December. Or maybe September again? Lonely butterfly did something wrong with its wing on the other side od the globe. Because of that we had autum untill end of December. Kraków again. Good food and inspiring meeting with Wacek Wantuch organized by Iza. Flying bikers in Arena Centre in Łódź. Having petrol in my blood and quite nice photos. Gathering info about studio equipment & learning how to deal with color. My monitor gets nice DIY hood. Spending a week with my kids and celebrating seventh year of my Capricorn. Last Aula. Last dinner. Last day of 2011. Christmas time with family passed somehow unnoticed.  Warsaw & Yo again. New Years Eve at crowded Castle Square. Bye, bye two-ou-one-one. I won’t miss you much ’cause there’s young and fresh two-ou-one-two knocking on my door.. Thank you for being part of my life.

Świetne pytanie. Sam je sobie zadawałem przez długi czas. Głównie pytając ile kosztuje fotografia? Może tyle co koszt energii potrzebnej do wyświetlenia na monitorze plus koszt porannej kawy dla fotografa? Może raczej koszt papieru i farby drukarskiej oraz koszt dojazdu na miejsce naciśnięcia migawki. Hmm… Wiem! To są wszystkie koszty fotografa plus wszystkie jego wydatki życiowe pomnożone przez wskaźnik JimB-GF (GreedFactor) podzielone przez ilość zdjęć które uda mu się sprzedać.

Dzisiaj już wiem że  te wszystkie odpowiedzi są po części prawe i nieprawdziwe. Prawdziwe bo wszystko w życiu kosztuje. Bilet do Warszaway do Krakowa i z powrotem. Hotel na dwa dni. Coś na ząb. No dobra jak prawdziwy startupowiec mogę zminimalizować czasem ten koszt do jednej kawy i jednego kawałka pizzy dziennie. Później obróbka zdjęć. Zwykle trwająca tyle samo lub więcej niż samo fotografowanie. Później …

Jest dużo różnych później i parę innych wcześniej. Niemniej jednak wszystkie one stanowią pół-prawdy. Ja zaś zwykłem mawiać, że pół prawdy to całe kłamstwo. To jaka to jest ta prawda? Nie wiem jaka jest prawda. Nie pretenduje na kaznodzieję, chociaż jako INFP się nadaję.
Wiem jednak że:

Fotografia szczególnie dobra to inwestycja, a nie koszt.

Czytałem o tym już dawno. Myślałem zaś, jak o marketingowym bełkocie wymyślonym po to żeby łatwiej urobić klientów. Dopóki sam na własnej skórze nie przekonałem się o prawdziwości tego stwierdzenia.
Weźmy zatem byka za rogi w mój ulubiony sposób. Przeglądając się w lustrze.

Prywatnie

W życiu bywa, że jesteśmy szczęśliwi Bo, ponieważ, dlatego że … Tak naprawdę nie ważne dlaczego, jesteśmy szczęśliwi. Najprawdopodobniej właśnie z tych powodów, które nas uszczęśliwiają. Każdy ma inne. Warto zatrzymać te chwile. Rysiek Riedl śpiewał, że „w życiu piękne są tylko chwile”. I to prawda.

Nieprawdą jednak jest, jak twiedzą niektórzy ludzie, że będzie ich mało. Zatrzymanie tego szczęścia w kadrze to klucz do zaklinania przyszłości. Jeżeli kiedykolwiek zdarza mi się trudniejszy okres w życiu taka fotografia przypomnina mi, że porafię się śmiać i być szczęśliwy. Czasem pokazując jeszcze co jest powodem.

Dwie przyjemności na raz

Peek-a-boo

Nas nie dogoniat

Coffe!

Stayin on south makes me easy like Sunday morning

W życiu bywa, że jesteśmy nieszczęśliwi. Bo, ponieważ, dlatego że …  scenariusze horrorów i dramatów pisane są w oparciu właśnie o życie. Spotykam ludzi, którzy namiętnie hołdują zasadzie uciekania od „złych” emocji. Uciekania gdzie pieprz rośnie. „Nie wypada”, „Wstyd”, „Co ludzie powiedzą?”. Świetnie ich rozumiem. Sam je omijałem długi czas.  To nie jest syndrom polski. W takich na przykład znanych Stanach, którym nasz Kościuszo pomagał Zjednoczonymi się stać, najczęściej przepisywanym lekiem jest pigułka szczęścia.

Zatrzymanie w kadrze chwil trudnych to szansa na obejrzenie swoich „porażek” z perspektywy. Piszę w cudzysłowach bo zwykle widzimy je jako porażki tylko w tamtej chwili. Są też chwile, które wydają się zbyt trudne, aby je rejestrować. Moje doświadczenie pokazuje, że to nieprawda. Jak każdy cenię prywatność ale dam przykłady. Bez nich byłbym podobny do „blogerów”, którzy li tylko powielają cudze słowa.

Widelec nóż i jedna miska. Musi starczyć na nowy poczatek.

Jest do bani a niebawem będzie do dwóch bań.

To był piękny dzień na pożegnanie. Widać to dopiero z perspektywy czasu.

Jaka jest wartość takich zdjęć. Nie podejmuję się oceniać za innych. Dla mnie duża.

Zawodowo

Dokonania. W życiu zwykle mamy jakieś zajęcie zawodowe. Płatne albo nie. Satysfakcjonujące albo mniej. Człowiek świadomy zawsze dąży do robienia czegoś wartościowego. Braki w tym obszarze życia są w pierwszej trójce na liście czynników mogących wywołać depresję. Tak więc coś robimy.

