Jem na zdrowie

Trzy kolory: papryka – czyli upadły mit

2013-07-26T02:39:00.000+02:00

Być może słyszeliście kiedyś taką pogłoskę, że papryka, jako jedyne warzywo, nie traci podczas gotowania witaminy C? Ani podczas gotowania, ani podczas odgrzewania. Było to popularne stwierdzenie kiedyś. I właściwie dobrze, bo przyczyniło się do popularyzacji papryki w naszym kraju. Niestety, obecnie wiemy, że to nieprawda J Ale w żadnym stopniu to papryce nie ujmuje, bo papryka – to prawdziwa Potęga. I to każda papryka, i właściwie w każdej postaci. A jeść ją można na wiele sposobów, tak, że małe są szanse, że nam się znudzi.

Skąd papryka w ogóle mi się wzięła jako pomysł na wpis? Ostatnio zapytano mnie o zupy (w kursie jest tylko jeden przepis na zupę, bo ja zasadniczo raczej zup nie gotuję). I przypomniało mi się, że mam jeden, który czasami zdarza mi się przyrządzić, łatwy, szybki i absolutnie przepyszny (efekt końcowy, nie sam przepis J ). Moi najbardziej wymagający smakosze, czyli dzieci, które uciekają od jedzenia jak oparzone, zatwierdzają jakość: jedzą to chętnie.

Przepis będzie na końcu. A teraz trochę o papryce. O tej pikantnej już pisałam, jej wartość tkwi w kapsaicynie i warto się do niej przekonać, ale powtarzać się nie będę, to wpis "Na ostrrro". Teraz o papryce słodkiej, pięknej, kolorowej.

Każda z nich posiada olbrzymią zawartość witaminy C: czterokrotnie więcej niż cytryna! I do tego rutynę, czyli po co nam jakieś suplementy? Mowa oczywiście o papryce surowej. Przy przeziębieniu, zamiast łykać wiadome, żółte tabletki lepiej przegryźć czerwoną paprykę. Do tego witaminy E, K, z grupy B, beta-karoten oraz potas, wapń, fosfor, magnez. Oraz karotenoidy, kapsaicynoidy oraz flawonoidy. To są potężne przeciwnowotworowe związki.

Obecnie naukowcy szukają jakiegoś sposobu na oporność wielolekową, która dotyczy większości nowotworów. Oporność wielolekowa (MDR) opiera się na wielu mechanizmach, z których najlepiej poznany jest związany z podwyższoną ekspresją błonowych białek transportowych nowotworów. W skrócie polega to na tym, że wspomniane białka usuwają leki z komórek raka. To oczywiście bardzo znacznie obniża skuteczność chemioterapii. Obecnie szuka się rozwiązania tego problemu między innymi – i to skutecznie – w nanotechnologii (artykuł o nanotechnologii jest na mojej stronie). Ale zanim takie leki wejdą w życie, zwłaszcza u nas, minie chyba jeszcze trochę czasu. Natomiast istnieją oczywiście naturalne związki, które działają jak inhibitory MDR (czyli działają hamująco na mechanizmy jej działania). Są to między innymi: kapsantyna i kapsorubina – karotenoidy izolowane z papryki, które zostały zidentyfikowane jako silne inhibitory. Z badanych związków wyabstrahowanych z różnych roślin, te dwa okazały się najsilniejsze.

Jak wszędzie i zawsze zaznaczam, ja zajmuję się prewencją nowotworów. Ale wobec zaistniałych dowodów trudno się powstrzymać przez doradzaniem chorym poddawanym terapii cytostatykami jedzenia papryki. Oczywiście NIE jako leku, ale jako substancji zawierającej związki mogące zwiększać skuteczność chemioterapii. I oczywiście – pamiętajmy o umiarze.

A którą paprykę wybrać, skoro wybór jest olbrzymi i w kwestii koloru i wielkości? Najlepiej każdą J Czyli raz jedną, raz drugą. Dla kogo ostre papryczki są zbyt ostre, polecam harisę – to taka, jakby pasta z ostrej papryczki, można jej dodać nawet niewiele do potraw, wtedy raczej wzbogaci niż zaostrzy smak, a korzyści zdrowotne odniesiemy. Papryka czerwona zawiera najwięcej ze wszystkich witaminy A oraz C i wspomnianą już rutynę. Papryka zielona zawiera sporo kwasu foliowego – niezwykle ważny zwłaszcza dla pań w ciąży i planujących dziecko i witaminy E. A papryka żółta dostarczy nam również sporo witaminy E oraz luteiny.

Niech papryka, każda, bądź jakakolwiek, zawsze wyląduje w naszym zakupowym koszyku. A jak już nie mamy żadnego pomysłu, co z nią zrobić, wystarczy umyć, pokroić i położyć na talerzu z kanapkami.

A teraz obiecany przepis:

3 żółte papryki, 1 ziemniak, 1 duża cebula, 3 ząbki czosnku, 125 gram gęstej śmietany albo kremowego serka (opcjonalne), pół łyżeczki sproszkowanego imbiru, 2 łyżeczki ostrej, mielonej papryki, pół łyżeczki kurkumy, 3 łyżki oliwy, łyżeczka suszonego tymianku, 2 liście laurowe, sól do smaku.

W garnku rozgrzać oliwę. Wrzucić cebulę, krótko podsmażać na średnim ogniu. Dodać czosnek, liście laurowe i tymianek, przykryć garnek i dusić 10 minut. Z umytych papryk wyjąć pestki, papryki pokroić na kawałki, wrzucić do garnka i dalej dusić 15 minut. Wlać 750 ml ciepłej wody, posolić, dodać obrany i pokrojony ziemniak oraz imbir. Zmniejszyć ogień i gotować 20 minut. Wyciągnąć liście laurowe i zmiksować zupę z serkiem (jeśli używacie). Zupę już na talerzach posypać ostrą papryką. Można doprawić do smaku cytryną.

Smacznego i specjalne pozdrowienia dla Pani Eweliny J

Każdy banan ma trzy końce

2013-04-13T02:42:00.001+02:00

Zacznę od kajania się. I przeproszenia wszystkich moich nielicznych znajomych na Facebooku za propagowanie nieprawdziwych informacji. Zdarzyło mi się to. Jakiś czas temu jedna ze stron, którą cenię za działalność, zamieściła informację o tym, że takie brązowe miejsca w bananach mają silnie przeciwnowotworowe właściwości. Zgadzało się to z moją wiedzą, że najzdrowszy banan to dojrzały banan, taki właśnie już z brązowymi miejscami na skórce. I bezmyślnie umieściłam taką informację na swojej tablicy. Po czym, zaczęłam ją sprawdzać.

Cóż… Napiszę krótko – to nieprawda. To o bananach. Zresztą, napiszę nieco dłużej – nie ma solidnych badań, które potwierdziłyby coś takiego. Kilka osób, bodajże z Japonii, jeśli dobrze pamiętam, przeprowadziło coś na kształt badania, otrzymali „rewelacyjne” wyniki, które udało im się opublikować tylko w jakimś miejscowym czasopiśmie. Nie widziałam ich, tych wyników, bo badanie jest najwidoczniej tak nierzetelne, że nawet nie znalazło się w MedLinie (baza artykułów naukowych z całego świata).

Jak wszędzie i zawsze powtarzam, niepotwierdzone hipotezy mnie nie interesują. Póki co, żadne szczególne miejsce w bananie nie jest „zabójcą raka”, jak to było opisane przy Facebookowym zdjęciu.

To jest jeden koniec banana – nie jest on cudownym lekiem.

Ale z drugiej strony banan jak najbardziej zalicza się do przeciwnowotworowej żywności. Nie tak spektakularnie, ale z całą pewnością warto go mieć w diecie, może nie codziennej (ważna jest rozmaitość przecież), ale cotygodniowej.

Co takiego dobrego posiada banan? Bardzo dużo w liczbie, mniej w ilości poszczególnych składników. Z tych takich bardziej oczywistych: błonnik, fosfor, żelazo, potas, beta karoten, witaminy: B1, B2, C i niacyna.

Banan zawiera tez rzeczy, o których mniej się mówi, a mają nieliche przeciwnowotworowe działanie.

Rzecz pierwsza: melatonina. Hormon, który jest polecany przed spaniem. Aby zasnąć :)

Napisałam, że jest polecany, tak, jakby można było go łyknąć, a przecież hormony się wytwarzają. Ale po pierwsze, owszem, melatoninę można łykać w tabletkach (czego nigdy nie polecam, żadnych suplementów), po drugie możną ją spożyć albo poprzez zjedzenie w produktach spożywczych bezpośrednio (gotowa melatonina), albo pośrednio (wytworzy się w przewodzie pokarmowym pod wpływem i ze spożytych produktów).

Jedząc banany dostarczamy sobie melatoninę. A okazuje się, że ma ona właściwości antyoksydacyjne, poza tym wzmacnia odporność naszego organizmu – dwa bardzo ważne antyrakowe działania!

Owszem, to dopiero początek badań na drodze melatonina – rak, ale bardzo obiecujący.

Jeśli chodzi o melatoninę, to banan wykazuje wręcz porażające działanie.

Zobrazuję to liczbami: u zdrowego człowieka stężenie melatoniny w ciągu dnia wynosi od 5-20 pg/ml. W nocy, w „godzinach szczytu”, od 80 dp 200 pg/ml (melatonina reguluje nasz rytm dobowy). Jak widać, w ciągu dnia wydzielanie tego hormonu mamy malutkie. A co się dzieje po zjedzeniu banana?

A właściwie po dwóch :) Po zjedzeniu dwóch bananów, po 120 minutach stężenie melatoniny wzrosło do 140 pg/ml (ze „średniej wyjściowej” 32 pg/ml). Znaczny wzrost, prawda? Znacznie wzrosła też zdolność przeciwutleniająca surowicy krwi.

O melatoninie można by naprawdę dużo pisać, a ciągle jeszcze jest słabo poznanym hormonem. Wracamy do bananów i ich zawartości:

Lektyny, czyli jedno wielkie WOW.

Lektyny to związki, którymi mogą być białka, albo glikoproteiny. Właściwie stanowią temat rzekę, a nadal dają duże pole do badań – wiemy o nich już dużo, ale znacznie więcej jeszcze o nich nie wiemy. A właściwie o ich działaniu. Wiemy, że mogą być szkodliwe – np. gluten jest lektyną, a wiadomo, że alergia na gluten to dziś rzecz niestety często spotykana. Większość z lektyn może wykazywać toksyczność w pewnych warunkach, dlatego należy do nich podchodzić ostrożnie, na pewno nie objadać się jakąś rzeczą tylko dlatego, że zawiera lektyny (a występują w takich pokarmach jak pszenica, soja, kukurydza, pomidory, orzeszki ziemne, fasola, groch, soczewica, grzyby, ryż, ziemniaki i król dzisiejszego wpisu – banan).

Z ostrzeżeń i ostrożności to tyle, a teraz o jasnej stronie mocy lektyn. Odkryto, że posiadają bardzo silne przeciwnowotworowe właściwości i to praktycznie na każdym polu, czyli w skrócie: mogą prowadzić do zahamowania angiogenezy (czyli tworzenia przez guza własnej sieci naczyń krwionośnych), działają stymulująco na układ odpornościowy (konkretnie na podział limfocytów T), wreszcie powodują apoptozę (obumieranie komórek raka). To w skrócie, gdyż oczywiście niektóre lektyny wykazują takie działanie w przypadku różnych typów nowotworów. I mówimy tu o rzetelnych podstawach do stawiania takich wniosków, gdyż są poparte zarówno badaniami In vitro, jak i In vivo, jak również badaniami na ludziach (to brzmi jak z horroru, ale chodzi o zwykłą „analizę przypadku” – jak dieta w danej populacji wpływa na stan zdrowia, bądź badania jednostkowe).

Jak mówię, ostrożności nigdy za wiele i opis każdego badania na temat „rak i lektyny” kończy się stwierdzeniem, że wyniki są bardzo obiecujące, ale dalsze badania są konieczne, co nie zmienia faktu, że na pewno warto mieć w swojej diecie pokarmy zawierające lektyny, gdyż ich właściwości antyrakowe wydają się być bardzo silne.

To był drugi koniec banana – że zalicza się do pokarmów przeciwnowotworowych.

Ale jest i trzeci koniec: banany przyczyniają się do powstania raka u wielu, wielu ludzi… tylko, że nie wśród nas (chyba, że jemy banana razem z niemytą skórką). Niestety, to prawda. Smutna, ciężka i bardzo niewygodna, bo nie wiadomo co z nią zrobić.

Posłuchajcie, poczytajcie:

Przy uprawie bananów stosuje się bardzo silne pestycydy. Są one w miarę nieszkodliwe dla tych, którzy banany zjadają, bo gruba skórka banana dobrze je izoluje (pod warunkiem, że przed obieraniem bananów dokładnie je umyliśmy gorącą wodą z detergentem). Ale są bardzo szkodliwe dla tych, którzy są ustawicznie narażani na ich działanie w pracy – dla pracowników fizycznych zatrudnianych przy uprawie bananów. Natrafiłam na kilka bardzo nieprzyjemnych we wnioskach badań na ten temat, wszystkie dotyczyły kostarykańskich upraw, nie wiem dlaczego, ale wątpię, aby gdzie indziej takich pestycydów nie stosowano i podejrzewam, że jest to problem dotyczący wszelkich upraw bananów. Wyraźnie wykazano, że pestycydy stosowane w uprawach bananów są genotoksyczne i powodują wiele różnych dolegliwości, od bólów głowy zaczynając, poprzez posocznicę, na nowotworach kończąc.

Cierpię, kiedy o tym myślę. Częsty to przypadek, że ludzie, biedni ludzie pracują w warunkach bardzo szkodzących ich zdrowiu, bo nie mają wyjścia, bo muszą zarabiać aby utrzymać swoją rodzinę i siebie. Okrutny to świat, w którym jedni ludzie powodują takie rzeczy i się nimi nie przejmują, bo dzięki temu zarabiają dużo pieniędzy. Mam ty oczywiście na myśli właścicieli owych plantacji na jednym końcu, a na drugim właścicieli supermarketów wymuszających coraz niższe ceny na producentach (którzy tną koszta obcinając i tak już głodowe pensje pracowników). A przecież to są ich bracia i siostry, ich tak samo jak i nasi. Co z tego, że nie znam osobiście nikogo z nich. Czuję się tak, jakbym dowiadywała się o chorobie i śmierci bliskiej mi osoby.

A co my mamy z tym zrobić? Przestać jeść banany? Przecież to nie rozwiąże problemu, nawet, gdyby nasz skromny bojkot bananów miał jakikolwiek realny skutek. Wątpię, żeby ludzie pracujący na tych plantacjach byli zadowoleni z tego, że zabiera się im jedyne źródło utrzymania. Wolą chorować niż patrzeć, jak ich rodziny głodują i to jest oczywiste. Założyć fundację „Koniec z używaniem pestycydów na plantacjach bananów!”? Właściwie to by było najlepsze i mam nadzieję, że ktoś wkrótce odkryje w sobie taką życiową misję. Ja jej nie sprostam.

Po co więc w ogóle o tym piszę? Abyście wiedzieli. Po prostu. Ci ludzie, którzy każdego dnia w pracy powodują takie szkody w swoim organizmie zasługują na to, aby o nich wiedzieć. I o ich cierpieniach.

To by było na tyle o trzech końcach banana.

Zegar tyka...

2013-01-15T01:24:00.000+01:00

Nie chodzi mi o starzenie się :)

Mam w domu taki zegar, który pędzi jak mały parowozik – jego sekundowa wskazówka porusza się jakieś dziesięć razy w ciągu sekundy. I ja czuję się, jak ten zegar: szybko, szybciej, zrobić jak najwięcej… Wolałabym, żebym ja mogła się poruszać dwa razy szybciej, a zegary dwa razy wolniej… I cały czas te wyrzuty sumienia, że nie poświęcam dzieciom tyle czasu, ile potrzebują, a i tak nic nigdy nie jest zrobione, jak należy. I żal mi każdej sekundy straconego czasu, kiedy muszę na coś czekać. Myślę sobie, że tu stracona minuta, tam dwie, tu pół minuty i już mogłabym w tym czasie zrobić coś pożytecznego.

Brzmi znajomo?

Dziwne to właściwie trochę. Bo to, że świat dzisiaj pędzi o wiele szybciej, niż kiedyś, to fakt. Kiedyś żyło się jakoś wolniej, a przecież było dużo więcej do zrobienia. Kiedy sobie pomyślę, że mam tyle ułatwień w życiu, jak by to miało wyglądać bez pralki, kuchenki, zmywarki, prysznica, blendera, odkurzacza, lodówki, zamrażarki, samochodu czy też autobusu, sztucznych pieluch, to zgroza mnie ogarnia. Jak te kobiety dawały kiedyś radę?!? Zupełnie sobie nie wyobrażam, że miałabym np. wcisnąć w mój dzień codzienne pranie i prasowanie jakichś 40 pieluch. No nie, doba ma tylko 24 godziny, a czasami trzeba jednak spać. Choć trochę.

No wiec nasze babki miały jeszcze więcej pracy niż my i to cięższej (tak wiem, większość z nas pracuje zawodowo, ale prawda jest taka, że praca zawodowa przy zajmowaniu się domem i dziećmi to czysty relaks. Proszę się nie oburzać, tylko zapytać kogokolwiek, kto doświadczył jednego i drugiego, odpowiedź jest jedna. Może i są prace równie wyczerpujące psychicznie, np. kontroler lotów - fizycznie już nie, ale i tak, nawet w takiej pracy ma się przynajmniej prawo do przerwy, w czasie której można spokojnie zjeść posiłek, bez wierzgającego w rękach niemowlęcia i prowadzenia negocjacji z drugim dzieckiem na temat jedzenia warzyw. Albo można iść do toalety bez słuchania wrzasków uwięzionego w kojcu malca i drugiego stukającego w drzwi „puk puk, mamo, to ja!”. I jeszcze dbają o to, abyś się wysypiał) i jakoś tak nie walczyły z zegarem, jak my. Czasu nie ma, nie ma i już.

Dygresje i rozważania filozoficzne na bok. Czasu nie ma, a zdrowe życie wymaga od nas dodatkowych jego nakładów i trzeba to jakoś pogodzić. W jednej windzie znalazłam doskonały napis reklamowy jakiejś siłowni czy czegoś takiego: kto nie ma czasu na zdrowe życie, będzie musiał znaleźć czas na choroby. Taka prawda.

Być może na spokojnej emeryturze uda nam się zwolnić. Przygotowywać prawdziwe „slow food”, wysypiać się, uprawiać jogę godzinami i inne takie, ale aby mieć taką spokojną (czyli bez chorób) emeryturę, musimy do niej dotrwać w zdrowiu. Czyli różnymi szybkimi sztuczkami postarać się żyć zdrowiej. Oczywiście, nie będę sobie odbierać chleba, szczegóły na ten temat są w kursie :)

Ale pomyślałam, że dla tych najbardziej zabieganych podam przykłady, jak bez żadnych nakładów czasowych uczynić nasze śniadanie zdrowym i antynowotworowym.

Na śniadania zasadniczo jemy albo coś w rodzaju płatków z dodatkiem mlecznym, albo kanapki. Rada dla tych pierwszych:

Na poziomie zakupów: NIE kupujemy gotowych mieszanek śniadaniowych. Oczywiście możemy poświęcić czas i posprawdzać dokładnie skład i wybrać takie, które nie będą zawierały tony cukru. Rozwiązanie czasochłonne. Rozwiązanie NIEczasochłonne: zamiast gotowych płatków śniadaniowych bierzemy płatki owsiane, możemy również sięgnąć po różne dodatki, typu rodzynki, suszone daktyle itp., w żadnym wypadku nie brać kandyzowanych owoców (zawsze mają dużo cukru).

Na poziomie przygotowania: wieczorem, przed pójściem spać nasypujemy do miseczki płatków owsianych, zalewamy wrzącą wodą na tyle, aby je zakryć i zostawiamy. Rano dolewamy mleka albo wody, aby uzyskać gęstość, jaką lubimy i możemy dosypać, co chcemy. Jeśli chcemy, aby owsianka była słodka, dodajemy syrop z agawy (obecnie można go dostać chyba już we wszystkich supermarketach) albo ksylitol. I mamy super zdrowe śniadanie.

Rada dla tych, którzy wolą kanapki.

Na poziomie zakupów: nie kupujemy białego chleba ani bułek, tylko sięgamy po chleb pełnoziarnisty (sprawdźmy, jeśli to możliwe, jego skład. O chlebie więcej we wpisie „Chleb nasz powszedni”). Ideałem byłoby, gdybyśmy kupili masło organicznie, zamiast zwykłego. Omijamy stoisko z wędlinami. Kupujemy żółty ser, białe serki naturalne, rybki w puszce (mogą być w oleju, tylko ważne, aby był to olej rzepakowy, albo oliwa z oliwek, a nie słonecznikowy).

Na poziomie przygotowania: w domu smarujemy chleb powyższymi dodatkami, z rybek możemy przyrządzić pyszne pasty (jej różnorodność smakowa zależy od tego, ile czasu mamy, jeśli w ogóle, to wystarczy je rozgnieść widelcem z przyprawami).

To taka mini ściąga. Jak widać, aby uczynić nasze śniadanie zdrowym, nie potrzebujemy w ogóle nadkładać czasu. Zmiana wydaje się niewielka, ale efekt jest wielki.

Trzy najważniejsze przykazania śniadaniowe:

1. Nie kupujemy gotowych „płatków - mieszanek śniadaniowych”, chyba, że sprawdziliśmy skład i wiemy, że nie zawierają dodatku cukru
2. Nie kupujemy wędlin. W OGÓLE
3. Nie kupujemy białego pieczywa (no, od święta można, byle nie na co dzień). Kupujemy tzw. ciemne, a najlepiej pełnoziarniste.

Skoro zaoszczędzamy na wędlinach, to może uda się kupować przetwory mleczne pochodzenia organicznego? Naprawdę warto wprowadzić taką zmianę. I to bardzo.

Dziś udało mi się wygrać z zegarem i po dłuuugiej przerwie, zamieścić post… jakie szczęście! Mam nadzieję, że to początek lepszego i z powrotem uda mi się zamieszczać wpisy regularnie.

