Ze moet lachen om de timing. Want Ineke Frölich (Enschede 1945), was na haar studie maatschappelijk werk jaren actief in het Vrouwenwerk. Tegelijkertijd was ze enthousiast betrokken bij de emancipatiebeweging ‘Man Vrouw Maatschappij’. Ineke combineerde kinderen, studeren en werken, een opmerkelijke combinatie in haar tijd. Er was regelmatig commentaar: “Ik was er wel gevoelig voor, maar heb het uiteindelijk toch gedaan. En ik heb er nooit spijt van gehad.” Als Ineke nu een vader in pak met Maxi-Cosi het kinderdagverblijf in ziet schieten, doet dat haar best goed.

Klik hier voor het complete interview.

Ineke Frölich nam na bijna twintig jaar afscheid van haar collega’s van Trias Jeugdhulp

Louise Schijf, Communicatie Trias Jeugdhulp
Foto: Marinus Winkels, conferentie oplossingsgericht werken, 2009

Related posts:

1. Trias Jeugdhulp winnaar Youth in Action-award
2. Samenwerking Trias en Karakter: langdurige behandelgroepen in Hellendoorn

Burgemeester Van Overbeeke van gemeente Hellendoorn opent woensdag 7 april de Langerdurende Behandelgroepen Spechten en Vlinder in Hellendoorn. Hier bieden Trias Jeugdhulp en Karakter kinder- en jeugdpsychiatrie samen langerdurende hulp aan kinderen met problemen op het snijvlak van opvoedings- en gedragsproblemen. Een dergelijke samenwerking tussen jeugdzorg en kinder- en jeugdpsychiatrie is bijzonder in Nederland.
De samenwerking heeft als meerwaarde dat kinderen met zowel psychiatrische als orthopedagogische problematiek nu binnen één voorziening behandeld kunnen worden. Dit vergroot de effectiviteit en efficiëntie van de behandeling. Bovendien leidt het tot betere doorstroming van kinderen binnen de geestelijke gezondheidszorg en jeugdhulpverlening, wat de wachttijden ten goede komt.

De kinderen op de Langerdurende Behandelgroepen zijn normaal begaafd en in de leeftijd tussen vijf en twaalf jaar. Ze hebben bijvoorbeeld (een combinatie van) autisme spectrumstoornissen, (ernstige) ADHD, angststoornissen, enzovoort. Deze kinderen hebben een veilige en gestructureerde omgeving nodig, waarin geduld en acceptatie van de eigenheid van het individu centraal staan. Per behandelgroep is er plaats voor acht kinderen.

Op RTV Oost is 7 april om 12.15 uur een interview te beluisteren met de initiatiefnemers voor de gezamenlijke behandelgroepen.

Meer informatie over Karakter kinder- en jeugdpsychiatrie vindt u op www.karakter.com.
(bron: Trias Jeugdhulp)

Related posts:

1. Trias Jeugdhulp winnaar Youth in Action-award
2. Interview Ineke Frölich (Trias Jeugdhulp)

Er gebeuren heel veel goede dingen in de jeugdzorg en er worden, soms onder uiterst moeilijke omstandigheden, ook fantastische resultaten geboekt. Het bijzondere van jeugdzorg is natuurlijk dat het om mensen gaat. Iedere interventie staat op zich. Het is niet reproduceerbaar en vermenigvuldigbaar. Iedere cliënt is een unieke cliënt, en iedere hulpvraag vereist een uniek antwoord. In de media zien wij de verhalen van de unieke cliënt. De teleurstelling en de boosheid voert de boventoon. Professionals kunnen en willen niet publiekelijk reageren op deze verhalen. Zij hebben de bescherming van de privacy hoog in het vaandel staan. Als gevolg hiervan kan het principe “ hoor en wederhoor” niet worden toegepast.

Het ideaal van de professional in de jeugdzorg is om kinderen thuis een veilige en beschermde omgeving te bieden. Een omgeving met volop ontwikkelingskansen. Veelal onder moeilijke omstandigheden probeert de professional het optimale te bereiken met het begrip “ veiligheid” als belangrijk criteria. Voor de professional is dit, vooral bij ontwrichte gezinnen, balanceren op een smal koord. Dit balanceren gaat in samenwerking met ouders, bij voorkeur onder regie van ouders (denk hierbij aan de inzet van Eigen Kracht Conferenties) maar soms zijn ouders ook door de omstandigheden genoodzaakt de regie even los te laten. “ Loslaten uit liefde” luidt de titel van een boekje dat onlangs is verschenen en is geschreven door twee moeders.