Potem przy piwie, kawie, wodzie mineralnej albo o suchym pysku na rozmowie kwalifikacyjnej w korporacji (doświadczenie własne), dostajemy pytanie. „Jakie są Twoje dokonania?” Zbieramy te wszystkie słowa, które wyrażą ogrom naszej dotyczasowej pracy, ale czas który na to został „zakontraktowany”, nie pozwoli nawet w ułamku przekazać tego co jest w głowie.
Informuje zatem, że przelicznik słowo-obraz od dawna wynosi 1000–1.

Dam inny przykład. Zdarzyło mi się w czasie gdy uczestniczyłem w organizacji wydarzeń, eventami zwanymi, współorganizować w Janowie Podlaskim Aukcję Koni Arabskich. Impreza na 3500–4000 osób. Ministry, książeta oraz jedna Pani, co to to jej mąż w znanej kapeli pogrywa. Jednym słowem projekt marzenie. Moje uwagi o tym, żeby zainwestować w fotografa, który zrobi „making of” utonęły w morzu spraw i stresu. Branża organizacji wydarzeń to roller-coaster w wersji lux. W czasie imprezy nie ma czasu na samodzielne fotografowanie. Pracujesz po 14-16h na wysokich obrotach.  Efekt końcowy: impreza świetna co widać na zdjęciach,  zdjęć zaś jak to wszystko powstało jak na lekarstwo. Kiedy mnie pytają czy podobały mi się konie z bliska, odpowiadam, że nie mam zdania bo widziałem je w przelocie.

Tu gdzie teraz jest ściernisko, bedzie kiedyś fajna impreza

A tam za płotem koło trybuny market. Super market.

Wizerunek. Tak Cie piszą jak Cię widzą. Niestety. Niestety bo Jim B(eam) wie, że najbardziej liczy się zawartość. Stety, bo skoro o tym wiadomo, to można coś z tym zrobić. Nie zawsze, ale często. Mowa ciała to 80% komunikacji jeśli Twój wizerunek ze zdjęcia nie zgadza się z tym kim jesteś lub jak się czujesz, kłamstwo wyjdzie na jaw. Wcześniej czy później. To czy koloryzujesz i jak bardzo zależy już od Ciebie. Nie mnie to oceniać ani krytykować. Akceptuję ten stan rzeczy. Inaczej musiałbym oglądać kobiety bez makijażu.
Faktem jest jednak, że dobrze zrobione zdjęcie powoduje, że do przekazania pozostanie Ci tylko 20% informacji.

Kiedyś nie miałem ochoty, na udostępnienie swojego wizerunku w folderze reklamowym agencji. Jednak człowiek odpowiedzialny za zdjęcia, pozdrawiam Cię Wojtek, był zdeterminowany. Zaskoczył mnie na schodach. Zdjęcie poszło do druku. Mój biały strajk dał tylko tyle, że opublikowano kiepskiej jakości moje zdjęcie.
Zdjęciami często się sprzedajemy. Jaka jest więc wartość dwa razy lepiej płatnej pracy?

Sprzedajemy się również niepieniężnie. Jaką ma wartość dobry partner w związku? W moim posiadaniu jest zrzut ekranowy z portalu sympatia.pl, na którym smutna dziewczyna głosi światu, że „Dzień bez uśmiechu jest dniem straconym.”  Nie opublikuję go ale polecam tam zajrzeć i przejrzeć profile pod kątem tego motta. Można się zdziwić. Tak czy owak, nie zaintersowałbym się bo nie lubię rozrzutności.

Firmowo

Organizujesz imprezę? Dla pracowników klientów albo wszystko razem w jednym. „Ależ było fantastycznie” słychać wszędzie. Z zalewie wszeorganiającego hyper-pozytywnego-marketingu sztucznie uśmiechniętych ludzi, to za mało. Jedno naturalne zdjęcie zadowolonych uczestników powie więcej niż cokolwiek innego.

„Ciężko pracowaliśmy”. A któż cięzko nie pracuje?  Ten świetnie odebrany przekaz ze Startup Weekend Kraków, powstał tylko dlatego, że wcześniej powstały dobre zdjęcia. Wystarczy porównać ten przekaz z tekstem który usłuszałem po: „Impreza była naprawdę odjazdowa”.

Ile jest warte dobre zdanie o firmie przesięwzięciu? Swoją drogą księgowanie wydatków na promocję po stronie kosztów ma genezę podatkową. Wewnętrzne jednak  myślenie w stylu „Ile to kosztuje ?”  nic dobrego dla  biznesu nie zrobi.

Jak zrealizować inwestycje w wartościowe zdjęcia?

Świadomie

1. Masz ze sobą aparat fotograficzny i ROBISZ ZDJĘCIA
2. Masz koło siebie kogoś kto ma aparat fotograficzny i ROBI ZDJĘCIA
3. Kontraktujesz fotografa, który ROBI ZDJĘCIA

Specjalnie podkreśliłem drugi warunek, bo często zdarza mi się widzieć, że nie jest spełniony.

Przypadkowo

1. Nie unikaj obiektywu i bądź sobą.
2. Jesli ktoś proponuje Ci uczestnictwo w zdjęciach. Nie odmawiaj.

Przyjechałem kiedyś nad Zegrze na obiecaną prezentację jazdy na kacie w bagsztagu. Kiedy to łeb urywa a sprzęt trzeszczy tak jak by się miał rozpaść. Wtedy to właśnie Robert Wilczyński rzucił, że Jarek Dudek robi mu fotki do gazety więc jeśli tylko chcę to weźmie mnie na załogę do sesji. No cóż, można było nie skorzystać z propozycji.