A ten zegar mi tyka i tyka, i powoli doprowadza mnie do szału. Chyba mu wykręcę tą sekundową wskazówkę. On się nade mną tyle znęcał, teraz ja się poznęcam nad nim (oczywiście, jeśli znajdę czas, żeby to zrobić…)

Józef K. jak kawa

2012-08-21T10:40:00.000+02:00

Pamiętacie „Proces” Kafki? Dla przypomnienia: Józef K., człowiek, który nagle dowiaduje się, że jest oskarżony, ale nie wie ani o co, ani przez kogo i nie może się przebić przez mur kancelaryjno-urzędniczy. Tak naprawdę kwestia: jest winny czy nie, nie ma dla nikogo żadnego znaczenia: wiadomo, że Józef K. jest winny. Wszyscy to wiedzą.

Tak samo jest z kawą. Na kawoszy patrzy się podejrzliwe, niekiedy ze wzgardą, że nie potrafią się powstrzymać od picia ulubionego napoju, że świadomie szkodzą swojemu zdrowiu. Gdyby zapytać, czemu uważają, że kawa jest szkodliwa, usłyszałoby się odpowiedź: „przecież wiadomo, że kawa jest szkodliwa. To używka. Wszyscy to wiedzą”.

Może i wszyscy, ale jak to było u Sapkowskiego: lepiej należeć do niektórych niż do wszystkich.

Co na temat kawy mogą powiedzieć niektórzy:

Kawa nie jest używką. Kawa nie uzależnia. Owszem, niektórzy nie wyobrażają sobie życia bez kawy, ale to nie znaczy, że są od niej uzależnieni. Większość z nas nie wyobraża sobie życia bez chleba i to również nie oznacza, że jesteśmy od niego uzależnieni. Kawa nie uzależnia i tyle w tym temacie.

Moją specjalnością są nowotwory, więc nie śledzę wyników badań nad korzystnym wpływem elementów żywności w przypadku innych chorób, ale rzuciłam na to ostatnio okiem. Po pierwsze, okazuje się, że kawa może mieć pozytywne działanie w szeregu różnych rzeczy, głównie w przypadku chorób wieńcowo-naczyniowych. Zmniejsza ryzyko zachorowania na cukrzycę typu drugiego. Ponieważ jednak kofeina zawarta w kawie rzeczywiście może podwyższać ciśnienie (nie każdemu, zależy to predyspozycji genetycznych) ostrożnie do kawy kofeinowej powinny podchodzić osoby z nadciśnieniem. Zresztą, jeśli dysponujemy ciśnieniomierzem, możemy sami sprawdzić, czy kawa nam podwyższa ciśnienie. Albo wprosić się na filiżankę kawy do kogoś posiadającego ciśnieniomierz i zmierzyć sobie ciśnienie przed wypiciem kawy i po.

W ogóle, jeśli boimy się tej kofeiny, możemy pić kawę bezkofeinową – to nie kofeina ma te korzystne dla naszego zdrowia działanie, tylko szereg innych składników.

Z tą kawą to w ogóle jest dziwna historia. Ponieważ „wszyscy wiedzieli”, że kawa jest szkodliwa, nikt się nią zajmował pod kątem, jakie korzystne działanie dla naszego zdrowia może mieć. I dlatego stosunkowo niedawno zostały odkryte takie części składowe kawy, które mają fantastyczny wpływ na nas. Ale o tym za chwilę.

Kawę zaczęto podejrzewać o to, że nie jest aż tak czarnym charakterem, jak się wydaje, przy okazji innych badań. Po wywiadach z osobami badanymi na temat ich zdrowia i nawyków żywieniowych coś się badaczom nie zgadzało. A mianowicie osoby, które ze względu na swój tryb życia powinny mieć murowaną chorobę serca, jej nie miały. Wyniki się nie zgadzały i trzeba było poszukać tajemniczego czynnika X, który by odpowiadał za taką różnicę: że nie wszystkie osoby prowadzące niezdrowy tryb życia (pisząc ogólnie, badacze wyszczególniali czynniki ryzyka, oczywiście z paleniem na czele), że niektórzy z takich ludzi nie chorowali na serce. Więcej niż niektórzy – całkiem spora grupa ludzi. Z wywiadów wynikało, że tym tajemniczym czynnikiem X może być czarna kawa…

Ale oczywiście nikt w to nie chciał wierzyć. Dużo wody jeszcze upłynęło i wiele badań przeprowadzono, zanim jednoznacznie stwierdzono, że czarna kawa, pita w odpowiednich ilościach ma korzystny wpływ na nasze zdrowie: w przypadku chorób sercowo-naczyniowych oraz ma działanie przeciwnowotworowe.

Jakie to niesamowite, że nawet w dzisiejszych czasach nauka może nas tak zaskakiwać i możemy dowiadywać się tak dla nas zadziwiających rzeczy.

„Nauka to największy romans wszechczasów”, jak powiedział Herkules Poirot. I tak jest w istocie. Przez wieki wyszydzana, ale i podziwiana oraz pożądana, uważana za złą nawet przez tych, którzy nie mogli jej się oprzeć… I wreszcie, po latach, ludzie dowiadują się prawdy na jej temat… W dramacie bądź filmie, wszyscy by jej padli na szyję i oblali się łzami wzruszenia, przepraszając ją za wszystkie złe posądzenia. W życiu wygląda to tak, że jeszcze przez wiele lat będą pokutować złe sądy na temat kawy.

No dobra, dramat na bok, wracamy do badań. Co takiego czyni tę kawę taką zdrową?

Szereg substancji. Oczywiście najpierw podejrzewano o to kofeinę, ale okazało się, że jednak nie. Kawa zawiera jednak mnóstwo innych pożytecznych rzeczy: z najważniejszych to polifenole, melanoidyny, diterpeny.

Na przykład taki kwas chlorogenowy – to polifenol. Ma szerokie spektrum działania: przede wszystkim to silny przeciwutleniacz. Poza tym obniża wchłanianie cukrów w przewodzie pokarmowym. Może mieć (to wymaga jeszcze potwierdzenia w dodatkowych badaniach) działanie przeciwwirusowe, przeciwbakteryjne i przeciwgrzybiczne. Znajdziemy go nie tylko w kawie, ale również np. w suszonych śliwkach.

Cafestol i kahweol – diterpeny zawarte w kawie. Również mogą się pochwalić licznymi antyrakowymi właściwościami: obniżają genotoksyczność kilku substancji rakotwórczych. W badaniach laboratoryjnych zaobserwowano, że prowadzą do apoptozy (obumierania) komórek rakowych np. złośliwego międzybłoniaka opłucnej. Mają też działanie antyangiogeniczne (powstrzymują proces przyłączania sobie przez nowotwór nowych naczyń krwionośnych).

Już wiadomo, że ogólnie rzecz biorąc, kawa przeciwnowotworowe właściwości ma. Ale czy każda i w jakim stopniu?

Otóż nie każda. Wszystkie powyższe rzeczy odnoszą się do kawy parzonej ciśnieniowo - espresso, bądź, nazwijmy to parzonej tradycyjnie, na sposób arabski. I oczywiście, mówimy o kawie czarnej. Podkreślę to dla wyrazistości – czysta kawa bez mleka. Kawa filtrowana (z ekspresów przelewowych) jest gdzieś na średniej pozycji – duuużo mniej wartościowa. A o pseudokawie rozpuszczalnej w ogóle nie ma co wspominać. Zero.

I jeszcze jedna sprawa jak to z nowotworami bywa, nie wszystko działa na wszystko. Różne produkty wykazują działanie antyrakowe na różne typy nowotworów. Jak już pisałam, to jest dopiero początek badań nad kawą w odniesieniu do nowotworów, ale już jakieś dane mamy.

Podam kilka przykładów:

Spożycie co najmniej 4 filiżanek kawy dziennie zmniejsza ryzyko zachorowania na raka jelita grubego. Oraz agresywnego raka prostaty (ale nie raka prostaty ogólnie).

O złośliwym międzybłoniaku opłucnej już pisałam. Dodam tylko, że jest to bardzo agresywny nowotwór o bardzo złym rokowaniu.

Ogólnie rzecz biorąc, spożycie kawy wiąże się ze zmniejszonym ryzykiem zachorowania na raka pęcherza, piersi, policzków i gardła, trzonu macicy, przełyku, wątroby, trzustki oraz białaczki.

Na razie tyle. Dalsze badania w toku.Kiedy pisałam mój kurs, kilka lat temu, były to zaledwie zalążki, a teraz proszę, ile się zmieniło...

Jest jeszcze kwestia ilości. I jest to niestety sprawa bardzo skomplikowana. Filiżanka kawy – rzecz zmienna. We większości badań było to espresso czyli mała filiżaneczka kawy. Jeśli badania dotyczyły kawy filtrowanej to 150ml. Poza tym ile tych filiżanek dziennie? Wyniki badań przyprawiają tu o lekki zawrót głowy. W jednych jest to powyżej 8 filiżanek dziennie, aby wynik był istotny statystycznie. W innych 2, 3 filiżanki. Ale tylko u kobiet, bo u mężczyzn już powyżej 5 filiżanek. W niektórych badaniach wyniki badań statystycznych są istotne w przypadku grupy pijącej poniżej jedną filiżankę dziennie, jedną dziennie i powyżej 4 dziennie, ale już nie dla grupy osób pijących 2, 3 filiżanki dziennie. W jednych badaniach skuteczność wykazywała kawa kofeinowa, w innych bezkofeinowa. I tak dalej, naprawdę, zgłupieć można. Ale na ogół – i naukowcy zgadzają się co do tego, że jest to ilość zalecana: antyrakową korzyść z kawy odniesiemy pijąc 4 do 5 filiżanek kawy dziennie.

Wyjaśnię, skąd takie rozbieżności w badaniach: badania tego typu, badania porównawcze, są dość trudne w analizie i wyciąganiu wniosków. Jest cała masa czynników, które należy brać pod uwagę i cała masa czynników, których się nie bierze pod uwagę, a mają swój wpływ. Co nie zmienia faktu, że taki natłok badań wykazujących antynowotworowe działania kawy dobitnie to udowadnia, choć wyniki mogą się różnić w szczegółach. Jednoznaczne są również wyniki badań laboratoryjnych.

Nie mogę pominąć jeszcze jednej kwestii odnośnie kawy – jej potencjalnie teratogennego wpływu. Nie wykazano, aby miała ona szkodliwe działania dla płodu u ludzi, ale z całą pewnością wzmacnia szkodliwe działanie innych teratogenów (oczywiście absolutnie zabronionych w ciąży, czyli tytoń i alkohol). Podejrzewa się ją o szkodliwe długofalowe działanie (na rozwój mózgu, sen, umiejętność uczenia się, lękliwość oraz emocjonalność). Wykazuje takie negatywne działanie przynajmniej u szczurów. Dlatego, chociaż wydaje się, że małe ilości kofeiny spożywane w czasie ciąży raczej nie powinny mieś szkodliwego wpływu na płód, lepiej dmuchać na zimne i odstawić kawę w ogóle. Albo przestawić się na bezkofeinową – nie ma danych, aby miała działanie teratogenne.

Tak to już jest ze wszystkim na świecie – co nam pomaga, może nam i zaszkodzić.

Kiedy chodziłam do szkoły, modne były dowcipy w stylu: co to jest homo sapiens? Człowiek zmęczony.

Zachowując tę konwencję zakończę cytatem z łaciny: Cave canem, czyli strzeż się mówić źle o kawie :)

ps. przez cały czas pisania tego postu w głowie grała mi piosenka "Józef K." Republiki. Toteż dam do niej linka :)

Włos się jeży, czyli czy frytki to warzywo

2012-05-29T13:51:00.000+02:00

Czasami, podczas karmienia młodszej włączam sobie telewizor – nie ma co ukrywać, trochę z nudów, a trochę, aby nie zasnąć (oczywiście, że naturalne karmienie dziecka jest pięknym przeżyciem i wzruszającym, ale ile godzin dziennie można się wzruszać? Czasami mam dość). Na ogół oglądam programy kulinarne. Wczoraj, kiedy taki włączyłam, natrafiłam na program Jamiego Olivera. Lubię go za to, że stara się jak może, propagować zdrową, naturalną żywność, więc kiedy natrafiam na jego programy, to oglądam. Ten, na który natrafiłam ostatnio, okazał się być lepszy niż najlepszy dramat, bo podczas oglądania go odczułam całą gamę emocji: od ciepłych wzruszeń, poprzez głębokie przerażenie, do wściekłości. A oto, o co się rozchodziło:

Jamie był w Stanach, gdzie starał się wprowadzać zmiany do sposobu karmienia uczniów w szkołach. Wydawać by się mogło, że wszyscy powinni się ucieszyć: przyjeżdża facet, poświęca nam czas, podaje gotowe rozwiązania na tacy, żeby nasze dzieci były zdrowsze. Otóż nie. Przez cały czas trwania programu huczały mi w głowie słowa z dramatu „Choroba młodości” Ferdinanda Brucknera: „Co za głupota poświęcać swoje życie dla innych. Nawet, jeśli faktycznie możemy im pomóc, oni i tak woleliby zostać sami”.

Niestety, jest to prawda, o której na własne skórze po wielokroć się przekonałam.

Dzieci w tej szkole, w której „toczyła się akcja”, czyli prawdopodobnie wszystkie dzieci w Stanach, dostawały na śniadanie pizzę. Na lunch smażone kawałki czegoś kurczakopodobnego i ziemniaki z proszku, czy też granulek albo frytki. Do tego smakowe mleko – owocowe bądź czekoladowe. Dostawały też do lunchu jakiś owoc, który - z reguły nienaruszony, bądź nadgryziony - lądował w koszu. Tym dzieciom dzień w dzień podawano śmieciowe jedzenie, przygotowywane z wysoce przetworzonej żywności. Kucharki uważały, że wszystko jest w porządku, bo np. głównym składnikiem takich nugetsów jest mięso – a to, że jest to MOM, oraz , że oprócz tego zawierają mnóstwo chemii, to już nieistotne. Ziemniaki z proszku jako główny składnik mają ziemniaki, więc też są w porządku – a to, że przetworzone milion razy, oraz – znowu z dodatkiem konserwantów i emulgatorów, o to mniejsza. To, że takie smakowe mleko zawiera więcej cukru niż najbardziej obrzydliwy słodki gazowany napój też nie jest ważne – w końcu zawiera mleko. Takie ziemniaki, bądź frytki są w Stanach uważane za warzywo. Jeśli dzieci dostają coś takiego na obiad, to znaczy, że dostały warzywa.

Przerażeni? Jeśli nadal nie, to jeszcze dołożę.

Kiedy Jamie przygotował (pomimo oburzonych, obrażonych i wściekłych kucharek, które uważały, że robi niepotrzebne zamieszanie) zdrowy lunch, dzieci nie chciały go jeść. Nadmienię, że – chociaż tego nie próbowałam, to sądząc po składzie było więcej niż pyszne. Zabawnie wyglądało, kiedy sześciolatka, przepraszam za brutalne wyrażenie, ale szersza niż fotel, podeszła do kubła i chyba po raz pierwszy w życiu wyrzuciła prawie cały, niezjedzony lunch. Zabawnie znaczy w tym zdaniu – przerażająco.

To jeszcze nie wszystko – kiedy Jamie, próbując zachęcać dzieci do zdrowego żywienia, chciał z nimi porozmawiać o warzywach, okazało się, że ich w ogóle nie znają. Żaden z sześciolatków nie był w stanie nazwać nie tylko bakłażana czy papryki (co moja dwuletnia córka robi bezbłędnie), ale nawet pomidora czy ziemniaka. Nie wiedziały też, że to z ziemniaków robi się ich ukochane frytki.

Powiedzcie mi, co one w takim razie dostają w domu? Warzywa, których na oczy nie widziały?

Było jeszcze więcej takich przerażających rzeczy, nie będę opisywać wszystkiego, ale zapewniam, że włos mi się jeżył na głowie.

Nie ma wątpliwości, że to, co on im przygotowywał do jedzenia było nieporównywalnie smaczniejsze niż te ich zwykłe Fast foody. I to niezależnie od tego, jaki smak kto lubi. Po prostu te dzieci były przyzwyczajone do śmieciowego jedzenia i się od niego uzależniły. Gdyby przez trzy miesiąc jadły dzień w dzień wyłącznie zdrową żywność, to potem im by tamte złe rzeczy przestały smakować i nauczyłyby się doceniać bogactwo i różnorodność smaków prawdziwego jedzenia. Ale najpierw ich mózg musi się „oduzależnić” od tamtej trucizny.

Nie rozumiem, jak takie rzeczy mogą się dziać. Karmienie dzieci takim jedzeniem z półproduktów, smażonym i opływającym cukrem bądź słodzikami, to prawie gwarantowane zapewnienie im otyłości, cukrzycy i raka. To nie są bzdury wyssane z palca, albo jakieś nawiedzone gadanie, tylko fakt.

Jamie zaprowadził jedną rodzinę, jedzącą w taki typowy amerykański sposób, do lekarza i poprosił i ocenę ich stanu zdrowia. Lekarz powiedział matce wprost, że jej najstarszy syn znajduje się na progu zachorowania na cukrzycę, że jeśli nie zmieni trybu życia, przede wszystkim diety, to na nią zachoruje. A cukrzyca może oznaczać również ślepotę, impotencję, a przede wszystkim wcześniejszą śmierć. Powiedział, że jeśli chłopak będzie żyć tak, jak dotychczas, to prawdopodobnie umrze około trzydziestki.

Matka się popłakała, obiecała wprowadzić zmiany, a Jamie zaserwował chłopakowi kurs gotowania.

Kilka osób mówi mi, że przesadzam, że nie chcę dawać mojemu dziecku gotowych rzeczy słodzonych. Że robię z igły widły i powinnam „wyluzować”.

NIE!!!!

Jestem „wyluzowana”, ale nie będę szkodzić własnym dzieciom. Starsza od czasu do czasu dostaje kawałek czekolady – ciemnej, gorzkiej, zawierającej co najmniej 70% miazgi kakaowej. Kiedy jest „w gościach” pozwalam jej zjeść jakieś tam ciastka czy biszkopty. Ale nie będę jej dzień w dzień podawać: gotowych kaszek, zawierających cukier, smakowych jogurtów, zawierających cukier, bo zdrowe kości czy odporność zapewnia się INACZEJ. Nie będzie codziennie dostawać ciasteczek, choćby zawierały wyłącznie mąkę i wodę, i tylko odrobinę cukru. Nie będzie piła dosładzanych soków. NIE.

Jestem za nią odpowiedzialna i wiem, że i tak popełnię mnóstwo błędów, za które ona będzie płacić w przyszłości – to już tak jest, nie ma inaczej. Ale nie będę popełniać na niej zbrodni, jaką jest uzależnienie jej od cukru. Ja wiem, jak bardzo jest to groźne i jak koszmarne są tego konsekwencje. Znam wyniki dziesiątek badań na ten temat. Wiem jak wygląda życie cukrzyka i wiem, jak wygląda życie chorego na raka. Nie przyczynię się do tego, aby jej życie tak wyglądało. Przynajmniej nie świadomie.

Zwłaszcza, że to nie jest konieczne. Powiedzcie mi, bo naprawdę tego nie rozumiem, po co kupować dziecku ciastko, kiedy można mu kupić jakiś pyszny owoc? Po co dawać mu słodki jogurt, kiedy może dostać naturalny, do którego możemy dodać owoc i inne pyszne dodatki? Zajmie nam to jakieś 5 minut czasu więcej…

Rozumiem, że to, że ludzie tak beztrosko dają dzieciom te różne gotowe, dosładzane produkty wynika z tego, że nie zdają sobie sprawy z powagi sytuacji. Ja sobie zdaję z tego sprawę, bo „siedzę w tym” od lat. Dlatego, gdzie mogę i jak mogę, apeluję o zmianę stylu życia na zdrowszy, zwłaszcza, kiedy w grę wchodzą dzieci.

Naprawdę nie jestem nawiedzoną wariatką. Nie chcę odbierać dzieciom różnych przyjemności dzieciństwa. Kiedy jest się dzieckiem wspaniale jest czasami objeść się słodyczami tak, że aż brzuszek rozboli. Moim dzieciom nie zabiorę tego. Ale co innego danie im takiej okazji raz, bądź dwa razy do roku, od jakiegoś dużego święta, a co innego dawanie im cukru bądź słodzików codziennie. To drugie jest naprawdę śmiertelnie groźne.

A dziecku jest tak naprawdę obojętne, czy może całe wymorusać się jedzonym mango, czy mleczną czekoladą.

Większość produktów dla dzieci niestety zawiera cukier i inne substancja słodzące. Np. taki jogurcik dla dzieci, szeroko reklamowany jako bardzo zdrowy i niemalże konieczny do prawidłowego ich rozwoju, zawiera prawie 13 gram cukru w każdych 100 gramach. Oprócz tego zawiera jeszcze bardziej szkodliwy syrop glukozowo-fruktozowy.

Producenci nie zawsze opisują cukier dodawany do ich produktów jako cukier. Chowają cukier pod takimi nazwami jak: maltoza, sacharoza, glukoza, karmel, a słodziki to między innymi: aspartam (najbardziej szkodliwy ze wszystkiego, unikajmy go jak ognia), sukraloza, sorbitol.

A produkty smażone i frytki to temat na całą pracę doktorską. W skrócie – na ogół są rakotwórcze. Jeśli przygotujemy sobie frytki w domu, sami, z gotowych ziemniaków, w piekarniku, to wszystko w porządku i wtedy naprawdę mogą robić za warzywo. Ale jeśli kupujemy frytki na mieście, to jeśli one nie zawierają rakotwórczego akrylamidu (który powstaje podczas poddawania produktów skrobiowych obróbce termicznej w wysokiej temperaturze) to ja jestem cesarz chiński.

Wracając jeszcze do Brucknera – owszem, to głupota poświęcać życie dla innych. Ale głupota jest nieuleczalna i nic nie poradzę, że na nią cierpię. Dla mnie to stanowi o sensie życia (nie głupota, tylko służba innym :)). Dlatego nie będę zwracać uwagi na niechęć i obraźliwe słowa, nadal będę walczyć o zdrowie dla innych. Czemu? Dlaczego mi tak na tym zależy? Nie wiem. Ale tak już jest.

Zmiana naszego stylu życia na zdrowszy naprawdę nie jest trudna. Powoli, małymi kroczkami możemy dojść do tego, że nasze menu będzie przeciwnowotworowe. Oczywiście polecam mój kurs :)

Będzie dobrze, zawsze jest dobra chwila na to, aby zacząć rakowi odbierać punkty i dodawać je swojemu zdrowiu.

