę się przed tym wydarzyło. 😉

Zoom na Alpstein, tym razem od strony Doliny Renu.
Na zdjęciu Kreuzberge. Szwajcarzy mówią na nie Chrüzberg.
Mają różną wysokość, od 1'884 do 2065 m.
Do zdobycia jedynie wspinaczką, ścianka po obu stronach pionowa.

Szczegółowa lokalizacja:

Dola "pozytywnych rozczarowań".

noreply@blogger.com (Ania O.) — Mon, 26 Feb 2018 16:52:00 +0000

"Nigdy bym siebie nie nazwała dobrym człowiekiem. Bywam dobra jak i zła. Taki anioł z czarnymi skrzydłami mający znajomości tam na górze i na dole też. To sytuacje w życiu powodują, że zawsze z którąś z tych odległych stron spółkuję. Anielsko demoniczna, dobra, zła... Różna. Inna. Ciepło zimna.

Potrafię pomóc komuś się podnieść, ale też patrzeć z uśmiechem jak upada...

Ostatnio nawet usłyszałam, że jestem "czystym złem " i się zastanawiam, czy " brudne dobro" nie jest gorsze...

Reasumując... Jestem zła dla zła i dobra dla dobra, ale najważniejsze w tym wszystkim jest to, że czuję się czysta."

- Nie znam autora,
tekst zacytowany przez:
Porypana panna

Jestem pesymistką. Nie spodziewalibyście się po dominujących tu motywacjach. Podobno to straszna wada człowieka, tacy ludzie nie są mile widziani, są smutni i zawsze anty-nastawieni. A jeśli Wam powiem, że uważam pesymizm za największą z zalet?

Najpierw krótko i zwięźle - spodziewając się najgorszego scenariusza, wolę miło się "rozczarować", niż ślepo wierząc w szczęście, okrutnie się zawieść.

Proszę Was, bez złych emocji, popatrzmy na to z przymrużeniem oka 😉

CZŁOWIEK CZĘSTO - JAK RZEKA - BIEGNIE DO PRZODU

NIE ZWAŻAJĄC NA POSZARPANE BRZEGI.

Co mi daje pesymizm?

Przygotowuję się na rozmaite czarne scenariusze. Zanim wydarzy się spodziewane, zbieram w głowie różne rozwiązania problemu, przez to bardzo rzadko mnie coś zaskakuje. Mając z góry ułożony plan awaryjny, zamiast rozpaczać, od razu działam zgodnie z wcześniej przemyślanym planem.

Jestem człowiekiem czynu. Myślę bezustannie, sporo gdybam, a wszystko opieram na logice i racjonalnym postępowaniu. Dla mnie nie ma rzeczy niemożliwych, nie tkwię też na ślepej drodze.

Kiedy zaplanowany szlak jest dla mnie niedostępny, po prostu idę w inną stronę. Nie wracam do domu z chmurą nad głową. Tak było i tym razem (zdjęcia to jedna z podróży zastępczych).

NIGDY NIE BÓJMY SIĘ

ZAWRÓCIĆ Z NIEDOGODNEGO SZLAKU I PÓJŚĆ NOWYM.

To, że źle coś zakładam, jeszcze bardziej mnie motywuje.

Spodziewając się negatywów, często rozpatruję w trakcie inne, lepsze możliwości, dzięki czemu potrafię unikać fiaska zanim definitywnie szala zła się przeważy. I nie wierzę w pecha - to bardzo ważne.

Należę do osób upartych, chociaż w pewnych kwestiach (żeby nie przeginać) potrafię powiedzieć sobie "dość, nic na siłę". Na tym tle słucham bliskich mi osób. W bardzo trudnych sytuacjach porada i świeże spojrzenie osób trzecich, okazują się bezcenne.

Bardzo często na nawozie z fiaska, kiełkuje piękne drzewko owocowe. Mam potrzebę udowadniania sobie, że lawina nieszczęść nie jest w stanie mnie powalić. Buduję stabilne zamki na własnych niepowodzeniach, wedle zasady "jeżeli życie rzuca ci kłody pod nogi, pora wybudować sobie tartak". Tak się składa, że mam już kilka. Drewno jest przecież bardzo pożytecznym budulcem.

"Wielu udaje wciąż kogoś innego, a kiedy pójdzie coś nie tak.

Szukają wśród innych winnego, wstydu im nie brak!"

- Mesajah

Nie załamuję rąk.

Widziałam mnóstwo takich sytuacji, w których ludzkie, negatywne emocje brały górę. Załóżmy że chodzi o podróż. Niektórzy ludzie widząc, że nie mogą zrealizować planu, wsiadają w samochód i sfrustrowani wracają do domu. Sytuacja napięta jak baranie jaja, kłótnia o byle co wisi w powietrzu.

Zanim poznałam mojego męża, zdarzało mi się mieć towarzystwo naładowane jak wiadro prądu. (tak, myślę tu o dawnych narzeczonych). Człowiek typu "wiadro prądu" potrafi doszczętnie rozwalić cały dzień, pozostawić po sobie wyłącznie negatywne wspomnienia (które - jak się okazało z upływem czasu - przeważają znacznie nad tymi dobrymi) i wpędzić człowieka w nerwicę. Są to ludzie, którzy rzadko dostrzegają, że słońce świeci. Nie potrafią się cieszyć małymi rzeczami.

"Przyszłość jeszcze może być kolorowa,

Możesz zacząć swoje życie od nowa."

- Mesajah

Kreatywność.

Wymyślanie rozwiązań na rzekome czarne scenariusze, przynosi mi dużo pomysłów. Nie raz okazywało się w większej grupie, że ja bardzo szybko potrafię się zmobilizować i uratować sytuację. Cóż, trening czyni mistrza, pesymizm perfekcjonistę. Z kolei perfekcjonizmu nie uważam za zaletę, bo to stawia od samej siebie bardzo duże wymagania, a najgorzej jest zawieźć siebie samą i swoje ambicje. Jestem dość samokrytyczna.

Jestem → despotą dla siebie. Moje życie to musztra. Dzięki temu jestem zdyscyplinowana i potrafię się wziąć w garść, zachować zimną krew nawet w obliczu najokropniejszego wydarzenia jakie możecie sobie wymyślić. (Choć na pewno nie wiem o sobie wszystkiego i... chyba nie chcę.)

TO KWESTIA NASTAWIENIA, CZY WIDZISZ ZIMNY, OSTRY LÓD,

CZY PIĘKNĄ, BŁYSZCZĄCĄ MOZAIKĘ NA KRYSZTAŁOWYM JEZIORZE?

Potrafię dać drugą szansę.

Wierzę w naprawianie błędów, (ale ta ideologia nie dotyczy sfery zaufania), zawsze daję czas na wywiązanie się z obowiązku i naprawienie swojej sytuacji (zarówno sobie jak i innym). Na błędach trzeba się uczyć - one od tego są. Ale osobiście wolę uczyć się na cudzych błędach. Jestem wnikliwą obserwatorką i domorosłym socjologiem.

Wracając do podróży - kiedy na danym szlaku spotka mnie wycof, wracam w innym terminie i dochodzę tam gdzie chciałam. A jeszcze tego samego dnia po prostu zmieniam kurs i idę dalej.

Spokojnie do przodu.

A poza tym jakiż byłby to sens, gdybyśmy - odkrywszy, że plan spełzł na niczym - wrócili źli do domu? Jaki w ogóle ma sens unoszenie się, umartwianie, złoszczenie się, przygnębianie wzajemnie?

Mam dość nerwowych ludzi, bo przez lata takich właśnie spotykałam. (Na szczęście nie wyłącznie, by dziś chyba bym szalona była.) Mam dość krzykaczy, ludzi z pretensjami do całego świata i zachowania a'la kogut. Unikam takich ludzi jak tylko się da, lubię mieć święty spokój w życiu, dość się już naszarpałam z nerwusami.

Ludzie mają problem z utrzymaniem własnych emocji - nie jestem z tych, co od razu przyjmują podanie. Cierpliwie opuszczam boisko i żyję własnym życiem, inaczej byłabym cholerykiem co nie potrafi zamknąć dzioba kiedy inne sroki kraczą.

Zdecydowanie nie płaczę nad rozlanym mlekiem, od razu wycieram podłogę i myślę nad sposobem, aby pokryć jakoś stratę. Nie ma lepszego, mądrzejszego rozwiązania, można wyć, ryczeć, szczypać siebie i innych dookoła, ale pytam raz jeszcze - jaki to ma sens?

To nic innego jak odpuszczanie. "Poniosłem fiasko, wywrzeszczę to całemu światu, a potem schowam się w domu i dalej będę kisił złe emocje".

Jeżeli jesteście zainteresowani miejscem ze zdjęć, zapraszam TUTAJ - pełna relacja z wędrówki w porze ciepłej, szmaragdowy kolor wód, mnóstwo słońca oraz dokładna lokalizacja na mapie.

Cieszę się, że mogłam zobaczyć je w białej odsłonie, bo tam dokąd pójść tego dnia mięliśmy, możemy zawrócić zawsze. Ale tamtego dnia ów szlak nie był nam przeznaczony.

Zimowe dni potrafią być równie malownicze jak lato spędzone nad jeziorem. Tu, w pełnym słońcu i na mrozie, taka okoliczność to marzenie na alternatywę dla wolnego czasu. Z resztą, sami zobaczcie:

Walensee - południowym brzegiem.

noreply@blogger.com (Ania O.) — Fri, 23 Feb 2018 14:55:00 +0000

NATURA - NAJLEPSZY ARCHITEKT KRAJOBRAZU

Styczeń.

Walensee to jedno z tych jezior, do których lubię często wracać. Jest nietypowe przez ten monstrualny głaz, pionowo wpadający do krystalicznie czystej wody.

Jednak już kiedyś przybieżeliśmy jeden brzeg, więc tym razem, udaliśmy się bardzo prostym szlakiem po drugiej stronie. Trekking niewymagający i atrakcyjny... może nie tak bardzo jak szlak pod najwyższymi wodospadami, ale i tych nie brakowało w tej wędrówce (w mniejszej odsłonie).

Zapraszam Was przy tej okazji do innej opowieści - TU - była to wędrówka w okresie bardzo ciepłym, szlakiem u stóp wysokiej skały, a więc pod samymi wodospadami, które dziś pokażę tylko z daleka, a do których udało nam się wówczas dojść bardzo blisko. To była niesamowita podróż, dlatego również zachęcam do tamtej notki.

Tym razem naszą wędrówkę rozpoczęliśmy z miejscowości Walenstadt.

Powiększ.

Rzeka wpadająca do jeziora Walen.

Czy wracanie w ten sam plener jest czymś nieciekawym? Nawet jeżeli wybierałabym wciąż te same ścieżki, a nie jest tak... lecz czy to takie ważne? Wrażenia pozostają zawsze na długo, a jedno miejsce kryje tak naprawdę ogrom sekretów. Nowa perspektywa, choć ten sam punkt na mapie. To szlak dla miłośników żywiołu wody.

A tym czasem nasza wędrówka przybrała iście lamerski wyraz. Lekka, spacerowa, dosłownie dla każdego. Ale ten drugi brzeg wciąż jakoś dziwnie ściągał mój obiektyw... Namagnesowany, czy co?

Był to pierwszy trekking w roku 2018. Po trzytygodniowej przerwie od ruchu fizycznego, należał nam się taki na pełnym luzie, dla rozchodzenia rozleniwionych mięśni. Dla mnie grudniowy pobyt w Polsce skończył się trzema tygodniami chorowania, z czego całe święta spędziłam w łóżku z wysoką gorączką.

Zwykłe przeziębienia nie zdarzają mi się, jednak od kiedy przeżyłam przewlekłe zapalenie oskrzeli, organizm stał się relatywnie podatny na wirusy. Akurat wśród znajomych i w rodzinie panowała epidemia. To była kwestia czasu aż mnie dopadło i zmutowało... Paliło mnie od środka piekielnym ogniem, nie mogłam oddychać, oskrzela wymagały inhalacji, co definitywnie zostało mi przeznaczone na resztę życia.

W sumie był to miesiąc bez nawet słabego treningu, bez choćby cardio, bez trekkingu - z tym się nie można patyczkować i trzeba wykurować do końca. Organizm po przebytej chorobie w stanie ciężkim, zdziera z siebie zbroję (wg lekarzy na zawsze) i jest stale narażony na jej powrót.

Znacie mnie i wiecie, że ja się oszczędzać nie będę. Że teraz hasam dalej. Wierzę, że mogę zahartować się od nowa, że przewlekłe zapalenie oskrzeli z przeszłości w końcu nie będzie mnie dotyczyło, bo to już było, a teraz jest teraz.

Wodne szaleństwo w styczniu? Czemu nie?

Idąc doliną, jest okazja przyjrzeć się z bliska zabudowie. Szwajcarzy mają bzika w ozdabianiu swoich domów w najdziwniejszy sposób. Od stawianych w ogrodach figurek z kamieni i drutu, po gipsowe rzeźby, ale to nie wszystko.

Czasami widok czegoś wprawia mnie w lekkie zakłopotanie... bo nie wiem nawet jak to nazwać, a co dopiero zrozumieć, co artysta miał na myśli. Sztuczna krowa i byk naturalnych rozmiarów, stoją sobie na trawniku, przystrojone w kwiaty. Gęba rodem z "Łowców duchów", uśmiecha się do mnie spod dachu, lecz te interpretacje pozostawiam Wam.

Przypominam, że to wędrówka ze stycznia 😛

W miejscowości Mühlehorn zboczyliśmy z trasy i ruszyliśmy pod górę. Początkowo przez centrum miasteczka, aż wreszcie dostaliśmy się do lasu, co dodaje zawsze specjalnego smaczku całej wycieczce.

W lasach przecież krajobraz zmienia się diametralnie. Szliśmy wygodną ścieżyną, aż tu nagle trzeba przedzierać się przez zwalone drzewa. Za to widok z wysokości, choć niedużej, uświadamia nas, że było warto wyjść ze strefy komfortu i wreszcie odetchnąć w dzikiej przestrzeni. Liczne wodospady, potoki, nieustający szum wody, to wisienka na torcie.

Na chwilę słońce wydobyło lazurową barwę jeziora.

Przechodzimy przez Mühlehorn.

Skała z drugiego brzegu w mocnym przybliżeniu.

Ten szlak, który wyłania się z lasu... widzicie go?
Nim szliśmy poprzednio. Zachęcam raz jeszcze do obejrzenia proponowanego posta (link we wstępie).

Z góry wszystko wydawało się cichsze, jakby uśpione. Miejski zgiełk uwolnił nas od siebie - przecież człowiek ma to na co dzień - gwar, ulice, samochody....

Nie rozumiem dlaczego ludzie wyjeżdżają na wakacje do innych miast. Rozumiem zwiedzać piękne aglomeracje, starówki, inne kraje, inne lądy nawet... Ale nie spędzanie swojego - nierzadko - jedynego urlopu w całym roku w większym procencie w mieście. Choćby to było włoskie, hiszpańskie czy francuskie... ale dlaczego miasto? Przecież człowiek ma to na co dzień. Ludzie, ulice, odgłosy pracy. Na wsi też to jest, nie oszukujmy się. Ludzie, ulice, odgłosy gospodarstw.

Nie muszę rozumieć. Mogę powiedzieć, że różnimy się gustami, co innego przyspiesza nasz puls, nad czym innym się wzruszamy... ale mnie ciągnie tylko do ciszy. I wiem, że niektórzy z kolei, nie rozumieją przez to wszystko mnie.

Bo ludzie są różni i ma to wiele plusów.

Mam dziwnie słabą tolerancję do głośnych dźwięków. Nie w tym sensie, że od razu uszkadzają mój układ nerwowo-kurwicowy, bo na przykład bardzo lubię głośną muzykę - koncerty, kino itp. Sęk w tym, że czas jaki spędzam w dźwiękach, mam ograniczony. Czasami nawet głośne dyskusje rodzinne przy stole - na dłuższą metę - sprawiają, że muszę się wyłączyć, a najlepiej wyjść.

Apogeum zaczyna się wtedy, kiedy odgłosy mieszają się w papkę, a w głowie mi szumi kakofonia. Wyjść do ciszy, nim szum zamieni się w ból. Tak już mam odkąd pamiętam. Jestem wrażliwa na długotrwałe decybele.

Trudny orzech... trzeba było troszkę się powyginać.

Tak to czasem bywa w górskich lasach, że nijak nie da się obejść przeszkody.

Krótka chwila kontemplacji.

Najbardziej charakterystyczna góra dla tego miejsca.

Mogłabym mieszkać gdzieś nad tym jeziorem. Z którego brzegu nie patrzeć, jest ładnie. Podoba mi się tutaj, podoba mi się ten wielki kamień, podoba mi się kolor tej wody i to, że w tej wąskiej dolinie często utrzymują się piękne dywany z chmur, które lubię podziwiać z góry.

Choć może to i dobrze, że mam tam daleko... bo inaczej zmarnowałabym resztę życia na kontemplowaniu wody i gapieniu się w błękitną czeluść jeziora...

Most nad wodospadem.

Tym razem bez bohaterów drugiego planu 😜

Zeszliśmy na dól w Quarten, a stamtąd już prosto do Walenstadt na parking. W jednym z mijanych miasteczek... zapomniałam niestety w którym, aż mi wstyd 😓 stoi dom innej czarownicy. Moja konkurencja.

Mam nadzieję, że moje demony nigdy nie będą musiały wchodzić w konszachty z jej demonami, a i nasze koty nie będą się... po krzakach... bo to nie wypada. 😵😳 Chyba...

W kraju gdzie czarownice są zupełnie akceptowane, wszystko jest możliwe. To już nie te czasy, kiedy mogłam sobie być jedyna w mieście. 😪

Kiedyś byłam szeryfem w Łodzi, a dziś mogę sobie co najwyżej zostać Bacą w Alpach. W sumie też nieźle, może zostanę Bacą na Marsie...(?)

I tutaj podróż dobiegła końca, a wyśnione marzenia zostają tradycyjnie (jak to u mnie) spełnione. Mam dwie listy marzeń - tych realnych i tych mniej. Do tej pierwszej puli zaliczam każdą podróż nad Walensee. Bo tak. Bo kto mi zabroni!?

Na odwróconej mapie, południowy brzeg wykropkowany naszymi stópkami.

Powiększ.

O co chodzi z tym glutenem?

noreply@blogger.com (Ania O.) — Tue, 20 Feb 2018 13:13:00 +0000

Od pewnego czasu panuje dietetyczny szał na eliminację glutenu. Jest on do tego stopnia uciążliwy, że chodzą już dowcipy na temat sprzedaży sałatek z napisem "bezglutenowa". Świat wariuje z tym zdrowiem, doszły mnie słuchy, że w Czechach teraz sprzedaje się makaron bezjajeczny, bo jajka okazały się również be. Bezglutenowe pieczywa, wyroby mączne, nawet płatki do mleka - mamy już wszystko, ale czy warto oraz skąd to się właściwie wzięło?
Dziś postanowiłam rozwiązać ten konflikt i zrozumieć o co z tym szałem chodzi i czy faktycznie gluten to nasz wróg. W tym zadaniu pomoże mi Hezychiusz, uczony żyjący w czasach po Jezusie.

Oto pan Hezyhiusz. Jego imię z greki oznacza "spokojny". Ma tyle lat, że już dawno zapomniał, kiedy się urodził, ponad to zna się na ludziach od podszewki.
Odwiedziłam go przez portal między-wymiarowy i trafiwszy do świata nieskażonego, zamieniłam kilka słów z tymże uczonym, który... akuratnie zajadał się pszeniczną macą, a w spichlerzu miał jeszcze wory wielu zbóż, dla siebie i jego wielodzietnej rodziny.
Hezychiusz jest zdrowy, nie wypadły mu wszystkie zęby, ma sokoli wzrok, żadne dokuczliwe dolegliwości nie psują mu humoru na co dzień.

Obrazek pożyczyłam STĄD.

Przede wszystkim - co to jest gluten?

- To niezbędne jest. - Odpowiedział natychmiast Hezyhiusz. - Na mocne serce chlebek jest.

Czy tylko mnie się wydaje, że on trochę gada jak Joda?

Najprościej mówiąc: gluten jest to białko roślinne. Otrzymamy je we wszystkich ziarnach zbóż (o ile na opakowaniu nie widnieje napis "bezglutenowe", a takie już widziałam).

Gdzie celowo dodaje się gluten?

Hezyhiusz w tym momencie wskazał na swój spichlerz, a potem na rozległe pola nieopodal domu mające swój początek.

- Dokąd sięgają pola uprawne twojej rodziny, Hezyhiuszu?
- Za horyzont są.
- A ta zacieniona oaza?
- To oaza nie jest. To ciemności jądro.
Jak Boga kocham, miałam wrażenie, że pomiędzy drzewkami stoi tam jakiś współczesny moloch... Dziwny ten wymiar...

Ale my doskonale wiemy gdzie jest gluten, prawda? Jest to przede wszystkim sklejka i spulchniacz, a więc znajdziemy go w wyrobach piekarniczych.

- A co w tym jądrze się znajduje?
- Ci, którym powinno schodzić się z drogi.

Użyłam na początku słowa celiakia.
A co to takiego?

Osoby zdrowe mają prawo tego nie wiedzieć, a Hezyhiusz tym bardziej tego nie wie. Jest to choroba autoimmunologiczna, która powoduje stałą nietolerancję glutenu.

W czasach naszego mędrca i praojca wielu pra-pra-pra- ∞ -wnuków, nie znano takich problemów.

Co się stało, że nagle zdrowi ludzie

również postanowili zrezygnować z glutenu?

Nie nagle, tylko w 2011 roku, kiedy pewien profesor opublikował wyniki dowodzące temu, iż zdrowej osobie gluten jednak też szkodzi. Konkretnie na żołądek i jelita.

- Jakże możliwe to jest?
- Od kiedy jakiś mądrala kopał w genetyce ziaren zbóż.

Kiedy nastąpił BOOM na unikanie glutenu?

