October was hot. Summer was sorry for so many tears and was truing to say sorry. Lovely bike trip to Konstancin. Learning how to cook bitki. More equipment to my home studio and  lovely disk for daily backup. Playing guitar when possible makes me easy-going. Darek Jankowski was damn right. Anastazja went home so we I did a wedding with Grzegorz as second. Out of sudden with one small signature I became a god father of this marriage. Love those events. The only constant thing is change. Freeman’s „Photographers mind”. Slowly introducing speedlights in my photo mind. Next wedding. Friends. Again lot of positive people. I almost got killed by truck going back at 4am in total mist. Weather spoils. Cross from Bieszczady for my mum. This project lasted one year. One has to be stubborn. Joy of creation again. Marti Studio takes place in my mind.  Workin on quality of photo products & reading a lot about it. The last day of October was warm and pleasant. Thank you for being part of my life.

Równowaga w przyrodzie być musi. Czy się nam to podoba czy nie. Nie zależnie od tego jak bardzo byśmy starali się ją zburzyć, wraca do stanu równowagi. Ludzie z kraju, w którym komukolwiek spojrzeć prosto w oczy stanowi niejaki problem, odkryli to tysiące latemu. Ja, przez porównanie, nie tak znowu dawno. Lepiej późno niż później.

Mądra wróżka o tym wie i to nie dziwi. Pytanie czy wie o tym mądry człowiek lub mądry przedsiębiorca? Ponieważ zawsze ciągnęło mnie do mądrych (w przypadku kobiet ze wskazaniem na atrakcyjne do kompletu) zasada ta jest mi bliska.

Prosty czarno-biały schemat pozwala ogarnąć wiele równań:

• zależność sukcesu od porażki
• dobór partnera życiowego o komplementarnych cechach (o tym w stosownym czasie)
• wpływ otoczenia na efekty mojej pracy i samopoczucie.

i wiele innych… wyjątkowo uniwersalnie sobie to ktoś wymyślił.

Pierwsze olśnienie przyniosła fotografia. Im więcej dobrych rzeczy oglądasz, tym więcej dobrych rzczy tworzysz. Drugie z pisaniem. Im więcej badziewia czytasz, tym gorzej idzie Ci pisanie. Trzecie z otoczeniem. Tu już mamy lokalną mądrość „Z kim przestajesz takim się stajesz”.

I tak przyszedł czas, żeby ubrać moją karmę w wizualny projekt. JimB40 Karma Equity™. Wszędzie tam gdzie pozytywne efekty w moim życiu spowodowane były czyjąś energią, zostaje to jasno zakomunikowane światu. Jesli była to pozytywna energia, część z niej zostaje przekazana dalej. Jeśli negatywna (tak, tak) przekazane dalej zostają spotrzeżenia a czasem ostrzeżenia.

JimB40 Karma Equity™ oficjalnie ujrzało ten świat.

Trzymając się swoich zasad (nic gorszego niż wciskanie komuś mądrości, których samemu się w życiu nie stosuje) za czas jakiś pępkowe będzie. Cheers

Była także inna chwila, której nie zapomnę,
Był raz wieczór rozmarzony i nadzieje płonne

Sorry for no translation. In the meantime picture has to speak for itself, while I look for the proper translation of Marek Grechuta song. He was one of the most influential polish artists.

Photo used in this TS have a file name IMG_9666.JPG and this was not planned.
It’s the publish time what WAS planned. 6:60 plus 6

Wizytówki mogą być większe, mniejsze kolorowe, czarnobiałe, wypukłe, zaokrąglone. Kiedy fotografia otworzyła mi drzwi do świata kreacji wiedziałem, że moje wizytówki powinny odzwieciedlać to co robię i to jak to robię. Po piewsze Ci, którzy mnie znają wiedzą że z trójkąta jakość-czas-cena wybieram najczęściej jakość i czas. Oznacza to ni mniej ni więcej, że najtaniej nie kupuję. Oznacza to również, że jakość musi być bezdyskusyjna. Najprościej zaś ujmując taka, jaką sam chciałbym otrzymać.