Bij voorkeur doen ouders het liefst “ zaken” met deskundige en ervaren hulpverleners. In de jeugdzorg werken ook veel jonge professionals met nog relatief weinig krassen op hun bestaan. Dit gegeven vereist van werkgevers in de jeugdzorg wel extra aandacht en coaching. De praktijk laat zien dat die coaching van jonge mensen voor verbetering vatbaar is. Een extra investering op dit specifieke punt zou zeer gewenst zijn.
De sector jeugdzorg is continue bezig met proces van verbetering. (het beste is altijd in de maak). In dit opzicht is er geen verschil met het bedrijfsleven of andere zorgsectoren. In de publieke opinie verdient jeugdzorg het voordeel van de twijfel en de politiek dient keuzes te maken en investeren in kwetsbare gezinnen en kinderen zien als een investering en niet louter als een kostenpost. Als het nodig is staan professionals uit de jeugdzorg en pleegouders er klaar voor om deze gezinnen en kinderen te helpen. Het zijn gedreven en deskundige mensen met hart voor de zaak. Zij beginnen waar anderen even niet verder kunnen. Dit doen zij graag in samenwerking met ouders en zij dragen hun werk van harte weer over aan de ouders om daarna met de volgende cliënt in gesprek te gaan. Zij zitten niet om werk verlegen.

Fokko Witteveen,Voorzitter raad van bestuur Trias Jeugdhulp

No related posts.

Aansluiten en bruggen bouwen. Dat is de kracht van jonge adviseurs. Een kracht die we ook moeten gebruiken bij onze opdrachten in de jeugdzorg. Schakelen tussen het directe contact met jongeren en hulpverleners. Maar ook tussen de leidinggevenden van de hulpverleners en de beleidsbepalers. Dankzij deze schakel positie hebben we het vermogen om knelpunten zichtbaar te maken. De knelpunten die jongeren tegenkomen in de hulpverlening. Knelpunten waar hulpverleners tegenaan lopen.
Direct gevolg van deze knelpunten zijn ondermeer onvrede bij cliënten en hulpverleners, en toenemende regeldruk.¹ Zo vinden cliënten in de jeugdzorg het vaak vervelend om meerdere keren hun verhaal opnieuw te moeten vertellen. Een logisch gevolg van het grote verloop onder hulpverleners plus de verschillende soorten hulpverlening. Anderzijds lopen hulpverleners steeds meer tegen de vele verplichte registratiemomenten aan. Dat gaat ten koste van het directe contact met de cliënten.
En dat terwijl we in het digitale tijdperk leven. Technische ontwikkelingen – oplossingen! – volgen elkaar in hoog tempo op. Wat vandaag vernieuwend en baanbrekend is, is morgen normaal en overmorgen verouderd. Waar de oudste generatie het doet met een vaste telefoon, beschikt de generatie daaronder over een mobieltje om ‘mee te bellen’ terwijl jongeren inmiddels met hun mobiele telefoon vooral internetten. En daarmee vorm geven aan hun sociale leven. De taal van jongeren wordt steeds meer digitaal. De vraag is: ligt hier geen oplossing voor bovengenoemde knelpunten? Kan de jeugdzorg profiteren van de digitale ontwikkelingen?

Een onderliggende uitdaging van deze vraagstukken is: aansluiten. Aansluiten bij de nieuwe ontwikkelingen. Maar ook: hulpverleners die aansluiten bij jongeren. Willen we iets bereiken bij jongeren dan moeten we aan weten te sluiten bij hun wereld. In hulpverleningstermen: invoegen, engageren, mensen meenemen. Mooie woorden, maar hoe maken we die waar? Een lopend project van de provincie Noord-Brabant en adviesbureau BMC is hiervan een goed voorbeeld. Een project waarbij jongeren de kans krijgen om hun eigen digitale dossier vorm te geven. Hun opdracht: presenteer jezelf op je eigen manier aan hulpverleners die bij jou betrokken zijn,
Geen gekke gedachte. Vrijwel elke jongere heeft tegenwoordig een of meerdere sociale profielen waarop ze zichzelf presenteren. Hyves, Facebook, een persoonlijk chatprofiel, of allemaal. Een rondgang langs deze pagina’s maakt indruk. In de eerste plaats vanwege de hoeveelheid ‘vrienden’ die jongeren hebben. Daarnaast valt de creativiteit op waarmee jongeren hun pagina vullen. Met grote regelmaat kom je een hyvesprofiel tegen dat niet zou misstaan in een museum. Misschien komt het er wel een keer van – een museum voor persoonlijke, digitale profielen.