Take your chance

[fot. Jerzy Dudek]

Ile zainwestować w zdjęcia?

To ile zainwestować w zdjęcia? Z inwestycjami w fotografię jest jak z inwestycjami finansowymi. Wielkość zysku zależy od włożonego kapitału. Ja osobiście staram się zainwestować najwięcej, na ile pozwalają na to aktualne warunki finansowe. Nie przekraczać jednak zasady zdrowego rozsądku. Ryzyko choć małe jest wszechobecne a długi rzecz nieprzyjemna. Kredytów na ten cel więc nie polecam, chyba, że efekt jest gwarantowany pisemnie.

W świadomej-opcji-inwestycyjnej-numer-jeden kwota do wyłozenia jest poziomie 300pln za używany kompakt i kartę pamięci. Ja mam takiego „wiekowego”  Canon’a IXUS’a. Mógłbym pewnie opowiadać trzy dni jak było. Wolałem zabrać aparat.

Big trip. Small camera

Zakończenie

Niebawem zamierzam wybrać się z moimi córkami na kolejną odsłonę najznamienitszego kabaretu XX wieku stworzonego przez Jima Hensona. Pozwolę sobię więc przytoczyć jedną z życiowych mądrości, którą przekazał mi on ustami misia Fazi’ego.

Fazi łapie Kermita na korytarzu w czasie gdy ten zmierza do garderoby Miss Piggy

Fazi: „Kermit chce podwyżkę. Ja mam tu najgorszą pracę. Rzucają we mnie róznymi rzeczami. Nie śmieją się z moich dowcipów. Jak nie dostane dwa razy więcej to odchodzę.”

November. Life slows down. If one never went through November here in Poland, one doesn’t have bloody idea what I am talking about. Free falling with thinking about protection. Will the parachute open? Have I had taken parachute with me before I had to leave the plane? This year November came undercover. Pretending September. No one has believed. Even bikes were sad that their time was over. Time to fight! European version of happiness prescription. Caprese instead of Prozac and cheesecake with chocolate instead of Viagra. Feeling like housewife with all those duties. Android starts to piss me off. Is this autumn or shitty technology? Next small step in mini-studio direction means measuring my living room. Product means constant question. Would I like to receive something like this? Following Halloween Aula barcamp was mainly about dead man. Famous but dead anyway. Having fun with bride & groom. Kuba is chasing Ania. Hopefully for the rest of his life. He promised.  Reading best polish prose. Michał doesn’t seem to know how to make caprese. Nevertheless he knows perfectly what is November like. No doubts. Golden fish and one day. I have three wishes: one day with more light, one day with more light and one day with more light. That all folks.

If you were part of my life thank you for letting me survive.

Jest przyzwoity monitor . Jest spektrofotometr. Jest wiedza, a odbitki jakieś takie nie halo czasami. Kontrolowane warunki oświetleniowe. Ot co! Poprzednio stanowisko pracy było w lepszym pomieszczeniu. Porządne żaluzje itp. Teraz moje domowe studio ma wielgachne okno zaraz przy monitorze. Nie dość, że światło się zmienia w ciągu dnia to jeszcze na tym oknie zamiast żaluzji zasłony w pięknym zielonym kolorze. No i w zależności od tego jaka pogoda, taka barwna poświata na monitorze. Przez chwilę miałem ochotę poprzestawiać meble ale założenie osłony (hood) na monitor wdawało się prostsze.

Zacząłem się rozglądać czy można coś kupić, do mojego Apple Cinema Display 23″. Można było. O na przykład takie MacHood. Teraz akcesoria do mojego modelu tylko z USA albo dalekiego wschodu. W pierwszym momencie trochę odpadłem kiedy zobaczyłem cenę. Z wiekiem człowiek się robi wygodny. Później przypomniałem sobie czasy namiętnego wertowania tej książki  oraz fakt, że skoro skończyłem technikum to wszystkie atuty do DIY (do-it-yourself) są w zasięgu ręki.

Jak widać książka cieszyła się wzięciem

Pozostało zakasać rękawy.

Założenia do budowy ekranu ochronnego:

• lekki — przsunięcie środka ciężkości poza podstawę może powodować opadanie ekranu, mechanizm regulacji kąta nachylenia monitora nie przewiduje dodatkowych ciężarów
• czarny matowy — żadnych odbić
• łatwo zdejmowalny — raz na 2 tygodnie lub raz na miesiąc trzeba dokalibrować monitor.
• tani — 450 pln kosztuje alumininiowy, max. 45 pln wliczając kawę i transport.

Primo pomiar. Szybka notatka w Evernote 53 x 35 x 4 cm i fotka. Polecam zrobienie zdjęć. Będąc w sklepie nie zastanawiam się czy przyciski kontrolne były z lewej czy z prawej. Secundo wizyta w papierniku. W między czasie zapadła w głowie decyzja, że to ma być karton albo pianka. Sztywne, łatwe w obróbce i tanie. Trudno było przewidzieć czy pierwsza wersja zda egzamin. Na miejscu okazało sie, że karton nawet ten grubaśny pod 350g/m2 się nie na da. Skrzydła boczne to minumim 20 cm. Latające na prawo i lewo będą mnie tylko wkurzać. I nagle wzrok padł na arkusze tektury tłoczonej. Jak blacha trapezowa. W jedną stronę się zwija a w drugą sztywne. Arkusze miały wymiary 50x70 cm. Zacząłem szkicować ale czas gonił a cena arkusza ok 2 pln. Podjąłem więc ryzyko i wziąłem dwie sztuki.