Pewien kardiolog wydał książkę pt. "Dieta bez pszenicy". I wtedy się stało - marketingowcy poszli za ciosem, półki sklepowe zostały zdominowane przez produkty bezglutenowe.

- Jeśli powiedziałbym gawiedzi, że maca szkodliwą jest i że tylko dobrą robię jeden ja - pogładził długą brodę. - Bogaty bym był. Ale nie jestem ja chciwy. - Chrupnął macę i zaczął żuć.

A w czym tak naprawdę jest gluten?

Bo chyba nie dacie złapać się na sałatkę "bezglutenową", w której naturalnie nie ma tego składnika?

Najwięcej jest go w pszenicy. Potem w jęczmieniu, życie i najmniej w owsie, dlatego nie dajcie sobie wciskać kitu, napisem "bezglutenowe", na paczce płatków owsianych. Mało, nie znaczy wcale.

W jakich nietypowych produktach

możemy spotkać gluten?

Tu poradzę sobie sama, a Hezyhiusz niech tylko słucha. Myślę, że to może się wydać zaskakujące:

➢wędliny, mięso mielone i przetwory mięsne. Tak samo przetwory rybne, produkty mleczne (jogurty, śmietana, sery), lody. Gluten jest także w gotowych sosach, ketchupach i majonezach. W przyprawach sygnowanych do danej potrawy. W słodkich napojach, oraz w kawie rozpuszczalnej, w której mogą być śladowe ilości kawy zbożowej. Suszone owoce są często posypane środkiem anty-sklejaniu się, to też gluten.

Hezyhiusz złapał się za głowę.

- Mędrzec nie mówi tego, co wie, a głupiec nie wie, co mówi.

- W moich czasach mędrców/uczonych się słucha i się im ufa, nie wierząc, że pod białym kitlem może skrywać się obłuda.

- Ludzie nie są dobrzy albo źli. Są dobrzy i źli.

Prawda. To od nas zależy, która cecha będzie wiodła prym.

A kiedy nas kantują?

Gdy na naturalnie bezglutenowym produkcie, piszą, że jest bezglutenowy i podbijają za to cenę.

Żadne produkty z gryki nie zawierają glutenu, tak samo żadne produkty z ryżu, amarantusa, komosy ryżowej, czy teffu (miłka abisyńska).

Kukurydza, proso i sorgo nie zawierają glutenu, ale za to są pełne toksycznych prolamin.

Kiedy problem z glutenem faktycznie się narodził?

Gdy zaczęliśmy oczyszczać, przetwarzać i genetycznie modyfikować zboża. Winien temu horrorowi jest aparat państwowo-medyczno-dietetyczno-farmaceutyczny. W ciągu ostatnich 50 lat tradycyjną pszenicę zamieniono w produkt hybrydowy – opłacalny, odporny i wydajny, ale praktycznie bez związku z pierwowzorem.

To wszystko miało na celu „ulepszanie” roślin i zwiększanie plonów. To jedno z najbardziej wpływowych lobby producenckich, oddziałujących na świat polityki, gospodarki oraz nauki.

Często nieświadomi chorzy na jedną z odmian nietolerancji glutenu (nie koniecznie musi to być celiakia), skarżą się na: drętwienie i mrowienie kończyn, problemy z równowagą, ADHD, kłopoty z pamięcią i koncentracją czy migreny. Po latach neurologiczne zmiany mogą np. doprowadzić do choroby Alzheimera czy Parkinsona.

- Ty byś u nas nie żył aż tak długo, Hezychiuszu.

- I nie chciałbym...

Ale przecież to podstawa piramidy żywieniowej!!

Ktoś te wszystkie zboża musi jeść; żeby produkcja i dystrybucja się opłacały, potrzebny jest popyt. Tak więc „pełnoziarniste produkty zbożowe” zostały rozpropagowane na całym świecie pod pretekstem „troski o zdrowie”.

Czy wiecie jak mówią o zbożach dietetycy, lekarze i zaufane witryny o zdrowiu? Że dużo zboża w diecie, to otwarta wojna z tłuszczem i cholesterolem, gwarantująca zwycięstwo. Od strony marketingowej strategia ta okazała się niezwykle efektywna.

Negacja:

Pokarmy z pszenicą podnoszą poziom cukru we krwi. To złote ziarno zaburza parametry metaboliczne. Pominę bełkot naukowy, powiem prosto: wspomaga astmę, przewlekłe infekcje zatok przynosowych; puchnięcie nóg, migreny, zwykłe bóle głowy, refluks i zespół jelita drażliwego [czyli wszelkie stany zapalne].

Hezychiusz wybałusza na mnie oczy... i dalej śmiało chrupie swą macę. Już drugą.

Cytat z książki pt. "Pszeniczny brzuch":

"Dwie kromki pełnoziarnistego chleba pszenicznego podnoszą cukier bardziej niż biały cukier, bardziej niż wiele czekoladowych batonów. Aż dziw bierze, że mimo tego dietetycy wciąż zalecają zwiększone spożycie pełnoziarnistego pieczywa. Im więcej pszenicy jesz, tym wyżej i częściej rośnie u ciebie poziom cukru we krwi.

Pogląd, że pełnoziarniste pokarmy zbożowe są zdrowe, jest dziś tak głęboko zakorzeniony w sposobie myślenia pracowników służby zdrowia, że są oni bardzo niechętni jakimkolwiek zmianom."

Jak działa nasz zmodyfikowany gluten,

czyli co nam robi?

System immunologiczny dostaje kopniaka. Nasz cały organizm zaczyna mieć nierówno pod sufitem i dzieją się cuda niewidy. Podrażniona śluzówka jelita prowadzi do zaburzeń, a to wiążę się ze zwiększoną przepuszczalnością jelit.

- Nie rozumiem... - Zasępił się Hezychiusz.
- To oznacza źle. Bardzo źle.

Zatem wyjaśnię to jak człowiekowi z epoki, w której to było niepotrzebne:

Przepuszczalność jelit jest powiązana z chorobami autoimmunologicznymi, znamy je bardzo dobrze: cukrzyca, alergie i problemy skórne. Duże cząstki tego nieszczęsnego glutenu przechodzą przez nieszczelne jelita do krwi i następuje produkcja przeciwciał, które są nam niepotrzebne, bo przecież teoretycznie nic się nie dzieje.

Oszukany system wysyła wojowników-protektorów, którzy krążąc we krwi, uszkadzają tkanki (np. tarczycę). Są jak psychopatyczne zomby, walą na oślep w zdrowe organy.

Nadwrażliwość na gluten może być także powiązana z chorobami neuropsychiatrycznymi, takimi jak schizofrenia czy autyzm.

Do tego pierwszego mam maluczkie wątpliwości, natomiast po przestudiowaniu przypadków autyzmu, śmiem twierdzić, że jest to możliwe. Oczywiście Hezychiusz nie ma prawa wiedzieć co to jest autyzm, bo tej choroby też kiedyś nie było, ale to opowieść na inną wizytę w przeszłości.

Polecane przez dietetyków,

inne odmiany glutenu:

Po pierwsze - TO JEST NIELOGICZNE. Albo go odstawiamy, albo udajemy, że to robimy, opowiadając światu, że jesteśmy na zdrowej diecie, a w rzeczywistości...

Kamut i orkisz to starsze formy pszenicy, Hezychiusz doskonale je zna i własnie uśmiecha się szeroko na ich wspomnienie.

Te ziarna są podobno rewelacyjne i wielu ludzi opiera swoje całe menu na tym własnie zbożu. O.K., nie doszło u nich do tych największych modyfikacji. Ale to wciąż pszenica. Oznacza to, że będzie tam gliadyna - pobudzacz apetytu, taki kulinarny narkotyk, który przywiązuje nas do potraw mącznych. Będzie też lektyna, która zwiększa przepuszczalność jelit.

Owies ma najmniej glutenu, ale najbardziej podnosi poziom cukru we krwi. O tym nikt Wam nie powie, bo owsianka z rana to punkt pierwszy w menu serwowanym przez dietetyków.

Moje zdanie na temat

specjalnych produktów bezglutenowych:

Jem mało pieczywa, praktycznie wcale (czasem w drodze). Uważam, że lepiej zjeść chleb żytni na zakwasie z małą ilością glutenu niż chleb bezglutenowy w plastikowej folii z marketu (czytamy etykiety), ale doskonale zdaję sobie sprawę, że osoby uczulone nie mogą sobie na to pozwolić, gdyż nawet najmniejsza ilość glutenu może dać się we znaki. Piszę to jako osoba zdrowa.

Powinniśmy po prostu wybierać jak najmniej przetworzone jedzenie, bez względu na to, czy jesteśmy zdrowi czy nie. I... czy pieczywo jest zupełnie niezbędne na co dzień? Odpowiedzmy sobie szczerze na to pytanie. 😉

Dopiero całkowite wyeliminowanie z diety chemii, cukru, tłuszczów trans i glutenu może dać efekty uzdrawiające lub po prostu poprawić nasze samopoczucie - i to jest zasadnicza podstawa utrzymywania ciała w zdrowiu.

Czasami jest tak, że nawet nie zdajemy sobie sprawy z tego, że nasze samopoczucie mogłoby być dużo lepsze. Czuję to np. podczas wyjazdów do rodziny, kiedy nie wybrzydzam przy stole. Staję się ospała, ciężka, miewam kłopoty z zaśnięciem albo pojawia się jakiś nieproszony ból głowy... i zadaję wtedy pytanie: serio? wy tak się czujecie cały czas?

Nie unikam obsesyjnie glutenu, bo nie muszę, ale w zasadzie jakby się przyjrzeć temu, co jem, bardzo mało jej tam. I żyję.

I co dalej?

Uważam, że osoby zdrowe nie muszą bać się produktów zbożowych, zgodnie z tym co napisałam akapit wyżej. Po prostu we wszystkim trzeba mieć umiar, choć wiem, że Polak bez kanapki nie potrafi 😉

Jedyny sposób na zdrowie to mądre podejście do sprawy i racjonalne decyzje na zakupach.

Ale nie jest prawdą, że zboża są nam niezbędne. Przyjrzeliśmy się dziś kwestiom "przeróbek" w roślinach, które nam sprzedają koncerny. Niestety nawet u rolnika nie traficie naturalnej pszenicy czy kukurydzy, ponieważ oni już dostali takie ziarna. Co więcej, rolnicy sprzedający swój plon do sklepów i koncernów przetwórczych, MUSZĄ 'karmić' rośliny tak, jak oni tego chcą.

Ponad to, czy ktoś się jorbnął, że trójpolówka już dawno nie jest stosowana? Rolnicy orzą cały czas ten sam plac ziemi, faszerując ją wspomagaczami. Gleba jest wyjałowiona, a rośliny pozbawione cennych składników. Np. witamina B12 - szalenie ważna, pochodziła właśnie z ziemi. Teraz jej tam po prostu nie ma.

- I co teraz powiesz, Hezychiuszu?

- Wasi mędrcy dobrzy nie są dla was.

Hezychiusz powiedział mi, że w życiu trzeba mieć wiele do powiedzenia i potrafić zachować to dla siebie. Mądrość to także umiejętność słuchania, nawet jeżeli gawiedź pierdzieli głupoty. A od mądrości ważniejsza jest dobroć, która jest pierwszym krokiem do stania się mądrym. Dlatego nie ukrywam w tajemnicy wiedzy, która niestety straszy okrutnie. Chętnie dzielę się wszystkim, co wiem i nie stanę się przez to mądrzejsza. Być może wpędzę kogoś w paranoję.

Mądrość to nie świadectwa szkolne i ukończone fakultety. Mądrość to świadomość życia w rzeczywistości. Jestem realistką, do tego pesymistką i jestem cyniczna. Nie da się być w stu procentach zdrowym. Jestem też uparta, dlatego będę próbować.

A Hezychiusz dalej jadł swoją macę, obgryzał ją na około. Obgryzał coraz mniejsze kółko, aż w końcu nic nie zostało. Strzepnął okruchy z kolan, wstał, uśmiechnął się serdecznie i dodał na pożegnanie, całkiem gramatycznie:

- Nigdy nie chciałbym dożyć XXI wieku, gdzie człowiek człowiekowi wilkiem.

"Człowiek człowiekowi wilkiem,

a nawet świnią."

- polski wybitny socjolog

Marian Paździoch

Ach ten górski klimat...

noreply@blogger.com (Ania O.) — Fri, 16 Feb 2018 11:44:00 +0000

Szwajcarska miejscowość Wildhaus to nic szczególnie spektakularnego, ale lubię to miasto. Świadczy o tym moja częstotliwość wycieczkowa w tamtym kierunku, jak i ciągłe powtarzanie się o tym na blogu 😜 za co z góry przepraszam już na przyszłość.

Ta wioska leży na wysokości 1,095 m dlatego jest moim sprzymierzeńcem w takich chwilach gdy np.: ludzkość narzeka na utrzymujące się tygodniami mgły w dolinie - wtedy zabieram ową ludzkość do Wildhaus, bo tam na 100% będzie świecić słońce [dowody rzeczowe TUTAJ].

To jest też dobre miejsce na udany wypad w zimie, kiedy chce się w góry, ale już (albo jeszcze) nie można. Zobaczcie sami, że gdy zagłębić się w okolice tego terenu, można odkryć naprawdę piękne miejsca: TUTAJ i część druga TUTAJ. Niby miasteczko, a jednak ma swój dziki potencjał. Każde ma, tylko trzeba umieć szukać 😉

Dziś nie-wielce-chwalebna opowieść z nie-całkiem-udanej wyprawy śnieżnej, szlakiem położonym nieco nad Wildhaus. Zapowiadało się pięknie.

Powiększ.

Klimat górski to nazwa. Zupełnie jak klimat podzwrotnikowy czy klimat tropikalny. O jej kaprysach zdołaliśmy się przekonać jeszcze poprzedniego roku w grudniu.

Zdjęcia zostały wykonane na moment przed śnieżycą, która nie była w planie. Prognozy obiecujące - samo słońce, więc co? Więc trekking. Niestety jak to w górach - za ich zmiennością nie nadążysz.

Tu widzimy szarżującą na nas chmurę.

Po słonecznej stronie Wildhaus ze spektakularnym widokiem na Churfirsten wiedzie śnieżny szlak - dla piechurów na rakietach śnieżnych, albo naiwniaków na butach - takich jak my.

W razie potrzeby z samej góry zwozi ludzi na dół pierwsza na świecie gondola napędzana energią słoneczną. Ewentualnie na stacji można wypożyczyć sanki.

Tę grę o tron, oddaję walkowerem 😤

Początkowo pod dużym natężeniem promieniowania słonecznego, paradowaliśmy w ciemnych okularach i już mięliśmy zdziewać okrycie zewnętrzne i podkasać rękawy, gdy nagle... nasza niedaleka przyszłość objawiła się w krzywym zwierciadle.

Nasza droga biegła od stacji kolejki gondolowej, następnie równo wzdłuż zbocza wzgórza. Pomimo prostej trasy, spotkał nas "wycof". Zapadaliśmy się w śnieg po same pachwiny, taki trekking nie ma sensu i może być niebezpieczny.

Ale żeby była jasność - nie ma nieudanego trekkingu, a każdy wycof buduje nowe doświadczenie. Nie pierwszy raz idiotycznie zanurkowaliśmy w śniegu... 😔

"Świat jest książką.

Ci, którzy nie podróżują

czytają tylko jedną stronę."

Ostatnie chwile przed katastrofą.

Taki znak na trasie skiturowej oznacza, że zbliżasz się do skrzyżowania ze ścieżką pieszą.
Tłumaczę, bo nawet kolega - Szwajcar, który dużo wędruje, nie wiedział.

Tu jeszcze, póki widać, zrobiłam zbliżenie zamku Wildenburg, który kiedyś zdobyliśmy również zimą. Zainteresowanych ujrzeniem go z bliska, zapraszam TUTAJ po szczegóły.

Kataklizm nadszedł, musiałam wtedy schować aparat, bo ogromne płaty tnące z wiatrem, wciskały się dosłownie wszędzie. A że my jesteśmy twardzielami 💪, zapakowaliśmy się w kaptury i szliśmy dalej. Cóż, niedługo to trwało, ale radości jak zwykle wiele, bo to o niebo lepsze niż nie przeżyć niczego, podziwiając przeżycia innych.

To jak ze sportem, nie potrafię pojąć tych emocji zawartych w oglądaniu zmagań dzielnych sportowców, ale za to potrafię zrozumieć euforię i zaangażowanie sportowców, bo uprawianie jakiejkolwiek dyscypliny, to piękna rzecz budująca nie tylko ciało, ale i charakter.

Mogłabym to samo co dziś, zobaczyć, przeglądając liczne albumy o Alpach lecz to ma się nijak do własnych przeżyć.

Buduję swoje doświadczenia po to, aby jakość mojego życia stale wzrastała i abym na sam koniec Drogi mogła sobie powiedzieć - warto było!

Zawsze warto pójść - pamiętajcie o tym.

"Nie możesz zatrzymać każdego dnia,

ale możesz go nie stracić."

Do zalet Wildhaus muszę tradycyjnie dodać spektakularny powrót autobusem-piętrusem po zniewalających zakrętach, wokół których jak warkocz, przeplata się zamarznięty potok.

Gdy będę tędy jechać następnych razem (i jeżeli piętrus się trafi, bo różne jeżdżą na tych liniach), to nagram film!

A później okazało się, że pogoda, wyjątkowo jest na opak, bo w naszej Dolinie Mgieł świeci słońce, a w Wildhaus pada. Jak nigdy...

Oto kaprysy gór. Ciśnienie przebija się, raz góra, raz dół, przeciska się, pcha, coraz bardziej złośliwe i ot: mamy nagłe zmiany klimatu. Jak kobieta z PMS.

Panorama na szczyty Drei Schwestern po stronie Liechtensteinu i miejscowość Buchs po stronie Szwajcarii.

Pomimo trudnych warunków, taki szlak nie jest niebezpieczny. Nie grożą żadne nawisy śniegu, z których można spektakularnie zlecieć (i najprawdopodobniej już tam zostać). Specjalnie wybrałam dziś mapy 3D, żeby pokazać Wam poziom planowanej trasy, której przeszliśmy tylko część.

A potem w akcie desperacji, (bo to był już kolejny wycof w naszym życiorysie, spowodowany śniegiem), nabyliśmy drogą kupna rakiety śnieżne.

Mam nadzieję, że z relacją testowania ich, wyrobię się do wiosny 😜

Kaktusy pod patronatem UNESCO i Muzeum Narodowe Szwajcarii.

noreply@blogger.com (Ania O.) — Tue, 13 Feb 2018 13:48:00 +0000

Jeszcze pozostajemy w miejskim klimacie, bowiem w Zurychu przyciągnęły nas programowo i obowiązkowo dwie lokalizacje. Zacznę swą opowieść od tej, moim zdaniem ciekawszej. Roślinnością sucho-lubną pasjonuję się od dziecka. Historią także, dlatego po wyczerpującej prezentacji zuryskich szklarni, opowiem Wam o wizycie w Narodowym Muzeum.

Jest kilka wymogów, które stawiam zanim powiem o odwiedzonym miejscu, że jest godne polecenia. Jednym z nich jest brak miejsca na nudę, a drugim umiejętność zaciekawienia mnie, nawet pomimo braku mojego zainteresowania już na wstępie. Kolekcja kaktusów nie musiała się specjalnie wysilać, bo to i tak moja zajawka, a Muzeum mnie zawiodło, o czym opowiem na sam koniec, jak zwykle pokazując to, co w ofercie było najlepsze - niech zatem Was oczy nie zmylą 😉

Alles Kaktus?

Taki napis znajduje się nad wejściem do szklarni.

Sukkulenten-Sammlung Zürich, dosłownie Kolekcja Sukulentów miasta Zurych, jest ogrodem botanicznym, którego nie wolno ominąć zwiedzając to miasto. Jak wiecie z poprzedniej notki, niewiele mnie w Zurychu oczarowało, a to miejsce nawet czegoś nauczyło, dlatego poświęcam mu najobszerniejszy konspekt.

Jest to miejsce edukacyjne dla małych i dużych i chyba jedyna galeria, w której nie potrzeba wieszać przy eksponatach plakietki z napisem "nie dotykać" 😉 Mieści się tu również biblioteka botaniczna, zielnik i Międzynarodowe Organizacje Badań nad Sukulentami, a także mały sklepik, w którym można nabyć rozmaite okazy.

Powiększ.

Pierwsze, co robi wrażenie, to ogrom terenu. Szklarnia jest otoczona parkiem, mieści się nad jeziorem. Obiekt ma obecnie 4750 metrów kwadratowych (1,17 akrów), w tym 700 metrów kwadratowych (0,17 akra) w sześciu szklarniach, oraz 16 ogrzewanych skrzyń na odkrytej powierzchni.

Każda szklarnia jest opisana na wejściu - jaki to klimat, jaki region geograficzny prezentuje zawartość szklarni, jaka temperatura i wilgotność panują wewnątrz.

Skąd wzięło się tutaj tyle sukulentów? Pod koniec lat dwudziestych niejaki Jakob Gasser - hodowca kaktusów, próbował sprzedać swoją kolekcję władzom miasta, tj. około 1500 sukulentów. Przedsięwzięcie się nie powiodło, ale pewnego dnia właściciel... jakiegoś sklepu... kupił tę kolekcję i - podarował - ją miastu.

Kiedyś miałam pełno kaktusów, warunki mieszkaniowe (bloki, centralne ogrzewanie, duchota), sprzyjały ich rozwojowi. Aktualnie moja prywatna kolekcja liczy dosłownie kilka sztuk, za to rozrasta się dżungla tropikalna, ale miłość do kolców pozostała.

Stało. Nie wiem po co. Wyobrażam sobie, że może to być na cześć kolekcjonera, który żył w czasach maszyn do pisania.

Kolekcja zawiera jedną z największych i najważniejszych zbiorów sukulentów. Aktualnie w kolekcji znajduje się ponad 6500 różnych rodzajów sukulentów z ponad 80 różnych rodzin roślin.