Nie dajmy sobie w kaszę dmuchać

2012-05-24T10:29:00.000+02:00

Nie wiem, jak Wam, ale dla mnie dwa słowa kojarzące się dziećmi to: pieluchy oraz kaszka. A z drugiej strony, jak się słyszy „kaszka”, to od razu się kojarzy, że „dla dziecka”. Zastanawiające jest zresztą, że dzieciom daje się „kaszkę”, a nie „kaszę”. Ponieważ aktualnie przechodzę przez problem, co podać dziecku (temu starszemu), aby jadło i aby jej nie brakowało żadnych wartości odżywczych, to postanowiłam podzielić się doświadczeniami tutaj.

Zacznijmy od tego, ze dla mojej starszej córki na świecie mogłyby istnieć wyłącznie dwa produkty: mleko i parówki. O mleko woła bez mała co chwila, często czuję się jak wyrodna matka, bo jak to, moje dziecko woła o mleko, a ja odmawiam? Ano odmawiam, bo wypija około litra mleka dziennie, a jak się tak opije mlekiem to już zupełnie nic nie chce jeść. Co do parówek, to woła na nie „kabaska” (od kiełbaski). Wygląda to mniej więcej tak. Siadamy do śniadania. Pytam: co chcesz jeść, rybę czy serek? Kabaska odpowiada dzieciątko.

Siadamy do obiadu. Pytam: co zjesz, zupę czy marchewkę? Kabaska – odpowiada dziecko.

Siadamy do kolacji. O nic już nie pytam, tylko stawiam posiłek i modlę się, aby nie usłyszeć „kabaska”, bo pourywam bębnowi uszy.

Nadmieniam, że parówki dostaje odpowiednie, czyste drobiowe, bez dodatku wieprzowiny czy tego paskudnego MOMu i bez konserwantów.

W takiej sytuacji staram ratować się kaszą. Różną kaszą, głównie manną i jaglaną, z przeróżnymi dodatkami. Kiedy mała zje przynajmniej kilka łyżek kaszki, to ja mam już błogą pewność, że dostała całą masę potrzebnych jej substancji odżywczych. I tak: kasza manna, która w porównaniu z innymi kaszami jest dość uboga, zawiera mnóstwo witaminy B, ponadto E i kwas foliowy. Z minerałów: potas, żelazo, magnez, cynk i jod.

Kasza jaglana: bardzo duża ilość żelaza, wapń, fosfor, potas, lecytyna, tryptofan, witaminy z grupy B.

Pozostałe kasze również zawierają bogactwo wartości odżywczych. Przy czym nieliczni lubią kaszę samą w sobie, na ogół trzeba ją jakoś urozmaicić smakowo, aby zjeść ze smakiem. A już zwłaszcza dla dzieci, najbardziej wybrednych smakoszy świata. Co zrobić, aby nie zmuszać dziecka do jedzenia metodami Kokosza?

Tak naprawdę, to odpowiedź jest – cokolwiek. Każde dziecko lubi coś innego, choć w większości preferują smak słodki. Oczywiście odradzam dodawanie cukru, najlepiej jest dosładzać kaszę syropem z agawy bądź miodem. W przypadku miodu zwróćmy uwagę, aby był to naprawdę dobry, naturalny miód. Miody sztuczne i „podejrzane” robią z kaszy rzadkie, lejące się nie wiadomo co, nie mam pojęcia dlaczego, ale to fakt. No i pozostaje całe bogactwo rzeczy, które można dodać do kaszy.

Przede wszystkim – siemię lniane, zmielone. Dodaję je do kaszy zawsze. W mniejszej lub większej ilości, w zależności od tego, czy chcę, aby było czuć jego smak i w jakim stopniu. Mielone siemię lniane dostarcza nam kwasów omega-3, których mamy w dzisiejszych czasach znaczny niedobór (więcej na ten temat we wpisie o kwasach omega i oczywiście w moim kursie). Często dodaję również orzechy, zwłaszcza orzechy brazylijskie, które zawierają olbrzymią wprost ilość selenu, który jest bardzo ważny dla naszej odporności, a którego niedobór również mamy, ze względu na to, że intensywne uprawy wyczerpały go z gleby. Jeśli orzechy gotuje się jakiś czas razem z kaszą, to tak trochę miękną. Suszone owoce pozwalają na olbrzymią różnorodność smaków. Polecam zwłaszcza suszone morele. Bardzo pożądanym dodatkiem są również otręby.

Pamiętajmy też, że kasza nie musi być na słodko. Jeśli nasze dziecko lubi marchewkę (w języku mojego dziecka brzmi to „mafelka”)– dodajemy ją do kaszy i też będzie smacznie. Kasza nadaje się do potraw o wszelkich smakach: warto spróbować i podawać dzieciom kaszkę nie zawsze słodką.

No i oczywiście kasza jest nie tylko dla dzieci :) Czy mamy małe dzieci, czy nie, spróbujmy wprowadzić różne kasze do naszego jadłospisu, z różnymi antynowotworowymi dodatkami. Wyjdzie wspaniały, pełnowartościowy i zdrowy posiłek (a czy smaczny, to już zależy od Was :) )

Swoją drogą to prawda, że kaszka daje siłę :) (odnośnie Kajka i Kokosza)

Poczuj miętę na wiosnę

2012-05-11T14:27:00.001+02:00

Wiecie jak to jest przy naturalnym karmieniu niemowlęcia – niczego nie wolno (jeść i pić). Przy pierwszym dziecku śmiałam się, że wolno pić wyłącznie rumianek i sok jabłkowy. Przy drugim okazuje się, że sok jabłkowy jest już passe – może powodować wzdęcia u niemowlęcia… Najlepiej byłoby karmiącym matkom podłączyć na 6 miesięcy kroplówkę, żeby nie musiały NIC jeść i pić i chyba nasza cywilizacja zmierza w tę stronę paranoi i postępu.
Oczywiście są rzeczy, których NIE WOLNO i koniec, nie ma dyskusji, papa, pozdrów krewnych. Należą do nich między innymi środki przeciwbólowe. Można najwyżej troszeczkę paracetamolu, okazjonalnie. A co zrobić, kiedy mamę boli?

No właśnie. Bycie mamą wiąże się z bólem głowy (i metaforycznie, i fizycznie). Takim zwyczajnym „zmęczeniowym” bólem głowy, który jest wspomagany przez permanentne niewyspanie. I taki ból ostatnio mnie często dotyka. I czasami dochodzi do takiego natężenia, że przeszkadza w funkcjonowaniu. Wzięłam więc pół tabletki, przeszło. Ale na drugi dzień znowu budzę się z bólem głowy i wiem, że do wieczora będzie znacznie gorzej… Nie ma mowy o tym, abym codziennie brała tabletki, zaczęłam więc szukać sposobów naturalnych.

I od razu wyskoczyła mi mięta. Polecana w mądrościach ludowych kobietom w ciąży i karmiącym, jako środek łagodzący nudności, uspokajający, ułatwiający trawienie i przeciwbólowy. Od mądrości ludowych przeszłam do artykułów naukowych i rozebrałam miętę na czynniki pierwsze.

Okazało się, że mięta rządzi.

Miło jest być czymś zaskoczonym, zwłaszcza, kiedy człowiekowi się wydaje, że wie już bardzo dużo o danej dziedzinie. Okazało się bowiem, że mięta ma działanie przeciwnowotworowe. Liście mięty zawierają następujące antyrakowe składniki: witamina C, rutyna, karoten oraz apigenina.
O apigeninie pisałam już przy okazji pietruszki (wpis „Produkt macany należy do macającego”). Witamina C – no, to temat rzeka. Wszyscy wiedzą, jak ważna jest dla naszej odporności, razem z flawonoidem rutyną, która wspomaga jej działanie. Oba to silne przeciwutleniacze. Tak samo jak karoten.

Cóż, do codziennej diety dodajemy miętę. Mięty suszonej mam w domu mnóstwo, ale w najbliższym czasie postaram się też o świeżą, w doniczce. Właściwie dokonałam tego odkrycia w idealnym czasie, bo nadchodzi lato, a lato to czas deserów, a mięta i desery to właściwie wspólny temat. Niewątpliwie nie tylko przyniesie nam korzyści zdrowotne, ale i zmniejszy wyrzuty sumienia spowodowane tym, że objadamy się słodkim :)

W południowej części basenu Morza Śródziemnego mięty spożywa się dużo, a pamiętajmy, że ich dieta jest najzdrowsza. Przede wszystkim dodają ją w olbrzymich ilościach do parzonej herbaty. Kiedy piszę w olbrzymich ilościach, to mam to właśnie na myśli, widziałam jak ją upychają w imbryku na siłę, brakowało tylko upychania kolanem :) (a czy ktoś kiedy widział, aby kolano mieściło się w imbryku?)

Myślę też teraz o wspaniałej mrożonej herbacie (oczywiście własnej roboty, bo taka kupna to praktycznie rozpuszczony słodzik…) i mięcie w niej pływającej. Czuję też ten chyba najbardziej na świecie orzeźwiający zapach… Jakoś tak jest, że rzeczy zawierające miętę lepiej gaszą pragnienie, niż inne, zauważyliście? :)

Lubię kończyć hasłami, więc: na wiosnę niech nam mięta pachnie!

(jednej tylko rzeczy nie udało mi się potwierdzić – przeciwbólowego działania mięty… Trudno, głowa i tak już nie boli, więc czy to dzięki mięcie czy nie, o to mniejsza)

Jeśli uśmiechniesz się do wody, ona uśmiechnie się do Ciebie

2012-04-22T21:00:00.001+02:00

Parafrazując znane przysłowie. Dziś będzie bardzo nienaukowo, uprzedzam. Podwojone obowiązki macierzyńskie dają mi się we znaki i wybiły mnie z „naukowego rytmu” (z tego też powodu nic nowego tu nie było już od jakiegoś czasu). Dlatego dziś będzie lekko oraz – mam nadzieję, miło i przyjemnie.
Zastanawiam się, od której strony zacząć… niech będzie, od rodzinnej. Bo jedna członkinii (skoro jest członek rodziny, to może być i członkinii, prawda?) mojej rodziny opowiedziała mi historię o jednej swojej znajomej. Przy okazji, Ola, dziękuję :)

Ta znajoma opowiedziała jej, że robiono badania nad wodą, w których okazało się, że kiedy do wody mówi się miło i wysyła do niej pozytywne myśli i uczucia, to jej cząsteczki czy molekuły, nie pamiętam, układają się ładnie. Nie wiem, co to oznacza, sprzedaję, jak kupiłam. No i ponoć taka ładna woda jest lepsza. Co o tym myślicie?
Od razu Wam powiem, że nie wiem nic o tych badaniach i nawet ich nie szukałam. Nie wydaje mi się istotne sprawdzenie tego, pomijając już to, że długo można się spierać o to, co się uważa za ładne. Na ogół oznacza to symetryczne, ale, powtarzam, nie chce mi się – mówiąc wprost, sprawdzać tego.
Zapytacie więc, po co w ogóle o tym piszę? Zanim odpowiem na to pytanie, napiszę o jeszcze jednej rzeczy. Znacie taki program „Pogromcy mitów”? Jest na Discovery. W programie tym są sprawdzane różne mity, np., czy to prawda, że słonie boją się myszy. Ciekawym podaję link do fragmentu odpowiedniego odcinka (przepraszam, po angielsku :( )

W jednym z programów sprawdzali, jak roślina reaguje na to, co się do niej myśli. Podłączono ją do odpowiedniego sprzętu, ktoś stał obok i wyobrażał sobie, że robi jej krzywdę. Okazało się, że roślina reagowała! Niestety, nie mogłam znaleźć tego odcinka, ale znalazłam podobny temat, w którym sprawdzano, czy to prawda, że kiedy do rośliny się mówi, albo puszcza jej muzykę, to lepiej rośnie. Ponownie okazało się, że to prawda. Najlepiej rosły rośliny, którym puszczano muzykę, potem te, do których mówiono (aczkolwiek okazało się, że nie miało znaczenia, czy są to słowa miłe, czy wręcz przeciwnie). Może wpływ na to miał fakt, że to było roślinom puszczane z taśmy? ;) Link to tego odcinka jest tutaj – przepraszam, znowu po angielsku, nie mogę znaleźć odpowiednich odcinków z polskim tłumaczeniem.
Opowiem o jeszcze jednym fakcie. W naszym domu rośliny rosną po prostu pięknie. I bynajmniej nie dzięki troskliwej pielęgnacji. Podlewam je, kiedy mi się przypomni, myję przy okazji, kiedy myję okna i zupełnie nic nie wiem na temat, która roślina lubi słońce, która cień i której nie należy polewać liści. Zdarza mi się wylać resztki herbaty do doniczki. A one pięknie rosną i pięknie kwitną. A ja je tylko i po prostu lubię. Nie gadam do nich dużo, rzucę jakieś słówko rzadko, przy okazji. Najwidoczniej odpowiadają sympatią na sympatię :)

Oczywiście piszę o tym tak pół serio. Ale chociaż nie zajmuję się tym, nie analizuję problemu, to mówiąc szczerze, tak w głębi serca wierzę w to, że nasze pozytywne podejście do czegoś daje pozytywne efekty. Nawet jeśli jest to rzecz. Dlatego wierzę również w to, że dobrze jest myśleć o wodzie dobrze :)

Zbliżamy się do konkluzji. Jak często piszę, nie lubię raka. Tego, który dotknął moją rodzinę – bardzo. Gdybym potrafiła nienawidzić, to na pewno bym go nienawidziła. Moje odczucia względem niego są jednoznaczne: zniszczyć, wdeptać w ziemię. To jest mój wróg. Mój mąż natomiast ma do niego nieco inne podejście. Bardziej pozytywne. Owszem, to jest jego wróg, ale jednocześnie część niego. On go, jako swojego wroga, szanuje. Chce wygrać, ale nie wkłada w tę walkę negatywnych emocji.
Trudno mi tak naprawdę zrozumieć to podejście. I jakoś tak niezgrabnie je opisuję. Wiadomo – jak się czegoś nie rozumie, to trudno o tym pisać. Ale zdaje się, że to jest to właściwe podejście. U niego się sprawdza.
Kiedy chodziliśmy do szpitala na wlewy, dużo czasu spędzaliśmy czekając. Czeka się na wszystko, najpierw na pobranie krwi, potem do rejestracji, potem do lekarza, potem na wlew, potem się czeka na koniec chemii, potem na wypis. Czekaliśmy, tak jak każdy inny pacjent. Widok tej „poczekalni” na onkologii jest bardzo przygnębiający. Smutni, schorowani ludzie, powłóczący nogami (z powodu neuropatii spowodowanej przez chemię). Ludzie w nerwach, nie wiedzący, czy otrzymają chemię, czy wyniki krwi na to nie pozwolą. Ludzie wpatrujący się z nadzieją w każdego przechodzącego lekarza, a lekarze przechodzą szybko, unikając wzroku pacjentów. I przede wszystkim – ludzie cierpiący. Nie tylko z powodu silnego fizycznego bólu… A my wspominamy ten czas dobrze. Wspominamy, jak zawsze ubierałam się w najbardziej jaskrawy kolor jaki mam w szafie, aby było kolorowo. Jak w stołówce zawsze siadaliśmy przy stoliku, na którym stały żółte kwiatki (bo żółty jest optymistyczny). Jak siedzieliśmy obok siebie zdenerwowani, że znowu jesteśmy na końcu. Jak rozmawialiśmy, docinając sobie i – jakby to powiedzieć, komentując rzeczywistość. Jak on potrafił wywołać uśmiech na twarzy każdego, z kim rozmawiał (już tak ma, ja jestem zbyt nieśmiała). Zawsze powtarzamy, że to był bardzo romantyczny okres w naszym życiu :) Byliśmy tam bardzo dla siebie. I dla innych. Oczywiście, że to było straszne przejście. Ale z nim wygraliśmy. Wygraliśmy z tym miejscem.

Nie jest to bardzo odkrywcze – stwierdzenie, że pozytywne myślenie daje dobre efekty. Tylko chyba dobrze jest czasami przemyśleć takie podstawowe kwestie od nowa :)
Ja zaczęłam myśleć dobrze o swojej wodzie :) Co prawda tylko o tej przefiltrowanej, tej z kranu nie lubię. Z drugiej strony, choć nie używam jej do celów spożywczych, to jednak jej używam, może więc ją też warto polubić? Popracuję nad tym :)

Polecam pozytywne myślenie!

Czy to ptak? Czy to samolot? Nie, to Supermysz!!!

2012-03-28T17:03:00.000+02:00

Opowiem Wam prawdziwą historię. Zaczynam od takiego zapewnienia, bo historia brzmi bardzo fantastycznie.
A było to tak: za górami, za lasami i za jednym oceanem, na uniwersytecie Wake Forest w Karolinie Północnej jeden naukowiec zajmował się badaniem – niespodzianka , wcale nie zajmował się rakiem. Badał metabolizm tłuszczów. Do tych badań jednakowoż używał komórek najbardziej złośliwego raka na świecie, szczepu mięsaka pochodzącego od jednej szwajcarskiej myszy. Komórki tego nowotworu są hodowane masowo i używane w badaniach nad rakiem na całym świecie. Umożliwia to ujednolicenie jednej zmiennej w badaniach, a także znacznie przyspiesza wszystko: po wstrzyknięciu myszy tych komórek (nazywają się S180) namnażają się tak szybko, że w ciągu 10 godzin masa guza się podwaja.
Wracając do naszego naukowca (a nazywa się on Zheng Cui). Wszystkie „jego” myszy miały wstrzykniętą taką samą ilość komórek S180, a ilość ta powodowała śmierć myszy w ciągu dwóch tygodni. Tymczasem jedna z myszy, mysz numer 6 - nie zachorowała. Było to, delikatnie mówiąc, bardzo dziwne. Nasz naukowiec zwiększył ilość wstrzykiwanych komórek S180. Nie pomogło, a raczej nie zaszkodziło :) Znowu zwiększył „dawkę”. Zaczął sam osobiście wstrzykiwać myszy komórki S180, podejrzewając, że może jego asystentka robi jakiś błąd. Bez zmian, mysz zdrowa. I znowu biednej „szóstce” zwiększano dawki komórek S180. Na końcu dostała tysiąc razy więcej komórek S180 niż to było w standardowej procedurze – i nadal mysz nie zachorowała! A minęło już 8 (słownie: osiem) miesięcy. Dla myszy to bardzo dużo.

Profesor był wstrząśnięty. Odkrył stworzenie, które ma naturalną odporność na raka! Oczywiście od razu pojawił się problem, jak powtórzyć sukces. Doktor Zheng Cui początkowo rozważał możliwość zapisania DNA „szóstki”, sklonowanie (był rok 1999), ale ostatecznie zdecydował się na zwykłe rozmnożenie :) I zaczął badać wnuki myszy numer 6. Okazało się, że połowa z nich wykazuje taką samą naturalną odporność na raka. Wnuki szóstki były w stanie znieść wstrzyknięcie takiej ilości komórek mięsaka, która odpowiadała 10% masy ich ciała. To tak, jakby człowiekowi wstrzyknięto jakieś 7 kilogramów komórek rakowych!
Ale potem przestało być tak różowo i chmury przysłoniły słońce…

Doktor Zeng Cui musiał wyjechać służbowo na kilka miesięcy. Po powrocie stwierdził, że wszystkie myszy są chore. Każda jedna. Wyobrażacie sobie, jak się poczuł?
Zaczął się zastanawiać, gdzie popełnił błąd i przestał zaglądać do laboratorium. Wiadomo było, że żadna mysz nie przeżyje miesiąca. I gdy w końcu po tych czterech tygodniach poszedł do laboratorium, stwierdził, że faktycznie… myszy są zdrowe!!
Otrząsnął się z tego kolejnego wstrząsu i zaczął zastanawiać, o co tu biega?!?!
Trochę dodatkowych badań wyjaśniło sprawę. Okazuje się, że myszy, tak jak ludzie, mają taki „czasowy spadek odporności”. U ludzi występuję on około 50 roku życia, u myszy w wieku 6 miesięcy. Toteż, kiedy wnuki myszy numer 6 osiągnęły ten wiek, zachorowały. Po dwóch tygodniach (co u człowieka odpowiada jakimś 2 latom) układ odpornościowy myszy zaczął z powrotem reagować, guzy dosłownie malały w oczach i w ciągu 24 godzin (miesiąc, dwa u człowieka) zniknęły.
Uff, nie wiem, jak wy, ale ja zawsze, chociaż znam te dane na pamięć, muszę w tym momencie odpocząć, bo te wstrząsy doktora Cui przeżywam na nowo.
A teraz wyobraźcie sobie pole bitwy, bo tak to wygląda, kiedy komórki odpornościowe , w tym te nasze dumdumy, znaczy rekiny, komórki NK, walczą z komórkami raka.
Podaję link do filmu, gdzie możecie to zobaczyć na własne oczy: jest tutaj Jak również doktora Zheng Cui i supermyszy :) Niestety, film jest po angielsku, ta część pod mikroskopem pokazuje walkę komórek odpornościowych z rakiem. Komórka raka jest wskazana strzałką.
Doktor Zheg Cui sformułował hipotezę, popartą już w pewnym stopniu badaniami, że również u ludzi, jakieś 10 do 15% populacji wykazuje naturalną odporność na raka.
Jest to dość optymistyczne, prawda? I wiele tłumaczy, w tym takie różne cudowne wyleczenia, kiedy rak niby to cofnął się samoistnie. Bzdura, rak się nie cofa sam z siebie, to nie jest miłosierne zwierzątko, został po prostu zniszczony przez NASZ układ odpornościowy. Niestety, nie powinniśmy liczyć na to, że to właśnie my jesteśmy Supermyszą. Napisałam o tym wszystkim z dwóch powodów. Po pierwsze, aby znowu przypomnieć Wam o potędze naszego układu odpornościowego. Jak widać – nie ma dla niego granic ni kordonów. Ale jeśli nie należymy do tych szczęśliwych 10 – 15% z takim naturalnie wszechpotężnym układem odpornościowym, to musimy sami o niego zadbać! A dba się o niego przede wszystkim ruchem, potem ruchem, następnie ruchem, a w dalszej kolejności odpowiednią dietą (oczywiście polecam w tej kwestii mój kurs… :)) oraz odpowiednim psychicznym nastawieniem do życia.
Powód drugi – niech żywi nie tracą nadziei. Bo czy jesteśmy taką Supermyszą czy nie… jeśli zachorujemy bądź zachorowaliśmy na raka około 50 roku życia, to pamiętajmy, że za kilka lat nasz system odpornościowy będzie silniejszy i będzie lepiej walczył z rakiem. I oczywiście zróbmy wszystko, aby go wspomóc.

Wpuszczają nas w maliny...