Prototyp

Pierwsza wersja zakładała wyjątkowo wyrafinowany system mocowań. Przy okazji przydała mi się po raz kolejny umiejętność prototypowania papierowego. Żaden komputer. Papier nożyczki i ołowek. Błyskawicznie można zrobić model i złożyć sprawadzając czy koncepcja jest dobra, oraz przetestować niektóre pomysły. Na tym etapie uznałem, że koncepcja łączenia elementów na zamki typu wypustka-przecięcie to za dużo czasu jak na wersję numer jeden. Fotograficzne naklejki dwustronne do zdjęć w albumach! Nie. Kleić też nie chciałe,m bo nie będzie można rozebrać do transportu. Co mi pozotało? Pytania. Polecam pytanie siebie szczegolnie w procesie kreatywnym. Co innego mogę użyć? Tanio. Wzrok błądził po biurku i padł na spinacze biurowe.

Prototypowanie papierowe jest super wydajne

Tak więc zestaw początkowy materiałów to:
1. Dwa arkusze tektury karbowanej 50x70 cm
2. 10–15 spinaczy biurowych
3. Kubek gorącej i dobrej kawy

Potrzebne narzędzia:
1. Przykładnica (linijka) metalowa
2. Nóż do cięcia papieru
3. Dwie ręce do pracy i jedna głowa gotowa do myślenia.

Koncepcja zakładała jak najmniejsze straty materiału (tanio) i mało cięć (lenistwo i czas). Warunki dodatkowe: Zachować odpowiednie ułożenie karbowania, żeby całość była sztywna. Uwzględnić tylne mocowanie, dostęp do gniazd USB oraz przycisków sterujących. Lubię takie zadania.

Około dwadzieścia minut myślenia z pięcominutową przerwą włacznie na zagranie jednego utwóru na gitarze. Poprawia to połączenia między półkulami a tym samym kreatywne myślenie. Mnie na pewno. Sprawdzone.

Szablony

Lewy i prawy bok powstał z rozcięcia jednego arkusza. jedno cięcie i dwa wycięcia.

Część górna to cały arkusz tylko odpowiednio „złamany”. Dwa nacięcia i jedno wycięcie

Dla ułatwienia zamieszczam rysunek z wymiarami i zaznaczeniem gdzie ciąć a gdzie zginać.

• linie przerywane to bigowanie (przeciąganie tępą stroną noża po linii w celu ułatwienia późniejszego zgięcia)
• linie ciągłe to przecinanie. Warto coś położyć na stole pod spodem jeśli głównym użytkownikiem jest np. żona .

Góra zwymiarowana

Boki zwymiarowane

Montaż

Pierwsze przymiarki

Jak uruchomię światło w moim mini-studio, postaram się nagrać krótki intruktaż. Dla większości osób montaż nie powinien stanowić problemu. Górna część zachodzi całkowicie na boczne, aby powierzchnia wewnątrz nie miała wystających łaczeń. Spinacze trzymają wyjątkowo dobrze. W niektórych miejscach spiąłem dwoma lub trzema. Gotową obudowę nasuwamy od góry zahaczając o mocowanie stopki z tyłu.

Efekt końcowy:

Osłona w całej okazałości. Chroni przed zafarbem i wścibskimi spojrzeniami

Tym razem po zasłonięciu wszysko zielone oprócz zdjęcia

Wewnątrz matowa i jednolita ciemna powierzchnia

Montaż z użyciem spinaczy jest bardzo praktyczny. Szczególnie w prototypach.

Wycięcie na kable

Wycięcie na stopkę pełni jednocześnie rolę mocowania zapobiegającego opadaniu

Wrażenia z użytkowania

Kaptur służy mi już dwa miesiące. Czasami potrafi się lekko przekrzywić. W międzyczasie dorzuciłem z przodu na dole  zakładki kontrujące. Dwudziesto-centymetrowy nawis stanowił zbyt duży ciężar i osłona potrafiła się wysunąć z „zamka” zrobionego z mocowania podstawki. Spełniają zadanie ale są do poprawki. Zdejmowanie do kalibrowania 5 sekund a materiały do jego wykonania kosztują ok 5 pln. Jedyne zastrzeżenie to niemożność używania wilgotnej ściereczki do czyszczenia.

Duma i bladość przyszła kiedy Grzegorz O. fotograf kalibru dużego, rzucił kiedyś mimochodem „Jaka profesjonalna obudowa”

KarmaEquity™ : Wpis dedykuję Jarkowi Sikorze, który prowadzi bloga studiowplecaku.pl za konsekwentną propagację radości z fotografowania. Radości, bez której efekty naszych działań, czy to w fotografii czy też poza nią będą zawsze przeciętne.

October was hot. Summer was sorry for so many tears and was trying to say sorry. Lovely bike trip to Konstancin. Learning how to cook bitki. More equipment to my home studio and fasionable disk for daily backup. Playing guitar when possible makes me easy-going. Darek Jankowski was damn right. Anastazja went home so I did a wedding with Grzegorz as second. Out of sudden with one small signature I became a god father of this marriage. Love those events. The only constant thing is change. Freeman’s „Photographers mind”. Slowly introducing speedlights in my photo mind. Next wedding. Friends. Again lot of positive people. I almost got killed by truck going back at 4am in total mist. Weather spoils. Cross from Bieszczady for my mum. This project lasted one year. One has to be stubborn. Joy of creation again. Marti Studio takes place in my mind.  Workin on quality of photo products & reading a lot about it. The last day of October was warm and pleasant. Thank you for being part of my life.