Deze creativiteit zien we ook terug bij het project in Noord-Brabant. Hieraan werken jongeren mee die in sommige gevallen al een heel leven in de jeugdzorg achter de rug hebben. Die niet zelden teleurgesteld zijn in de hulpverlening, zich onbegrepen voelen. De houding van deze jongeren veranderde op het moment dat ze van ons de opdracht kregen: maak je eigen digitale dossier, waarin jij je eigen verhaal vertelt.
Het begin was aarzelend. De jongeren dachten nog in hulpverleningstermen. “Moet ik nou zeggen wat mijn probleem is?” en daaropvolgend: “Mag ik ook zeggen waar ik goed in ben?” En dat mocht. Het was hun opdracht. Er waren geen regels, geen voorwaarden, geen formats waar aan voldaan moest worden. Tegelijkertijd was het een spannend moment voor ons: waar zouden de jongeren mee komen? Zou het iets toe kunnen voegen aan de hulpverlening waar deze jongeren toch echt wel behoefte aan hebben?
We hebben de jongeren aan de slag gezet, terwijl wij zelf op afstand aanwezig bleven. En het resultaat was bijzonder. Zo plaatste een meisje gedichten op haar eigen site, die we voor deze opdracht hadden gecreëerd. Over hoe zij het leven ervaart, wat haar pijn en verdriet is. Over hoe ze kijkt naar haar toekomst. Een jongen maakte een filmpje over zijn leven, waarin hij vertelde wie hij is en wat hij allemaal heeft meegemaakt. Een derde jongere plaatste een powerpoint-presentatie op haar site. “Want dit ben ik.” Weer anderen schreven zogenaamde “blogs” over hun leven en wat ze meemaken in hun dagelijks leven. Elke jongere uitte zich op zijn eigen, unieke manier, vaak met foto’s erbij.
Het is boeiend om te zien hoe deze jongeren opbloeiden en actief aan de slag gingen. Dit was dan wel jeugdzorg, maar de jongeren voelden zich serieus genomen. Ze konden hun (digi)taal spreken – en daarvoor hun ‘digitalent’ gebruiken. Ze konden vertellen wat ze graag wilden bereiken in het leven. Ze konden op hun manier aangeven waar ze allemaal tegenaan zijn gelopen in hun korte levens. Voor ons kwam nu de volgende vraag: wat kunnen hulpverleners hier nu mee?
In de eerste plaats kunnen hulpverleners aansluiten bij de jongeren. Doordat jongeren zichzelf op hun eigen manier presenteren krijgt de hulpverlener een totaalplaatje van de jongere, en heeft een ingang. Het gesprek en daarmee een vertrouwensband komt dan makkelijker tot stand omdat de jongere zelf zijn verhaal kan vertellen op een manier die bij hem of haar past.
In de tweede plaats is een digitaal dossier dynamisch – er kan op elk moment mee en in gewerkt worden. Dit in tegenstelling tot een ‘statisch’ hulpverleningsplan en de evaluatie hiervan – na 6 weken, 3 maanden, 6 maanden,,,. De doelen die een jongere volgens het hulpverleningsplan moet behalen kunnen ook digitaal worden ‘gemeten.’ En dat kan op elk moment van de dag. Daarmee maak je jongeren ook meer eigenaar van hun eigen probleem.
In de derde plaats is een digitaal dossier wat door jongeren en hulpverleners samen beheerd kan worden een uitstekend voorbeeld van engageren (invoegen, aansluiten..). Op een manier die tegelijkertijd de regeldruk aanpakt. Uit verschillende onderzoeken blijkt dat cliënten in de jeugdzorg het vervelend vinden om steeds opnieuw hun verhaal te moeten vertellen.² Door een eigen digitaal dossier te beheren hoeft dit niet meer – of gaat het in ieder geval makkelijker.

Hierdoor worden de verschillende knelpunten die wij eerder benoemden voor een deel weggenomen. Jongeren beheren hun eigen dossier en daarmee hun eigen verhaal. Doordat hun verhaal digitaal beschikbaar is hoeven ze dit niet steeds opnieuw te vertellen. Tegelijk is er meer direct contact tussen jongeren en hulpverleners via de digitale omgeving. Registreren en contact hebben gaan hand in hand. Daardoor neemt de ervaren regeldruk bij hulpverleners af.
Natuurlijk moeten er veel stappen gezet worden voordat we hieraan toe zijn. Zowel in ons denkproces als qua technische mogelijkheden. Daarbij komen grote vraagstukken – uitdagingen! – aan de orde. Te denken valt dan aan bijvoorbeeld de privacy, de techniek en de digitale opvoeding van jongeren (wat zet je wel en niet op het internet). Dit laatste punt is tevens een maatschappelijk vraagstuk waarvoor beleid en visie nodig is.