W poszukiwaniu więc obu tych rzeczy na raz pomomogło mi po raz kolejny zainteresowanie startupami. Moo.com bo o nim piszę, to startup z rodowodem z Londynu. Jego szef zapragnął dać ludziom kreatywnym bezkompromisowy produkt za rozsądne pieniądze. Papier 350g/m2. Lakier. Możliwość nieograniczonego dostosowania do własnych potrzeb i realizacji nawet najbardziej zwariowanych pomysłów. Do tego wyjątkowa dbałość o detale oraz przymrużenie oka. Moo.com jawiło się jak idelna narzeczona z widokami na dłuższy związek.

Jak zrobić to samo lepiej

Cały pomysł moo.com opiera się na koncepcji że wizytówki z jednej strony są identyczne a drugą mogą mieć dowolną w kwestii grafiki. Zamawiasz 100 sztuk? Możesz zamówić każdą z tych stu sztuk z innym zdjęciem. Unikalną. Tak jak Ty. Jest to możliwe dzięki nowym technologiom.

Kiedy próbowałem to samo powtórzyć z bardzo dobrym studiem w Polsce. Sprawa rozbiła się o pracę ludzką. „Chce pan 50 sztuk i każda inna? Nie ma sprawy ale Pani Joli zajmie złożenie użytku jakieś 5–7 godzin. Znamy się to policzymy tanio 35 pln/h”. Moo.com do pracy, którą wykonuje Pani Jola zaprzęgnęło technologię oraz mnie. Człowiek kreatywny sam zaprojektuje jak ma wyglądać jego wizytówka. Pozostali mogą skorzystać z gotowych szablonów stworzonych przez artystów współpracujących. W ostateczności mogą wrócić do znanego już modelu z Panią Jolą.

Wpięcie do ekosystemu to kolejna rzecz. Możliwość korzystania ze zdjęć, które są zamieszczone na serwisach umożliwających ich publikację. Masz konto na Flickr lub Google Picassa? Dwa kliknięcia i Twoje ulubione fotografie lądują w projekcie.

Nakład. Ja nie potrzebuje 300 sztuk. Wolę małe nakłady i częste zmiany. Nie rozdaję też wizytówek na prawo i lewo. Wolę chwilę rozmowy z której powstaje choćby drobna relacja. 50 sztuk które oferuje moo.com jako minimalny pakiet w pełni mnie satusfakcjonuje.

Wizytówki

Wizytówki są dwojakiego rodzaju. Pierwszy format to Business Card o typowych rozmiarach 5,5x8,5 cm. Napisałem typowych jednak w Polsce do niedawna królował format węższy. Nic takiego powiecie? No niestety był to problem bo na przykład takie produkty jak wizytowniki nie były kompatybilne. Na szczęście teraz już się to zmieniło (piewsze moje zamówinie poszło na początku 2010 roku). Business Cards są … dystyngowane. Nie mniej jednak pozwalają na taką samą dowolność w projektowaniu

Business Cards są tradycyjnie i dystyngowane

Drugi to wąski format, który nazywany jest po prostu mini-cards. To właśnie moo.com rozpropagowało wąskie paski o rozmiarach 2,5x7cm. Ponieważ są inne, przyciągają uwagę i pozwalają na szybkie nawiązanie rozmowy. Pierwsze wrażenie również ma znaczenie. Zamiast mówić o tym, że dużo fotografuję wystarczy rozłożyć wizytówki. Jeden obraz za tysiąc słów. Rozłożę 20 sztuk i godzina mniej gadania. W teorii. W praktyce zaś, o każdym zdjęciu lubię powiedzieć parę słów. Gdzie, kiedy i dlaczego. Schodzi więc tyle samo. Lubie je bardzo bo zawsze prowokują ciekawe rozmowy. Na tematy związane z ze zdjęciami.