Kolekcja jest finansowana przez Grün Stadt Zürich i przez stowarzyszenie wzmacniające, Förderverein der Sukkulenten-Sammlung Zürich. Dzięki temu wstęp jest całkowicie darmowy.

Kwiat eszewerii. Miałam kiedyś taki sam, dopóki nie wystawiłam rośliny na balkon. Ugotowała się.
Śmiem przypuszczać, że w okresie letnim na balkonie nie panują już warunki ziemskie...

To jest drzewo. Na zdjęciu tego nie widać, ale ten kaktus jest ogromny.

Instytucja uczestniczy w międzynarodowej wymianie nasion między instytutami botanicznymi, a ogrodami na całym świecie.

Ponadto w Sukkulenten-Sammlung znajduje się wyspecjalizowana biblioteka na temat wszystkich roślin. Te książki nie mogą opuścić biblioteki, ale można je zobaczyć, gdy kolekcja jest otwarta.

Biblioteka zawiera ponad 30 187 tytułów.

Jest jeszcze zielnik, który powstał równocześnie z międzynarodowymi organizacjami badań nad sukulentami (IOS). Posiada bardzo obszerne archiwum roślin. Obecnie jest pod patronatem szwajcarskiej komisji UNESCO.

Rasta-kaktus 😁

Kaktus typu "dzikie węże". Próbowałam dopatrzyć się korzenia, nie wiem gdzie go ma, ani czy go ma.

Wiecheć aloesowy. Miałam podobny, ale przygnił trochę. Kiedy go adoptowałam, okazało się, że nie ma już ratunku i trzeba amputować. Tym sposobem mam czubki w paru doniczkach. Chciałam znów zbudować taki wiecheć, ale małżonek chce mieć je osobno. Próbowałam mu wytłumaczyć, że to nie są bambusy, tylko krzew, ale nic z tego.

Wzbogaciłam swoją wiedzę o to, co było mi najbardziej potrzebne, mianowicie w walce ze śmiercią. Dorwałam się do katalogu pasożytów i chorób jak szczerbaty do sucharów. Bez drobiazgowej znajomości słownictwa w tym zakresie, ciężko sobie dogodzić wiedzą...

Dopomógł mi mąż, mający wystarczający zasób słów. Co ważniejsze, informacje zawierały nie tylko metodę na chorobę, ale i na przyszłość - jak zapobiegać.

Zauważyłam, że pasożyty i wszelkie choroby rosną w Szwajcarii jak na drożdżach... Przez moje doniczki, plagi przechodzą kilka razy w roku, stąd mój entuzjazm.

Wkrótce zamierzam położyć kres nawracaniu plag, serwując im naturalnego wroga. Coming soon...

Strefa wilgotna wymagała szczególnej uwagi hodowców. Niektóre z roślin wymagały klimatu w najdrobniejszym szczególe zbliżonego do naturalnego, są to rośliny, których na pewno nie da się trzymać w domu na parapecie.

Niektóre stały wolno w zamkniętej szklarni z zupełnie innym stanem wilgotności, co było odczuwalne dla nas. Zaś te, wymagające szczególnej troski, zamknięto w terrariach z dodatkową liczbą specjalnych urządzeń. I właśnie za takie coś zamierzam zabrać się w przyszłości. Mam nadzieję, że nie będę musiała odseparowywać pomieszczeń żadnym przepierzeniem 😶

Żywe kamienie. Raz miałam jednego na próbę, miał na imię Móżdżak. Niestety coś zaszło gdy wyjechaliśmy na wakacje i Móżdżak padł. Nie znamy przyczyny, oficjalnie zawsze mówię, że zdechł z tęsknoty. Ale czy to w ogóle możliwe?

Chcę podjąć jeszcze jedną próbę, niestety w sklepiku akurat nie mieli tego gatunku na sprzedaż.

Lokalizacja:

Szklarnie znajdują się w dzielnicy Enge, nad Zürichsee (Jezioro Zuryskie). Są one częścią promenady Quaianlagen i znajdują się na południowo-zachodnim brzegu jeziora.

Kolekcja oddzielona jest drogą Mythenquai od dolnej promenady nad jeziorem i portu Enge w pobliżu dolnego wejścia do Rieterpark.

Szwajcarskie Muzeum Narodowe w Zurychu

Wraz z Londynem i Nowym Jorkiem, Zurych stał się ważnym ośrodkiem sztuki współczesnej. W samym sercu miasta znajduje się ponad 50 muzeów, z których około 14 poświęconych jest sztuce, z czego utworzono ponad 100 galerii. I musieliśmy akurat wybrać to najważniejsze w mieście... 😯

Kilka kroków od głównego dworca w Zurychu stoi Szwajcarskie Muzeum Narodowe. Jest to ponad 100-letni budynek - piękny, od razu mnie zauroczył.

Widok z okna na dziedziniec.

Muzeum mieści największą kolekcję historii kultury w Szwajcarii. Zawiódł mnie sromotnie - to właśnie w tym miejscu Zurych okrył się wstydem. "...bo Szwajcarię stać na bardzo fajne, interaktywne muzea, w których nawet najbardziej wybredny turysta by się nie nudził..." A zwiedzałam w tym kraju takie, do których mam naprawdę chęć jeszcze kiedyś wrócić. To natomiast - odradzam.

Co mam na myśli mówiąc - interaktywne? Większość z Was chyba najlepiej uczy się z własnej praktyki. Ja również należę do grona "fizycznych" 😉 wiec z przyjemnością siadałam do ksiąg, w których każda strona przejawiała ruchome obrazki. Dzieje się tak za pomocą rzutnika kierowanego z góry na książkę. Zawsze mnie zastanawiało, jak to jest, że ta maszyna nie myli stron?

Były jeszcze magiczne lunety, pod których guziczkami kryły się odpowiedzi na takie pytania jak: jakie wyznania religijne dominowały na danych obszarach?, albo: w jakich językach mówi się w poszczególnych regionach? Do tego dochodziły zmiany zależne od lat. Lunetę kierowało się na mapę, na której można było oglądać kraj z odległości bądź w przybliżeniu, jeżeli chciało się zobaczyć np. swoją dzielnicę.

Na poniższym zdjęciu widzimy interaktywną mapę, a właściwie makietę geograficzną, na której rzutnik wyświetla to, co w danej chwili sobie życzymy zobaczyć, a sterujemy makietą za pomocą małych tabletów.

Z sektorze finansów, można było otworzyć skrytkę. A w niej...:

Dla głodnych ogromnej wiedzy, stoliki z różnymi materiałami do wglądu na miejscu.

Makiety - wprost szaleję za nimi. Mam to chyba w genach, dziadek budował różne modele, miał zamki, pojazdy, latarnie morskie. Sama pamiętam ile frajdy sprawiało mi budowanie miasta na zajęciach szkolnych.

Zawsze lubiłam fotografować te detale...

A gdy makieta batalistyczna przejawia prawdziwą akcję - a nie tylko zaznaczenie, z której strony kto nadszedł - przeżywam makietową nirvanę 😝

Jakbym taką miała, to bym ciągle planowała jakieś wojny. 😔

Mam jeszcze jedną słabość - stare globusy. Poza tym, że ich kształt jest bardzo tajemniczy (przecież można w nich coś schować), to często te z dawnych czasów są zrobione z drewna i skóry. Ponadto kryją jeszcze inne ciekawe sekrety.

Przede wszystkim malował je nie tylko specjalista, ale też artysta. Są kunsztowne, są dopracowane w każdym szczególe, nie tylko mapa jest na nie nałożona, ale i rysunki charakterystycznych dla danego regionu rzeczy bądź zwierząt. Za tą drobiazgowość marzę o takim globusie. Ależ to próżne i puste... 👹

Śniło mi się kiedyś, że ukradłam globus Wolandowi. To było coś... Tzn. nie kradzież, ale ten konkretny globus.

"Obok Wolanda stał nietypowy, również „żywy” globus. Gospodarz zakomunikował Małgorzacie, że ów „drobiazg” służy mu jako źródło informacji, ponieważ prezenterki radiowe są niekompetentne - nie dbają o dykcję i źle wymawiają niektóre słowa, np. nazwy miejscowości. Na globusie widniał skrawek ziemi, który przekształcił się w mapę plastyczną. Na tym skrawku toczyła się wojna. „Małgorzata zobaczyła maleńką figurkę leżącej na ziemi kobiety, a obok niej, w kałuży krwi, maleńkie dziecko z rozrzuconymi rączkami.”

- "Mistrz i Małgorzata"

Później przez chwilę byliśmy w raju, ale krótko to trwało, bo na mój gust brakło tutaj artefaktów. Oręż biała, konkretnie miecze, a i włócznią nie pogardzę, mieści się w zakresie moich zainteresowań już od bardzo dawna.

Niestety nadal władanie mieczem. To ostatni rodzaj broni z którą nie miałam fachowej styczności, a tak mi się szaleńczo podobają...

To była bardzo długa włócznia... Tak bardzo, że zanim zrobiłam to zdjęcie, próbowałam jeszcze na kilka innych sposobów, ale ostatecznie nie udało się oddać jej długości.

A tutaj już czasy rajstop, piór i koronek. Nie są to moje ulubione czasy, ale po przeczytaniu książek Anny Rice, nie całkiem nimi gardzę. Jest kilku facetów, którzy wyglądają oszałamiająco w cylindrach i innych takich, bo ona umiała to opisać.

Innymi słowy, gdy nie czar słów, czar piór by nie istniał.

To jak? Który z panów odważyłby się przymierzyć to wdzianko? 😁

Lusterko z napisem (pod czachą) "memento mori". Podpisuję, bo nie widać.
Oczywiście przejrzałam się w nim (jak widać) i teraz będę pamiętać.
Kto z Was chciałby mieć takie lusterko w łazience? 😀

Przedsionek gry i zabawy dla dzieci. Zajrzeliśmy, bo zawsze zaglądamy wszędzie i podobało mi się. Serio, gdyby nie małe przeszkody, chętnie zanurzyłabym się w tym głębiej...

Zabawa w dojenie wymion. Obok był ekran znamionujący postęp.

Ciekawe, prawda? 😸

Dostępna była również wystawa okresowa ubrań dla kukiełek. Dla tych ważnych kukiełek. Niektórzy ludzie się do nich modlą.

Nie jest to stałą częścią muzeum, więc daruję Wam widoku o wątpliwej urodzie. Wystawa zajęła kilka sal, w których mogłoby znaleźć się coś naprawdę godnego podziwu. Trochę żal miejsca.

A tędy zmierza się do wyjścia:

I to jest wszystko co godne uwagi. Muzeum jest tak naprawdę znacznie większe, mroczna przestrzeń wzorowo eksponuje podświetlane gabloty, w których mogliśmy ujrzeć jeszcze zasoby np. prehistoryczne. Naczynia, groty, inne relikty. Bardzo malutko. Ogólnie jak na muzeum takiej rangi, uważam, że je za bardzo mało zasobne. Wiadomo, że chodzi o jakość, ale i ona nie robiła specjalnego wrażenia.

Mam porównanie do innych przybytków wiedzy i kultury, dlatego moja krytyka wiąże się z tym, na co naprawdę stać ten kraj. Szwajcaria posiada muzea, z których aż nie chce się wychodzić. Tutaj mięliśmy oboje z małżonkiem uczucie zmarnowanego czasu.

Zürich.

noreply@blogger.com (Ania O.) — Fri, 09 Feb 2018 08:17:00 +0000

Po kilku latach zamieszkiwania w Szwajcarii, pewnego dnia pod wpływem niesprzyjających warunków pogodowych, (gdy udanie się do dziczy jest dalece niestosowne), aby nie siedzieć w domu, pojechaliśmy pociągiem do Zurychu. Ponieważ prócz starej architektury, interesuje mnie odszukiwanie dziczy miejskiej, odsłonię dziś przed Wami trochę mniej popularną część miasta.

Po tej wędrówce poczułam się jakbym weszła pod zimny prysznic. Czego się spodziewałam po tym sławnym mieście? Może gdybym wcześniej nie poznała Lucerny i jej monumentalnego Ogrodu Lodowcowego, może gdybym wcześniej nie poznała Zug i wspaniałego Muzeum Burg Zug, może gdybym wcześniej nie zobaczyła Lugano pod palmami, może gdybym wcześniej nie widziała Rapperswil i jego okazałego, polskiego zamku, może gdybym wcześniej nie poznała St. Gallen i ogromnego opactwa wraz z zaje...bardzo fajną biblioteką... To może wtedy zachwyciłby mnie Zurych.

Zatem: czego się spodziewałam? Czegoś typowo szwajcarskiego, czegoś wow, oraz muzeum z rozmachem, bo Szwajcarię stać na bardzo fajne, interaktywne muzea, w których nawet najbardziej wybredny turysta by się nie nudził. I brak tego wszystkiego mnie zawiódł. Samo miasto natomiast... takich jak to jest wiele.

Podzielę tę wędrówkę na trzy części. Myślałam o skrótowej notce z całego pobytu, ale nie mam dzisiaj czasu na więcej, gdyż intrygujące mnie plany towarzyskie zaabsorbują mnie wkrótce na dłużej. Dziś zatem, tylko przejdziemy się ulicami Zurychu.

Rzeka Limmat.

Zurych to największe miasto i główny ośrodek gospodarczy kraju. Jest również największym kompleksem urbanistycznym Szwajcarii. Znajduje się tam sławetna ulica pełna butików najznamienitszych projektantów ubrań, bizuterii, zegarków... etc... po prostu samo naj, naj, naj.

Tutaj robi się pieniążki, moi drodzy, od XIX wieku kiedy powstała zuryska giełda, miasto znalazło się na liście najzacniejszych kulturowo miejscowości, boć to stolica finansowa, więc się pyszni.

To co mnie zawsze interesuje przy okazji zwiedzania różnych aglomeracji, to ta najdalsza historia. Łypnęłam sobie.

W epoce neolitycznej budowano osady na palach. Brak dokładniejszych danych, error...

W przeciwieństwie do większości innych dużych szwajcarskich miast, Zurych osiągnął rangę miasta we wczesnym średniowieczu.

Grubo później miasto zajęło się przemysłem tkackim, głownie w wełnie i lnie. W XIV wieku mieszkała tutaj arystokracja, która założyła gildię rzemieślniczą. Ich siedziby to dziś najciekawsze zabytki architektury. Trochę czułam się jak w Łodzi. (Elewacje podobne, historia też włókiennicza.)

Rotes Schloss

Czerwony zamek

Budynek mieszkalno-usługowy o wyjątkowej, przypominającej zamek architekturze. Został zbudowany w latach 1891-1893 w imieniu firmy z branży nieruchomości.

Budynek znajduje się na General-Guisan-Quai, na lewym brzegu Jeziora Zuryskiego, między Beethovenstrasse i Stockerstrasse w dzielnicy Enge. Zaraz obok znajduje się Kongresshaus.

Dwieście lat później, dzięki znanemu reformatorowi, Huldrych'owi Zwingli, Zurych zaczął rozwijać się intelektualnie. Jego reformacja była najważniejszym wkładem miasta do historii świata.

Przez następne wieki miasto stało się ośrodkiem liberalnej myśli. Byli tutaj Johann Wolfgang von Goethe, Richard Wagner, Thomas Mann, Albert Einstein, James Joyce, Lenin i Trocki. Była też Hexe.

Mimo takiej inteligencji i rozwoju w latach 1487-1701, odbyło się tutaj polowanie na czarownice. (wtedy Hexe nie było) Zginęło wówczas w straszliwych męczarniach 79 osób.

Prezydent rządu Markus Notter i przewodniczący Rady Ruedi Reich potępili te morderstwa w 2001 roku. Jakby to miało w czymś pomóc... Nie rozumiem i nawet nie będę próbowała pojąć celu tych politycznych rozgrywek, kiedy przeprasza się za coś, co wydarzyło się wieki temu. Zupełnie jakby mięli na sumieniu coś jeszcze... To jak KrK., który w naszych czasach przepraszał za działania Inkwizycji. Bez sensu.

Wejście na Bahnhofstrasse.

Bahnhofstrasse jest główną ulicą w centrum Zurychu i jedną z najdroższych i ekskluzywnych ulic handlowych na świecie. (Jest najdroższą ulicą handlową w Europie i trzecią najdroższą na świecie.)

Ulica jest w dużej mierze zamknięta dla ruchu kołowego, ale jeździ tamtędy tramwaj. Tak, przeszłam się tą ulicą, głównie po to, by dojść do ogrodu botanicznego. Podobno już samo przebywanie tam, wiąże się ze szpanem.

Jestem trochę nietypową kobietą, bo nie interesuje się modą, a zakupów nie znoszę. Mogę komuś powiedzieć czy ładnie wygląda, ale jeśli ktoś chce się prezentować "na topie", nie doradzę. Już zresztą ustaliłam z jedną z blogerek, że jestem amazonką z Marsa. [pozdrowienia dla Rose]

Alter Botanischer Garten

Story ogród botaniczny

Relaksująca zielona oaza w centrum miasta - no gdzież bym mogła pójść, jeśli nie tam? To co go wyróżnia od innych ogrodów, to jedna z ekspozycji, która znajduje się na dachu wieżowca. W budynkach, między którymi ciągną się poszczególne, zielone alejki, mieści się Muzeum Etnologiczne Uniwersytetu w Zurychu.

Na dachu znajduje się średniowieczny ogród ziołowy na cześć miejskiego lekarza Conrada Gessnera. W tzw. Gessnergarten, przedstawiono ponad 50 roślin leczniczych, stosowanych w XVI wieku.

Wśród bambusów.

Mój ulubiony ostrokrzew.

Rajski ogród?

Do takich perełek warto dodać arboretum znajdujące się nad jeziorem Zuryskim, gdzie rosną niewyobrażalnie wielkie gatunki kolosów z innej strefy klimatycznej i... żyją! Ale skoro zamieszkała tu Ewa, to chyba nie może być wcale źle.

Pośród portowego zgiełku, szumu drobnych fal, zimnego wiatru, który ciągnął od wody po rajtach, pośród krzyku mew i rybitw... oto one:

Ewa i owinięty wokół jej dłoni wąż.

Pomimo wszystkich piękności jakie tu przedstawiłam, kazałabym się zastanowić dlaczego tylko tyle? Zurych to wielkie miasto, przypomina trochę Łódź, trochę Warszawę. Nic tak majestatycznego jak w miastach, które wymieniłam (i zalinkowałam) we wstępie.

Mąż twierdzi, że nie było warto, a ja że warto zawsze poznawać więcej, więc nigdy nie żałuję żadnych wypraw, nawet tych wielkomiejskich.

Z radością wróciliśmy do naszej cichej wioski, by dalej planować naszą ekwilibrystykę górską.

Ostatnia prosta - sprawy autorskie.

noreply@blogger.com (Ania O.) — Tue, 06 Feb 2018 12:55:00 +0000

„Leżeć w hamaku, pić kawę albo wino i czytać książki od rana do nocy...

Niech świat pędzi ku samozagładzie beze mnie”.

- Andrzej Pilipiuk

Ukończyłam pracę nad dziełem swojego życia, które ma przed sobą daleko idące plany i ambicje na rozmnażanie. Ostateczna korekta książki została ukończona. Piszę o tym, by wynagrodzić sobie roczny trud psucia kręgosłupa i wzroku przy komputerze - by obiecać sobie na piśmie wszem i wobec, że teraz odsapnę od siedzenia przy biurku. Chcę pożyć znów aktywnie zanim wezmę się za kolejną pracę, do której przysiądę na świeżo z wielką radością, gdy tylko się dowiem, że taka jest potrzeba.

Pisanie książki ma swoje plusy i minusy jak każda inwestycja, która (daj Boże) może być ciekawą pracą. Nienawidzę siedzącego trybu życia, ale sztuka wymaga poświęceń, a ja cenię sobie właśnie tę sztukę. Bóg nie dał mi talentu do gry na skrzypcach, czy bicia kobiet po mordzie (podobno ostatnio to coraz popularniejszy sport), ale dał mi słowo, którym potrafię (mam nadzieję) i bardzo lubię się bawić.

I litości, moja skromności... zaraz sobie zęby wychlasnę o moją próżność.

Książka jest efektem złego samopoczucia na obczyźnie.

Gdybym mieszkała w Polsce, otoczona tysiącem zajęć, pracą, licznymi hobby, spełnianiem pasji, a resztki swego czasu poświęcała znajomym i przyjaciołom, nie byłoby jej. Powieść mogła powstać dopiero po oderwaniu mnie o tego wszystkiego, co nazywałam swoim szczęśliwym azylem.

Krótko mówiąc, gdyby mój mąż mnie nie rozkochał w sobie i nie porwał w złe, niedobre Alpy, nie byłoby tej powieści.

Gdyby nie ona...

To było bardzo, bardzo dawno temu. Wiele zawdzięczam mojej Przyjaciółce, która dała mi klucz do mojej głowy i dostęp do rozumienia jej najmroczniejszych zakamarków. Dzięki Niej potrafiłam wykorzystać swoją fantazję, swoje sny i ogarnąć w jedną spójną całość, bez czego nie powstanie jednolita fabuła.

Prawdopodobnie gdyby nie Ona, nie pomyślałabym nigdy o spisywaniu swoich snów, z których częściowo składają się niektóre dialogi.

Czy boję się krytyki?

Nie spodziewam się kariery na poziomie G. R. R. Martina, ale zdaję sobie sprawę, że może ze dwie osoby kupią moją książkę i wtedy muszę się liczyć z tym, że moja proza może się nie spodobać. Daj Boże wielu takich, co w ogóle przeczytają... wtedy będę wiedziała, że nie piszę tylko dla własnej przyjemności.

Lubię być oceniana (a nie każdy to dobrze znosi). Wtedy wiem, co mam następnym razem przelać na papier. Co poprawić, co pominąć. Jakie sceny mi wychodzą, a o jakich w ogóle nie powinnam nigdy myśleć - i na to właśnie liczę - że ktoś zdrowo powbijają mi szpile krytyki, abym mogła szlifować swój warsztat.