Równowaga w przyrodzie być musi. Czy się nam to podoba czy nie. Nie zależnie od tego jak bardzo byśmy starali się ją zburzyć, wraca do stanu równowagi. Ludzie z kraju, w którym komukolwiek spojrzeć prosto w oczy stanowi niejaki problem, odkryli to tysiące latemu. Ja, przez porównanie, nie tak znowu dawno. Lepiej późno niż później.

Mądra wróżka o tym wie i to nie dziwi. Pytanie czy wie o tym mądry człowiek lub mądry przedsiębiorca? Ponieważ zawsze ciągnęło mnie do mądrych (w przypadku kobiet ze wskazaniem na atrakcyjne do kompletu) zasada ta jest mi bliska.

Prosty czarno-biały schemat pozwala ogarnąć wiele równań:

• zależność sukcesu od porażki
• dobór partnera życiowego o komplementarnych cechach (o tym w stosownym czasie)
• wpływ otoczenia na efekty mojej pracy i samopoczucie.

i wiele innych… wyjątkowo uniwersalnie sobie to ktoś wymyślił.

Pierwsze olśnienie przyniosła fotografia. Im więcej dobrych rzeczy oglądasz, tym więcej dobrych rzczy tworzysz. Drugie z pisaniem. Im więcej badziewia czytasz, tym gorzej idzie Ci pisanie. Trzecie z otoczeniem. Tu już mamy lokalną mądrość „Z kim przestajesz takim się stajesz”.

I tak przyszedł czas, żeby ubrać moją karmę w wizualny projekt. JimB40 Karma Equity™. Wszędzie tam gdzie pozytywne efekty w moim życiu spowodowane były czyjąś energią, zostaje to jasno zakomunikowane światu. Jesli była to pozytywna energia, część z niej zostaje przekazana dalej. Jeśli negatywna (tak, tak) przekazane dalej zostają spotrzeżenia a czasem ostrzeżenia.

JimB40 Karma Equity™ oficjalnie ujrzało ten świat.

Trzymając się swoich zasad (nic gorszego niż wciskanie komuś mądrości, których samemu się w życiu nie stosuje) za czas jakiś pępkowe będzie. Cheers

Wizytówki mogą być większe, mniejsze kolorowe, czarnobiałe, wypukłe, zaokrąglone. Kiedy fotografia otworzyła mi drzwi do świata kreacji wiedziałem, że moje wizytówki powinny odzwieciedlać to co robię i to jak to robię. Po piewsze Ci, którzy mnie znają wiedzą że z trójkąta jakość-czas-cena wybieram najczęściej jakość i czas. Oznacza to ni mniej ni więcej, że najtaniej nie kupuję. Oznacza to również, że jakość musi być bezdyskusyjna. Najprościej zaś ujmując taka, jaką sam chciałbym otrzymać.

W poszukiwaniu więc obu tych rzeczy na raz pomomogło mi po raz kolejny zainteresowanie startupami. Moo.com bo o nim piszę, to startup z rodowodem z Londynu. Jego szef zapragnął dać ludziom kreatywnym bezkompromisowy produkt za rozsądne pieniądze. Papier 350g/m2. Lakier. Możliwość nieograniczonego dostosowania do własnych potrzeb i realizacji nawet najbardziej zwariowanych pomysłów. Do tego wyjątkowa dbałość o detale oraz przymrużenie oka. Moo.com jawiło się jak idelna narzeczona z widokami na dłuższy związek.

Jak zrobić to samo lepiej

Cały pomysł moo.com opiera się na koncepcji że wizytówki z jednej strony są identyczne a drugą mogą mieć dowolną w kwestii grafiki. Zamawiasz 100 sztuk? Możesz zamówić każdą z tych stu sztuk z innym zdjęciem. Unikalną. Tak jak Ty. Jest to możliwe dzięki nowym technologiom.

Kiedy próbowałem to samo powtórzyć z bardzo dobrym studiem w Polsce. Sprawa rozbiła się o pracę ludzką. „Chce pan 50 sztuk i każda inna? Nie ma sprawy ale Pani Joli zajmie złożenie użytku jakieś 5–7 godzin. Znamy się to policzymy tanio 35 pln/h”. Moo.com do pracy, którą wykonuje Pani Jola zaprzęgnęło technologię oraz mnie. Człowiek kreatywny sam zaprojektuje jak ma wyglądać jego wizytówka. Pozostali mogą skorzystać z gotowych szablonów stworzonych przez artystów współpracujących. W ostateczności mogą wrócić do znanego już modelu z Panią Jolą.

Wpięcie do ekosystemu to kolejna rzecz. Możliwość korzystania ze zdjęć, które są zamieszczone na serwisach umożliwających ich publikację. Masz konto na Flickr lub Google Picassa? Dwa kliknięcia i Twoje ulubione fotografie lądują w projekcie.

Nakład. Ja nie potrzebuje 300 sztuk. Wolę małe nakłady i częste zmiany. Nie rozdaję też wizytówek na prawo i lewo. Wolę chwilę rozmowy z której powstaje choćby drobna relacja. 50 sztuk które oferuje moo.com jako minimalny pakiet w pełni mnie satusfakcjonuje.