2012-03-13T09:45:00.001+01:00

Istnieje w Polsce takie zjawisko, nad którym się od dawna zastanawiam i którego jakoś nikt na razie nie mógł mi wytłumaczyć. Może ktoś z Was wie, czemu tak jest? Zaraz wyjaśnię, o co mi chodzi.
Malina jest w Polsce owocem dość popularnym, prawda? Kto ma działkę lub ogródek (ech, jak ja mu zazdroszczę…) ten na ogół ma kilka krzaczków malin. Dlaczego więc ceny malin i to w sezonie, nie są małe? Dlaczego jest ona traktowana jak owoc egzotyczny? Często jest droższa niż, dla porównania, borówka amerykańska. I najważniejsze, czemu, kupując w Polsce „produkt malinowy” wykazuje on najczęściej tak zawrotną zawartość malin jak aż 0,1%? Jeśli ktoś wie, to proszę, niech mi wyjaśni :)

Idzie wiosna, czyli kolejna pora gryp i przeziębień. Jak powszechnie wiadomo, obie te dolegliwości „leczy się” dwoma podstawowymi środkami: herbatą z cytryną i miodem, albo herbatą z sokiem malinowym :) Niestety, czasy, gdy każdy miał w piwnicy kilka butelek soku malinowego od babci przeminęły z wiatrem postępu i cywilizacji. Większość z nas, nieszczęśliwców, musi poprzestać na kupnym soku. Idziemy więc do sklepu, sięgamy po butelkę z napisem „sok malinowy” i piękną rubinową zawartością i zabieramy do domu. Dlaczego mielibyśmy podejrzewać, że ten sok malinowy nie jest sokiem malinowym? Niektórzy z nas wybierają jeszcze bardziej kompleksowe rozwiązanie i kupują gotową herbatę lub tzw. herbatynkę (napój przyrządzany z takich granulków) malinową. Po czym serwują to sobie i rodzinie.
Cóż... jak już kiedyś pisałam, dzisiejszy świat to dżungla bardziej niż kiedykolwiek. Weźmy do ręki przykładową butelkę „soku malinowego” i spójrzmy na skład. Przy okazji od razu rozpatrzmy go pod względem działania zdrowotnego:
Syrop glukozowo-fruktozowy – uczestnicy mojego kursu wiedzą, jak nieżyczliwie się do niego odnoszę i to nie bez powodu… jest to sztuczny twór, gorszy od cukru…
Cukier – mniej szkodliwy niż powyższy syrop, to prawda… pięknie nam stymuluje procesy zapalne w organizmie. W przypadku chorób razem w powyższym syropem jest wręcz wymarzony, aby pomóc tym chorobom się rozwinąć i utrzymać jak najdłużej…
Woda – nie mam komentarza :)
Zagęszczony sok malinowy 0,32%. Wiecie co, to również pozostawię bez komentarza, dobrze?
Zagęszczony sok cytrynowy 0,13% (bo to jest sok malinowo – cytrynowy…)
Koncentraty (czarna porzeczka, marchew) – chwila, chwila… nie czepiam się czarnej porzeczki czy marchwi, ale… czemu one się tu znajdują? Wiadomo, że producentom chodzi o jak najmniejsze koszta produkcji, naprawdę bardziej się opłaca pchać w ten „sok” czarną porzeczkę niż dać więcej malin?
Regulator kwasowości – kwas cytrynowy. Oznaczany również symbolem E330. Nieszkodliwy.
Barwnik – karmel amoniakalno –siarczynowy. Nie podejrzewa się go o działanie rakotwórcze, aczkolwiek ma działania niepożądane… może powodować nadpobudliwość i, za przeproszeniem, sraczkę… znaczy tego – rozwolnienie. W badaniach na zwierzętach wykazuje w niektórych przypadkach toksyczne działanie. Oznaczany symbolem E150d, lepiej na niego uważajmy na wszelki wypadek
Aromaty. Trudno tu cokolwiek powiedzieć, nawet nie napisali, co za aromaty, naturalne czy nie… Może każdą butelkę przez zakręceniem trzymają nad koszykiem malin, aby „sok” nabrał aromatu. Tak czy siak nie stwierdza się szkodliwości aromatów.
No i mamy zawartość cukru w cukrze… chciałam napisać zawartość malin w soku z malin.

I jeszcze krótki quiz:
Pytanie: ile malin wchodzi w skład produktu opatrzonego napisem „herbata o smaku malinowym”?
Odpowiedź: 0,1%.
I tak to już jest z produktami malinowymi. Jeśli widzicie, że coś jest „malinowe”, zawsze sprawdzajcie skład. Na ogół okazuje się, że są to produkty z buraczków lub marchewki, a malin mają mniej niż jak na lekarstwo. Kwestię cukru i tego paskudnego syropu na razie pomijam…
Jeszcze jedna kwestia – niestety maliny należą do owoców łatwo „chwytających” zanieczyszczenia. Idealnie by było, gdybyśmy kupowali produkty z malin z hodowli ekologicznych, nic na to nie poradzę. No, a najlepiej przygotować sobie w sezonie odpowiedni syrop samemu (ponownie, najlepiej z malin „Eko”), zabutelkować, trzymać w ciemnym i chłodnym miejscu i systematycznie zużywać…

Gdyż maliny i sok z malin naprawdę mają właściwości lecznicze. Jeśli chodzi o grypę i przeziębienie, to dwa główne działa malin to kwas salicylowy (czyli ma podobne działanie do aspiryny: obniża gorączkę, działa przeciwzapalnie oraz przeciwbólowo) oraz olbrzymie ilości witaminy C. Oprócz tego zawierają dużo witaminy B3, kwas foliowego, potasu, magnezu i cynku. Ponoć maliny mają też łagodzić bóle menstruacyjne, ale nie szukałam dla tej informacji potwierdzenia naukowego, więc pewna nie jestem.
A jeśli chodzi o działanie przeciwnowotworowe… tutaj też maliny wytaczają prawdziwe kolubryny. Zawierają kwas elagowy i dużą ilość polifenoli. Dzięki temu hamują angiogenezę oraz przyczyniają się do eliminacji substancji rakotwórczych z organizmu. A wysoka zawartość błonnika daje dodatkowe działanie antynowotworowe w przypadku jelita grubego, prostaty i trzustki.
Czasami tak patrzę na to, co napisałam i się dziwię: trzy krótkie zdania, nie robiące wrażenia, choć powinny! I to powinny wywoływać bardzo duże wrażenie, bo opisują naprawdę dużą sprawę! Może właśnie powinnam używać jakiś wykrzykników czy coś...

Włączmy maliny w nasze tygodniowe menu. Mrożone są tak samo dobre jak świeże. Jeśli mamy taką możliwość, postarajmy się o maliny ekologiczne. I może faktycznie, przygotujmy sobie w lato kilka butelek własnego soku z malin...

I za każdym razem, gdy jesz malinę, namierz raka i powiedz sobie: "Cel... Pal!"

Statystyka jest bezlitosna

2012-03-06T16:25:00.001+01:00

To, że moją „wiedzą antyrakową” postanowiłam się podzielić przyniosło różne skutki. W większości pozytywne, a najlepszą i najprzyjemniejszą częścią tego wszystkiego są życzliwi ludzie, którzy dzięki temu pojawili się w moim życiu. Świadomość, że są, że życzą nam dobrze, że mnie lubią i, że chcemy sobie nawzajem pomagać, jest czymś nie do opisania budującym. Wzbogaca moje życie, a te dobre życzenia również przyczyniają się do zdrowienia męża – może to z kolei mało naukowe podejście, ale – jak często powtarzam, wierzę w siłę słowa. „Na początku było Słowo”, prawda? I teraz tyle dobrych myśli i słów działa na naszą korzyść.
Jest też oczywiście i druga strona medalu, całe szczęście bez porównania mniej znacząca. Zdarzają się ludzie nieżyczliwi :) Są to pojedyncze sztuki, ale potrafią człowiekowi zrobić przykrość. W swoich zarzutach się powtarzają, a są to trzy sprawy. Postanowiłam poświęcić jeden wpis na odpowiedź na nie, zwłaszcza, że być może są to sprawy nurtujące i innych.
1. „Po co całe to zdrowe żywienie. Mam wujka (dziadka, siostrę, szwagra brata koleżanki ze studiów itd.) który całe życie jadł tylko zdrowe produkty, z własnego pola, był w ciągłym ruchu, a i tak zachorował na raka”.
Przykład odwrotny: „Po co to całe zdrowe żywienie. Mam wujka (dziadka, siostrę, szwagra brata koleżanki ze studiów itd.), który całe swoje życie jadł tłusto, wcale się nie ruszał, codziennie pił piwo i wypalał dwie paczki dziennie. I żyje już 80 lat.”
Po pierwsze, przepraszam, że żyję, oddycham i staram się propagować zdrowy styl życia, straszna zbrodnia…
Po drugie: absolutnie wierzę w istnienie wujka, dziadka, siostry itd., nie widzę tylko dlaczego ich istnienie i wyjątkowość ich doświadczeń mają być argumentem w jakiejkolwiek rzeczowej dyskusji. Jeden przykład zimy nie czyni i nie jest w stanie zmienić danych statystycznych ani wyników badań naukowych.
Statystyka jest bezlitosna!

Co to oznacza? Że nigdy nie wiemy, co nas spotka, choć możemy zrobić bardzo dużo, aby znaleźć się „po lepszej stronie wykresu”.
Przyznałam się kiedyś, że jedną z moich „słabości” są filmy o rekinach. Dziś przyznam się do kolejnej: książki i filmy o śmiertelnych wirusach :) Kiedy jako nastolatka przeczytałam „Strefę skażenia” poczułam – mam nadzieję, że to nie zostanie źle zinterpretowane – coś na kształt rozczarowania, że nie istnieje wirus , który byłby w 100 % śmiertelny. Nie ma czegoś takiego w przyrodzie, chociaż istnieje w wielu filmach :) Najbardziej zjadliwe i śmiertelne szczepy wirusów Ebola i Marburg mają śmiertelność wysokości 90%. Owszem, to jest porażająco dużo. Ale zastanówmy się, co to oznacza. Że jedna osoba na dziesięć, z tych, które złapały tego wirusa, przeżyje. Przeżyje 10 osób na 100. To jest mało czy dużo? I od czego zależy to, w której części się znajdziemy?
Żadna choroba, żaden wirus to „nie wyrok”, jak zwykło się mówić. Rak również takim wyrokiem nie jest, choć oczywiście może nas zabić.
Wracając do zarzutu: postaram się to zobrazować . Mówiąc bardzo ogólnie, mamy dwa zbiory ludzi: do jednego (zbiór A) należą ludzie prowadzący niezdrowy styl życia: piją alkohol, palą, źle się odżywiają, nie ruszają się, mają „zły” stosunek do życia. Do zbioru B należą ludzie prowadzący zdrowy styl życia: nie piją, nie palą, odżywiają się zdrowo, uprawiają sporty, są pogodni, szczerzy, otwarci i przyjacielscy, przeszli psychoterapię i pozbyli się większości swoich problemów z psyche.
W zbiorze A na raka zachoruje 50 % osób (i to „tylko” 50%, gdyż następne 45% zapadnie na jakąś chorobę serca…). W zbiorze B na raka zachoruje 5 % osób.
Podkreślam, że to nie są żadne oficjalne dane, przeprowadzenie takiego porównania jest niemożliwe, to tylko przykład obrazujący!
Co oznaczają te zbiory i procenty. Znowu, mówiąc bardzo ogólnie: na 100 osób prowadzących niezdrowy styl życia jedna połowa zachoruje na raka, druga połowa na cukrzycę, trzecia połowa na choroby serca, ale powiedzmy, 3 osoby pozostaną zdrowe i dożyją setki. Natomiast na 100 osób prowadzących zdrowy styl życia na raka zachoruje 5. Następnych 5 na cukrzycę, a następnych 5 na chorobę serca, a 85 osób będzie zdrowych.
Statystyka jest bezlitosna, zwłaszcza dla tych, którzy znajdą się wśród tych 15 chorych. Ale nawet w tym momecie ci, którzy prowadzili zdrowy styl życia i zachorowali, są w lepszym punkcie niż ci, którzy żyli niezdrowo i zachorowali. Jeśli chodzi o nowotwory, to mają oni większe szanse na wyleczenie, dłuższe przeżycia, a ich nowotwory są mniej złośliwe. A na to już są istnieją solidne naukowe dowody. Oczywiście statystyka wchodzi i tu, więc różnie bywa.
Nic nie może nam zagwarantować, że nie zachorujemy, albo, że wyzdrowiejemy. Obecnie wiadomo już, że czynnikiem mającym największy wpływ na ryzyko zachorowania na raka jest właśnie styl życia. Ale nadal nie jedynym. Chociażby czynniki genetyczne mają wpływ, choć znacznie mniejszy, niż się powszechnie sądzi. Ale trzymanie się zasad antynowotworowych zawsze automatycznie ustawia nas po lepszej stronie wykresu.
Nie wiem, jak to odbierzecie, dla mnie statystyka i wykresy są zawsze pocieszające, kocham matematykę. Ale najbardziej śmiertelne odmiany raka to np. przeżywalność 5 lat tylko u 5 procent chorych, przeżywalność 10 lat tylko u 1 %, itd. Dla mnie to zawsze oznacza, że 1 osoba na 100 przeżyje te 10 lat, a jedna osoba na 200 przeżyje 15 (jest to symboliczna liczba oznaczająca wyleczenie). I dlaczego to ja nie miałabym bym tą osobą być i co mogę zrobić, aby nią być. Taką samą analizę przeprowadziłam, kiedy dowiedziałam się o chorobie męża. I dała mi niezłego kopa do poszukiwań.

2. „Zarzut” drugi – rak jest wyrokiem śmierci, prędzej czy później, nic nie można zrobić, aby to zmienić, pani mąż ma wyjątkowe szczęście, że żyje już 5 lat.
Teraz będę nieprzyjemna, gdyż takie stwierdzenia wzbudzają we mnie spory gniew.
Po co Pan Bóg dał nam naukę, wiedzę do opanowania, wreszcie mózg do używania? Abyśmy potem sobie mówili, że „mieliśmy szczęście”?!?!? Cóż, ja dziękuję, ja się nie hazarduję. Korzystam z nauki, wiedzy i mózgu, jeśli ktoś wybiera „szczęście” to życzę powodzenia w życiu… Kłamię, niczego mu nie życzę, tacy ludzie są mi zasadniczo obojętni. To rzecz pierwsza, a rzecz druga: badania naukowe nie są iluzją, wydawać by się mogło, że to jest oczywista wiedza, wiedza wręcz ogólna, że możemy zrobić bardzo wiele, aby zmniejszyć ryzyko zachorowania na raka (i inne choroby oczywiście), jak również, aby wspomóc leczenie. I ja po coś przesiaduję nocami analizując wyniki tych badań i wślepiając podkrążone oczy w wykresy i wyniki analizy statystycznej. Bo zasadniczo niby wiadomo, co mniej więcej jest zdrowe, a co nie jest. Ale dla mnie jest różnica pomiędzy „wiadomo, że natka pietruszki jest zdrowa”, a „badania laboratoryjne potwierdziły przeciwnowotworowe działanie zawartej w pietruszce apigeniny (przeciwzapalne, antyangiogeniczne i powodujące apoptozę) – mechanizm jej działania jest podobny, jak leku Gleevec”. Zasadnicza różnica. Zwłaszcza, że ta wiedza potoczna jest zbyt ogólna, aby można było ją zastosować w „poważnej” antynowotworowej diecie. Badania naukowe pokazują, jak wiele jest różnych subtelności w tych zagadnieniach. Oczywiście polecam mój kurs :)

Jak ktoś kiedyś powiedział: „Fakty są wprawdzie silne, ale nie tak silne jak fałszywe mniemania”. Bardzo często przekonuję się o tej prawdzie od nowa.
3. Ostatnia rzecz, niby drobiazg… niektórym nie podoba się, że na tym blogu komentarze są moderowane, przekonują mnie, że gdyby każdy mógł zamieszczać co chce i kiedy chce, to blog byłby popularniejszy… Możliwe, nie przeczę temu, ale mniej mi zależy na popularności niż na solidności. Zdarza się, że ludzie zachęcają w komentarzach do rezygnowania z leczenia tradycyjnego, a zamiast tego polecają jakieś „alternatywne” metody leczenia. Jak już kilka razy wyjaśniałam, jestem temu zdecydowanie przeciwna (mówiąc łagodnie) i nie mogę pozwolić na to, aby coś takiego widniało na moim blogu , nawet na krótko.

Robiąc małą woltę, napiszę jeszcze raz: statystyka jest bezlitosna, ale nie dajmy jej się!

Palańczia czyli trochę o pestycydach

2012-02-27T08:13:00.000+01:00

Konia z rzędem dla tego, kto się domyśli o co chodzi :)

Palańczia jest to w języku mojej córki pomarańcza. Palańcziowy to oczywiście pomarańczowy.

Córka uwielbia pomarańcze. Najbardziej lubi je wkładać do miski i z niej wyciągać, ale ostatnio również chętnie je zjada. A propos, ta właśnie zabawa, czyli wkładanie i wyciąganie rzeczy z miski, zawsze nasuwa mi skojarzenie z Kłapouchym. W „Kubusiu Puchatku” jest taka historia, jak Kłapouchy miał urodziny. Puchatek chciał mu ofiarować z tej okazji garnuszek miodu, a Prosiaczek balonik. Tylko, że po drodze obydwojgu zdarzyły się wypadki: Puchatek zjadł cały miód, a Prosiaczek zniszczył balonik („ja pękłem twój balonik”, jak się potem tłumaczył). A Kłapouchy z wielkim zadowoleniem zaczął się bawić: włożył resztki balonika do garnuszka, po czym je wyciągnął i położył obok. Potem znowu włożył i znowu wyciągnął. I tak dalej :) Najwidoczniej jest po prostu jedna z najlepszych zabaw wszechczasów, może powinniśmy spróbować? My, dorośli?

No i kiedy tak patrzę na córkę, skojarzenie z Kłapouchym mam bardzo silne, gdyż ona również ma w sobie wiele wrodzonej powagi i podchodzi do tego zajęcia z olbrzymim zaangażowaniem. Wyciąga owoce z miski i układa je obok na podłodze nie tak sobie, nie nie. Muszą leżeć w odpowiednim miejscu (kryterium wyboru jest znane tylko jej…), w równym rządku. Co jakiś czas obrzuca całość czujnym spojrzeniem, czy żaden owoc nie śmiał się ruszyć z miejsca i ewentualnie je poprawia. A ja tak ją obserwując dochodzę do wniosku, że młodzi rodzice nie dlatego nie chodzą do kina, bo nie mają czasu czy pieniędzy, ale dlatego, że mają najlepsze kino w domu, a w ogóle Oskara to powinna dostać ona.

Poza tym, córka, jako osoba bardzo zaangażowana w sprawy domu, zawsze pomaga w rozpakowywaniu zakupów. Wyciąga z torby wszystko jak leci po kolei i podaje dalej, oczywiście z tym wrodzonym pedantyzmem – czyli torebki foliowe też otwiera i podaje po jednym jabłko czy bułkę. Każda taka czynność zostaje zakończona kiwnięciem głową i słowem „jękuji”, czyli dziękuję. Nie przyspiesza to całej akcji :) No i mi nieraz włosy dęba stają, kiedy wyciąga te niemyte rzeczy, na których roi się od chemii i zarazków. Oczywiście myjemy potem ręce, ale „specyfika serca matki” robi swoje :) A taka nieumyta pomarańcza to dla mnie niejako owoc symboliczny w tym temacie, bo mam wrażenie, że można znaleźć na niej wszystko, co szkodliwe. Dobre jest to, że te szkodliwe rzeczy zbierają się na jej powierzchni i obranie jej ze skórki załatwia sprawę z większością zanieczyszczeń (pod warunkiem, oczywiście, że wcześniej ją dokładnie umyliśmy, aby nie przenieść tych rzeczy z powierzchni na miąższ).
Jakie przyjemne rzeczy można znaleźć na skórce cytrusów?
Pestycydy, środki grzybobójcze, bakteriobójcze i konserwujące – wszystko to, aby te owoce przetrwały daleką podróż no i stosowane już wcześniej, że tak to określę, „od poczęcia” pomarańczy, aby zapewnić jej szybki i bezproblemowy wzrost. To się chyba powinno w dzisiejszych czasach nazywać „toksycznym wychowaniem”. Problemy własne powinny być częścią życia zarówno dzieci jak i pomarańczy! Taka mała dygresja :)
Do tego, zanim te owoce trafią w nasze ręce, przechodzą przez mnóstwo innych rąk, które naprawdę nie musiały być czyste…
Dlatego każdy owoc przed obraniem dokładnie myjemy w bardzo gorącej wodzie i płynem do mycia naczyń. Wiem, że zawsze nas uczono, że owoce i warzywa powinno się myć pod zimną wodą, ale ta nauka pochodziła z czasów, gdy nie istniało ponad 1500 rodzajów pestycydów, z czego jakaś połowa jest rakotwórcza, a 99% ogólnie szkodliwa… opłukanie zimną wodą ich nie zmyje. Jeśli mamy ochotę, to możemy te owoce nawet wyparzyć – z korzyścią dla własnego zdrowia. Niestety, z pestycydami nie jest tak, że jeśli spożyjemy je od czasu do czasu, to nic nam się nie stanie, i czasami możemy tej pomarańczy nie umyć. Pestycydy odkładają się w naszym organizmie, nie pozbędziemy się ich szybko. Przysiądą sobie głównie w naszych komórkach tłuszczowych i będą nas powoli podtruwać, przez wiele lat bezobjawowo, a potem nagle wystrzelą z grubej rury. Od osłabienia, braku apetytu, bólów głowy i nadpobudliwość, poprzez zaburzenia nerwowe i psychiczne, aż po nowotwory – to wszystko są skutki spożywania pestycydów.
Dlatego pomarańcze (i inne cytrusy i owoce też oczywiście…) myjemy zawsze!
A tak w ogóle to palańczie bardzo zdrowe są i bardzo antynowotworowe. Oprócz olbrzymiej ilości witamin, z witaminą C (silny przeciwutleniacz) na czele, wapnia, magnezu, fosforu i żelaza, kwasu foliowego , błonnika pokarmowego, zawierają między innymi flawonoidy o działaniu przeciwzapalnym i stymulują wątrobę do usuwania karcenogenów. Pomarańcze mają działanie przeciwnowotworowe na wielu frontach.

Jakby tu zakończyć?
Nie masz pomysłu na deser? Kup pomarańczę!

ps. na mojej stronie nowy artykuł, temat: lipolatyna, zachęcam do przeczytania, jest tutaj :)

Wpadłam w nowy nałóg...