Co z tego wynika? Że liczę na prawdziwe opinie. Już dawno nauczyłam się, że z krytyki należy korzystać, a nie przejmować się nią i umartwiać.

Czego się spodziewam?

Jeśli się uda? Tego, że przygoda z wydawaniem książek, mocno mnie zaabsorbuje. Jestem chętna na wszelkiego typu spotkania, eventy, bo z tego co widzę, różni autorzy często gdzieś się udzielają - interesuje mnie to. Tęsknie do świata, do ludzi i kulturowych wydarzeń. Bardzo...

Ale uznajmy ten akapit za zdanie o bardzo, baaardzo dalekiej, możliwiej ale niemal surrealnej przyszłości. Debiutanci o nieznanych nazwiskach rzadko kończą jako znani ogólnie. Trzeba też mieć szczęście.

Nie utożsamiam się z żadną postaci.

Oto jest pytanych wielu autorów. Główna bohaterka może zawierać coś ze mnie, owszem - ale jak każdy bohater. Przecież wymyśliłam ich, nadałam każdemu z osobna inny charakter, swoisty dowcip, pewne cechy wypowiadania się.

Nie każdy jednak jest stworzony zgodnie z moim gustem. Nie każdy podziela moje zdanie, nie każdy to samo lubi co ja, ale każdy może mieć coś małego ze mnie. Może podobnie reagować w danej sytuacji jak ja, może tak samo coś ocenić jak ja. Bo ja ich wszystkich stworzyłam i są mnie podobni, chociaż żadne z nich nie jest mi nawet bliskie. Mam nadzieję, że to zrozumiałe.

A więc twórca.

Twórca świata. Moja wyobraźnia nie jest tak ambitna jak np. wyobraźnia Tolkiena, bo nie stworzyłam na potrzeby książki żadnego języka.

Piszę tak, jak coś widzę. Najpierw powstaje obraz w mojej głowie, bardzo dokładny, wraz z odgłosami, zapachami, a potem robię z tego słowa.

Ktoś kto nie lubi pisać, może nie zrozumieć mojego zachwytu nad tym i ponad wszystko będzie się głowił, dlaczego ja do cholery PISZĘ O PISANIU?! Zakrawa o grafomanię...

Za każdym razem publikując do siebie coś na ten temat, motywuję siebie do działania. Cisza i tajemnice zjadły już zbyt wiele moich pomysłów na życie - teraz chyba wszystko jasne.

Przyszłe plany.

Są. Nie powinnam teraz o nich wspominać, bo w ten sposób podobno można zapeszyć, ale tak się składa, że nie jestem przesądna. Plan zakłada że historia, którą na wstępie chcę wydać, będzie miała swoją kontynuację w jeszcze kilku tomach.

Planuję w sumie 8 części o tych bohaterach. Mój potencjalny wydawca może mieć inne plany, raczej nie będę się kłócić.

I co najważniejsze, jeżeli wydanie tej powieści uda się zgodnie z moimi zapatrywaniami, zamierzam stworzyć jeszcze inne tytuły, inne zupełnie historie, może nawet cykle, na zupełnie inne tematy (pomysły mam).

Nie chciałabym być autorem jednej tylko sagi, tak jak Sapkowski, którego innych dzieł nie docenia się. Np. genialnej moim zdaniem Trylogii Husyckiej także jego pióra. Ale zdaje sobie sprawę, że nie ode mnie to zależy i muszę podejść do tego troszkę bardziej pokornie.

Jakieś komplikacje?

Mam obsesję na punkcie pomysłów, których nigdzie nie było. Chodzi o powtarzalność motywów. Tak naprawdę nie da się być kompletnie oryginalnym w każdym calu. Już nawet problematyka główna książki gdzieś kiedyś była.

Pomysły na tę powieść, powstały jeszcze za czasów gdy chodziłam do podstawówki. Pierwsza, szczątkowa, jeszcze nieskompletowana kreacja fantazyjnego świata została na długie lata w mojej głowie. nim ujrzała edytor komputera.

To było dłuuuuugo przed tym nim poznałam młodzieżową sagę "Ja diablica" autorstwa Katarzyny Bereniki Miszczuk. Dlaczego o niej wspominam?

Tu musiałabym najpierw odesłać do streszczenia, ale wyciągnę tylko to, co jest najistotniejsze. Mianowicie, że motyw klucza jest dla tej sagi symbolem jak orzeł dla Polski, jak ryba dla Chrześcijan.

Symbol klucza miał być bardzo ważnym elementem mojej powieści i automatycznie po przeczytaniu książek pani Miszczuk, musiał przestać nim być. Mało nie zamieniłam się w żywą furię wtedy 😉

Dla odegnania klątw wszelakiej maści, stworzyłam taki sobie fotomontaż dla złagodzenia swej czarnomagicznej ekspresji. Wkleiłam po złości swoją paskudną gębę w okładkę jej książki, żeby oszpecić jej historię. Spokojnie, ona o tym zdjęciu wie 😛 Nie zna tylko motywu jego powstania...

Czy wzorowałam się na kimś?

Jak widzicie, zupełnie nie. Często pada tutaj czyjeś nazwisko. Unikam podobieństw i zawsze tak będę robić zgodnie z tym co napisałam powyżej. Nie miałam żadnej muzy.

Mogę tylko powiedzieć, że podczas pisania otaczałam się wszystkim tym, co utrzymywało mnie w klimacie epoki, którą opisywałam. Otaczałam się muzyką, obrazami i literaturą związaną z czasami, w jakich osadziłam moich bohaterów, nie kopiując stylu żadnego autora, żadnych detali, brzmienia itd.

Lubię być oceniania, ale nie chcę być porównywana, bo nie staram się być od nikogo lepsza.

Co w rzeczywistości było moją inspiracją?

Własnie, nie kto, tylko co. Bardzo często pomysły do głowy wpadały mi na szlaku. To tam zbierałam do kupki słowa, jakimi chciałabym opisywać mój wymyślony świat, wymyśloną geografię i do tego stworzyć fikcyjną mapę. Wymyślone państwo i jego wymyśloną strukturę społeczną, oraz obraz polityczny, to już kwestia mojego głębszego zastanowienia.

Nie zaprzeczę, jeśli ktoś rozpozna, że kilka z miejsc w powieści naprawdę istnieje, bo tak jest ⇇ i oto co faktycznie wiąże mnie z powieścią. W przyszłości pokazanie tych miejsc, mogłoby być nie lada gratką dla czytelników.

Opisy górskich przejść, które często tutaj umieszczałam w ramach nagłówka, to szlaki, które sama przemierzyłam. Chyba zdajecie sobie z tego sprawę? 😉

Śmiało więc mogę powiedzieć, że inspirowała mnie natura. Nie Szwajcaria, nie wyłącznie, bo np. jedno z ważniejszych miejsc merytorycznie w powieści, znajduje się na Mazurach. (Ale rzeczywistość, nazewnictwo, nie mają nic wspólnego z książką).

Ostateczny efekt.

Moi bohaterowie dostali nowy symbol, może nie tak oryginalny, może każdy tego właśnie będzie się spodziewał, ale z całą pewnością jest do nich adekwatny.

Książka ma zaczynać i kończyć cykl. Pomysł na takie koło powstał stosunkowo niedawno i uważam, za bardzo fajny, co definitywnie wykluczy kontynuację przygód tej bohaterki. (Ale nigdy nie mówię nigdy).

Zawsze chciałam utrzymywać się z pisania, ale to w ogóle nie ode mnie zależy. Nie spodziewam się fajerwerków, może też być tak, że żadne wydawnictwo nie odezwie się do mnie. Jestem teraz zdana na łaski profesjonalistów, możecie trzymać za mnie kciuki.

Cudów nie ma. Wóz albo przewóz. Czekam.

Mogę jeszcze przyjąć wojenne barwy bojowe i spróbować zaklinać papier - mój jedyny wydruk.

Wydawnictwa zawsze proszą, by dołączyć do swojego tekstu streszczenie. Pomyślałam, że pokażę je Wam i poczytam, co o tym myślicie:

W świecie, w którym istoty podobne ludziom, zostały zepchnięte na skraj mapy, człowiek odmieniał świat nauką, nową techniką i pokusą pełnej władzy. Starzy bogowie mieli zostać zastąpieni przez nowy Kościół Jedynego Boga, a ostatni magowie nadal zaciekle walczyli o swoją renomę u boku królów.
Wtedy pojawili się Strażnicy strzegący ładu pomiędzy licznymi wymiarami, jednak tym razem mieli prywatną misję. Musieli odnaleźć w tej rzeczywistości zaginioną dowódczynię kasty wojowników, która została tu zapędzona przez silnego wroga o zdolnościach prawie dorównujących im samym. Problem jednak polegał na tym, że wynikiem niefortunnego przejścia do tego świata, dowódczyni nie rozpoznawała swych żołnierzy i skutecznie utrudniała im misję ratowniczą.
Uciekając przed nimi, podjęła odważną decyzję wybrania się do miejsca, z którego nikt jeszcze nie powrócił, instynktownie czując, że ta podróż pozwoli jej odzyskać pełną pamięć. Dar poznawania ludzkich intencji oraz wglądania do ich dusz, umożliwiał szybkie pozyskiwanie sobie przyjaciół, którym nie bała się zaufać, choć nie ominęła jej zdrada, bo tak naprawdę nikt nie jest nieomylny w ocenie człowieka.

Czy mielibyście ochotę o tym przeczytać?

Wysokogórska miejscowość Promischur i ruiny zamku Cagliatscha.

noreply@blogger.com (Ania O.) — Fri, 02 Feb 2018 13:13:00 +0000

"Najlepszym sposobem na życie jest chyba ten, w którym w każdej chwili jesteśmy gotowi na odejście, opuszczenie naszego miejsca. I pozostawienie wszystkiego, co wydawało nam się, że posiadaliśmy. Żyć bez strachu przed nią, ale pamiętając o niej. Każdego dnia być pogodzonym ze sobą i światem. Zasypiać, myśląc o tym, że może zamykamy oczy po raz ostatni i nie czuć z tego powodu lęku. Budzić się wiedząc, że dzisiejszy dzień może być ostatnim i będąc wdzięcznym za to, co nas dziś spotka. Wychodzić w góry, wysokie lub te całkiem niskie, godząc się z możliwością, że zabiorą nas do siebie na zawsze – i nie czuć przed taką ewentualnością lęku. Może tak właśnie powinno się żyć."

- Łukasz Supergan

Listopad nasycił mnie przepiękną feerią barw. Pewnego dnia zatęskniłam jednak do zimy. Głodna jej chłodnych rąk wpełzających swymi palcami z mroźnego wiatru tam gdzie nie trzeba, głodna lodowego spojrzenia nieba i jasności odbitej potwornie boleśnie od śniegu - wspięłam się wyżej. Tam gdzie jej doskonała czystość w pełnej krasie, gdzie królewski majestat ma swój dom - kryształowy pałac utkany z miliona snów ludzi śniących nienawistne sny o niej.

Poszłam tam nurzać się w bajce o królowej, uznanej za koszmar. Poszłam jak Kaj, ślepo urzeczona. Jak Kaj, urzekłam ją zielonym spojrzeniem. Powidok na duszy pozostanie długo.

Było to środek listopada.

Naszą baśniową podróż rozpoczęliśmy w miejscowości Andeer w regionie Viamala (kanton Graubünden).

Rzymskie monety odkryte w pobliżu Andeer wskazują, że w okolicy utworzono rzymską prowincję (ok. 15 r. p.n.e.). Tymczasem my udaliśmy się wąskim szlakiem w górę, który niknął już pod puszystym skrawkiem sukni pani zimy tuż za starym drewnianym mostem.

Czy od nadmiaru śniegu można pogłupieć? Tego dnia humor wyjątkowo nam sprzyjał.

"Pięć, pięć sekund, spojrzenie zielone

Powidok na duszy długo pozostaje

Hej, hej, tak mój piękny nieznajomy

Trafiony, zatopiony - już przegrałeś..."

- Closterkeller "Nocne polowanie"

Wędrówka miała swój zenit w trochę innym miejscu niż zamierzaliśmy. Naszym celem było jezioro skryte najpewniej pod warstwą lodu i śniegu, więc moglibyśmy go nie zauważyć... Przyczyna wycofu była jednak inna - brodzenie w śniegu po kolana można zaliczyć do zabawnych, ale na pewno nie prostych ani bezpiecznych.

Podjęliśmy szybką decyzję. Jezioro przyjdziemy obejrzeć o innej porze roku i to ma aż dwa plusy. Po pierwsze, nie przegapimy go. Po drugie, uda się do niego dojść.

Wybierając szlak śnieżny, należy się liczyć z tym, że może nas spotkać wycof. Zwłaszcza jeżeli nie zabiera się ze sobą rakiet śnieżnych.

Żalu nie było, bo cel, który wymyśliliśmy sobie na atrakcyjny zamiennik, był jak najbardziej w moim klimacie. O nim opowiem na sam koniec.

"...Zła Królowa Zimy wzięła Kaja, z sań nie wyszła nawet..."

- Closter...

Królowa zimy nas porwała w swe słodkie dłonie. Objęła, wypuścić już nie chciała, trudno nie podziwiać jej okraszonych szronem powiek. Zadarłszy spojrzenia do góry, tam na tle surowego nieba, groźne skały majaczyły. Spod lodowych cudów, stalowo-zimnych, głodnych uwielbienia - królowej dzieła, wyzierały majestatyczne, blaskiem słońca upstrzone, skały spod śniegów cząstkowo wytopione.

Powiadam Wam - jakże ciężko jest robić zdjęcia w takich warunkach bez filtrów. Ale da się. Tylko cierpliwie trzeba do tego podejść.

"... piękny uwięziony

Oczy ma zielone, myśli poplątane..."

- Closter...

Aż się wierzyć nie chciało jak na dole może być kontrastowo, zielono, ciepło, a w tamtej chwili u nas było pięknie biało, czysto i też ciepło.

O zimie można powiedzieć bardzo wiele pozytywnego, ale na pewno nie to, że jest komfortowa. Mimo to, lubię ją. Mimo że odbiera mi możliwości, że zamyka przede mną wiele szlaków. Nie chcę chodzić tam, gdzie może mi grozić coś poważnego. Ale staram się zawsze otaczać pięknym światem. Mam wtedy jasne myśli.

"...Nocne polowanie duszy mej pokarmem

Nocą kocham, w świetle dnia uciekam

Świeżej krwi doznanie wszystkim na co czekam

[wyszeptane] ...pięknego człowieka..."

- Closterkeller "Nocne polowanie"

natchnione baśnią o Królowej Śniegu

Zimą moja energia nie wyczerpuje się. Nawet w słońcu. Znacie już moje letnie, rzewne historie, zapieczętowane na koniec jakimś wątkiem medycznym... Lato nigdy mnie nie rozpieszczało. Ale zima owszem.

Filtr na słońce jest wtedy niezbędny, chociaż smarujemy nim tylko twarz (i dłonie, jeśli robi się cieplej i zdejmujemy rękawiczki). Buty muszą być doskonale dostosowane do nawierzchni. Na zimę warto nabyć takie specjalne do wędrówek w śniegu. Wielbicielom zimowego trekkingu po wysokich górach, polecałabym jeszcze rakiety śnieżne.

W zasadzie góry to hobby za darmo (musisz mieć tylko odpowiednie buty). Ale kiedy decydujesz, by nie rezygnować z nich tą białą porą, uczulam, że koszta rosną diametralnie.

Zamierzam stworzyć kilka postów odnośnie wyposażenia zimowego, ułatwiającego życie na szlaku. Posty nie będą sponsorowane. Będzie to wyłącznie moje doświadczenie i moje sugestie.

Gdybym była projektantem ubrań w góry, pomyślałabym o butach na śnieg, których ciepła cholewa sięgałaby do kolan. Przez to, że buty są robione za kostkę, trzeba na śnieg dokupywać tzw. "stuptuty". Głupio brzmi, nazwa została zapożyczona z francuskiego, (pisze się "stop tout") oznacza na Polski: zatrzymać wszystko.

O tym, że stuptuty są niezbędne w trekkingu od jesieni aż do wczesnej wiosny, zrozumiałam kiedy nagminnie odmrażałam sobie kostkę przez śnieg wpadający do buta. A to cholernie boli...

Ponadto chronią stopy przed dostawaniem się do środka buta kamieni i igieł. Chronią skutecznie przed błotem, co może nas później skłonić do wrzucenia ich do pralki. To niestety może mieć bardzo duży wpływ na ich wodoodporność, więc lepiej tego nie robić. Spłukać pod kranem, ewentualnie użyć gąbki i to jest wszystko, co możemy uczynić w tym celu.

O stuptutach także napisał Łukasz Supergan. O wersji letniej i zimowej i w ogóle komu one są potrzebne, zapraszam do artykułu ↦ KLIK

Nie mogłam się zdecydować na perspektywę. ↕

Na wysokości 1843 m leży miejscowość Promischur. Stare chaty są zamieszkiwane w okresie letnim głównie w takich samych celach jak nasze polskie "RODOS". Energia jest pobierana za pomocą paneli potowoltaicznych.

Fotowoltaika to atrakcyjna forma wytwarzania darmowej energii elektrycznej.

W tej chwili stacjonowała tam jedna rodzinka. Akurat kiedy my wchodziliśmy na "osiedle", oni wychodzili na spacer.

Łapał krople sciekające z topiącego się w słońcu, wielkiego sopla.

Mijaliśmy domy również na innych wysokościach. Niektóre były stale zamieszkiwane, jak widać - w pełni wyposażone, aby przetrwać nawet najsroższe zimy - w błogim ciepełku.

Do tego momentu samochody dojeżdżają jedynie w łańcuchach lub specjalnym gumach antypoślizgowych, wyposażonych w kolce. (A przynajmniej powinny je mieć.)

Nasz cel zastępczy, Zamek Cagliatscha. Bardzo skromna ruina, znajduje się na wysokości 1182 m., na półce wysoko nad doliną. Można z łatwością do niej dotrzeć z Clugin szlakiem turystycznym w około 20 minut.

Przed ruiną stoi teren piknikowy z ogniskiem i fontanną gdzie można spędzić czas z rodzina iście po królewsku.

Z pierwotnie pięciokondygnacyjnej wieży, zachowała się tylko jedna, smutna ściana o długości około 8,5 metra.

Pierwotnie potężny donżon został otoczony na dwóch najwyższych kondygnacjach szerokim drewnianym fortem. Wejście do wieży znajdowało się na drugim piętrze ściany i prawdopodobnie później zostało przeniesione na trzecie piętro ze względów strategicznych.

Badanie dendrochronologiczne belki dachowej pozwoliło oszacować rok budowy na 1266. Dach Cagliatscha jest najstarszą oryginalną konstrukcją dachową w Szwajcarii.

Brakuje dokumentów potwierdzających pochodzenie i historię zamku. Zakłada się, że budowniczym był ktoś z rodziny Vaz (z uwagi na bliskość ich zamkowego "osiedla").

W wąwozie poniżej ruin odkryto jakieś pozostałości skalne, które podobno tkwią tam nadal. Nie znalazłam żadnych informacji na ten temat. Obszar na północny zachód od ruin nosi nazwę "Padnal", co wskazuje na prehistoryczną osadę. Brzmi intrygująco i wielka szkoda, że tak niewiele szczegółów udostępniono.

Nie spodziewałam się, że zejście do doliny może przynieść tyle nieoczekiwanych widoków, nawet zaskakujących. Prócz lodowych kaskad wodnych, odkryliśmy też drzwiczki do krainy czarów. Niestety nie potrafiłam zlokalizować nigdzie buteleczki z płynem zmniejszającym. Ktoś się nie bał i za.... żal wielki, chciałam powiedzieć.

Obok parkingu, na którym zostawiliśmy samochód, stał wielki, betonowy basen pełen gorącej wody. Parowała znad niego gęsta, gorąca mgła.

Ciekawa opcja na relaks w plenerze, prawda?

Gryzonia jest najczęściej penetrowanym przez nas kantonem. Ilekroć zapuszczamy się tutaj w kolejne dróżki, za każdym razem przynosimy do domu inne wrażenia. Inaczej też to wszystko wygląda na zdjęciach. Ktoś niedawno zwrócił mi uwagę na ten fakt - mimo że męczę Was ciągle górami, to jednak te wędrówki różnią się wizualnie. Może taka jest specyfika tego regionu? Jeszcze nie znam odpowiedzi na to pytanie.

A tu ↳ możecie się ze mnie pośmiać. Robiłam za nieruchomego statystę 😁

Z pasją do końca życia.

noreply@blogger.com (Ania O.) — Tue, 30 Jan 2018 13:51:00 +0000

- Jaki jest Pani przepis na radzenie sobie z upływem czasu?

- Bardzo dużo daje zachowanie w sobie młodzieńczości. Trzeba ciągle mieć w sobie słońce, jakąś taką młodzieńczą młodzieńczość. Im dłużej ma się młodość w sobie, tym dłużej jest się młodym. Ale też zaczęłam dostrzegać, ile jest we mnie mądrości życiowej i to jest naprawdę olbrzymia wartość, uważam ją za coś niezwykle cennego, bo wartość człowieka buduje nie tyle jego physis - ile jego wnętrze. Myślę sobie, że może i mam tę 50 na karku, ale ile za to stworzyłam pięknych rzeczy, ile ja w ogóle stworzyłam w życiu.

- z wywiadu przeprowadzonego przez Urszulę Abucewicz.

Odpowiadała Anna Kumala

znana w świecie rock'owym wokalistka.

Człowiek niestety żyje krótko. Moim zdaniem zbyt krótko. Musi wybierać w co mógłby jeszcze zainwestować swoje siły. A co jeśli tak naprawdę etap, w którym należy zwolnić, nie istnieje?

