อริยสงฆ์และสิ่งศักดิ์สิทธิ

เหรียญพระเกจิยอดนิยม

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 30 May 2025 09:09:00 +0000

พระเครื่องชนิดเหรียญโลหะถูกสร้างขึ้นครั้งแรกในประเทศไทยเมื่อพ.ศ.2440 โดยองค์พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 5) คือเหรียญ”พระพุทธชินสีห์” โดยมีการสร้างขึ้นหลังจากที่พระองค์ท่านได้ทรงเสด็จประพาสกลับจากยุโรป ซึ่งนับว่าเป็นจุดกำเนิดและต้นแบบของการสร้างพระเครื่องชนิดเหรียญโลหะมาจนถึงยุคปัจจุบันนี้

– การสร้างพระเหรียญโลหะนั้นเราสามารถแบ่งออกคร่าวๆเป็น 2 ยุค
1.”พระยุคเก่า”สร้างประมาณปีพ.ศ.2440 - 2499 แบ่งเป็น3ช่วงคือ ช่วงต้น กลาง และปลาย
2.”พระยุคใหม่” สร้างประมาณปีพ.ศ.2500 - จนถึงปัจจุบัน
การแบ่งยุคของการสร้างพระเหรียญโลหะนั้นถือว่าสำคัญมากเพราะเราสามารถนำรูปแบบการสร้างมาเป็นข้อมูลในการพิจารณาพระแท้ออกจากของปลอมได้ เพราะการสร้างพระเหรียญโลหะในแต่ละยุคนั้นจะมีเอกลักษณ์และขั้นตอนการสร้างเฉพาะเจาะจงซึ่งเป็นวิวัฒนาการของการสร้างจากอดีตมาจนถึงปัจจุบัน ดังนั้นจึงจำเป็นอย่างยิ่งที่ผู้ต้องการเริ่มต้นศึกษาพระเหรียญทุกท่านจะต้องทราบข้อมูลของการสร้างในแต่ละยุคสมัยให้เข้าใจอย่างถ่องแท้เสียก่อน เพราะถ้าท่านไม่ทราบข้อมูลเบื้องต้นมาก่อนก็จะทำให้การศึกษาพระเหรียญของท่านขาดข้อมูลที่สำคัญอย่างยิ่งเพื่อไปประกอบการพิจารณา

เหรียญยอดนิยม

1. เหรียญหลวงพ่อกลั่น วัดพระญาติการาม จ.พระนครศรีอยุธยา
- รุ่นยอดนิยม: ปี 2469
- จุดเด่น: เป็นเหรียญหล่อโบราณทรงพุ่มข้าวบิณฑ์ ศิลปะสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น
- พุทธคุณ: เมตตามหานิยม แคล้วคลาด คงกระพัน
2. เหรียญหลวงปู่เอี่ยม วัดหนัง จ.กรุงเทพฯ
- รุ่นยอดนิยม: เหรียญปั๊มรูปไข่ ปี 2467
- จุดเด่น: จัดสร้างสมัยรัชกาลที่ 6 ศิลปะเรียบง่ายแต่ทรงพลัง
- พุทธคุณ: แคล้วคลาด คงกระพันชาตรีดีเยี่ยม
3. เหรียญหลวงปู่ศุข วัดปากคลองมะขามเฒ่า จ.ชัยนาท
- รุ่นยอดนิยม: เหรียญหล่อ-เหรียญปั๊ม (หลายพิมพ์)
- จุดเด่น: เป็นเหรียญยุคแรกของไทย สร้างตั้งแต่ก่อนปี 2460
- พุทธคุณ: เน้นด้านแคล้วคลาดและมหาอำนาจ
4. เหรียญหลวงพ่อฉุย วัดคงคาราม จ.เพชรบุรี ปี 2465
- จุดเด่น: เหรียญปั๊มรูปไข่ ทรงคลาสสิกนิยม
- พุทธคุณ: คุ้มภัย แคล้วคลาด นิยมในภาคกลางและใต้
5. เหรียญหลวงพ่อพุ่ม วัดบางโคล่ จ.กรุงเทพฯ
- รุ่นยอดนิยม: เหรียญรูปไข่ รุ่นแรก
- พุทธคุณ: โดดเด่นด้านเมตตา โชคลาภ
6. เหรียญหลวงพ่อคง วัดบางกระพ้อม จ.สมุทรสงคราม
- รุ่นยอดนิยม: ปี 2484
- จุดเด่น: เหรียญปั๊มรูปไข่ เนื้อทองแดง
- พุทธคุณ: เมตตา คงกระพัน เป็นที่เคารพของชาวแม่กลอง
7. เหรียญหลวงพ่อแดง วัดเขาบันไดอิฐ จ.เพชรบุรี
- รุ่นยอดนิยม: รุ่นแรก ปี 2503 (รุ่นแจกแม่ทัพ)
- พุทธคุณ: เมตตา คุ้มครอง ปลอดภัยในการเดินทาง
8. เหรียญหลวงปู่ไข่ วัดเชิงเลน จ.กรุงเทพฯ
- รุ่นยอดนิยม: รุ่นแรก ปี 2469
- พุทธคุณ: มหาอุด คงกระพัน มีประสบการณ์มาก
9. เหรียญหลวงพ่อดิ่ง วัดบางวัว จ.ฉะเชิงเทรา ปี 2481
- จุดเด่น: เหรียญปั๊มรูปไข่ ออกวัดบางวัว
- พุทธคุณ: คงกระพัน แคล้วคลาดดีเยี่ยม
10. เหรียญหลวงปู่ทวด วัดช้างให้ จ.ปัตตานี ปี 2500
- รุ่นยอดนิยม: "เหรียญรุ่นแรก" (เสมารุ่นแรก)
- พุทธคุณ: แคล้วคลาด ปาฏิหาริย์สูงสุดในหมู่เหรียญพระเกจิ
11. เหรียญรุ่นแรก อาจารย์ฝั้น อาจาโร วัดป่าอุดมสมพร จ.สกลนคร
- รุ่นยอดนิยม: รุ่นแรก ปี 2507
- จุดเด่น: มีพุทธศิลป์งดงาม ด้านหลังเป็นยันต์
- พุทธคุณ: เมตตา มหาโชค มหาลาภ
12. เหรียญภัตตาหาร หลวงพ่อสด วัดปากน้ำ จ.กรุงเทพฯ
- รุ่นยอดนิยม: เหรียญภัตตาหาร ปี 2493
- จุดเด่น: ออกในโอกาสจัดภัตตาหารภิกษุ
- พุทธคุณ: เมตตา แคล้วคลาด โภคทรัพย์
13. เหรียญหลวงปู่ทิม วัดละหารไร่ จ.ระยอง
- รุ่นยอดนิยม: เหรียญเสมา ปี 2517
- พุทธคุณ: มหาเมตตา โชคลาภ ค้าขายดี
14. เหรียญหลวงปู่โต๊ะ วัดประดู่ฉิมพลี จ.กรุงเทพฯ
- รุ่นยอดนิยม: รุ่นแรก ปี 2511
- พุทธคุณ: เมตตามหานิยม โชคลาภ แคล้วคลาด
15. เหรียญหลวงพ่ออี๋ วัดสัตหีบ จ.ชลบุรี
- รุ่นยอดนิยม: เหรียญปั๊มรุ่นแรก ปี 2473
- พุทธคุณ: เมตตา แคล้วคลาด มีประสบการณ์ในภาคตะวันออก
16. เหรียญหลวงพ่อรุ่ง วัดหนองสีนวล/เขากระบือ จ.ชุมพร
- รุ่นยอดนิยม: รุ่นแรก ปี 2483
- พุทธคุณ: แคล้วคลาด คงกระพัน
17. เหรียญหลวงพ่อรวย วัดตะโก จ.พระนครศรีอยุธยา
- รุ่นยอดนิยม: เหรียญปั๊มรูปไข่ รุ่นแรก ปี 2537
- พุทธคุณ: เมตตา โชคลาภ ค้าขายร่ำรวย
18. เหรียญหลวงพ่อกวย วัดโฆสิตาราม จ.ชัยนาท
- รุ่นยอดนิยม: เหรียญรุ่นแรก ปี 2512
- พุทธคุณ: เมตตา มหาอุด คงกระพันดีเยี่ยม
19. เหรียญหลวงพ่อหร่ำ วัดกร่าง จ.ปทุมธานี
- รุ่นยอดนิยม: เหรียญรุ่นแรก
- พุทธคุณ: แคล้วคลาด มหาอุด คงกระพัน

ข้อคิดและพิจารณาขอสรุปฝากไว้สำหรับการศึกษาพระเหรียญ(เหรียญปั๊ม)

1.หลักการพิจารณาเบื้องต้นทุกๆครั้งท่านจะต้องดูเหรียญด้วยตาเปล่าก่อนเสมอทุกครั้งในที่ที่มีแสงสว่างพอเหมาะเพื่อพิจารณาภาพโดยรวมตั้งแต่สีของโลหะ ความแห้ง น้ำหนักของเหรียญเช่นเหรียญเนื้อทองคำจะต้องหน่วงมือมากกว่าเหรียญชนิดอื่น ดูรายละเอียดของพิมพ์ในภาพรวมทั้งด้านหน้าและด้านหลังเสียก่อน บางเหรียญที่ทำปลอมฝีมือไม่ถึงขั้นนั้นแค่มองด้วยตาเปล่าก็สรุปได้เลยที่เราเรียกว่า”เก๊ตาเปล่า”เมื่อพิจารณาจนครบถ้วนแล้วจึงใช้กล้องส่องขยายเป็นอันดับต่อไป

2.พระเหรียญปั๊มนั้นพื้นผิวเหรียญทุกเหรียญจะต้องเรียบตึงสาเหตเนื่องมาจาก-การรีดแผ่นโลหะก่อนปั๊ม,การกระแทกจากเครื่องปั๊ม และการหดตัวของโลหะเมื่อเย็นลงเมื่อเวลาผ่านไปหลายสิบปีหรือร้อยปีซึ่งจะมีความแตกต่างกับเหรียญที่ทำปลอมขึ้นมาในช่วงเวลาไม่กี่ปี
3.ความเก่าของโลหะจะต้องมีมากน้อยสมกับอายุการสร้างเราสามารถพิจารณาอายุความเก่าจากคุณสมบัติของโลหะทุกชนิดจะต้องทำปฏิกิริยากับอ็อกซิเจนในอากาศเกิดเป็นอ็อกไซด์หรือสนิมยิ่งอายุเหรียญมากสนิมยิ่งหนามากและสีของสนิมโลหะก็สามารถบอกชนิดของโลหะได้
- โลหะทองคำที่นำมาสร้างพระเหรียญนั้นจะมี%ทองคำเฉลี่ยมากกว่า80%จะไม่ใช้ทองคำบริสุทธิ์ ซึ่งสีของสนิมพระเหรียญเนื้อทองคำนั้นจะมีสีแดง-น้ำตาล
- โลหะเงินที่นำมาสร้างพระเหรียญนั้นจะมีสนิมเป็นสีดำหรือเทาดำ
- โลหะทองแดงที่นำมาสร้างพระเครื่องนั้นจะมีสนิมเป็นน้ำตาลหรือน้ำตาลอมดำ
ปัจจุบันนี้มีการทำปลอมพระเหรียญแม้แต่สีสนิมของโลหะก็ยังมีให้พบเห็นมากมาย แต่อย่างไรก็ตามจะทำได้ไม่เหมือนของแท้เพราะสนิมของแท้จะดูมีธรรมชาติมากกว่าทั้งสีที่แก่อ่อนไม่เท่ากันในแต่ละจุดของเหรียญ สีสนิมเก่าที่ดูแห้งไม่สดใหม่ สนิมที่อยู่ในซอกที่ไม่ถูกสัมผัสจะหนากว่าจุดที่สัมผัสได้ง่าย
4.ผิวของเหรียญจะต้องแห้งไม่มีความมันวาวให้พบเห็นอายุเหรียญยิ่งเก่าจะยิ่งแห้งมากขึ้นตามลำดับเนื่องจากความชื้นที่ถูกคายออกมาเองตามธรรมชาติและจากอุณภูมิที่ร้อนในบ้านเรา
5.สีหรือวรรณะของเหรียญจะต้องจางลงทั้งสีที่ตัวเนื้อโลหะหรือสีของลงยาหรือกะไหล่ต่างๆที่ทำไว้ตอนเริ่มสร้างจะต้องซีดจางลงหม่นลงตามกาลเวลาตามธรรมชาติ แต่ของปลอมนั้นเนื้อโลหะจะดูเยิ้มและสดในส่วนที่เป็นสีของกะไหล่จะดูเปียกและเหนอะและตัวกะไหล่ของปลอมจะหนามากเมื่อเทียบกับของแท้
6.เหรียญโบราณยุคต้นจะมีความบางมากโดยเฉพาะเหรียญเนื้อทองคำจะมีความบางเป็นพิเศษซึ่งของปลอมจะทำออกมาหนากว่าอย่างเห็นได้ชัด
7.ศิลปะในรายละเอียดของพิมพ์ของเหรียญยุคต้นนั้นจะเป็น”ศิลปะแบบนูนต่ำ” แต่มีรายละเอียดครบถ้วนและอ่ออนช้อยและงดงามซึ่งเป็นความสามารถของช่างศิลป์ในยุคต้น ซึ่งถ้าเราเคยศึกษาของจริงมาแล้วจะสามารถแยกแยะได้ง่ายขึ้น
8.ต้องทราบและเคยเห็นลักษณะของพระแท้ในเรื่องส่วนประกอบต่างๆให้เข้าใจเสียก่อนเช่น การจดจำการทำห่วงเชื่อมและลักษณะของน้ำยาที่ใช้ประสาน ,การจดจำขอบเหรียญที่เป็นเหรียญข้างเลื่อย, การจดจำขอบเหรียญที่เป็นเลื่อยข้างปั๊มกระบอก, การจดจำเหรียญปั๊มตัด ต้องศึกษาสิ่งเหล่าให้ชำนาญเสียก่อนเวลาไปดูจริงๆจะได้ไม่สับสนและถูกหลอกได้ง่าย เพราะของปลอมนั้นจะทำมาให้เราได้พบเจอทุกรูปแบบถ้าเราไม่ชำนาญก็จะผิดพลาดได้ แต่ถ้าท่านศึกษาและพิจารณาตามขั้นตอนต่างๆที่ข้าพเจ้าได้แนะนำอย่างครบถ้วนแล้วจะช่วยให้ลดข้อผิดพลาดต่างๆได้อย่างแน่นอน

พระอริยสงฆ์ ท่องเที่ยวไทย ความรู้คู่ไทย

อาหารและการปรุง แนะนำแฟชั่น ดูแลรถ

ยาและอาหารเสริม

หลวงปู่ไข่ วัดเชิงเลน

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 24 May 2025 16:12:00 +0000

ประวัติ หลวงปู่ไข่ วัดเชิงเลน เกจิดังนักปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ เมตตาสูง ผู้สร้างพระเครื่องยอดนิยม หายาก พุทธคุณเลื่องชื่อรอบด้าน

อินฺทสโรภิกฺขุ (ไข่) หรือที่รู้จักกันดีในหมู่นักสะสมพระเครื่องว่า หลวงปู่ไข่ วัดเชิงเลน ภูมิลำเนาเป็นชาวแปดริ้ว เกิดที่ตำบลท่าไข่ อำเภอเมือง จังหวัดฉะเชิงเทรา เมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ.2400 โยมบิดาชื่อกล่อม โยมมารดาชื่อบัว เมื่อท่านอายุได้ 6 ขวบโยมบิดาได้นำท่านไปฝากกับหลวงพ่อปาน วัดโสธรฯ เพื่อให้เรียนหนังสือ ต่อมาจึงได้บวชเป็นสามเณร และได้ฝึกหัดเทศน์จนมีชื่อเสียงในทางเทศน์มหาชาติ

เมื่อหลวงพ่อปานมรณภาพลงหลวงปู่ไข่จึงได้เดินทางไปอยู่กับพระอาจารย์จวง วัดน้อย อำเภอพนัสนิคม ชลบุรี จนท่านอายุได้ 15 ปี พระอาจารย์จวงก็มรณภาพลง ท่านจึงเดินทางมาจำพรรษาอยู่ที่วัดหงษ์รัตนาราม บางกอกใหญ่ เรียนพระปริยัติธรรมอยู่ 3 ปี แล้วจึงย้ายไปอยู่กับพระอาจารย์เอี่ยม วัดลัดด่าน สมุทรสงคราม

สามเณรไข่ในตอนนั้น ได้ศึกษาพระธรรมวินัยและพระปริยัติธรรมจนอายุครบบวช จึงได้อุปสมบทที่วัดลัดด่าน โดยมี พระอาจารย์เนตร วัดบ้านแหลม เมืองสมุทรสงคราม เป็นพระอุปัชฌาย์ พระอาจารย์เอี่ยม วัดลัดด่าน เมืองสมุทรสงคราม เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระอาจารย์ภู่ วัดบางกะพ้อม เมืองสมุทรสงคราม เป็นพระอนุสาวนาจารย์ หลังจากนั้นท่านก็ได้ไปเรียน วิปัสสนากรรมฐานกับพระอาจารย์รูปหนึ่งที่ จังหวัดกาญจนบุรี แล้วจึงกลับมาอยู่ที่วัดลัดด่านอีกครั้งหนึ่ง

หลวงปู่ไข่ท่านออกธุดงค์เป็นประจำทุกปี ท่านออกธุดงค์อยู่ได้ 15 ปี เวลาท่านธุดงค์ผ่านไปทางใด ถ้ามีผู้คนทุกข์ยากหรือเจ็บไข้ได้ป่วยท่านก็ช่วยรักษาให้หายโดยตลอด เกียรติคุณของท่านก็เป็นที่รู้จักจนมาถึงกรุงเทพฯ จึงมีผู้มานิมนต์ท่านให้มาจำพรรษาอยู่ที่วัดบางยี่เรือ 1 พรรษา แล้วท่านก็ออกธุดงค์ไปในป่าอีก

ต่อมาท่านจึงได้เดินทางเข้ากรุงเทพฯ และเห็นว่าวัดบพิตรพิมุข (วัดเชิงเลน) เป็นวัดที่เงียบสงบดี จึงได้เข้ามาจำพรรษาอยู่ที่วัดบพิตรพิมุขตลอดมา ระหว่างที่ท่านอยู่ที่วัดนี้ท่านก็ได้สอนพระกรรมฐานแก่พระภิกษุสามเณรและ ฆราวาสเสมอมา นอกจากนี้ ก็ได้ช่วยรักษาผู้ที่ป่วยไข้ได้ทุกข์มากมาย ทั้งยังได้บอกบุญแก่ญาติโยมให้ช่วยสร้างพระพุทธปฏิมากร ซ่อมแซมพระพุทธรูปของเก่าที่ชำรุด สร้างพระไตรปิฎก และปฏิสังขรณ์ซ่อมแซมกุฏิภายในวัด จนเจริญรุ่งเรืองมาจนทุกวันนี้

ชื่อเสียงของหลวงปู่ไข่ วัดเชิงเลน นั้นโด่งดังมาหลายทศวรรษแล้ว เพราะเป็นพระเกจิอาจารย์ผู้สร้าง พระปิดตา เนื้อผงคลุกรัก ที่มากด้วยพุทธคุณ และ เหรียญรูปเหมือน มีค่านิยมสูงในวงการพระเครื่อง นอกจากนี้ยังมีพระอรหัง กลีบบัวเคลือบ และไม่เคลือบ เครื่องราง เช่น ตะกรุด ผ้าประเจียด และรูปถ่าย แม้ หลวงปู่ไข่ ไม่ได้มียศถาบรรดาศักดิ์ เป็นเพียงพระหลวงตาประจำวัด แต่การปฏิบัติและกิตติคุณของท่าน เป็นที่เลื่องลือว่าทรงวิทยาวรคุณ เป็นพระวิปัสสนาที่มีชื่อเสียง และมีคุณธรรมสูง เป็นที่ยอมรับในหมู่นักปฏิบัติธรรม

เมื่อครั้งที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ นอกจากจะเป็นผู้เคร่งครัดในการปฏิบัติแล้ว ท่านได้สร้างพระแจกให้ลูกศิษย์ และผู้ที่มานมัสการท่าน เพื่อนำไปบูชาให้เกิดสิริมงคลอีกด้วย ปรากฏว่าวัตถุมงคลหลวงปู่ไข่ วัดเชิงเลนที่ท่านแจกไปนั้น เป็นที่ยอมรับกันทั่วไปว่าเด่นในด้านเมตตา คงกระพัน มหาอุด และดีพร้อมไปเสียทุกอย่าง

หลวงปู่ไข่เริ่มอาพาธด้วยโรคชราตั้งแต่วันที่ 7 มกราคม พ.ศ.2475 ครั้นวันที่ 16 มกราคม พ.ศ.2475 เวลา 13.25 น. ก็ถึงแก่มรณภาพ

ก่อนเวลาที่จะมรณภาพ หลวงปู่ได้ข่มความทุกข์เวทนาอยู่ในเวลานั้น ให้หายไปได้ ประดุจบุคคลที่ไม่มีอาการเจ็บป่วยใด ๆ แล้วขอให้ศิษย์ที่พยาบาลอยู่ ประคองตัวให้ลุกขึ้นนั่ง และให้จุดธูปเทียนบูชาพระ เมื่อกระทำนมัสการบูชาพระเสร็จแล้วก็เจริญสมาธิสงบระงับจิต เงียบเป็นปกติอยู่ประมาณ 15 นาที ก็หมดลมปราณ

ถึงวาระสุดท้ายศิษย์ผู้คอยเฝ้าพยาบาลอยู่ จึงประคองตัวหลวงปู่ไข่ให้นอนลง รวมอายุได้ 74 ปี พรรษา 54 พรรษา

พระอริยสงฆ์ ท่องเที่ยวไทย ความรู้คู่ไทย

อาหารและการปรุง แนะนำแฟชั่น ดูแลรถ

ยาและอาหารเสริม

พระปิดตา

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 22 May 2025 08:31:00 +0000

"พระปิดตา" ทำไมต้องปิดตา? เผยตำนานสมัยพุทธกาล ก่อนมาเป็นพระเครื่องยอดนิยม

พระปิดตา เป็นพระที่เชื่อว่ามีพุทธคุณในเรื่องของเมตตา มหานิยม หากมีการปลุกเสกจากเกจิอาจารย์ดังๆ บางท่านก็สามารถช่วยป้องกัน แคล้วคลาดจากเรื่องร้ายๆ ได้รับอิทธิพลมาจากประเทศกัมพูชา ก่อนขยายอิทธิพลเข้าสู่วงการการสร้างพระเครื่องของไทย ในยุคแรกๆ พระปิดตาสร้างจากเนื้อโลหะ

พระปิดตาเนื้อโลหะยุคแรกๆ ได้แก่ พระปิดตากรุวัดท้ายย่าน อำเภอสรรคบุรี จังหวัดชัยนาท ต่อมาจึงมีการสร้างพระปิดตาเนื้อผงคลุกรักและพระปิดตาอื่น ๆ เช่น พระปิดตาหลวงพ่อแก้ว วัดเครือวัลย์ จังหวัดชลบุรี จนได้รับความนิยมแพร่หลายช่วงต้นกรุงรัตนโกสินทร์ เช่น พระปิดตาวัดพลับ (วัดราชสิทธาราม) พระปิดตาวัดหนัง พระปิดตาวัดทอง พระปิดตาหลวงปู่ศุข พระปิดตาแร่บางไผ่ และ พระปิดตาหลวงปู่ยิ้ม เป็นต้น

ทำไมต้องปิดตา?

ความหมายเบื้องต้นแห่งการปิดตาก็คือการปิด "ทวาร" หรือทางเข้าทางออกแห่งอาสวะกิเลสทั้งหลายซึ่ง เราชื่อกันว่าร่างกายของมนุษย์ (หรือสัตว์) มี "ทวาร" หมายถึง ประตูแห่งการเข้าออก 9 ทาง ได้แก่ ตา 2 จมูก 2 หู 2 ปาก 1 รวมทั้ง ช่องทางขับถ่ายด้านหน้าและด้านหลังอีก 2 รวมเป็น ทวารทั้ง 9

นอกจากนี้พระปิดตายังเป็นพระเครื่องสะท้อนถึงการสงบของจิตใจด้วยการ "ปิดตา" แง่ปริศนาธรรม การปิดตา หมายถึง ไม่รับรู้เรื่องวุ่นวายต่างๆ การสำรวมใจจากกิเลสและสิ่งยั่วยวนต่างๆ อย่างเวลาเวลาเราจะฝึกนั่งสมาธิ เพื่อความสงบของจิต เราก็ต้องหลับตา

พระปิดตาจะมีทั้งหมด 3 ประเภท

1.พระปิดตามหาอุด ชนิดปิดตานั่งยอง หรือ พระปิดตากุมารในพระครรภ์ ตามความหมายเดิมคือ โพธิสัตว์เจ้าในพระครรภ์ เป็นพระปิดทวารทั้งเก้าเต็มภาค ปราศจากกิเลสเหมือนทารกในครรภ์ มีพุทธคุณด้านคงกระพันชาตรี แคล้วคลาด ป้องกันอันตรายต่าง ๆ ภัยไม่มี บารมีบังเกิด

2.พระปิดตานั่งขัดสมาธิ ยกหัตถ์ปิดทวารทั้งเก้า “ภควัม” ตามความหมายของพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตสถานหมายความถึง พระปิดทวารทั้งเก้า ปิดตา คว่ำพระพักตร์ มีพุทธคุณด้านการป้องกันอันตรายต่าง ๆ

3.พระปิดตานั่งขัดสมาธิ ยกหัตถ์ทั้งสองขึ้นปิดพระพักตร์ เว้นส่วนอื่น เป็นพระเมตตามหานิยมและลาภผล เรียกว่า “ พระควัมปติ” หรือ "พระควัมบดี"

พระปิดตายอดนิยม 10 อันดับ

อันดับ 1. หลวงพ่อแก้ว วัดเครือวัลย์ (ชลบุรี)

พระปิดตาของหลวงพ่อแก้วได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในสุดยอดของประเทศ สร้างขึ้นจากผงคลุกรักที่มีความเข้มขลังสูงและกรรมวิธีโบราณ เน้นพุทธคุณด้านเมตตามหานิยม แคล้วคลาด และคงกระพันชาตรี พระของท่านมีหลายพิมพ์ เช่น พิมพ์ใหญ่ พิมพ์กลาง พิมพ์เล็ก ล้วนได้รับความนิยมสูง ปัจจุบันหายากมากและมีมูลค่าสูงในตลาดพระเครื่อง

อันดับ 2. หลวงพ่อเอี่ยม วัดสะพานสูง (นนทบุรี)

พระปิดตาหลวงพ่อเอี่ยมโด่งดังเรื่องความศักดิ์สิทธิ์และพุทธคุณครอบจักรวาล โดยเฉพาะด้านเมตตามหานิยม ค้าขายดี และแคล้วคลาด พระที่ท่านสร้างมักใช้ผงวิเศษตามตำรับวัดสะพานสูง และมีเอกลักษณ์เฉพาะ เช่น พิมพ์ชะลูด และพิมพ์ยันต์กลับ เป็นพระที่นักสะสมต้องการมาก

อันดับ 3. หลวงปู่ทับ วัดทอง (กรุงเทพฯ)

หลวงปู่ทับเป็นพระอาจารย์ยุคต้นรัตนโกสินทร์ที่มีชื่อเสียงเรื่องพุทธาคม พระปิดตาของท่านมีลักษณะศิลป์ที่เป็นเอกลักษณ์ เรียกว่าพระปิดตาจัมโบ้ มีพุทธคุณด้านแคล้วคลาด คงกระพัน มหาอุด นิยมกันในหมู่ทหาร ตำรวจ และนักเสี่ยงภัย ปัจจุบันเป็นพระที่มีราคาสูงและหายาก

อันดับ 4. หลวงปู่เอี่ยม วัดหนัง (กรุงเทพฯ)

พระปิดตาหลวงปู่เอี่ยมถือเป็นพระยุคต้นของกรุงเทพฯ ที่มีพุทธคุณสูงโดยเฉพาะพิมพ์ “ยันต์ยุ่ง” ซึ่งถือว่าเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของท่าน เชื่อกันว่าเด่นด้านแคล้วคลาด คงกระพัน มหาอุด และเมตตามหานิยม พระของท่านสร้างด้วยผงวิเศษและปลุกเสกตามวิชาสายวัดหนังอย่างเข้มขลัง

อันดับ 5. หลวงปู่ไข่ วัดเชิงเลน (กรุงเทพฯ)

พระปิดตาหลวงปู่ไข่ไม่ค่อยปรากฏในตลาดมากนัก แต่เป็นที่รู้จักดีในหมู่คนท้องถิ่นและผู้มีศรัทธา สร้างจากผงวิเศษและว่านมงคล มีพุทธคุณเด่นด้านเมตตามหานิยม ค้าขายดี และป้องกันคุณไสย พระของท่านมีรูปแบบเรียบง่ายแต่เปี่ยมด้วยพลังศรัทธา

อันดับ 6. หลวงพ่อทับ วัดอนงคาราม (กรุงเทพฯ)

หลวงพ่อทับ วัดอนงค์ เป็นพระเกจิผู้เรืองเวทย์ในยุครัตนโกสินทร์ตอนต้น พระปิดตาของท่านมีขนาดเล็กกระทัดรัด ศิลปะประณีต นิยมสร้างด้วยเนื้อผงคลุกรักหรือเนื้อผงพุทธคุณ เชื่อกันว่าเด่นทางด้านป้องกันภัย แคล้วคลาด และเมตตา เป็นพระที่นับถือกันมากในยุคนั้น

อันดับ 7. หลวงปู่จีน วัดท่าลาดเหนือ (ฉะเชิงเทรา)

พระปิดตาของหลวงปู่จีนมีชื่อเสียงในด้านความศักดิ์สิทธิ์ โดยเฉพาะพิมพ์เศียรโต และพิมพ์พุงป่องที่เป็นเอกลักษณ์ พระของท่านสร้างด้วยผงพุทธคุณที่เข้มขลัง ผสมกับผงปูนเปลือกหอยบดละเอียด เชื่อกันว่าเด่นทางเมตตามหานิยม โชคลาภ และการค้าขาย

อันดับ 8. หลวงปู่จัน วัดโมลี (กรุงเทพฯ)

พระปิดตาของหลวงปู่จันเป็นหนึ่งในพระเก่าแก่สมัยต้นกรุงเทพฯ มีศิลปะคล้ายพระปิดตายุคต้น เช่น วัดหนัง วัดทอง เน้นพุทธคุณด้านเมตตา คุ้มครองภัย และเจริญลาภ มีความประณีตในการสร้าง ใช้ผงวิเศษที่ได้รับการปลุกเสกอย่างเข้มขลัง ปัจจุบันหาชมได้ยาก

อันดับ 9. หลวงปู่ยิ้ม วัดหนองบัว (กาญจนบุรี)

หลวงปู่ยิ้มเป็นพระเกจิผู้มีชื่อเสียงมากทางภาคตะวันตก พระปิดตาของท่านสร้างขึ้นจากผงพุทธคุณผสมผงเก่าหลวงพ่อแก้ว มีเอกลักษณ์เฉพาะ เช่น พิมพ์ยันต์ยุ่ง และพิมพ์ชะลูด พุทธคุณเด่นด้านแคล้วคลาด เมตตา และคงกระพัน พระของท่านหายากและมีมูลค่าสูงมากในวงการ

อันดับ 10. หลวงปู่โต๊ะ วัดประดู่ฉิมพลี (กรุงเทพฯ)

พระปิดตาหลวงปู่โต๊ะได้รับความนิยมสูงมาก โดยเฉพาะรุ่นหลังยันต์ดวง และจัมโบ้ 2 ที่มีพุทธคุณครบถ้วน ทั้งเมตตา แคล้วคลาด โชคลาภ และคงกระพัน ท่านเป็นพระเกจิยุคหลังที่ปลุกเสกได้เข้มขลังจนพระมีอิทธิฤทธิ์ เป็นที่ศรัทธาของทั้งนักสะสมและประชาชนทั่วไป

การพิจารณา "พระปิดตา" ว่าแท้หรือไม่ มีข้อสังเกตหลัก ๆ ที่นิยมใช้กันในวงการพระเครื่องดังนี้:

🔍 1. พิมพ์ทรงต้องถูกต้อง

พระแท้จะต้องมี "พิมพ์" หรือรูปแบบที่ถูกต้องตามตำราหรือแม่พิมพ์เดิมของพระเกจิแต่ละท่าน
ต้องมีลักษณะเอกลักษณ์ เช่น ขนาด องค์ประกอบ ใบหน้า มือ พับขา ฯลฯ ที่ไม่ผิดเพี้ยนจนเกินไป
ถ้าพิมพ์เพี้ยนมาก หรือละเอียดไม่คม อาจเป็นพระปลอม หรือพระเลียนแบบ

🔍 2. เนื้อพระต้องเป็นธรรมชาติ

พระเก่าแท้จะมีเนื้อที่ "จัดจ้าน" และแสดงให้เห็นถึง "ความเก่า" อย่างเป็นธรรมชาติ เช่น รอยยุบ รอยราน ราเก่า ผิวแห้ง ผิวตึง ฯลฯ
ถ้าเป็นพระผง จะต้องเห็นส่วนผสมของผงวิเศษ เช่น ผงเก่า ว่าน ดอกไม้แห้ง เส้นเกศา เป็นต้น
เนื้อปลอมมักมีผิวแปลกตา มันเงา หรือแข็งกระด้างจนผิดธรรมชาติ

🔍 3. ความเก่าของผิว (ธรรมชาติของการใช้งาน)

ผิวพระแท้จะมี "คราบกรุ" หรือ "รอยผ่านกาลเวลา" อย่างสมจริง เช่น รอยสัมผัสจากการใช้ รอยถลอกเบา ๆ หรือคราบคล้ำจากการขึ้นคอ
พระเก่าที่ถูกใช้มักไม่สมบูรณ์แบบ แต่จะดูแล้ว "น่าศรัทธา" และน่าเก็บ

🔍 4. ความเชื่อมโยงกับสายตรงหรือผู้รู้

พระแท้จะมีข้อมูลอ้างอิงชัดเจน เช่น มาจากวัดโดยตรง มีประวัติการสร้าง มีภาพในหนังสือ หรือมีการยืนยันจากผู้รู้สายตรง
หากไม่มีแหล่งที่มาน่าเชื่อถือ ควรตรวจสอบกับผู้เชี่ยวชาญก่อนตัดสินใจ

🔍 5. ตำหนิและจุดเฉพาะตัว

พระแท้จากแม่พิมพ์เดิมมักจะมี “ตำหนิประจำพิมพ์” เช่น รอยเส้นเล็ก ๆ รอยยุบเฉพาะจุด หรือจุดกระทบที่เกิดจากแม่พิมพ์
นักเล่นพระสายเก่งจะรู้ว่าพระแต่ละรุ่นมีตำหนิจุดไหนบ้าง เช่น "พระปิดตาหลวงปู่เอี่ยม ยันต์จะเบี้ยวซ้าย", "หลวงพ่อแก้วมีรอยรักซึมเป็นชั้น"

พระอริยสงฆ์ ท่องเที่ยวไทย ความรู้คู่ไทย

อาหารและการปรุง แนะนำแฟชั่น ดูแลรถ

ยาและอาหารเสริม

หลวงปู่โต๊ะ วัดประดู่ฉิมพลี

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 21 May 2025 00:08:00 +0000

หลวงปู่โต๊ะ เกิดเมื่อวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2430 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ท่านเป็นชาวสมุทรสงครามโดยกำเนิด

เป็นบุตรของนายพลอย และนางทับ รัตนคอน มีพี่น้องอยู่ร่วมกัน 2 คน ซึ่งถึงแก่กรรมก่อนหลวงหลวงปู่โต๊ะตั้งนานแล้ว ในวัยเด็ก เด็กชายโต๊ะ ได้เข้าเรียนวิชาอยู่ที่วัดเกาะแก้ว (จังหวัดสมุทรสงคราม) ใกล้บ้านเกิดของท่าน เมื่อมารดาถึงแก่กรรม พระภิกษุแก้ว เห็นความขยันหมั่นเพียรของเด็กชายโต๊ะ จึงได้พาเด็กชายโต๊ะ มาฝากอยู่กับพระอธิการสุข เจ้าอาวาสวัดประดู่ฉิมพลีในสมัยนั้น ท่านได้มาเรียนหนังสืออยู่ที่วัดประดู่ฉิมพลีอยู่เป็นเวลาอยู่ 4 ปี ก็ได้บรรพชาเป็นสามเณรเมื่ออายุได้ 17 ปี เมื่อปี พ.ศ. 2447 โดยมีพระอธิการสุขเป็นอุปัชฌาย์

บรรพชาได้วันเดียวพระอธิการสุข ซึ่งเป็นพระอุปัชฌาย์และผู้อุปการะของท่านก็ได้มรณภาพ นายคล้าย นางพันธ์ ซึ่งเป็นพี่ชายกับพี่สะใภ้ของพระอธิการสุข และมีบ้านอยู่ใกล้วัดประดู่ฉิมพลีจึงได้อุปการะท่านต่อมา เมื่อบรรพชาแล้ว ท่านก็มาเรียนศึกษาพระธรรมวินัยอยู่ที่ วัดประดู่ฉิมพลี ซึ่งต่อมามีพระอธิการคำ เป็นเจ้าอาวาสสืบต่อมา พร้อมทั้งเรียนกรรมฐานกับพระอาจารย์พรหม วัดประดู่ฉิมพลีอีกท่านหนึ่งด้วย

จนกระทั่งเมื่อมีอายุได้ 20 ปี สามเณรโต๊ะ ได้เข้าพิธีอุปสมบทเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2450 ณ พัทธสีมา วัดประดู่ฉิมพลี โดยมีพระครูสมณธรรมสมาทาน (แสง) วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ เป็นพระอุปัชฌาย์ พระครูอักขรานุสิต (ผ่อง) วัดนวลนรดิศ เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระครูธรรมวิรัต (เชย) วัดกำแพง เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ได้รับฉายาทางธรรมว่า อินทสุวัณโณ หลังจากนั้น ท่านได้เรียนศึกษาปฏิบัติคันทธุระ วิปัสสนาธุระ จนกระทั่งสอบได้นักธรรมชั้นตรี ต่อมาพระอธิการคำ ได้มรณภาพลง ทางคณะสงฆ์จึงได้แต่งตั้งท่านให้ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดประดู่ฉิมพลีสืบต่อมาเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2456

หลวงปู่โต๊ะ ได้ออกธุดงค์จาริกไปทั่วทุกภาคในประเทศไทย ทั้งภาคเหนือ ภาคอีสาน ภาคใต้ ท่านได้ไปศึกษาพระปริยัติธรรม โดยได้ไปฝากตัวเป็นศิษย์กับหลวงพ่อรุ่ง วัดท่ากระบือ เรียนวิชาพุทธาคม และได้ไปฝากตัวเป็นลูกศิษย์กับ หลวงพ่อโหน่ง วัดคลองมะดัน และก็ได้ธุดงค์ไปยังภาคเหนือเพื่อศึกษาวิชากับพระอาจารย์อีกหลายท่าน และในขณะที่ท่านเดินธุดงค์ ท่านก็ได้เรียนวิปัสสนากรรมฐานกับ หลวงพ่อชุ่ม วัดราชสิทธาราม ส่วนสหธรรมิกของท่านที่มีชื่อเสียงได้แก่ หลวงพ่อปาน วัดบางนมโค หลวงพ่อสด วัดปากน้ำ หลวงพ่อแฉ่ง วัดบางพัง หลวงพ่อกล้าย วัดหงส์รัตนาราม และต่อจากนั้น ท่านก็เดินทางไปยังภาคใต้ ไปที่จังหวัดปัตตานี และเมื่อหลวงปู่ท่านกลับมาที่ จังหวัดธนบุรี กลับมายังวัดประดู่ฉิมพลี ท่านก็ได้สร้างพระพุทธบาทจำลอง

หลวงปู่โต๊ะ ท่านได้เริ่มอาพาธด้วยโรคชรา เนื่องจากว่า ตั้งแต่ตอนที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ มีผู้คนมานิมนต์ท่านให้ออกมาให้พร หรือ ขอความช่วยเหลือ ท่านจึงไม่ค่อยมีเวลาพักผ่อน สุขภาพท่านจึงไม่ค่อยแข็งแรง แต่ยังพอฉันอะไรได้ แม้จะรักษาอย่างดีเท่าใด แต่สุขภาพ กายสังขารของท่านก็ไม่อาจจะทนไหว ท่านได้อาพาธครั้งสุดท้ายเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2524 และก่อนมรณภาพได้เพียง 7 วัน ท่านลุกจากเตียงไม่ได้เลย จนกระทั่งเมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2524 คณะลูกศิษย์ทีเป็นพยาบาล ได้มาถวายรังนกอีก แต่คราวนี้สังเกตได้ว่า แขนของท่าน บวม ท่านอยู่ได้จนกระทั่งเมื่อเวลา 9:55 น. ท่านได้ถึงแก่มรณภาพลงด้วยอาการสงบ รวมสิริอายุได้ 93 ปี 73 พรรษา

พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรทรงพระกรุณาโปรดให้เชิญศพไปตั้งที่ศาลา 100 ปี วัดเบญจมบพิตร พระราชทานเกียรติยศศพเป็นพิเศษ เสมอพระราชาคณะชั้นธรรม พระราชทานโกศโถบรรจุศพ พร้อมฉัตรเบญจาเครื่องประกอบเกียรติยศครบทุกประการ พระราชทานพระบรมราชานุเคราะห์แก่การศพโดยตลอด เสด็จฯ ไปทรงเป็นประธานในการทรงบำเพ็ญพระราชกุศล 7 วัน 50 วัน 100 วัน และตามโอกาสอันควรหลายวาระ พระราชทานเพลิงศพ ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิสริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส

พระอริยสงฆ์ ท่องเที่ยวไทย ความรู้คู่ไทย

อาหารและการปรุง แนะนำแฟชั่น ดูแลรถ

ยาและอาหารเสริม

หลวงพ่อแก้ว วัดเครือวัลย์

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 20 May 2025 18:36:00 +0000

"หลวงพ่อแก้ววัดเครือวัลย์"จากหลักฐานที่ค้นคว้าได้ หลวงพ่อแก้วท่านถือกำเนิดมาจากครอบครัวของชาวประมง ทางจังหวัดเพชรบุรี เมื่อประมาณ พ.ศ.2337

เมื่อท่านมีอายุพอสมควรแล้ว บิดารมารดาของท่าน ก็ได้พาท่านไปฝากกับสมภารวัดในละแวกนั้น เพื่อให้ท่านได้มีโอกาสเล่าเรียนหนังสือ เพราะการศึกษาในสมัยนั้นยังไม่เจริญก้าวหน้า ต้องอาศัยเรียนจากวัด โดยมีพระสงฆ์เป็นผู้ให้ความรู้ ด้วยเหตุนี้เองที่ทำให้วิถีชีวิตของท่านได้เปลี่ยนเส้นทางจากชาวประมง กลายมาเป็นเด็กวัด และภายหลังได้เป็นหลวงพ่อแก้วในกาลต่อมา ดังที่รู้จักกันของสาธุชนทั่วๆ ไป ถึงทุกวันนี้

ชีวิตในปฐมวัย ในระหว่างที่ท่านได้ใช้ชีวิตศึกษาเล่าเรียนอยู่ในวัดนั้น ปรากฏว่าท่านเป็นผู้มีอุปนิสัยแตกต่างไปจากเด็กทั่วๆไป คือ แทนที่ท่านจะเกเรหรือซุกซนตามวิสัยเด็กทั่วๆไป แต่ตรงกันข้าม ท่านกลับมีความสงบเสงี่ยมเรียบร้อย มีเมตตา กรุณา เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ต่อเพื่อนๆ ตลอดจนสัตว์ต่างๆ ไม่ว่าสัตว์เล็กหรือสัตว์ใหญ่ที่อาศัยวัดเป็นอย่างดี ประกอบด้วยท่านเป็นผู้มีความวิริยะอุตสาหะและมีสติปัญญาอันชาญฉลาด ในการเรียนรู้วิชาการต่างๆ จนเป็นที่รักใคร่ของอาจารย์ครูสอนเป็นอันมาก ความแตกต่างที่ผิดไปจากวิสัยของเด็กนี้เอง ที่ทำให้สมภารเจ้าวัด เล็งเห็นว่า ถ้าเด็กคนนี้มีโอกาสบวชอยู่ในพระพุทธศาสนาแล้ว ต่อไปภายภาคหน้าจะเป็นกำลังอันสำคัญแก่พระศาสนามิใช่น้อย ด้วยเหตุนี้เอง ท่านสมภารเจ้าวัดจึงจัดแจงให้เด็กชายแก้ว ได้บรรพชาเป็นสามเณรแก้ว ตั้งแต่นั้นมา

การบรรพชาอุปสมบท

เมื่อท่านได้บรรพชาเป็นสามเณรแล้ว ท่านได้ตั้งใจศึกษาเล่าเรียนพระธรรมวินัย จนมีความรู้ความสามารถเป็นอย่างดี ครั้นเมื่อมีอายุครบบวชแล้ว ท่านได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุในพระพุทธศาสนา อาศัยที่ท่านมีความเพียร ความอดทนเป็นที่ตั้งอยู่แล้ว ท่านจึงมีความสนใจที่จะศึกษาค้นคว้าคำสอนในพระพุทธศาสนาให้แตกฉานยิ่งขึ้น จึงได้เข้ามาศึกษาบาลีไวยากรณ์ ซึ่งตามภาษาโบราณ เรียกกันว่า เรียนหนังสือใหญ่ ที่กรุงเทพฯ จนมีความรู้ความสามารถ เป็นอย่างยิ่ง

การเผยแพร่พระศาสนา

เมื่อท่านได้ศึกษาพระพุทธวจนะตามพระบาลี จนมีความรู้ความเข้าใจดีแล้ว อาศัยความที่ท่านเป็นผู้มีคุณธรรมสูง มาตั้งแต่วัยเด็ก ประกอบกับท่านได้ศึกษาหลักธรรมในพระพุทธศาสนา ของพระพุทธเจ้าอย่างขว้างขวาง เมื่อมีวิชาความรู้พอที่จะแนะนำสั่งสอนผู้อื่นได้แล้ว ท่านจึงตั้งใจจะจาริกแสวงบุญ โดยเผยแพร่พระพุทธวจนะ เพื่อประโยชน์เกื้อกูล เพื่อความสุข และเพื่ออนุเคราะห์แก่ชาวโลกเป็นอันมาก เพื่อแบ่งส่วนกุศล ความรู้ ให้แก่ผู้ที่สนใจหลักธรรม ในพระพุทธศาสนา ในสมัยนั้นตรงกับรัชกาลที่สอง

คุณธรรมหลวงพ่อแก้ว

หลวงพ่อแก้ว ท่านเป็นพระที่มีคุณธรรมสูง มีคุณธรรมเป็นเวทย์มนต์ คาถาขลังและศักดิ์สิทธิ์ ท่านตั้งอยู่ในพรหมวิหารธรรม มี เมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา เป็นภาคพื้นในจิตใจของท่าน จิตใจของท่านเปี่ยมไปด้วยความรัก และความสงสารในสัตว์โลก พลอยยินดีด้วยเมื่อเห็นเขาได้ดี และวางใจเป็นกลาง ไม่ดีใจและไม่เสียใจเมื่อผู้อื่นถึงความวิบัติ อาศัยความที่ท่านเป็นผู้ที่มีเมตตาจิตสูงเช่นนี้ ท่านจึงชอบสร้างพระเป็นรูปพระปิดตา เพราะพระปิดตาแบบนี้เป็นสัญญาลักษณ์แห่งการไม่ดูไม่มองอะไร คือไม่เพ่งโทษ และหาโทษผู้อื่น ตั้งความเมตตาและกรุณา เที่ยงตรงต่อมนุษย์และสัตว์อื่นเสมอกันหมด ดุจดังพื้นแผ่นดินที่มั่นคง ไม่ยินดียินร้ายในของหอมและของเหม็นที่พวกมนุษย์ทิ้งลงแผ่นดิน ฉะนั้นหลวงพ่อแก้ว ท่านวางจิตเป็นกลาง ไม่รักคนนี้ เกลียดคนนั้น หรือชังคนโน้น ไม่ปรารถนาให้ใครเดือดร้อนเพราะท่าน ท่านถือหลักว่า ใครใคร่ลาภ จงได้ลาภ ใครใคร่บุญ จงได้บุญ

วิธีสร้างผงของหลวงพ่อแก้ว

การสร้างพระปิดตาหลวงพ่อแก้วนั้น ก็ไม่มีอะไรมากนัก โดยปกติแล้ว หลวงพ่อแก้ว ท่านเป็นผู้มีอุปนิสัยละเอียดรอบคอบเป็นปกติ ท่านเป็นผู้เห็นการณ์ไกล คือ ในขณะที่ท่านสอนบาลีไวยากรณ์อยู่นั้น ท่านก็ได้เก็บเอาผงที่ลบจากอักขระเอาไว้ เพราะการสอนหนังสือในสมัยนั้นจะต้องเขียนต้องลบตัวอักขระบนกระดานดำจริงๆ และนิยมกันว่า ผงอักขระที่ลบจากการเรียนภาษาบาลี ซึ่งเขียนเป็นอักษรขอมที่มีความขลังและศักดิ์สิทธิ์ แล้วท่านก็จะนำมาผสมกับผงพระพุทธคุณ หรือผงมหาราช เป็นต้น เมื่อเอาผงดินสอ และผงพุทธคุณรวมกันเข้าแล้ว ท่านก็เอาเกษรดอกไม้ต่างๆ ใบไม้ เปลือกไม้ และเนื้อไม้ มาบดให้ละเอียดเป็นผง แล้วจึงนำมาผสมกับผงอักขระ เอาน้ำข้าวมาคละเคล้าเข้ากับผง เพื่อทำให้เหนียว จนได้หล่อเป็นรูปพระ การผสมผงเพื่อสร้างเป็นรูปพระหลวงพ่อแก้วนั้น ท่านเอาผงคุณพระกับผงดินสอที่ท่านเขียนอักขระบนกระดานดำ เอาผงทั้งสองอย่างนั้นมาผสมกันเข้าไว้ แล้วเอาใบไม้ ที่เรียกกันว่า ใบไม้รู้นอนต่างชนิด เช่น ยอดสวาท เป็นต้น

เอาเกษรดอกไม้บ้าง มาบดเป็นผงให้ละเอียด ผสมคลุกเคล้าให้เข้ากันด้วยดีแล้ว จึงเอาน้ำข้าวเหนียวมาผสมทำให้เหนียว จึงเอากดลงในแม่พิมพ์ ก็สำเร็จเป็นองค์พระ อนึ่ง ชีวประวัติของหลวงพ่อแก้ว อดีตเจ้าอาวาสวัดเครือวัลย์ จังหวัดชลบุรีนี้ อาจจะไม่ตรงกับที่ท่านได้ยินได้ฟังมา เพราะประวัติของท่านอาจมีผู้จำมาคลาดเคลื่อน ซึ่งมีความผิดแปลกกันไปต่างๆ ตามที่ตนเข้าใจ

พุทธคุณที่ได้เล่าขานกันสืบทอดกันมาเกี่ยวกับวัตถุมงคลที่ท่านสร้าง ก็ได้แก่ ทางด้านเมตตามหานิยม

พระอริยสงฆ์ ท่องเที่ยวไทย ความรู้คู่ไทย

อาหารและการปรุง แนะนำแฟชั่น ดูแลรถ

ยาและอาหารเสริม

หลวงพ่อไปล่ "ฉันทสโร"

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 20 May 2025 18:00:00 +0000

หลวงพ่อไปล่ "ฉันทสโร"

ท่านเกิดในสมัยรัชกาลที่ 4 เมื่อ ปี พ.ศ. 2403 ต.บางบอนใต้ อ.บางขุนเทียน จ.ธนบุรีเมื่ออายุ 8 ขวบได้ไปศึกษาหนังสือไทยและขอมกับพระอาจารย์ทัด วัดสิงห์ ได้รับการอุปสมบทที่วัดกำแพง เมื่อ ปี พ.ศ.2426 อายุ 23 ปี โดยมีพระอาจารย์ทัด วัดสิงห์ พระอุปัชฌาย์, หลวงพ่อพ่วง วัดกก เป็นพระกรรมวาจาจารย์, หลวงพ่อดิษฐ์ วัดกำแพง เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ได้รับฉายาว่า “ฉันทสโร” หลวงพ่อไปล่ศึกษาพระธรรมวินัยอย่างเคร่งครัด ท่องบทสวดมนต์จนจบทุกบททุกคัมภีร์ จดจำได้แม่นยำ

หลังจากอุปสมบทได้ 2 พรรษา ท่านก็สามารถสวดบทปาฏิโมกข์ได้ ต่อมาหลวงพ่อไปล่ได้รับแต่งตั้งให้เป็นพระอุปัชฌาย์ในเขตบางขุนเทียนและด้วยปฏิปทาอันน่าศรัทธาเลื่อมใสของท่านนี้เองทำให้ชาวบ้านมีความเคารพนับถือท่านมาก ท่านได้รับตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดกำแพง ตั้งแต่ ปี พ.ศ.2431

พุทธคุณอันลือลั่นและประสบการณ์อันลือเลื่องจึงทำให้เหรียญของท่านเป็นที่หมายปองของนักเลงพระ ส่งผลให้ราคาค่านิยมสูงขึ้นตามลำดับ จนกระทั่งปัจจุบันต้องพูดกันที่ "หลักแสน"

รูปแบบของเหรียญคงความเป็นเอกลักษณ์ที่งดงามด้านศิลปะ โดยเหรียญของหลวงพ่อไปล่านั้นมีคำขวัญว่า "มีเหรียญหลวงพ่อไปล่ วัดกำแพง ใครจะมาฆ่าแกงก็ไม่ต้องกลัว ถึงไหนถึงกัน คงกระพันชาตรีดีนักแล"

วัตถุมงคลของหลวงปู่ไปล่ได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก เหรียญหล่อ รุ่นแรก ปี 2478 นี้ สร้างเป็น 2 เนื้อ คือ เนื้อทองฝาบาตร และเนื้อสัมฤทธิ์กลับดำ ลักษณะเป็นเหรียญหล่อโบราณ จัดสร้างเป็น 2 พิมพ์ คือ พิมพ์จอบใหญ่ และพิมพ์รูปไข่ ซึ่งจำนวนการจัดสร้างน้อยมาก ผมจะมาสอนเทคนิคการดูเหรียญหล่อ พิมพ์จอบใหญ่ อย่างละเอียดครับ เรียกได้ว่าชี้จุดจ่ายตังค์ได้เลยทีเดียว

ลักษณะเหรียญ ด้านหน้าเป็นรูปหลวงพ่อไปล่ นั่งขัดสมาธิราบ บนฐานชั้นเดียวรูปทรงจอบ มีเส้นโค้งนูน โดยรอบเหรียญ 2 เส้น ปรากฏรายละเอียดบนใบหน้าพอประมาณ ครองจีวรเห็นรัดประคดชัดเจน ด้านบนเหรียญมีหูหล่อในตัว ส่วนด้านหลังเป็นพื้นเรียบ มีอักษรไทยจารึกว่า "ที่ระฤก ๒๔๗๘"

พุทธคุณเหรียญหล่อหลวงพ่อไปล่ กล่าวไว้ว่า "เหรียญหลวงพ่อไปล่ วัดกำแพง ใครจะมาฆ่าแกงก็ไม่ต้องกลัวถึงไหนถึงกัน คงกระพันชาตรีดีนักแล"

หลวงพ่อไปล่ วัดกำแพง ได้สร้างเหรียญหล่อโบราณที่วงการนิยมกันอย่างกว้างขวาง โดยแบ่งออกเป็น 4 แบบ คือ 1.เหรียญหล่อพิมพ์จอบใหญ่ มี 2 แบบ คือ 1.เหรียญหล่อพิมพ์จอบใหญ่ เนื้อฝาบาตร หรือเนื้อทองเหลือง พิมพ์มาตรฐาน และ 2.เหรียญหล่อพิมพ์จอบใหญ่ เนื้อสัมฤทธิ์ พิมพ์ชาวบ้าน ลักษณะเหรียญ ด้านหน้าเป็นรูปหลวงพ่อไปล่ นั่งขัดสมาธิราบ บนฐานชั้นเดียว รูปทรงจอบ มีเส้นโค้งนูน โดยรอบเหรียญ 2 เส้น ปรากฏรายละเอียดบนใบหน้าพอประมาณ ครองจีวรเห็นรัดประคดชัดเจน ด้านบนเหรียญ มีหูหล่อในตัว

ด้านหลังมีอักษรไทยนูนสูง เขียนว่า “ที่ระฤก 2478” หล่อด้วยเนื้อทองเหลือง (ฝาบาตร) เนื้อสัมฤทธิ์ และเนื้อขันลงหิน 2.เหรียญหล่อพิมพ์รูปไข่ มี 2 เนื้อ คือเนื้อสัมฤทธิ์ และเนื้อทองเหลือง หรือเนื้อฝาบาตร
ลักษณะเหรียญ ด้านหน้าเป็นรูปหลวงพ่อไปล่ นั่งขัดสมาธิราบ บนฐานเขียง เห็นผ้าสังฆาฏิและรัดปะคดชัดเจน เป็นเหรียญรูปไข่ มีหูหล่อในตัว ด้านหลังมีอักษรไทยเขียนว่า “ที่ระฤก 2478”

มีเรื่องเล่ากันว่า ในวันทำพิธีเททองหล่อเหรียญรุ่นนี้ ปรากฏว่า สายสิญจน์ในพิธีตกลงมาถูกเทียนชัย แต่สายสิญจน์ไม่ไหม้ เป็นที่มหัศจรรย์มาก โดยขณะนั้นท่านกำลังนั่งปรกบริกรรมปลุกเสกด้วยจิตอันเป็นสมาธิแน่วแน่

3.เหรียญหล่อพิมพ์ห้าเหลี่ยม วงการเรียกว่า “รุ่นล้างป่าช้า” สร้างในวาระที่ท่านบูรณปฏิสังขรณ์ป่าช้าวัดกำแพง ซึ่งชำรุดเสียหายจากภาวะน้ำท่วม ด้านหน้าเป็นรูปพระพุทธ ประทับนั่งปางมารวิชัย บนฐานบัว 2 ชั้น อยู่ในซุ้มเรือนแก้ว มีหูหล่อในตัว ด้านหลังมีอักษรขอม แปลเป็นภาษาไทยว่า “สุคโต” และมีตัว “อุ” ด้านบน หล่อด้วยเนื้อสัมฤทธิ์

4.เหรียญหล่อพิมพ์เสมา เนื้อสัมฤทธิ์ (มีน้อยมาก) ลักษณะเหรียญ ด้านหน้าเป็นรูปหลวงพ่อไปล่ อยู่ในกรอบรูปเสมา มีห่วงหล่อในตัว ด้านหลังมีทั้งแบบหลังเรียบ และแบบหลังมีอักษรไทย เนื้อสัมฤทธิ์ เหรียญหล่อพิมพ์จอบใหญ่ และ เหรียญหล่อพิมพ์รูปไข่ สร้างในปีเดียวกัน คือ พ.ศ.2478 ในวาระที่ท่านมีอายุครบ 75 ปี โดยทำพิธีหล่อหลายครั้ง ตามความต้องการของลูกศิษย์ที่มาให้ช่างหล่อให้ เล่ากันว่า ช่างหล่อพระเป็นน้องชายแท้ๆ ของหลวงพ่อ หากมีลูกศิษย์นำเนื้อโลหะอะไรมาให้หล่อ ช่างก็จะหล่อให้ตามความประสงค์ และหลวงพ่อจะปลุกเสกให้เป็นคราวๆ ไป

หลวงพ่อไปล่ "ฉันทสโร" มรณภาพ เมื่อ ปี พ.ศ. 2489 รวมสิริอายุได้ 86 ปี 63 พรรษา

ชื่อเสียงของท่านโด่งดังถึงขั้นถูกบรรจุเป็นคำขวัญของเขตบางขุนเทียนคือ "หลวงพ่อไปล่ วัดกำแพง แหล่งเกษตรกรรม วัฒนธรรมมอญบางกระดี่ พื้นที่ทะเลกรุงเทพฯ”

พระอริยสงฆ์ ท่องเที่ยวไทย ความรู้คู่ไทย

อาหารและการปรุง แนะนำแฟชั่น ดูแลรถ

ยาและอาหารเสริม

พระครูภาวนาภิรัติ(หลวงปู่ทิม)

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 20 May 2025 17:37:00 +0000

หลวงปู่ทิม

นามเดิมชื่อทิม นามสกุลงามศรี เกิดที่บ้านหัวทุ่งตาบุตร หมู่ที่ 2 ตำบลละหารไร่ อำเภอบ้านค่าย จังหวัดระยอง มีพี่น้องร่วมท้องเดียวกันเป็นชายทั้ง 3 คน ท่านเป็นคนที่ 2 เกิดเมื่อ ปีมะแม วันศุกร์ เดือน 7 ตรงกับวันที่ 16 เดือน มิถุนายน 2422 เป็นบุตรของนายแจ้ นางอินทร์ งามศรี

หลวงปู่ทิมเป็นหลานของหลวงปู่สังข์ โดยมารดาของท่านเป็นน้องสาวหลวงปู่สังข์ หลวงปู่สังข์นี้เป็นพระปรมาจารย์ผู้เรืองวิชาอาคมอย่างยิ่งในสมัยนั้น หลวงปู่สังข์องค์นี้เป็นผู้ก่อตั้งวัดละหารไร่ขึ้น เป็นพระที่เรืองวิทยาอาคมมาก น้ำลายที่ท่านถมถ้าถูกพื้น ๆ จะแตก เมื่อทางจังหวัดทราบถึงความเก่งกล้าในวิทยาอาคมของท่าน จึงนิมนต์มาอยู่ที่วัดเก๋งจีน และได้สร้างพระเนื้อตะกั่ววัดเก๋งจีนขึ้น ก่อนที่จะไปอยู่วัดเก๋งจีนนั้น หลวงปู่สังข์ได้ทิ้งตำราและวิทยาการต่าง ๆ ไว้ที่วัดละหารไร่ทั้งหมด เพราะท่านไม่หวงแหนในวิชาของท่านแต่อย่างใด ท่านกล่าวว่า "ใครมีปัญญาก็ค้นคว้าเอาเอง" บรรดาตำราและวิทยาการต่าง ๆ หลวงปู่สังข์ได้ทิ้งไว้ที่วัดละหารไร่นี้เองที่หลวงปู่ทิมก็ได้ใช้ศึกษาในเวลาต่อมา

เมื่อท่านพระครูภาวนาภิรัติหรือหลวงพ่อทิม มีอายุเจริญวัยได้ ๑๗ ปี นายแจ้ผู้เป็นบิดาได้ส่งเสียและนำตัวของหลวงปู่ทิมไปฝากไว้กับท่านพ่อสิงห์ ที่วัดได้เล่าเรียนหนังสือกับท่านพ่อสิงห์พระอาจารย์เป็นเวลาประมาณ ๑ ปี และมีความสามารถเรียนรู้จนเข้าใจเขียนได้อ่านออกดีแล้ว นายแจ้ผู้เป็นบิดาของท่านจึงได้ไปกราบนมัสการท่านพ่อสิงห์ขอตัวหลวงปู่ทิมให้กลับมาอยู่ที่บ้านเช่นเดิมเพราะไม่มีคนช่วย หลวงปู่ทิมจึงได้ลาสิกขาออกมาช่วยพ่อแม่ทำงานและหาเลี้ยงพ่อแม่ตามวิสัยลูกที่ดี ผู้มีความกตัญญูกตเวที รู้จักปฏิบัติพ่อแม่มาด้วยดีตลอด

ในวัยหนุ่มของหลวงปู่ทิมนั้น ท่านเป็นคนคะนองเอาการอยู่ โดยท่านจะเป็นคนไปหาอาหารมาเลี้ยงครอบครัวด้วยการยิงนกตกปลาและออกเที่ยวล่าสัตว์ใหญ่ เพื่อนำไปขาย ซึ่งท่านทำไปด้วยความคึกคะนองประการหนึ่ง และอีกประการหนึ่งคือเพื่อหาเงินมาเลี้ยงครอบครัวของท่าน

จนเมื่อท่านอายุได้ 19 ปี ท่านจึงถูกคัดเลือกเป็นทหารและได้เข้าประจำการที่กรุงเทพฯ เป็นเวลาถึง 4 ปีเศษ จึงได้รับการปลดปล่อยกลับมาอยู่ที่บ้านตามเดิม และเมื่อกลับมาอยู่บ้านได้ไม่นาน บิดาของท่านจึงได้จัดการอุปสมบทให้เป็นพระภิกษุ