De hulpverlening draait in onze optiek om het op weg helpen van cliënten die op de een of andere manier in de problemen zijn geraakt. Zo ook in de jeugdzorg. Daarbij blijft een cliënt zelf de eigenaar van zijn probleem. Hulpverleners zijn hierin ondersteunend. Dat is een visie waar we steeds meer naar toe moeten werken. Voor een succesvol hulpverleningstraject is aansluiting dan ook van essentieel belang. Laten we de jongeren in de jeugdzorg daarom ruimte geven om hun taal te spreken en ze daarmee ondersteunen om hun eigen verantwoordelijkheid te nemen. Zij zullen hiervan profiteren, en onze maatschappij ook. Want niemand is gebaat bij blijvende knelpunten in de jeugdzorg terwijl we de middelen hebben om deze op te lossen.

Drs. Masja Schuyt (31) en Drs. JaapJan Boer(29) zijn adviseurs bij BMC en houden zich vooral bezig met opdrachten in de jeugdzorg.

No related posts.

Wat drink jij?

Gezondheidsplein

Hoeveel is teveel?

En geschrokken?

No related posts.

Informatie kun je ook zien in onderstaande clip van froenks.tv

No related posts.

No related posts.

Bron: De Pers 12 januari 2010

Foto: Mirjam Vosmeer

No related posts.

Een voorbeeld van de praktische benadering zijn de volgende 15 opvoedtips die ouders kunnen helpen in het bijhouden wat kinderen online doen. Vragen hoe het vandaag op Internet was, is ook een ingang voor een gesprek!

1. Zet de computer niet op een plek waar het kind zich helemaal kan afsluiten van het gezinsleven.
2. Installeer een goede virusscanner en spreek af wat het download-beleid is in het gezin.
3. Overweeg een filter (parental control) tegen overmatige porno (via Norton, McAfee, via de eigen browser enz.)
4. Gebruik een kinderbrowser voor kinderen tot 11 jaar (bijv. MyBee = gratis!), zie www.mybee.nl).
5. Sla MSN-gesprekken op (via Extra -> Opties -> Berichten) en leg je kinderen uit waarom dat nodig is.
6. Hanteer vuistregels thuis, in aansluiting op school (zie voorbeelden op www.mijnkindonline.nl).
7. Geef vrijheid, maar binnen grenzen; overleg met andere ouders hoe zij dat doen (www.ouders.nl/forum).
8. Installeer TimeSlot om de gemaakte tijd-afspraken te kunnen handhaven (www.mijnkindonline.nl/timeslot_software.html).
9. Help het kind te leren omgaan met gelduitgaven via internet (notitieboekje naast de computer).
10. Leer het kind op welke plekken hij of zij veilig hulp kan vragen via internet (chat van de Kindertelefoon bijv.)
11. Neem actieve rol aan: verdiep je in wat ze doen en beleven en erken de belangrijke rol van internet (contact!)
12. Veroordeel niet (dát internet) en toon geen angst (kinderen vertellen niets aan bange of veroordelende ouders)
13. Praat over privacy (Think before you post op YouTube, en www.digibewust.nl/wachtwoordencampagne
14. Praat over online fatsoen (hoe ga je met elkaar om?, zie www.i-respect.nl
15. Bedenk: Internetopvoeding is vooral ook seksuele opvoeding (10+), zie www.internetsoa.nl

Naast de ‘normale’ informatie op de website heeft de site een weblog en wordt er een groeiende stroom publicaties uitgegeven. De website is een initiatief van Stichting Mijn Kind Online

No related posts.

De scholiere, die de school bezocht van 2001 tot eind 2004, eiste 50.000 euro smartengeld en een schadevergoeding voor studievertraging. Het meisje stelde vanaf de eerste klas te hebben gespijbeld en door een loverboy uit de klas te zijn gehaald. Regelmatig ging zij, zonder dat haar moeder het wist, niet naar school. In plaats daarvan werd zij misbruikt onder leiding van de loverboy.
De school heeft volgens het meisje niet voor een goed veiligheids- en absentiebeleid gezorgd en heeft haar moeder niet ingelicht over haar verzuim. Daardoor kon zij, zo stelt zij, slachtoffer worden van de loverboy. In 2006 gaf de Landelijke Klachtencommissie Onderwijs de moeder gelijk, toen zij een klacht had ingediend tegen de school over het onveilige schoolklimaat.
Volgens de school is het in de eerste plaats de plicht van de moeder om te zorgen dat haar dochter naar school gaat. De school stelt door de jaren heen de scholiere zo veel mogelijk te hebben begeleid.
De rechter gaf de school gelijk. De school heeft de bijzondere zorgplicht volgens de rechter niet geschonden. Daarnaast ligt de zorg voor een minderjarig kind primair bij de ouders.
Directeur Hans Schapenk van de Thorbecke Scholengemeenschap laat weten tevreden te zijn met de uitspraak. Hij wil in verband met een mogelijk beroep niet inhoudelijk reageren. Maria Mosterd schreef enige tijd terug het boek ‘Echte mannen eten geen kaas‘ over haar ervaringen.
Bron: Telegraaf 06-01-10

No related posts.