Uważam, że jestem obecnie w najlepszym momencie swojego życia aby dokonać wszystkich tych rzeczy, o których najbardziej marzę. I ten etap będzie jeszcze trwał może 20 lat, nie wiem. Sił wciąż mi przybywa, ale proporcjonalnie zdrowa ubywa. Mam tego świadomość, wiem, że wiele kwestii wyklucza się wzajemnie, dlatego póki jeszcze mogę, pragnę wleźć tam, gdzie mnie jeszcze nie było - i leźć do samego końca.

A co będzie potem?

Na pewno nie pofarbuję siwych włosów.

Podobają mi się te dojrzałe kobiety, naturalnie piękne, chociaż pomarszczone. Wczoraj widziałam staruszkę prowadzącą samochód. Miała białe dready i wielkie okulary korekcyjne. Pół roku temu inna staruszka, "kasowała" swoje zakupy zaraz po mnie, więc miałam okazję jej się przyjrzeć. Srebrno-szare dready do pasa, pełno w nich było koralików. Ubrana na kolorowo, jak hipi. Była piękna.

Co mi w tych dwóch paniach zaimponowało? Czy rzeczywiście chodziło o wygląd i pierwsze wrażenie? Wierzę, że nasza osobowość wytapia się z nas na zewnątrz. Że jeżeli mamy młode, pozytywne dusze w środku - będziemy zewnętrznie budzić sympatyczne wrażenie osoby pogodnej. I takie były te panie. Odważne wizualnie, śmiałe w środku. Wewnętrznie młode.

A ponadto, po prostu podobają mi się siwe włosy. Może nawet wróciłabym wtedy do dread'ów. Albo zostałabym wiedźminką W KOŃCU! 😁

Nie wstrzyknę sobie niczego do wygładzania zmarszczek.

Samoakceptacja jest albo jej nie ma. Można nie akceptować bycia człowiekiem i pragnąć zostać żółwiem, wtedy pod łuską nikt nie zobaczy naszego wieku, ale ukrywanie tożsamości to znów przywdziewanie masek, a maski to więzienie psychiczne. No chyba, że jesteś żółwiem ninja i pragniesz żyć wśród ludzi, nie wzbudzając sensacji. Spiłowujesz skorupę i kładziesz fluid na łuskę - O.K.! Złego słowa nie powiem o fluidzie, ale skorupy żal...

W przypadku starości nie widzę takiej potrzeby. Starość jest różnie odbierana. Przez kobiety - znienawidzona. Mam wrażenie, że mężczyźni w ogóle się nią nie przejmują (lub nie gadają o tym w kółko). Kobieta powinna być jak wino. Miast tego wmawia się nam poprzez czasopisma, że zmarszczki to początek zielonej mili i musimy kupić na nie krem. Że przekwitanie, że obwisła skóra, że słabość, choroby... ogółem - uwierzyliśmy, że cała paleta nieszczęść zdarza się każdemu. A nie jest tak. Owszem, pewnych przeszkód nie przeskoczymy, choroby bywają dotkliwie wredne, ale nie będę sobie powtarzać, że od trzydziestki w dół i coraz bliżej do kaplicy.

Nie wstydzę się, że skóra bez nawilżającego kremu, nie wygląda już jak u nastolatki. Nie ma czego się wstydzić. Nie sądzę, by mnie coś naszło na używanie kremów przeciwzmarszczkowych, bo preferuję inne, nie lubię z resztą kombinować.

Ubiór nie świadczy o wieku.

To jest w ogóle zabawny temat. Podobno niektórych rzeczy nie wypada już nosić. Ta problematyka ma szeroką gamę niebanalnych przykładów, a dziwią mnie one i mimo upływających mi lat, jakoś nadal nie potrafię tego zrozumieć. Co to w ogóle znaczy "nie wypada mi już tego założyć"?

Dziś przeciętna babcia zakłada na co dzień garsonkę i buty-połówki. Nim skatalogujemy garsonkę jako geriavit-style, pomyślmy, że kiedy ta pani była młodą kobietą, tak jak ona dzisiaj - tak kiedyś ubierano się i to był elegancki styl z najwyższej półki. Na tej podstawie mam jednak cichą nadzieję, że gdy będą babcią, moje rówieśniczki nie będą chodzić w legginsach-biodrówkach... aczkolwiek jeśli ktoś ma dobry smak, to może wyglądać całkiem szykownie, jak powyższe zdjęcie. Ja się widzę w przyszłości jak na tych dwóch fotkach poniżej:

Wiek nie zabrania nam robić pięknych rzeczy.

To co głównie zmienia się wraz z naszym wiekiem to nasza wiedza, doświadczenie, mądrość życiowa - to są sprawy, dla których warto pożyć jak najdłużej i korzystać z tego. Możemy zostać mistrzami w swoich ulubionych dziedzinach, nauczycielami dla młodszych, wzorami dla zagubionych.

Od zarania dziejów najstarsi zostawali mędrcami, szamanami, nauczycielami życia etc... Dziś starość kojarzy się z niedołęstwem, brakiem poczucia kontroli własnego życia, a przecież nie każdy człowiek traci siły. Historie są różne, niektóre bardzo smutne, a inne wprost zdumiewające. I tymi drugimi pragnę się inspirować, mając ciągłą nadzieję na to, że Bóg da mi szansę.

Samorozwój nie jest domeną wyłącznie młodych.

Pamiętam jak z podziwem obserwowałam kiedyś pewną amazonkę. To było w stajni na obrzeżach Łodzi. Siodłała właśnie konia, sama była pięknie ubrana w doskonale przylegający strój do jazdy, a ciało miała prężne. Wskoczyła na konia niczym walkiria, odwróciła twarz w moim kierunku, promiennie się uśmiechnęła.

Na oko mogła mieć około siedemdziesięciu lat. Mocno pomarszczona twarz, spod kasku wystawały krótkie, siwe włosy. Pamiętam jak mnie ten widok wtedy poruszył. Obiecałam sobie, że pod koniec życia będę taka jak ona.

Inspiracje są pomiędzy nami. Nie każdy dał się zniewolić temu, "co wypada w pewnym wieku".

I to jest kwintesencja.

Stary ale jary.

Opowiadałam Wam wielokrotnie o emerytach zalewających mnie wstydem, którzy wyprzedzają mnie na szlakach górskich, nawet na bardzo stromych podejściach. Mijają mnie siwowłosi panie i panowie, wesoło ze sobą dyskutujący, podczas gdy ja łapię dech na szlaku dotykającego moich granic kondycyjnych. I wtedy myślę sobie tak: jeżeli ja przez dwa lata osiągnęłam taki progres w chodzeniu po górach (pierwszy rok był totalną porażką), to jak będę śmigać za dwadzieścia lat? Ano, będę wyprzedzać trzydziestolatków nucąc coś wesoło pod nosem. 😉

Opowiadałam też, jak starsi panowie wyprzedzają mnie na rowerach, o to już mistrzostwo. Emeryci potrafią mieć naprawdę kondycję level killer. Mam przed sobą bardzo dużo czasu, aby móc pracować na taki efekt. To, że w pewnym wieku należałoby się zatrzymać, to mit. Jeżeli tylko będę mogła, jeżeli tylko zdrowie będzie domagać - warto sprawić sobie radość i być lepszym, mocniejszym i silniejszym niż kiedykolwiek wcześniej.

Ciało można wstrzymać.

Pod warunkiem, że pracujemy na to od młodości. Wtedy takie historie jak sześćdziesięcioletni kulturysta startujący w zawodach, albo najstarsza gimnastyczka na świecie, która w 2012 roku (w wieku 87 lat) została oficjalnie najstarszą gimnastyczką świata; przestaną nas zadziwiać. To jest możliwe i ci ludzie pokazują to całemu światu.

Mijałam kiedyś emeryta na rolkach. Podziwiałam kiedyś relację sportową z maratonu biegowego, w której startował najstarszy maratończyk. Znacie na pewno już dość popularną historię 69-letniego podróżnika, który jako pierwszy człowiek w historii, samotnie przepłynął przez Ocean Atlantycki KAJAKIEM! Dosyć znaną historią była też ta o człowieku, który po raz pierwszy zdobył Mont Everest w wieku 70 lat. Dostał tytuł najstarszego zdobywcy najwyższej góry świata. Poprawił rekord dziesięć lat później pomimo przebycia operacji na sercu.

Polacy również mają swoich rekordzistów, jednym z nich jest Jan Morawiec, który przebiegł ponad 130 maratonów. Ma już ponad osiemdziesiąt lat i nadal trenuje.

Najstarsza paralotniarka świata ma 107 lat. "Co ciekawe" - jak podają informatory - "kobieta zaczęła swoją przygodę z paralotniarstwem dopiero po 80-tce, kiedy to rodzina sprezentowała jej voucher na skok na bungee."

Jestem sobie dopiero na początku drogi zapoznawania się z tym tematem, autopsja przyjdzie kiedyś w przyszłości, ale wierzę, że na zmarszczkach życie się nie kończy, że siwe włosy są piękne i że z metryki można być dumnym.

O tym czy się na tym nie przejadę i czy wyjdę brawurowo jak ci staruszkowie wymienieni wcześniej, opowiem Wam dopiero za może jakieś trzydzieści lat...

Dlaczego Wam to opowiedziałam? Bo to co na piśmie - jest prawomocne. 😛 Taki jest plan, takie mam inspiracje, a czy będzie mi dane tak dożyć końca, to zależy jaki plan ma wobec mnie Bóg. Bo ja tu mam najmniej do powiedzenia. Daj Boże zdrowie, a resztę zrobię sama. Skieruj mnie tam, dokąd w tym celu trzeba iść, bo tam gdzie nie trzeba, to sama trafię.

Strasznie mi się podobają takie skarpety, ale takich z długim włosem jak ona ma,
nigdzie nie mogę trafić! No szałowe są!! 😮

Do tego tematu jak ulał pasuje mi piosenka cudownie zaśpiewana przez Marylę Rodowicz. Dopiero w tym utworze usłyszałam, jak kobieta ma potężne gardło...

Wiekowa kobieta śpiewa o nieśmiertelności, a przy okazji mamy pełnię 😉 a więc po trzykroć trafiony utwór. Obejrzałam go znów z wielką przyjemnością. Mam nadzieję, że sąsiedzi wybaczą mi ten kilkuminotowy bit.

"Młodość... wieczna młodość... jeszcze więcej młodości!

Nie da ci tego nawet krem ani fotoshop."

"...wesoło żyj

jak co dzień nam nie wypada!"

Glaser Grat i Tguma - dwa szczyty na zalanym słońcem masywie.

noreply@blogger.com (Ania O.) — Fri, 26 Jan 2018 16:03:00 +0000

"Jedną z ważniejszych lekcji, jakie dają wędrówki długodystansowe, jest zrozumienie jak niewielkiej ilości rzeczy potrzebujemy do przetrwania.

Nie są nam potrzebne grube cztery ściany do ochrony przed pogodą. Zbędne są fundamenty i podłoga oddzielające nas od ziemi. Nie potrzebujemy zastawu naczyń, gdy wystarczy tylko jedno. Nie potrzebujemy głośników czy słuchawek, bo nie ma nic, co trzeba by zagłuszać. Ważna jest funkcjonalność, a nie luksus. A to, co „wartościowe” wcale nie musi oznaczać „drogie”. Na szlaku życie sprowadza się do prostych rzeczy i czynności, dając więcej miejsca na skupienie i odczuwanie.

Nie chodzi o to, by bić rekordy w byciu minimalistą. Nie ma sensu wydawanie na sprzęt tysięcy złotych, by zmniejszyć jego wagę o kilkadziesiąt gramów. Rzecz w tym, by niosąc cały swój dom na plecach i przebywając w otoczeniu przyrody, zaufać jej i wtopić w nią. Kiedyś moim schronieniem byłby namiot i 1,5-kilowy śpiwór. Dziś garść puchu, skrawek dobrze rozpiętego materiału i krótka mata, ważące razem 950 gramów, są moim ulubionym domem."

- Łukasz Supergan

Listopad

A ile z Was byłoby w stanie opuścić swą domową strefę komfortu i pójść tam, gdzie nie czeka nas żaden luksus czy wygoda? Gdzie słońce opieka na czerwono albo z nagła przychodzi niespodziewany deszcz? Ile z Was byłoby w stanie ogarnąć się bez wszystkich przedmiotów, które cieszą Wasze oko na co dzień?

Posiadam taką dziwną, podobno nieprzydatną cechę - potrafiłabym wyjść z domu bez walizek, gdyby trzeba było już do niego nie wracać. Nie jestem z nimi związana. Nasze ruchomości to rzecz nabyta i nigdy nie do zastąpienia.

Nie przywiązuję się do przedmiotów, nie gromadzę, nawet niczego nie zbieram. Nie znam sentymentu. Niczego nie kolekcjonuję. Jestem wolna.

To w rzeczywistości zjeżdżalnia dla dzieci.
Te deseczki rozwijają się, tworząc drabinę.

Pewnego bardzo słonecznego dnia, wędrowaliśmy szlakiem na zachód od Thusis w kantonie Gryzonia. Plan na tę wyprawę powstał spontanicznie w trakcie innej wędrówki. Zaobserwowaliśmy wówczas niepozornie wyglądającą, jaskrawo-miedzianą górę, która obiecywała spokojny, łagodny trekking przez grzbiet.

Ze względu na bliskość ośrodków narciarskich Tschappina Heinzenberg i Sarn-Heinzenberg, Tguma jest popularna zimą, dlatego w tym jesiennym miesiącu wydała nam się w sam raz. I faktycznie szlak nie był zbytnio zatłoczony.

W planach na przyszłość mamy Beverin - niebieski szlak alpinistyczny.

Początek naszej ścieżki.

Jestem jedną z niewielu osób, które odpowiadając standardowo na popularne pytanie "co zabrałbyś ze sobą na bezludną wyspę?" odpowiadam, że nic. Na survivalu zawsze znajdzie się jakieś zajęcie. Przede wszystkim trzeba przecież przetrwać.

Tradycyjnie kiedyś odpowiadałam, że książkę i aparat. Ale bez gniazdka i ładowarki, jakikolwiek sprzęt nie ma sensu, zaś książka zamokłaby przy najbliższym deszczu. Musiałabym najpierw zbudować sobie dach i posłanie. Może więc tą rzeczą, którą dobrze byłoby zabrać, to namiot albo mata.

Po drodze mała luneta umożliwiła nam obejrzenie wejścia na Piz Beverin.
Tak na zachętę w przyszłości.

Przepięknie oblodzona roślinność przy strumieniu.

Ktoś dolał ludwika?

Postrzeganie świata bardzo się zmienia kiedy uwolnimy swoje jestestwo od kotwicy domowej. Mnóstwo ludzi nie wyobraża sobie opuszczenia domu, niektórzy nawet nie wyjeżdżają na wakacje.

Ale i w tym miejscu nie wrzucajmy ludzi do jednego wora, wszak jedni nie wyjeżdżają, bo jak te smoki śpiące na garncach złota - pilnują swego domowego skarbu; a inni po prostu nie czują takiej potrzeby, są domatorami i zaklinają ciszę czterech ścian.

W pewnym sensie też zaklinam ciszę. Źle bym się czuła mieszkając w głośnym domu. Górski absolut ciszy do spędzania dni i nocy, wydaje się idealny.

Widok ze środka.

Cisza jest moją obsesją. Przy gorliwych dyskusjach bardzo często mózg chce wyjść z czaszki i uciekać. Takie kuriozalne uczucie - słucham rozumu, wstaję i zrywam się byle gdzie.

I teraz wyobraźcie sobie miejsce, w którym nic nie przerywa ciszy. Nie potrzeba donikąd uciekać, ani chować się przed żadną kakofonią.

Natura ma dwie twarze. Jedna jest bardzo głośna ale w taki przyjemny, kojący sposób... (no chyba że spada na Was lawina, a to odgłos przynajmniej kilku armat odpalanych jednocześnie - będących ostatnim co usłyszycie), i tą poważną twarz, która nie mówi nic, ale jednocześnie wyraża wiele.

Wchodząc na bloga, na którym głównie opowiedziane są przygody ze szlaków, oczekuje się czegoś więcej w tym temacie. Ale czasami nie ma niczego więcej do powiedzenia, niż to, że cisza jest poezją świata. Naprawdę.

Zmagania, walka z sobą samym, poznawanie swoich granic i przekraczanie ich, a także rosnące poczucie zadowolenia. Dla kogoś kto nigdy tego nie doświadczył, brzmi jak niepotrzebny absurd.

To wcale nie dziwota, że wędrowcy zawsze mają dużo do powiedzenia. W ogóle mnie nie dziwi też to, że tym znanym wędrowcom pozwala się mówić na specjalnie zorganizowanych spotkaniach z ich... jak właściwie nazwać ludzi zainteresowanych ich opowieściami? Kupujących ich książki? Oglądających ich albumy i strony w internecie?

To dziwne, ale frekwencja na takich spotkaniach wskazywałaby, że jest popyt na takie opowieści. Ale czemu ci ludzie sami nie ruszają w świat? Jesteśmy mobilni - mamy nogi lub koła. Wielu śmiałków zaczynało od maleńkich osiągnięć - to żaden wstyd.

"...mało kto wierzy w możliwość jechania przez świat długo i tanio."

- Ł. S.

(...)Biura podróży, linie lotnicze, hotele czy przewoźnicy wbijają nam do głowy, że nie da się zwiedzić świata bez ich pomocy, a pieniądze jakie im zapłacisz są gwarancją niezapomnianych wrażeń, świetnej zabawy, spotkania z „prawdziwą” kulturą. Prawda? Nieprawda.(...)

Zapraszam Was do przeczytania bardzo ciekawego artykułu, zanim mi napiszecie pod spodem, że podróże są dla tych, co śpią na pieniądzach. KLIK

Witał nas bardzo długo...
Był problem by się oddalić i jednocześnie nie zabrać go ze sobą 😌

Pierwszy śnieg jakiego doświadczyliśmy w 17',
szeroka, cienka plama.

Wędrowanie wpływa na człowieka, na jego postrzeganie świata wokół - nawet miejskiego i tego domowego. Przykładowo: szafa. Już od dawna moje ubranie służy mi wyłącznie do ochrony (zimno, deszcz lub wiatr). Nie mogę więc nadziwić się, jak niepraktycznie ubierają się ludzie wokół mnie. Nie żebym była purytanką w tej dziedzinie, ale widok kobiety w cienkich rajstopkach zimą, nadal budzi u mnie wielkie zdziwienie, a przede wszystkim niezrozumienie.

Co roku oddaję pełen wór ubrań na cele społeczne dlatego, że są niepraktyczne. Skąd więc biorą się u mnie?

Jedyne ubrania jakie sobie sama kupuję, to rzeczy sportowe. Wszystkie nadają się tak samo na trekking po górach. Cała reszta mojej jedynej szafy to rzeczy nagromadzone dawniej albo, które dostałam od kogoś. Jeżeli uznaję, że w jakichś rzecz przestałam chodzić - to znaczy, że już nie będę w nich chodzić i oddaję bez żalu, że to ładne, albo miało ulubiony kolor. To bez sensu. Tak więc minimalizm i praktyczność.

Tutaj droga dobiega do celu numer 1. Przez rozgrzany słońcem grzbiet, wiedzie wąska ścieżka prosto na pierwszy szczyt masywu.

Nie tak trudny do zdobycia i nie tak zwykły, by nie siąść sobie u szczytu, podziwiając kunsztowny krajobraz.

Glaser Grat

2,124 m

To niepozorny szczyt. Cały masyw pokazuje się jako trawiaste wzgórze, a w rzeczywistości jest skaliste i strome.

Stopień trudności całego szlaku jest oznaczony jako T3.

W tym miejscu jednak, wbrew opisowi i oznaczeniu w skali trudności, jestem skłonna zaprzeczyć, bo ten konkretny fragment jaki mięliśmy do przejścia, nie był tak wymagający jak straszą. Ale za to dalej...

Tymczasem - rozejrzyjmy się:

Powiększ.

Byliśmy obserwowani!

Bardzo lubię chodzić grzbietem gór, choć to bardzo często wietrzne szlaki. Tym razem było spokojnie, pogoda pod tym względem dopisała.

W drodze do kolejnego celu, podejście zyskało na dłużej balans wysokościowy. Można było porozglądać się i zrobić więcej zdjęć. Do tego doszła zabawa fotografią w czerni i bieli.

Zazwyczaj żal mi kolorów, ale monochromatyczne zdjęcia uważam za jedne z lepszych w moich albumach. Mimo wszystko.

Beverin z bliska.

"Jeśli mamy ambicję kształtować sposób patrzenia ludzi na świat,

musimy mówić i pisać prawdę."

- Tomek Michniewicz

W zasadzie można by uznać, że niepotrzebnie opisuję swoje przemyślenia z wędrówek. Że powinnam wkleić tylko kilka najlepszych zdjęć, opis szlaku i do widzenia. Jednak wydało mi się to sztuczne do tego stopnia, że zastanowiło mnie - czy to ja na tych zdjęciach jestem? A skoro tak, to wyraź się, kobieto!

Takie zwykłe farmazony opowiadać to każdy potrafi, ale bez wyrażenia z punktu widzenia własnego doświadczenia - o jakichś granicach i strefach komfortu? To wszystko brzmi tak strasznie, że aż niepotrzebnie.

Chcę opowiedzieć prawdę o wyjściu w świat, doświadczeniu drogi i wtopieniu się w naturę, oraz zachęcić innych, by spróbowali tego samego. Czy zachęciłam? A może jest odwrotnie, po tym jak marudzę o gorącu, stopniach trudności etc...?

Cóż... podobno kiedyś mówiło się, że ktoś pierdzieli trzy po trzy, a dziś mówi się o takich samych ludziach, że piszą bloga 😂

Tam gdzie te dalekie góry, jest naprawdę świat z bajki.
Byłam tam. Zajrzyjcie → KLIK

Co dokładnie zachodzi w głowie wędrowca, że gdy wraca, zamienia się w gawędziarza? Wszystkie procesy myślowe sprowadzają się do dążenia do poczucia wolności, nic-niemuszenia i naciskania w "delete" przy słowie "wypada". Chyba wszyscy ci, którzy odnaleźli coś więcej w tej osobliwej, dzikiej stronie swojej natury, są tacy... porąbani pozytywnie 😜

Nigdy nie mów nigdy, bo nie ma rzeczy niemożliwych. Nigdy nie mów, że dane miejsce leży w strefie nierealnych marzeń - skoro przecież miejsce istnieje naprawdę.