อุปสมบท

หลวงปู่ทิมอุปสมบท เมื่อวันที่ 7 เดือนมิถุนายน 2449 ตรงกับวันเสาร์ ขึ้น 7 ค่ำ เดือน 6 ปีมะแม โดยมีพระคุณเจ้าท่านพระครูขาว วัดทับมาเป็นพระอุปัชฌายะ พระอาจารย์เกตุ เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และพระอาจารย์สิงห์ (พระอาจารย์ของท่าน ในขณะที่ท่านได้ศึกษาครั้งแรก) เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ณ พัทธสีมา วัดละหารไร่ ได้ฉายาว่า อิสริโก เมื่อท่านบวชเป็นพระภิกษุแล้วท่านก็มาอยู่ที่วัดกับพระอาจารย์สิงห์ได้ ๑ พรรษา ขณะที่ท่านอยู่กับพระอาจารย์สิงห์นั้น ท่านได้ค้นคว้าและศึกษาตำราของหลวงปู่สังข์ทีท่านได้ทิ้งไว้ให้ตามตู้พระไตรปิฎกอย่างตั้งใจ เพราะท่านมีความสนใจในทางปฏิบัติเป็นอย่างยิ่ง

หลวงปู่ทิม อิสริโก นับว่าเป็นพระอาจารย์ที่แปลกกว่าพระอื่น ๆ ในรุ่นเดียวกัน คือ ท่านต้องการฝึกฝนตนเองด้วยการออกไปหาประสบการณ์ด้วยการออกเดินธุดงค์ ซึ่งพระในรุ่นเดียวกันไม่มีใครคิดที่จะออกไปแสวงหาความวิเวกตามป่าเขาลำเนาไพรอย่างท่าน เพราะต้องการศึกษาในทางพระปริยัติธรรมเท่านั้น

เมื่ออยู่ครบพรรษาแล้วท่านก็ได้ขออนุญาตและมนัสการกราบลาอาจารย์ออกธุดงค์ไปหลายจังหวัดเป็นเวลา 3 ปี จากนั้นท่านก็มาพิจารณาว่า ท่านก็ได้ใช้เวลานานพอสมควรแล้ว จึงควรเดินทางกลับมาพักเสียที เมื่อคิดดังนั้น ท่านก็เดินทางกลับมาจังหวัดชลบุรีและท่านก็ได้จำพรรษาอยู่ที่วัดนามะตูมเป็นเวลา 2 พรรษา ระหว่างนั้นท่านก็ได้เที่ยวร่ำเรียนวิชากับเกจิอาจารย์หลายอาจารย์ด้วยกันรวมทั้งฆราวาส โยมเริ่ม โยมรอด และโยมสาย นอกจากนั้นยังศึกษาตำราซึ่งตกทอดมาจากหลวงปู่สังข์เฒ่า เจ้าอาวาสวัดเก๋งจีนซึ่งเป็นลุงแท้ๆ ของหลวงปู่ทิม เป็นเวลา 2 ปี เศษ และต่อมาท่านจึงกลับมาอยู่ที่วัดละหารไร่หรือ (วัดไร่วารี) ตามเดิมและท่านได้เรียนทางวิปัสสนากรรมฐานกับอาจารย์และอื่น ๆ อีกหลายอาจารย์ด้วยกัน

วัดละหารไร่ เดิมชื่อวัดไร่วารี เพราะมีน้ำอยู่ล้อมรอบ และเป็นที่กันดารมาก ถ้าใครได้หลงเข้าไป เป็นได้หลงป่าไปเลย ซึ่งแม้แต่หลวงปู่เองท่านยังต้องบุกป่าฝ่าดงเข้าไปอยู่ ในสมัยนั้นทางรถก็ยังไม่มี จะมีก็แต่ทางเดินแคบ ๆ เท่านั้น หลวงปู่ท่านจึงต้องพัฒนากันใหญ่ ด้วยความร่วมมือจากญาติโยมในท้องถิ่นนั้น คือได้มีชาวบ้านศรัทธาท่านมากถึงกับบวชเพื่อติดตามปรนนิบัติท่านถึง 3 คน คือ นายทัต นายเปี่ยม และ นายแหยม ซึ่งทั้ง 3 คนนี้มีความสนใจในวิชาทางศาสนาเป็นอย่างมาก

เมื่อหลวงปู่ทิมมาอยู่วัดละหารไร่แล้ว ต่อมาคณะสงฆ์ได้มอบหมายให้ท่านเป็น พระอธิการทิม อิสริโก เจ้าอาวาสวัดละหารไร่ ท่านได้ก่อสร้างเสนาสนะ บูรณะซ่อมแซมกุฏิ และอื่น ๆ อีกหลายอย่างพร้อมด้วยญาติโยมทั้งหลายก็มีความเลื่อมใสต่อท่านมาก เพราะท่านเป็นพระที่เคร่งในธรรมะและวินัยเป็นที่น่าเคารพมาก ต่อมาท่านจึงชักชวนบ้านและญาติโยมทั้งหลายได้ก่อสร้างพระอุโบสถขึ้น 1 หลัง ประมาณ 1 ปีเศษ ก็แล้วเสร็จและผูกพัทธสีมาเรียบร้อยในระยะเวลาเพียง 1 ปีเศษเท่านั้น และในปี พ.ศ. 2483 หลวงพ่อทิมได้จัดให้มีการเปิดโรงเรียนขึ้นอย่างเป็นทางการ เพื่อสอนกุลบุตรกุลธิดาของประชาชน โดยใช้ศาลาการเปรียญเป็นสถานที่สอน ต่อมาชาวบ้านเห็นดีด้วยกับการศึกษาจึงร่วมมือกับหลวงพ่อสร้างอาคารเรียนขึ้น 1 หลัง ตามแบบ ป.1 ข. โดยใช้เวลาการก่อสร้างเพียง 8 เดือนก็แล้วเสร็จเรียบร้อย ซึ่งปัจจุบันอาคารหลังนี้ชำรุดทรุดโทรมและรื้อถอนไปไม่ได้ใช้แล้ว ต่อมาท่านก็ชักชวนชาวบ้านช่วยกันพัฒนาก่อสร้างสะพานข้ามคลองอีกหลายแห่ง สร้างหอฉันและศาลาการเปรียญสำเร็จ ด้วยเงินกว่า 4 ล้านกว่า งานของท่านก็ได้บรรลุถึงความสำเร็จโดยเรียบร้อยทุกประการด้วยผลงานดังกล่าว ในปี 2497 ท่านก็ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นพระครูชั้นประทวน ต่อมาในปี 2497 ทางคณะสงฆ์ได้แต่งตั้งให้ท่านเป็นพระครูชั้นสัญญาบัตร และในปี 2507 ท่านได้รับสมณศักดิ์เป็น พระครูภาวนาภิรัติ

ในครั้งแรกท่านไม่ใยดีกับยศตำแหน่งที่ทางการคณะสงฆ์ได้มอบให้ และถูกทางคณะสงฆ์เร่งรัดให้ท่านเดินทางไปรับพัดยศที่จังหวัด ซึ่งท่านก็ไม่ไปรับ จนกระทั่งชาวบ้านรู้ข่าว จำต้องพร้อมในกันจัดขบวนแห่ไปรับพัดยศและตราตั้งมาถวายให้กับท่านถึงวัด ท่านจึงต้องจำยอมรับอย่างเสียมิได้ โดยมีนายสาย แก้วสว่าง ในฐานะเป็นไวยาวัจกรและศิษย์ผู้ใกล้ชิด เป็นผู้นำคณะชาวบ้านไปรับพัดยศมาถวาย

หลวงปู่เป็นพระที่น่าเคารพและบูชาเป็นอย่างยิ่ง ท่านเป็นพระที่ยึดมั่นในพระธรรมและวินัยขององค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า และเป็นพระมักน้อย สันโดษ ไม่ยินดียินร้ายในรูป เสียง กลิ่น รส ท่านฉันเช้าประมาณ 7 โมงเช้าและน้ำชาก็เวลา 4 โมงเย็น ถ้าเลยเวลาหลวงปู่ไม่ยอมฉันแม้แต่น้ำชา ท่านฉันข้าวมื้อเดียวมาประมาณ 47 ปี และ เนื้อ หมู เป็ด ไก่ หรืออาหารคาวทุกชนิด ท่านไม่ยอมฉัน มา 47 ปีแล้ว แม้แต่น้ำปลาก็ไม่ฉัน อาหารที่ท่านฉันเป็น ผัก ถั่ว หรือเส้นแกงร้อน น้ำพริกกับเกลือป่นอย่างนี้อยู่เป็นนิจตลอดมา

มรณภาพ

ท่านได้มรณภาพด้วยโรคชรา เมื่อเวลา 23.๐๐ น. ของวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2518 ณ หน้าหอสวดมนต์ วัดละหารไร่ หลังจากที่ได้เข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาลสมเด็จ ณ ศรีราชา เป็นเวลา 21 วัน คณะศิษย์ได้จัดพิธีศพบำเพ็ญกุศล ณ วัดละหารไร่ หลังจากทำบุญ ๑๐๐ วัน อุทิศส่วนกุศลให้กับหลวงปู่ทิมแล้ว ได้เก็บศพไว้ที่ศาลา ภาวนาภิรัต ศาลาการเปรียญ วัดละหารไร่ จนกระทั่งได้ทำการพระราชทานเพลิงศพท่านไปเมื่อวันที่ 16 มีนาคม 2526

พระอริยสงฆ์ ท่องเที่ยวไทย ความรู้คู่ไทย

อาหารและการปรุง แนะนำแฟชั่น ดูแลรถ

ยาและอาหารเสริม

หลวงพ่อจง พุทธสโร

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 18 May 2025 15:47:00 +0000

หลวงพ่อจง พุทธสโร

ท่านเป็นพระเกจิชื่อดังของเมืองกรุงเก่า จังหวัดพระนครศรีอยุธยา หลวงพ่อจง พุทธสโร มีนามเดิมว่า จง เกิดเมื่อวันพฤหัสบดี ปีวอก พุทธศักราช 2415 ที่ตำบล หน้าไม้ อำเภอบางไทร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา บิดาชื่อ นายยอด มารดาชื่อนางขลิบ มีพี่น้องทั้งหมด 3 คน คือ 1.หลวงพ่อจง พุทธสโร 2.หลวงพ่อนิล ธมมโชติ 3.นางปริด สุนสโมสร เมื่อ อายุได้ 11 ขวบ ได้บวชเป็นสามเณร ที่วัดหน้าต่างใน จนอายุ 21 ปี ในปี 2435 จึงได้อุปสมบท ณ พัทธสีมาวัดหน้าต่างใน

เมื่อครั้งท่านมีชีวิต ท่านได้บำเพ็ญประโยชน์ต่อสังคมและพุทธบริษัททั้งหลาย โดยมิได้เลือกชนชั้นวรรณะ ใครขออะไรท่านปลดทุกข์คลายโศกให้ด้วยจิตที่มีเมตตา แม้ท่านจะมรณภาพไปนานแล้ว แต่เหล่าลูกศิษย์และผู้เคารพศรัทธายังคงรำลึกถึงท่านเสมอมา และท่านยังเป็นพระสหธรรมมิกกับหลวงพ่อปานวัดบางนมโค รวมทั้ง หลวงปู่ยิ้ม วัดเจ้าเจ็ดใน

โดยมีหลวงพ่อสุ่น วัดบางปลาหมอ เป็นพระอุปชฌาย์ พระอาจารย์อินทร วัดหน้าต่างนอก เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และ พระอาจารย์โพธิ์ วัดหน้าต่างใน เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ได้รับฉายาว่า พุทธสโร หลวง พ่อจงได้ศึกษาอักษรไทยและขอมกับพระอาจารย์โพธิ์ เจ้าอาวาสวัดหน้าต่างใน ผู้เป็นพระอนุสวนาจารย์ของท่าน ท่านอาจารย์โพธิ์องค์นี้เชี่ยวชาญชำนาญในพระเวทย์วิทยาคมยิ่งนัก อักทั้งยังเป็นสหธรรมมิกกับหลวงพ่อสุ่น วัดบางปลาหมอ

ต่อมา ท่านฝากตัวเป็นศิษย์เรียนพระกัมมัฏฐานกับหลวงพ่อปั้น วัดพิกุล และหลวงพ่อสุ่นวัดบางปลาหมอ จนเจริญวิปัสสนากัมมัฏฐาน ได้ชำนาญ ในปี 2450 ท่านได้ถูกแต่งตั้งจากคณะสงฆ์ให้ท่านเป็นเจ้าอาวาสวัดหน้าต่างนอก เมื่อครั้งนั้น หลวงพ่อสุ่น วัดบางปลาหมอ หลวงพ่อปั้นวัดพิกุล และพระอาจารย์โพธิ์ วัดหน้าต่างใน ซึ่งเป็นพระอาจารย์หลวงพ่อจงกำลังมีชื่อเสียงมากในขณะนั้น ภายหลังพระอาจารย์ทั้ง 3 ได้มรณะภาพลง จึงทำให้หลวงพ่อจงเริ่มเป็นที่รู้จักของประชาชนชาวพุทธในอยุธยา ในปี 2475 ถึง ปี 2483 สงครามอินโดจีนได้เกิดขึ้น ชื่อเสียงท่านได้เป็นที่รู้จักไปทั่วแผ่นดินสยามประเทศ เนื่องจากท่านได้สร้างวัตถุมงคล แจกจ่ายให้กับตำรวจ ทหาร ที่ต้องปฏิบัติหน้าที่ในขณะนั้น รวมถึงประชาชนทั่วไป วัตถุมงคลที่ท่านสร้างขึ้นนั้นประกอบด้วย เสื้อยันต์สีแดง ตะกรุดโทน ตะกรุดคู่ 12 ดอก ตะกรุดคู่ 24 ดอก และพระเครื่อง เหรียญปั๊มโลหะ ปี 2484 ปี 2485 เป็นต้น และท่านยังได้รับอาราธนานิมนต์ไปร่วมพิธิพุทธาภิเษกวัตถุมงคลต่างๆ ยังหลายสถานที่

นอกจากนี้ยังมีเกร็ดตำนาน ที่ทำให้ชื่อเสียงของหลวงพ่อจง มีมากยิ่งขึ้น นั่นคือ เมื่อปี 2506 เมื่อ วัดประสาทบุญญาวาส จัดพิธีมหาพุทธาภิเษก ปี 2506 แล้วทำการนิมนต์ เกจิอาจารย์ จากทั่วประเทศ จำนวน 234 รูป มาร่วมอธิษฐานจิต ปลุกเสก นั้น ในจำนวนนั้น มีการนิมนต์ พ่อท่านคล้าย วาจาสิทธิ์ แห่ง วัดธาตุน้อย นครศรีธรรมราช และ หลวงพ่อจง วัดหน้าต่างนอก พระนครศรีอยุธยา มาร่วมปลุกเสก ในพิธี อันศักดิ์สิทธิ์ ดังกล่าวด้วย ในสมัยก่อนนั้น การเดินทาง เป็นไปด้วยความยากลำบาก ทำให้การมาร่วมพิธีในครั้งนั้น ทั้ง พ่อท่านคล้าย และ หลวงพ่อจง จึงเดินทางมาพัก ที่บ้านลูกศิษย์ ท่านหนึ่ง ในกรุงเทพฯ ก่อนวันงาน และด้วยเป็นเวลาที่เป็นความเป็นมงคล ลูกศิษย์ท่านนั้น จึงได้ทำบุญบ้าน เพื่อความเป็น สิริมงคล กับ ครอบครัว และได้นิมนต์ ทั้ง พ่อท่านคล้าย และ หลวงพ่อจง ในพิธี และเมื่อการทำบุญเรียบร้อย ลูกศิษย์ท่านนั้น ได้เข้ากราบ พ่อท่านคล้าย พร้อมกับได้ขอ น้ำมนต์ กับท่าน พ่อท่านคล้าย จึงได้ให้ ลูกศิษย์ ท่านนั้น ไปเอาน้ำมา 1 แก้ว และ ขวดแก้วเปล่า 1 ใบ มาให้ท่าน จากนั้น พ่อท่านคล้าย จึงได้ทำการเสก น้ำมนต์ แล้วอมน้ำในปากของท่าน ก่อนจะพ่นลงในขวดใบนั้น ปรากฏว่า เมื่อพ่นน้ำเข้าในขวด จากน้ำ 1 แก้ว น้ำกลับเต็มขวดใบนั้นอย่างอัศจรรย์ เมื่อขอ น้ำมนต์ จาก พ่อท่านคล้าย แล้ว ลูกศิษย์เจ้าของบ้าน จึงได้ทำการขอ น้ำมนต์ จาก หลวงพ่อจง เช่นกัน แต่ความแตกต่างคือ หลวงพ่อจง เรียกหาขวดเปล่าหนึ่งใบเท่านั้น แต่ท่าน ไม่ได้เรียกหาน้ำ แต่อย่างใด

เมื่อได้ขวดเปล่ามาแล้ว หลวงพ่อจง ท่านได้ทำการบริกรรมคาถาอยู่ช่วงครู่หนึ่ง จากนั้น ท่านเอามือไปจ่อที่ ปากขวดเปล่า แล้วชั่วอึดใจ น้ำ ค่อย ๆ ไหล จากมือ หลวงพ่อจง ออกมา เข้าไปในขวด จนเต็มพอดีกับขวดของ พ่อท่านคล้าย
ว่ากันว่า พ่อท่านคล้าย เห็นเหตุการณ์ดังกล่าวโดยตลอด ท่านจึงให้คนอุ้มพาท่าน เข้าไปกราบ หลวงพ่อจง พร้อมกับกล่าวว่า พระรูปนี้ คือ พระทองคำ
เช้าตรู่ของวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ปี 2508 เวลา 01:55 น.หลวงพ่อจงได้ มรณภาพลงด้วยอาการสงบ ณ กุฏิของท่านนั้นเอง สิริอายุได้ 92 ปี 10 เดือน 17 วัน พรรษา 72 พุทธคุณที่เล่าสืบทอดกันมา คือ วัตถุมงคลท่านเด่นทางด้าน คงกระพันชาตรี

พระอริยสงฆ์ ท่องเที่ยวไทย ความรู้คู่ไทย

อาหารและการปรุง แนะนำแฟชั่น ดูแลรถ

ยาและอาหารเสริม

พระครูสิทธิสารคุณ (หลวงพ่อจาด คังคสโร)

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 18 May 2025 14:59:00 +0000

พระครูสิทธิสารคุณ (หลวงพ่อจาด คังคสโร)

◉ ชาติภูมิ
พระครูสิทธิสารคุณ (หลวงพ่อจาด คังคสโร) นามเดิมชื่อ “จาด วงษ์กำพุช” เกิดเมื่อวันที่ ๑๗ มีนาคม พ.ศ.๒๔๑๕ ตรงกับวันอังคาร เดือนสี่ ปีวอก แรม ๖ ค่ำ ที่บ้านดงน้อย อ.พนมสารคาม จ.ฉะเชิงเทรา บิดาชื่อ นายปอ (บางตำราว่าชื่อ นายเป๊อะ) วงษ์กำพุช ส่วนมารดานั้นไม่ทราบชื่อ เนื่องจากถึงแก่กรรมตั้งแต่ท่านยังเยาว์

ต่อมาบิดาจึงยกให้เป็นบุตรบุญธรรมของนายถิน และนางหลิน สีซัง คหบดีชาวบ้านสร้าง จ.ปราจีนบุรี

◉ อุปสมบท
เมื่อท่านอายุครบ ๒๐ ปี บิดาบุญธรรมนำท่านไปฝากกับพระอาจารย์ที่วัดบ้านสร้าง เพื่อเรียนขานนาค และรับใช้ปรนนิบัติ เมื่อได้เป็นเวลาพอสมควร ในวันที่ ๑๓ เมษายน พ.ศ.๒๔๓๖ พิธีอุปสมบทที่พัทธสีมา วัดบ้านสร้าง อ.บ้านสร้าง จ.ปราจีนบุรี โดยมี พระครูปราจีนบุรี แห่งวัดหลวงปรีชากุล เป็นพระอุปัชฌาย์, พระอาจารย์อ้วน วัดบ้านสร้าง เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และพระอาจารย์หลี วัดบางคาง เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ได้รับฉายาว่า “คังคสโร”

ต่อมาได้เดินทางไปโปรดโยมบิดา ที่วัดเกาะแก้วเวฬุวัน ต.ดงน้อย อ.พนมสารคาม จ.ฉะเชิงเทรา แล้วได้จำพรรษาที่วัดดังกล่าว

ขณะที่จำพรรษาที่วัดเวฬุวัน มีโอกาสศึกษาวิชาจากพระอาจารย์จัน (บางตำราว่าชื่อ พระอาจารย์จีน) ซึ่งเป็นพระเถระที่มีชื่อเสียงมากในสมัยนั้น และยังเป็นผู้สอนภาคปฏิบัติ ฝึกกรรมฐานจนแก่กล้า

ครั้นพรรษาที่สอง จึงได้ติดตามพระอาจารย์อ้วนไปศึกษาพระปริยัติธรรมกับพระอาจารย์อยู่ วัดไกรสีห์ บางกะปิ กทม. และเมื่อพรรษาที่สี่ ท่านจึงได้กลับมาจำพรรษาที่วัดบางกระเบา

หลังจากนั้นจึงได้ออกธุดงค์อยู่ในป่าเป็นเวลาหลายปี ได้พบพระภิกษุมากมาย อาทิ หลวงพ่ออี๋ วัดสัตหีบ จ.ชลบุรี, หลวงพ่อจง วัดหน้าต่างนอก จ.พระนครศรีอยุธยา, หลวงพ่อแช่ม วัดตาก้อง จ.นครปฐม เป็นต้น

ศึกษาวิชาหลายแขนง เช่น คาถาการปล่อยคุณไสย เมตตามหานิยม และอยู่ยงคงกระพัน

เมื่ออายุประมาณ ๔๐ ปี เดินทางกลับไปจำพรรษา ณ วัดบางกระเบา อ.บ้านสร้าง จ.ปราจีนบุรี

เป็นพระที่เชี่ยวชาญวิทยาคม โดยเฉพาะในด้านวิชามหาอุดอยู่ยงคงกระพัน แต่จะไม่แสดงตนอวดวิชา แต่จะใช้ก็ต่อเมื่อมีความจำเป็นเท่านั้น

ยุคสงครามมหาเอเชียบูรพา วัตถุมงคลหลวงพ่อจาดจัดสร้างกันหลายครั้ง แต่ครั้งที่ยิ่งใหญ่และสร้างกันเป็นจำนวนมาก เกิดขึ้นในปี พ.ศ.๒๔๘๓ ซึ่งพระคณาจารย์ผู้ทรงคุณวิทยาคมทั่วประเทศ สร้างวัตถุมงคลแจกทหาร

หลวงพ่อจาด ได้รับอาราธนาจากจอมพล ป. พิบูลสงคราม ให้ร่วมประกอบพิธีปลุกเสกเครื่องรางของขลัง เป็นเหรียญนั่งเต็มองค์ ด้านหลังเป็นพระมหาอุตม์ นั่งอยู่กลางดอกบัว มีทั้งเนื้อเงินลงยาและทองแดง

เกียรติคุณได้มาประจักษ์ขึ้น เมื่อเครื่องบินฝรั่งเศสมาทิ้งระเบิด แต่ไม่มีผู้ใดได้รับบาดเจ็บ ซึ่งเกิดปาฏิหาริย์เลื่องลือไปทั่ว จนได้รับสมญานามว่าเทพเจ้าแห่งภาคตะวันออก

หลวงพ่อจาด คังคสโร วัดบางกระเบา ท่านดำรงตนเป็นแบบอย่างที่ดีแก่พระภิกษุทั่วไป และเป็นที่เคารพนับถือของพระเถระผู้ใหญ่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสมเด็จพระสังฆราช (แพ)

◉ ลำดับสมณศักดิ์และงานปกครองคณะสงฆ์
ในปี พ.ศ.๒๔๔๗ พ.ศ.๒๔๕๗ เป็นเจ้าคณะแขวง อ.บ้านสร้าง
ในปี พ.ศ.๒๔๖๑ เป็นพระอุปัชฌาย์
ในปี พ.ศ.๒๔๗๐ ได้รับพระราชทานเลื่อนสมณศักดิ์ที่ พระครูสิทธิสารคุณ ระดับชั้นโท

◉ มรณภาพ
หลวงพ่อจาด คังคสโร วัดบางกระเบา ท่านได้มรณภาพลงอย่างสงบ เมื่อวันที่ ๑๐ พฤศจิกายน พ.ศ.๒๔๙๙ สิริอายุรวมได้ ๘๕ ปี พรรษา ๖๕

◉ ด้านวัตถุมงคล
หลวงพ่อจาด วัดบางกระเบา จ.ปราจีนบุรี พระเกจิอาจารย์ผู้มีวิชาอาคมขลังที่สุดรูปหนึ่งของเมืองปราจีนบุรี ว่ากันว่า ท่านได้เดินธุดงค์ไปศึกษาวิชาอาคมถึงประเทศเขมร จนเชี่ยวชาญในคาถาอาคมอย่างหลากหลาย โดยเฉพาะวิชาการถอนคุณไสย และวิชามหาอุด คงกระพันชาตรี ท่านได้ปลุกเสกวัตถุมงคลจนโด่งดังไปทั่ว มีลูกศิษย์ให้ความเคารพนับถือทั่วมืองไทย รวมถึงข้าราชการนายทหารตำรวจผู้ใหญ่สมัยนั้น

และที่สำคัญสุด ท่านได้เป็นที่พึ่งของชาวบ้านที่มักจะถูกคุณไสยจากอาจารย์ชาวเขมรที่ชอบลองวิชาปล่อยของในสมัยก่อน เป็นต้องถูกหลวงพ่อสยบจนสิ้นฤทธิ์ทุกรายไป ด้วยคุณประโยชน์ที่ หลวงพ่อจาด สร้างให้กับวัด และเป็นที่ศรัทธาของประชาชน

สำหรับวัตถุมงคลของหลวงพ่อจาด ที่ได้รับความนิยมกันมาก มีราคาสูง และหายาก คือ เหรียญรุ่นแรก พ.ศ.๒๔๘๔ เป็นเหรียญกลม รูปหลวงพ่อจาดครึ่งองค์ ด้านหลังเป็นรูปพระปิดตา นอกจากนี้ยังมี เหรียญรุ่น ๒ พ.ศ.๒๔๘๕ มีหลากหลายแบบพิมพ์ เหรียญรุ่น ๓ รูปเหมือนลอยองค์ พระกริ่งออกที่วัดบางหอย ตะกรุด เสื้อยันต์ ผ้ายันต์ ฯลฯ

เหรียญปั๊มรูปเหมือนหลวงพ่อจาด วัดบางกระเบา ปี พ.ศ.๒๔๘๔ นี้ เพื่อเป็นที่ระลึกในโอกาสทำบุญฉลองอายุครบ ๗๐ ปี เนื้อหามวลสาร เท่าที่พบมี เนื้อเงิน และเนื้อทองแดง ซึ่งจำนวนการจัดสร้างแต่ละเนื้อไม่มากนัก พุทธลักษณะ ลักษณะเป็นเหรียญกลม เส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ ๒.๕ ซม. หูเชื่อม ด้านหน้า ตรงกลางเป็นรูปเหมือนหลวงพ่อจาดครึ่งองค์ มีอักขระขอมด้านบนเป็นพระนามของพระพุทธเจ้า ๑๖ พระองค์ อ่านว่า “นะมะนะอะ นอกอนะกะ กอออนออะ นะอะกะอัง” และอักษรไทยโดยรอบว่า “ศรีสร้างสนองพระคุณ พ.ศ.๒๔๘๔ พระครูสิทธิสารคุณ (จาด) ปีที่ ๗๐ แห่งอายุขัย” ด้านหลัง ตรงกลางเป็นรูป “พระปิดตา” อยู่ภายในวงกลม มีอักขระขอมคำว่า “อุณาโลม” และ “มะ อะ อุ” มีอักษรภาษาไทยด้านล่างว่า “จ.เจริญลาภ” ส่วนรอบนอกของวงกลมเป็นกลีบบัวบานซ้อนกันอย่างสวยงาม

พระอริยสงฆ์ ท่องเที่ยวไทย ความรู้คู่ไทย

อาหารและการปรุง แนะนำแฟชั่น ดูแลรถ

ยาและอาหารเสริม

พระครูวรเวทมุนี (หลวงพ่ออี๋ พุทฺธสโร) วัดสัตหีบ

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 18 May 2025 14:40:00 +0000

พระครูวรเวทมุนี (หลวงพ่ออี๋ พุทฺธสโร) วัดสัตหีบ

มีนามเดิมว่า อี๋ ทองขำ เกิดเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2408 ตรงกับวันอาทิตย์ขึ้น 11 ค่ำ เดือน 11 ปีฉลู ตรงกับปลายรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นบุตรของนายขำ และนางเอียง ทองขำ ที่บ้านตำบลสัตหีบ กิ่งอำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี

เมื่ออายุได้ 25 ปี ท่านได้อุปสมบท ณ วัดอ่างศิลานอก (ซึ่งปัจจุบันได้ยุบรวมเป็นวัดอ่างศิลาเดียววัดเดียว) โดยมีพระอุปัชฌาย์ คือ พระอธิการจั่น จนฺทสโร วัดเสม็ด พระอาจารย์ทิมเป็นพระกรรมวาจาจารย์ และพระอาจารย์แดง เป็นพระอนุสาวนาจารย์ และได้ให้ฉายาให้ว่า พุทฺธสโร

ท่านได้อยู่ศึกษาธรรมมะและเวทมนตร์ต่าง ๆ กับพระอาจารย์แดงถึง 6 พรรษา ก่อนไปฝากตัวเป็นศิษย์กับพระครูพิพัฒนิโรจธกิจ (ปาน) วัดคลองด่าน ซึ่งช่วงนั้นมีชื่อเสียงมาก และท่านยังได้ออกธุดงควัตรไปทั่วทุกภาคของประเทศไทย เมื่อบังเกิดความกล้าแข็งทางจิต สัมฤทธิ์ในธรรมแล้ว จึงเดินทางกับมาสร้างวัดสัตหีบขึ้น ใช้เวลาเพียง 5 ปีจึงสมบูรณ์ ท่านได้ใช้วิชาอาคมอันแก่กล้า มาสร้างและปลุกเสกเครื่องรางของขลังต่าง ๆ มาแจกกับศิษยานุศิษย์ โดยเฉพาะปลัดขิกนั้นโด่งดังที่สุดในเมืองไทย เป็นที่เลื่องลือในคุณวิเศษมาจนถึงทุกวันนี้

ด้านงานปกครอง ในปี พ.ศ. 2467 ท่านได้รับแต่งตั้งให้เป็นเจ้าคณะตำบลสัตหีบ และเป็นพระอุปัชฌาย์ และปีพ.ศ. 2484 ได้รับแต่งตั้งให้เป็นเจ้าคณะแขวงกิ่งอำเภอสัตหีบ

ส่วนสมณศักดิ์ ในปี พ.ศ. 2484 ได้รับพระพระราชทานเลื่อนสมณศักดิ์เป็นพระครูสัญญาบัตรในราชทินนามที่ “พระครูวรเวทมุนี”

หลวงพ่ออี๋ ได้สร้างพระเครื่องรางต่างๆ ไว้มากมาย ทั้ง ปลัดขิก ตะกรุด เสื้อยันต์ เหรียญพระปิดตา “พระสาม” และ “พระสี่” (พรหมสี่หน้า) ซึ่งล้วนสร้างประสบการณ์เป็นที่ปรากฏเลื่องลือ

หลวงพ่ออี๋ ฉายา พุทฺธสโร อดีตเจ้าอาวาส วัดสัตหีบ จังหวัดชลบุรี พระเกจิผู้โด่งดังในยุคสงครามอินโดจีน และสงครามโลกครั้งที่ 2 ซึ่งตรงกับสมัยรัชกาลที่ 8 ของไทย พร้อมหลวงพ่อจาด วัดบางกระเบา, หลวงพ่อคง วัดบางกะพ้อม และ หลวงพ่อจง วัดหน้าต่างนอก ในนาม ‘จาด จง คง อี๋’ วัตถุมงคลที่ท่านสร้างแจกจ่ายแก่เหล่าทหารหาญ ล้วนทรงพุทธคุณปรากฏเป็นที่ยำเกรงของศัตรู

ศิษยานุศิษย์ส่วนมากของหลวงพ่ออี๋มักจะเป็นทหารเรือและชาวประมง เนื่องจากท่านมีกิตติศัพท์ด้านความศักดิ์สิทธิ์ของเครื่องรางของขลังอาคม ซึ่งช่วยให้นักเดินเรือเดินทางออกทะเลได้อย่างปลอดภัย นอกจากนี้ “หลวงพ่ออี๋” ยังเป็นพระเกจิอาจารย์ที่ใกล้ชิดกับ พลเรือเอก พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ หรือ “เสด็จเตี่ย” เมื่อครั้งที่ท่านเสด็จมาประทับที่วัดสัตหีบ