Wizytówki

Wizytówki są dwojakiego rodzaju. Pierwszy format to Business Card o typowych rozmiarach 5,5x8,5 cm. Napisałem typowych jednak w Polsce do niedawna królował format węższy. Nic takiego powiecie? No niestety był to problem bo na przykład takie produkty jak wizytowniki nie były kompatybilne. Na szczęście teraz już się to zmieniło (piewsze moje zamówinie poszło na początku 2010 roku). Business Cards są … dystyngowane. Nie mniej jednak pozwalają na taką samą dowolność w projektowaniu

Business Cards są tradycyjnie i dystyngowane

Drugi to wąski format, który nazywany jest po prostu mini-cards. To właśnie moo.com rozpropagowało wąskie paski o rozmiarach 2,5x7cm. Ponieważ są inne, przyciągają uwagę i pozwalają na szybkie nawiązanie rozmowy. Pierwsze wrażenie również ma znaczenie. Zamiast mówić o tym, że dużo fotografuję wystarczy rozłożyć wizytówki. Jeden obraz za tysiąc słów. Rozłożę 20 sztuk i godzina mniej gadania. W teorii. W praktyce zaś, o każdym zdjęciu lubię powiedzieć parę słów. Gdzie, kiedy i dlaczego. Schodzi więc tyle samo. Lubie je bardzo bo zawsze prowokują ciekawe rozmowy. Na tematy związane z ze zdjęciami.

Moo cards prowokują rozmowy

Co ważne moo.com pomyślało kompleksowo o user-experience. Ktoś usiadł w tej firmie i pomyślał hej oprócz wiztytówki ważne jest jak ją wręczamy.

Opakowanie

Wizytówki mamy fajne, ale wyciąganie ich z kieszeni dżinsów ani nam ani wizytówkom dobrze nie zrobi. Co powiecie na to, że w ramach ceny zakupu dostajemy od moo.com praktyczne i eleganckie pudełko. Zapakowanie w szary papier nie przekonała ludzi na codzień wrażliwych na piękno.

Eleganckie pudełko w stadardzie

Wygodne i użyteczne

Elegancka czerń dla kart biznesowych

Idealne do przechowywania lub postawienia na stoisku

Możemy iść nawet dalej i zakupić ciekawe wizytowniki podręczne. Ten do moo mini cards to prawdziwy designerski majstersztyk. Można wręczyć wizytówkę używając tylko kcucika. Większe wrażenie robiło tylko odpalanie zapalniczki Zippo.

Kawa z mlekiem a jakże

Lepsza jest tylko zapalniczka Zippo

Zielona owca? … no problem

Niesamowita obsługa klienta i dbałość o szczegóły

To jest to co mnie ujeło. Kiedy w 2010 roku zamówiłem pierwsze moo mini cards. To co przyszło odbiegało znacznie od obrazków widzianych na reklamach. Zdjęcia były zdecydowanie za ciemne i wyglądały jak przybrudzone. Pomyślałem „Miało być tak pięknie a jest jak zwykle”. Napisałem jednak do moo email z prośbą o informację co poszło nie tak. W ciągu 24 godzin dostałem odpowiedź.
„W celu uzyskania dobrego efektu w ich drukarni trzeba rozjaśnić zdjęcia. Oczywiście to nie moja wina że nie doczytałem w FAQ. Pracują nad automatycznym rozjaśnianiem, zaś chwilowo przepraszają za kłopot i wysyłają powtórni poprawione wizytówki na swój koszt”.

Otoczony polskim myśleniem o obsłudze klienta w stylu „Ty kliencie głąb jesteś. Nie nasza wina, że czytac nie umiesz” zrozumiałem, że to jest firma z którą chce współpracować. Nie dlatego, że dostałem coś za darmo. Firma potrafi powiedzieć „przepraszam, nie chcę żebyś się czuł rozczarowany” i to jest bardzo ważne.

Zaraz za tym w kolejce jest dbałość o detale. Kto raz rozpakowywał coś z Apple, wie o czym piszę. Wszytko jest elegancko zapakowane. Samo rozpakowywanie to czysta przyjemność.

Wszystko pefekcyjnie zapakowane

Yay!

Biznes z uśmiechem

Klient Twój przyjaciel. Daj mu to co sam byś chciał dostać a na pewno odpłaci Ci dobrym słowem. W pudełeczku z mini cards znajdziesz przekładki, które umożliwiają oddzielenie wizytówek swoich od otrzymanych. W pudełku z kartami biznesowym dla odmiany zachęta do prokrastynacji w postaci gry. „Hej to mi się podoba” myślisz. I tak już zostaje nawet w rozmowach ze znajomymi. Skoro więc znajduję w pudełeczku kartę z poleceniem i rabatem, to przekazuję ją bardzo częto i z przyjemnością.

Trochę prokrasytnacji?

Wrażenia z użytkowania

Test wytrzymałościowy w pralce

Minęły dwa lata od kiedy przyszła paczka z moo.com. Wciąż niezmiennie jestem zadowolny. Wizytówki za każdym razem prowkoują do rozmów. Czasem w żartach mówię, że skoro przestałem palić to trzeba było znaleźć inną zaczepiajkę.

Przy okazji używania wyszła ciekawa sprawa. Otóż bywa tak że mamy 20 sekund na wręczenie wizytówki. Mini card zawsze prowokuje rozmowę więc warto się zastanowić zanim się ją wyciągnie z kieszeni.

Czarne etui na mini moo cards zrobiło mi też ze dwa razy psikusa otwierając się samo i wyrzucając zawartość na podłogę. Suma summarum wyszło na dobre bo przegladaliśmy każdą wizytówkę tylko że na kolanach.