POWIĘKSZ

Tguma

2,163 m

To słowo pochodzi od greckiego słowa cauma oznaczającego ciepło słońca. Bardzo słusznie.

Na szczycie spotykają się granice gminne między Safienem, a frakcjami Sarn i Portein.

Spacer po grzbiecie Heinzenberger, to przede wszystkim wspaniały, panoramiczny widok na Safiental, Domleschg, dolinę Albula. I znowu muszę postraszyć (uprzedzić, że...) podejście było uciążliwie, żmudnie, monotonnie wysokie. Na ten czas rozdzieliliśmy się z mężem o odległość dobrych 20 minut.

Mój mąż jest napędzany na baterie słoneczne. 😯 Wyrwał pod tę górę jak szalony, a ja wlokłam się za nim jak zdychający w słońcu wampir... Na szczęście pod krzyżem nastąpiło resurrection.

A tam w dole jezioro.

Krótkie nagranie choć trochę pozwoli przybliżyć jak tam było:

Wędrowanie czyni człowieka na swój sposób nieprzeciętnym, choć blogerów podróżujących w znacznie trudniejsze tereny na znacznie dłuższe wędrówki, jest kilkaset (a tych niepiszących drugie tyle).

Jednak śmiało można powiedzieć, że jest w tym jakaś kontrowersja. Jedni opowiadają o paznokciach ukrytych pod nowym lakierem, a inni o doświadczeniach. Jedni opowiadają o pięknie urządzonych domach, a inni o tym, ja wychodzą ze swoich i pragną nigdy się nie zatrzymywać.

Z samochodu podziwialiśmy te same góry z dołu:

Zatrzymaliśmy się wiedzeni chyba instynktem, bo głównie naszą uwagę przykuł czynny młyn wodny, a potem znalazłam to. Tartak.

Żadne urządzenie nie było akurat włączone, więc mogłam bezpiecznie spacerować po pracowni, więc pokażę Wam na szybko 2 zdjęcia 😜

A przy autostradzie same perełki.

Niezmiernie mi miło, że wciąż do mnie zaglądacie, pomimo że często pojawiają się toporne, słoniowe posty, oraz że bywam monotematyczna.

Cieszy mnie każda wizyta, każde zostawione słowo, bo wtedy wiem, że to wszystko nie idzie na marne, że ktoś poświęca mi swój czas. Dziękuję 😊💚

Jak mi się żyje w Szwajcarii? - 9 spraw, które dają mi się we znaki.

noreply@blogger.com (Ania O.) — Tue, 23 Jan 2018 15:07:00 +0000

"Wszędzie dobrze tam gdzie nas nie ma."

Na wieść o tym gdzie mieszkam, ludzie reagują przeróżnie, ale przeważnie jest to jednozgłoskowa, przeciągła reakcja w stylu "ooooo". Bliżej wyartykułowane reakcje wiążą się z wychwalaniem miejsca, skądinąd mlekiem i czekoladą płynącego, chociaż tak naprawdę więcej powodów mam do narzekań, niźli zachwytów. I uważam, że najlepszą czekoladę produkują Belgowie.

Zachwycam się np. przyrodą. Rzadko się zdarza, żeby zwierzęta podchodziły tak blisko, pchane ciekawością do dwunogiego stworzenia. Miałam styczność z niektórymi gatunkami po raz pierwszy w życiu. Nie żeby głaskać czy coś... bałabym się...

Źródło zdjęcia.

Podoba mi się też możliwość kupienia zdrowego jedzenia w sklepie. Większość rzeczy robię sama, ale czasami (szczególnie we dni, w które wracamy późno do domu), chcę przygotować coś na szybko i niezawodny staje się np. słoik gotowego sosu, który w składzie nie ma nic więcej ponadto, co sama bym włożyła do gara, by stworzyć taki sam smak.

Podoba mi się, że oferta produktów nie zawierających syropu glukozowo-fruktozowego jest tak szeroka. Podoba mi się, że mogę kupić chleb bez grama pszenicy (i ulepszaczy) za rozsądną cenę. Podoba mi się, że mogę dostać napój roślinny (potocznie zwany mlekiem), który kosztuje kilka rapów więcej niż to od krowy. (Przykładowo w PL za mleko z ryżu płacimy około 11 zł).

Będzie wymieniona jeszcze tylko jedna rzecz, która mi się tutaj podoba. A punktów jest 9. Przywdziejcie więc twarz pogardy i czytajcie, empatycznie wczuwając się w moją skórę.

1. Szwajcaria nie jest typowo zimnym krajem. A szkoda. Najpopularniejsze co słyszę od ludzi kiedy pada hasło "Szwajcaria", to: "zimno tam masz". Przykładowo: w czasie obecnej zimy, śnieg utrzymywał się na trawnikach ledwie parę godzin.

Styczeń? Bociany już są, kwiaty w rabatkach dojrzewają, drzewa puszczają pączki. Wiosna tutaj zawsze przychodziła wcześniej, wszak kraj jest bliżej południa, graniczy z Włochami, nie z Syberią.

Moje subiektywne odczucia: tu jest za ciepło. Obecnie mamy 10 stp. C, miły klimat, ale latem... oj... od trzydziestu w górę. Zależy co kto lubi, ja się nie nadaję, jestem zwolenniczką epoki lodowcowej.

Zdj. zrobiłam na początku stycznia tego roku.

2. Nie jestem bogata. Chyba że Netflix zrobi serial na podstawie mojej książki, to wtedy będę. Dla wszystkich, którzy sądzą, że Polak żyjący w Szwajcarii podpala cygaro Frankami i ma schowane w garażu Porsche, polecam ten artykuł: dlaczego nie jesteśmy milionerami?

Moje subiektywne uczucia: Starcza. Nie na willę, ani nawet nie na mały dom. Mówię o mieszkaniu. W Polsce mając kilka źródeł zarobków, ledwo byłam w stanie utrzymać się w wynajmowanej kawalerce w bloku w małym, sąsiednim mieście, bo w samej Łodzi nie było mnie stać nawet na kaucję. A to w końcu i tak zaowocowało dwukrotnym fiaskiem i powrotami do domu rodzinnego. Jest więc tutaj dobrze.

3. Można dostać w sklepie różne ciekawe artykuły. Ten akapit napisałam z przymrużeniem oka, proszę o wyrozumiałość. (Na poważnie było we wstępie).

Piwo z marihuany. W Polsce widziałam wafelki z tym ziołem (były paskudne). Piwo smakowało jak zupa z trawy, też nie polecam. Malutka dygresja - w Szwajcarii medyczna marihuana jest legalna (od niedawna).

Owłosiony notes i owłosiona portmonetka. Gadżety nabywała moja chrzestna. Górę wtedy wzięły humor i porywający nastrój 😁 Jestem dumną posiadaczką włochatej portmonetki. Przyznam, że jest to jeden z dziwniejszych gadżetów w moim domu. 😵

Kobitki Wy moje, niestety niczego sensownego nie opowiem Wam o butikach, bo byłam może dwa razy w życiu towarzysko... Wiem tyle, że pewne rzeczy są tu tańsze (nawet po przeliczeniu na złotówki), więc opłaca się Polakowi ubierać w Szwajcarii.

Sklepy sportowe zaś, mają tak wywindowane ceny, że zaopatruję się we wszystko w PL. Na nowe hantle także musiałam czekać do wizyty w ojczyźnie. Na całe szczęście izolaty białkowe wyhaczyłam w niezapierającej tchu cenie tu na miejscu.

Odczucia wewnętrzne: Zdrowo karmią, tanio ubierają, ale siłowni lepiej tu nie budować. I nigdy też nie zrobię tutaj ogórków kiszonych. Takie coś jak świeżutki koper - nie istnieje. Nie ma też pietruszki i białego sera twarogowego.

4. Komunikacja to wielki plus Szwajcarii. Nie wiem jak jest w wielkich miastach, ale u mnie (wiocha) rzeczywiście autobusy są punktualne, nigdy nie przyjeżdżają za wcześnie.

Jeśli autobus ma się spóźnić, kierowca pyta pasażerów czy ktoś będzie się przesiadał. Jeżeli tak, zgłasza komunikat i linia przesiadkowa musi czekać na pasażera. To jest szczególnie pomocne gdy w grę wchodzi przesiadka z autobusu na pociąg.

Moje subiektywne uczucie: Jeszcze nigdy nie byłam tak zrelaksowana, wychodząc na przystanek. Wychodzę "za 5" i wiem, że mi nie ucieknie. Po grubych akcjach w Łodzi, to miła odmiana. Kursują też autobusy piętrowe, warto takim przemierzyć górskie trasy.

5. Dziki, górzysty kraj, ale łysy. Żadnych parków, lasów, a jedyne drzewa to szpaler wzdłuż autostrady. Lasy rosną na zboczach. W dolinach nie sadzą drzew. Jest to uciążliwe szczególnie latem, bo jesteśmy wystawieni jak jajo na patelni.

Jest to zamierzone. Tutaj bardzo często występują huragany. Jakieś orkany, regularnie schodzący fen itd. Nie ma problemu, nic się nie złamie, nic nie poleci... no czasem kontenery na śmieci jeżdżą po parkingu... ale generalnie nie ma paniki, Szwajcarzy są przyzwyczajeni do gwałtownej pogody i przystosowali do tego cały obszar mieszkalny. Nic domom ani trakcjom po prostu nie grozi.

Moje subiektywne odczucie: Kiedyś bardzo często jeździłam na rowerze. Nawet z miasta prowadzi całe mnóstwo pięknych dróg biegnących przez lasy, zagajniki, uroczyska, gdzie spędziłam chyba pół życia. Uwierzcie mi, że długotrwała jazda po otwartym terenie w 40-stopniowym upale nie jest przyjemna. Brakuje mi polskich ścieżek.

Przykładowa dolina.

6. Drogi rowerowe to bajka. Ale dla wielbłądów. Przedstawię Wam najpierw pozytywny aspekt:

Rowerzysta jest super uprzywilejowany na drodze, ma swój wyznaczony jaskrawo-żółty pas. Kierowcy szanują obecność jednośladów i zawsze, w każdej sytuacji utrzymują najwyższą ostrożność i zawsze przepuszczają na drodze, nawet jak nie trzeba. Po prostu - profilaktycznie - by się nie przepychać. I nie trąbią na rowerzystów - nawet jak trzeba.

Poza miejscem na ulicy są jeszcze specjalne, wyasfaltowane drogi, których sieć jest zbliżona ilością do sieci dróg samochodowych.

Aspekt wielbłąda:

Moje subiektywne uczucie: Podobnie jak poprzednio pisałam, nie ma nic przyjemnego w jeździe latem po rozgrzanym asfalcie na otwartym terenie w upale.

7. Wspólna pralnia. Wydawałoby się, że to nic wielkiego, że teraz na całym świecie buduje się bloki gdzie w łazienkach mieszkaniowych nie przewidziano miejsca na pralkę. Przecież w pralni jest pralka, a na ścianie grafik. Jak nie zdążycie zaplanować sobie prań na cały miesiąc z góry, to biada Wam gdyż ten grafik zapełnia się bardzo szybko.

Wyobraźcie sobie teraz taki moment: z przyczyn małego, domowego wypadku, musicie natychmiast coś przeprać, bo plama się weżre. Nic z tego! Musicie czekać na swoją kolej!

Wyobraźcie sobie jeszcze inną scenę: w dniu, w którym wypada Wasza kolej na pranie, pralka się psuje i musicie czekać na naprawę, co oczywiście przekreśla Wasze szanse na zrobienie prania aż do czasu następnej kolejki, czyli to tak, jakbyście nie prali 2 tygodnie.

Jest jeden plus - to naprawdę spora pralka. Wpychałam tam już kurtkę zimową, gąbkowe pokrowce z mebli zewnętrznych i największą kołdrę. Musi taka być, bo piorąc średnio raz na tydzień, jest ta hałda dość duża, a czas prania ograniczony, bo na pewno w grafiku już ktoś po Was jest wpisany.

Moje odczucia wewnętrzne: Myślałam o przywiezieniu frani...

8. Szwajcarzy nie kradną, ale... Mnie próbowano ukraść rower (na szczęście miałam dobrą blokadę, którą całkiem zniszczono), skradziono mi lampki. Była noc, godzina 22, nie mogłam wyjechać na ulicę, a powrót ścieżką rowerową skończył się na prowadzeniu pojazdu, bo tam nie ma latarni i uwierzcie mi na słowo, nic nie widać. Trzeba być ostrożnym, jadąc, można np. wpaść do rzeki. I zamiast być w domu za 20 minut, byłam po godzinie.

Kradli (lub okradali) rowery stale. Kolega z kursu też się skarżył, że przez idiotów musi do domu autobusem jeździć, na który musi długo czekać. Jakieś szkody mu dodatkowo poczynili.

Nie chcę mówić oficjalnie kto to, lecz sprawa wydaje się oczywista. Wystarczy tylko pomyśleć: po co Szwajcar miałby kraść komuś zwyczajny, prosty rower z ulicy, a tym bardziej jednorazowe lampki, skoro każdy, zainteresowany tym hobby Szwajcar, ma w swoim garażu taki za minimum tysiąc Fr.?

Prawie przecięty łańcuch.
Warto wydać trochę więcej na skuteczną blokadę.

9. Królestwo za konia! Średnio co czwarty obywatel Szwajcarii ma konia. Sprawa dotyczy na pewno wiosek, ale i miastowych bym nie wykluczała. To bardzo popularny sport, rekreacja, hobby... jak zwał tak zwał, gdzie nie spluniesz tam stoi koń albo leży końska kupa. 💣

Niestety tutaj nie panuje idea wykupywania godzinki jazdy. Tutaj dzierżawisz konia, co kosztuje wcale nie mało... Dlatego większość pasjonatów w końcu decyduje się na własne zwierzę.

Do dziś bawi mnie historia pewnego człowieka, który jechał stępa, a obok biegł jego pies. Gdy ów pies zrobił kupę, jeździec zsiadł z konia i ją posprzątał. Wsiadł, pojechał dalej, potem kupę zrobił koń. Ale to eko-kupa, więc sprzątać nie trzeba. Nic nie szkodzi, że okazała piramidka leży na środku chodnika. I nikomu to nie przeszkadza, serio. Poza tym one magicznie znikają w kilka dni.

Moje odczucia prywatne: Dla kogoś kto był w stajni minimum raz w tygodniu, obecna sytuacja (czyli raz w roku na wakacjach w PL), to straszny żal.

Korelując zestawienie - nie jest źle, ale jakoś szczególnie wspaniale też nie. Przez całe swoje życie byłam przeciwna emigracjom, choć wcale nie jestem patriotką. Szwajcaria nie znajdowała się nawet na liście państw, które kiedyś chciałabym zwiedzić. Tak czy owak jestem tu i cieszę się z tego co mam. A zyskałam wiele, podejmując decyzję o przeprowadzeniu się.

Mam męża, chociaż planowałam zostać starą panną otoczoną straszliwymi gadami w tropikalnych terrariach. Cóż, z gadów musiałam zrezygnować... Jest jeszcze cała lista pięknych spraw, z których musiałam zrezygnować i jest ona podstawą do twierdzenia, iż decyzja ta, należała do najpoważniejszych i najtrudniejszych w moim życiu.

Mimo udanego i pełnego ekspresji życia w Polsce, nie żałuję, że nie zostanę starą panną otoczoną straszliwymi gadami w tropikalnych terrariach. Zostanę starą mężatką w tropikalnej dżungli. Wkrótce zaczynam bawić się w rośliny owadożerne, ale po kolei. Ważniejszym nabytkiem był nawilżacz powietrza. Terraria na biotopy już są. (Wtedy pozbędę się muszek Ziemiórek, bo te lepy psują estetykę mojej rzeczywistości).

Jak się nie ma, co się lubi... a może mąż nie zauważy małego pytona???? Albo chociaż Achatiny???

Dział sukulentów.

Dział roślin tropikalnych.
Kompozycja została celowo uszczuplona.
Zostanie bowiem całkiem zmieniona, kiedy wstawię terrarium
z biotopem na rośliny owadożerne.

Owocująca cytryna.

Szwajcaria ma także swoje plusy, więc nie zamierzam uciekać stąd z krzykiem. Np. bardzo dużym plusem jest flaga...

7 zabytków regionu Domleschg, czyli szlakiem zamkowym (i nie tylko).

noreply@blogger.com (Ania O.) — Fri, 19 Jan 2018 14:58:00 +0000

[...] A gdy zaszło tak wspaniałe słońce, ciemności okryły ziemię i ludzi ogarnęło zamroczenie, iż wszystkim całkowicie żal owładnął. Ci zaś, do których wieść o tak nagłym nieszczęściu nie mogła dojść tak szybko, mimo wszystko oddają się radości. Tak więc pomieszał się żal z radością, a ona takim sposobem się skarży, iż żal ją porwał i do małżeństwa z sobą wlecze"

- frag. "Wesołość do żalu" Mistrz Wincenty (Kadłubek)

Gemeinde [gmina] Domleschg [link] (w języku romańskim: Tumleastga); to dolina w regionie Viamala w Graubünden w Szwajcarii. Geograficznie Domleschg obejmuje obie strony doliny, a Thusis jest w niej główną wioską. Wspomniana Viamala to jedno z piękniejszych miejsc, które każdemu polecam. Startuje się właśnie z Thusis [link].

Domleschg jest strategicznie usytuowany na trasie do trzech głównych przełęczy alpejskich: przełęczy Splügen, przełęczy San Bernardino i przełęczy Julier.

Aby kontrolować tę trasę, budowano zamki, dzięki czemu Domleschg stał się jednym z najbogatszych ziem szwajcarskich.

Ciekawostką będzie, że w dolinie uprawia się 120 odmian jabłoni i 30 odmian gruszek.

Na historie zamkowych ruin można też spojrzeć jak na testament polityczny i bardzo wiele się nauczyć. Dotychczas to własnie z historii uczyłam się jak strategicznie poprowadzić wojnę i wygrać lub jakie błędy odpisać, by okazała się klęska.

Pisząc książkę, której bohaterowie są osadzeni w czasach średniowiecza, trzeba naprawdę bardzo wiele się uczyć, pojmować dawny tok myślenia i inspirować się przeszłością. Dla mnie takie szlaki to wielkie bogactwo inspiracji.

Wyobraźcie sobie sceny walki rozgrywające się na tle tego pagórkowatego pejzażu. W oddali panorama otoczona wieńcem blisko siebie położonych fortyfikacji. Gotyckie wieże, uzbrojone donżony górujące nad małymi wioskami, konnica i kolorowe sztandary.

To nie żart bowiem to jedna z bardziej obwarowanych dolin w całej Szwajcarii. Specjalny szlak o nazwie Burgenpfad Domleschg, zapewnia łatwy dostęp do wszystkich tych zamków. Dziś przedstawię Wam część z nich. Na koń!

"Nie jest wstydem wobec bólu,

Ale bólem jest dla wstydu,

Gdy surowy wzbierze gniew.

Żal oskarżam ja żałobnie,

Który z mego splata kwiecia

Iście pogrzebową wić."

- frag. "Wesołość do żalu" Mistrz Wincenty (Kadłubek)

W tłumie walczących pędzi na czele odziany w długą połyskliwo-szarą szatę rycerz o lśniącym w słońcu ornamencie. Przewieszony przez korpus, srebrzy się szarfa monarsza, a w urękawiczonej dłoni gotów do użycia tkwi miecz. W szalonym pędzie łopotał za nim purpurowy płaszcz podszyty gronostajem.

Ten kraj nękały liczne wojny, głównie religijne. To będzie historia jednej z nich.

"Żal ja o porwanie skarżę,

Srogi mnie traktuje rydwan,

Trwoży porywacza moc.

Dręczy, ściska, dławi Żal mnie.

Rozpacz omalze me złamie,

Na uciechę wrogom mym."

- frag. "Wesołość do żalu" Mistrz Wincenty (Kadłubek)

Schloss Reitberg

Szwajcarskie dziedzictwo o znaczeniu krajowym, szczycące się krwawą historią, bowiem jest to miejsce morderstwa Pompeji Planta w 1621 roku przez Jörga Jenatscha podczas konfliktów między katolikami i protestantami znanymi jako Bündner Wirren. Mowa tutaj o wojnie religijnej, która wpłynęła na losy wszystkich warowni na tej ziemi. ← do tego za momencik powrócę.

Centralna wieża ściany (o grubości do 2,5 m) i najstarsza część zamku została zbudowana w XIII wieku. Wejście znajdowało się na trzecim piętrze tej wieży. Mniejsze wieże pochodzą z XII wieku. Został zbudowany dla władców Rietberg.

Po śmierci lorda, zamek przejął biskup Chur, bo miał to w zwyczaju i starał się kłaść swą próżną łapę na wszystkich, okolicznych zamkach. (Szpieguję go w historii już od dość dawna, więc wybaczcie mi moje naganne nastawienie).

Pewnego dnia udało mu się zmusić Landenbergów do zrzeczenia się roszczeń do zamku i majątków. Biskup użył posiadłości i urzędu jako zabezpieczenia pożyczek od wielu zamożnych rodzin.

Ogólnie problemów z hipoteką i innych roszczeń śmierdzących pieniądzem, nie brakowało w historii tego zamku. Jak widać, biskup nie potrafił dbać o gospodarstwa (albo nie chciał), ale za to jego własny majątek, pięknie się powiększał.

Teraz wyjaśnię Wam, o co chodzi z Bündner Wirren. Ten właśnie zamek był onegdaj domem dla Pompeja Planta, który był wybitnym członkiem katolickiej, pro-Habsburgowskiej frakcji w Trzech Ligach. Zapamiętajcie tą nazwę.