อิทธิปาฏิหาริย์และความศักดิ์สิทธิ์

หลวงพ่ออี๋เป็นที่รู้จักในด้านอิทธิปาฏิหาริย์และความศักดิ์สิทธิ์ โดยเฉพาะในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 มีเรื่องเล่าว่า ท่านได้ยืนบริกรรมคาถาและโบกผ้าเหลืองกลางลานวัด ทำให้ลูกระเบิดที่ทิ้งลงมาจากเครื่องบินฝ่ายสัมพันธมิตรเบี่ยงเบนไปตกในทะเล ไม่สามารถทำลายฐานทัพเรือและชีวิตของประชาชนในอำเภอสัตหีบได้ นอกจากนี้ ยังมีเรื่องเล่าถึงพลังจิตของท่านว่า ขณะทำสมาธิ หากมีผู้ประสานสายตากับท่าน จะรู้สึกเหมือนถูกไฟฟ้าช็อต ร่างกายชาหมด

วัตถุมงคลที่มีชื่อเสียง

วัตถุมงคลของหลวงพ่ออี๋ได้รับความนิยมอย่างสูงในวงการพระเครื่อง โดยเฉพาะในหมู่ทหารและชาวประมง วัตถุมงคลที่มีชื่อเสียง ได้แก่

ปลัดขิก: มีชื่อเสียงในด้านเมตตามหานิยมและแคล้วคลาดปลอดภัย ชาวประมงเรียกกันว่า "ปลัดฉลามเมิน"
เหรียญรุ่นแรก (พ.ศ. 2473): เป็นที่นิยมในด้านเมตตามหานิยมและคงกระพัน
พระผงและตะกรุด: มีพุทธคุณด้านป้องกันภัยและเสริมเมตตา

หลวงพ่ออี๋ ท่านมรณภาพในท่านั่งสมาธิเมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2489 ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร สิริอายุได้ 80 ปี

พระอริยสงฆ์ ท่องเที่ยวไทย ความรู้คู่ไทย

อาหารและการปรุง แนะนำแฟชั่น ดูแลรถ

ยาและอาหารเสริม

พระครูพิศิษฐ์อรรถการ(พ่อท่านคล้าย)

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 18 May 2025 14:23:00 +0000

พ่อท่านคล้ายหรือพระครูพิศิษฐ์อรรถการ

เดิมชื่อคล้าย สีนิล บิดาชื่ออินทร์ มารดาชื่อเนี้ยว เกิดที่บ้านทุ่งหราด ตำบลช้างกลาง อำเภอฉวาง จังหวัดนครศรีธรรมราช เมื่อวันอังคาร ขึ้น ๑๐ ค่ำ เดือน ๔ ปีจอ ใน พ.ศ.๒๔๑๗ ตรงกับรัชกาลที่ ๕ (พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยุ่หัว) แห่งราชวงศ์จักรี

เมื่ออายุได้ประมาณ ๑๖ ปี เมื่อวันที่ ๓๐ มิถุนายน พ.ศ. ๒๔๓๘ ได้บรรพชาเป็นสามเณรอยู่ที่วัดจันดี (วัดทุ่งปอน) ต.หลักช้าง บรรพชาโดยอาจารย์ พระอธิการจัน เจ้าอาวาส ณ ขณะนั้น เป็นเวลา ๒ ปีต่อมาเมื่ออายุประมาณ ๒๐ ปี ได้เข้าอุปสมบท ณ อุทกสีมา วัดวังม่วง อำเภอฉวาง จังหวัดนครศรีธรรมราช ได้รับฉายาว่า “จันทสุวัณโณ” โดยมี พระครูกราย คงคสุวณฺโณ เจ้าอาวาสวัดหาดสูง เป็นพระอุปัชฌาย์ และอยู่จำพรรษาที่วัดจันดี ในระหว่างนี้พ่อท่านคล้ายได้ศึกษาพระอภิธรรม วิปัสสนา และบาลีจากสำนักต่างๆ

ปี พ.ศ. ๒๔๔๑ พ่อท่านคล้าย ได้เข้าศึกษาพระปริยัติธรรม แผนกบาลี เรียนมูลกัจจายนะ ในสำนักพระครูกาแก้ว (ศรี) ณ วัดหน้าพระธาตุ อำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช จบหลักสูตรมูล พอแปลบาลีได้ศึกษาอยู่เป็นเวลา ๒ พรรษา

ปี พ.ศ. ๒๔๔๓ ต่อมาได้ศึกษาทางวิปัสสนากัมมัฏฐานที่สำนักวัดสามพัน อำเภอพระแสง จังหวัดสุราษฎร์ธานี โดยมีอาจารย์หนูเจ้าอาวาสเป็นผู้สอน

ปี พ.ศ. ๒๔๔๕ พ่อท่านคล้าย ได้กลับมาอยู่จำพรรษาวัดหาดสูง ใกล้ตลาดทานพอ ในสำนักพระครูกราย ซึ่งเป็นพระอุปัชฌาย์ของพ่อท่าน เพื่อศึกษาวิปัสสนาและไสยศาสตร์ โดยเหตุที่พระครูกราย เป็นอาจารย์ฝ่ายวิปัสสนาและทรงวิชาคุณทางไสยศาสตร์ในสมัยนั้น

ปี พ.ศ. ๒๔๔๗ พ่อท่านคล้าย ได้ไปจำพรรษาที่วัดมะขามเฒ่า อำเภอระโนด จังหวัดสงขลาเพื่อศึกษาบาลีและพระอภิธรรมเพิ่มเติม

ปี พ.ศ. ๒๔๔๘ พ่อท่านคล้ายกลับจากวัดมะขามเฒ่า มาจำพรรษาอยู่ที่วัดทุ่งปอน (จันดี) ตลอดเวลาที่ท่านจำพรรษา ณ ที่ใดก็ตาม ท่านได้ศึกษาค้นคว้าภาษา บาลี วิชาโหราศาสตร์ และเจริญวิปัสสนากรรมฐาน ติดต่อกันมาโดยมิได้ประมาท ด้านการก่อสร้างก็ได้สร้างไว้วัดและปูชนียวัตถุตามวัดต่าง ๆ ไว้มากมาย

ต่อมาในปี พ.ศ.๒๔๘๘ ท่านได้รับแต่งตั้งให้เป็นเจ้าอาวาสวัดสวนขัน อำเภอฉวาง และใน พ.ศ.๒๔๙๒ ท่านได้รับ พระราชสมณศักดิ์เป็นพระครูสัญญาบัตร พัดพิเศษ จ.ป.ร. และต่อมา พ.ศ.๒๕๐๐ ได้รับเลื่อนสมณศักดิ์เป็นพระครูชั้นพิเศษฝ่ายวิปัสสนา และในปีเดียวกันนั้น ท่านยังได้มาเป็นเจ้าอาวาสวัดธาตุน้อย เนื่องจากมีการสร้างถนนผ่านกลางวัดจันดี ทำให้วัดถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน ประชาชนได้ประชุมตกลงกันสร้างวัดใหม่ในเนื้อที่ที่แยกออกไป เรียกว่า “วัดธาตุน้อย” โดยพ่อท่านคล้ายได้มาเป็นเจ้าอาวาส และพัฒนาวัดให้เจริญงอกงามสืบต่อมา

พ่อท่านคล้ายได้ถึงแก่กาลมรณภาพเมื่อวันที่ ๕ ธันวาคม พ.ศ.๒๕๑๓ สิริรวมอายุ ๙๖ ปี พรรษา ๗๕ โดยช่วงเวลายาวนานที่ท่านได้อยู่ในร่มกาสาวพัตร์นั้น ท่านได้บำเพ็ญสาธารณกุศลและสาธารณะประโยชน์มากมายคือ สร้างเจดีย์ สถูป และมณฑปรวม ๑๑ องค์ สร้างโบสถ์และบูรณะโบสถ์ ๑๔ หลัง สร้างถนนรวม ๙ สาย สร้างสะพาน ๑๕ แห่งสร้างวัด ๓ วัด และบูรณะวัดต่างๆ อีกหลายวัด สร้างโรงเรียน สำนักศึกษา วิหาร หอไตร ศาลา กุฏิ บ่อน้ำ สระน้ำอีกมากมาย และช่วงบั้นปลายชีวิตของพ่อท่านคล้ายเมื่อ พ.ศ.๒๕๐๕ ท่านได้วางศิลาฤกษ์สร้างพระเจดีย์วัดธาตุน้อยเพื่อบรรจุพระธาตุที่ได้จากกว๊านพะเยาเพื่อเป็นพุทธบูชาและเป็นที่กราบไหว้บูชาของชาวนครศรีธรรมราช ท่านได้พัฒนาหลายสิ่งหลายอย่างในท้องถิ่นให้ชาวบ้านอยู่ดีมีสุข จนชาวนครฯ ต่างขนานนามท่านว่า “เทวดาเมืองคอน”

พระอริยสงฆ์ ท่องเที่ยวไทย ความรู้คู่ไทย

อาหารและการปรุง แนะนำแฟชั่น ดูแลรถ

ยาและอาหารเสริม

หลวงปู่บุญ ขันธโชติ

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 18 May 2025 09:19:00 +0000

หลวงปู่บุญ ขันธโชติ วัดกลางบางแก้ว จ.นครปฐม

ยอดพระเกจิอาจารย์ชื่อดังผู้เข้มขลังทางวิทยาคม มีตบะสมาธิและวิถีแห่งญาณแก่กล้า จนเป็นที่ยอมรับยกย่องของพระคณาจารย์ร่วมยุคร่วมสมัยหลายรูป อาทิ สมเด็จพระสังฆราช (แพ) แห่งวัดสุทัศนเทพ วราราม, หลวงพ่อทับ วัดสุวรรณาราม บางกอกน้อย, หลวงปู่นาค วัดห้วยจรเข้ และอีกหลายรูป

เกิดวันจันทร์ที่ 3 ก.ค.2391 ที่ ต.ท่าไม้ อ.กระทุ่มแบน จ.สมุทรสาครเมื่อช่วงแรกเกิด ป่วยหนักจนไม่หายใจ ในที่สุดบิดามารดา เข้าใจว่าเด็กทารกตายจึงเตรียมจะเอาไปฝัง แต่ปรากฏว่ายังไม่ทันที่จะได้ฝัง เด็กทารกกลับฟื้นขึ้นมาอย่างน่าอัศจรรย์ จึงได้ถือเอาเหตุนี้ ตั้งชื่อให้แก่ท่านว่า บุญ

เมื่ออายุได้ 13 ปี บิดาถึงแก่กรรม ป้าจึงนำไปฝากให้ศึกษาเล่าเรียนอยู่กับพระปลัดทอง ที่วัดกลาง สมัยนั้นมีชื่อว่า วัดคงคาราม (ปากคลองบางแก้ว) อ.นครชัยศรี

อายุ 15 ปีเต็ม พระปลัดทอง ประกอบพิธีบรรพชาให้ และได้อบรมสั่งสอนวิชาความรู้ต่างๆ แต่ด้วยมีความจำเป็นต้องลาสิกขา เพราะป่วยไข้เบียดเบียน

ต่อมามีโอกาสอุปสมบท เมื่ออายุ 22 ปี ที่พัทธสีมา วัดกลางบางแก้ว เมื่อวันจันทร์ที่ 21 มิ.ย.2412 มีพระปลัดปาน เจ้าอาวาสวัดพิไทยทาราม (วัดตุ๊กตา) เป็นพระอุปัชฌาย์ ได้ขนานนามฉายาให้ว่า ขันธโชติกล่าวกันว่า อาจารย์ของหลวงปู่บุญ มี 2 รูป คือ พระปลัดทองและพระอธิการปาน ที่มีบทบาทและความสำคัญอย่างมากในการถ่ายทอดสรรพวิชาต่างๆ

วัตถุมงคลที่มีชื่อเสียง

หลวงปู่บุญมีความเชี่ยวชาญในการสร้างวัตถุมงคลที่มีพุทธคุณสูง โดยเฉพาะ:

เหรียญเจ้าสัว: เป็นเหรียญที่ได้รับความนิยมสูงสุด มีพุทธคุณด้านเมตตามหานิยมและโชคลาภ
พระชัยวัฒน์: เป็นพระเครื่องขนาดเล็กที่มีพุทธคุณด้านแคล้วคลาดและคงกระพัน
พระผงยาวาสนา (จินดามณี): เป็นพระผงที่มีส่วนผสมของยาจินดามณี ซึ่งเป็นตำรับยาสมุนไพรโบราณที่หลวงปู่บุญคิดค้นขึ้น มีพุทธคุณด้านเมตตามหานิยมและเสริมวาสนา
เบี้ยแก้: เป็นเครื่องรางที่มีพุทธคุณด้านป้องกันภัยและแก้ไขเคราะห์กรรม

วัตถุมงคลของหลวงปู่บุญได้รับความนิยมอย่างสูงในวงการพระเครื่อง และเป็นที่แสวงหาของนักสะสมและผู้ศรัทธาทั่วประเทศ

หลวงปู่บุญ มีชื่อเสียงในการจัดสร้างวัตถุมงคลเครื่องราง “เบี้ยแก้” ที่มีพุทธคุณป้องกันและแก้สิ่งชั่วร้ายเสนียดจัญไร

คณาจารย์ยุคเก่าที่สร้างเครื่องรางประเภทเบี้ยแก้ที่มีชื่อเสียงมากที่สุด มีอยู่เพียง 2 รูปคือ หลวงปู่บุญ วัดกลางบางแก้ว และหลวงปู่รอด วัดนายโรง

แต่ข้อมูลประวัติการเล่าเรียนวิธีจัดสร้างเบี้ยแก้ของหลวงปู่บุญ กลับไม่เป็นที่ปรากฏแต่อย่างใด อาจเป็นไปได้ว่า หลวงปู่รอด เป็นอาจารย์ถ่ายทอดวิชาเบี้ยแก้ให้กับ หลวงปู่บุญ ด้วยหลวงปู่รอดนั้นท่านมีอายุในรุ่นหลังของสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต) ไม่มากนัก

ตามหลังสือประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร ซึ่งกรมการศาสนาเป็นผู้จัดพิมพ์ ระบุว่า หลวงปู่รอดเป็นสมภารรูปแรกของวัดนายโรง ดังนั้นในกระบวนเบี้ยแก้ทั้งหมดเท่า ที่พบเห็นกันอยู่ต้องถือว่า เบี้ยแก้ของหลวงปู่รอดวัดนายโรงเก่าแก่ที่สุด

สาเหตุที่น่าเชื่อว่า หลวงปู่แขกกับหลวงปู่บุญ มีความสัมพันธ์กัน เพราะว่าพื้นเพเดิมของหลวงปู่แขก ท่านเป็นชาวนครชัยศรีเช่นเดียวกับหลวงปู่บุญ น่าจะเป็นไปได้ว่า หลวงปู่บุญอาจจะไปมาหาสู่กับหลวงปู่แขก และได้มาทราบกิตติศัพท์และเกียรติคุณของหลวงปู่รอด วัดนายโรง เมื่อคราวมาเยี่ยมหลวงปู่แขก ที่วัดบางบำหรุ จึงได้ขอเรียนวิชาทำเบี้ยแก้กับหลวงปู่รอดลำดับงานปกครอง พ.ศ.2429 หลวงปู่บุญ ได้รับแต่งตั้งให้เป็นพระอธิการปกครองวัดกลางบางแก้ว พ.ศ.2431 ได้รับแต่งตั้งให้เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พ.ศ.2433 ได้รับแต่งตั้งให้เป็นเจ้าคณะหมวด

พ.ศ.2459 ได้รับแต่งตั้งให้เป็นพระอุปัชฌาย์

ลำดับสมณศักดิ์ พ.ศ.2459 ได้รับพระราชทานสมณศักดิ์ เป็นพระครูสัญญาบัตรในราชทินนามว่า พระครูอุตรการบดี พ.ศ.2462 ได้รับพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เลื่อนสมณศักดิ์เป็นพระครูชั้นเอกพระครูพุทธวิถีนายก พ.ศ.2471 ได้รับพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เลื่อนขึ้นเป็นพระราชาคณะสามัญที่ พระพุทธวิถีนายก

มรณภาพเมื่อวันที่ 30 มี.ค.2478 เวลา 10.45 น. สิริอายุ 89 พรรษา 67

พระอริยสงฆ์ ท่องเที่ยวไทย ความรู้คู่ไทย
อาหารและการปรุง แนะนำแฟชั่น ดูแลรถ
ยาและอาหารเสริม

พระครูวิมลคุณากร (หลวงปู่ศุข)

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 18 May 2025 09:10:00 +0000

พระครูวิมลคุณากร (หลวงปู่ศุข)

วัดปากคลองมะขามเฒ่า อ.วัดสิงห์ จ.ชัยนาท

นามเดิม ท่านชื่อ ศุข นามสกุล เกษเวช ต่อมาลูกหลานได้ใช้ เกษเวชสุริยา ก็มี เกิดเมื่อวันจันทร์ เดือน ๔ ขึ้น ๘ ค่ำ ปีวอก พ.ศ. ๒๓๙๐ ที่บ้านมะขามเฒ่า ( เรียกกันในสมัยนั้น ปัจจุบันเรียก บ้านปากคลอง ) ตำบลมะขามเฒ่า อำเภอวัดสิงห์ จังหวัดชัยนาท โยมบิดาชื่อ น่วม โยมมารดาชื่อ ทองดี ตั้งบ้านเรือนอยู่ที่ตำบลนี้ มีบุตรและธิดา ด้วยกัน ๙ คน ( ๑ ) หลวงปู่ศุข ( ๒ ) นางอ่ำ ( ๓ ) นายรุ่ง ( ๔ ) นางไข่ ( ๕ ) นายสิน ( ๖ ) นายมี ( ๗ ) นางขำ ( ๘ ) นายพลอย ( ๙ ) หลวงพ่อปลื้ม

หลวงปู่นั้น ท่านมีลุงคนหนึ่งชื่อ แฟง ตั้งบ้านเรือนอยู่ที่ตำบลบางเขน จังหวัดพระนคร ( ในสมัยนั้น ) มีอาชีพ ทำสวน ไม่มีบุตรหรือธิดา จึงได้มาขอหลานจากโยมบิดามารดาหลวงปู่ศุขไปเลี้ยง โยมท่านก็อนุญาตให้เลือกเอา ลุงแฟงก็เลือกเอาคนโต หรือ เรียกว่าคนหัวปี คือ หลวงปูศุข เข้าใจว่าขณะนั้นอายุประมาณ ๑๐ ขวบ เมื่อหลวงปู่ศุขไปอยู่กับลุงแฟง เจริญเติบโตที่ตำบลบางเขน จนอายุได้ ๑๘ ปี ก็ได้ภรรยาคนหนึ่งชื่อ สมบุญ อยู่ครองคู่กันโดยประกอบอาชีพทำสวน ต่อมาได้กำเนิดบุตรชาย ๑ คน ชื่อ สอน

การอุปสมบทของหลวงปู่ศุขนั้น ท่านได้อุปสมบทเมื่ออายุได้ ๒๕ ปี ที่วัดโพธิ์บางเขน ( ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นวัดโพธิ์ทองล่าง ) โดยมี พระครูเชย จนฺทสิริ วัดโพธิ์บางเขน เป็น พระอุปัชฌาย์ พระถายมเป็นพระคู่สวด การอุปสมบทนี้มีลุงแฟงเป็นผู้อุปการะทั้งสิ้น ส่วนโยมบิดามารดาไม่ได้มาร่วมพิธีด้วย เพราะการเดินทางสมัยนั้นลำบากมาก จากชัยนาทถึงกรุงเทพฯ ก็กินเวลาอย่างน้อย ๒ ถึง ๓ วัน จึงจะถึง

เมื่อได้อุปสมบทแล้วอยู่กับพระอุปัชฌาย์ เพื่อศึกษาเล่าเรียนพระธรรมวินัยพอสมควรแล้ว ท่านก็ได้ออกเดินธุดงค์หาที่สงบฝึกวิปัสสนากัมมัฏฐาน และวิชาอาคมต่าง ๆ จากสำนักที่มีชื่อเสี่ยงโด่งดังในสมัยนั้นจนชำนาญดีแล้ว จึงกราบลาอาจารย์กลับบ้านเกิดของท่าน โดยมาพักอยู่ที่วัดร้างแห่งหนึ่งข้างหมู่บ้านของท่าน ชื่อวัดอู่ทอง ปัจจุบันนี้เรียกว่า วัดปากคลอง ชาวบ้านแถวนั้นมีความศรัทธาเลื่อมใสจึงนิมนต์ให้ท่านจำพรรษาอยู่ที่นั้น เพื่อที่ว่าจะได้สร้างวัดขึ้นมาใหม่ ดังนั้นท่านจึงได้อยู่ ณ ที่นั้นมาจนท่านมรณภาพ

ในระหว่างที่ท่านมีชีวิตอยู่นั้น ได้เริ่มพัฒนาในท้องถิ่นให้เจริญรุ่งเรืองด้วยจากวัดร้างที่ไม่มีอะไรเลย จนถึง พุทธาวาส ธรรมาวาส และสังฆาวาส เป็นวัดที่สมบูรณ์แบบจนถึงทุกวันนี้ ยังมีพระอุโบสถและมณฑป ปรากฏให้เห็นอยู่ ส่วนการอบรมสั่งสอนนั้นท่านได้แนะแนวการประพฤติดี ปฏิบัติชอบ ให้เห็นคุณและโทษของผลการปฏิบัติตนในทางที่ดีหรือไม่ดีอย่างไร จนประชาชนแถวนั้นมีความประพฤติดีมีศีลธรรมเป็นส่วนมาก

อนึ่ง มีผู้กล่าวว่าท่านมีวิชาอาคมเวทย์มนต์เก่งมาก สามารถเสกใบไม้ให้เป็นตัวต่อ ตัวแตน เสกหัวปลีให้เป็นกระต่าย เสกก้านกล้วยให้เป็นงูได้ และเรื่องอภินิหารของขลัง คงกระพันชาตรี มีอีกมาก จนถึงกับสมเด็จกรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ในราชวงจักรีได้มาทดลองดู เห็นจริงจึงได้ยอมมอบตัวเป็นศิษย์ตั้งแต่นั้นมา และได้วาดภาพพุทธประวัติด้วยพระหัตถ์ของพระองค์เอง ที่อุโบสถด้านในหน้าอุโบสถ ซึ่งปรากฏจนทุกวันนี้

วัตถุมงคลที่มีชื่อเสียง

วัตถุมงคลของหลวงปู่ศุขมีหลายประเภท เช่น

พระหล่อพิมพ์ประภามณฑล: เป็นพิมพ์ที่ได้รับความนิยมสูงสุด มีลักษณะเป็นพระพุทธรูปนั่งสมาธิ มีรัศมีรอบศีรษะ
พระพิมพ์รัศมี: มีลักษณะคล้ายกับพิมพ์ประภามณฑล แต่มีรายละเอียดแตกต่างกันในบางจุด
พระพิมพ์บัวเล็บช้าง: มีลักษณะเป็นพระพุทธรูปนั่งสมาธิบนฐานบัว มีความละเอียดอ่อนในงานแกะสลัก
ตะกรุดจันทร์เพ็ญ: เป็นเครื่องรางที่หลวงปู่ศุขสร้างขึ้น มีชื่อเสียงในด้านการป้องกันภัยและเสริมเมตตา

หลวงปู่ศุข ท่านมีเมตตามากจึงมีศิษย์เป็นอันมากที่มาเรียนวิชาเหล่านี้ ท่านได้รับสมณศักดิ์ เป็นพระครูวิมลคุณากร และเป็นเจ้าคณะแขวง ( ปัจจุบันเรียกว่าเจ้าคณะอำเภอ ) เป็นองค์แรกของอำเภอวัดสิงห์ ไม่ปรากฏหลักฐานว่าเมื่อใด

ท่านมรณภาพเมื่อ เดือน ๑ ปีกุน พ.ศ. ๒๔๖๖ ไม่ปรากฏวันที่ที่แน่นอน คำนวณอายุได้ ๗๖ ปี วันสวดพระพุทธมนต์ทำศพอยู่ ๗ วัน ๗ คืน จึงประชุมเพลิง

ปัจจุบันชาวจังหวัดชัยนาทผู้มีจิตศรัทธาเลื่อมใส ได้ร่วมกันสร้างรูปหุ่นขี้ผึงไว้ที่วัดปากคลองมะขามเฒ่า เพื่อจะได้ทำการสักการบูชาโดยทั่วกัน กรมทหารเรือเห็นความสำคัญ จึงได้ทำการบูรณะซ่อมแซมมณฑป เมื่อ พ.ศ. ๒๕๔๕ ทำให้ประชาชนทั้งใกล้และไกลต่างจังหวัด หลั่งไหลมาสักการะบูชาทุก ๆ วันมิได้ขาด วัดปากคลองมะขามเฒ่า จึงเป็นสถานที่ท่องเที่ยวแห่งหนึ่งของจังหวัดชัยนาทต่อไป

พระอริยสงฆ์ ท่องเที่ยวไทย ความรู้คู่ไทย

อาหารและการปรุง แนะนำแฟชั่น ดูแลรถ

ยาและอาหารเสริม

หลวงพ่อคง ธัมมโชโต

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 18 May 2025 08:46:00 +0000

หลวงพ่อคง ธัมมโชโต

อดีตพระเกจิวัดบางกะพ้อม : อริยะโลกที่ 6 – พระอุปัชฌาย์คง หรือ หลวงพ่อคง ธัมมโชโต อดีตเจ้าอาวาสวัดบาง กะพ้อม อ.อัมพวา จ.สมุทรสงคราม เป็นพระเกจิคณาจารย์แห่งลุ่มแม่น้ำแม่กลองอีกรูปหนึ่งที่มีวัตรปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ เป็น ที่เลื่อมใสศรัทธาจากสาธุชนและคณะศิษยานุศิษย์อย่างยิ่ง... ได้รับความเลื่อมใสศรัทธาไม่แพ้ หลวงพ่อแก้ว พรหมสโร วัดพวงมาลัย

เกิดในสกุล จันทร์ประเสิรฐ เมื่อวันที่ 3 เม.ย.2407 ณ ต.บางสำโรง อ.บางคนที จ.สุมทรสงคราม บิดา-มารดา ชื่อ นายเกตุ และนางทองอยู่ จันทร์ประเสริฐ

เล่ากันว่าท่านเกิดในเรือนแพ ซึ่งมีความเชื่อกันว่า ถ้าใครถือกำเนิดในห้องเล็กที่ใต้เรือนแพ จะต้องเป็นผู้ชายและครองสมณเพศเป็นพระภิกษุตลอดชีวิต โดยบิดา-มารดาของหลวงพ่อคง ได้ซื้อเรือนนี้มาอีกทอดหนึ่ง... พออายุได้ 12 ปี บรรพชาที่วัดเหมืองใหม่ อ.อัมพวา จ.สมุทรสงคราม เพื่อศึกษาเล่าเรียนพระปริยัติธรรม และสนใจในวิชาเมตตามหานิยม

กระทั่งอายุได้ 19 ปี ลาสิกขาเพื่อไปช่วยครอบครัวประกอบอาชีพ

ครั้นเมื่อมีอายุครบ 20 ปี เข้าพิธีอุปสมบท ณ วัดเหมืองใหม่ เมื่อวันศุกร์ ขึ้น 6 ค่ำ เดือนสิงหาคม 2427 โดยมีพระอาจารย์ด้วง เป็นพระอุปัชฌาย์, พระอธิการจุ้ย เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และพระอธิการทิม วัดเหมืองใหม่ เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ได้รับฉายาว่า ธัมมโชโต แปลว่า ผู้รุ่งเรืองในธรรม

จำพรรษาอยู่ที่วัดเหมืองใหม่ คอยอุปัฏฐากรับใช้พระอุปัชฌาย์ ด้วยอุปนิสัยที่รักการศึกษาเล่าเรียน ได้ศึกษาเล่าเรียนทั้งทาง คันถธุระ วิปัสสนาธุระ กับพระอุปัชฌาย์เป็นพื้นฐาน ต่อมาได้ไปศึกษากับพระเถระชื่อดังในยุคนั้นอีกหลายรูป

ได้ศึกษาคัมภีร์มูลกัจจายน์ ซึ่งเป็นตำราเรียนบาลีไวยากรณ์ในสมัยโบราณ เต็มไปด้วยสูตรสนธิต่างๆ หลวงพ่อคงศึกษาพระคัมภีร์นี้กับอาจารย์นก ซึ่งเป็นอุบาสกในละแวกนั้นเป็นเวลา 13 ปี จนมีความคล่องแคล่วสามารถแปลธรรมบทตลอดจนคัมภีร์ต่างๆ ได้

นอกจากนี้ ยังสนใจการศึกษาวิทยาคม โดยศึกษากับพระเกจิชื่อดัง เริ่มแรกศึกษาคัมภีร์นี้กับพระอาจารย์ด้วง ซึ่งเชี่ยวชาญการลบผงวิเศษ เป็นที่นับถือในสมัยนั้น รวมทั้งเล่าเรียนกับหลวงพ่อตาด วัดบางวันทอง พระเถระผู้ที่มีวิทยาคมอันแก่กล้า โดยเฉพาะวิชานะปัดตลอด

หลวงพ่อคงมีความเชี่ยวชาญด้านวิทยาคม โดยเฉพาะด้านเมตตามหานิยมและอยู่ยงคงกระพันชาตรี ท่านได้สร้างวัตถุมงคลหลายประเภท เช่น เหรียญรูปเหมือน พระเนื้อผง ตะกรุด และเครื่องรางของขลังต่าง ๆ หนึ่งในวัตถุมงคลที่มีชื่อเสียงของท่านคือ "เหรียญรุ่นแรก" ซึ่งจัดสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2484 โดยพันเอก พระยาศรีสุรสงคราม (เปลื้อง ดิลกโยธิน) ในวาระที่หลวงพ่อมีอายุครบ 77 ปี เหรียญรุ่นนี้เป็นหนึ่งในเบญจภาคีเหรียญพระเกจิอาจารย์ และมีมูลค่าสูงในวงการพระเครื่อง

อีกทั้งไปศึกษากับหลวงพ่อหรุ่น วัดช้างเผือก ผู้เชี่ยวชาญในพระกัมมัฏฐาน

หลวงพ่อคงยังเอาใจใส่การดูแลก่อสร้างเสนาสนะ เนื่องจากหลวงพ่อคงมีฝีมือในเชิงช่าง ในเบื้องต้นของหลวงพ่อคงได้ซ่อมแซมหอไตรที่มีสภาพชำรุดทรุดโทรมให้มีสภาพที่ดีขึ้น พร้อมกับนั้น ท่านได้สร้างปั้นพระป่า เลไลยก์ด้วยฝีมือของท่านเอง

จนกระทั่งพรรษาที่ 21 ในปี พ.ศ.2448 ชาวบ้านใน ต.บางกะพ้อม อาราธนาท่านมาเป็นเจ้าอาวาสวัดบางกะพ้อม ด้วยตำแหน่งเจ้าอาวาสว่างลง ซึ่งในขณะนั้นวัดบางกะพ้อมไม่มีสมภารปกครองวัดและวัดก็อยู่ในสภาพที่ชำรุดทรุดโทรม หลวงพ่อคงตกลงรับคำอาราธนา

ฟื้นฟูบูรณปฏิสังขรณ์ถาวรวัตถุภายในวัด ซึ่งชำรุดทรุดโทรม ด้วยท่านมีฝีมือในการพัฒนาเป็นทุนเดิม จึงทำให้การสร้างความเจริญให้แก่วัดสำเร็จลุล่วงในเวลาอันสั้น

พ.ศ.2464 ได้รับแต่งตั้งให้เป็นเจ้าคณะตำบลบางกะพ้อม และแต่งตั้งเป็นพระอุปัชฌาย์

แม้จะมีภาระงานปกครองวัด แต่ในเดือน 4 ของทุกปี ท่านจะไปปักกลดในป่าช้าข้างวัดเป็นเวลาราว 1 เดือน เรียกกันว่า รุกขมูลข้างวัด โดยถือว่าเป็นการชำระจิตใจให้สะอาด หลังจากยุ่งกับเรื่องราวทางโลกเกือบตลอดทั้งปี