Moo cards prowokują rozmowy

Co ważne moo.com pomyślało kompleksowo o user-experience. Ktoś usiadł w tej firmie i pomyślał hej oprócz wiztytówki ważne jest jak ją wręczamy.

Opakowanie

Wizytówki mamy fajne, ale wyciąganie ich z kieszeni dżinsów ani nam ani wizytówkom dobrze nie zrobi. Co powiecie na to, że w ramach ceny zakupu dostajemy od moo.com praktyczne i eleganckie pudełko. Zapakowanie w szary papier nie przekonała ludzi na codzień wrażliwych na piękno.

Eleganckie pudełko w stadardzie

Wygodne i użyteczne

Elegancka czerń dla kart biznesowych

Idealne do przechowywania lub postawienia na stoisku

Możemy iść nawet dalej i zakupić ciekawe wizytowniki podręczne. Ten do moo mini cards to prawdziwy designerski majstersztyk. Można wręczyć wizytówkę używając tylko kcucika. Większe wrażenie robiło tylko odpalanie zapalniczki Zippo.

Kawa z mlekiem a jakże

Lepsza jest tylko zapalniczka Zippo

Zielona owca? … no problem

Niesamowita obsługa klienta i dbałość o szczegóły

To jest to co mnie ujeło. Kiedy w 2010 roku zamówiłem pierwsze moo mini cards. To co przyszło odbiegało znacznie od obrazków widzianych na reklamach. Zdjęcia były zdecydowanie za ciemne i wyglądały jak przybrudzone. Pomyślałem „Miało być tak pięknie a jest jak zwykle”. Napisałem jednak do moo email z prośbą o informację co poszło nie tak. W ciągu 24 godzin dostałem odpowiedź.
„W celu uzyskania dobrego efektu w ich drukarni trzeba rozjaśnić zdjęcia. Oczywiście to nie moja wina że nie doczytałem w FAQ. Pracują nad automatycznym rozjaśnianiem, zaś chwilowo przepraszają za kłopot i wysyłają powtórni poprawione wizytówki na swój koszt”.

Otoczony polskim myśleniem o obsłudze klienta w stylu „Ty kliencie głąb jesteś. Nie nasza wina, że czytac nie umiesz” zrozumiałem, że to jest firma z którą chce współpracować. Nie dlatego, że dostałem coś za darmo. Firma potrafi powiedzieć „przepraszam, nie chcę żebyś się czuł rozczarowany” i to jest bardzo ważne.

Zaraz za tym w kolejce jest dbałość o detale. Kto raz rozpakowywał coś z Apple, wie o czym piszę. Wszytko jest elegancko zapakowane. Samo rozpakowywanie to czysta przyjemność.

Wszystko pefekcyjnie zapakowane

Yay!

Biznes z uśmiechem

Klient Twój przyjaciel. Daj mu to co sam byś chciał dostać a na pewno odpłaci Ci dobrym słowem. W pudełeczku z mini cards znajdziesz przekładki, które umożliwiają oddzielenie wizytówek swoich od otrzymanych. W pudełku z kartami biznesowym dla odmiany zachęta do prokrastynacji w postaci gry. „Hej to mi się podoba” myślisz. I tak już zostaje nawet w rozmowach ze znajomymi. Skoro więc znajduję w pudełeczku kartę z poleceniem i rabatem, to przekazuję ją bardzo częto i z przyjemnością.

Trochę prokrasytnacji?

Wrażenia z użytkowania

Test wytrzymałościowy w pralce

Minęły dwa lata od kiedy przyszła paczka z moo.com. Wciąż niezmiennie jestem zadowolny. Wizytówki za każdym razem prowkoują do rozmów. Czasem w żartach mówię, że skoro przestałem palić to trzeba było znaleźć inną zaczepiajkę.

Przy okazji używania wyszła ciekawa sprawa. Otóż bywa tak że mamy 20 sekund na wręczenie wizytówki. Mini card zawsze prowokuje rozmowę więc warto się zastanowić zanim się ją wyciągnie z kieszeni.