Młody radykał Jörg Jenatsch piastował wówczas funkcję członka sądu "Nadzorców Duchownych". Był też przywódcą frakcji antyhabsburskiej.

I tu się zaczyna ciekawa historia.

Posiadłość jest prywatna, więc wdarłszy się na klatkę schodową,
mogliśmy podziwiać jedynie drzwi, skądinąd, bardzo zacne.

W Thusis istniał Sąd, który był związany z tymi Nadzorcami. Skazał między innymi Rudolfa Planty i jego brata Pompejusza Planty.
Tuż po orzeczeniu sądu, gwałtowna bitwa, podczas której obaj bracia mięli zbiec, zostali pozbawieni swych majątków. W niedługim czasie także i wolności. Tłum schwytał i przywlókł mężczyzn na dwór w Thusis. Zostali z miejsca skazani egzekucję.

W odwecie siły katolickie zaatakowały i zabiły około 600 protestantów w dolinie Valtellina.

I tu się zaczyna historia morderstwa na zamku:

Mniej więcej w tym samym czasie Pompejusz Planta wrócił do Rietburga wierząc, że minęło wystarczająco dużo czasu. Jednak 24 lutego 1621 r. siły oddziałów antyhabsburskich dowodzonych przez Jörga, zebrały się, by zaatakować zamek w odwecie za zabójstwa w Valtellinie.

Zabito go wczesnym rankiem 25 lutego. Próbował uciekać, chowając się w kominie.

Zamek jest obecnie własnością prywatną rodziny Hämmerle.

"Losu chcesz naszego doznać,

Gdy w ladacznic podłym gronie

Pełnić musim służbę swą.

Płacze zacność, płacze dobroć,

Płacze wszystkich cnót społeczność

Cała w uciśnieniu swym."

- frag. "Wesołość do żalu" Mistrz Wincenty (Kadłubek)

Ruine Neu-Süns. Paspels.

Zamek został prawdopodobnie zbudowany w latach 1250 i 1300. W tym czasie był znany jako Nüwer Sünnes.

Został zaprojektowany przez potężną rodzinę Vaz, aby rozszerzyć terytorium kontrolowane przez pobliski zamek Alt-Süns. (W zasadzie Vazowie pojedynkowali się troszeczkę między sobą o to, kto będzie miał więcej ziemi).

Kiedy rodzina Vazów (w XIV w.) definitywnie kopnęła w kalendarz, ich majątki zostały odziedziczone (drogą małżeńską) przez hrabiów Werdenberg-Sargans.

Południowa ściana wieży została umyślnie zniszczona przez zwycięskich napastników w 1451 roku podczas wojny między mieszkańcami doliny Schams, przeciwko Werdenberg-Sargans.

W ramach traktatu pokojowego hrabiowie mogli odbudować zamek, pod warunkiem, że Liga wyrazi na to zgodę. Ponieważ nigdy nie byli w stanie uzyskać pozwolenia, zamek musiał popaść w ruinę.

Miał niezwykły, okrągły, pięciopiętrowy donżon. Południowa strona wieży została zniszczona, ale północna strona pozostała nietknięta i nadal osiąga swoją pierwotną wysokość.

Ściany wieży mają grubość do 1,5 m (4,9 stopy). Kominki, dwie garderoby i miejsca siedzące przy oknach pokazują, że trzecia i czwarta komnata były na stałe zamieszkane.

WC 😁

Wierzchołek wieży zwieńczono blankami i pochyłym, drewnianym dachem, które chroniły kamienne blanki. Co ciekawsze ⇨ wieżę pierwotnie otaczała kamienna ściana pierścieniowa, która była o około 3 m wyższa od wieży.

Zamku broniły dodatkowo strome zbocza i rów.

U stóp wierzy, jesiennie i bajecznie.

"Okręt sternik gdy opuści,

Morskie wzbiorą wnet czeluści,

Syrty i rozbicie tuż!

Nawałnica wtedy wpada,

W głębię oceanu spycha

Wiosła wybawicielskie."

- frag. "Wesołość do żalu" Mistrz Wincenty (Kadłubek)

Canovasee

Romantyczne miejsce na spacery przez cały rok. Znajduje się na niebiańskiej wysokości 777 m. W jeziorze żyją szczupaki, karpie, okonie i węgorze. Wędkowanie jest zabronione, gdyż jest to prywatny zbiornik.

Na dzień dzisiejszy głębokość jeziora wynosi około 10 metrów, woda latem ogrzewa się do 24 ° C. Na wschodnim brzegu znajduje się grill. Kąpiel w jeziorze jest odpłatna.

"Wściekły szałem czymże kusisz?

Lichymś, Żalu, winem spity.

Dość pijaństwa tego już!

Zgińcie, swary, zgińcie, klęski,

Niech miłości miłość ręczy,

Gdy roztropność wodzi rej."

- frag. "Wesołość do żalu" Mistrz Wincenty (Kadłubek)

Swiss Historic Hotel Schlos Sins

Stanąwszy przed słodko pomalowanymi murami, można by przypuszczać, iż to pałac i że za chwilę ktoś wyjdzie sprzedawać watę cukrową... A to jednak... zamek... Nie zadziwi więc informacja, że został całkowicie przebudowany w 1695 roku.

Części głównego traktu prawdopodobnie pochodzą z okresu budowy, ale nie są już rozpoznawalne jako takie.

Wiele innych elementów dobudowano w późniejszym czasie. Ta konwersja nie przypadła mi do gustu, jednakże kiedy podziwiałam jego mury (bez wiedzy historycznej), uznałam, że to piękny pałac... zamek? Jaki zamek? Poznając dokładniej dawne dzieje, wrażenie pozostawiło niesmak.

Renowacja miała miejsce w XIX w. kiedy ludzki gust był nieco bardziej wysublimowany. Na te czasy miano już dość surowości i zimna bijącego od średniowiecznych konstrukcji. Transformacja zewnętrzna odtąd jawi się purpurą.

W tym czasie powstała dekoracja graffiti, rzeźbiony dach i wielokątna wieża z kapturem i latarnią po zachodniej stronie.

Zamek dziś jest własnością prywatną i działa jako hotel. Należy do "Swiss Historic Hotels".

Na południu kompleksu znajduje się obszerny ogród z częścią barokową, stawem z liliami i pawilonem na skraju terenu. Jeżeli obsługa popyla po terenie w rajstopach i perukach, wcale by mnie to nie zdziwiło.

Pora opuścić pozostałości złych snów...

"Świeżą jeszcze bliznę noszę,

Jeśli w zamian odwet biorę.

Czyż to czyjąś krzywdą jest?"

- frag. "Wesołość do żalu" Mistrz Wincenty (Kadłubek)

Ruine Alt-Süns

To było nielekkie podejście, ale warte zmęczenia. Zamek został wybudowany około 1200 roku jako centrum posiadłości pana z rodu Vaz. Kiedy ostatni męski potomek linii Vaz udał się na Pola Elizejskie, zamek i ziemie zostały odziedziczone przez hrabiów Werdenberg-Sargans.

Zamek został zniszczony w 1451 roku podczas wojny między mieszkańcami doliny Schams przeciwko Werdenberg-Sargans (tej samej, wspomnianej wcześniej).

Atakujący zburzyli południowo-zachodni róg zamku, czyniąc go bezużytecznym. Po podpisaniu traktatu pokojowego w 1452 r. hrabiowie opuścili zamek.

Imponujący widok spod stóp ruin.

"Luba lśni gemmami, złotem,

Wieniec z zielonego lauru

Wiosna zaraz wręcza jej.

Żal zaś z ponurego skarbca

Maurów barwą uczemiony

Zgrzebnej sukni bierze wór."

- frag. "Wesołość do żalu" Mistrz Wincenty (Kadłubek)

Kapellen St. Lorenz

W romańskim: Sogn Lureng. [na mapie u dołu, została użyta romańska nazwa] Czas budowy jest nieznany. Wykopaliska wykazały jedynie, że przed budową znajdował się tu cmentarz, prawdopodobnie powstały w VII wieku, który sięgał aż do krawędzi otchłani... poetycko brzmi, prawda? Ale będzie lepiej powiedzieć, iż kawałek od tej budowli, jest klif i wieńcząca go przepaść.

Niewidoczne arkady we wnętrzu po południowej stronie wieży sugerują datę powstania na wiek XI.

Niezgodnie z kanonem, wyznaczono na kapłana trędowatego.

Po renowacji odkryto pod warstwą farby malowidła datowane na XIII wiek. Wyeksponowane stare obrazy pokazują Chrystusa w górnym centrum z symbolami ewangelistów i dwunastu apostołów po lewej i prawej stronie.

W podziemiach ołtarza był relikwiarz z pokrywką wykonaną z białego marmuru. Znaleziono w nim dość sporo relikwii ale między innymi była tam sześcianowa, zdobiona, pozłacana puszka wykonana z czystego srebra. Zawierała kawałki kości owinięte w najdelikatniejszy jedwab orientalny. Ołtarz stołowy i znaleziska datowane są na VII wiek.

Kaplica jest używana tylko kilka razy w roku.

"Żal ze smutną zgrają razem

Zawodzeniem i szlochaniem

Smętnie wyją wstrętną pieśń.

Straszny związek się zawiera,

Wierność oblubieńca złudna,

Podstęp oczywisty jest."

- frag. "Wesołość do żalu" Mistrz Wincenty (Kadłubek)

Ortenstein

Kolejne szwajcarskie dziedzictwo o znaczeniu krajowym. Zamek został zbudowany w około 1250 roku na ziemi biskupiej. Wreszcie biskup Chur zbudował coś własnego. Przedstawicielami była rodzina Vaz, bo przecież biskup nie mógł MIEĆ. Źle by to wyglądało.

W XIV wieku, gdy panowie Vaz wymarli, budynek został odziedziczony przez Ursulę von Werdenberg, a biskupowi nic już nie było do tego. A to peszek...

Zamek został zniszczony w XV w. podczas (tej samej) wojny między mieszkańcami doliny Schams a hrabiami Werdenberg-Sargans. (Dlatego na samym początku powiedziałam Wam, byście sobie wyobrazili bardzo dużą bitwę.)

Hrabiowie i Liga Bożego Domu podpisali traktat pokojowy. W przeciwieństwie do pozostałych zamków, które zostały zniszczone podczas wojny i pozostawione w ruinie, hrabiom pozwolono odbudować Ortenstein, o ile przysięgli, że nigdy nie użyją go przeciwko Lidze.

Tylko wieża pochodzi z odległych czasów. Reszta konstrukcj jest nowa.

Zamek latami przechodził przez wiele rąk. W wyniku rozmaitych mezaliansów, mariaży, niewypalonych planów i problemów finansowych, zamek zmieniał swych właścicieli bardzo często.

Dziś drogą dziedzictwa, jego właścicielem jest rodzina Tscharner, która rządzi na zamku od 1893 r. Mieszkają tam, żyją tam... bajka.

"Tu i tam podwójny ciężar,

Ale potem męstwo przecież

Mężnym doda [wiele] sił,

Paktu wiary chciej dochować,

Nienawidzi prawo nowe

Przodków rozwodzenia się."

- frag. "Wesołość do żalu" Mistrz Wincenty (Kadłubek)

Burg Innerjuvalt

Dostać się tutaj wcale nie było łatwo. Wzniesienie, na którym stoi zamek, może przewyższać umiejętności niektórych turystów. Powiadam Wam - to była porządna wspinaczka!

Trzeba było w końcu wejść, trzeba było w końcu go zwiedzić. Widywałam go od trzech lat z dołu, za każdym razem gdy przejeżdżaliśmy pobliską autostradą. Za każdym razem robiłam mu zdjęcie, za każdym razem obiecywałam sobie, że kiedyś tam wejdę. I wreszcie stało się!

Innerjuvalt został zbudowany w dwóch częściach na wąskim skalistym zboczu nad wejściem do Doliny Domleschg. Górny zamek został zbudowany w około 1250. Pod dziedzictwo włączone były też łąki, młyn i winnice.

Do XV wieku przechodził z rąk do rąk na drodze dziedziczenia i nie napotkała go żadna przykra historia wojenna. Kilka dziesięcioleci później został opuszczony i do 1570 roku został opisany jako ruiny.

Na malutkim dziedzińcu można sobie zjeść i upiec coś na grillu. (O ile akurat nie pizga).

Widok z zamkowych murów.
Dopiero teraz widać, ile trzeba było włazić...

Dwupiętrowa główna wieża z poddaszem użytkowym i dołączone skrzydło mieszkalne, były i są chronione przez strome klify. Dawniej stały tu jeszcze piekarnia i cysterna.

A tymczasem zapraszam do środka. Śmiało, rozgośćcie się 😏

W XX wieku dwie sąsiadujące ze sobą gminy zabrały się za naprawę niszczejącego zabytku. Dziś tereny zamkowe są otwarte dla zwiedzających, a wieżę można wypożyczyć. Znajduje się tam jadalnia, kuchnia, z której można korzystać i podejrzewam, że jeszcze poddasze sypialne, ale tam nie wchodziłam.

Dolny zamek został zbudowany u podnóża urwiska. Składał się z obwodowej ściany z bramą od strony południowej. Przy murze zbudowano duży budynek mieszkalny. Północna strona dziedzińca była tarasowana do celów rolniczych. Dziś pozostaje niewiele z niższego zamku, ale górny zachwyca nadal.

Na miejscu gospodarzyła przemiła pani, a gaduła jakich mało 😜 Spałaszowaliśmy sobie po ciasteczku.

Podczas trwania naszej pieszej wędrówki, zdołałam zrobić jeszcze kilka zdjęć ciekawej okolicy, na którą warto również zwrócić uwagę, bo to nie tylko historia i dziedzictwo Helvetów, ale też (albo przede wszystkim) kawał potężnej, monumentalnej natury.

Momentami obiektyw wędrował jednak trochę za wysoko 😉

Rozmieszczenie:

Zamki i rezydencje są nie tylko symbolicznym obrazem starego państwa. To świat całkowicie podporządkowany prawom natury, niezależnie od wierzeń (przeszłych czy teraźniejszych). Stare opowieści każą wierzyć, że życie ludzkie powierzono już dawno nie tyle Bogu, co naturze właśnie.

Kościoły i kaplice to przeplatające się przeciwieństwa tworzone za monetę biskupów na całym świecie. Należałoby się zastanowić ilu jest wyznawców, a ilu ludzi jest nimi tylko w zapisie. Czarna historia Katolickiej wiary stała się mrocznym dopełnieniem średniowiecza - czasów o dość mocno zszarganej reputacji. Trudno więc dziwić się, że i dziś ludzie nadal wyłamują się z największej religii świata.

"Przyczyn powód wyszukiwać,

Sprawę przeciw sprawie wszczynać

Prawa pogwałceniem jest."

- frag. "Wesołość do żalu" Mistrz Wincenty (Kadłubek)

Campi - okazałe ruiny z XIII wieku.

noreply@blogger.com (Ania O.) — Tue, 16 Jan 2018 13:11:00 +0000

- Czuję w sobie - zasyczał wampir, uśmiechając się koszmarnie - taką siłę, że mógłbym chyba cały zamek rozpieprzyć.

Wiedźmin spojrzał na niego podejrzliwie.

- Aż tak to może nie...

- Andrzej Sapkowski "Saga wiedźmińska"

Październik

Nie lubię się powtarzać. Dlatego głodnych historii tego zamku, skieruję do opowieści o wiosennej wędrówce, w której na początku trafiliśmy w te własnie ruiny - TUTAJ.

Zamek Campi stoi na okazałej, bardzo wysokiej skarpie, wiszącej nad wąwozem, którego dnem przepływa krystalicznie czyta rzeka Albula. To stanowi swoistą wyjątkowość dla tego typu obiektów, ale dodam, że nie jest ona rzadka dla zamków w Szwajcarii, gdyż wiele budowano nad urwiskami, a prawie wszystkie na wysokich wzniesieniach.

Z tego miejsca pragnę zapowiedzieć na przyszły weekend opowieść szlakiem szwajcarskich zamków w gminie Domleschg, już w ten weekend 😊

Oficjalna nazwa zamku brzmi Campell. Ruiny są znakomicie zachowane i całkowicie dostępne dla amatorów średniowiecza. Była to pierwsza rezydencja panów z Campell (rodzina rycerska) i ostatecznie stanął w swej pełnej okazałości dopiero w XV wieku.

Kolejne etapy budowy wlokły się i wlokły... (począwszy od XIII w.) Widoczne są: potężna wieża, różne budynki mieszkalne i cysterna.

Pomieszczenia od strony zachodniej zbudowano po tym, jak zamek przestał być fortyfikacją, a stał się domem szlacheckim. To dlatego ma tak duże okna, które oświetlały niegdysiejsze, wygodne pokoje.

Ruiny zamkowe mają w sobie duszę. Nie te wybłyszczone gresem i przypudrowane tynkiem, gdzie neonowa światłość prowadzi zbłąkanych turystów przez meandry hotelowe... umówmy się, że to już mało ma wspólnego z historią i że średniowiecze to nie tylko kształt dawnej warowni i kopia zbroi u wejścia.

Dawniej w świecie buzdyganów i innych obuchowych elementów konwersacji, gdzie ludność miała podstawowe priorytety [czym głównie było wyżywienie i po prostu przetrwanie], luksusem cieszyli się tylko dostojnicy na zamkach, oraz okraszone sławą rycerstwo.

A propo... średniowiecze nie było epoką miecza. Tak na prawdę rzadko kto posiadał miecz.

Cofnięcie się w czasie niektórych mogłoby przejmować lękiem. Szczególnie kobiety. Jak przetrwać w obcym miejscu gdzie w kupie siła, a w sile szansa? Potrzebne jest jeszcze gadane i silny tupet. I nie myślcie sobie nawet, że niewiasty nie miały najmniejszych szans.

"Dzięki Sienkiewiczowi utrwalił się malowniczy, choć bardzo nieprawdziwy obraz szlachcianki z Kresów Wschodnich. Przez dziesięciolecia staropolska kresowianka była sienkiewiczowską Heleną, czarnobrewą mimozą, która czeka na swego Skrzetuskiego. Do obrony ma tylko franta-Rzędziana i złożone w proszalnym geście białe rączki dziewicze. Lękała się wszystkiego, zwłaszcza pohańbienia i nie umiała odróżnić prawa od lewa."

"Prawda była zgoła inna. Rolle, słynny badacz kultury staropolskiej, który wiele miejsca poświęcił kobietom, pisał tak: Tutaj [tj.na Kresach] na zagrożonem stanowisku, wypadało często białogłowie stawać w obronie ogniska domowego, w obronie własnego drobiazgu... toteż rozpatrując się w dziejach kresowych prawincyj z XVI a nawet XVII stulecia; w tej przewadze jaką posiadała kobieta, imająca się często oręża, zakuta w pancerz ciężki, mimo woli przychodzą na myśl owe bajeczne Amazonki, których siedzibę oznaczali historycy między Bałtykiem a Dnieprem… Kobietopodobne wymysły Sienkiewicza i wielu innych, XIX wiecznych pisarzy nie przetrwałby długo."

- medycejska.wordpress.com

polityka.pl

Z dawien dawna najprzebieglejszym i bezwzględnym wrogiem zamków był ogień. I tej budowli nie poszczęściło się, gdyż epizod pożarowy pozostawił na murach swoje okrutne ślady. (Wprawnym okiem można było je dostrzec).

Teren zamkowy doskonale nadaje się pod spotkania z przyjaciółmi, jest też specjalne miejsce z ławami i grillem, wyznaczone pod kulturalną zabawę. Jak dotąd jeszcze nikt nie puścił z dymem zamku po raz drugi, więc państwo ma słuszne zaufanie do mieszkańców.

Zamek stoi nad Rivierą Albula (Romansh Alvra). Rzeka ta, jest największym dopływem Hinterrhein w szwajcarskim kantonie Gryzonia. Nazwa pochodzi od łacińskiego albulus (białawy).

Albulatal (dolina) charakteryzuje się częstym występowaniem wąwozów; (pokazuję je w proponowanej w pierwszym akapicie opowieści, długiej i niezwykłej).

Trasa kolejowa biegnąca przez ten region jest wpisana do światowego dziedzictwa UNESCO. Szczerze? Musieliby drzewa pouginać, żeby człowiek był w stanie coś zobaczyć przez szyby wagonu.

Ponadto, zamek stoi w przepięknej okolicy, której miasteczko (normalnie zamieszkiwane), słusznie kojarzy się z dawnymi czasami. Pośród nowych domów (a jednak), stoją zabytkowe okazy rodem z czasów pana Skrzetuskiego, (a więc są trochę młodsze niż fundamenty zamku).

Dokładnie chciałam pokazać inną zabudowę, ale żeby się zbytnio nie powtarzać, po prostu musicie zajrzeć do starszej, wiosennej opowieści.

Zgodnie ze słowem danym już na samym początku tejże treści, jeszcze nie wychodzimy z epoki średniowiecza, jeszcze mam Wam wiele w tym temacie do opowiedzenia i oczywiście do pokazania 😊 Cierpliwości.

Alp Sura - przez modrzewiowy las.

noreply@blogger.com (Ania O.) — Fri, 12 Jan 2018 14:00:00 +0000

Nie wszystko złoto co się świeci.

Nie wszystko złoto, co żółte.

Może być jeszcze modrzew.

Październik.

𝓣a wycieczka to z pewnością niezapomniane przeżycie o tej porze roku. Modrzewiowe lasy zapewniły krajobraz na miarę królów - wszędzie złoto, mości panie i panowie! Pod stopami złoto przyroda rozrzuca!

Nim tu dojechaliśmy, przejeżdżaliśmy przez przełęcz Flüela. Jest to 2383-metrowa przełęcz w Szwajcarii między Davos w Landwassertal i Susch w Dolnej Engadynie. Leży między Schwarzhorn (3147 m) i Flüela Wisshorn (3085 m). Przez nią przebiega główny dział wodny Europy.