ช่วงบั้นปลายชีวิต อาพาธด้วยโรคชรา เนื่องจากว่าท่านมีงานอยู่หลายอย่างต้องทำ ด้วยเป็นกิจของสงฆ์ ทั้งงานการสร้างพระพุทธรูป การสร้างวัตถุมงคล จึงทำให้ท่านไม่มีเวลาพักผ่อน

เมื่อวันที่ 6 ก.พ.2486 ขณะที่นั่งร้านเพื่อตกแต่งพระขนงพระพุทธรูปประธานองค์ใหม่ เมื่อท่าน สวมพระเกตุพระประธานแล้วเสร็จ ท่านก็เกิดอาการหน้ามืด คล้ายจะเป็นลม แต่มีสติดี เอามือประสาน ในท่านั่งสมาธิจนหมดลมถึงแก่มรณภาพในอาการสงบ

คณะศิษย์เห็นท่านนั่งอยู่นาน จึงประคองร่างลงมาจากนั่งร้าน จึงรู้ว่าท่านมรณภาพแล้ว สิริอายุ 78 ปี พรรษา 58

พระอริยสงฆ์ ท่องเที่ยวไทย ความรู้คู่ไทย

อาหารและการปรุง แนะนำแฟชั่น ดูแลรถ

ยาและอาหารเสริม

หลวงปู่เอี่ยม แห่งวัดหนัง

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 17 May 2025 17:31:00 +0000

หลวงปู่เอี่ยม แห่งวัดหนัง

หลวงปู่เอี่ยม เกิดในสกุลทองอู๋ เมื่อวันศุกร์ที่ 2 ตุลาคม พ.ศ. 2375 ในแผ่นดินพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 3 พื้นเพของท่านเป็นชาวบางขุนเทียน ครอบครัวเป็นชาวสวน

หลวงปู่เอี่ยม แห่งวัดหนังราชวรวิหาร เป็นพระเกจิดังที่ไม่ได้มีเพียงชาวบ้านทั่วไปนับถือ แต่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 ก็ทรงเคารพท่านด้วยเช่นกัน เนื่องด้วยท่านมีวัตรปฏิบัติอันดี มีความเก่งกล้าสามารถ ทั้งยังสร้างวัตถุมงคลที่มีชื่อเสียงมากมาย ที่ได้ยินกันบ่อย ๆ แม้ไม่ได้อยู่ในวงการพระเครื่องก็คือ “พระปิดตา”เมื่ออายุ 9 ขวบ ท่านศึกษาที่สำนักพระอาจารย์รอด วัดหนัง จนเมื่ออายุ 11 ปี ก็ศึกษาพระปริยัติธรรม ในสำนักพระมหายิ้ม วัดบวรนิเวศวิหาร และอยู่ในสำนักพระปิฎกโกศล (ฉิม) ที่วัดราชบูรณะหรือวัดเลียบ

หลังจากนั้นจึงกลับมาบรรพชาและศึกษาพระปริยัติธรรมที่วัดหนัง ในสำนักเดิม เรียนติดต่อกันจนถึง พ.ศ. 2394 พออายุได้ 19 ปี จึงเข้าสอบแปลพระปริยัติธรรมสยามหลวง ซึ่งต้องสอบแปลปากเปล่าครั้งนั้นท่านสอบพลาด จึงกลับไปช่วยพ่อแม่ทำงานสวนอยู่ช่วงหนึ่ง

ผ่านไปจนอายุ 22 ปี ท่านก็เข้าพิธีอุปสมบท ที่วัดราชโอรสาราม มีพระสุธรรมเทพเถร (เกิด) เป็นพระอุปัชฌาย์ และมีพระกรรมวาจาจารย์คือ พระธรรมเจดีย์ (จีน) และ พระภาวนาโกศล (รอด)

ท่านได้ฉายาว่า สุวัณณสโร

เมื่อบวชแล้ว ท่านก็เคร่งครัดในธรรมวินัย มุ่งมั่นศึกษาเรื่องปริยัติธรรมอย่างเต็มที่ ก่อนจะย้ายไปจำพรรษาที่วัดนางนอง และฝากตัวเป็นศิษย์ “หลวงปู่รอด” วัดหนัง ซึ่งมีชื่อเรื่องอาคมความขลัง

ท่านเป็นหนึ่งในลูกศิษย์ที่หลวงปู่รอดเมตตามาก

ต่อมา หลวงปู่เอี่ยมได้ย้ายตามหลวงปู่รอดไปอยู่วัดโคนอน ที่ห่างไกลความเจริญ เนื่องจากมีเรื่องเล่าว่า คราวที่พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4 เสด็จพระราชทานผ้าพระกฐินวัดนางนอง หลวงปู่รอด พระอาจารย์ของท่าน ไม่ยอมถวายอดิเรก นับเป็นความผิดฐานหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ

เมื่อหลวงปู่รอดมรณภาพ หลวงปู่เอี่ยมก็ได้ครองตำแหน่งเจ้าอาวาสสืบต่อมา

หลวงปู่เอี่ยม ถือเป็นเกจิอาจารย์ที่รัชกาลที่ 5 ทรงเคารพเป็นการส่วนพระองค์อย่างยิ่ง เนื่องด้วยเป็นพระปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ ทั้งยังมีอาคมของขลังแกร่งกล้า วาจาศักดิ์สิทธิ์ ก่อนที่รัชกาลที่ 5 เสด็จประพาสยุโรป พ.ศ. 2440 พระองค์ได้เสด็จพระราชดำเนินไปทรงนมัสการหลวงปู่เอี่ยมก่อน

พ.ศ. 2441 รัชกาลที่ 5 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานสมณศักดิ์ให้ท่านเป็นพระครูสัญญาบัตรที่พระครูศีลคุณธราจารย์ และอาราธนาไปครองที่วัดหนัง ผ่านไป 1 ปี พระองค์ก็พระราชทานสมณศักดิ์แก่หลวงปู่เอี่ยมแห่งวัดหนัง เป็นพระราชาคณะที่ พระภาวนาโกศล (เอี่ยม) ซึ่งเป็นสมณศักดิ์เดียวกับพระอาจารย์ของท่าน

แม้แต่ในงานพระราชพิธีต่าง ๆ รัชกาลที่ 5 ก็จะรับสั่งให้ขุนวินิจฉัยสังฆการี นิมนต์หลวงปู่เอี่ยมเข้าไปในงานพระราชพิธีต่าง ๆ เช่น วันฉัตรมงคล วันเฉลิมพระชนมพรรษา เป็นต้น

นอกจากหลวงปู่เอี่ยมจะเป็นที่เคารพนับถือในหมู่ชนชั้นนำและบุคคลทั่วไปแล้ว ท่านยังสร้างวัตถุมงคลมากมาย ที่แม้เวลาจะผ่านไปนานเท่าใด คนก็ยังอยากได้มาบูชา เช่น พระชัยวัฒน์ ตะกรุด หมากทุย และที่ได้ยินบ่อย ๆ และมีชื่อเสียงก็คือ “พระปิดตา” และ “เหรียญยันต์สี่”

ในปี พ.ศ.2436 เมื่อเรือรบของฝรั่งเศสเข้ามาปิดอ่าวสยาม ทหารและชาวบ้านได้เข้ามาขอรับพระจนล้นหลาม พระปิดตาเนื้อตะกั่วที่สร้างไว้ก่อนหน้าแจกไปจนหมด จึงให้พระภิกษุ-สามเณรและสานุศิษย์ ช่วยกันเทหล่อพระเนื้อตะกั่วต่อ

หลังจากนั้น จึงได้สร้างพระปิดตาเนื้อสำริด ประมาณว่าสร้างมาตั้งแต่ปี พ.ศ.2441 ตอนที่ได้มาครองที่วัดหนังแล้ว และเมื่อคราวบูรณะเขื่อนที่หน้าวัด ปี พ.ศ.2463 ก็มีการเทพระชัยวัฒน์และพระปิดตาเนื้อสำริด สมนาคุณแก่ผู้บริจาคเงินช่วยเหลือในครั้งนั้นด้วย

พระปิดตาเนื้อสำริด มีเรื่องบอกเล่าจากหลวงพ่อเล็ก ลูกศิษย์ใกล้ชิดว่า หลวงปู่เอี่ยมจะให้จัดหาโลหะต่างๆ ซึ่งจะนำมาเป็นส่วนผสมเนื้อโลหะสำริด แล้วให้ช่างรีดเป็นแผ่นบางๆ เพื่อให้ลงอักขระเลขยันต์ ต่อจากนั้น จึงมอบให้ช่างนำไปหลอมเทหล่อเป็นองค์พระอีกทีหนึ่ง

หลวงปู่เอี่ยม สร้างพระปิดตาเนื้อสำริดน้อยกว่าพระชัยวัฒน์มาก แต่ต่อมาก็สร้างอยู่หลายครั้งเช่นกัน แบบพิมพ์นั้นจะเป็นพระปิดทวารและมียันต์วางเป็นเส้นสายตลอดเกือบทั้งองค์พระ นิยมเรียกกันว่า พิมพ์ยันต์ยุ่ง ในส่วนที่บริเวณหัวเข่าถ้าเป็นยันต์ตัวนะ มักจะเรียกกันว่าพิมพ์นะหัวเข่า เป็นต้น

การวางยันต์ขององค์พระ ช่างจะปั้นเทียนเป็นเส้นลักษณะคล้ายเส้นขนมจีน แล้วจึงนำมาวางเป็นรูปยันต์ตามกำหนดของหลวงปู่เอี่ยมอีกทีหนึ่ง ตอนยังเป็นหุ่นเทียน ดังนั้นเส้นสายของยันต์ จึงจะไม่เหมือนกันทุกองค์ทีเดียวนัก เนื่องจากเป็นการวางยันต์ทีละองค์

ปัจจุบันพระปิดตายันต์ยุ่งเนื้อสำริด หาพบได้ยากมากองค์หนึ่งในวงการครองวัดหนังอยู่ถึง 27 ปีเศษ สร้างความเจริญรุ่งเรืองให้วัดเป็นอย่างมาก

จวบจนละสังขาร เมื่อวันที่ 27 เมษายน 2469 สิริอายุ 94 ปี พรรษา 72

พระอริยสงฆ์ ท่องเที่ยวไทย ความรู้คู่ไทย

อาหารและการปรุง แนะนำแฟชั่น ดูแลรถ

ยาและอาหารเสริม

หลวงพ่อกลั่น ธัมมโชติ

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 17 May 2025 15:52:00 +0000

“หลวงพ่อกลั่น ธัมมโชติ” หรือ พระอุปัชฌาย์กลั่น วัดพระญาติการาม ต.ไผ่ลิง อ.พระนครศรีอยุธยา จ.พระนครศรีอยุธยา พระเกจิชื่อดังในอดีต

เกียรติคุณความแก่กล้าในสรรพวิทยาคม ยังได้รับการกล่าวขวัญจนถึงปัจจุบัน

เกิด ปี พ.ศ.2390 ปีมะแม ตำบลอรัญญิก อำเภอนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ครอบครัวหนึ่งซึ่งมีฐานะยากจนได้ให้กำเนิดเด็กชายผู้มีบุญมาเกิด นามว่า "กลั่น" ในสมัยเด็ก ท่านต้องช่วยพ่อแม่ทำงานตามลำพัง และเพียงลำพังคนเดียว ทำให้ท่านเป็นคนเข้มแข็งเด็ดเดี่ยว

เดิมมีชื่อว่า “อู๊ด” แต่บิดาเห็นว่าเป็นเด็กเฉลียวฉลาดและกล้าหาญ จึงเปลี่ยนให้ใหม่ว่า “กลั่น”

เรียนหนังสือและวิชาช่างในสำนักวัดประดู่ทรงธรรม กับ “หลวงพ่อม่วง” ซึ่งเก่งทางกัมมัฏฐาน และเคยทำตะกรุดพิชัยสงครามถวายรัชกาลที่ 5

เมื่อเป็นหนุ่มศึกษาวิชากระบี่กระบองและอาวุธไทยโบราณทุกชนิด ตั้งแต่ดาบเดี่ยว ดาบสองมือ หอก แหลน หลาว ง้าว โตมร ไปจนถึงมวยไทย

เวลารำกระบี่กระบองหรือรำกลอง ได้รับเสียงชื่นชมว่าสวยยิ่งนัก เพราะเคยเล่นโขนเป็นตัวหนุมานในโรงของเจ้าพระยาเทเวศร์ วงศวิวัฒน์ (ม.ร.ว.หลาน กุญชร) มาก่อน

เป็นผู้รักการต่อสู้ เป็นนักเลงจริง เป็นที่ครั่นคร้ามของคนทั่วไป แต่ครั้นเมื่อบิดามารดา นำไปอุปสมบท ก็ละวางอาวุธและความเป็นนักเลงขมังอาคม เป็นพุทธบุตรได้อย่างประเสริฐ อยู่ในผ้าเหลืองจนมรณภาพ

อุปสมบทเมื่ออายุ 27 ปี ที่วัดโลกยสุทธาศาลาปูน โดยมีพระญาณไตรโลก (สะอาด) เป็นพระอุปัชฌาย์ พระกุศลธรรมธาดา วัดขุนญวน กับพระอธิการชื่น วัดพระญาติการาม เป็นพระคู่สวด

ติดตามพระอธิการชื่น มาจำพรรษาที่วัดพระญาติ ร่ำเรียนด้านวิปัสสนากัมมัฏฐาน เวลาออกพรรษาก็ถือธุดงค์เป็นวัตร ไม่ค่อยอยู่ติดวัด ใกล้เข้าพรรษาก็กลับมาวัดเสียครั้งหนึ่ง

แม้ได้เป็นเจ้าอาวาสแล้ว ก็ยังออกเดินธุดงค์ จนกระทั่งอายุมากขึ้นจึงได้หยุด

ความรู้ของท่านทั้งด้านอาวุธโบราณและมวยไทยไปจนถึงวิทยาคม เล่าเรียนมาจากหลวงพ่อเฒ่ารอด หรือหลวงพ่อเฒ่ารอดเสือ วัดประดู่ในทรงธรรม พระอาจารย์เดียวกับ หลวงปู่ศุข วัดปากคลองมะขามเฒ่า

ลูกศิษย์ของหลวงพ่อกลั่นที่ได้ศึกษาจากตำราสำนักนี้ เช่น หลวงปู่สี วัดสะแก และอาจารย์เฮง ไพรวัลย์ ฯลฯ

เมื่อท่านยังแข็งแรงอยู่นั้น สำนักวัดพระญาติการาม ผลิตนักกระบี่กระบองอันมีชื่อก้อง

วัดพระญาติการาม หรือชื่อเดิมว่า “วัดพบญาติ” เป็นวัดเก่าแก่คู่เมืองกรุงเก่ามาแต่อดีต แม้สงครามเสียกรุงจะทำให้วัดหยุดความเจริญไปพักหนึ่ง แต่ก็กลับมาเจริญอีกในที่สุด ด้วยบารมีของหลวงพ่อกลั่น

ด้วยรูปลักษณ์หลวงพ่อกลั่น จะเป็นนักเลงโบราณ หน้าตาค่อนข้างดุ พูดจาตรงๆ แรงๆ แต่กอปรด้วยความเมตตายิ่ง ท่านชอบเลี้ยงสัตว์ เช่น ลิง นก สุนัข แมว กา ไก่ และชะนี สัตว์ทุกชนิดจะเชื่องมาก

ลูกศิษย์หลวงพ่อกลั่น ในสมัยนั้นมีทั้งมาเรียนวิทยาคม เรียนกระบี่กระบองป้องกันตัว หรือเรียนกลองยาวเล่นในพิธีบวชนาค สงกรานต์ แห่ผ้าป่าและกฐิน

วิชาเหล่านี้ท่านลงมือสอนด้วยตัวเองทั้งสิ้น

ด้านพระเครื่องและวัตถุมงคลที่ท่านปลุกเสกไว้ ล้วนเป็นที่ปรารถนา โดยเฉพาะเหรียญเสมารุ่นแรก ซึ่งเป็นเหรียญหลักยอดนิยมของวงการพระในปัจจุบัน

ในชีวิตท่านสร้างวัตถุมงคลโด่งดังที่สุด คือ เหรียญรุ่นแรก พ.ศ.2469 เนื้อทองแดงกะไหล่ทอง หลวงพ่อกลั่น วัดพระญาติการาม พระนครศรีอยุธยา เหรียญพระเกจิอาจารย์ยอดนิยม ที่มีสถิติราคาซื้อขายสูงสุดถึงหลักสิบล้านเป็นเหรียญแรก หลวงพ่อกลั่น ได้ชื่อเป็นผู้สืบทอดวิชาพุทธาคมเข้มขลังสายวัดประดู่โรงธรรม เป็นต้นตำรับวิชาชาตรี “เก้าเฮ” สร้างออกหารายได้บูรณปฏิสังขรณ์พระอุโบสถ เมื่อปี พ.ศ.2469 ตามข้อความในเหรียญ ที่สร้างแบบปั๊ม มีเนื้อทองแดงกะไหล่ทอง เนื้อเงิน เนื้อเงินหน้าทองคำ เนื้อเงินหน้านาก ด้านหน้าเป็นองค์จำลองท่านนั่งสมาธิห่มผ้าจีวรลดไหล่พาดสังฆาฏิ คาดรัดประคดเต็มองค์ ในเส้นล้อมขอบลายกนก ด้านหลังกลางเหรียญเป็นยันต์ครู มีอักษรบอกวาระการสร้าง,เหรียญกลม ปี 2478, เหรียญยันต์ตะกร้อ ปี 2483, เหรียญรุ่นชาตรี ปี 2507 เป็นต้น

บรรดาเหรียญคณาจารย์ดังของเมืองไทยนั้น เหรียญหลวงพ่อกลั่น ถูกจัดวางให้เป็นอันดับหนึ่งในชุดเบญจภาคีเหรียญ

วันที่ 21 ก.ค.2477 มรณภาพด้วยโรคชรา รวมอายุ 87 ปี พรรษา 60

เล่ากันว่า ในวันที่จะมรณภาพ อีกานับพันตัวมาออกันทั่ววัด ส่งเสียงตะเบ็งเซ็งแซ่ ครั้นเมื่อหลวงพ่อกลั่นสิ้นลมอีกาเหล่านั้นเงียบเสียงเป็นปลิดทิ้ง แล้วโผบินจากไปเป็นกลุ่มๆ ครั้นถึงวันฌาปนกิจรุ่งขึ้นมีการทำบุญอัฐิ อีกาก็กลับมาอีกครั้งเป็นครั้งสุดท้าย พวกมันบินมาเกาะที่เชิงตะกอนและลานวัด ก่อนจะบินวนอยู่ 3 รอบ

ตั้งแต่วันนั้นไม่มีใครเห็นอีกาที่วัดพระญาติการามอีกเลย

พระอริยสงฆ์ ท่องเที่ยวไทย ความรู้คู่ไทย

อาหารและการปรุง แนะนำแฟชั่น ดูแลรถ

ยาและอาหารเสริม

หลวงพ่อเต๋ คงทอง

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 17 May 2025 15:30:00 +0000

หลวงพ่อเต๋ คงทอง (คังคสุวัณโณ)

หลวงพ่อเต๋ คงทอง วัดสามง่าม เกิดเมื่อวันจันทร์ ขึ้น 9 ค่ำ เดือน 7 ปีเถาะ ตรงกับวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2434 ณ บ้านสามง่าม หมู่ที่ 4 โยมบิดาชื่อ จันทร์ โยมมารดาชื่อ บู่ นามสกุล สามงามน้อย ท่านมีพี่น้องร่วมบิดามารดารวม 7 คน เป็นชาย 3 คน เป็นหญิง 4 คน ท่านเป็นบุตรคนที่ 5

เมื่ออายุได้ 7 ปี ลุงของท่านซึ่งบวชอยู่ที่วัดกาหลง จังหวัดสมุทรสาคร มีชื่อว่า หลวงลุงแดง เป็นพระอาจารย์ที่มีชื่อเสียงโด่งดังในขณะนั้นรูปหนึ่ง ได้ไปเยี่ยมญาติที่บ้านสามง่าม ได้พบหลานชายจึงได้ชวนให้ไปอยู่ด้วยกันที่วัดกาหลงเพื่อจะได้ศึกษาเล่าเรียนหนังสือ ธรรมะ และเวทมนต์คาถา เป็นเวลา 3 ปี จนสามารถเขียนอ่านได้เป็นอย่างดี จึงได้กลับมาบ้านเกิด

หลวงลุงแดงของหลวงพ่อเต๋ ท่านเป็นผู้สนใจในการทำนุบำรุงพระพุทธศาสนาเป็นอย่างยิ่ง ท่านเห็นว่าบ้านสามง่าม ควรจะมีวัดวาอารามสำหรับให้พระภิกษุและชาวบ้านประกอบกิจทางพระพุทธศาสนา จึงได้ชักชวนหลานชายไปสร้างวัดขึ้นที่บ้านดอนตูม ห่างจากบ้านสามง่ามประมาณ 3 กิโลเมตร

เมื่อหลวงพ่อเต๋ มีอายุได้ 15 ปี ได้บรรพชาเป็นสามเณร ศึกษาพระธรรมวินัยอยู่กับหลวงลุงแดง ร่วมจัดสร้างวัดใหม่ไปพร้อมกัน รวมทั้งได้ศึกษาเล่าเรียนวิชาอาคมเพิ่มเติมจากหลวงลุงแดง ประวัติหลวงลุงแดงท่านเป็นพระเถระที่มีชื่อเสียงโด่งดังและมีความเชี่ยวชาญพุทธาคมทั้งทางด้านเมตตามหานิยมและอยู่ยงคงกระพันชาตรี มีลูกศิษย์ลูกหาเคารพนับถือมากมาย อีกทั้งหลวงพ่อเต๋ มีศักดิ์เป็นหลานของท่าน จึงได้รับถ่ายทอดวิชามาอย่างครบถ้วนโดยไม่มีการปิดบังอำพราง

พ.ศ. 2454 ท่านมีอายุได้ 21 ปี จึงได้ทำการบรรพชาอุปสมบทเป็นพระภิกษุ โดยมี พระครูอุตตรการบดี (หลวงพ่อทา) วัดพะเนียงแตก เป็นพระอุปัชฌาย์ พระสมุห์เทศ วัดทุ่งผักกูด เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และพระอธิการจอม วัดลำเหย เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ได้รับฉายาทางธรรมว่า คงทอง (ภายหลังเปลี่ยนเป็น คงสุวัณโณ แต่ชาวบ้านยังคงเรียกติดปากว่า คงทอง

พระอุปัชฌาย์ของหลวงพ่อเต๋ คือหลวงพ่อทา วัดพะเนียงแตก เป็นพระเถระผู้ทรงเกียรติคุณชื่อเสียงโด่งดังมากในฐานะพระเกจิอาจารย์ที่มีพุทธาคมเข้มขลังในขณะนั้น หลวงพ่อเต๋ได้ศึกษาเล่าเรียนทั้งทางธรรม สมถกัมมัฏฐาน ตลอดจนรับการสืบทอดด้านพุทธาคมต่าง ๆ

ต่อมาไม่นาน หลวงลุงแดง มรณภาพลงที่วัดกาหลง สมุทรสาคร ก่อนมรณภาพท่านได้ฝากวัดสามง่ามให้หลวงพ่อเต๋ดูแล

หลวงพ่อเต๋ เริ่มออกธุดงค์ระหว่าง พ.ศ. 2455 - 2472 เป็นเวลา 17 ปี รวมทั้งศึกษาวิชาอาคมเพิ่มเติม นอกจากที่ได้ศึกษาจาก หลวงลุงแดง และ หลวงพ่อทา หลังจากหลวงพ่อทา มรณภาพแล้ว ท่านได้เดินทางไปขอศึกษาวิชาเพิ่มเติมกับ หลวงพ่อแช่ม วัดตาก้อง จากนั้นออกธุดงค์ไปในที่ต่าง ๆ และได้ศึกษาวิชาเพิ่มเติมกับพระอาจารย์อื่นทั้งพระสงฆ์และฆราวาส อาทิ หลวงพ่อกอน วัดบ่อตะกั่ว นอกจากนี้ท่านยังเดินทางไปเรียนกับพระอาจารย์ทางจังหวัดพิจิตร ยังมีอีกหลายรูปในขณะที่เดินธุดงค์ รวมทั้งอาจารย์ฆราวาส ท่านเป็นชาวเขมร เคยเป็นอดีตแม่ทัพเขมร หลวงพ่อเต๋ได้พบอาจารย์ท่านนี้ที่เขาตะลุง จังหวัดกาญจนบุรี เป็นอาจารย์ที่หลวงพ่อเต๋ เคารพนับถือมาก ในสมัยที่ท่านมีชีวิตอยู่ท่านจะทำการไหว้ครูเขมรมิได้ขาด

ภายหลังท่านกลับมาพำนักที่วัดสามง่ามได้ 3 ปี ท่านทำการสร้างวัดสามง่ามต่อจากหลวงลุงแดงที่ฝากฝังไว้ให้ท่านสร้างต่อก่อนจะมรณภาพ สมัยก่อน อุปกรณ์การก่อสร้างต่าง ๆ หาได้ยากมาก เรื่องไม้ที่จะนำมาสร้างวัดต้องเข้าไปเอาในป่าลึก กว่าจะได้ไม้มาแต่ละเที่ยวยากลำบาก การออกไปตัดไม้แต่ละเที่ยว ต้องใช้เวลาอย่างน้อย 2 - 3 เดือน และการนอนป่าหลวงพ่อเต๋ ก็มักจะใช้การตัดไม้ใหญ่เป็นที่พำนักอาศัย การเดินทางไปตามถิ่นต่าง ๆ ก็เพื่อประโยชน์แก่พระพุทธศาสนา ท่านจึงไม่กลัวต่อภยันตรายทั้งเสือ ช้าง อันเป็นสัตว์ป่าที่ดุร้าย ตลอดจนสิ่งแวดล้อมภายในป่าที่เต็มไปด้วยโรคภัยไข้เจ็บ ตลอดเวลา 15 ปี ในการตัดไม้มาก่อสร้างปฏิสังขรณ์วัดของท่าน บางครั้งถึงกับอดน้ำ นับว่าเป็นความอุตสาหะมานะอันแรงกล้าอย่างประเสริฐสุดหาที่เปรียบมิได้

ในการพัฒนา หลวงพ่อเต๋ เป็นนักพัฒนาหาตัวจับยาก สร้างสถานีอนามัย บ้านพักนายแพทย์และพยาบาล โรงเรียนประถมและมัธยม สถานีตำรวจ ถนนหนทาง ขุดบ่อน้ำบาดาล สร้างความเจริญให้แก่ท้องถิ่นเป็นอย่างยิ่ง

หลวงพ่อเต๋ เป็นผู้กอปรด้วยความเมตตาปรานี ท่านจะให้ความรักความเมตตาแก่ศิษย์ทุกคนโดยไม่เลือกที่รักมักที่ชัง นอกจากนี้ท่านยังให้ความเมตตาต่อสัตว์เลี้ยง ได้แก่ วัว ชะนี นก สุนัข แมว ไก่ เป็นต้น ไม่ว่านก สุนัข ไก่ และแมว ก่อนท่านจะฉันภัตตาหาร ท่านจะต้องให้ข้าวสัตว์เหล่านี้เป็นนิจสิน

พ.ศ. 2475 กรรมการสงฆ์จังหวัดโดย พระเทพเจติยาจารย์ วัดเสน่หา เจ้าคณะจังหวัดนครปฐม ได้พิจารณาแต่งตั้งให้ หลวงพ่อเต๋ เป็นเจ้าอาวาสวัดสามง่าม

พ.ศ. 2476 แต่งตั้งให้ท่านรักษาการในตำแหน่งเจ้าคณะตำบล มีวัดที่ขึ้นอยู่ในความปกครอง 5 วัด คือ วัดสามง่าม วัดลำลูกบัว วัดแหลมมะเกลือ วัดทุ่งสีหลง และวัดตะโกสูง

การสร้างวัตถุมงคลของหลวงพ่อเต๋ ท่านสร้างไว้หลายแบบมาตั้งแต่ครั้งสงครามโลกครั้งที่ 2 มีทั้งแบบพระเนื้อดิน เนื้อผง เนื้อว่าน เหรียญรูปเหมือน พระกริ่ง รูปหล่อ เหรียญหล่อ และเครื่องรางของขลัง ตะกรุดหนังเสือ ตะกรุดสามห่วง สีผึ้ง เป็นต้น แต่ละอย่างล้วนมีอภินิหารเป็นที่ประจักษ์และเล่าขานกันมาทุกวันนี้

พระเครื่องของท่านไม่ได้เน้นเรื่องความสวยงาม แต่เน้นเรื่องพุทธคุณ เพราะท่านตั้งใจสร้างให้บูชาติดตัวเพื่อป้องกันภัยต่าง ๆ มีทั้งทางมหาอำนาจ เมตตามหานิยม แคล้วคลาด เนื้อพระส่วนมากเป็นแบบเนื้อดินผสมผงปนว่าน เนื้อดินอาถรรพ์ที่นำมาจัดสร้างวัตถุมงคลได้แก่ ดินโป่ง 7 โป่ง ดิน 7 ป่าช้า ดินขุยปู เป็นต้น ผสมลงไปในพระทุกพิมพ์ ด้านหลังองค์พระจะประทับชื่อ หลวงพ่อเต๋ กดลึกลงไปในเนื้อพระ

วัตถุมงคลที่สร้างชื่อเสียงให้กับท่านมาจนทุกวันนี้คือ ตุ๊กตาทอง หรือที่นิยมเรียกกันว่า กุมารทอง ตำราการสร้างได้จากหลวงลุงแดง ประกอบด้วย ดินโป่ง 7 โป่ง ดิน 7 ป่าช้า ดินขุยปู เป็นต้น มาปั้นตุ๊กตาทอง (กุมารทอง) แจกชาวบ้าน นำไปไว้เป็นเครื่องคุ้มครอง เพราะดินดังกล่าวจะมีเทวดารักษา จึงมีความศักดิ์สิทธิ์ หลวงพ่อเต๋ปั้นแล้วเอาวางนอนไว้ จึงทำการปลุกเสกให้ลุกขึ้นเองตามตำรา ตุ๊กตาทองนี้นิยมกันมากใครได้ไปบูชามักจะมีเรื่องเล่าสู่กันฟังเป็นที่อัศจรรย์ ทำรายได้มหาศาล สามารถขออะไรสำเร็จทุกอย่างและเป็นที่ศรัทธาอย่างสูงของประชาชน

ในปี พ.ศ. 2505 หลวงพ่อเต๋ ท่านได้จัดสร้างพระเครื่องเนื้อดินพิธีใหญ่อีกครั้ง เพื่อฉลองอายุครบ 5 รอบ เนื้อดินที่ใช้ยังได้นำดินทวารวดี ที่ชำรุดหักและผงว่านผสมลงไปด้วย สังเกตเนื้อองค์พระเมื่อเผาแล้ว เนื้อดินจะนุ่มเมื่อถูกเหงื่อถูกสัมผัส ปรากฏมวลสารและว่านแลดูเก่ามาก พิมพ์ที่จัดสร้าง มีดังนี้

1. พระรูปเหมือนซุ้มเรือนแก้ว

2. พระปรกโพธิ์ใหญ่

3. พระปรกโพธิ์เล็ก

4. พระตรีกาย (พระสาม)

5. พระทุ่งเศรษฐี

พระเครื่องเนื้อดิน 4 พิมพ์แรก ด้านหลังจะมียันต์อักขระนูน เรียกว่า ยันต์สามง่าม เนื่องจากด้านหลังมีรูป ตรี เป็นสัญลักษณ์ของวัดสามง่ามนั่นเอง ส่วนพระทุ่งเศรษฐี ด้านหลังมียันต์และชื่อฉายา คงทอง กดประทับลึกลงไปในเนื้อ

หลวงพ่อเต๋ คงทอง มรณะภาพลงโดยอาการสงบเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม 2524 รวมสิริอายุได้ 90 ปี 6 เดือน10วัน พรรษาที่ 59 ปัจจุบันทางวัดเก็บรักษาสังขารท่านไว้ให้ลูกศิษย์ลูกหารวมทั้งผู้เคารพ ศรัทธาไปกราบไหว้จนทุกวันนี้

พระอริยสงฆ์ ท่องเที่ยวไทย ความรู้คู่ไทย

อาหารและการปรุง แนะนำแฟชั่น ดูแลรถ

ยาและอาหารเสริม

หลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 16 May 2024 09:32:00 +0000

หลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต เดิมนามว่า “มั่น แก่นแก้ว” เกิดวันพฤหัสบดี เดือนยี่ ปีมะแม ตรงกับวันที่ ๒๐ มกราคม พ.ศ. ๒๔๑๓ (ในหนังสือสุทธิ คือเอกสารที่แสดงความบริสุทธิ์ของภิกษุสามเณรว่าเป็นภิกษุสามเณรที่ถูกต้องตามพระวินัยระบุว่า “ชาตะปีมะแม วันที่ ๒๐ มิถุนายน พ.ศ. ๒๔๑๓) ณ บ้านเลขที่ ๑ บ้านคำบง หมู่ที่ ๘ ตำบลสงยาง อำเภอโขงเจียม (ปัจจุบันคืออำเภอศรีเมืองใหม่) จังหวัดอุบลราชธานี บิดาชื่อ คำด้วง มารดาชื่อจันทร์ มีพี่น้องร่วมท้องเดียวกัน ๙ คน

เมื่ออายุ ๑๕ ปี ได้บรรพชาเป็นสามเณรที่วัดบ้านคำบง (ปัจจุบันคือวัดศรีบุญเรือง) บรรพชาได้เพียง ๒ ปี ได้ลาสิกขาตามคำร้องขอของบิดา เมื่อครั้งหลวงปู่เสาร์ กนฺตสีโล ได้ธุดงค์มาบ้านคำบง ได้มีโอกาสอุปัฏฐากจึงเกิดศรัทธาปสาทะวัตรปฏิบัติและถวายตัวเป็นศิษย์ท่าน จนอายุได้ ๒๓ ปี จึงได้ขออนุญาตมารดาไปอุปสมบทเป็นพระภิกษุในพระพุทธศาสนา ณ วัดศรีทอง (ปัจจุบันคือวัดศรีอุบลรัตนาราม) เมื่อวันที่ ๑๒ มิถุนายน พ.ศ.๒๔๓๖ ได้รับฉายาว่า ภูริทตฺโต แปลว่า ผู้ให้ปัญญา เมื่ออุปสมบทแล้วได้มาศึกษาอยู่ในสำนักวิปัสสนา หลวงปู่เสาร์ กนฺตสีโล ที่วัดเลียบ อำเภอเมือง จังหวัดอุบลราชธานี

        ใน พ.ศ. ๒๔๔๐ ได้ติดตามหลวงปู่เสาร์ กนฺตสีโล ออกธุดงค์ไปปฏิบัติธรรมที่ภูหล่น อำเภอศรีเมืองใหม่ จังหวัดอุบลราชธานี ท่านได้บำเพ็ญภาวนาเป็นระยะเวลาหลายปี ซึ่งถานที่แห่งนี้ถือว่าเป็น ปฐมสมถะวิปัสสนากรรมฐานของหลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต ต่อมา พ.ศ. ๒๔๔๓ หลวงปู่เสาร์ กนฺตสีโล หลวงปู่หนู ฐิตปญฺโญ และ หลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต ได้ธุดงค์วิเวกไปจำพรรษา ณ พระธาตุพนม ภายหลังท่านเดินธุดงค์ไปในสถานที่ต่าง ๆ และไปศึกษาธรรมะจากพระอุบาลีคุณูปาจารย์ (จันทร์ สิริจนฺโท) ที่วัดบรมนิวาสราชวรวิหาร กรุงเทพมหานคร จนกระทั่ง เมื่อพ.ศ. ๒๔๕๘ กลับมาจำพรรษาที่วัดบูรพาราม อำเภอเมือง จังหวัดอุบลราชธานี เป็นเวลา ๑ พรรษา และติดตาม หลวงปู่เสาร์ กนฺตสีโล ไปธุดงค์จำพรรษาที่วัดภูผากูด อำเภอคำชะอี จังหวัดมุกดาหาร จากนั้น ท่านได้ธุดงค์ไปตามสถานที่ต่าง ๆ ในภาคอีสานและภาคเหนือ
        ใน พ.ศ. ๒๔๗๘ ท่านบำเพ็ญภาวนาและเข้าถึงธรรมะที่ถ้ำดอกคำ ตำบลน้ำแพร่ จังหวัดเชียงใหม่ และได้พูดกับหลวงปู่ขาว อนาลโย ว่า “ผมหมดงานที่จะทำแล้ว ก็อยู่สานกระบุงตะกร้า พอช่วยเหลือท่านและลูกศิษย์ลูกหาได้บ้างเท่านั้น” ต่อมาพระธรรมเจดีย์ (จูม พนฺธุโล) เจ้าอาวาสวัดโพธิสมภรณ์ จังหวัดอุดรธานี นิมนต์ท่านให้กลับภาคอีสาน ท่านจึงโดยสารรถไฟจากเชียงใหม่ไปกรุงเทพฯ จากนั้นได้ธุดงค์ไปพำนักที่วัดป่าสาลวัน จังหวัดนครราชสีมา และจำพรรษาที่วัดป่าโนนนิเวศน์ จังหวัดอุดรธานี ตลอดจนที่วัดต่าง ๆ จังหวัดสกลนคร
        ตั้งแต่ พ.ศ. ๒๔๘๘ - ๒๔๙๒ ท่านเดินทางไปจำพรรษาที่วัดป่าบ้านหนองผือ ตำบลนาใน อำเภอ พรรณนานิคม จังหวัดสกลนคร ซึ่งเป็นที่สัปปายะเหมาะแก่การเผยแผ่พุทธธรรม และทุ่มเทสอนลูกศิษย์ทั้งทางตรงและทางอ้อมโดยไม่เห็นแก่ความเหน็ดเหนื่อย นับเป็นสถานที่ที่ท่านจำพรรษานานที่สุด
        เมื่อ พ.ศ. ๒๔๙๒ หลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต อาพาธหนักและมรณภาพ เมื่อวันที่ ๑๑ พฤศจิกายน ๒๔๙๒ ณ วัดป่าสุทธาวาส จังหวัดสกลนคร และศิษยานุศิษย์ได้ร่วมกันจัดงานประชุมเพลิง ณ วัดป่าสุทธาวาส เมื่อวันที่ ๓๐ มกราคม ๒๔๙๓ สิริรวมอายุ ๗๙ ปี ๕๖ พรรษา

คาถาหลวงปู่มั่น

ปัญจะมาเร ชิโน นาโถ ปัตโต สัมโพธิมุตตะมัง
จะตุสัจจัง ปะกาเสติ ธัมมะจักกัง ปะวัตตะยิ
เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โหตุ เม ชะยะมังคะลัง

บทความแนะนำ

อุปกรณ์กอล์ฟ สมุนไพรสุขภาพ นาฬิกาสุขภาพ เครื่องวัดความดัน เมาส์ปากกา กลอนดิจิตอล

กราโนลา ควินัว อาหารคีโต เครื่องทำน้ำแข็งไส เครื่องล้างจาน เครื่องดูดควัน เตาอบเค้ก

กางเกงยีนส์ชาย รองเท้าผ้าใบ โลชั่นบำรุงผิวแห้ง ผลิตภัณฑ์ดูแลรถ น้ำมันเครื่อง แชมพูล้างรถ

พระอริยสงฆ์ ท่องเที่ยวไทย ความรู้คู่ไทย

อาหารและการปรุง แนะนำแฟชั่น ดูแลรถ

ยาและอาหารเสริม

หลวงพ่อสด วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 14 May 2024 06:16:00 +0000

ชาติภูมิ พระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) เดิมมีชื่อว่า “สด มีแก้วน้อย” เกิดเมื่อวันที่ ๑๐ ตุลาคม ๒๔๒๗ ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่บ้าoสองพี่น้อง ต.สองพี่น้อง อ.สองพี่น้อง จ.สุพรรณบุรีก่อนอุปสมบท ได้เรียนหนังสือเมื่อเยาว์วัยกับพระภิกษุซึ่งเป็นน้าชาย ณ วัดสองพี่น้อง ต่อมาได้ศึกษาอักษรสมัยที่วัดบางปลา อ.บางเลน จ.นครปฐม

                เมื่ออายุ ๑๔ ปี โยมบิดาถึงแก่กรรม ท่านดำเนินการค้าสืบต่อจากบิดา จนถึงอายุ ๒๒ ปี และปี ๒๔๔๙ ได้อุปสมบท ณ วัดสองพี่น้อง โดยมีพระอาจารย์ดี วัดประตูศาล เป็นพระอุปัชฌาย์, หลวงพ่อเหนี่ยง อินฺทโชโต เป็นพระกรรมวาจารย์, พระอาจารย์โหน่ง อินฺทสุวณฺโณ เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ได้รับนามฉายาว่า “จนฺทสโร”

                อุปสมบทแล้วจำพรรษาอยู่วัดสองพี่น้อง ๑ พรรษา เรียนกรรมฐานกับหลวงพ่อโหน่ง และหลวงพ่อเนียม ในระยะเวลาสั้นๆ ปวารณาพรรษา แล้วเดินทางมาจำพรรษา ณ วัดพระเชตุพนฯ กรุงเทพฯ เพื่อเล่าเรียนพระปริยัติธรรมต่อไป สมัยสมเด็จพระพุฒาจารย์ (เข้ม) กับ สมเด็จพระวันรัต (เผื่อน)สรุปแล้วท่านเคยศึกษาสมถกรรมฐานและวิปัสสนากรรมฐานในสำนึกต่างๆ ดังนี้

                ๑. พระอาจารย์โหน่ง วัดสองพี่น้อง ๒. หลวงพ่อเนียม วัดน้อย ๓. พระมงคลทิพยมุนี (มุ้ย) วัดสามปลื้ม ๔. พระอาจารย์ดี วัดประตูศาล ๕. พระสังวรานุวงษ์ (เอี่ยม) วัดราชสิทธาราม ๖. พระครูญาณวิรัต (โป๊) วัดเชตุพนวิมลมังคลาราม ๗. พระอาจารย์สิงห์ วัดละครทำ ๘. พระอาจารย์ปลื้ม วัดเขาใหญ่

                การศึกษาของหลวงพ่อสด จากอาจารย์ตามข้างต้นนี้ อยู่ในระยะเวลาประมาณ ๑๐ ปี จากปีที่ท่านอุปสมบทในปี ๒๔๔๙-๒๔๕๙

                เมื่อสมเด็จพระวันรัต (เผื่อน) เจ้าอาวาสวัดพระเชตุพนฯ องค์ต่อจากสมเด็จพระพุฒาจารย์ (เข้ม) ได้ดำรงตำแหน่งเจ้าคณะอำเภอภาษีเจริญ จ.ธนบุรี ท่านมีความประสงค์ที่จะให้หลวงพ่อสดมีวัดอยู่เป็นหลักเป็นฐาน จึงหวังเอาตำแหน่งเจ้าอาวาสผูกหลวงพ่อไว้กับวัดปากน้ำ ซึ่งเป็นพระอารามหลวงวัดหนึ่ง เพื่อไม่ให้เร่ร่อนโดยไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่งอีกต่อไปปี ๒๔๕๙ หลวงพ่อสดจึงรับบัญชาออกจากวัดพระเชตุพน ไปเป็นรักษาการเจ้าอาวาสวัดปากน้ำ และได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาส ในปี ๒๔๖๓

                เมื่อแรกที่ท่านมาปกครองวัดปากน้ำ วัดมีสภาพกึ่งร้าง ท่านได้เริ่มสร้างความเจริญให้วัด โดยกวดขันพระภิกษุสามเณรให้ปฏิบัติธรรมวินัยอย่างเคร่งครัด สอนสมถวิปัสนากัมมัฏฐาน ส่งเสริมการศึกษาพระปริยัติธรรม ตั้งสำนักเรียนทั้งนักธรรมและบาลี สร้างโรงเรียนปริยัติธรรมที่ทันสมัยที่สุดในสมัยนั้น จนวัดปากน้ำมีความเจริญขึ้นมาโดยลำดับ กลายเป็นศูนย์กลางปฏิบัติธรรมและการศึกษาบาลี ปฏิบัติสมถ-วิปัสสนากรรมฐาน

                สมเด็จพระสังฆราช (ปุ่น ปุณณสิริ) รักษาการเจ้าอาวาสวัดปากน้ำ (พ.ศ.๒๕๐๒ -๒๕๐๘) ได้เขียนไว้ว่า

                “หลวงพ่อวัดปากน้ำใช้คำว่า “ธรรมกาย” เป็นสัญลักษณ์ของสำนักกัมมัฏฐาน วัดปากน้ำ ทีเดียว เอาคำว่า “ธรรมกาย” ขึ้นเชิดชู ศิษยานุศิษย์รับเอาไปเผยแพร่ทุกทิศ”

                อีกตอนหนึ่งท่านเขียนเล่าว่า“คำว่า “ธรรมกาย” นั้นย่อมซาบซึ้งกันแจ่มแจ้ง เมื่อหลวงพ่อวัดปากน้ำได้มรณภาพแล้ว กล่าวคือ เมื่อทำบุญ ๕๐ วัน สรีระสังขารของพระคุณท่าน คณะเจ้าภาพได้อาราธนาเจ้าคุณพระธรรมทัศนาธร วัดชนะสงคราม มาแสดงธรรม

                เจ้าคุณพระธรรมทัศนาธร ได้ชี้แจงว่า คำว่า “ธรรมกาย” นั้นมีมาในพระสุตันตปิฎก ท่านอ้างบาลีว่า ตถาคต ๘๘ วาเสฏฐ เอตํ ธมฺมกาโยติ วจนํ ซึ่งพอจะแปลความได้ว่า “ธรรมกายนี้เป็นชื่อของตถาคต ดูกรวาเสฏฐะ” ทำให้ผู้ฟังเทศน์เวลานั้นหลายร้อยคนชื่นอกชื่นใจเป็นอย่างยิ่ง ทุกคนกราบสาธุการแด่เจ้าคุณพระธรรมทัศนาธร และประหลาดใจว่า ทำไมเจ้าคุณพระธรรมทัศนาธรจึงทราบประวัติ และการปฏิบัติของหลวงพ่อวัดปากน้ำได้ถูกต้อง

                ผู้เขียน (สมเด็จพระสังฆราชปุ่น) เรื่องนี้ก็แปลกใจมาก เมื่อแสดงธรรมจบลงจากธรรมาสน์แล้วจึงถามผู้แสดงธรรมว่า คุ้นเคยกับหลวงพ่อวัดปากน้ำหรือ จึงแสดงธรรมได้ถูกต้องตามเป็นจริง

                พระธรรมทัศนาธร ตอบว่า “อ้าว ไม่รู้หรือ ผมติดต่อกับท่านมานานแล้ว หลวงพ่อวัดปากน้ำข้ามฟากไปฝั่งพระนครแทบทุกคราวไปหาผมที่วัดชนะสงคราม และผมก็หมั่นข้ามมาสนทนากับเจ้าคุณวัดปากน้ำ การที่หมั่นมานั้นเพราะได้ยินเกียรติคุณว่า มีพระเณรมาก แม้ตั้ง ๔-๕๐๐ รูป ก็ไม่ต้องบิณฑบาตฉัน วัดรับเลี้ยงหมด อยากจะทราบว่า ท่านมีวิธีการอย่างไรจึงสามารถถึงเพียงนี้และ ก็เลยถูกอัธยาศัยกับท่านตลอดมา”สมณศักดิ์

                พ.ศ.๒๔๖๔ เป็นพระครูสัญญาบัตรที่ “พระครูสมณธรรมทาน”…พ.ศ.๒๔๙๒ เป็นพระราชาคณะชั้นสามัญที่ “พระภาวนาโกศลเถร”….พ.ศ.๒๔๙๔ ได้รับพระราชทานพัดยศ

                ชั้นเปรียญ…พ.ศ.๒๔๙๘ เป็นพระราชาคณะชั้นราชที่ “พระมงคลราชมุนี”…พ.ศ.๒๕๐๐ เป็นพระราชาคณะชั้นเทพ ที่ “พระมงคลเทพมุนี”

                อาพาธและมรณภาพ พระมงคลเทพมุนี หรือหลวงพ่อสด เริ่มอาพาธด้วยโรคความดันโลหิตสูง ตั้งแต่เดือนมีนาคม พ.ศ.๒๔๙๘ มีอาการขึ้นๆ ลงๆ พล.ร.จ.เรียง วิภัตติภูมิประเทศ ผู้อำนวยการ โรงพยาบาลทหารเรือ เป็นแพทย์ประจำตัวดูแลรักษา

                หลังจากได้รับสมณศักดิ์เป็นพระราชาคณะที่ “พระมงคลเทพมุนี” เมื่อปี ๒๕๐๐ อาการของโรคเพิ่มมากขึ้น แต่กำลังใจของท่านนั้นเข้มแข็ง ไม่แสดงอาการรันทดใจใดๆ การต้อนรับแขกด้วยอาการยิ้มแย้มเสมอหลวงพ่อสด อาพาธได้ประมาณ ๒ ปีเศษ จึงถึงแก่กาลมรณภาพด้วยอาการอันสงบ ณ ตึกมงคลจันสร เมื่อวันที่ ๓ กุมภาพันธ์ ๒๕๐๒ เวลา ๑๕.๐๕ น. สิริอายุได้ ๗๕ ปี พรรษา ๕๓

บทความแนะนำ

พระอริยสงฆ์ ท่องเที่ยวไทย ความรู้คู่ไทย

อาหารและการปรุง แนะนำแฟชั่น ดูแลรถ

ยาและอาหารเสริม

หลวงพ่อเปิ่น ฐิตคุโณ วัดบางพระ

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 14 May 2024 06:08:00 +0000

หลังจากช่วงชีวิตในการออกธุดงค์ ของ หลวงพ่อเปิ่น เท่าที่มีข้อมูลชัดเจน เป็นการรวบรวมของ องค์การบริหารส่วนจังหวัดนครปฐม ที่ได้เก็บประวัติของหลวงพ่อเปิ่น เป็นเสมือนหนึ่งเรื่องราวสำคัญ ที่เป็นหนึ่งในประวัติศาสตร์ ของเมืองแห่งลุ่มน้ำนครชัยศรี บันทึกนั้น ระบุไว้ว่า ท่าน หรือ หลวงพ่อเปิ่น ออกจาริกธุดงควัตรและไปฝากตัวเป็นศิษย์หลวงพ่อโอภาสี แห่งอาศรมบางมดศึกษาวิทยาคมจากท่านประมาณ 1 ปี ก่อนออกธุดงค์ต่อไปยังภาคใต้ ในปี พ.ศ.2504 หลวงพ่อเปิ่น มาปักกลดที่ชายทุ่งนาใกล้วัดทุ่งนางหลอก อ.ลาดหญ้า จ.กาญจนบุรี ใช้ความรู้ด้านสมุนไพรยารักษาโรค รักษาชาวบ้านที่เจ็บไข้ได้ป่วย จนชาวบ้านนิมนต์ท่านให้มาช่วยพัฒนาวัดทุ่งนางหลอก

รายการเปิดบันทึกตำนาน ได้เคยบันทึกเรื่องราวของท่านไว้ ในชื่อตอน หลวงพ่อเปิ่น วัดบางพระ จ.นครปฐม มีหาในรายการนั้นระบุไว้ว่า ท่านล้มป่วยกะทันหัน กลับมารักษาตัวที่วัดบางพระ กระทั่งหาย ท่านตั้งใจจะเดินทางไปที่อื่น แต่ชาวบ้านขอให้ไปพัฒนาวัดโคกเขมาแทน จึงได้ไปอยู่ที่วัดโคกเขมา ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสสืบต่อหลวงพ่อเปิ่น สร้างวัตถุมงคลรุ่นแรกในชีวิตของท่าน เป็นเหรียญหลวงพ่อเปิ่นรุ่นแรก พ.ศ.2509 หลวงพ่อเปิ่นยังได้จัดสร้างเหรียญและวัตถุมงคลออกมาอีกหลายรุ่น เพื่อให้ประชาชนทั่วไปได้เช่าหาบูชากัน นำเงินบำรุงพัฒนาวัด

ปัจจุบันพระเครื่องวัดโคกเขมาหายากมาก ในปี พ.ศ.2516 หลวงพ่อทองอยู่ เจ้าอาวาสวัดบางพระ มรณภาพ ชาวบ้านจึงพร้อมใจนิมนต์หลวงพ่อเปิ่นให้มาดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดบางพระสืบต่อ

หลวงพ่อเปิ่นเข้ารับตำแหน่งเจ้าอาวาส เมื่อวันที่ 25 ส.ค.2518

ในสมัยที่หลวงพ่อเปิ่นท่านยังไม่ได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เป็นพระครูสัญญาบัตรหลวงพ่อเปิ่นท่านจะลงมือสักให้กับลูกศิษย์ทุกคนด้วยมือของท่านเองแต่ต่อมาภายหลังหลวงพ่อได้ประสิทธิ์ประสาทวิชาการสักให้แก่พระลูกศิษย์เป็นผู้สักแทน

ส่วนตัวหลวงพ่อเปิ่นท่านจะทำพิธีครอบให้เท่านั้น

สำหรับที่มาที่ไปเกี่ยวกับยันต์เสือประจำตัวของท่านหลวงพ่อเปิ่นได้เคยกล่าวไว้ว่าท่านชอบเสือด้วยเหตุผลที่บอกเพียงสั้นๆกับบรรดาลูกศิษย์ว่าเสือเป็นสัตว์ที่มีอำนาจเพียงเสียงคำรามของเสือที่ดังกึกก้องสัตว์ทั้งหลายเมื่อได้ยินก็จะเงียบสงบกินสาบเสือนั้นสัตว์ทั้งหลายได้สัมผัสก็ยอมทันทีหลีกทันทีจัดอยู่ในทางมหาอำนาจและเสือเป็นสัตว์ที่มีรูปร่างสง่างามเต็มไปด้วยบารมีจึงจัดอยู่ในมหานิยมเช่นกัน

ส่วนตำนานที่เกี่ยวข้องกับการนำเสือมาเป็นสัญลักษณ์ประจำตัวของท่านนั้นเกิดจากในสมัยหนึ่งท่านเคยประจันหน้ากับเสือมาแล้วกลางป่าลึกในระหว่างที่ท่านเดินธุดงค์แถบป่าใหญ่ในจังหวัดกาญจนบุรีท่านจึงเกิดความประทับใจในเสือโคร่งนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาและท่านได้นำเอาลายยันต์เสือโคร่งมาประสิทธิ์ให้กับลูกศิษย์ที่เดินทางมากราบฝากตัวกับท่านด้วยการสักจากมือของท่านเองจนเกิดเป็นตำนานพญาเสือมหาอำนาจอันลือลั่น

บทความแนะนำ

พระอริยสงฆ์ ท่องเที่ยวไทย ความรู้คู่ไทย

อาหารและการปรุง แนะนำแฟชั่น ดูแลรถ

ยาและอาหารเสริม

หลวงตาพระมหาบัว ญาณสัมปันโน

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 14 May 2024 06:01:00 +0000

ประวัติหลวงตาพระมหาบัว ญาณสัมปันโน

.................................

ชาติภูมิ

หลวงตา ถือกำเนิดในครอบครัวชาวนาแห่งสกุล “โลหิตดี” ณ ตำบลบ้านตาด อำเภอเมือง จังหวัดอุดรธานี เมื่อวันอังคารที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2486 ตรงกับวันขึ้น 11 ค่ำ เดือน 9 ปีฉลู บิดาชื่อ “นายทองดี” มารดาชื่อ “นางแพง” ได้ให้มงคลนามว่า “บัว”

วัยเด็ก

ขณะที่แม่ตั้งครรภ์นั้น ได้ปรารภขึ้นในครอบครัวและหมู่ญาติว่า “ธรรมดาทารกในครรภ์ เมื่อเติบใหญ่ขึ้นมา ต้องดิ้นบ้างไม่มากก็น้อยพอให้แม่รู้สึก แต่กับลูกคนนี้แปลกกว่าคนอื่น ตรงที่นอนนิ่งเงียบเหมือนไม่มีลมหายใจ จนบ่อยครั้งทำให้แม่คิดตกอกตกใจว่า “ไม่ใช่ตายไปแล้วหรือ? ทำไมจึงเงียบผิดปกตินัก” ครั้นเวลาจะดิ้น ก็ดิ้นผิดทารกทั่วๆไป คือดิ้นเสียจนแม่เจ็บในท้อง ครั้นพอถึงระยะจะคลอด ก็เจ็บท้องอยู่ถึง 3 วัน ก็ไม่เห็นว่าจะคลอดแต่อย่างใด ตอนเจ็บท้องอยู่นั้น ก็ชนิดจะเอาให้ล้มตายไปเลย เสร็จแล้วก็หายเงียบไป จนกระทั่งคิดว่า ไม่ใช่ตายไปอีกแล้วหรือ? แล้วก็กลับดิ้นขึ้นมาอีก...”

คุณตาของท่านทายถึงอุปนิสัยของทารกในครรภ์ว่า “ถ้าหากเป็นชาย ชอบไปทางไหน เรียกว่า ขาดเลยทีเดียว เป็นคนจิตใจหนักแน่น ลงได้ทำอะไรแล้ว ต้องจริงทุกอย่าง ไม่มีเหลาะๆแหละๆ” เมื่อทารกคลอดออกมา มีสายรกพาดเฉวียงบ่าออกมาด้วย คุณตาเห็นดังนั้น จึงพูดขึ้นว่า “สายบาตรๆ” แล้วทำนายไว้เป็น ๓ อย่าง คือ
1.สายบาตร ถ้าเป็นนักปราชญ์จะเหยียบแผ่นดินสะเทือน
2.สายกำยำ ถ้าเป็นนายพราน ก็จะมีความชำนาญลือลั่นสะท้านป่า
3.สายโซ่ ถ้าเป็นโจร ก็เป็นประเภทคุกตารางแตก

การศึกษา

ท่านเป็นเด็กที่เรียนหนังสือเก่ง มีความขยัน อดทน และ มีความรับผิดชอบสูง จะเห็นได้จากผลการเรียนอันดีเยี่ยม โดยสอบได้ที่สองในชั้นประถมปีที่ 1 พอขึ้นชั้นประถมปีที่ 2, ที่ 3 ก็สอบได้ที่หนึ่งมาโดยตลอด เมื่อเรียนจบชั้นประถมปีที่ 3 ซึ่งเป็นการศึกษาภาคบังคับสูงสุดในสมัยนั้นแล้ว ท่านก็ไม่ได้เรียนต่อในชั้นใดอีกเลย

อุปนิสัย

ท่านมีอุปนิสัยถือความสัตย์ความจริง ทำอะไรก็ทำจริง เวลาทำการทำงานจะไม่อยากให้คนรู้คนเห็น แม้ในยามบวชเป็นพระแล้ว เวลาทำความเพียร ท่านไม่ยอมให้ใครเห็นได้ง่ายๆ ทำทางจงกรมหลบอยู่ในป่า และในยามค่ำคืนต้องรอจนหมู่คณะขึ้นกุฏิหมดแล้ว ท่านจึงจะลงเดินจงกรม และที่เด่นมาก ก็คือ มีความทรหดอดทนเป็นเลิศ สังเกตได้จากการทำงานของท่าน จะทำไปเรื่อยๆจนเสร็จงาน ถ้าไม่มืด หรือไม่ใช่เวลากินข้าวกลางวัน ก็ไม่ยอมเลิก จนพวกน้องๆพากันมาบ่นให้พ่อแม่ฟังว่า “ถ้าพ่อแม่ไม่ไปทำงานด้วย พี่ชายทำงานไม่ยอมเลิกยอมหยุด ยังกับว่า จะเอาให้น้องๆตายไปข้างหนึ่งเลยทีเดียว”

มูลเหตุแห่งการบวช

เมื่อท่านมีอายุครบสมควรจะบวชได้แล้ว พ่อได้ปรารภเรื่องนี้ขึ้น ในขณะที่กำลังรับประทานอาหารว่า มีลูกชายหลายคน แต่ไม่มีลูกคนใดคิดบวชให้ พอให้ได้เห็นผ้าเหลืองก่อนตาย ได้ตายอย่างเป็นสุข หายห่วง ลูกคนอื่นๆพ่อไม่สนใจพอจะอาศัยใคร มีแต่ท่านเท่านั้นที่พอจะอาศัยได้

พ่อชมท่านว่า ลงได้ทำการทำงานอะไรแล้วพ่อไว้ใจได้ทุกอย่าง พ่อทำยังสู้ไม่ได้ แต่พอพ่อขอให้บวชให้ทีไร ท่านไม่เคยตอบ ไม่เคยพูดเลย เหมือนไม่มีหูไม่มีปาก บทเวลาพ่อตายแล้ว จะไม่มีใครฉุดลากขึ้นมาจากหม้อนรก พ่อพูดว่า ถ้าพ่ออาศัยท่านไม่ได้แล้ว พ่อก็หมดหวัง เพราะลูกชายหลายคน พ่อหวังใจอาศัยท่านเท่านั้น

“พอพ่อว่าอย่างนั้น น้ำตาพ่อร่วงปุ๊บปับ แม่เอง พอมองไปเห็นพ่อน้ำตาร่วง แม่ก็เลยน้ำตาร่วงเข้าอีกคน เราเห็นอย่างนั้น เกิดอาการสะเทือนใจทนดูอยู่ไม่ได้ ก็โดดออกจากวงรับประทานอาหาร ปุ๊บปับหนีไปเลย นั่นแหละ เป็นต้นเหตุให้เราตัดสินใจบวช...”

สู่ร่มกาสาวพัสตร์

ท่านได้บรรพชาอุปสมบทเป็นพระภิกษุ ณ วัดโยธานิมิตร บ้านหนองขอนกว้าง ตำบลหนองบัว อำเภอเมือง จังหวัดอุดรธานี เมื่อวันอังคารที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ.2477 ตรงกับวันขึ้น 9 ค่ำ เดือน 7 ปีจอ พระอุปัชฌาย์คือ ท่านเจ้าคุณพระธรรมเจดีย์ (จูม พนฺธุโล) วัดโพธิสมภรณ์ อำเภอเมือง จังหวัดอุดรธานี ได้ให้ฉายานามว่า “ญาณสมฺปนฺโน” แปลว่า “ผู้ถึงพร้อมด้วยญาณ”

ด้วยความที่เป็นคนมีอุปนิสัยจริงจัง คิดว่า “พอบวชแล้ว เราจะตั้งหน้าบวชให้สมบูรณ์แบบ ไม่ให้ตำหนิติเตียนเจ้าของได้ในหลักธรรมหลักวินัยข้อใดเลย เราจะเอาจริงเอาจังจนกระทั่งวันสึก กะไว้อย่างนาน 2 ปี จะทำหน้าที่บวชให้สมบูรณ์ที่สุด จะเรียนหนังสืออะไรๆก็แล้วแต่เถอะ จะทำหน้าที่ให้สมบูรณ์”

แม้เรียนปริยัติ ก็ไม่ทิ้งเรื่องภาวนา

ท่านได้ไปถามคำภาวนาจากท่านพระครู “กระผมอยากภาวนา จะให้ภาวนายังไง?” “เออ! ให้ภาวนา พุทโธ นะ เราก็ภาวนา พุทโธ เหมือนกัน ท่านได้ฝึกหัดภาวนาอย่างไม่ลดละ แรกๆจิตใจก็ไม่สงบเท่าใดนัก แต่เมื่อทำอยู่หลายครั้งหลายหน จิตก็เริ่มสงบตัวลงไปโดยลำดับ จนกระทั่งเห็นความอัศจรรย์ของจิต

“เมื่อเรียนธรรมะไปตรงไหน มันสะดุดใจเข้าไปเรื่อยๆ นับตั้งแต่ นวโกวาท ที่เป็นพื้นฐานแห่งการศึกษาเบื้องต้น ยิ่งได้อ่านพุทธประวัติ ทำให้เกิดความสลดสังเวช สงสารพระพุทธองค์ ในเวลาที่ทรงลำบาก เพราะทรมานพระองค์เองก่อนตรัสรู้ธรรม จนถึงกับน้ำตาร่วงไปเรื่อยๆ พออ่านจบ เกิดความสลดใจอย่างยิ่ง ในความพากเพียรของพระองค์ซึ่งเป็นกษัตริย์ทั้งองค์ ทรงสละราชสมบัติออกทรงผนวช เป็นคนขอทานล้วนๆ ซึ่งสมัยนั้นไม่มีศาสนา คำว่าการให้ทานได้บุญอย่างนั้น การรักษาศีลได้บุญอย่างนี้ ไม่เคยมี พระองค์ก็ต้องเป็นคนอนาถา และขอทานเขามาโดยตรง และฝึกอบรมพระองค์เต็มพระสติกำลังทุกวิถีทาง เป็นเวลา 6 ปี ถึงได้ตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้าขึ้นมา

ในขณะที่อ่านประวัติของพระพุทธเจ้าที่ได้ตรัสรู้ธรรม รู้สึกอัศจรรย์อย่างยิ่ง ถึงกับน้ำตาร่วงเช่นเดียวกัน เมื่อได้อ่านประวัติของพระสาวกอรหันต์ทั้งหลาย ที่ท่านออกมาจากสกุลต่างๆกัน ตั้งแต่พระราชามหากษัตริย์ มหาเศรษฐี กุฎุมพี พ่อค้า ประชาชน ตลอดคนธรรมดา ท่านกล่าวว่า

“...องค์ไหนออกมาจากสกุลใด หลังจากได้รับพระโอวาทจากพระพุทธเจ้าแล้ว ต่างก็ไปบำเพ็ญในป่าในเขาอย่างเอาจริงเอาจัง เดี๋ยวองค์นั้นสำเร็จเป็นพระอรหันต์อยู่ที่นั่น องค์นั้นสำเร็จอยู่ในป่านั้น ในเขาลูกนั้น ในถ้ำนั้น ในทำเลนี้มีแต่ที่สงบสงัด ก็เกิดความเชื่อเลื่อมใสขึ้นมา ทำให้ใจหมุนติ้ว เรื่องภายนอกก็ค่อยจืดไปจางไป...”