2012-02-21T11:56:00.000+01:00

I to za sprawą mojego męża. A nawet podwójnie za jego sprawą: po pierwsze, ponieważ jestem w końcowym okresie ciąży męczy mnie, co tu ukrywać, zgaga – niby nic, ale bardzo nieprzyjemne. Do tej pory jedyne, co mi pomagało na tę dolegliwość (z rzeczy, które można przyjmować w ciąży) to była soda oczyszczona. Mąż natomiast już od dłuższego czasu namawiał mnie, abym spróbowała wiśni. Wydawało mi się to dziwne, ale wierząc w jego obszerną i często nietypową wiedzę, kiedy zobaczyłam w sklepie mrożone wiśnie, to je nabyłam. I cóż się okazało? Nie powinno mnie to zaskoczyć, ale miał rację – pomaga, może nie tak efektownie natychmiastowo, jak soda, ale za to w o wiele bardziej przyjemny sposób (nie wiem, ilu z Was próbowało pić roztwór sody oczyszczonej… oględnie mówiąc, są smaczniejsze napoje na świecie). Po zjedzeniu kilku mrożonych, gdyż nie miałam cierpliwości czekać, aż się rozmrożą, wisienek, zgaga przechodzi jak ręką odjął. Przy okazji okazało się, że jest to jedna z najpyszniejszych drobnych przekąsek, jakie w życiu próbowałam. Owszem, znam, lubię i jadam wiśnie, gdyż ogólnie lubię kwaśne rzeczy. Ale jeszcze nigdy nie próbowałam wiśni mrożonych. Najlepsze lody niech się schowają. Można to jeść i jeść, i trzeba sobie przypominać, że we wszystkim trzeba zachować umiar…

No właśnie, umiar. Przez dwa dni co chwilę sobie wyciągałam kilka owoców z zamrażarki, ale kiedy dzisiaj rano pierwszą rzeczą była myśl – „no to wyciągamy wisienki”, postanowiłam wprowadzić jednak pewne ograniczenie, choć na leczenie tego nałogu się nie zdecyduję :) Ponoć uzależnić można się od wszystkiego, ale każdemu życzę tylko takich nałogów.

Bo wiśnie, oprócz tego zaskakującego działania antyzgagowego, bardzo zdrowe są :) Jak wszystkie owoce oczywiście zawierają witaminy i minerały: B1, B2, B6, karoten, sód, potas, magnez, wapń, fosfor i żelazo, ale nie to jest w nich najważniejsze, a zawartość tych witamin, choć duża, nie stanowi dla mnie o istocie rzeczy. Dla mnie to tylko dodatkowa korzyść. Ważniejsze jest to, że działają przeciwzapalnie. A dwie najważniejsze rzeczy, które wyróżniają je spośród innych owoców, to:

1. Pomagają w uregulowaniu poziomu cukru (dlaczego to takie ważne wyjaśniam między innymi w moim kursie)

2. Zawierają kwas D-glukarowy, który odtruwa organizm, przyczynia się do eliminacji estrogenu pochodzącego z chemikaliów, dlatego jego działanie przeciwnowotworowe dotyczy głównie nowotworów hormonozależnych (jak rak piersi). Ponadto może indukować apoptozę komórek rakowych.

Ponieważ, w przeciwieństwie do większości owoców, spożycie wiśni nie powoduje skoku poziomu insuliny (a takie skoki sprzyjają powstawaniu raka), można je sobie bezpiecznie pogryzać w ciągu dnia i wyjdzie nam to tylko na zdrowie. Polecam, zwłaszcza dla lubiących „dziubać i podjadać”.

Mrożenie nie powoduje zaniku tych korzystnych substancji z wiśni.

Oczywiście wiśnie można tez po prostu rozmrozić i użyć jako dodatku do przeróżnych rzeczy :) Począwszy od jogurtu naturalnego, poprzez różne koktajle, mleczne bądź nie, po sos do mięsa. Jeśli chcemy trochę zmniejszyć kwaśność możemy dodać syropu z agawy.

I jeszcze jedna rzecz: nie wiem, jak i dlaczego tak jest, ale czerwone owoce mają w sobie to „coś”. Ania z Zielonego Wzgórza mówiła, że według niej czerwone napoje mają dwa razy lepszy smak niż inne. Ja uważam, że odnosi się to również do owoców. A wiśnie są takie bardzo czerwone… No popatrzcie sami…

Hasło na dziś: chrupmy wiśnie!

ps. Niedawno otrzymałam e-mail, między innymi z pytaniem o dietę Gersona, niechcący usunęłam tę wiadomość, proszę napisać jeszcze raz, żebym mogła odpowiedzieć.

Nie rzucajmy mięsem w mięso

2012-02-13T15:57:00.000+01:00

Wiecie, co jest jedną z najpiękniejszych rzeczy z bycia rodzicem? Dla mnie jest to słuchanie mojego dziecka: sposób, w jaki wymawia słowa. Moja córka zna już mnóstwo słów: rozpoznaje około setki (skromnie licząc), a używa kilkudziesięciu. Niektóre wymawia bardzo poprawnie, stosując oczywiście wszystkie te słodkie dziecięce zmiękczenia (przypominam, że nie ma jeszcze dwóch lat), a niektóre przeinacza w absolutnie wspaniały sposób. I te przeinaczenia są jak promyki słońca rozświetlające moje dni:) Mam nadzieję, że nigdy, ale to nigdy nie zapomnę, jak mówiła „halapka” na herbatę. Mogę mieć totalną sklerozę, zapomnieć własnego imienia, ale jeśli zapomnę kiedyś, w jaki sposób mówiła tych kilka rzeczy, to dopiero wtedy poczuję się skrzywdzona przez los (i to nie wiedząc o tym…). Albo jak mówi „mlyko” na mleko. Albo „kolomyna” na lokomotywa. Jest też „miso”, którym określa mięso.

Uwielbia mięso i to w każdej postaci. Przypomina mi tym mnie samą :) Moja Mama często mi przypomina, jak wykradałam kiełbasę z lodówki będąc dzieckiem. Moja córka jeszcze na szczęście nie sięga do uchwytu drzwi lodówki, poza tym nie miewam w lodówce kiełbasy, za to potrafi długo stać przed lodówką i powtarzać w kółko „Miso. Miso. Miso. Miso”, jeśli na obiad było mięso, albo jej Babcia przyniosła takie specjalne kabanosy drobiowe. Nie wiem, skąd, może ma węch rekina, ale wie, kiedy w lodówce mamy mięso.

Niezbyt wiele mam czasu na, jak to się nazywa „surfowanie” po internecie (nie liczę przeszukiwania odpowiednich badań naukowych), ale staram się przynajmniej raz dziennie zerknąć na wiadomości – gdyż jakoś tak się stało, że telewizji w ogóle nie oglądam. Do tego czasami nawet czytam komentarze pod wiadomościami – i jakoś tak się dzieje, że bardzo często widzę, jak ktoś wypowiada się przeciwko spożywaniu mięsa, promując, moim zdaniem zbyt agresywnie, wegetarianizm.

Postanowiłam również wypowiedzieć się w tej kwestii :)

Ci z Was, którzy już trochę czytali moich wpisów bądź przeczytali kurs (dostępny tutaj), nie będą zaskoczeni tym, iż stwierdzę, że sedno rzeczy leży w umiarze :) Tak to już bywa z większością rzeczy na tym świecie.

Na początek może zacznę od argumentów na nie:

1. Owszem, stwierdzono wyraźny związek pomiędzy spożywaniem czerwonego mięsa, a zachorowaniem na raka jelita grubego. Są silne przesłanki świadczące za tym, iż duże spożycie czerwonego mięsa przyczynia się również do powstania innych rodzajów raka. Prawdopodobnie odpowiedzialny za to jest hem, odpowiadający za czerwony kolor tego mięsa (więcej o tym na mojej stronie, w artykule na temat chlorofilu, polecam, jest tutaj)

2. Mięso produkowane na skalę przemysłową jest ubogie w wartości odżywcze, charakteryzuje się dużą dysproporcja kwasów omega-3 i omega-6 na niekorzyść tych pierwszych. Jak wiemy, ta dysproporcja sprzyja powstawaniu raka (więcej o tym we wpisie o kwasach omega). Dieta zwierząt hodowanych na skale przemysłową składa się między innymi z białka z proszku uzyskiwanego z padłych zwierząt i odpadów poubojowych, hormonów wzrostu, antybiotyków, kurczaki często dostają do tego arszenik, aby zabijać pasożyty żyjące w ich wnętrznościach. Jak wiele z tych rzeczy zostaje w ich mięsie i my z kolei to spożywamy, trudno powiedzieć. Jest to jednak mało apetyczna mieszanka, prawda? Podam tylko dwa skutki takiej diety zwierząt: choroba wściekłych krów jest spowodowana tym, że zwierzętom roślinożernym podaje się białko zwierzęce. A antybiotyki dodawane do ich paszy odpowiadają za rozwijanie się odpornych na nie szczepów bakterii, powstały już np. bakterię odporne na wankomycynę – a jest ona uważana za lekarstwo tzw. „ostatniej szansy”.

To są zaledwie dwa argumenty na nie, za to bardzo silne, powiedziałabym, że nie do zbicia. Zanim przejdę do argumentów na tak, przedstawię rozwiązanie tych problemów:

Ad. 1 Tygodniowo nie jedzmy więcej niż 200 gram czerwonego mięsa

Ad. 2 Kupujmy wyłącznie mięso pochodzące z hodowli ekologicznej. Mięsu i wędlinom z supermarketów mówmy „Nie”! :)

Teraz, czy mięso w ogóle ma coś pozytywnego? Oczywiście. Aczkolwiek poniższe punkty mają sens wyłącznie w przypadku mięsa pochodzącego właśnie z hodowli organicznych.

1. Mięso jest źródłem wysokowartościowego białka – a ono jest takim naszym paliwem do życia.

2. Poza tym dostarcza nam: żelazo, cynk (najwięcej wołowina i cielęcina) oraz witamin: B1, B2, B12 oraz PP (najwięcej zawiera jej mięso z kurczaka).

3. Podroby dostarczają nam selenu, który ma działanie antyrakowe – stymuluje komórki układu odpornościowego, w tym komórki NK. Ponadto zwiększa skuteczność antyutleniaczy.

Może dlatego większość dzieci tak uwielbia mięso – gdyż to właśnie dzieci (oraz kobiety w ciąży i miesiączkujące) są najbardziej narażone na niedobory żelaza.

Reasumując – idealnym rozwiązaniem jest jedzenie mięsa dwa, góra trzy razy w tygodniu, na zmianę wołowego i drobiowego, oczywiście pochodzącego z hodowli ekologicznych. jedzenie wieprzowiny odradzam w ogóle: nie bez powodu w islamie i judaizmie nie wolno jeść wieprzowiny, a chrześcijanie tylko dlatego mogą jeść wieprzowinę, gdyż święty Paweł szerząc chrześcijaństwo głosił, iż „nowi” członkowie zboru nie muszą przestrzegać prawa mojżeszowego. Zapewniam Was, że Jezus nie miał w ustach wieprzowiny. A Pan Bóg nie zabrania nam czegoś dlatego, aby się nad nami znęcać, tylko dla naszego własnego dobra.

Przy okazji dodam, że producenci mięsa i wędlin, takich przemysłowych doskonale żerują na naszej niewiedzy: wędliny i kiełbasy drobiowe składają się w większości z mięsa wieprzowego z dodatkiem drobiu albo tzw. MOMu, czyli mięsa oddzielonego mechanicznie – są to zmielone pozostałości po porcjowaniu kurczaka – kości, ścięgna, pazurki i takie tam. Paróweczki cielęce na ogół zawierają „aż” 7% cielęciny – reszta to oczywiście wieprzowina – najtańsze mięso. O konserwantach dodawanych do takich wędlin czy parówek już nawet nie wspominam, ale są na przykład takie urocze polifosforany, które blokują wchłanianie wapnia w organizmie. Bardzo wskazane zwłaszcza dla dzieci… (to było stwierdzenie ironiczne, gwoli ścisłości :) )

Kupując kilka razy mniej mięsa niż to robimy, będziemy mogli kupować mięso organiczne – bilans wyjdzie mniej więcej na zero.

I pamiętaj, rusałko, że nie wolno polować na dziki

2012-02-06T08:01:00.000+01:00

Proszę, nie myślcie, że zwariowałam. Myśl człowieka jest jak błyskawica, po pierwsze pędzi bardzo szybko, a skojarzenia prowadzą ją zaskakującymi, nagłymi zwrotami. W ten sposób od rozważań nad chlebem, poprzez literę E doszłam do tytułowych słów.
Ciekawa jestem, ile osób poznało, skąd pochodzą :)

Ostatnio mąż zarzucił mi, że zbyt częste odwoływanie się do „Harry’ego Pottera” może wzbudzać niechęć u sporej części potencjalnych czytelników tego bloga. Uznałam słuszność jego zarzutów i postanowiłam pohamować swoje zapędy w kierunku obrazowania moich słów scenkami z udziałem postaci z popkultury, choć nadal uważam, że takie rzeczy, stosowane wyłącznie w postaci anegdotki (nie używam przecież Harry’ego jako źródła wiedzy), są z pożytkiem dla treści. Przecież ten blog to nie elaborat naukowy, tylko – jak to określiłam w opisie – wiedza obiektywna w subiektywnej formie. W przyszłości postaram się jednakowoż ograniczać. Zbytnio drobiazgowa jednak nie będę :)
I cóż z tego, skoro po takim wstępie od razu przejdę do innej „literatury lekkiej” i to, bym powiedziała najlżejszej… No dobra, przyznaję się już – chodzi o komiks :)
Teraz – kto czytał „Kajka i Kokosza” ręka w górę!

Osobiście uważam tę serię komiksów za bardzo wartościową część polskiej, nazwę to ogólnie, twórczości. Jako dziecko zaczytywałam się nie tylko literaturą poważną (z całą pewnością zbyt poważną jak na swój wiek, nie ma co ukrywać), ale również takim „Kajkiem i Kokoszem”, który – nie waham się tego stwierdzić, nauczył mnie swoistego, charakterystycznego dla siebie i subtelnego poczucia humoru, i jest to jedna z rzeczy, która uratowała mnie od bycia przemądrzałą snobką (czyżby ktoś znalazł jakąś sprzeczność w tym zdaniu?)
Do tego, na koniec tych moich wyjaśnień (nie usprawiedliwień, w żadnym wypadku), dodam, że według mnie życia można uczyć się nie tylko z książek Tołstoja, ale również z komiksu. Jeśli tylko dążenie do wiedzy jest nadrzędną wartością, to uczyć można się ze wszystkiego. A teraz przechodzę do sedna :)
Kilka dni temu musiałam nagle i pośpiesznie zakończyć zakupy w obcym mi sklepie (te okoliczności zakupowe to efekt połączenia silnego mrozu i małego dziecka). Wsadziłam rękę do torebki foliowej, wzięłam chleb z najbliższej półki, który wyglądał tak jakoś ładnie i naturalnie, zauważyłam na naklejce, że jest to chleb słowiański i poleciałam do kasy zapominając już o reszcie listy zakupowej.

W domu okazało się, że chleb skład ma bogaty, godny w istocie Słowian, może nawet Prasłowian. Pozwolę sobie go przepisać:
Mąka pszenna 37%, mąka żytnia 37%, woda, drożdże, sól, słód jęczmienny, zakwas żytni, kwasy E 270, E 260, stabilizator E 412, mąka sojowa, olej roślinny, emulgator E472e, środek do przetwarzania mąki E 300.

„Eeee…” pomyślałam. I zaraz potem: „I pamiętaj rusałko, że nie wolno polować na dziki”. Krótki ten dialog (tylko, że te dwa zdania, licząc „eee” za zdanie, powinny być w odwrotnej kolejności) pochodzi właśnie z „Kajka i Kokosza”. Nie pamiętam już, z której księgi, wiem, że rzecz dotyczyła tego, że Kapral chciał się pozbyć Hegemona, aby sam zostać hegemonem i wmówił Hegemonowi, który wypił jakąś czarodziejską miksturę, iż ów jest dzikiem, aby wysłać go do lasu. Sam przedstawił się jako rusałka. Hegemon zdążył odtruchtać do lasu, pozostawiając Kaprala błogim marzeniom, po czym niepodziewanie powrócił, palnął go w łeb i powiedział, unosząc palec do góry: „I pamiętaj rusałko, że nie wolno polować na dziki”. Zamroczony Kapral odpowiedział tylko: „Eeee….”
(a to Hegemon jako dzik odnosi się do ochrony przyrody)

I wszystko jasne, prawda? :)
Wracając do E. Tak ogólnie to one nas raczej straszą, prawda? I słusznie, gdyż spora część z nich to sztuczne, potencjalnie szkodliwe, konserwanty, emulgatory i inne ulepszacze. Ale niektóre E kryją zwyczajne, poczciwe rzeczy (np. E 100 to kurkuma). Dla przykładu rozszyfruję skład powyższego chleba:

E 270 to kwas mlekowy, używany w przemyśle spożywczym, jako środek konserwujący przeciw grzybom i drożdżom. Efektów ubocznych brak, aczkolwiek nie powinno się go podawać małym dzieciom, które mogą nie być w stanie go strawić (brak odpowiednich enzymów w przewodzie pokarmowym).

E 260 – kwas octowy lub inaczej etanowy. Jest to kwas naturalny – występuje we większości owoców, choć w przemyśle używa się oczywiście takiego wyprodukowanego sztucznie. Środek konserwujący przeciw bakteriom i grzybom. Często dodawany do majonezów, aby zapobiegać powstawaniu salmonelli. Nie stwierdzono efektów ubocznych.

E 412 – inaczej guma guar. Naturalny polisacharyd (czyli cukier złożony). Stosowany jako środek zagęszczający i stabilizator. W wysokich stężeniach może powodować wzdęcia (jak każdy polisacharyd).

E 472e – mono- i diglicerydy kwasów tłuszczowych estryfikowane kwasem mono- i diacetylowinowym. Syntetyczne tłuszcze o składzie zbliżonym do naturalnego. Brak efektów ubocznych. Do wyprodukowania może być użyty tłuszcz wieprzowy.

E 300 – kwas askorbinowy, czyli witamina C. Jest stosowana jako „polepszacz wartości wypiekowej mąki”. Nie oznacza, iż produkt to zawierający jest wzbogacony witaminą C :) Brak efektów ubocznych.

Dla ścisłości – brak efektów ubocznych oznacza dokładnie tyle, ile: „nie stwierdzono występowania efektów ubocznych przy spożyciu danego składnika w ilościach stosowanych w przemyśle spożywczym”. Czyli jedząc tyle, ile tego nakładli do chleba, nie zrobimy sobie raczej krzywdy.
Niespecjalnie wiem, co powinnam dalej napisać. No, bo skoro nieszkodliwe, to czego ja się w ogóle czepiam? Czy spożywanie takich E zwiększa ryzyko zachorowania na raka? Nie, a dla ścisłości, nie stwierdzono, aby tak było. W większości to są substancje występujące naturalnie w przyrodzie, tylko syntetyczne, wyprodukowane przemysłowo. Niemniej jednak, słowiański, czy romański, ja wolę nie zjadać takiego chleba, jeśli mam wybór. Tak naprawdę sprowadza się to do pytania: po co mam to jeść, skoro tego wszystkiego być nie musi? O chlebie już pisałam kiedyś, a raczej o dawnym, prawdziwym chlebie i obecnie ogólnodostępnym produkcie chlebopodobnym, o tym, jak powinniśmy wybierać chleb, aby karmić nasze zdrowie, a nie nowotwory, we wrześniowym wpisie "chleb nasz powszedni".

To nie jest błyskotliwa wypowiedź i szkodzą one, czy nie, ale kiedy widzę taką długą listę E na składzie produktu, to myślę sobie od razu: „Eeee….?”

Opowiem Wam moją historię...

2012-02-01T12:56:00.000+01:00

Dziś będzie o tym, w jaki sposób zaczął się mój romans z badaniami naukowymi nad naturalną prewencją i wspomaganiem leczenia raka. I o tym, jak bardzo twardogłowa jestem ;) Oczywiście będzie to prowadziło to pewnych wniosków :) I będzie też o kurkumie.

Zaczynając w ulubiony przez wszystkich polonistów sposób:

A więc, było to tak: mniej więcej 4 lata temu dowiedziałam się, że mój mąż ma zdiagnozowanego raka w ostatnim stadium, nieoperacyjnego. Potem, że będzie przechodził chemioterapię. Pierwsza wiadomość zbiła mnie z nóg, druga tylko przeraziła. Rokowania były bardziej niż kiepskie (dawano mu kilka tygodni życia), ale ja po prostu musiałam coś zrobić. Po pierwsze, nie mogłam uwierzyć, że jest tak źle, nie na zasadzie zaprzeczenia, ale dlatego, że jestem dzieckiem końca XX wieku i mam nieograniczoną wiarę w możliwości nauki. Jak to, mamy XXI wiek, a rak nadal stanowi takie śmiertelne zagrożenie? Nie może to być. Druga rzecz, bardzo bałam się chemioterapii: słyszałam o niej same negatywne rzeczy, że niszczy zdrowie, no i oczywiście włosy od niej wypadają (dziś wiem, że to jeden z tych „lepszych” skutków ubocznych, wtedy było to dla mnie nie wiadomo co)… Była pewna, że musi być inny, lepszy sposób. Tylko lekarze go nie proponują, bo - sama nie wiem dlaczego. Spiskowe teorie były zawsze bliskie mojej duszy. No i zaczęłam szukać tak zwanych terapii alternatywnych.

Matko moja, jak pomyślę, ile czasu nad tym spędziłam, jak wnikliwie to wszystko analizowałam i – przede wszystkim – jak poważnie do tego pochodziłam, to ogarnia mnie zgroza przemieszana z rozbawieniem. A jak sobie przypomnę, ile razy budziła się we mnie nadzieja, że coś znalazłam, że tak, to może być to czego szukam, taka rozpaczliwa nadzieja, prawie pewność… A potem kubeł zimnej wody i taka zakamieniała rozpacz (zakamieniała na jakieś pół godziny mniej więcej). I szukanie dalej. Na wspomnienie tego z kolei budzi się we mnie zimna niechęć.