Czarne etui na mini moo cards zrobiło mi też ze dwa razy psikusa otwierając się samo i wyrzucając zawartość na podłogę. Suma summarum wyszło na dobre bo przegladaliśmy każdą wizytówkę tylko że na kolanach.

Jakość wizytówek jednak, rekompensuje wszelkie niedogodności. Jeśli w to wątpisz, zawsze możesz wrzucić spodnie z moo cards do pralki tak jak ja. Wizytówek nie dało się używać ale kolory nie wyblakły a spodnie nie zafarbowały.

Podsumowanie

POLECAM! Obiema rękoma podpisuje się pod rekomendacją. Jeden z produktów który naprawde przyjemnie używać, polecać albo dawać swoim klientom. Kliknij aby spróbować już dziś. Moo ma wiele promocji dla nowych klientów więc koszty dostawy z Londynu są zwykle pomijalne.

Wszystkie linki do serwisu moo.com w tym wpisie są w programie parterskim. Kliknięcie na nie, spowoduje dorzucenie kilku punktów na moje konto w moo. Jeżeli spodobała Ci się recenzja kliknj będzie na kolejne cappucino, które lubię. Czy to z mojego polecenia czy też nie spróbuj bo warto.

Wpis dedykuję pogodnej Patrycji z krakowskiej kawiarenki NapNap Cafe, w której śniadanie po któtkiej nocy ma wyjątkowy smak.

All right. Kraków again this year. Thinking about moving there. Will be cheaper then make a journey every weekend
This is photo selection from the first day of Startup Weekend Kraków 2012 event.
Descriptions are as always subjective and may not reflect actual situation

If you don’t see embedded slideshow click to see the slidesow on-line or photos published on flickr.
You can also watch other barcamp and startup photo coverages.

If someone doubts that events like Startup Weekend boosts creativity, here goes the proof.

If you don’t see video here is direct link.

if you still don’t believe here are some more proofs
Aula & Seedcamp rendez-vous
Muwie Womm

„You promised” she said once. „Here you go” he replied. AK74 and Marcin B. in next JimB40’s True Story from Aula Polska 71 Barcamp. Deadlines in startups are to be met for all costs. No matter. No mercy. No content?
Have a fun and stay tuned.

September. Surprisingly better then all summer. Schools starts their lofty mission. This year one of my precious is the head of the school. Laptop declared general strike. Missing my two wheels. Warp4 go into the phase of review habit. Photo session with photographer as a model. Why not? Strobist day. I make good use of a borrowed lamp, kennel and three kids. Barcelona. Kind of daydream. No sleep. Stunning views from the top of surrounding hills. My favourite food. My favourite company. Two wheels everywhere. Pukka hedonist. If only north-spain women knew what heels were inwented for. Bruxelles then appeared as a sleepy city. Warsaw then appeared as … Come back was tough. Flamenco by Saura was tougher. My precious gets her ankle twisted. Time to farewell summer. Dance floor is the right place to do it. Isn’t it?

August. Began with flood. Those little raindrops came in billions forming wave that constantly invaded my castle. That was epic battle. Twenty four hour per day. After five days intensity of attack lowered but then moisture force and mold squad appeared. Permanent siege. In this context short Bieszczady break was like a resurrection. Połonina Wetlińska conquered. Guitar domesticated. Nice people met. Photos taken. Including quick and spontaneous session with Lady Dominique in Sandomierz. My Guardian Angel gets fiancée. Epson. Finally in-house hi-quality prints possible. Another crisis needs my attention. Memory card with photos crashes. Lilly  passed away. One Lilly come another one go. Losing streak continues in form of accident while riding my Vespa on rainy day. I’m badly cut up. So is my Vespa. Pre-wedding meeting ends with some discoveries regarding emotions.  Visit in a friends stables brings beautiful pictures. August was bitter sweet.