Jakość wizytówek jednak, rekompensuje wszelkie niedogodności. Jeśli w to wątpisz, zawsze możesz wrzucić spodnie z moo cards do pralki tak jak ja. Wizytówek nie dało się używać ale kolory nie wyblakły a spodnie nie zafarbowały.

Podsumowanie

POLECAM! Obiema rękoma podpisuje się pod rekomendacją. Jeden z produktów który naprawde przyjemnie używać, polecać albo dawać swoim klientom. Kliknij aby spróbować już dziś. Moo ma wiele promocji dla nowych klientów więc koszty dostawy z Londynu są zwykle pomijalne.

Wszystkie linki do serwisu moo.com w tym wpisie są w programie parterskim. Kliknięcie na nie, spowoduje dorzucenie kilku punktów na moje konto w moo. Jeżeli spodobała Ci się recenzja kliknj będzie na kolejne cappucino, które lubię. Czy to z mojego polecenia czy też nie spróbuj bo warto.

Wpis dedykuję pogodnej Patrycji z krakowskiej kawiarenki NapNap Cafe, w której śniadanie po któtkiej nocy ma wyjątkowy smak.

All right. Kraków again this year. Thinking about moving there. Will be cheaper then make a journey every weekend
This is photo selection from the first day of Startup Weekend Kraków 2012 event.
Descriptions are as always subjective and may not reflect actual situation

If you don’t see embedded slideshow click to see the slidesow on-line or photos published on flickr.
You can also watch other barcamp and startup photo coverages.

If someone doubts that events like Startup Weekend boosts creativity, here goes the proof.

If you don’t see video here is direct link.

if you still don’t believe here are some more proofs
Aula & Seedcamp rendez-vous
Muwie Womm

September. Surprisingly better then all summer. Schools starts their lofty mission. This year one of my precious is the head of the school. Laptop declared general strike. Missing my two wheels. Warp4 go into the phase of review habit. Photo session with photographer as a model. Why not? Strobist day. I make good use of a borrowed lamp, kennel and three kids. Barcelona. Kind of daydream. No sleep. Stunning views from the top of surrounding hills. My favourite food. My favourite company. Two wheels everywhere. Pukka hedonist. If only north-spain women knew what heels were inwented for. Bruxelles then appeared as a sleepy city. Warsaw then appeared as … Come back was tough. Flamenco by Saura was tougher. My precious gets her ankle twisted. Time to farewell summer. Dance floor is the right place to do it. Isn’t it?

August. Began with flood. Those little raindrops came in billions forming wave that constantly invaded my castle. That was epic battle. Twenty four hour per day. After five days intensity of attack lowered but then moisture force and mold squad appeared. Permanent siege. In this context short Bieszczady break was like a resurrection. Połonina Wetlińska conquered. Guitar domesticated. Nice people met. Photos taken. Including quick and spontaneous session with Lady Dominique in Sandomierz. My Guardian Angel gets fiancée. Epson. Finally in-house hi-quality prints possible. Another crisis needs my attention. Memory card with photos crashes. Lilly  passed away. One Lilly come another one go. Losing streak continues in form of accident while riding my Vespa on rainy day. I’m badly cut up. So is my Vespa. Pre-wedding meeting ends with some discoveries regarding emotions.  Visit in a friends stables brings beautiful pictures. August was bitter sweet.

July was whimsical. Cold and rainy. November’s twin. Except quantity of light. Only Vespa calendar’s girl reminded me it was beaching time. Tried to move to a new place but fresh memories of last year removal kept me in place. First lifestyle session went smooth. Just be yourself with me. Lilla’s christening. The church was full of people and cameras. Nowadays everybody is photographer. Against all odds my first Vespa Adventure happened. All of rain gives a break and I spent few lovely days on Krutynia river with friends. Rowing & admiring. Pain in shoulder tried to change the plan. Pain was dismissed. Kamień. Ultimate destination. Life came full circle after 20 years. The door was shut. Wonderful and full of positive energy meeting with Mariusz in Warsaw. My friends moved to a wooden house near Warsaw. Bunch of flowers. My old habit being first time in a new house. Approaching finnish July started to cry really strong. „Rain drops kept fallin” on my head …”. If only knew how many troubles they would give transforming themself into the  flood.

PS.
Since I’m four months late with Shoots of Life I’ll publish one every week in November

What happens when three photographers decide to go down Krutynia River by kayaks? Well you can see by yourself. Three cameras were shooting almost constantly . They were put over and under the water. For fun and to memory few sunnny days in July. That was my first long Vespa trip. Roads in Great Mazurian Lakes area were wonderful, so that was a real pleasure to use my scoot.  And all of this because Poland is lovely place. Thanks Grzegorz & Anastasia for wonderful time spent together.

Co się stanie kiedy trójka fotografów postanowi spłynąć kajakami w dół Krutyni? Zobaczcie sami. Trzy aparaty pracowały niestrudzenie. Nad i pod wodą. Dla zabawy i pamiątki po jedynych w lipcu słonecznych dniach. To była pierwsza dłuższa wyprawa na mojej Vespie. Drogi na w rejonie Wielkich Jezior Mazurskich były cudowne, więc z przyjemnością mknąłem na dwóch kółkach. Wszystko to,  ponieważ Polska pięknym miejscem jest. Dzięki Grzesiek i Anastazja za cudownie spędzony wspólnie czas.