Nie przesadzę, jeśli stwierdzę, że przeanalizowałam wszystkie istniejące wtedy terapie alternatywne. Jestem typem naukowym, potrzebuję rzetelnego potwierdzenia empirycznego, aby uwierzyć, że coś jest skuteczne. Kontaktowałam się więc z producentami różnych cudownych specyfików i z twórcami różnych cudownych terapii. Większość prób kontaktu pozostała bez odzewu. Część odzewu była doskonale zakamuflowaną ofertą handlową, bardzo chwytającą za serce do tego. Kiedy nalegałam na udostępnienie mi wyników badań nad skutecznością danego specyfiku bądź terapii, kontakt urywał się bezpowrotnie. Dwie czy trzy odpowiedzi zawierały… hmm. Coś. Próbę przedstawienia czegoś jako wyniku badań naukowych bądź wynik końcowy analizy statystycznej, ale była to próba bardzo nieudolna.

Jestem bardzo wytrwała, nawet to jeszcze mnie nie zniechęciło. Zaczęłam szukać tych informacji na własną rękę. Oczywiście od razu zwróciłam się w stronę bazy MedLinu - mojego dobrego przyjaciela ze studiów – zawiera ona artykuły naukowe z całego świata. I dopiero w tym punkcie moje poszukiwania nabrały sensu. Dopiero w tym momencie zaczęłam się uczyć.

Po pierwsze szybko zrozumiałam, że lekarstwa na raka jednocześnie nie ma i jest. Nie ma – i prawdopodobnie nigdy nie będzie – cudownego specyfiku, który zażyjemy w dowolnym momencie choroby, chorując na dowolny rodzaj nowotworu i od tego na pewno wyzdrowiejemy. A jednocześnie – lekarstwa na raka cały czas już są. Mają różny stopień skuteczności. Są stosowane, udoskonalane, szuka się nowych. Praca nad tym cały czas trwa, powiedziałabym nawet, że wrze. Zrozumiałam, że od momentu zaobserwowania, że jakaś substancja ma działanie przeciwnotworowe do powstania leków opartych na mechanizmie jej działania bądź zawierającego ją czy też jej pochodne, bardzo długa i skomplikowana droga. Że właśnie różne rzeczy działają na różne rodzaje nowotworów. Że ze względu na swoje właściwości rak jest bardzo trudny do wyleczenia – jest to mniej banalne stwierdzenia, niż się wydaje. Że chirurgia, chemioterapia i radioterapia to obecnie najskuteczniejsze formy leczenia nowotworów. Zrozumiałam, że chorując na raka w zaawansowanym stadium, aby uratować życie, trzeba – na ogół, nie zawsze, zniszczyć sobie zdrowie. Dwa pierwsze stadia dają na ogół szanse powrotu do zupełnego zdrowia. Dowiedziałam i nauczyłam się mnóstwa rzeczy: w skrócie, że to wszystko jest bardzo skomplikowane.

Pierwszą fazę leczenia prowadziła u nas wspaniała pani doktor, to ona uratowała mojemu mężowi życie. Kiedy on zapytał, czy może stosować jakieś dodatkowe środki walczące z rakiem (kiedy jeszcze wierzyłam, że znajdę coś takiego), odpowiedziała z uśmiechem: „Może Pan stosować wszystko co Pan chce, tak długo, jak Pan nie przerwie leczenia. Ale wszystko, co naprawdę leczy raka, dostanie Pan u nas za darmo”.
Jest to najlepsze podsumowanie, jakie mogłabym wymyślić. Ale napiszę jeszcze o kilku rzeczach :)

Bardzo duża część badań naukowych nad rakiem koncentruje się wokół nutraceutyków – czyli naturalnych produktów o właściwościach leczniczych. Obserwuje się, że np. dana społeczność ma w porównaniu z inną bardzo mało zachorowań na raka prostaty. Szuka się przyczyn, między innymi w sposobie życia, jedzenia. Odkrywa się, że jakaś substancja, którą spożywają, w badaniach in vitro, czyli laboratoryjnych prowadzi do apoptozy (obumarcia) komórek raka prostaty. I zaczyna się długa droga, w jaki sposób można to wykorzystać w leczeniu raka. Długa, skomplikowana droga, z wieloma zakrętami, z wieloma niewiadomymi, z wieloma rzeczami, których nie można wyjaśnić w żaden sposób (do czasu), na końcu której niekoniecznie czeka sukces, pomimo tak obiecujących wstępnych wyników.

I teraz – jeśli chce się zmniejszyć ryzyko zachorowania na raka prostaty, warto spożywać tę substancję w taki sposób, w jaki robi to dana społeczność od setek, bądź nawet tysięcy lat. Czy to nas uchroni przed rakiem prostaty? Jeśli jesteśmy kobietą, to tak… Kiepski żart, przepraszam. Nie wiadomo i nikt nie może dać takiej gwarancji. Ale wyobraźmy sobie dwa zbiory ludzi: jest zbiór A – ludzie, którzy nie spożywają danej substancji – wśród nich zachorowalność na raka prostaty wynosi 12%. Zbiór B – ludzie, którzy spożywają daną substancję – wśród nich zachorowalność na raka prostaty wynosi 2%. W którym zbiorze ludzi wolisz być?

Do tego: chociaż nie ma tak, że jakaś rzecz działa na wszystkie rodzaje nowotworów, to bardzo rzadko bądź nigdy nie ma tak, że jakaś rzecz działa tylko na jeden rodzaj nowotworu. Zmieniając nasz styl życia, nasze przyzwyczajenia żywnościowe na zdrowsze (i naprawdę smaczniejsze), znacznie zmniejszamy ryzyko zachorowania na większość nowotworów. Jeśli mimo to zachorujemy, mamy większą szansę na wyleczenie, nasz guz będzie mniej złośliwy, a leczenie skuteczniejsze. Zmiana powinna być przy tym kompleksowa – nie tylko jeden czynnik. W internecie często spotyka się wiadomości: taka to a taka rzecz chroni przed rakiem. I faktycznie ma ona przeciwnowotworowe działanie, owszem. Ale nie chroni przed rakiem! Spożywając ją zmniejszymy u siebie ryzyko zachorowania na różne typy nowotworów. Tylko nie wierzmy w to, że jedząc daną rzecz, a nie zmieniając całej reszty naszych przyzwyczajeń, paląc, prowadząc siedzący tryb życia, jedząc dużo czerwonego mięsa, zanieczyszczonych produktów i rzeczy o wysokim indeksie glikemicznym, nie zachorujemy, bo ta rzecz nas ochroni.

Do tego: żyjąc zdrowo – będziemy zdrowsi :) Nie tylko o prewencję nowotworów tu chodzi. Acha, no i będziemy szczuplejsi, to taki bonus do prowadzenia zdrowego trybu życia. Oczywiście polecam mój kurs – niejako podsumowanie mojej kilkuletniej pracy. Można go zamówić na mojej stronie – tutaj.

Ludzie pytają mnie, co sądzę o tej czy innej terapii leczenia, alternatywnej. I zawsze przypomina mi się dyskusja Hermiony z Xenofiliusem Lovegood z ostatniej części Harry’ego Pottera, kiedy powiedział jej, że nie jest nieinteligentna, ale ma ograniczony sposób myślenia. Na wszystko potrzebuje dowodów.

Jemu jako argument „za” wystarczał fakt, że nikt nie udowodnił, że tak nie jest. W ten sposób można praktycznie o wszystkim powiedzieć, że jest możliwe. Ale ja jestem typem Hermiony :) Jeśli nie udowodniono, że coś działa, to dla mnie jest to nieistotne. Nie mówię, że nie działa – nie wiem tego. Jest tyle naturalnych rzeczy, które nam pomagają, co jest rzetelnie udowodnione naukowo, że nie mam zamiaru tracić czasu na te rzeczy, co do których nie ma takich danych. Ogólnie, mówiąc szczerze, jestem przeciwna takim rzeczom. Wiem, jakie nadzieje budzą w ludziach. I jak bardzo boli zawiedziona nadzieja. A już stwierdzenie, że coś „leczy raka” to straszne, oburzające kłamstwo. Kiedy widzę coś takiego, od razu ogarnia mnie wściekłość na ludzi, którzy chcą zarobić na cudzym nieszczęściu.

Opowiem jeszcze jedną historię, pokazującą wyraźnie, jak skomplikowana jest sprawa nutraceutyków i ich wpływu na raka: kiedy odkryto silne przeciwnowotworowe działanie kurkuminu (składnika kurkumy), szybko sprytni ludzie chcieli na tym zarobić – to natura;ne. Powstały tabletki z kurkumą. Ktoś zadał sobie trud, aby sprawdzić ich skuteczność i okazała się żadna. Wielkie zaskoczenie – przecież kurkumin działa antynowotworowo, to rzecz pewna i potwierdzona! Tak, tylko okazało się, że aby kurkumin mógł pokonać barierę jelitową, musi być połączony z tłuszczem i czymś ostrym – najlepiej papryką. W ten sposób Hindusi spożywają kurkumin od setek lat, w postaci curry, którą wraz z olejem dodają prawie do wszystkiego. A zachorowalność na różne rodzaje nowotworów mają kilkakrotnie niższą niż Amerykanie bądź mieszkańcy zachodniej Europy.

No dobrze. Ponieważ nie mam pomysłu na jakieś błyskotliwe zakończenie, po prostu zakończę :)

Na ostrrro!

2012-01-24T08:02:00.000+01:00

Wiecie co, nie cierpię takiej pogody i takich warunków, jakie teraz panują. Nie cierpię tego, że nie wiadomo, czy jest zimno, czy jest ciepło. Takie nie wiadomo co, to minus 1, to plus 1, generalnie paskudna plucha i breja dookoła. Trochę śnieg przyprószy i już zaraz zamienia się w bagno. No i ta szarówka za oknem! Niby jasno, ale ciemno. Zapalić lampę? No, ale przecież jeszcze jest dzień (choć te kilka godzin…). Tyle, że ciemno…
No wiem, że zrzędzę, ale naprawdę nie cierpię tego. To jest takie nie wiadomo jakie. W takim przypadku potrzebuję czegoś wyrazistego, konkretnego, ostrego! Na przekór tym warunkom atmosferycznym! Przypomina mi się taka pocztówka z misiem polarnym rozłożonym na śniegu, wszystkie łapy na bok i podpis: „Take my day” (weź mój dzień). A najchętniej wszystkie dni, aż do wiosny przynajmniej, a najlepiej do lata. Jako kontrast zaczęłam wczoraj oglądać zdjęcia. Natrafiłam między innymi na zdjęcia mojej córki w wieku mniej więcej 8 miesięcy, wyglądającej jak mały Hitchcock (od tamtej pory znacznie zyskała na urodzie) czule przytulającej paprykę chili.
Mądre dziecko i wiedziało, co robi, choć na konsumpcję takiej czystej papryczki chili będzie musiała poczekać jeszcze kilka lat :)

Lśniąca, czerwona (bądź zielona), ostra, i tak zdrowa, jak mało innych rzeczy na świecie. Warto, żebyśmy się do niej przyzwyczaili, nie tylko w zimie.
Chili okazała się być jednym z najsilniejszych naturalnych środków antynowotworowych na świecie. Zawarta w niej kapsaicyna, odpowiedzialna właśnie za to uczucie pieczenia, a nawet bólu podczas jedzenia, działa nie tylko prewencyjnie, ale zabija komórki nowotworowe (atakuje ich mitochondria, co prowadzi je do apoptozy – obumarcia). Poza tym hamuje angiogenezę (przyłączanie nowych naczyń krwionośnych przez guza) i proliferację (rozrost) nabłonka. Okazuje się być tak wszechstronna, że od kilku lat prowadzone są coraz i coraz liczniejsze badania nad nią kontekście nowotworów. W każdym miesiącu pojawiają się jakieś opracowania wyników nowych badań nad kapsaicyną: że skutecznie niszczy komórki kolejnych nowotworów: żołądka, piersi, języka, prostaty… a nawet tych najgorszych jak drobnokomórkowy rak płuca. Do badań „bierze się” coraz to nowe nowotwory i w każdym przypadku okazuje się, że kapsaicyna prowadzi do ich apoptozy. Odkrywa się, że okazuje się być pomocna jako wspomaganie chemioterapii (np. wzmacnia działanie cisplatyny w leczeniu właśnie raka żołądka). Biorąc to ostatnie pod uwagę, to tak naprawdę już jest stosowana jako lek. Poza tym, ponieważ skuteczność leczenia nowotworów ogólnie wzrasta, pojawia się problem poprawy jakości życia podczas i po leczeniu (leczenia raka ratuje życie, ale niszczy zdrowie). Nawet tutaj szuka się zastosowania dla kapsaicyny – do tej pory stosowano ją zewnętrznie do łagodzenia bólów np. reumatycznych, teraz naukowcy sprawdzają, czy może być przydatna w leczeniu bólów nowotworowych.
Reasumując – kapsaicyna to baaardzo obiecująca ścieżka przy szukaniu nowych lekarstw na raka.

Jedzmy papryczki chili! Wiem, że w naszej szerokości geograficzne tylko nieliczni są w stanie zjeść chili w czystej postaci i nie namawiam do takich eksperymentów :) Dodawajmy chili do potraw – świeżą bądź suszoną (łącznie z gniazdami nasiennymi, które w większości przepisów każe się wyrzucać… to tam jest najwięcej kapsaicyny). Ostrość możemy łagodzić dodawaniem tłuszczu lub mleka, bądź jogurtu. Jeśli mamy jakąś ostrą potrawę na obiad, postawmy sobie obok jogurt – to od razu złagodzi smak. Absolutnie nie zapijajmy tej ostrości wodą – to da efekt wręcz przeciwny i będzie bolało!
Acha, to nie moja działka, więc nie sprawdzałam wyników badań na ten temat, ale ponoć kapsaicyna ma również działanie odchudzające.
I to nieprawda, że ostre niszczy nam przewód pokarmowy – ponownie, kapsaicyna ładnie wszystko reguluje na całej długości przewodu pokarmowego.
Zadanie na dzisiaj? Bohatersko przedrzyjmy się przez te błota i śniegi do najbliższego sklepu z wschodnią żywnością i nabądźmy słoiczek harissy – jest to pasta wytwarzana z chili i czosnku, często z innymi przyprawami (również bardzo zdrowymi) i oliwy. Zdrowe, jak mało co na świecie. Najwygodniejszy sposób na dodawanie potrawom ostrości, smaku i zdrowia. Dodajemy po trochu, coraz więcej i więcej w miarę przyzwyczajania się do nowego poziomu ostrości :) Niech będzie gorrrrąco!

A jeśli chcemy używać „czystych” papryczek chili, to pamiętajmy, aby po krojeniu ich umyć dokładnie ręce kilka razy i nie dotykać oczu :)

O tym, jak dałam się oszukać

2012-01-17T16:26:00.000+01:00

Miło jest być, bądź też czuć się, ekspertem. Przyzwyczaiłam się, że jestem uważana za taką osobę w dziedzinie żywienia i kupowania produktów żywnościowych. Wystarczy, że spojrzę na skład produktu, przeskanuję go wzrokiem i od razu mogę powiedzieć, czy ten produkt jest odpowiedni, czy szkodliwy. Wiem, w jaki sposób producenci potrafią zakamuflować szkodliwość swoich produktów. Jest to (bycie uważanym za eksperta) bardzo przyjemne uczucie, zwłaszcza, kiedy swoją efektywność człowiek może mierzyć głównie ilością posiłków podanych rodzinie i ilością zmienionych pieluch…
A jednak. Chociaż staram się zawsze zachowywać czujność i wszędzie węszę niebezpieczeństwo kupując żywność, to jednak ostatnio zostałam przechytrzona. Producenci wygrali, ich pomysłowość przewyższyła moją…

Chodzi o jajka. Oczywiście, jak można się było spodziewać, przepis unijny, którego zaostrzona wersja, grożąca sankcjami karnymi za niewprowadzenie w życie, działa od początku tego roku, jest – przynajmniej w Polsce – martwy. Chodzi o zakaz sprzedaży jaj pochodzących z chowu bateryjnego, oznaczonych numerem 3. W żadnej sieci marketów, w których byłam w tym roku, nie jest on respektowany.
Stojąc przed półką z jajkami, szukałam takich z hodowli wolnowybiegowej bądź ekologicznej i wpadło mi w oko ładne, zielone opakowanie, oczywiście od razu kojarzące się z ekologią. Czytam informacje, z których wynika, że jajka pochodzą z hodowli wolnowybiegowej, kury są karmione między innymi paszą z dodatkiem witaminy E. Brzmi zachęcająco, jak na chów nie-ekologiczny nieźle. Pomyślałam, że spróbuję. Na ogół przed kupnem otwieram opakowanie i sprawdzam, czy wszystko na pewno w porządku, czy na pewno jajka mają odpowiedni numer i nie są popękane. Ale tym razem tego nie zrobiłam, bo opakowanie, taki dodatkowy kartonik, wyjątkowo ściśle przylegał do kobiałki, nie chciało mi się z nim walczyć, a przecież wszystko dokładnie przeczytałam, więc po co. Cena była w miarę korzystna, ale spotykałam się już z taką ceną za jajka z numerem 1. Wzięłam jajka i poszłam do kasy. W domu rozpakowuję zakupy, wkładam jajka do lodówki, rzucam na nie okiem i co widzę? Na jajku numer 3. Ki diabeł, myślę i sprawdzam następne. Też 3. Żadna pomyłka, każde z ośmiu jajek miało numer 3. Sprawdzam opakowanie, no jak byk ma być z hodowli wolnowybiegowej. Adrenalina mi wzrosła, łagodność charakteru się schowała do kąta i byłam gotowa zaraz ubierać dziecko, siebie i lecieć z powrotem do supermarketu i jak raz w życiu zrobić porządną aferę. Ale jeszcze raz dla porządku sprawdziłam każdy, najmniejszy nawet, kawałek opakowania. Po czym sama siebie obraziłam nieładnym słowem. Bo cóż się okazało? Że te bardzo dokładne informacje o jajkach, hodowli wolnowybiegowej, karmie kur itd., to była reklama innych jajek tej samej firmy. Słowo reklama bynajmniej nie padło. Bardzo ładnie zagmatwane zdanie, pisane bardzo małą czcionką, na dole z boku opakowania stwierdzało, że dana firma sprzedaje również takie jajka. Informacji o jajkach właściwych, które się kupuje, oczywiście na opakowaniu nie było, jak to zawsze w przypadku chowu klatkowego, za informację musi wystarczyć kod numeryczny na jajkach, do których doprawdy nie było jak się dostać, nie rozrywając opakowania.
Ze wielu względów, głównie zdrowotnych i moralnych, powinnam te jajka zaraz wyrzucić, ale na razie mnie nie stać na taką ideologię. Finansowo. Zostały skonsumowane, chociaż zęby mi nad nimi strasznie zgrzytały.

Ekspert oszukany…
Dlaczego to takie ważne i o co chodzi z tymi numerami dokładnie pisałam już w postach „Chłopi, myjcie swoje jaja” (w listopadzie) i o kwasach omega (w grudniu), zachęcam do przeczytania. No i oczywiście w kursie dostępnym na mojej stronie.
Producenci kontra my to wojna bez pardonu.
Dzisiaj tyle, niby nic nowego, ale dla przypomnienia, że należy zachować stałą czujność, jak to mawiał Szalonooki Moody z Harry’ego Pottera :).

Serce pod pachą

2012-01-11T13:29:00.000+01:00

Ten wpis – jak zdaje się większość – również powstał pod wpływem największej inspiratorki mojego życia (patrz: córka). Tym razem również nie będzie o kuchni, a bardziej o psychice, ale antyrakowo będzie z pewnością.

Od jakiegoś już czasu myślę o tym, aby stworzyć „kanon lektur przeciwnowotworowych”. Książek, które zawierają w sobie coś, co może pomóc w walce z rakiem: a to przykład właściwej postawy wobec choroby (a właściwie to wobec życia…), a to coś pomagającego złapać dystans, a to coś na dobry humor, ale bez głupiego chichotu, po prostu coś, co zawiera w sobie jakiś antynowotworowy element. I chyba zrobię taki kącik na mojej stronie (www.jemnazdrowie.pl). Mam już kilka pozycji, które koniecznie chcę tam wpisać, mam nadzieję, że za kilka dni pomysł będzie w realizacji :) A dziś chciałabym podać przykład filmu „antynowotworowego”, do którego – może trochę pokrętną drogą, ale dla mnie jednym prostym skojarzeniem doprowadziła mnie zabawa mojej córki.
A mianowicie: moje genialne dziecko (to nie ironia, to fakt…), moje genialne dziecko bardzo lubi bawić się w „coś jest, czegoś nie ma”. Bierze cokolwiek do ręki, dla przykładu misia, chowa go pod pachą i mówi „nie ma miś”. Po czym wyciąga go i woła triumfalnie „jest miś!” (ewentualnie, odmieniając przez przypadki: „nie ma misia” i „jest misia”). Zasadniczo, co pod pachą, tego nie ma i to niezależnie od rozmiaru danego przedmiotu. W ogóle jak chce pokazać, że czegoś nie ma, na przykład na obrazku, to też chowa rękę pod pachę i mówi, że tego nie ma (tak, tak, ma rok i siedem miesięcy, pisałam przecież, że jest genialna… :))
Wracając do tematu: wczoraj wyciągnęła mi z pudełka z biżuterią bursztynowe serduszko i zaczęła się bawić: „nie ma serce!” zawołała z szeroko otwartymi oczyma, które mają pokazywać zdziwienie. Kiedy przytaknęłam, że owszem, w istocie, to zaskakujące, ale nie ma serca i co się z nim w takim razie stało, wyciągnęła je spod pachy i zawołała „jest serce!”. A mi trochę łzy w oczach stanęły, w głowie zaszumiało od nadmiaru sentencji związanych z sercem i w ogóle wstrząsnęła mną metaforyczna wymowa tej chwili.

Tam skarb twój, gdzie serce twoje, prawda?
Pomyślałam, że moje serce i mój skarb, i wszystko, co najważniejsze jest właśnie przede mną i się bawi, druga część jest, o ironio, w szpitalu i ma robioną tomografię i jest już też część trzecia, którą „noszę pod sercem”, jak to się mówi. Pomyślałam, jaka jestem szczęśliwa, mimo wielu różnych kłopotów, z nowotworem męża na czele. A przecież były chwile, gdy tak upadaliśmy na duchu, gdy wszystko wydawało się takie beznadziejne, a każdy wysiłek bezcelowy. Zresztą, praktycznie co rano, kiedy się budzę i przypominam sobie, co takiego z moim życiu się dzieje, zastanawiam się, jak się dzisiejszy dzień potoczy (rak jest taką realną groźbą, o której nie można zapomnieć i raczej nie należy zapominać, niezależnie od tego, jak dobre skutki przynosi leczenie), czy może uda się rozwiązać choć część problemów, czy raczej pojawią się nowe, muszę zadecydować: jest serce czy nie ma serce. Czy je schowam pod pachą, czy wyciągnę z uśmiechem na otwartej dłoni.