July was whimsical. Cold and rainy. November’s twin. Except quantity of light. Only Vespa calendar’s girl reminded me it was beaching time. Tried to move to a new place but fresh memories of last year removal kept me in place. First lifestyle session went smooth. Just be yourself with me. Lilla’s christening. The church was full of people and cameras. Nowadays everybody is photographer. Against all odds my first Vespa Adventure happened. All of rain gives a break and I spent few lovely days on Krutynia river with friends. Rowing & admiring. Pain in shoulder tried to change the plan. Pain was dismissed. Kamień. Ultimate destination. Life came full circle after 20 years. The door was shut. Wonderful and full of positive energy meeting with Mariusz in Warsaw. My friends moved to a wooden house near Warsaw. Bunch of flowers. My old habit being first time in a new house. Approaching finnish July started to cry really strong. „Rain drops kept fallin” on my head …”. If only knew how many troubles they would give transforming themself into the  flood.

PS.
Since I’m four months late with Shoots of Life I’ll publish one every week in November

Moje Pisanie wymaga ciszy. Nie zawsze tej zewnętrznej z pewnością jednak tej wewnętrznej. Kiedy w środku się kotłuje, słowa nie chcą się składać w zdania. Chociaż wiem, że Moje Pisanie ma dobry wpływ na mnie, pióro leżało ostatnio samotne. Od czasu do czasu tylko zaszczyciłem je dotykiem swojej dłoni a ono za każdym razem wyślizgiwało się niebawem. Czy to z powodu hałasu, czy też niezaplanowanej i niespodziewanej podróży w objęcia Morfeusza.

Moje Pisanie ma duży priorytet u mnie. Oprócz priorytetu jednak, trzeba umieć wygospodarować Czas. Czas zaś, ma tendencję do bycia zawłaszczanym. Zawłaszczanym przez Sprawy. Przodują zaś w tym Niebywale Ważne Sprawy, które tłuką się o pierwsze miejsce z Niecierpiącymi Zwłoki Sprawami. Na swoją okazję aby wysforować się do przodu, czekają zaś w kolejce Niesamowicie Ciekawe Sprawy.

Wiosną odkryłem uroki wczesnego poranka. Kiedy cisza wkoło uspokaja zmysły. Zanim jeszcze miasto wybudzi się w zgiełk dnia a NWS, NZS oraz NCS pochrapują przez sen. Wtedy właśnie był czas na Moje Pisanie. Lato niestety wraz z przyziemnymi problemami zdrowia i ekonomii zabrało mi poranki. Jesień zaś jasne poranki zamieniła w środek nocy.

Moje pisanie przychodzi i odchodzi. W odróżnieniu od Mojego Życia, kóre jest na wciąż i nieprzerwanie. Moje Życie jest jak modelka z wielkim ego. Wymaga ciągłej uwagi. Podrzuca mi te trzyliterowe skurczybyki z komentarzem „pilnuj i ogarniaj”. Człowiek więc pilnuje ile wlezie i ogarnia z niemniejszym zapałem. Chwila nieuwagi jednak lub zwolnienia tempa i Sprawy zaczynają się piętrzyć. Układają się w Stosy. Elegancko jedna na drugiej. Stosy, co do których nie podejmę decyzji, tworzą wkoło mnie szczelne ogrodzenie, zza którego nic widać. Skoro nie widać nic, to tym bardziej nie widać kiedy przychodzi Moje Pisanie. Stoi więc tam pod tym ogrodzeniem bez dzwonka przez czas jakiś. Jak się znudzi tym czekaniem to sobie idzie.

Stosy spraw trzeba więc likwidować. W ten czy inny sposób. Ostatnio pod jeden z nich podłożyłem ogień. Jeśli były w nim Naprawdę Ważne Sprawy to wrócą. Naprawdę Ważne Sprawy wyznają buddyzm i reinkarnują. Niestety robią to zwykle w nieodpowiednim momencie. Pociesza mnie myśl, że zza spalonego stosu wyłoniło się Moje Pisanie które zbierało się do odejścia. W tej radości drugi stos kopnąłem żeby zrobić przejście. Teraz staram się nie spoglądać w stronę Bezładnie Rozrzuconych Spraw. Liczenie na to, że ktoś je pozbiera to myślenie rodem z przedszkola. W każdym z nas jest kawałek dziecka. Chwilowo jednak ważna jest obecność Mojego Pisania. Z tej radości zakupiłem nawet prezent dla Mojego Pisania w postaci acsetycznej aplikacji do pisania. Jakby można było je przekupić.