“...ทีแรกก็คิดจะไปสวรรค์ ไปพรหมโลก พออ่านประวัติพระสาวกมากๆเข้า มันไม่อยากไปล่ะสิ อยากไปนิพพาน สุดท้ายก็อยากไปแต่นิพพานอย่างเดียว อยากเป็นพระอรหันต์อย่างเดียวเท่านั้น ไม่มีเปอร์เซ็นต์อื่นเข้ามาเจือปนเลย ทีนี้จิตมันก็พุ่งลงตรงนั้น ลงช่องเดียว ความตั้งใจเดิมว่าจะบวชเพียง 2 พรรษา แล้วละสิกขาลาเพศไปนั้น ค่อยจืดจางลงไปทุกขณะ กลับเพิ่มพูนความยินดีในเพศนักบวชมากเข้าไปทุกที เรื่องธรรมะก็รู้สึกดูดดื่มยิ่งขึ้นเรื่อยๆ จิตใจก็เปลี่ยนแปลงไป...”

ด้วยเหตุนี้เอง ในระยะต่อมาท่านจึงได้ออกจากบ้านตาด ไปศึกษาเล่าเรียนในที่ต่างๆ จนกระทั่งได้ตั้งสัจจอธิษฐานไว้เลยว่า “เมื่อจบเปรียญ 3 ประโยคแล้ว จะออกปฏิบัติโดยถ่ายเดียวเท่านั้น ไม่มีข้อแม้ ไม่มีเงื่อนไข เพราะอยากพ้นทุกข์เหลือกำลัง อยากเป็นพระอรหันต์นั่นเอง”

แต่ถึงกระนั้น ก็ยังอดสงสัยไม่ได้ว่า “เวลานี้มรรคผลนิพพาน จะมีอยู่เหมือนครั้งพุทธกาลหรือไม่?” ท่านได้เก็บความสงสัยนี้ฝังอยู่ภายในใจ เพราะไม่สามารถจะระบายให้ผู้ใดฟังได้ เป็นเหตุให้ท่านมุ่งหวังอยากพบ ท่านพระอาจารย์มั่น ภูริทัตโต ซึ่งท่านเคยได้ยินชื่อเสียงมานาน และเชื่อมั่นอยู่ภายในใจลึกๆว่า ท่านพระอาจารย์มั่น จะสามารถแก้ข้อสงสัยนี้ได้

ในปี พ.ศ. 2484 ท่านเรียนจบปริยัติที่วัดเจดีย์หลวง นับได้ 7 พรรษาพอดี โดยสอบได้ทั้งนักธรรมเอก และเปรียญ 3 ประโยค ในปีเดียวกัน ท่านเล่าว่า “ในช่วงเรียนปริยัติ อยู่ ๗ ปี การปฏิบัติไม่ค่อยเต็มที่เท่าใดนัก เป็นเพียงสงบเล็กๆน้อยๆธรรมดาๆ มีเพียง ๓ หน ที่จิตลงถึงขนาดอัศจรรย์เต็มที่ คือ ลง กึ๊ก เต็มที่แล้วอารมณ์อะไรขาดหมดในเวลานั้น เหลือแต่รู้อันเดียว กายก็หายเงียบเลย..”

ครั้นเมื่อเรียนจบแล้ว ท่านระลึกถึงคำสัตย์ที่ตั้งไว้แต่ต้น จึงเดินทางเข้ากรุงเทพฯ เพื่อหาโอกาสกราบลาพระเถระผู้ใหญ่ อาจารย์ของท่าน พอดีท่านรับนิมนต์ไปต่างจังหวัด จึงถือโอกาสนั้นเข้านมัสการกราบลาสมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (ติสโส อ้วน) ซึ่งเป็นเจ้าอาวาสวัดบรมนิวาสในขณะนั้น ท่านก็ยินดีอนุญาตให้ไปได้

ออกปฏิบัติเต็มตัว เป็นตายฝากไว้กับธรรม

ท่านออกเดินทางมุ่งสู่จังหวัดนครราชสีมา โดยพกหนังสือปาฏิโมกข์เพียงเล่มเดียวติดย่ามไปเท่านั้น และเข้าจำพรรษาที่วัดในอำเภอจักราช เป็นปีพรรษาที่ 8 ท่านเร่งทำความเพียรทั้งวันทั้งคืน ตั้งแต่มาถึงทีแรกจนตลอดพรรษา

“คราวนี้จะเอาให้เต็มเม็ดเต็มหน่วย เต็มเหตุเต็มผล เอาเป็นเอาตายเข้าว่าเลย อย่างอื่นไม่หวังทั้งหมด หวังความพ้นทุกข์อย่างเดียวเท่านั้น จะให้พ้นทุกข์ในชาตินี้แน่นอน ขอแต่เพียงท่านผู้หนึ่งผู้ใด ได้ชี้แจงให้เราทราบ เรื่องมรรคผลนิพพาน ว่า มีอยู่จริงเท่านั้น เราจะมอบกายถวายชีวิตต่อท่านผู้นั้น และมอบกายถวายชีวิตต่ออรรถต่อธรรม ด้วยข้อปฏิบัติอย่างไม่ให้อะไรเหลือหลอเลย ตายก็ตายไปกับข้อปฏิบัติ ไม่ได้ตายด้วยความถอยหลัง จิตปักลงเหมือนหินหัก”

ท่านออกเดินทางจากจังหวัดนครราชสีมา มุ่งหน้าไปจังหวัดอุดรธานี ตั้งใจว่าจะไปจำพรรษากับท่านพระอาจารย์มั่น ที่วัดป่าโนนนิเวศน์ แต่ก็ไม่ทันท่าน เพราะท่านรับนิมนต์ไปจังหวัดสกลนครเสียก่อน ท่านจึงไปพักที่วัดทุ่งสว่าง จังหวัดหนองคาย พอดีมีพระมาจากวัดบ้านโคกนามน เล่าให้ฟังว่า “ท่านพระอาจารย์มั่นดุมาก ไม่เพียงแต่ดุเท่านั้น พอไล่ได้ ก็ไล่หนีเลย”

ท่านฟังแล้วรู้สึกถึงจิตถึงใจกับความเด็ดของท่านพระอาจารย์มั่น และแอบคิดอยู่แต่ผู้เดียวในใจว่า “...อาจารย์องค์นี้ล่ะ จะเป็นอาจารย์ของเรา ต้องให้เราไปเห็นเอง ท่านจะดุแบบไหน ครูบาอาจารย์ชื่อเสียงโด่งดังทั่วประเทศไทยมานานขนาดนี้ จะดุด่าขับไล่ไสส่งโดยหาเหตุผลไม่ได้นี้ เป็นไปไม่ได้...”

พบท่านพระอาจารย์มั่น

ท่านพักอยู่ที่วัดทุ่งสว่าง ประมาณ 3 เดือน พอถึงเดือนพฤษภาคม 2485 เป็นพรรษาที่ 9 ของท่าน ก็ออกเดินทางจากหนองคาย ไปสกลนคร เพื่อมุ่งสู่ท่านพระอาจารย์มั่น ซึ่งพักอยุ่ที่บ้านโคก ตำบลตองโขบ อำเภอเมือง จังหวัดสกลนคร

พอได้โอกาสจึงได้เข้ากราบเรียนถวายตัวเป็นศิษย์ และเรียนให้ท่านทราบถึงที่มาที่ไปพอท่านได้รู้จัก พอกราบเรียนเสร็จ ก็ครุ่นคิดวิตกกังวลอยู่ภายในใจ “ไม่อยากได้ยินเลย คำที่ว่า ที่นี่เต็มแล้ว รับไม่ได้แล้ว กลัวว่าหัวอกจะแตก...” สักครู่หนึ่ง ท่านพระอาจารย์มั่นก็พูดว่า “นี่ พอดีนะนี่ เมื่อวานนี้ท่านเนตรไปจากนี้ แล้ววันนี้ท่านมหาก็มา ไม่เช่นนั้นก็ไม่ได้อยู่ กุฏิไม่ว่าง” ท่านพระอาจารย์มั่นพูดธรรมดาๆ ถึงจะเมตตารับท่านไว้แล้วก็ตาม แต่ก็ทำให้ท่านรู้สึกหวาดเสียวอดใจหายใจคว่ำไม่ได้ เพราะเกรงว่าจะไม่ได้อยู่

ถามทางชาวบ้านเดินลัดเลาะไปตามทางด่าน ถึงวัดพอดีมืดค่ำ ก็ไปเห็นศาลาหลังหนึ่ง เกิดสงสัยขึ้น “ถ้าเป็นศาลา มันก็ดูว่าเล็กไป ถ้าว่าเป็นกุฏิ ก็จะใหญ่ไป” พอดีท่านพระอาจารย์มั่น กำลังเดินจงกรมอยู่ที่ข้างศาลา ท่านก็เดินไปพบท่านพระอาจารย์มั่นบนทางจงกรม ท่านพระอาจารย์มั่นจึงถามขึ้นว่า “ใครมานี่?” ท่านกราบเรียนว่า “ผมครับ” ท่านพระอาจารย์มั่นก็กล่าวขึ้นอย่างดุๆ พร้อมกับใส่ปัญหาให้คิดในทันทีว่า “...อันผมๆนี้ ตั้งแต่คนหัวล้านมันก็มีผม ตรงที่มันไม่ล้าน...” พอได้ยินดังนั้น ท่านรู้สึกว่า พลาดไปอย่างถนัดใจ จึงกราบเรียนขึ้นใหม่ทันทีว่า “ผม ชื่อ พระมหาบัวครับ” “เออ! ก็ว่าอย่างนั้นสิ มันถึงจะรู้เรื่องกัน อันนี้ว่า ผม ผม ใครมันก็มี ผมเต็มหัว ทุกคน”

ข้อมูลจำเพาะ
วันเกิด : วันอังคารที่ 12 สิงหาคม 2456
วันละสังขาร : วันอาทิตย์ที่ 30 มกราคม 2558 เวลา 03.53 น.
รวมสิริอายุ : 97 ปี 5 เดือน 17 วัน พรรษา 77

บทความแนะนำ

พระอริยสงฆ์ ท่องเที่ยวไทย ความรู้คู่ไทย

อาหารและการปรุง แนะนำแฟชั่น ดูแลรถ

ยาและอาหารเสริม

หลวงพ่อคูณ

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 14 May 2024 02:27:00 +0000

พระเทพวิทยาคม หรือ “หลวงพ่อคูณ ปริสุทฺโธ” (ชื่อเดิม คูณ ฉัตรพลกรัง) แห่ง “วัดบ้านไร่” เกิดเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2466 ที่บ้านไร่ ตำบลกุดพิมาน อำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา ในครอบครัวแบบชาวไร่ชนบททั่วไป บิดามารดาของท่านเสียชีวิตตั้งแต่หลวงพ่อคูณยังเป็นเด็ก น้าสาวจึงมาอุปการะหลวงพ่อและน้องสาวอีก 2 คนแทน

เส้นทางธรรม “หลวงพ่อคูณ”

เมื่ออายุประมาณ 6-7 ขวบ หลวงพ่อคูณ ได้เรียนหนังสือกับพระอาจารย์ฉาย และพระอาจารย์หล ซึ่งนอกจากภาษาไทย และภาษาขอมแล้ว ท่านยังได้เรียนวิชาอาคม สำหรับใช้ป้องกันภัยอันตรายต่างๆ ด้วย จนกระทั่งอายุ 21 ปี หลวงพ่อคูณจึงอุปสมบทที่วัดถนนหักใหญ่ ตำบลกุดพิมาน อำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม 2487 ได้ฉายาว่า “ปริสุทฺโธ-ผู้บริสุทธิ์”.ต่อมา หลวงพ่อคูณ ได้ฝากตัวเป็นศิษย์หลวงพ่อแดง ที่เป็นพระนักปฏิบัติทางด้านคันถธุระและวิปัสสนา ที่วัดบ้านหนองโพธิ์ ตำบลสำนักตะคร้อ อำเภอด่านขุนทด ภายหลังหลวงพ่อแดงพาท่านไปฝากเป็นศิษย์หลวงพ่อคง พุทฺธโร ซึ่งเป็นสหธรรมิก เพื่อเรียนเรื่องการมีสติระลึกรู้ เพื่อให้เท่าทันอารมณ์ต่างๆ กระทั่งมีความรู้และชำนาญดีแล้ว จึงออกธุดงค์ โดยเริ่มจากจังหวัดนครราชสีมา ไปประเทศลาว ประเทศเขมร มุ่งสู่ป่าลึก

สุดท้ายหลวงพ่อคูณก็ตัดสินใจกลับมาอยู่ที่ วัดบ้านไร่ อำเภอด่านขุนทด ท่านได้พัฒนาวัดและชุมชนอย่างมาก ไม่ว่าจะเป็นการสร้างพระอุโบสถ, สร้างกุฏิสงฆ์, ขุดสระน้ำ, ฯลฯ ซึ่งหลวงพ่อคูณนำชาวบ้านให้มาช่วยกันสร้าง ก่อนจะขยายออกไปยังกิจสาธารณกุศลอื่นนอกวัด เช่น การสร้างสร้างโรงเรียน, สร้างโรงพยาบาล, ให้ทุนการศึกษา ฯลฯ ซึ่งเป็นการบำเพ็ญทานบารมี ตามท่านแนวทางที่หลงพ่อคูณเคยกล่าวไว้หลายครั้งว่า

“เงินที่นำมาทำบุญกั๊บกู กูจะไม่เก๊บไว่ เขานำมาฝากกูกูก็นำไปทำบุญให่เขาต่อ เขาก็เอามาให่กูอิ๊กมันก็หมุนเวียนไปอย่างนี่ การทำบุญทำทานจอต้องฟึ้ก ยิ่งให่ มันก็ยิ่งมา ถ้ากูเก๊บไว่ เขาจะได้บุญอะไรเหล่า และเขาก็ไม่เอามาให่กูต่อไป”.การทำบุญครั้งสำคัญที่หลวงพ่อคูณปลื้มปิติมาก คือ ทำบุญกับในหลวงรัชกาลที่ 9

วันที่ 11 มกราคม 2538 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 9 พร้อมด้วยสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ เสด็จพระราชดำเนินมา วัดบ้านไร่ เพื่อทรงนมัสการหลวงพ่อคูณ, ทรงประกอบพิธีอัญเชิญพระบรมสารีริกธาตุบรรจุลงบุษบกเหนือพระอุโบสถ และทรงรับเงินบริจาคจากหลวงพ่อคูณ จำนวน 72 ล้านบาท ที่หลวงพ่อคูณที่จะถวายเงินโดยเสด็จพระราชกุศลตามพระราชอัธยาศัย ในโอกาสที่ท่านมีอายุครอบ 6 รอบ

หากด้วยหลวงพ่อคูณ มีเอกลักษณ์แบบ “พระบ้านบ้าน” ที่เรียบง่าย สมถะ มักนั่งยอง และพูดกูมึง

ก่อนวันเสด็จพระราชดำเนิน จึงมีข้าราชการผู้ใหญ่, ลูกศิษย์ และสื่อมวลชน สอบถามหลวงพ่อ ถึงการเตรียมตัว, การใช้ภาษาในการกราบบังคมทูลกับหลวงพ่อ ซึ่งท่านก็ตอบว่า

“จะยากอะไรไอ้หลาน ก็พูดว่าขอถวายพระพรท่านมหาบพิตร สบายดีหรือ…กูยังไม่เคยพูดสักที แต่ไม่ต้องหัดหรอกไอ้หลาน ถึงเวลามันก็เป็นไปเอง พูดอย่างไรท่านก็รู้ เรียกท่านคุณโยมอย่างนี้ก็ได้ ท่านสิว่าอะไร ไม่ว่าดอก คนไทยคือกันพูดกันอย่างนี้ก็รู้เรื่องแล้ว”“วัตถุมงคล” ขึ้นชื่อเรื่องพุทธคุณ

อีกเรื่องที่ถือเป็นชื่อเสียงของหลวงพ่อคูณ คือ “วัตถุมงคล” ที่มีชื่อในเรื่องพุทธคุณ

หลวงพ่อคูณ เริ่มทำวัตถุมงคลประมาณปี 2493 โดยใช้คาถาในการปลุกเสกว่า “มะอะอุ นะมะพะธะ นะโมพุทายะ พุทโธ ยานะ” ซึ่งเป็นที่ศรัทธาเลื่อมใสของชาวบ้านเรื่อยมา และโด่งดังในวงการ “พระเครื่อง”

ในปี 2536 เมื่อเกิดอุบัติภัยร้ายแรง 2 ครั้ง ผู้รอดชีวิตต่างมีวัตถุมงคลของหลวงพ่อคูณ

ครั้งแรกในเดือนพฤษภาคม 2536 เกิดเหตุเพลิงไหม้โรงงานตุ๊กตาเคเดอร์ ถนนพุทธมณฑลสาย 4 ตำบลกระทุ่มล้ม อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม มีผู้เสียชีวิต 200 ราย แต่นางสาวไพรัตน์ จีมขุนทด ชาวอำเภอด่านขุนทด ตัดสินใจกำเหรียญหลวงพ่อคูณรุ่นสหกรณ์ โดดจากชั้นที่ 3 ของอาคารที่เพลิงไหม้ และเธอก็ “รอดชีวิต”

ส่วนอีกครั้งคือ 13 สิงหาคม 2536 โรงแรมรอยัลพลาซ่า จังหวัดนครราชสีมา ถล่ม มีผู้เสียชีวิต 137 ราย หลังเกิดเหตุหลวงพ่อได้เดินทางไปยังที่เกิดเหตุ สอบถามความคืบหน้า และอวยพรให้ผู้ที่ติดอยู่ในซากอาคาร และสวดมนต์ให้แก่ผู้เสียชีวิต หลังจากนั้นไม่นาน ก็สามารถช่วยเหลือพนักงานของโรงแรมจำนวนหนึ่งออกจาก ซากอาคารได้ และพวกเขาทุกคนมีพระเครื่องของหลวงพ่ออยู่ที่คอ

หากหลวงพ่อคูณก็เตือนย้ำอยู่เสมอว่า

“เมื่อมีพระเครื่องของกูติดตัว ให้ภาวนาพุทธโธ ทำจิตให้เป็นสมาธิแน่วแน่ ละเว้นถ้อยคำด่าทอ ด่าพ่อแม่ตน และพ่อแม่คนอื่น อย่าผิดสามีภรรยาผู้อื่น และให้สวดมนต์ก่อนเข้านอนทุกคืน ไม่ว่าอยู่ที่ใด”

พ.ศ. 2543 หลวงพ่อคูณเริ่มอาพาธด้วยโรคหัวใจ ในปีนั้นท่านจึงได้ทำ “พินัยกรรม” ไว้ล่วงหน้า

วันเสาร์ที่ 16 พฤษภาคม 2558 หลวงพ่อคูณ มรณภาพอย่างสงบที่โรงพยาบาลมหาราช นครราชสีมา สื่อต่างๆ รายงานเนื้อหาในพินัยกรรมที่หลวงพ่อคูณเขียนไว้ ว่า

“อาตมาหลวงพ่อคูณ อายุ 77 ปี ในขณะนั้น ถิ่นพํานักวัดบ้านไร่ ต.กุดพิมาน อ.ด่านขุนทด จ.นครราชสีมา ลงวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ.2543 ขอทําพินัยกรรมกําหนดการ เผื่อถึงการมรณภาพ เกี่ยวกับเรื่องการจัดงานศพของอาตมา ภายหลังที่อาตมาถึงมรณภาพลง

ศพของอาตมา ให้มอบแก่มหาวิทยาลัยขอนแก่นภายใน 24 ชั่วโมง หลังจากละสังขาร เพื่อให้มหาวิทยาลัยขอนแก่น มอบให้กับภาควิชากายวิภาคศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น นําไปศึกษาค้นคว้าตามวัตถุประสงค์ของภาคต่อไป

พิธีกรรมศาสนา การสวดอภิธรรมศพ ให้คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ทําพิธีสวดพระอภิธรรมศพ ที่คณะแพทยศาสตร์ 7 วัน

การจัดทําพิธีบําเพ็ญกุศล เมื่อสิ้นสุดการศึกษาค้นคว้าของภาควิชากายวิภาคศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่นแล้ว ให้จัดงานแบบเรียบง่าย ละเว้นการพิธีสมโภชใดๆ และห้ามขอพระราชทานเพลิงศพ โกศ และพระราชพิธีอื่นๆ เป็นกรณีพิเศษเป็นการเฉพาะโดย ให้คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น กระทําพิธีเช่นเดียวกับการจัดพิธีศพของอาจารย์ใหญ่นักศึกษาแพทย์ประจําปีร่วมกับอาจารย์ใหญ่ท่านอื่น แล้วเผา ณ ฌาปนสถานวัดหนองแวง พระอารามหลวง ต.ในเมือง อ.เมือง จ.ขอนแก่น หรือวัดอื่น

เมื่อดําเนินเสร็จสิ้นแล้ว อัฐิ เถ้าถ่าน และเศษอังคารทั้งหมด ให้คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น นําไปลอยที่แม่น้ำโขง จ.หนองคาย ตามที่เห็นสมควรและเหมาะสม”

ขณะที่พินัยกรรมอื่นๆ ส่วนใหญ่มักสั่งเสีย จัดการเรื่องทรัพย์สิน แต่พินัยกรรมของหลวงพ่อกลับเป็น “คำสอนสุดท้าย-ให้เรียบง่ายสมถะ”

ในวันที่ 29 มกราคม 2562 พิธีพระราชทานเพลิงพระศพหลวงพ่อคูณจัดขึ้น ณ เมรุชั่วคราว วัดหนองแวง พุทธมณฑลอีสาน จังหวัดขอนแก่น

บทความแนะนำ

พระอริยสงฆ์ ท่องเที่ยวไทย ความรู้คู่ไทย

อาหารและการปรุง แนะนำแฟชั่น ดูแลรถ

ยาและอาหารเสริม

หลวงพ่อรวย ปาสาทิโก

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 11 May 2024 13:04:00 +0000

ประวัติหลวงพ่อรวย ปาสาทิโก เกจิดังวัดตะโก จังหวัดพระนครศรีอยุธยา แม้ท่านได้มรณภาพไปตั้งแต่ปี พ.ศ.2560 แต่ก็ยังมีลูกศิษย์ลูกหาของหลวงพ่อรวย แวะเวียนมาที่วัดตะโก เพื่อดำเนินกิจกรรมทางพระพุทธศาสนาไม่ขาดสายด้วยความเลื่อมใส

ประวัติหลวงพ่อรวย ปาสาทิโก

ประวัติหลวงพ่อรวย ปาสาทิโก เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2464 มีพี่น้องร่วมบิดามารดา 8 คน (ผู้ชาย 3 ผู้หญิง 5)เป็นบุตรคนที่ 6 บิดาชื่อ มี มารดาชื่อ สินลา อาศัยอยู่บ้านตะโก หมู่ 2 ตำบลดอนหญ้านาง อำเภอภาชี จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

บิดามารดาของหลวงพ่อรวย มีอาชีพเกษตรกร เมื่อครั้งยังเป็นเด็กท่านก็ได้ช่วงบิดามารดาเลี้ยงสัตว์ อาทิ วัว ควาย เป็นต้น และเมื่ออายุได้ 12 ปี ก็ได้บวชเรียนที่วัดตะโก เมื่ออายุถึงเกณฑ์ก็อุปสมบทโดยมีเจ้าอาวาสวัดภาชีเป็นพระอุปัชฌาย์

หลวงพ่อรวยอุปสมบทเมื่อปี พ.ศ. 2484 ได้รับฉายาว่า “ปาสาทิโก” ภายหลังได้จำพรรษาอยู่ที่วัดตะโกเรื่อยมา และได้เรียนรู้พระปริยัติธรรมสอบได้นักธรรมชั้นโทใน พ.ศ.2485 และสอบได้นักธรรมชั้นเอกใน พ.ศ.2487เมื่อจบนักธรรมเอก ท่านก็คิดว่าได้ศึกษาเพียงพอสำหรับด้านคันถธุระแล้ว จึงได้เดินทางไปเรียนกรรมฐาน ฝากตัวเป็นศิษย์กับพระครูเก่งๆ ในสมัยนั้น เช่น หลวงพ่อแจ่ม วัดแดงเหนือ ผู้เชี่ยวชาญด้านคาถา วิทยาอาคม และหลวงพ่อรวยได้เริ่มสร้างวัตถุมงคลมาตั้งแต่ราวปี พ.ศ. 2512 วัตถุมงคลที่มีชื่อเสียงคือ เลสหลวงพ่อรวย ทำมาจากเงินแท้ และ “เหรียญหลวงพ่อรวย รุ่นชนะจน” ที่มีศิลปินนำไปแต่งเป็นเพลง “วอนหลวงพ่อรวย”

วัตถุมงคล หลวงพ่อรวย ชนะจน

หลวงพ่อรวย ปาสาทิโก มีชื่อเสียงเกี่ยวกับวัตถุบูชา ได้แก่ เหรียญหลวงพ่อรวยชนะจน และเลสเงินหลวงพ่อรวย

เลสเงินหลวงพ่อรวย

เลสเงินหลวงพ่อรวย ทำจากเงินแท้ลงยา ลักษณะเป็นแผ่นเงินจารึกคำบูชาด้านหลัง และด้านหน้าออกแบบให้เป็นรูปต่างๆ มีใบหน้าของหลวงพ่อ ทำขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองในวาระต่างๆ บางรุ่นราคาสะสมเช่าบูชาสูงหลายหมื่นบาท

เหรียญหลวงพ่อรวย ชนะจน
เหรียญหลวงพ่อรวย ชนะจน ทำจากเนื้อและบล็อกต่างๆ เป็นที่สะสมของลูกศิษย์ลูกหา นิยมนำไปใส่กรอบบูชา

หลวงพ่อรวย หรือพระครูสุนทรธรรมนิวิฐ มรณภาพเมื่อปี พ.ศ. 2560 แต่สังขารไม่เน่าเปื่อย ลูกศิษย์จึงตั้งร่างของท่านเก็บรักษาไว้ในโลงแก้ว ที่วัดตะโก ปัจจุบันวัดนี้เป็นแหล่งรวมความศรัทธาหลวงพ่อรวย มีศาสนสถานที่สวยงาม เปิดให้เข้าชม 8.00-16.00 น.

บทความแนะนำ

พระอริยสงฆ์ ท่องเที่ยวไทย ความรู้คู่ไทย

อาหารและการปรุง แนะนำแฟชั่น ดูแลรถ

ยาและอาหารเสริม

หลวงปู่แหวน สุจิณโณ

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 01 May 2024 06:53:00 +0000

ประวัติ

หลวงปู่แหวน สุจิณโณ เกิดในตระกูลของช่างตีเหล็ก เมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2430 ตรงกับวันจันทร์ ขึ้น 3 ค่ำ เดือนยี่ ปีกุน ณ บ้านนาโป่ง ตำบลหนองใน(ปัจจุบันเป็นตำบลนาโป่ง) อำเภอเมือง จังหวัดเลย โดยเป็นบุตรของนายใสกับนางแก้ว รามศิริ โดยมีน้องสาวร่วมบิดา- มารดาอีกหนึ่งคนคือ นางเบ็ง ราชอักษร และบิดามารดาของท่านได้ ตั้งชื่อว่า ญาณ ซึ่งแปลว่า ปรีชา กำหนดรู้

พอท่านมีอายุ ได้ประมาณ 5 ขวบเศษ โยมมารดาของท่านก็ล้มป่วย แม้จะได้รับการดูแลเยียวยารักษาเป็นอย่างดีจากสามี แต่อาการของท่านก็มีแต่ทรงกับทรุด ในที่สุดเมื่อท่านรู้ตัวว่า คงจะไม่รอดชีวิตไปได้แน่แล้วท่านจึงได้เรียกหลวงปู่แหวน เข้าไปใกล้ แล้วกล่าวความฝากฝังเอาไว้ว่า ลูกเอํย...แม่ยินดีต่อลูก สมบัติใด ๆ ในโลกนี้ล้วน กี่โกฎก็ตามแม่ไม่ยินดี แม่จะยินดีมากถ้าลูกจะบวชให้แม่ เมื่อลูกบวชแล้วก็ให้ตายกับผ้าเหลือง ไม่ต้องสึกออกมา มีลูกมีเมียนะ... หลวงปู่แหวนพยักหน้า รับคำเท่านั้น ดวงวิญญาณของท่านก็ออกจากร่างไป มาอีกไม่นาน ดึกสงัดของค่ำคืนวันหนึ่งขณะที่คุณยายของหลวงปู่แหวนกำลังนอนหลับสนิทก็เกิดฝันประหลาด อันเป็นมงคลนิมิตหมายที่ดีงาม ท่านจึงได้นำเอาความฝันมาเล่าสู่ลูกหลานและหลวงปู่แหวนฟัง ในวันรุ่งขึ้นว่า เมื่อคืนนี้ ยายนอนหลับและได้ฝันประหลาดมาก ฝันว่าเจ้าไปนอนอยู่ในดงขมิ้น จนกระทั่งเนื้อตัวของเจ้าเหลือง อร่ามไปหมด ดูแล้วน่ารักน่าเอ็นดูยิ่งนัก ยายเห็นว่า เจ้านี้จะมีอุปนิสัยวาสนาในทางบวช ฉะนั้นยายขอให้เจ้าบวชตลอดชีวิต และขอให้ตายกับผ้าเหลือง ไม่ต้องสึกออกมามีลูกมีเมียเจ้าจะทำได้ไหม

บรรพชา

จากนั้น วันเวลาผ่านมาจนกระทั่งถึงปี พ.ศ. 2439 ท่านมีอายุได้ 9 ขวบ คุณยายของท่านที่ได้เลี้ยงดูแลเอาใจใส่มาอย่างทะนุถนอม ได้เรียกท่านพร้อมกับ หลานชายอีกคนหนึ่ง ที่เป็นญาติสนิทรุ่นราวคราวเดียวกัน เข้าไปหาแล้วพูดว่า ยายจะให้เจ้าทั้งสองบวชเป็น สามเณร เมื่อบวชแล้วไมต้องสึก เจ้าจะบวชได้ไหม ท่านหันมามองหลวงปู่แหวนอย่างตั้งใจฟังคำตอบ หลวงปู่แหวนก็พยักหน้ารับ พอใกล้เข้าพรรษา คุณยายของท่านจึงได้ตระเตรียมเครี่องบริขาร จนครบเรียบร้อยแล้ว จึงได้พาเด็กชายทั้งสองเข้าถวายตัวต่อพระอุปัชฌาย์ซึ่งมีศักดิ์เป็นน้า เข้าพรรษาเป็นสามเณร ณ วัดโพธิ์ชัย พร้อมทั้งเปลี่ยนชื่อเป็นเด็กชาย ญาณ เป็นสามเณร แหวนนับแต่นั้นมา ตลอดพรรษาที่ได้บรรพชา เป็นสามเณรนั้น หลวงปู่แหวน สุจิณโณ ได้แต่ทำวัตร สวดมนต์ต์บ้างตามโอกาส เท่าที่พระภิกษุและ สามเณร ภายในวัดจะร่วมกันทำสังฆกรรม นอกจากนั้นก็จะใช้เวลา ไปในทางเล่นซุกซนตามประสาเด็ก ในที่สุดพระอาจารย์อ้วน ซึ่งมีศักดิ์เป็นอาของท่าน มองเห็นว่าหากปล่อยให้เป็นไปเช่นนี้ จะทำให้สามเณรน้อยไม่มีความรู้ จึงพาไปฝากฝังถวาย เป็นศิษย์ของท่านพระอาจารย์สิงห์ ขนฺตยาคโม (ที่จริงน่าจะเป็นพระอาจารย์เสาร์ กนฺตสีโลมากกว่า เพราะหลวงปู่แหวนเกิด 16 มกราคม 2430 ส่วนพระอาจารย์สิงห์เกิด 27 มกราคม 2432 พระอาจารย์สิงห์อ่อนกว่าหลวงปู่แหวน 2 ปี ) ณ วัดบ้านสร้างถ่อ อำเภอกษมสีมา จังหวัดอุบลราชธานี เป็นที่น่าอัศจรรย์ ขณะที่พระอาจารย์อ้วนกำลังพาสามเณรน้อย เดินฝ่าเปลวแดดสีทองมุ่งหน้าเข้าสู่บริเวณวัดในยามบ่ายนั้น พระอาจารย์สิงห์ขนัง ศิษย์สำคัญสูงสุดของพระอาจารย์ใหญ่ ฝ่ายวิปัสสนากรรมฐานคือ พระมั่น ภูริทัตโต กำลังมองที่ร่างสามเณรน้อย พลันก็บังเกิดฤทธิ์อำนาจ แห่งอภิญญาณทำให้ท่านเห็นรัศมีเป็นแสงสว่างโอภาส เปล่งประกายออกมาจากร่างของสามเณรน้อยผู้นี้ เป็นผู้ที่มีบุญญาธิการมาเกิด ดั้งนั้นพระอาจารย์สิงห์ จึงได้ถ่ายทอดความรู้ตลอดจนข้อวัตรปฏิบัติทั้งหมดให้