Serce to dla mnie symbol nie tylko uczuć, z miłością na czele, ale i odwagi. Kiedy słyszę, że ktoś ma wielkie serce, od razu widzę silnego, dobrego i odważnego człowieka. Bo samo dobro, bez siły i bez odwagi, niewiele zdziała zdziała i, moim zdaniem, niewiele może. Prawdziwa miłość musi być odważna. A serce pod pachą to pozwalanie lękom na to, aby prowadziły nas przez życie, bierne godzenie się ze złym losem i hodowanie w sobie negatywnych uczuć. Nowotwory to kochają. Precz z sercem pod pachą!

Jak jest z Tobą? Jest serce, czy nie ma serce?

W jednym z najlepszych filmów, które powstały na świecie, padają słowa, które dobrze to oddają i które często sobie powtarzam: „Get busy living or get busy dying”. To jest prosty i podstawowy wybór życiowy, czy będziemy zajęci życiem, czy będziemy zajęci umieraniem.

Film to „Skazani na Shawshank”. Jak słyszę w głowie te słowa wypowiadane przez Andy’ego (główna postać filmu, grana przez Tima Robbinsa), który żegna się w ten sposób ze swoim przyjacielem, słyszę w tym głosie to wszystko, przez co ten człowiek przeszedł (to naprawdę świetna kreacja tego aktora), a co trudno sobie nawet wyobrazić i chyba nawet piekło w porównaniu z tym to miejsce relaksu, to zawsze twardnieje we mnie na kamień postanowienie, aby nigdy, nigdy nie zajmować się umieraniem i zawsze, zawsze zajmować się życiem.

Polecam ten film, jako bardzo antynowotworowy i bardzo, jakby to określić… szerzący życie :) Nie jest to film łatwy, wręcz przeciwnie. Nie będę opisywać, o czym jest, albo co autor miał na myśli. Sami zobaczycie. Nie wiem, ile razy go oglądałam. Wzbudza we mnie za każdym razem jakieś inne, nowe odczucia. Inaczej go odbierałam za pierwszym razem, inaczej po diagnozie, inaczej po cofnięciu się choroby i inaczej po wznowieniu.
Zamieszczam link do opisywanej przeze mnie sceny, niestety, pomimo usilnych poszukiwań, nie udało mi się znaleźć polskiego tłumaczenia, przykro mi. Ten fragment jest tutaj.

Zachęcam do obejrzenia i oglądania tego filmu. I do postawienia sobie pytania: chcę mieć serce pod pachą czy serce na dłoni?

Get busy living or get busy dying?

Rzecz o szczurach

2011-12-30T23:40:00.000+01:00

Szaro, ciemno i ponuro. W wiadomościach codziennych same złe informacje. Coraz więcej historii o tym, jak komuś życie się wali. Idąc ulicą widzi się same twarze bez uśmiechu. Pozostaje tylko ciężko westchnąć, jeśli ma się na to siłę…

Jakoś zły nastrój mi towarzyszył od samego rana. Nie poprawia go świadomość, że jest ledwo godzina 15, a słońce już zachodzi i trzeba zapalać lampy. Wyglądam za okno, widzę korek i wyobrażam sobie tych wszystkich ludzi tkwiących w samochodach, sfrustrowanych i marzących o tym, aby być gdzie indziej…

Uff…!!! Całe szczęście, mam na podorędziu kogoś, kto – chociaż nie potrafi postukać się w czoło i powiedzieć „jesteś głupia” – doskonale daje mi to zrozumienia i jest najlepszym nauczycielem życia, jakiego można sobie wyobrazić, choć ma płaszczyk w różowe kwiatki. Mam tu na myśli moją półtoraroczną córkę. Obserwując, jak doskonale ona radzi sobie z życiem, często czuję głębokie zawstydzenie, bo jak tak nie potrafię. Mam nadzieję, że się od niej sporo nauczę i przede wszystkim, że w niej tego nie zniszczę.

Na czym to polega? O, trudno to opisać, ale podam przykłady. Wydawać by się mogło, że życie tak małego dziecka to same frustracje i niepowodzenia. Większości rzeczy nie umie zrobić, nie rozumie w jaki sposób „działa” świat, tym samym ludzie zachowują się tak nielogicznie… Takie małe dziecko powinno właściwie czuć, że wszystko ma poza kontrolą i być głęboko nieszczęśliwe. A tak nie jest. Obserwuję moją córkę i widzę w niej tą świadomość, że to ona „rulez”, że wszystko ma pod kontrolą. Widzę, jak przewraca się po raz dziesiąty w ciągu dziesięciu minut, mówi „bum” i niestrudzenie się podnosi, i nie zwraca na to dalej żadnej uwagi. Jeśli przewróci się tak, że ją zaboli, zaczyna płakać i mocno się do mnie przytula, opowiada, jakie nieszczęście ją spotkało i po prostu oczekuje wsparcia z mojej strony, aż się uspokoi. Widzę, jak biega z uśmiechem po zatłoczonej galerii handlowej, przypatrując się ludziom i wystawom, bez obaw, pokazując znajome rzeczy i opowiadając, co widzi. Kiedy zostaje zmuszona do zatrzymania się, złości się, często płacze, ale szybko daje sobie poprawić humor zmianą tematu. Kiedy próbuje ułożyć puzzla i jej się nie udaje, „każe” sobie pomóc. Postępuje w ten sposób tak długo, aż sama nauczy się układać dany kawałek prawidłowo, a wtedy bije sobie brawo. Kiedy jakieś dziecko zabiera jej zabawkę, idzie po następną. Kiedy ta pierwsza zabawka jest już wolna, wraca po nią. Kiedy nie wolno jej się czymś bawić, sprawdza, czy na pewno. Potem sprawdza, czy można chociaż dotknąć. Jeśli nie, traci zainteresowanie daną rzeczą. Chyba, że jakimś swoim szóstym zmysłem wyczuwa, że to „nie” nie jest kategoryczne, wtedy co jakiś czas próbuje. Kiedy próbuje nam coś powiedzieć, a my nie rozumiemy, złości się i pokazuje jak krowie na rowie o co chodzi, aż te nasze tępe głąby zrozumieją.

Tymczasem ja, osoba starsza, mądrzejsza i w ogóle strasznie dorosła… Kiedy mi coś nie wychodzi jestem wściekła, obwiniam siebie, wymyślam sobie od nieudaczników i na pewno nie próbuję tego zrobić 3458 razy, aż mi się uda. Kiedy mam jakiś problem, coś mnie boli, bagatelizuję sprawę, zwlekam z udaniem się do lekarza ile się da i nie proszę o pomoc tak długo, jak mogę wytrzymać, a właściwie dłużej, bo ja taka strasznie dzielna jestem. Liczne przeszkody na mojej drodze nie są przeze mnie omijane bądź pokonywane z uśmiechem tylko – co najmniej – z irytacją. Kiedy napotykam na przeszkodę, której nie mogę obejść gniew i złość buzują we mnie długo, co sobie o tej przeszkodzie przypomnę, wściekam się nowo (a trudno mi o niej zapomnieć, choć tyle innych rzeczy się dzieje). Kiedy nie umiem czegoś zrobić, poproszenie o pomoc, czy o wskazówki to dla mnie: po pierwsze koszmarna trudność, po drugie rzecz do zrobienia tylko raz. No bo jak, mam prosić, żeby ktoś coś drugi raz pokazał? A może i trzeci, hahaha. Kiedy coś tracę, jestem smutna, zła, bądź rozczarowana. Nie przyjdzie mi do głowy, aby pomyśleć, że może to jest jeszcze do odzyskania, a na razie jest tyle innych rzeczy... Kiedy ktoś mnie nie rozumie, odsuwam się, zrażam, no bo ile można tłumaczyć…

Reasumując: moja córka ma w życiu doskonałą kontrolę, bierze to, co jej się należy i nie przejmuje się niepowodzeniami. Jej matka wręcz przeciwnie (no dobra, trochę podkoloryzowałam swój przypadek, nie jest aż tak beznadziejny. Ale do mojej córki mi niewątpliwie daleko).

Do niedawna mówiło się o dwóch typach osobowości, z której jedna, osobowość typu A (w skrócie osoby niecierpliwe i skłonne do gniewu), jest podatna na choroby serca. Ostatnio doszła do tego osobowość typu C, podatna na nowotwory.

Ludzie z tym typem osobowości nie czuli się szczęśliwi w dzieciństwie. Wytworzyło się u nich poczucie winy, niskiej wartości i chęć zadowolenia wszystkich. Rzadko bądź nigdy wpadają w gniew i go nie okazują. Odsuwają swoje potrzeby, myśląc o tym, by inni byli szczęśliwi i zadowoleni (przede wszystkim z nich…). W jednym z badań osoby chore na raka i osoby chore na serce poddawano słabym elektrowstrząsom. Pomiary wskazały, że chorzy na raka reagowali na impulsy elektryczne silniej niż ci z chorobami serca, ale w czasie wywiadu, który następował potem, bagatelizowali swoje odczucia.

Tacy ludzie, często nieświadomie goniąc za poczuciem bezpieczeństwa, przesadnie angażują się w jeden i tylko jeden aspekt życia: dzieci, związek bądź pracę. Kiedy – co jest całkiem naturalne – tracą w jakiś sposób tę „rzecz”, przeżywają bardzo silną traumę, nie są wstanie poradzić sobie z uczuciem bezsilności, które je potem ogarnia.

Teraz będzie o szczurach… Jedno badanie dobitnie pokazało, jak ważne w naszym życiu jest poczucie kontroli. Szczurom wstrzyknięto taką ilość komórek rakowych, która powoduje wytworzenie się śmiertelnego guza o połowy zarażonych zwierząt. Następnie podzielono je na trzy grupy: jedna to grupa kontrolna. Szczury z drugiej grupy były poddawane lekkim elektrowstrząsom. Szczury z grupy trzeciej również były poddawane elektrowstrząsom, ale mogły ich unikać, ucząc się naciskać odpowiednią dźwignię w klatce.

W grupie pierwszej 54% szczurów odrzuciło wszczepionego guza. W grupie drugiej, w której szczury nie miały mechanizmu samoobrony, guza odrzuciło zaledwie 23% szczurów. Natomiast w grupie trzeciej, w której szczury miały pewną kontrolę nad elektrowstrząsami, 64% z nich odrzuciło nowotwór. Wniosek – poczucie bezradności znacznie przyspiesza rozwój choroby. To nie samo istnienie wstrząsów – stresów, w które obfituje życie – ma decydujący wpływ na szybkość rozwoju choroby. To poczucie kontroli versus bezradność gra rolę. To szczury poddawane elektrowstrząsom, ale posiadające pewną nad nimi kontrolę tu „wygrały”, nie te, które nie miały żadnych elektrowstrząsów w ogóle.

Wróćmy do mnie i mojej córki: ona doświadcza znacznie więcej „wstrząsów” niż ja. Ale jednocześnie posiada poczucie kontroli, którego nie jest w stanie zniszczyć największa nawet ilość upadków. Ona zawsze się podnosi, a upadek zostaje zamknięty w przeszłości. Chcę się od niej tego nauczyć.

Nie jest łatwo zmienić sobie osobowość, abstrahując od tego, czy to jest w ogóle możliwe. Ale jest możliwa zmiana swojego sposobu patrzenia na świat i reagowania na niego. Tak naprawdę to jaką my posiadamy kontrolę nad światem, każdy czy ktokolwiek z nas, nawet „najpotężniejsi”? Żadną, bo może przyjść trzęsienie ziemi i wszystko zniszczyć, a nawet może uderzyć w nas asteroida i w ogóle cześć pracy. Ważne jest poczucie kontroli i nad nim powinniśmy pracować. Świadomość zagrożeń i akceptacja ich jako czegoś naturalnego, to część tego poczucia kontroli. Zachęcam też do zajrzenia do wpisu „dum dum dum…”, tam jest więcej o kluczowym znaczeniu poczucia kontroli dla naszego układu odpornościowego.

Zachęcam z całej siły – udajmy się na psychoterapię, aby pomóc sobie rozwiązać nasze problemy psychiczne. Każdy z nas je ma – w końcu jesteśmy dorośli i zdaje się, że to samo już wystarczy. Popatrzmy na te szczury z badania. Wypiszmy się z grupy z poczuciem bezsilności, bo to jest kiepska grupa, aby do niej należeć. I jeszcze jedno – nigdy nie jest za późno, aby to zrobić.

W nadchodzącym Nowym Roku, życzę Wam z całego serca właśnie tego – zdobądźmy poczucie kontroli nad życiem. Życie tak nas, jak i każdego będzie powalało na kolana – niech to nas nie niszczy. Kiedyś posiadaliśmy taką umiejętność, inaczej nigdy byśmy nie nauczyli się chodzić. Postarajmy się ją odzyskać – tego i Wam i sobie życzę. Aby w 2012 roku nastąpił kres naszego poczucie bezsilności, a nadeszła era wewnętrznego spokoju.

Wiecie co, przypominają mi się słowa: „Jeśli nie będziecie jak dzieci, nie wejdziecie do Królestwa Bożego”… Bądźmy jak dzieci w Nowym Roku!

Zdrowych i Wesołych Świąt...!!!

2011-12-24T09:57:00.000+01:00

Zdaje się, że to są najczęściej wypowiadane życzenia w Polsce (wpierw chciałam napisać, że są to najczęściej wypowiadane słowa w Polsce, ale się rozmyśliłam. Niewątpliwie najczęściej wypowiadanym słowem w Polsce jest słowo na k…). Wypowiadane są na ogół, mam wrażenie, mechanicznie, bez zastanowienia, co one oznaczają, bądź mogą oznaczać, prawda? Mówimy: „zdrowych i wesołych!” i tyle. Zabawne (choć zabawne w cyniczny sposób) jest to, że Święta, a właściwie sposób ich spędzania, tak się ma do zdrowia, jak piernik do wiatraka, a nawet jeszcze mniej. A od samych życzeń jeszcze nikt nie zrobił się zdrowszy, choćby i najszczerszych.

Acha, ten wpis nie jest kolejnym wyrzutem sumienia, wręcz przeciwnie, możecie spokojnie czytać do końca. Tylko początek jest taki mniej pozytywny :)

Dlaczego Święta mają być niezdrowe? Po kolei, w punktach:

1. Za dużo jedzenia

2. Za dużo niezdrowego jedzenia

3. Za mało ruchu

4. Stres (ten punkt tak pół żartem, pół serio, ale jednak)

Ad. 1 (jak to się robiło w notatkach…)

W Święta jemy bardzo dużo. Niektórzy praktycznie nie wstają od stołu, albo wstają tylko po to, aby się przenieść na kanapę, gdzie dalej coś pogryzają. Zbyt duże ilości jedzenia nie służą naszemu zdrowiu. W ramach ciekawostki: w jednym badaniu okazało się, że osoby długowieczne (w tym wypadku w wieku powyżej 90 lat) najczęściej w pewnym okresie swojego życia głodowały (na ogół przez wojnę w tym wypadku), krócej bądź dłużej. Nie bez powodu każda z trzech największych religii zaleca post przez pewien czas!

Ad. 2

Tak, wiem, że w Święta jemy karpia, karp jest rybą, a ryby są zdrowe. Tylko, jak dużo go jemy? I – przykro mi, ale karp, w porównaniu z innymi, jest średnio wartościową rybą. Owszem, wśród ryb słodkowodnych wyróżnia się pozytywnie. Gdybyśmy jeszcze wiedzieli, skąd pochodzi karp, którego kupujemy… i czym był karmiony…

Zadbajmy przynajmniej, aby był a) świeży, b) niezbyt duży, do 2, góra 2,5 kilogramów.

Dobra, karp jest w porządku, kapusta z grochem również, śledzie, no super, naprawdę szał zdrowia, co do zup, to przyznaję, nie wiem jeszcze dokładnie, ale czerwony barszcz również powinien być bardzo zdrowy, ale reszta? W pierwszy i drugi dzień Świąt z naszych stołów znika na ogół karp, a za to pojawiają się olbrzymie ilości mięsa, pasztetów itd. A w ramach ostatniego gwoździa do trumny występują ciasta: olbrzymia ilość ciast, którymi objadamy się między posiłkami.

Ad. 3

W Święta odpoczywamy. Oczywiście należy nam się, ale leżenie na kanapie przed telewizorem to nie jest jedyny sposób odpoczynku.

Ad. 4

Stres. Cóż, chcemy, czy nie chcemy, towarzyszy nam w Święta. W większym stopniu kobietom, które do codziennych obowiązków domowych, na które i tak zawsze przydałoby się dodatkowe pół doby, muszą wcisnąć przygotowania do Świąt: sprzątanie, gotowanie, pieczenie, dekorowanie, wysłanie życzeń, pakowanie prezentów i inne takie. Brak snu również źle wpływa na nasze zdrowie, przede wszystkim obniża odporność. Poza tym Święta to niejako czas przymusu. Widzimy się z wieloma ludźmi, niektórych może wolelibyśmy nie oglądać (no, wiadomo, że w rodzinach różnie bywa, nie wszystko jest różowe...), a musimy być dla nich mili… Hercules Poirot twierdził, że Święta sprzyjają morderstwom, właśnie z tych dwóch powodów: konieczności przebywania z ludźmi, do których żywi się jakieś pretensje i rozdrażnienia spowodowanego niestrawnością :)

No dobrze, wiemy, że Święta są mało korzystne dla naszego zdrowia. Na pocieszenie są dwa „ale”. Pierwsze: ale możemy je zrobić trochę zdrowszymi. Drugie: ale co z tego? Są tylko raz do roku…

I tu przechodzimy do rzeczy bardziej optymistycznych.

Używając różnych zdrowych sztuczek, uczynimy te masy jedzenia mało niszczącymi dla naszego zdrowia, a nawet może wpływającymi korzystnie? Na przykład: warzywa do sałatki jarzynowej ugotujmy na parze (robiłam to wczoraj i o mało nie spaliłam garnka… polecam parowary jako prezenty gwiazdkowe!), do smażenia nie używamy oleju słonecznikowego (którego w ogóle już nie powinno być w naszej kuchni), tylko rzepakowego. Może zamiast coś usmażyć, da się to upiec? Do różnych potraw dodajemy kurkumę z papryką – mała ilość nie zmieni smaku dania, a nowotwór dostanie prztyczka w nos. Zwiększmy choć trochę ilość czosnku i cebuli w potrawach, spróbujmy dodać różne zioła, wiadomo, że nie wszystko wszędzie pasuje, ale popróbujmy, bądź poszukajmy odpowiednich przepisów. Tu i tam wrzućmy posiekaną natkę pietruszki. Małe rzeczy, ale mają duże znaczenie. Atakujmy raka przy każdej okazji, choćby takim właśnie małym prztyczkiem w nos. Przeszkadzajmy mu.

A teraz odnośnie drugiego „ale”…

Przejemy się, najemy smażonego, objemy ciastem… no i co z tego, jeśli każdego innego dnia w roku dbamy o nasze zdrowie? Jeśli żyjemy zdrowo, zmieniliśmy nasze niezdrowe przyzwyczajenia, wiemy, co nam szkodzi i jak tego unikać, dbamy o to, aby codziennie robić coś antyrakowego, to jesteśmy wolni, aby od czasu do czasu móc sobie poszaleć bez wyrzutów sumienia. Jeśli dbamy o to, aby codziennie mieć odpowiednią porcję ruchu, to i tak nie wytrzymamy bez tego ani jednego dnia – ruch jest jak narkotyk, jeśli nam go nagle odebrać, to czujemy się chorzy i jak potłuczeni – nie wytrzymamy i tak, chociaż wyjdziemy na spacer. A potem i owszem, z przyjemnością wyleżymy dwie godziny na kanapie :)

Więcej o temacie „jak żyć zdrowiej i antynowotworowo” oczywiście na mojej stronie: www.jemnazdrowie.pl :) Jest jeszcze w trakcie tworzenia, dopiero co ruszyła nowa odsłona, ale już działa :)

I jeszcze jedno. Chociaż, oczywiście, jestem w wirze przedświątecznych przygotowań, ale brakuje mi jednej rzeczy, aby poczuć, że są święta. Mianowicie, każdego roku, od bardzo już dawna, zbliżanie się Świąt zwiastowała mi piosenka Georga Micheala „Last Christmas”, słyszana czy to w jakimś sklepie, czy w radiu bądź telewizji. Ku mojemu niezadowoleniu słyszałam ją z roku na rok coraz wcześniej, nagle już nie w grudniu, a w listopadzie, następnie, o zgrozo, okazało się, że Święta są najwidoczniej tuż za Dniem Zmarłych, czego nie podejrzewałam… a w tym roku nic. Cisza. Protestuję i sama zadbam o to, aby tradycji stało się zadość (chociaż „Kevina” nie mam zamiaru oglądać, to Georgowi muszę oddać sprawiedliwość. Tak na marginesie, to jego późniejszą twórczość bardzo lubię i cenię). „Last Christmas” są tutaj :)

I jeszcze na koniec życzę każdemu, kto dotarł na ten blog, radosnych i spokojnych Świąt, bez nerwów i wykańczania się na ołtarzu tradycji. Życzę Wam zdrowia, odczuwania szczęścia każdego dnia i spokoju ducha. Wierzę w moc życzeń, szczerych życzeń, a te takie właśnie są. Życzę Wam tego wszystkiego i jeszcze smacznego!

Dum dum dum dum dum dum...

2011-12-14T22:38:00.000+01:00

To motyw ze „Szczęk”. Aby nadać nawet bardziej odpowiedni klimat, tutaj jest ten motyw – zachęcam, aby sobie puścić. No i jest takie „dum dum dum dum…”, prawda?

Przynajmniej ja przekładam to w ten sposób :) Muszę wyznać, że uwielbiam filmy o rekinach – „Szczęki”, oczywiście, królują w tym „gatunku”. No i tak kiedyś zaczęłam się bawić z moim dzieckiem w kąpieli w „Szczęki” (proszę tak od razu nie pukać się w czoło…). Wyglądało to tak, że brałam jej kąpielową pomarańczową fokę (taką dmuchaną), chowałam pod wodą, robiłam „dum dum dum dum dum” (odgłos paszczą), po czym fokę puszczałam, ona wyskakiwała nad wodę, a córka się zaśmiewała. Musimy się w to bawić do dziś, z tym, że teraz to ona robi „dum dum”. Foka zresztą została nazwana Dumdum. A mi to „dum dum…” nasuwa jeszcze inne skojarzenie, moim zdaniem zupełnie naturalne… A mianowicie, kiedy tak w głowie mi huczy to „dum dum…” to przed oczami stają mi komórki NK atakujące komórki rakowe i niszczące je z kretesem.