Znając Moje Pisanie, zwinie się pewnie znów za czas jakiś. Wymknie się bladym świtem jak jednonocna przygoda. Wykorzystam wieć teraz każdą chwilę na Moje Pisanie.
Wygląda na to, że Moje Fotografowanie jest mniej kapryśne i potrafi przeskakiwać ogrodzenia.

Informacja to potęga. Informacja to cenny towar. Wiedzą o tym firmy handlujące naszymi danymi osobowymi. W dobie Web 2.0 sami udzielamy tych informacji często wyrażając świadomie lub nie zgodę na ich wykorzystanie. Jak dużo przekazać żeby zachować prywatność? Szczerze? Żeby zachować prywatność trzeba odłączyć kabel (albo modem). Będzie o prywatności i publikacjach w Internecie.

Najpierw anegdotka. Odprowadzam na pociąg rodzinę. Rodzina nawiązuje na peronie kontakt z przemiłą dziewczyną zaczynając od “Pozwoli Pani, że się przedstawię …”, na co otrzymuje odpowiedź “Bardzo mi miło Magda”. W oczekiwaniu na pociąg mile płynie rozmowa. W końcu pociąg podjeżdża. Jak to przy wsiadaniu, zamieszanie, trochę rozgardiaszu żeby zdążyć. Pomagamy sobie z walizkami. Zostawiam rodzinę z nowo poznaną towarzyszką pytając na odchodnym: “Czy zaopiekuje się tym miłym Panem, Pani Magdo?”. W odpowiedzi widzę uniesioną ze zdziwienia i niedowierzania brew i słyszę “Tak, ale skąd Pan zna moje imię?”

Dwa lata temu interesowałem się komercyjnym inforbrokeringiem, czyli znajdowaniem informacji i jej sprzedażą. Usługa rozpowszechniona jest w krajach o większej świadomości ile warta jest dobra informacja oraz ile warty jest czas niezbędny do jej wyszukania. Do dziś słyszę zdziwienie w głosie. Płacić? przecież sobie wy-googlam. No ale nie o tym. Parę moich doświadczeń w temacie publikacji i prywatności w Internecie.

Nie ma prywatności.

Cokolwiek wrzucasz do sieci traktuj jak publiczne. Trzeba sobie to wbić do głowy. Pliki są kopiowane, archwiwizowane w celach zabezpieczeń, albo przeglądane przez wesołych  administratorów. Wiara w to, że jeśli  na okienku z chat’em jest napis “rozmowa prywatna” to jest ona prywatna, niejedną już osobę wyprowadziła na manowce. Sto razy lepiej zadzwonić, ponieważ …

Ślad cyfrowy jest wieczny

Cyfrowe puzzle

Z łatwo dostępnych drobnych elementów składa się całkiem zgrabną układankę.
Wchodzę na profil zawodowy. Patrzę na zainteresowania. Potem przeczesuje portale tematyczne. Na 100% trafię na wpisy tej osoby. Nawet jeśli login będzie inny to i tak znajdę wspólny mianownik w wypowiedziach. Sporo można się dowiedzieć o kimś nie zadając nawet jednego pytania. Kiedyś zdarzyło mi się nawet wystraszyć nowo poznaną. Mną kierowała ciekawość kim jest ale z zewnątrz mogło to wyglądać na zgoła obsesję.

Nie oznacza to że jestem przeciwnikiem publikacji. Po prostu trzeba mieć świadomość, że siedząc w zaciszu domowym wystepujemy publicznie. Czy tego chcemy czy nie.