June comes with summer. Vegetables start to taste properly. Girls start to attract with airy clothes. My favourite zodiac people cancers celebrate birth. School ends and vacation starts. Two-wheeling almost everyday. Last barcamps. Wedding season at its peak. Making progress with guitar. Meeting new fascinating people. Discovering new places to have a coffee in my city.
Thank You, and you June.

Czas otworzyć czytelnię. Jeśli nie masz ochoty czytać o czytaniu klikaj i zobacz jakie książki polecam. Książek które uważam za wartościowe jest sporo, więc co jakiś czas wirtualna biblioteka będzie się powiększać. Tymczasem trochę moich przemyśleń w temacie książek i czytania.

Robert zawsze czytał i to dużo. Czytanie było od dzieciństwa moim ulubionym zajęciem. W kucki na fotelu albo w innej dziwnej pozycji. Z wstrzymanym oddechem albo bez jedzenia przez kilka godzin. Jeżeli książka była naprawdę dobra nie stanowiło dla mnie żadnego problemu, żeby zarwać noc i zamknąć przeczytaną książkę nad ranem. Mówię oczywiście o beletrystyce, która wciągała mnie tak, że zapominałem o całym świecie wkoło. Dzisiaj czytanie beltrystyki w dziwnych pozycjach przejęła córka. Mniej wiecej w tym samym stylu. Saga „Zmierzch” zajęła jej w sumie coś koła tygodnia.

Czytanie rozwija wyobraźnię. Tylko lub aż z tego powodu, warto czytać zamiast oglądać. Aktualna powszechna moda na wybieranie wizualnego przekazu to przecież akceptacja czyjeś wizji, która nie koniecznie musi być tożsama z naszą własną. Nauczyciel w szkole średniej zwykł mawiać: „Organy nie będące w użyciu zanikają. Dotyczy to również mózgu”. Po latach rozszerzyłem to spostrzeżenie i wiem, że dotyczy również wyobraźni.

Moje półki w regałach więc się uginają a listonosz mnie nie lubi. Uknuł nawet teorię, że ja tak specjalnie, żeby on miał cięższą pracę. Co jest takiego w książkach papierowych, że akceptuje przenoszenie kilogramów przy kolejnej przeprowadzce? Przeprowadzałem się kilkanaście razy więc to chyba miłość. I zasadniczo można temat zakończyć, gdyby nie to, że jest jeszcze parę innych powodów.

W dobie cyfrowej rewolucji mógłbym czytać w formacie elektronicznym. Co zresztą czasem robię. Łatwiej kupować, przechowywać. Czytać można na wielu urządzeniach. Kończę jeden rodział na komputerze domu a drugi zaczynam na smartfonie w pociągu. Ostatnimi czasy nawet bezpieczeństwo posiadania stało się większe, bowiem sklepy stanowią również rodzaj archiwum. Czemu więc nie chcę ulżyć tym „biedakom” z logistyki.

Obcowanie. Książka papierowa to szelest przewracanych kartek, zapach farby drukarskiej. W swojej formie, zamknięte mini dzieło sztuki. Wybieram twarde oprawy lub konkretną okładkę z kilku wydań. Książka papierowa ma swój charakter. Wielki album ze zdjęciami lub mini kompendium. Ivanhoe jest chropowaty w dotyku  i drukowany na lekko żółtawym papierze. Album Vettriano zaś na kredowo białym, gładkim jak skóra skóra niemowlaka. Natura stworzyła nas wyposażając w szereg zmysłów i zachęcając do korzystania z wielu z nich na raz. Przechodząc na fromat elektroniczny najzwyczajniej zmuszony jestestem do rezygnacji z tych dodatkowych bonusów.

Jeżeli zaś chodzi o „podręczniki”. Piszę w cudzysłowiu bo mają czasami formę kompletnie nie przypominającą elementarza. Podstawowa zaleta to możliwość robienia notatek ołówkiem lub zakładania wiedzy karteczką. Tak wiem w ebook’ach też można . Jednak forma realizacji tych zakładek jest dla mnie mniej użyteczna od tradycyjnego post-it’a wklejonego i wystającego z książki.

Druga zaś sprawa to zakres tematyczny. Mam dużo pozycji o fotografii. Akurat w tych książkach, treść potrzebuje koloru i dobrej jakości. Próżno ich szukać w takich czytnikach jak Kindle. Pewną opcją jest tablet w rodzaju iPad’a. Niestety wtedy jedna z największych zalet elektronicznego czytnika książek, w postaci baterii która nie wymaga ładowania przez dwa tygodnie, ulatnia się wraz enegrożernym ekranem. W kwestii zaś albumów z fotografią lub sztuką, gdzie format MA znaczenie, chwilowo rozwiązania nie ma żadnego.

Tradycyjne książki więc, przy okazji kolejnych przenosin pojadą ze mną raz jeszcze. Nie raz jeszcze.
Wśród z nich są pozycje, które wpłynęły znacząco na to jak postrzegam świat lub to co potrafię zrobić. Są też takie, które dały mi impuls do rozpoczęcia pozytywnych zmian w moim życiu. W końcu zaś te , które zwierają porządny kawałek wiedzy, podany w łatwej i przystepnej formie.
Jeżeli Twoje zainteresowania oscylują w pobliżu moich jest duża szansa, że znajdziesz coś ciekawego dla siebie. Zapraszam zatem do mojej czytelni.

PS.
Impuls do przekształcenia zalążka pomysłu czytelni w gotowy wpis i działającą stronę, zawdzięczam Mariuszowi Jarzębowskiemu, którego przy tej okazji serdecznie pozdrawiam.