Poprzednio pokazywałam Wam malownicze miasteczko, które zgodnie obwołaliście istną perełką 😊 Jeśli ktoś nie widział, zapraszam TUTAJ. Na wędrówkę, o której dzisiaj Wam opowiadam, wyruszyliśmy właśnie stamtąd.

Szlak emanuje ciszą i spokojem, jest mało ludzi na drodze i o dziwo, żaden świstak tego dnia nie zdzierał gardła. Oto więc początek szlaku - wyjście w góry. Zapowiadał się gorący dzień.

Dookoła nas przyroda była bardzo zróżnicowana. Wystarczyło spojrzeć trochę dalej (i trochę wyżej), aby zobaczyć groźne, wysokie szczyty, na których już zalegał śnieg.

Góry które tworzyły nasze przejście, całkowicie pokrywało "złote runo". Mnie osobiście takie kolory po prostu powalają. Będę się powtarzać, ale znowu muszę - jesień to moja ulubiona pora roku. Nad zimą też bym się zastanawiała, jest monochromatyczna, co w gruncie rzeczy też w krajobrazie lubię.

W pewnym momencie odniosłam wrażenie, jakby góry otworzyły się na nas. Ziemia wybrzuszyła się dodatkowymi odcieniami miedzi i brązu, widoki były oszałamiające...

Szkoda by było przejść tek akwen tak po prostu... podobno są takie okazje, w których nie można się nie napić. No... ja się nie napiłam 😉 ale przyznam, że miło było posiedzieć pod kamieniem nad strumieniem.

Później było troszeczkę ciężej, nasz szlak zaczął prowadzić wyżej, na wzniesienie, u którego celu stoi ciekawa chatka i równie wspaniałe widoki. Tymczasem, ciągle nie mogłam się oprzeć tym dzikim widokom i wciąż robiłam kolejne zdjęcia.

Mąż przeżył nawet epizod spłoszenia się. Tak mają niektóre konie jak za długo siedzą w ciasnym boksie. Widzą przestrzeń i zaczynają szalony bieg.

A w dole wypatrzyłam jakieś pozostałości.

Podejście było dosyć ciekawe, zwłaszcza, że w takich nasłonecznionych warunkach mało kto spodziewa się bagna. A jednak tkwiło ono tam stale, (podejrzewam, że na wiosnę staje się mocniej widoczne), a mostek przez grzęzawisko to zawsze przyjemna odmiana.

Nie wiem co w tym jest, ale lubię chodzić po deskach...

Przerwa na obiad wzmocniła naszą determinację. Podjęliśmy ostatni wysiłek, by dotrzeć do nieco bardziej płaskiego podejścia, które prowadziło łagodnie aż do samego celu.

Nasze wysiłki jak najbardziej się opłaciły, sceneria znów zmieniła się i znów było pięknie.

Zdjęcie projektu męża. Zastosował marsjańską soczewkę.

Powiększ.

Wreszcie mogliśmy wyjrzeć na drugą stronę. Było inaczej, wiadomo, że surowość i dzikość (pozornie) niedostępnych skał, po prostu zniewalają, ale sami przyznajcie, że ten widok też jest wart grzechu:

Alp Sura

2122 m n.p.m.

Miejsce, na które nie wchodzi się przy złej widoczności, bo wielce żal by było tego wszystkiego nie zobaczyć. Wysokość całkiem przyjemna, wystarczająca aby spojrzeć na świat z ptasiej perspektywy.

Podróżowanie to wielka satysfakcja, która wzmaga ciekawość świata i ma się chęć wyruszyć w kolejną podróż. Mam dużo planów. Bardzo dużo planów. To, że jeszcze nie zobaczyłam najdalszych zakątków świata, jest wyłącznie opóźnieniem taktycznym. On też w to wierzy:

U celu mogliśmy oddać się tym, co maszerujące żuczki lubią najbardziej. Fotograficzna mocy PRZYBYWAJ!

Słowo daję czasami nie wiem czyje zdjęcia wklejam. Swoje rozpoznaję, bo pamiętam co widziałam przez miniaturowe okienko, ale cała reszta pochodzi z dwóch innych sprzętów, więc nawet gdybym uprzejmie chciała, nie podpiszę, bo nie pamiętam, więc niech będzie, że jednak jestem nieuprzejma.

A oto zdobywcy w komplecie:

Trzeba było rozejrzeć się dookoła. Niektórych pociągało w stronę kolejnego szlaku, bo jeszcze były siły, bo wciąż świeciło słońce, bo ciekawość naprawdę wezbrała.

Mam pewne wnioski odnośnie wędrowania w grupie - wybredne - bo lubię łazić sama i co najwyżej z mężem, który może ze mną łazić, bo jest nim. Udana ekipa, to wesoła ekipa. Chociaż wiem, wiem, czasem mam "Poker Face" na gębie, ale to dlatego, że moja druga jaźń przebywa właśnie nieznany obszar odległej galaktyki. Czasami jak zaczynam podejście, załącza mi się wir myśleniowy i wtedy ktoś po cichu mówi mi: podążaj do tej gwiazdy po lewej stronie i leć aż do rana. I wszystko będzie dobrze.

I tak lecę, a tu mamy już popołudnie, a ja nadal lecę i lecę... Towarzystwo jednak nie pozwoliło mi odpływać, co nie jest złe. Jest tylko innym punktem widzenia osoby, która jest stale świadoma tego co robi. 😯

Opowiadałam Wam kiedyś ile myśli wiruje w czaszce przy górskim podejściu? Całe mrowie. Problemy zdają się same rozwiązywać, a przygody do książki, same wymyślać. Ale nie znaczy to, że milcząca forma wspinaczki jest jedyną jaką akceptuję, bo lubię się odezwać. Lubię zejść na ziemię.

Jakby nie było i gdzie bym myślami nie była, trzymam się rozwagi i realistycznego, logicznego myślenia. Mimo że ze mnie fantasta i często jestem rozmarzona. To jednak świadomość bycia w danym miejscu i podziw nad pięknem świata, pozwalają mi sądzić, że urodziłam się w dobrym punkcie Universum i że niczego nie trzeba mu już dodawać. Chociaż... z niektórymi elementami byłoby ciekawiej... 😉😀

Droga powrotna pod złotymi promieniami przebijającymi się przez złote modrzewie. Artyzm Boga ponad wszystko. W barwach tę wyprawę przebija chyba tylko niezwykle kolorowa wędrówka do ruin zamku Wartau. To był tylko spacer, ale sami zobaczcie TUTAJ.

Jesień jest nieskażona żadną depresją. To człowiek sobie wmawia sam, że nadeszła najsmutniejsza pora. Jesienią bardzo często panuje taka mgła, że nie widać gór po obu stronach doliny. I co z tego? Słońce trzeba mieć w sercu. A ten biały kożuch chmur ze szczytu gór pod błękitem czystego nieba, wygląda zawsze obłędnie 😉 Ta nietuzinkowa perspektywa zdarzyła mi się już nie raz. (Dzisiaj jest własnie taka w mojej Dolinie Mgieł). Chcecie zerknąć? KLIK

Ten mostek tak się bujał, że brawie żeśmy się z niego wybujali 😈

To jednak nie koniec podróży, bo po drodze do domu zatrzymaliśmy się jeszcze nieopodal okazałych ruin zamkowych, które pokażę Wam w najbliższym czasie.

Dieta wg Hexe cz. 2

noreply@blogger.com (Ania O.) — Tue, 09 Jan 2018 11:53:00 +0000

Część PIERWSZA tutaj.

𝖕o opublikowaniu tekstu o diecie Intermittent Fasting, zaczęły pojawiać się komentarze na temat odchudzania, mimo iż nie to było motywem, ale dieta bezsprzecznie kojarzy się z gubieniem tłuszczu. Ja rozpoczęłam dietę postną z przyczyn zdrowotnych, szukałam też po prostu czegoś dla siebie. Wcześniej zdarzało mi się eksperymentować z różnymi modelami odżywiania, aż wreszcie trafiłam na to, co już najprawdopodobniej zostanie ze mną do końca.

Nie opowiadam o odchudzaniu, może błędem było zamieszczanie zdjęć sylwetki, które pewnikiem naprowadziły większość z Was w sferę wyglądu. Miałam na myśli dowód na to, iż od niejedzenia śniadań i niejedzenia co 3h się nie tyje - jak to ostrzegają dietetycy. 😉

Moim zadaniem było zaznajomić Was z dietą bardzo kontrowersyjną jak na dzisiejsze czasy i mało popularną, a więc nie całkiem nieznaną.

Obiecałam coś jeszcze o Intermittent Fasting. Pod poprzednim postem ukazały się także wpisy motywujące mnie do napisania ciągu dalszego, więc oto jest artykuł zamykający ten temat.

Żyjemy w świecie, w którym mamy ogromny wybór żywności. Do tego dochodzą liczne kulinarne mody, co wprawiło wysoki procent z nas w zaburzenia pokarmowe. Coś, co kiedyś było zupełnie dla nas naturalne, dziś stanowi nieprawdopodobną zagadkę - jak i co jeść?

Ustawicznie wmawia się nam, że właściwa dieta to taka, podczas której nie czujemy głodu nigdy. Jemy co określoną liczbę godzin, wozimy z sobą lunchbox'y i nie pozwalamy sobie na ten dyskomfort - głód - który jednak nie jest naszym wrogim i nigdy nim nie był.

Czy wiecie, że istnieje szereg teorii wiążących permanentny brak głodu z powszechnością występowania wielu cywilizacyjnych chorób?

To o czym konkretnie obiecałam opowiedzieć:

Modele żywieniowe IF.

1. LEAN GAINS

16h postu - 8h tzw. okno żywieniowe.

Np.: śniadanie o 12, obiad o 16, kolacja o 19. Trzy posiłki i najadamy się do syta.

Leangains jest dobrze zaprojektowana pod kątem nawet kulturystyki, fitnessu i sportów siłowych. Bardzo długo stosowałam właśnie Leangains, było mi tak najwygodniej. Treningi robiłam zawsze od rana.

2. MODEL DNI PRZEMIENNYCH

24-godzinne, naprzemienne okresy postu.

Ten system aktywuje gen, który wspomaga proces utraty wagi poprzez zahamowanie magazynowania tłuszczu i przyspieszenie jego metabolizmu.

Nie polecałabym ćwiczącym ani pracującym fizycznie.

3. DIETA WOJOWNIKA

20h postu i 4-godzinne okno żywieniowe.

Dwa posiłki. Przy tym sposobie odżywiania zostaje zwiększona wydajność pracy współczulnego systemu nerwowego, którego praca może być pomocna podczas stymulowania procesu lipolizy i zwiększania tempa przemian metabolicznych.

Okno żywieniowe ma za zadanie aktywować współczulny system nerwowy, którego praca pomoże zwiększyć absorpcję glukozy i wspomaga regenerację.

Jest to moja ulubiona metoda żywieniowa, z tym że lekko oszukana, bo wydłużyłam czas okna żywieniowego do 5 godzin (czasami do 6, to zależy). Jadam późno.

Każdy z punktów zakłada, iż trening ⇉jeśli jesteś osobą aktywną fizycznie⇇ będzie wykonany rano na czczo, choć to nie jest mega obowiązek, który niczym wyrocznia - jeśli się nie dostosujesz - surowo Cię ukarze.

Trening jest dla ludzi, a nie człowiek dla treningu. Oczywistym jest, że jeżeli chodzisz do pracy od rana, nie zerwiesz się z łóżka o 4 na pełnowymiarowy trening.

Poszczenie okiem naukowca:

Podczas okien żywieniowych ludzkie ciało wykorzystuje insulinę. Podczas postu zaś, poziom glukozy bardzo spada, co obniża wydzielanie insuliny.

Wynik - nasze ciało, wykorzystuje zmagazynowany tłuszcz jako paliwo.

Ponadto post działa ochronnie na neurony. Jeżeli pościmy przez 10 do 16 godzin na dobę to nasz organizm musi pobierać energię ze zgromadzonych zapasów, przez co do krwi uwalniane są kwasy tłuszczowe zwane ketonami. Pomagają one chronić pamięć, zdolność nauki i spowalniają zmiany chorobowe w mózgu. Co więcej post pobudza w mózgu komórki macierzyste, które mózg jest w stanie przekształcić w neurony.

W dodatku ma szansę myśleć znacznie dłużej biorąc pod uwagę fakt, iż post wydłuża życie.

Wątpliwości:

Zapewne myślicie, że ograniczanie się do kilku zaledwie godzin spożywanych kalorii, doprowadzi w końcu do epizodów niekontrolowanego objadania się. Niekoniecznie. U osób, które wprowadzają w życie zasady IF, zaobserwowano zmniejszenie epizodów emocjonalnego objadania się i zwiększenie kontroli nad spożywanymi posiłkami.

Hormony:

Wg badań, zastosowanie diety IF prowadzi do wzrostu poziomu hormonu wzrostu. Co to oznacza w praktyce?

Hormon wzrostu odpowiada za ilość tłuszczu trzewnego. Im niższy jego poziom, tym większa tendencja do odkładania się tłuszczu, w szczególności w okolicach brzucha.

Co więcej: hormon wzrostu pomaga budować masę mięśniową (jeśli trenujemy). A skoro podnosi się poziom hormonu wzrostu, to podnosi się jednocześnie libido.

Katabolizm mięśni jest ograniczony przez zmiany hormonalne towarzyszące poszczeniu, dlatego nie należy się obawiać, że osoba robiąca rzeźbę, na tej diecie zamieni się w śledzia.

Plotki i mity:

Kiedy poszukacie sobie artykułów o IF, znajdziecie takie informacje jak "dieta, na której można jeść wszystko", albo "jedz do syta i chudnij" i inne tego typu pierdoły. Otóż to nie do końca tak, że możemy objadać się pizzą na umór i to nam nie zaszkodzi. Przede wszystkim, nie róbmy z siebie śmietnika.

Nadal wielu dietetyków, trenerów personalnych oraz specjalistów od żywienia nie poleca IF swoim podopiecznym, rozpisując im uparcie 5-posiłkową dietę.

Wspierając się artykułem trenerki i dietetyczki, Pauliny Witczak, dodam jeszcze, że przy 5-posiłkowych dietach, często pojawia się problem powodujący zbyt duży wyrzut insuliny. Wtedy zahamowane jest spalanie tkanki tłuszczowej, a zanim insulina zdąży spaść, my bombardujemy się już kolejnym posiłkiem.

Dlatego jedząc często, a mało, nie każdy ma szanse na polepszenie zdrowia czy poprawę sylwetki i przy tym zwyczajowo obarcza winą genetykę lub jakieś choroby？, które choć faktycznie mogą mieć wpływ na gromadzenie się tkanki tłuszczowej → nie są wyrocznią ↔ i o tym należy pamiętać.

Ponadto, podczas okresowych postów, prawidłowo zaczniemy reagować na grelinę – tzw. „hormon głodu”. Brak wrażliwości na ten hormon jest jedną z głównych przyczyn przejadania się.

- to są także napady na lodówkę i zachcianki.

Ciekawostki:

📍 Dieta IF prowadzi do zmniejszenia stanów zapalnych w organizmie – oczywiście jeżeli w oknie żywieniowym nie pojawia się zbyt często kebab na przemian z pizzą.

📍📍 Post poprawia zdolność koncentracji, pamięć oraz umiejętności poznawcze. Komórki naszego ciała są w lekkim stresie wywołanym brakiem dostarczanego pokarmu i koniecznością pobierania energii z własnych rezerw. W skutek tego zjawiska, komórki zaczynają reagować adaptacyjnie na stres poprzez zwiększenie zdolności radzenia sobie z nim i to zjawisko może być przyczyną lepszego opierania się chorobom.

📍📍📍 Autor diety Leangains, Martin Berkhan, stwierdza, że ta dieta „jest dla ludzi, którzy trenują siłowo i chcą być tak silni i szczupli, jak to tylko możliwe” oraz którzy chcą, cytuję, „dobrze wyglądać nago”.

Traktuję jego wypowiedź z przymrożeniem oka 😉 nie popadajmy w "kult ciała".

Dla osób trenujących:

Po treningu nie musimy od razu rzucać się na jedzenie.

Bezpośrednio po wysiłku organizm zajęty jest usuwaniem powstałych podczas treningu metabolitów. Krew koncentruje się w mięśniach, zamiast skupiać się na ukrwieniu przewodu pokarmowego i trawieniu.

15 minut po treningu można spożyć coś w formie płynnej. Mogą to być aminokwasy (BCAA) jeśli chcemy jeszcze trochę podtrzymać działanie GH (hormonu wzrostu) w naszym organizmie. Jeśli zależy nam na szybkim podbiciu węglowodanów i insuliny: może być to koktajl z izolatu białkowego i np. bananów.

Jak zacząć?

Na IF nie przechodzi się z dnia na dzień! Ustalamy docelowo, o której chcemy jadać pierwszy posiłek i stopniowo dzień po dniu, przesuwamy porę śniadaniową o godzinę, aż dotrzemy do celu. Należy przyzwyczajać się powoli.

✅ Największym posiłkiem powinien być ten pierwszy. U mnie to zwyczajowo czekoladowy omlet z kopcem owoców na wierzchu.

✅ Drugi posiłek może być nieco lżejszy, ale to wszystko jest uzależnione od naszych prywatnych zapotrzebowań. U mnie to jest zazwyczaj warzywna, gęsta zupka.

✅ W ostatnim posiłku trzeba zjeść przede wszystkim białko (wolno się wchłania). Nie należy jednak rezygnować z węglowodanów, gdyż wpływają korzystnie na sen. Moja kolacja wygląda jak drugie danie obiadowe.

Akapit dla Rose (odpowiadam na komentarz dotyczący gnijącego jedzenia podczas snu)

Wraz z rozwojem nauki udało się odkryć, że kolacja wpływa na aktywność hormonów odpowiedzialnych za energię. Ponad to węglowodany w posiłku przed snem są szybciej trawione, uspokajają organizm i zapewniają dobry sen. Bardzo często opuszczanie kolacji sprawia, iż człowiek budzi się rano rozdrażniony i niewyspany. Ale jest jedna zasada - to ma być posiłek, który nie powoduje bólu brzucha i wzdęć, które to właśnie ambitnie utrudniają zasypianie.

Ważne:

Zdecydowanie Intermittent Fasting nie jest dla ludzi z poważnymi zaburzeniami odżywiania typu: anoreksja czy bulimia. Nie nadaje się też dla cukrzyków przyjmujących insulinę, kobiet w ciąży oraz osób niepełnoletnich.

Każdy z nas jest inny, każdy ma inne predyspozycje genetyczne, inaczej żyje, inaczej pracuje. Gdyby ułożenie jadłospisu było proste [i takie samo dla każdego], dietetycy poszliby już dawno z torbami. Dlatego proszę nie brać tej metody za lepszą od tradycyjnej, bo wcale tego nie sugeruję. Jedyne, co chcę pokazać, to że nie ma jednej, najlepszej zasady żywieniowej dla człowieka.

Dieta ma na celu odżywić nasz organizm. Jemy aby żyć, nie odwrotnie. Moim celem jest pokazanie również tego, że istnieje jedna tylko złota reguła, lepszej nie znam - regularność spożywania zdrowych posiłków, zaś liczba posiłków, czas między nimi, są sprawą indywidualną.

Moje prywatne odczucia:

📌 Jestem na IF od początku roku 2017. Moje okno żywieniowe zaczyna się o 16, kończy o 21, a składa się z trzech posiłków. Nie stosuję aminokwasów rozgałęzionych BCAA, lecz trenuję na czczo. Po treningu wypijam izolat białek.

📌 Bardzo szybko mój organizm uznał, iż jedzenie w wyznaczonych mu godzinach (mimo iż późnych) jest jak najbardziej OK i sam zaczął domagać się posiłków tylko w okolicy "pór karmienia".

Byłam zaskoczona, że tak szybko przestawiłam się na dietę IF chociaż obawiałam się tego - znając wcześniejsze reakcje ciała na głód - który teraz mam całkowicie w ryzach.

Najadam się do syta, ale wcale nie są to jakieś szczególnie ogromne ilości. Dieta ta sprawiła, iż nie objadam się do bólu (co kiedyś zdarzało mi się nagminnie), bo lubię zjeść. Lubię się najeść, a dziubanie dawniej tych pięciu posiłków sprawiało, że nie odczuwałam satysfakcji.

📌 Po pierwszych kliku tygodniach stosowania IF jedną z odczuwalnych różnic było to, iż przestało mnie tak ciągnąć do słodyczy, z czym - przyznaję - miałam duży problem.

📌 Byłam zmęczona koniecznością jedzenia częstych, upierdliwych posiłków, przygotowywania tego wszystkiego i noszenia ze sobą pudełek. Wreszcie wrzuciłam na luz.

📌 Jem nadal to, co lubię, ale wybieram produkty, które mi w żaden sposób nie szkodzą. Wiadomym jest, że unikam także tych rzeczy, które w pewnym stopniu mnie alergizują.

Oczywiście wyjątek stanowią wizyty rodzinne, gdzie nie wybrzydzam i jem to, co wszyscy. (czasami marudzę, jak obiad wypada "za wcześnie" 😜) W kwestii słodyczy - stałam się wybredna. I dobrze 😉

📌 Zlikwidowałam wszystkie swoje dolegliwości brzuszne, czuję się zdrowa, nie miewam wzdęć, zgagi, brzuch jest płaski nawet po obfitym posiłku.

Więcej piję wody, co jest dla mnie wielkim zaskoczeniem, bo zawsze piłam bardzo malutko, po prostu nigdy mi się nie chciało. Kiedyś się odwodniłam, co wymagało interwencji lekarza 😕 dlatego doskonale zdaję sobie sprawę jakie to ważne i zawsze przestrzegam, żeby nie zapominać o wodzie.

✉ Pamiętajcie jednak, że to co wpływa korzystnie na dane osoby, na inne może zadziałać źle. Dlatego słuchajcie swojego ciała i odżywajcie się tak, jak czujecie się najzdrowiej.