Zdjęcie wszystko Ci powie

A teraz trochę zabawy dla przykładu. Co można wywnioskować patrząc na to zdjęcie?

No to od lewej do prawej.

• świeci słońce
• auto jest zatankowane do prawie do pełna
• jest 25 st. C
• jest za dwadzieścia dziewiąta.
• samochód jedzie 140 km/h
• ma przejechane prawie 200.000 km
• od wyzerowania licznika dziennego przejechno 68 km
• obroty pokazują 3500 rpm

Tyle obserwacje faktów reszta to pewnego rodzaju domysły.

1. Zdjęcie zostało zrobione w czasie jazdy (140km/h)
2. Zrobił je kierowca lub pasażer z prawej strony. (miejsce ułożenia aparatu)
3. Jeżeli robił kierowca to albo na drodze było pusto albo ta osoba lubi ryzykować. (pkt 1)
4. Zakładając, że zdjęcie było wykonane w Polsce musiała być to droga szybkiego ruchu. (pkt 1 i 3)
5. Jest 8:34 rano (słońce)
6. Jeśli przed dziewiąta jest 25st.C to musi być lato. (założyłem, że czujnik pokazuje temperaturę zewnętrzną ale można przyjąć wersję, że jest to temperatura wewnątrz)
7. Jeśli jest to letni poranek i promienie słoneczne padają od strony kierowcy to auto porusza się w kierunku południowym albo południowo-wschodnim.
8. Jest prawdopodobne, że około godz. ósmej kierowca zatrzymywał się na stacji lub o tej godzinie wyjechał w trasę (pełny bak i 70 km na dziennym)
9. Auto jest nie jest nowe (przebieg)
10. Przeglądając zdjęcia desek rozdzielczych jestem w stanie dopasować markę.
11. Trzy i pół tysiąca obrotów przy tej prędkości oznacza silnik benzynowy.

No i tak dalej. Znając markę mogę poszukać na forum dyskusyjnym o motoryzacji. Poczytać wypowiedzi tej osoby. Po paru sesjach można mieć całkiem klarowny obraz kim jest dana osoba, zarówno zawodowo jak i prywatnie.

Pytają się mnie czasem skąd Ty tyle o mnie wiesz? No jak to? Od Ciebie.
Zupełnie poważnie od dłuższego czasu robię taki research bardzo rzadko. Nie to, że nie lubię. Primo nie mam czasu. Ważniejsze zaś jest jednak, że przyjemnie jest dowiadywać się o osobach od nich samych. Ja mam dobre intencje ale czy każdy szukający danych je ma? Możliwości są dla każdego takie same, a dostęp do informacji w dobie globalnej informacji bajecznie łatwy.

Do wpisu zainspirował mnie Wojtek Teuchmann, trafnie spostrzegając na zdjęciu punkt 11.
Pozdrowienia.

What happens when three photographers decide to go down Krutynia River by kayaks? Well you can see by yourself. Three cameras were shooting almost constantly . They were put over and under the water. For fun and to memory few sunnny days in July. That was my first long Vespa trip. Roads in Great Mazurian Lakes area were wonderful, so that was a real pleasure to use my scoot.  And all of this because Poland is lovely place. Thanks Grzegorz & Anastasia for wonderful time spent together.

Co się stanie kiedy trójka fotografów postanowi spłynąć kajakami w dół Krutyni? Zobaczcie sami. Trzy aparaty pracowały niestrudzenie. Nad i pod wodą. Dla zabawy i pamiątki po jedynych w lipcu słonecznych dniach. To była pierwsza dłuższa wyprawa na mojej Vespie. Drogi na w rejonie Wielkich Jezior Mazurskich były cudowne, więc z przyjemnością mknąłem na dwóch kółkach. Wszystko to,  ponieważ Polska pięknym miejscem jest. Dzięki Grzesiek i Anastazja za cudownie spędzony wspólnie czas.

This is oldie but goldie. Still apply for anyone using low fare airlines. Like me.