การออกจาริกแสวงบุญ

ปี พ.ศ. 2464 ได้เดินทางเข้ากรุงเทพฯ เพื่อศึกษาธรรมกับพระอุบาลีคุณูปมาจารย์ (จันทร์ สิริจนฺโท)

ปี พ.ศ. 2478 ได้เข้าพบ ท่านเจ้า คุณอุบาลีคุณูปมาจารย์ ที่วัดเจดีย์หลวงเชียงใหม่ ในครั้งนี้ได้เปลี่ยนจากมหานิกายเป็น ธรรมยุติ และได้รับฉายาว่า สุจิณโณ จากนั้นได้ออกจาริกแสวงบุญต่อ ขณะที่ศึกษาธรรมกับพระอาจารย์มั่นฯ ที่ดงมะไฟ บ้านค้อ จังหวัดอุบลราชธานี มีศิษย์พระอาจารย์มั่นฯ ที่มีอัธยาศัย ที่ตรงกัน 2 ท่านคือ พระขาว อนาลโย และ พระตื้อ อจลธัมโม เช่นเดียวกับคราวที่ จากท่านเจ้าคุณอุบาลีคุณูปมาจารย์ ก็ได้ พระขาว จาริกแสวงธรรมเป็นเพื่อนจนถึงเมืองหลวงพระบาง

ปีพ.ศ. 2505 ขณะที่หลวงปู่แหวนมีอายุ 75 ปี คืนวันหนึ่งพระหนูนั่งภาวนาอยู่เกิดเป็นเสียงหลวงปู่แหวนดังขึ้นมาที่หูว่า จะมาอยู่ด้วยคนนะ หลังจากวันที่ได้ยินเสียงหลวงปู่แหวนอีกสามวัน พระอาจารย์หนูได้ถูกนิมนต์ไปที่วัดบ้านปงสถานที่ที่หลวงปู่แหวนอยู่ และถือโอกาสนิมนต์หลวงปู่แหวนมาที่วัดดอยแม่ปั๋งด้วย เมื่อหลวงปู่แหวนได้มาอยู่ที่วัดดอยแม่ปั๋งแล้ว ครั้งแรกท่านพักอยู่ที่กุฏิหลังเล็กๆ หลังหนึ่ง การมาอยู่ที่วัดดอยแม่ปั๋งนี้ ท่านได้มีข้อตกลงกับพระอาจารย์หนูว่า หน้าที่ต่างๆ และกิจทุกอย่างที่มีขึ้นในวัด ให้ตกเป็นภาระของพระอาจารย์หนูแต่เพียงผู้เดียว ส่วนท่านจะอยู่ในฐานะพระผู้เฒ่าผู้ปฏิบัติธรรมจะไม่มีภาระใดๆ ทั้งสิ้น นอกจากนั้นหลวงปู่แหวนจะไม่รับนิมนต์โดยเด็ดขาด แม้ที่สุดถึงจะเกิดอาพาธหนักเพียงใดก็ตาม ท่านไม่ยอมนอนรักษาที่โรงพยาบาล ถึงธาตุขันธ์จะทรงอยู่ต่อไปไม่ได้ก็จะให้สิ้นไปในป่าอันเป็นที่อยู่ ตามอริยโคตรอริยวงศ์ ซึ่งบูรพาจารย์ท่านเคยปฏิบัติมาแล้วในกาลก่อน

นับตั้งแต่หลวงปู่แหวนได้ขึ้นไปทางเหนือ ท่านไม่เคยไปจำพรรษาที่ภาคอื่นเลย เพราะอากาศทางภาคเหนือสัปปายะสำหรับท่าน หลวงปู่แหวนได้มรณภาพลงที่วัดดอยแม่ปั๋งแห่งนี้ เมื่อวันที่ 2 ก.ค.2528 สิริอายุ 98 ปี

สำหรับคำสอนที่สำคัญ เช่น อดีตก็เป็นทำเมา อนาคตก็เป็นทำเมา จิตดิ่งอยู่ในปัจจุบัน รู้อยู่ในปัจจุบัน ละอยู่ในปัจจุบันนี้จึงเป็นพุทโธ เป็นธัมโม ปัจจุบันก็พอแล้ว อดีต และอนาคตไม่ต้องคำนึงถึง เกิด แก่ เจ็บ ตาย วัน คืน เดือน ปี สิ้นไป หมดไป อายุเราก็หมดไป สิ้นไป หมั่นบำเพ็ญจิต บำเพ็ญทาน รักษาศีล ภาวนาต่อไป

บทความแนะนำ

พระอริยสงฆ์ ท่องเที่ยวไทย ความรู้คู่ไทย

อาหารและการปรุง แนะนำแฟชั่น ดูแลรถ

ยาและอาหารเสริม

หลวงปู่ชอบ ฐานสโม

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 01 May 2024 06:45:00 +0000

หลวงปู่ชอบ ฐานสโม พระอริยสงฆ์แห่ง วัดป่าสัมมานุสรณ์ (วัดเหนือ) บ้านโคกมน ตำบลผาน้อย อำเภอวังสะพุง จังหวัดเลย

ประวัติย่อ หลวงปู่ชอบ ฐานสโม

1. ท่านเกิดที่บ้านโคกมน เมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2444 ชื่อว่า บ่อ แก้วสุวรรณ มีพี่น้อง 4 คน ท่านเป็นลูกชายคนโต ที่มีนิสัยเด็ดเดี่ยวมาตั้งแต่เด็ก ว่านอนสอนง่าย ช่วยเหลืองานบ้าน พูดน้อย ไม่ชอบคลุกคลีกับเพื่อน มีใจเป็นบุญไม่ชอบล่าสัตว์ ต่อมาครอบครัวท่านย้ายมาอยู่ที่บ้านหนองบัวบาน ต.เชียงพิณ จ.อุดรธานี อยู่ได้ 3 ปี พ่อของท่านก็ถึงแก่กรรม ขณะที่ท่านอายุได้ 11 ปี ภาระหนักช่วยดูแลครอบครัวจึงอยู่กับท่าน
2. ท่านอายุได้ 14 ปี มีพระธุดงค์ ชื่อพระอาจารย์พา เป็นญาติท่านมาเยี่ยมโยมแม่ ท่านได้ไปปรนนิบัติรับใช้ พระอาจารย์พาถามเรื่องใด ท่านมักตอบว่า "ชอบครับ" พระอาจารย์พาจึงเรียกท่านว่า "เด็กชายชอบ" ชื่อของท่านจึงเปลี่ยนเป็น ชอบ มาตั้งแต่นั้น
3. ท่านได้บวชเป็นผ้าขาวถือศีล 8 ออกติดตามพระอาจารย์พาไป พ.ศ.2462 อายุ 19 ปี พระอาจารย์พาได้ขออนุญาตโยมแม่ให้บวชเป็นสามเณาที่วัดบ้านนาแก ต.นากลาง จ.อุดรธานี พระอาจารย์พาได้พาท่านไปพักกับหลวงปู่สิงห์ ขันตยาคโม
4. ท่านบวชเป็นสามเณรได้ 5 พรรษา อายุ 23 ปี พระอาจารย์พาได้พาท่านไปอุปสมบทเป็นพระภิกษุที่วัดสร้างโคก (วัดศรีธรรมาราม) จ.ยโสธร เมื่อวันที่ 21 มีนาคม 2467 ได้รับฉายาว่า ฐานสโม ท่านถือธุดงค์วัตร 13 ข้อ ตั้งแต่พรรษาแรกที่บวช ใช้คำภาวนาพุทโธ จิตโลดโผน รู้เห็นสิ่งลึกลับได้ พ.ศ.2468 ท่านจำพรรษากับหลวงปู่เสาร์ กันตสีโล ที่วัดสุปัฏนาราม จ.อุบลราชธานี พ.ศ.2469 ท่านจำพรรษาที่วัดศรีมงคลเหนือ จ.มุกดาหาร หลังออกพรรษาหลวงปู่เสาร์มาชวนท่านเดินธุดงค์ข้ามไปฝั่งลาวลัดเลาะริมโขงไปภูเขาควาย เจอผีกองกอย มารบกวน กลับมาฝั่งไทยที่ อ.เชียงคาน จ.เลย ท่านได้แยกกับหลวงปู่เสาร์ที่บ้านท่าดีหมี โดยท่านจะกลับไปบ้านหนองบัวบาน เพื่ออนุเคราะห์โยมแม่ของท่าน
5. ปี พ.ศ.2470 โยมแม่ของท่านอยากจะบวชเป็นแม่ชีท่านจึงพาไปบวชแม่ชีกับพระอาจารย์บุญ ปัญญาวุโธ ที่วัดป่าหนองวัวซอ และปีนี้ได้มีหลวงปู่หลุย จันทสาโร และหลวงปู่ขาว อนาลโย อยู่จำพรรษาด้วย ช่วงปี พ.ศ.2470 ท่านได้เดินทางไปฝากตัวเป็นลูกศิษย์หลวงปู่มั่น ภูริทัตโต ที่บ้านสามผง จ.นครพนม เวลาประมาณบ่ายสามโมงถูกหลวงปู่มั่นดุและว่าให้ไล่หนี ท่านว่าถูกฟ้าผ่าแล้งท่าน จึงไปพักที่วัดศรีวิชัย พอรุ่งเช้ามีครูบาเทสก์ เทสรังสี มาตาม พอไปถึงหลวงปู่มั่น ยิ้มให้พูดว่าพอบอกสอนได้อยู่ ท่านจึงดีใจมาก ได้พักอยู่กับหลวงปู่มั่นระยะหนึ่ง
6. พ.ศ.2471 โยมแม่เรียกที่กุฏิให้ไปดูพระนางมัทรีที่ศาลา พอท่านลงจากกุฏิไม่กี่ก้าวต้นไม้ใหญ่ล้มทับกุฏิท่านแหลกไปทั้งหลัง หลวงปู่หุลุย มาช่วยค้นหาท่านนึกว่าครูบาชอบตายแล้ว ไปดูที่ศาลาก็ไม่เห็นนางมัทรี

7. พ.ศ.2473 ท่านเดินทางไปพบหลวงปู่สิงห์ ขันตยาคโม ที่จังหวัดขอนแก่น ช่วยเผยแพร่พระพุทธศาสนา พ.ศ.2474 หลวงปู่สิงห์กับท่าน และคณะเดินทางไป จ.นครราชสีมา และ พ.ศ.2475 ท่านช่วยสร้างวัดป่าสาละวันด้วย
8. พ.ศ.2476 ท่านเดินธุดงค์จาก จ.นครราชสีมา ถึงถ้ำนายม จ.เพชรบูรณ์ มีผู้เฒ่าผ้าขาวสำเร็จเป็นพระอนาคามีอยู่ด้วย ท่านนิมิตเห็นเทวดาถามตาผ้าขาวว่าท่านสำเร็จถึงขั้นไหน ตาผ้าขาวไม่ตอบให้ไปถามท่านเอง ทำให้ท่านรู้สึกอายอย่างมากท่านจึงทำความเพียรอย่างหนัก อดอาหาร 15 วัน อดหลับอดนอน 15 คืน ตาอักเสบไม่สามารถมองแสงสว่างได้ ร่างกายอ่อนเพลียจนมีเทพธิดามาถวายโอสถทิพย์ให้กับท่าน ท่านได้สนทนาธรรมกับตาผ้าขาวและปฏิบัติได้ปัญญา ดวงตาเห็นธรรม เชื่อมั่นพระพุทธศาสนาไม่สงสัยบรรลุพระโสดาบัน เป็นพระอริยะบุคคลชั้นต้นในพระพุทธศาสนา
9. ธุดงค์จากถ้ำนายมไป จ.เชียงใหม่ ตามหาหลวงปู่มั่น ระหว่างทางเวลากลางคืนพบเสือใหญ่ 2 ตัว มาดักทางข้างหน้าและข้างหลัง ท่านกลัวเสือมาก แต่มีสติ นึกพุทโธในใจให้สงบ เมื่อจิตถอนออกมาก็ไม่พบเสือเลย
10. พ.ศ.2477 พักอยู่กับหลวงปู่มั่นที่ป่าเมี่ยง จ.เชียงใหม่ ท่านนิมิตเห็น หลวงปู่อ่อน ญาณสิริและหลวงปู่ฝั้น อาจาโร เดินทางมากราบหลวงปู่มั่นด้วย
11. พักอยู่กับหลวงปู่มั่นที่ถ้ำดอกคำ อ.พร้าว จ.เชียงใหม่ วันนั้นเวลาบ่าย 4 โมงเย็น ท่านนั่งสมาธิที่กุฏิ จิตสว่างไสวกลับวูบลง มีเสียงกึกก้องกัมปนาท ท่านส่งจิตออกนอกเห็นเทพยาดาทุกชั้นฟ้ามากราบหลวงปู่มั่นท่านจึงออกจากสมาธิเพื่อสรงน้ำหลวงปู่มั่น หลวงปู่มั่นพูดว่า วันนี้เราได้บรรลุธรรมธาตุ ก้าวล่วงพ้นไปจากความทุกข์ทั้งมวลแล้ว ถ้าท่านอยากจะสำเร็จก็อย่าละความเพียร ที่ของท่านไม่ใช่เมืองไทยแต่อยู่เมืองพม่า
12. ที่บ้านป่าเมี่ยงท่านนิมิตเห็นพญานาคมิจฉาทิฐิ มาพ่นพิษใส่ในน้ำให้พระเณรใช้ เกิดการเจ็บป่วย ท่านได้แจ้งบอกหลวงปู่มั่น หลวงปู่มั่นจึงได้แสดง ธรรมโปรดพญานาคจนคลายมานะทิฐิถอนพิษของจนไปจากน้ำทั้งหมด
13. หลวงปู่ชอบท่านธุดงค์ทางภาคเหนือท่านได้ไปพักกับครูบาเจ้า ศรีวิชัย และได้ช่วยกันบูรณะสร้างพระธาตุศรีวิชัย อ.แม่แตง จ.เชียงใหม่
14. พ.ศ.2481 ท่านกับหลวงปู่พรม จิรปุญโญ เดินธุดงค์เข้าพม่าด้วยกันแต่หลวงปู่พรมจะไปที่เมืองมัณฑาเล หลวงปู่ชอบจะเข้าป่าภาวนาจึงได้แยกทางกัน พ.ศ.2483 จึงกลับมาประเทศไทยอยู่ที่บ้านแม่ระงอง จ.เชียงใหม่ นิมิตเห็นภูตผีย้ายครอบครัวมาจากภาคอิสาน
15. พ.ศ.2484 ท่านธุดงค์ไปพม่าครั้งที่ 2 มีพระสี พระสงข์ ตาผ้าขาวแหล่ไปด้วยท่านนิมิตเห็นวิญญาณเศรษฐีคำแสง มาบอกสมบัติเก่า ท่านจึงได้ไปดูจึงรู้ว่ามีอยู่จริงแต่ไม่ได้ไปเอาเพราะท่าน บวชมหานิพพาน ไม่ได้บวชมหาสมบัติ

16. เจอผีตายท้องกลมมารบกวนแต่มาทำอะไรท่านไม่ได้ ได้แต่จะปลุกปล้ำพระสี พระสังข์แทบไม่ได้เป็นอันภาวนาเลย และท่านได้แสดงธรรมโปรดวิญญาณทหารที่ยึดติดกับค่ายทหารให้ละความยึดถือไปเกิดเป็นมนุษย์ ที่บ้านกระเหรี่ยงดอยไม้แดงนี้ท่านได้ทำลาย กามราคะมองดูชายหญิงเป็นเพียงสมมติบรรลุเป็นพระอนาคามี
17. ที่พม่าท่านทำความเพียรอย่างหนัก และอดอาหารจากหลายสถานที่พบกับฤาษีตองฉู่ ฤาษีตองฉู่ได้ทำอาหารถวายท่าน ท่านฉันจนหมดเกลี้ยง ท่านนิมิตเห็นเทวดาตีฆ้องร้องป่าวประกาศ ร่วมอนุโมทนาบุญกับฤาษีตองฉู่ ท่านจึงบอกฤาษีตองฉู่ว่า ฝันว่าเทวดามาอนุโมทนาด้วยฤาษีตองฉู่ยินดียิ่งนัก
18. ที่พม่าจิตท่านหมุนเป็นธรรมจักร มีพระอรหันต์ในสมัยพุทธกาลมาเยี่ยมและแสดงธรรมโปรด คือ พระมหากัสสปะ พระภากุละ และ พระอนุรุธทะท่านรู้สึกปิติ และอิ่มเอิบในธรรมเป็นอย่างมาก และหลวงปู่มั่นก็มาแสดงธรรมในสมาธิภาวนาเสมอ
19. พ.ศ.2487 อายุ 43 ปี พรรษาที่ 20 ท่านจำพรรษาอยู่ที่ถ้ำหมีเก่า บ้านหนองยวนประเทศพม่าท่านนิมิตเห็นโยมแม่บ่อยมากท่านพิจารณารู้ว่าโยมแม่ป่วยหนักมากและถึงแก่กรรมแล้วท่านก็อนุโมทนาที่โยมแม่ตายคาผ้าขาว(แม่ชี) วันหนึ่งของเดือนสิงหาคม เวลา สามทุ่ม จิตของท่านสว่างไสว ท่านเห็นอวิชชา โลกธาตุ เกิดการระเบิดสั่นไหวทั้งจักรวาลดับสูญสิ้นอาสวะกิเลสจิตเป็นะรรมธาตุอยู่เหนือสมมติ การเกิดของท่านไม่มีอีกแล้ว มีแต่ปัจจุบันที่เป็นธรรมธาตุเท่านั้น ท่านสำเร็จได้ด้วยวิชชา 3 เป็นพระอรหันต์สาวกในสมัยปัจจุบัน ท่านว่าเคยเกิดเป็นพ่อค้าขายผ้า ชาวลาวมาทานผ้าขาวหนึ่งวาและเงิน 50 สตางค์ บูชาถวายพระธาตุพนม อธิฐานขอให้ได้บวชได้พ้นทุกข์
20. ออกพรรษาปี พ.ศ.2487 ท่านต้องเดินทางกลับประเทศไทยเพราะภัยสงครามโลกครั้งที่ 2 เพราะผลกรรมของท่านเกิดเป็นชาวพม่า มารบกับไทยแต่ยังไม่ได้ฆ่าใคร ก็อดอาหารตายเสียก่อนเพราะท่านไม่ยอมทำชั่วปล้นฆ่าชาวบ้านเหมือนเพื่อนท่าน ที่ทุกวันนี้ยังตกนรกอยู่ ไม่อย่างนั้นท่านคงยังไม่ได้มาเกิดมาบวช จนถึงทุกวันนี้ ระหว่างหลงทาง ท่านอดอาหารอยู่ 3 วัน จึงมีเทวดามาใส่บาตรและบอกเส้นทางกลับประเทศไทยได้สำเร็จ
21. พ.ศ.2488 หลวงปู่ชอบ หลวงปู่ขาว หลวงปู่แหวน อยู่ด้วยกันที่วัดป่าห้วยน้ำริน จ.เชียงใหม่ เปิดธรรมธาตุให้กันฟัง หลวงปู่ชอบ หลวงปู่ขาวได้ชวนหลวงปู่แหวน กลับภาคอิสาน แต่หลวงปู่แหวนบอกว่าถ้าผมยังไม่ได้สำเร็จเป็นพระอรหันต์ ผมจะยังไม่คิดกลับภาคอิสาน ที่วัดนี้มีพญานาคขึ้นมารักษาศีลวันอุโบสถ และถวายภัตตาหารกับท่าน
22. หลวงปู่ชอบ หลวงปู่ขาวจะได้ไปวัดป่าบ้านหนองผือ จ.สกลนคร เพื่อกราบหลวงปู่มั่น ผ่านเทือกเขาภูพานท่านทั้งสอง ไม่มีน้ำใช้ น้ำฉัน สักครู่ก็มีน้ำผุดขึ้นมาจากผิว ดินเป็นลำธารจนท่านใช้และฉันเสร็จแล้วน้ำก็แห้งหายไปในดินเอง หลวงปู่ขาวถามว่าท่านชอบละซิ ท่านว่าเพียงแต่รำพึงในใจเท่านั้นว่า เทวดาไม่สงสารพระบ้างหรือ จะปล่อยให้พระอดน้ำตาย เมื่อถึงวัดป่าบ้านหนองผือ หลวงปู่ชอบท่านได้ช่วยงานหลวงปู่มั่น คือ ช่วยดูแลพระเณรไม่ให้คิดออกนอกลู่นอกทาง หรือปฏิบัติไม่ถูกต้อง ท่านจะตักเตือนทันที และช่วยแสดงธรรมโปรดเทพเทวดา แทนหลวงปู่มั่น
23. พ.ศ.2492 ท่านอยู่ที่วัดป่าผาแด่น นิมิตเห็นหลวงปู่มั่นนิพพานแล้ว มาบอกให้ไม่ต้องไปงานศพท่านจึงไม่ได้ไปงานพระราชทานเพลิงศพหลวงปู่มั่น เพราะเชื่อฟังคำพระอาจารย์ พ.ศ.2493 มีงานประชุมสงฆ์ ที่วัดเจดีย์หลวง จ.เชียงใหม่ ท่านลงมาจากวัดป่าผาแด่น ท่านและโยมเสาร์ (พี่ชายในอดีตชาติ) ข้ามไปไม่ได้เพราะมีน้ำป่าไหลหลากเต็มตลิ่ง ท่านยืนพิจารณาอยู่ครู่หนึ่งน้ำป่าก็แห้งลง ท่านและโยมเสาร์จึงเดินข้ามไปได้ไม่กี่ก้าวน้ำป่าก็ไหลทะลักอย่างบ้าคลั่งเต็มตลิ่งตามเดิม
24. หลวงปู่บุญฤทธิ์ ปัณฑิโตมาประชุมสงฆ์ที่วัดเจดีย์หลวง ไม่รู้จักหลวงปู่ชอบ พอกลับกรุงเทพพักที่วัด บรมนิวาส ถามท่านพ่อลีวัดอโศการาม ว่าหลวงปู่ชอบเป็นใคร ท่านพ่อลีบอกว่านั่นลูกศิษย์มีอภิญญาสายหลวงปู่มั่น เท่านั้น หลวงปู่บุญฤทธิ์รีบเก็บบริขารจะไปจำพรรษากับหลวงปู่ชอบทันที เพราะเคยรู้ว่ามีพระอภิญญาสมัยพุทธกาล
25. พ.ศ.2501 ผู้ใหญ่ถัน วงษา ถวายที่ดิน ท่านเริ่มสร้างสำนักสงฆ์ เนื่องจากท่านเคยเกิดเป็นกวาง อยู่ที่บ้านวังม่วง ถูกยิงวิ่งหนีมาตายที่บริเวณแห่งนี้ท่านได้พาชาวบ้านรื้อหอศาลปู่ตา พาชาวบ้านทำวัตร สวดมนต์ทุกวัน พ.ศ.2503 ได้ใบตราตั้งเป็นวัดป่าสัมมานุสรณ์ พ.ศ.2514 ท่านเริ่มสร้างโบสถ์กลางน้ำ และท่านภาวนานิมิตเห็นกระดูกซีกซ้ายของท่านแตกละเอียด ท่านเริ่มมึน ชาแขนขาซีกซ้าย ทำให้ท่านเป็นอัมพาต ตั้งแต่นั้นมา พ.ศ.2518 ท่านเริ่มสร้างเจดีย์อยู่โบสถ์ขึ้น

26. พ.ศ.2524 ท่านสร้างวัดป่าโคกมนบริเวณป่าช้าวังหินโง้นเนื่องจากท่านเกิดเป็นหมีถูกยิงหนีมากินน้ำและตายที่หินโง้น ต่อมาหลวงปู่มั่นมาพักปักกลดที่หินโง้น ท่านจึงสร้างวัด เพื่อบูชาคุณหลวงปู่มั่น
27. ปลายปี พ.ศ.2537 ท่านเริ่มป่วย มีไข้ปอดขึ้น ได้ไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลศิริราชระหว่างทางที่จะมาละสังขารที่วัดท่านก็มรณภาพจากอาการน้ำท่วมปอด เป็นวันพระ แรม 8 ค่ำ ตรงกับวันที่ 8 มกราคม 2538 เวลา 11.38 น. รวมอายุได้ 94 ปี 71 พรรษา ตลอดมา ท่านเป็นผู้มักน้อยสันโดษ รักษาธุดงค์วัตรด้วยดีคลอด ชอบอยู่โดดเดี่ยวในป่าเขา เป็นที่รักของเทพเทวดา อินทร์พรหม พญานาค และมนุษย์ทั้งหลาย ถ้าท่านไม่ป่วยเป็นอัมพาตก็ยากที่สาธุชนจะได้กราบและทำบุญกับท่าน มีงานพระราชทานเพลิงศพท่าน ณ เมรุ วัดป่าสัมมานุสรณ์ เมื่อจันทร์ที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2539 เจดีย์นี้สร้างคลอบบริเวณเมรุที่เผาศพสรีระสังขารท่าน และได้บรรจุอัฐิธาตุของท่านไว้เมื่อวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2547

บทความแนะนำ

พระอริยสงฆ์ ท่องเที่ยวไทย ความรู้คู่ไทย

อาหารและการปรุง แนะนำแฟชั่น ดูแลรถ

ยาและอาหารเสริม

อริยสงฆ์และสิ่งศักดิ์สิทธิ

เหรียญพระเกจิยอดนิยม

1. เหรียญหลวงพ่อกลั่น วัดพระญาติการาม จ.พระนครศรีอยุธยา

2. เหรียญหลวงปู่เอี่ยม วัดหนัง จ.กรุงเทพฯ

3. เหรียญหลวงปู่ศุข วัดปากคลองมะขามเฒ่า จ.ชัยนาท

4. เหรียญหลวงพ่อฉุย วัดคงคาราม จ.เพชรบุรี ปี 2465

5. เหรียญหลวงพ่อพุ่ม วัดบางโคล่ จ.กรุงเทพฯ

6. เหรียญหลวงพ่อคง วัดบางกระพ้อม จ.สมุทรสงคราม

7. เหรียญหลวงพ่อแดง วัดเขาบันไดอิฐ จ.เพชรบุรี

8. เหรียญหลวงปู่ไข่ วัดเชิงเลน จ.กรุงเทพฯ

9. เหรียญหลวงพ่อดิ่ง วัดบางวัว จ.ฉะเชิงเทรา ปี 2481

10. เหรียญหลวงปู่ทวด วัดช้างให้ จ.ปัตตานี ปี 2500

11. เหรียญรุ่นแรก อาจารย์ฝั้น อาจาโร วัดป่าอุดมสมพร จ.สกลนคร

12. เหรียญภัตตาหาร หลวงพ่อสด วัดปากน้ำ จ.กรุงเทพฯ

13. เหรียญหลวงปู่ทิม วัดละหารไร่ จ.ระยอง

14. เหรียญหลวงปู่โต๊ะ วัดประดู่ฉิมพลี จ.กรุงเทพฯ

15. เหรียญหลวงพ่ออี๋ วัดสัตหีบ จ.ชลบุรี

16. เหรียญหลวงพ่อรุ่ง วัดหนองสีนวล/เขากระบือ จ.ชุมพร

17. เหรียญหลวงพ่อรวย วัดตะโก จ.พระนครศรีอยุธยา

18. เหรียญหลวงพ่อกวย วัดโฆสิตาราม จ.ชัยนาท

19. เหรียญหลวงพ่อหร่ำ วัดกร่าง จ.ปทุมธานี

หลวงปู่ไข่ วัดเชิงเลน

พระปิดตา

"พระปิดตา" ทำไมต้องปิดตา? เผยตำนานสมัยพุทธกาล ก่อนมาเป็นพระเครื่องยอดนิยม

ทำไมต้องปิดตา?

อันดับ 1. หลวงพ่อแก้ว วัดเครือวัลย์ (ชลบุรี)

อันดับ 2. หลวงพ่อเอี่ยม วัดสะพานสูง (นนทบุรี)

อันดับ 3. หลวงปู่ทับ วัดทอง (กรุงเทพฯ)

อันดับ 4. หลวงปู่เอี่ยม วัดหนัง (กรุงเทพฯ)

อันดับ 5. หลวงปู่ไข่ วัดเชิงเลน (กรุงเทพฯ)

อันดับ 6. หลวงพ่อทับ วัดอนงคาราม (กรุงเทพฯ)

อันดับ 7. หลวงปู่จีน วัดท่าลาดเหนือ (ฉะเชิงเทรา)

อันดับ 8. หลวงปู่จัน วัดโมลี (กรุงเทพฯ)

อันดับ 9. หลวงปู่ยิ้ม วัดหนองบัว (กาญจนบุรี)

อันดับ 10. หลวงปู่โต๊ะ วัดประดู่ฉิมพลี (กรุงเทพฯ)

🔍 1. พิมพ์ทรงต้องถูกต้อง

🔍 2. เนื้อพระต้องเป็นธรรมชาติ

🔍 3. ความเก่าของผิว (ธรรมชาติของการใช้งาน)

🔍 4. ความเชื่อมโยงกับสายตรงหรือผู้รู้

🔍 5. ตำหนิและจุดเฉพาะตัว

หลวงปู่โต๊ะ วัดประดู่ฉิมพลี

หลวงพ่อแก้ว วัดเครือวัลย์

หลวงพ่อไปล่ "ฉันทสโร"

พระครูภาวนาภิรัติ(หลวงปู่ทิม)

หลวงพ่อจง พุทธสโร

พระครูสิทธิสารคุณ (หลวงพ่อจาด คังคสโร)

พระครูวรเวทมุนี (หลวงพ่ออี๋ พุทฺธสโร) วัดสัตหีบ

อิทธิปาฏิหาริย์และความศักดิ์สิทธิ์

วัตถุมงคลที่มีชื่อเสียง

พระครูพิศิษฐ์อรรถการ(พ่อท่านคล้าย)

หลวงปู่บุญ ขันธโชติ

วัตถุมงคลที่มีชื่อเสียง

พระอริยสงฆ์ ท่องเที่ยวไทย ความรู้คู่ไทยอาหารและการปรุง แนะนำแฟชั่น ดูแลรถยาและอาหารเสริม

พระครูวิมลคุณากร (หลวงปู่ศุข)

วัตถุมงคลที่มีชื่อเสียง

หลวงพ่อคง ธัมมโชโต

หลวงปู่เอี่ยม แห่งวัดหนัง

หลวงพ่อกลั่น ธัมมโชติ

หลวงพ่อเต๋ คงทอง

หลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต

คาถาหลวงปู่มั่น

หลวงพ่อสด วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ

หลวงพ่อเปิ่น ฐิตคุโณ วัดบางพระ

หลวงตาพระมหาบัว ญาณสัมปันโน

หลวงพ่อคูณ

หลวงพ่อรวย ปาสาทิโก

ประวัติหลวงพ่อรวย ปาสาทิโก

หลวงปู่แหวน สุจิณโณ

หลวงปู่ชอบ ฐานสโม

พระอริยสงฆ์ ท่องเที่ยวไทย ความรู้คู่ไทย
อาหารและการปรุง แนะนำแฟชั่น ดูแลรถ
ยาและอาหารเสริม