Skrót NK pochodzi od „natural killers” (naturalni zabójcy), no, skojarzenie z rekinem nasuwa się samo, prawda?

Komórki NK to naprawdę super-zabójcy naszego układu odpornościowego. Pozostałe komórki naszego układu odpornościowego muszą się „nauczyć” rozpoznać zagrożenie, aby je zaatakować, czyli zetknąć się wcześniej z dana bakterią czy wirusem, aby później móc z nimi walczyć. Komórki NK nie muszą – są jak małe żarłacze białe, które od urodzenia (a nawet wcześniej) wiedzą, jak polować i zabijać. NK zabijają komórki nowotworowe i takie, które są siedliskiem wirusów. Chociaż odkryto je dopiero w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku, to wiemy już o nich całkiem sporo (jak również wiele nadal o nich nie wiemy). Z grubsza rzecz biorąc, osoby chore na raka mają obniżoną ilość i aktywność komórek NK. Z drugiej strony, im więcej chora osoba posiada aktywnych komórek NK, tym dłużej żyje. Obecnie są prowadzone badania, w jaki sposób można wykorzystać tę wiedzę w leczeniu raka. Było takie badanie, gdzie podano dzieciom komórki NK pobrane od ich rodziców, tylko muszę sięgnąć po szczegóły do notatek…

Mam. Dziesięcioro dzieci, z ostrą białaczką szpikową, po zakończeniu leczenia standardowego – podano im komórki NK pochodzące od ich rodziców. Po trzech latach cała dziesiątka żyła, a choroba nie wróciła.

Badania nad komórkami NK i sposobami ich wykorzystania w leczeniu raka nadal trwają i długo jeszcze będą trwać. Co my możemy zrobić, aby tych rekinów służących naszemu zdrowiu pływało w nas jak najwięcej i chciało im się polować na komórki nowotworowe? Zasadniczo są dwie „dziedziny” życia, w których możemy zadziałać. Po pierwsze – RUCH. Aktywność fizyczna zwiększa liczbę i aktywność komórek NK. Druga rzecz – unikanie stresu. Stres zmniejsza ich liczbę i aktywność, i to nawet drastycznie. Wiele osób na pewno pomyśli w tej chwili – „łatwo powiedzieć, od dziś w moim życiu nie będzie stresu”. Oczywiście, że tak się nie da, nie mamy władzy wyrzucić sytuacji potencjalnie stresujących z naszego życia. Co możemy zrobić, to nauczyć się odpowiednio na nie reagować. Przypomina mi się pewna historyjka: był sobie człowiek, który był wiecznie zadowolony z życia i uśmiechnięty. Ktoś go kiedyś zapytał, jak on to robi. A ten odpowiedział: „wstaję rano i, na przykład, odkrywam, że mój ekspres do kawy nie działa. Mogę się tym albo zdenerwować, albo nie. Wybieram nie. Potem okazuje się, że spóźniłem się na autobus do pracy. I ponownie, mówię sobie, że albo się wkurzę, albo nie. Wybieram nie. W pracy ktoś się do mnie po chamsku odezwał. I myślę sobie: wpaść w gniew z tego powodu, czy nie. I wybieram nie. ” Trudno nagle nauczyć się takiego podejścia do życia (w którym najważniejsze jest to, że mamy kontrolę nad naszym życiem i naszymi reakcjami). Dlatego zachęcam do zapisywania się na terapie – psychoterapie. Nie ma chyba na świecie osoby, której coś takiego by się nie przydało, bo każdy z nas, mówiąc potocznie, ma jakiś problem. Uporanie się z tym, co nas nęka pomoże nam w naprawdę wielu dziedzinach życia.

Reasumując – wprowadźmy do naszego życia jak najwięcej ruchu. Zapiszmy się na ciekawe dla nas zajęcia – jest teraz tego tyle! Wybór ogromny. Ruszajmy się często i regularnie, jest niezliczona ilość badań, która wyraźnie pokazuje, że aktywność fizyczna zmniejsza ryzyko zachorowania na raka i wspomaga leczenie. I wyleczmy naszą psyche. Komórki NK są dziwne pod wieloma względami – są aktywne wtedy, kiedy sami o siebie dbamy. Jakby chciały ratować tylko te organizmy, które „chcą żyć” i aktywnie żyją. Jak się o to postaramy, to w naszych ciałach cały czas będzie grzmieć „dum dum dum dum…”, a te żarłacze białe naszego układu odpornościowego, te maszyny do zabijania, będą żwawo pływać i błyskawicznie oraz bezlitośnie eliminować te „złe” komórki w naszych ciałach.

Teraz, kto chce mieć armie żarłaczy do swoich usług?

I jeszcze nad koniec coś zabawnego. Znalazłam to w jakimś opisie żarłaczy białych: jest to opis ich usposobienia – „żarłacz biały jest ciekawskim rekinem, a nowe obiekty doświadcza i klasyfikuje za pomocą zębów”…

Alfa i omega w sprawie kwasów omega

2011-12-05T21:11:00.000+01:00

O kwasach omega wszędzie się ostatnio słyszy, producenci chwalą się, że ich produkty je zawierają, nawet kosmetyki już się robi z kwasami omega i wszyscy wiedzą, że są ważne. Ale o co dokładnie z nimi chodzi, to już mniej wiadomo i producenci na pewno nam o tym nie będą mówić. Dlatego postanowiłam jeden wpis poświęcić dokładnemu wyjaśnieniu tej kwestii.

Są dwa typy kwasów omega: omega-3 i omega-6. Nazywane są kwasami podstawowymi, gdyż organizm ludzki ich nie wytwarza, a potrzebuje ich do prawidłowego funkcjonowania. Podkreślam, że potrzebujemy ich obu, w odpowiedniej proporcji, bliskiej 1:1. Kwasy te niejako współzawodniczą ze sobą w naszym organizmie. Omega-6 pomagają w gromadzeniu tłuszczu, krzepnięciu krwi, utwardzaniu komórek i – ważne – stymulują procesy zapalne. Natomiast omega-3 działają niejako na odwrót - czynią ściany komórek elastycznymi, zapobiegają zapaleniom i stymulują rozwój układu nerwowego. Już na pierwszy rzut oka widać, czemu tak ważne jest zachowanie równowagi w ich spożyciu. Ale to nie wszystko.

Rak, aby się rozwinąć, potrzebuje stanu zapalnego. Bez stanu zapalnego nie ma raka, a każdy stan zapalny, to potencjalne ognisko nowotworowe. Oczywiście, stan zapalny jest nam potrzebny – umożliwia naprawę uszkodzonych tkanek. Kiedy wszystko działa, jak należy, proces zapalny kończy się, jak tylko uszkodzenie zostanie naprawione. Rak natomiast wykorzystuje proces zapalny do swojego rozwoju - nieustannie podtrzymuje jego trwanie, używa tych samych substancji, które normalnie pomagają w gojeniu się ran, jako „nawozu” – dzięki nim rośnie, na koniec korzysta z procesu zapalnego, aby się rozprzestrzeniać w organizmie – innymi słowy do tworzenia przerzutów. Przy okazji taki „nadmierny” proces zapalny powoduje chaos wśród białych krwinek. Komórki odpornościowe, w tym nasza super broń – komórki NK („Natural Killers”), zostają zneutralizowane i nie próbują atakować komórek rakowych.

W skrócie – rak wykorzystuje nasze naturalne mechanizmy obronne. Taki już jest podstępny drań. Dlatego, chociaż potrzebujemy procesów zapalnych, kiedy pojawia się jakieś zagrożenie dla naszego organizmu, musimy uważać na to, aby ich nie stymulować. A nadmierne spożycie kwasów omega-6 właśnie tak działa – stymuluje procesy zapalne, również, kiedy nie ma zagrożenia dla naszego organizmu.

Natura tak już to urządziła, że gdybyśmy w nią nadmiernie nie ingerowali, to sama by nam dostarczała tych kwasów w odpowiednich ilościach: jedząc mięso krów i kurczaków, spożywając produkty mleczne i jajka, ryby, nasiona i oleje z nich. Niestety – zadziałaliśmy na własną szkodę i w dzisiejszych czasach rzeczy te są dla nas przede wszystkim źródłem kwasów omega-6, z minimalną ilością omega-3. Dlaczego? Ponieważ krowy i drób nie jedzą już tego, co im natura dała, tylko są karmione sztucznymi mieszankami przemysłowymi, soją i kukurydzą. W efekcie ich mięso i produkty od nich pochodzące są bardzo mało wartościowe, wręcz szkodliwe, a dysproporcja kwasów omega-3 do omega-6 sięga 1:64. W produktach pochodzenia ekologicznego (bądź organicznego), wszystko jest tak, jak powinno być.

Jak już przy tym jesteśmy, to napiszę o jeszcze jednym – o kwasie linolowym, zwanym CLA. Jest to jeden z nielicznych składników pochodzenia zwierzęcego, który może przeciwdziałać nowotworom. Możemy go znaleźć głównie w serach, ale pochodzących z mleka zwierząt karmionych naturalnie, trawą. Sery pochodzące od krów, kóz i owiec karmionych paszą kukurydziano-sojową zawierają czterokrotnie mniej CLA niż sery tzw. „organiczne”.

I na koniec jeszcze dwie „ciekawostki” doskonale obrazujące znaczenie właściwej ilości kwasów omega-3 i mega-6 w diecie i szkody, jakie nam uczyniła ta „masowa produkcja mięsa i nabiału”, a przede wszystkim to, czym karmimy krowy i kurczaki.

Już od dłuższego czasu wiadomo, że otyłość to drugi (po paleniu) największy czynnik ryzyka zachorowania na nowotwór. Wiadomo również, że od pewnego czasu mamy do czynienia zarówno z epidemią raka, jak i epidemią otyłości. Ale dopiero od niedawna wiemy, że obie te epidemie mają wspólne źródło i są ze sobą wzajemnie powiązane. Trochę liczb: w latach 1976 – 2000 Amerykanie obniżyli całkowite spożycie kalorii o 4%, a spożycie tłuszczów zmniejszyli aż o 11%. W tym samym czasie otyłość podniosła się o 31%. Zjawisko to – wzrost poziomu otyłości przy jednoczesnym zmniejszeniu spożycia tłuszczu – nazywa się współcześnie „amerykańskim paradoksem”. Obecnie dotyka on również Europejczyków.

Mamy również takie zjawisko, jak „izraelski paradoks”. Polega on na tym, że jednemu z najniższych poziomów cholesterolu towarzyszy jeden z najwyższych wskaźników liczby zawałów i otyłości. Skąd to wzięło? A z margaryny. Margaryny zawierają w największym stopniu olej słonecznikowy (zawierający 70 razy więcej omega-6 niż omega-3), sojowy (siedem razy więcej omega-6 niż omega-3) oraz rzepakowy (ten akurat jest w porządku). Zamieniając masło na margarynę obniżamy poziom cholesterolu, ale podsycamy w sobie procesy zapalne. A jedzenie koszerne wyklucza spożywanie mięsa i przetworów mlecznych w tym samym posiłku, co praktycznie wyklucza masło. Stąd ten paradoks.

Temat omega-3 i omega-6 to temat na jakieś siedem prac doktorskich, streszczałam się, jak mogłam. Zdaję sobie sprawę, że żywność organiczna jest droga i nie każdego na nią stać, dlatego, jeśli to źródło właściwej proporcji tych kwasów odpada, dostarczmy sobie omega-3 z innego źródła: po pierwsze zamieńmy olej słonecznikowy na rzepakowy, najlepiej nierafinowany, tłoczony na zimno i z pierwszego tłoczenia. Po drugie: dodawajmy do posiłków siemię lniane. Są to jedyne nasiona, które zawierają więcej omega-3 (aż trzy razy więcej) niż omega-6. Kupujemy siemię lniane, mielimy w maszynce, albo tłuczemy w moździerzu i dodajemy do różnych potraw, na zimno i na gorąco. Niech będzie obecne w naszej diecie codziennie!

I po trzecie, jemy ryby – świeże (gdyż mrożenie powoduje stopniowe zanikanie kwasów omega-3), małe, drapieżne i z Atlantyku (są najmniej zanieczyszczone), np. sardynki, makrele.

W największym możliwym skrócie to tyle, ale temat na pewno jeszcze będzie się przewijał.

Chłopi, myjcie swoje jaja!

2011-11-23T14:16:00.000+01:00

Po jednym chwytliwym sloganie przypomniał mi się następny. Co ja bym dała, żeby móc go znowu zobaczyć na straganach! Niestety, slogan pochodził z czasów, gdy co rano chłopi z okolicznych wsi przywozili jajka, które dopiero co zostały zgarnięte spod kur. "Dopiero co" mogło zresztą oznaczać "kilka dni temu". Jaki to jajko miało smak! A tamte kury nawet nie wiedziały w jak uprzywilejowanych warunkach żyją. Dzisiaj nazywa się to chów ekologiczny, albo wolnowybiegowy i doprawdy niewiele kur ma szczęście żyć w tak ekskluzywnych warunkach: mogą chodzić, swobodnie dziobać, mogą podfruwać ze spłoszonym gdakaniem, gdy się czegoś przestraszą. Mogą wydziobać sobie robaczka z ziemi, jeśli się jakiś trafi. Umierają najczęściej od jednego ciosu siekierą i idą na rosół (jak wiadomo rosół jest najlepszy ze starej kury).

Tak naprawdę to problem jest dość poważny i nie ma co sobie z niego robić jaj. A ma on kilka aspektów. Po pierwsze: zdrowotny. Jajko, prawdziwe jajko pochodzące od tych szczęśliwych kur, które mają normalne życie i chodzą sobie swobodnie i dziobią co chcą (czyli chów ekologiczny) to, pozwolę sobie użyć egzaltowanego stwierdzenia – esencja życia. Dostarcza nam tak dużo korzystnych substancji, między innymi kwasy omega-3 i omega-6 w idealnej równowadze i inne korzystne składniki. Jajko pochodzące w hodowli klatkowej, inaczej bateryjnej… szkoda słów. Dla przykładu: stosunek kwasów omega-3 do omega-6 wynosi w nich od 1:15 do 1:40. Istnieje ponadto wiele hipotez, iż hormony stresu, które kury hodowane w taki sposób mają w olbrzymich ilościach również w jakiś sposób przechodzą na jajko i mają niekorzystny wpływa na nasze zdrowie. Ale niepotwierdzone hipotezy nie są konieczne, aby móc z całą pewnością stwierdzić, że jajka z takich hodowli mają niekorzystny wpływ na nasze zdrowie: do tego wystarczy sama dysproporcja kwasów omega-3 i omega-6 (o tych kwasach będzie w następnym wpisie, bo to duży temat: w skrócie: nadmiar kwasów omega-6 w diecie sprzyja stanom zapalnym w naszym organizmie, a tym samym powstawaniu nowotworów).

Drugi aspekt sprawy: moralny. Trudno o tym pisać. Chów klatkowy oznacza, że kury trzymane są w niezmiernie ciasnych klatkach przez całe swoje życie. Często nie mogą się nawet obrócić. Nie mogą rozłożyć skrzydeł. Czasami (mam nadzieję, że tylko czasami, ale oficjalnych danych na ten temat nie posiadam), czasami obcina im się łapy i dzioby, aby ułatwić ich karmienie. Olbrzymie hale, wypełnione od podłogi po sufit klatkami z kurami. Po śmierci, albo tuż przed, kury wyciąga się z klatki i wyrzuca na śmietnik. Widziałam taką halę, nie sposób zapomnieć tego widoku. Możecie rzucić na to okiem klikając tutaj .

To nie jest życie, to jest piekło.

Nie wiem, który aspekt sprawy jest dla Was ważniejszy, ale każdy z osobna wystarczy, aby już nigdy nie kupić jajka oznaczonego symbolem 3. Wyjaśnię, o co chodzi: jajka mają na sobie kod. Pierwsza cyfra tego kodu oznacza sposób chowu kur. Poszczególne numery oznaczają chów

· 0 - ekologiczny

· 1 - wolnowybiegowy

· 2 - ściółkowy

· 3 – klatkowy, inaczej bateryjny

Wiem, że im niższy numer, tym jajko droższe. Ale lepiej jeść tych jajek dwa razy mniej, ale ekologiczne.

Jest też aspekt smakowy. Jajko pochodzące z hodowli ekologicznej, bądź wolnowybiegowej, ma SMAK. Naprawdę. Jajko z hodowli klatkowej smakuje przy nim jak papier. Takie jajko numer 0 bądź 1 to sam w sobie pyszny posiłek. No, prawie posiłek :)

Nadmienię jeszcze, że Unia Europejska w 1999 roku wprowadziła zakaz hodowli bateryjnej. Wiele krajów, w tym Polska, nie dostosowało się do tego zakazu. W Polsce 9 na 10 jaj pochodzi z hodowli klatkowej. Po kontroli Unia ponownie wprowadza zakaz sprzedaży jaj pochodzących z hodowli klatkowej od 1 stycznia 2012, tym razem grożąc sankcjami karnymi za niewprowadzenie go w życie. Zobaczymy, co będzie. Hodowcy na pewno się łatwo nie poddadzą. Lepiej sami pilnujmy, co kupujemy.

Nadmienię punkt drugi: my możemy sobie nie kupować jaj z hodowli bateryjnej, ale miejmy świadomość, że jeśli kupujemy produkt zrobiony między innymi z jaj, to na pewno do produkcji zostały użyte jajka nr 3. Dlatego, choć nie cierpię dyktatury, bardzo mnie cieszy ten oficjalny zakaz sprzedaży takich jaj. Bo prędzej czy później będzie musiał wejść w życie, a mnie przestaną dręczyć wyrzuty sumienia, że przyczyniam się do cierpienia zwierząt.

Produkt macany należy do macającego

2011-11-16T14:23:00.000+01:00

Tak mi się przypomniał stary slogan… Byłam dziś na bazarku na zakupach, a przy „moim” stoisku z warzywami była wyjątkowo długa kolejka. Trudno, stoimy. I obserwujemy zachowania konsumenckie (my, czyli moja córka w wózku i ja). Kupujący zasadniczo dzielą się na trzy grupy: jedna to ludzie, którzy nic nie dotykają, nic nie wybierają, wszystko za nich musi robić sprzedawca. Na prośbę, aby może sami sobie wrzucili do reklamówki te 4 jabłka, które chcą kupić, reagują mniej lub bardziej umiejętnie skrywanym przerażeniem. Druga grupa, to tacy, którzy z kolei wszystko muszą wybrać sami, dotknąć, popodrzucać, obwąchać, a często i ugryźć. A przy produktach, które sprzedawca siłą rzeczy sam wybiera i tak wtrącają swoje trzy grosze: nie, ten ogórek kiszony za mały, proszę wrzucić ten obok, nie ten bardziej obok. I tak dalej. No i jest oczywiście trzecia grupa, czyli ci rozsądni (do której ja, nie chwaląc się, należę). Co lepiej wybrać samemu, wybierają sami (przy okazji oszczędzając czas swój, sprzedawcy i pozostałych kolejkowiczów), bez problemu zdając się na sprzedawcę przy zakupie, powiedzmy, trzech kilogramów ziemniaków. W dniu dzisiejszym moje zdegustowane zainteresowanie wzbudziła grupa druga.

A mianowicie. Nie będąc fanatyczką higieny i nie mając obsesji czystości, poczułam w sobie nagłą zmianę poglądów. Owoce i warzywa zawsze przed spożyciem myję dokładnie, nie w obawie przed zarazkami, ale aby nie zjadać pestycydów, które są dodatkiem niepożądanym kulinarnie i karmią nowotwory. Tak zwane rzeczy z ogródka przecieram o rękaw i tyle (przy bezpośredniej konsumpcji).

Kilka osób przede mną stał pan, należący do grupy drugiej (zresztą ciekawostka, z reguły do tej grupy należą kobiety). Stał w kolejce i chyba nudził się jak mops, gdyż brał do ręki wszystko, co mijał po drodze (z warzyw i owoców oczywiście). Pomacał sobie pomidory (których nie kupował). Powąchał selery naciowe. Pomarańcze bardzo dokładnie ponaciskał w każdej strony. I tak dalej. Do tej pory protestu to we mnie nie wzbudziło, gdyż – sądząc innych własną miarą – uważam, że ludzie mają ręce czyste (zdaje się, że naiwna ze mnie duszyczka). Pogoda sprzyja jednakowoż przeziębieniom i biednego pana też dopadło. Kichnął nagle z rozmachem, elegancko zakrywając usta dłońmi. Potem tymi dłońmi obtarł usta i nos, wytarł dłonie o kurtkę i dalej obmacywał produkty. Dobiło mnie jedno – kiedy wsadził rękę w natkę pietruszki, poczochrał chyba każdy ze stojących we wiadrze pęczków i wybrał sobie jeden. Dobiło mnie to, gdyż sama miałam zamiar kupić pęczek pietruszki i jak, o ja biedna, mam ją umyć, aby pozbyć się płynów organicznych tego pana, w których aktualnie roi się od zarazków? Nigdy nie próbowałam myć pietruszki gorącą wodą z mydłem (jak to robię w warzywami i owocami i co jest jedynym sposobem, aby zmyć z nich pestycydy), zresztą, ponieważ w opłukiwanie pod zimną, bieżącą wodą nie wierzę, nigdy natki pietruszki nie myłam, ale nie sądzę, aby jej traktowanie gorącą wodą wyszło na dobre. Zasadniczo, te zarazki powinny się ugotować razem z pietruszką… Ale cóż. Pietruszki nie kupiłam. I chyba już zawsze od dziś pietruszka będzie mnie straszyć.

Świat byłby takim pięknym, przyjaznym miejscem, gdyby ludzie na nim byli dobrze wychowani.

I tak kichający pan pozbawił mnie na trwałe złudzeń, a na dziś apigeniny – jest ona zawarta w pietruszce. Jest to bardzo silny środek przeciwzapalny, sprzyja apoptozie (obumieraniu) komórek raka i blokuje angiogenezę (czyli uniemożliwia guzom przyłączanie sobie nowych naczyń krwionośnych) – do tego wykorzystuje taki sam mechanizm jak Gleevec (lekarstwo stosowane w kilku rodzajach raka). Innymi słowy, pietruszka atakuje raka z każdej strony. Gdzie się on nie obróci, napotyka pietruszkę i ma klops.

Cóż, kupię ją jutro.