Równowaga w przyrodzie być musi. Czy się nam to podoba czy nie. Nie zależnie od tego jak bardzo byśmy starali się ją zburzyć, wraca do stanu równowagi. Ludzie z kraju, w którym komukolwiek spojrzeć prosto w oczy stanowi niejaki problem, odkryli to tysiące latemu. Ja, przez porównanie, nie tak znowu dawno. Lepiej późno niż później.

Mądra wróżka o tym wie i to nie dziwi. Pytanie czy wie o tym mądry człowiek lub mądry przedsiębiorca? Ponieważ zawsze ciągnęło mnie do mądrych (w przypadku kobiet ze wskazaniem na atrakcyjne do kompletu) zasada ta jest mi bliska.

Prosty czarno-biały schemat pozwala ogarnąć wiele równań:

• zależność sukcesu od porażki
• dobór partnera życiowego o komplementarnych cechach (o tym w stosownym czasie)
• wpływ otoczenia na efekty mojej pracy i samopoczucie.

i wiele innych… wyjątkowo uniwersalnie sobie to ktoś wymyślił.

Pierwsze olśnienie przyniosła fotografia. Im więcej dobrych rzeczy oglądasz, tym więcej dobrych rzczy tworzysz. Drugie z pisaniem. Im więcej badziewia czytasz, tym gorzej idzie Ci pisanie. Trzecie z otoczeniem. Tu już mamy lokalną mądrość „Z kim przestajesz takim się stajesz”.

I tak przyszedł czas, żeby ubrać moją karmę w wizualny projekt. JimB40 Karma Equity™. Wszędzie tam gdzie pozytywne efekty w moim życiu spowodowane były czyjąś energią, zostaje to jasno zakomunikowane światu. Jesli była to pozytywna energia, część z niej zostaje przekazana dalej. Jeśli negatywna (tak, tak) przekazane dalej zostają spotrzeżenia a czasem ostrzeżenia.

JimB40 Karma Equity™ oficjalnie ujrzało ten świat.

Trzymając się swoich zasad (nic gorszego niż wciskanie komuś mądrości, których samemu się w życiu nie stosuje) za czas jakiś pępkowe będzie. Cheers

Wizytówki mogą być większe, mniejsze kolorowe, czarnobiałe, wypukłe, zaokrąglone. Kiedy fotografia otworzyła mi drzwi do świata kreacji wiedziałem, że moje wizytówki powinny odzwieciedlać to co robię i to jak to robię. Po piewsze Ci, którzy mnie znają wiedzą że z trójkąta jakość-czas-cena wybieram najczęściej jakość i czas. Oznacza to ni mniej ni więcej, że najtaniej nie kupuję. Oznacza to również, że jakość musi być bezdyskusyjna. Najprościej zaś ujmując taka, jaką sam chciałbym otrzymać.

W poszukiwaniu więc obu tych rzeczy na raz pomomogło mi po raz kolejny zainteresowanie startupami. Moo.com bo o nim piszę, to startup z rodowodem z Londynu. Jego szef zapragnął dać ludziom kreatywnym bezkompromisowy produkt za rozsądne pieniądze. Papier 350g/m2. Lakier. Możliwość nieograniczonego dostosowania do własnych potrzeb i realizacji nawet najbardziej zwariowanych pomysłów. Do tego wyjątkowa dbałość o detale oraz przymrużenie oka. Moo.com jawiło się jak idelna narzeczona z widokami na dłuższy związek.

Jak zrobić to samo lepiej

Cały pomysł moo.com opiera się na koncepcji że wizytówki z jednej strony są identyczne a drugą mogą mieć dowolną w kwestii grafiki. Zamawiasz 100 sztuk? Możesz zamówić każdą z tych stu sztuk z innym zdjęciem. Unikalną. Tak jak Ty. Jest to możliwe dzięki nowym technologiom.

Kiedy próbowałem to samo powtórzyć z bardzo dobrym studiem w Polsce. Sprawa rozbiła się o pracę ludzką. „Chce pan 50 sztuk i każda inna? Nie ma sprawy ale Pani Joli zajmie złożenie użytku jakieś 5–7 godzin. Znamy się to policzymy tanio 35 pln/h”. Moo.com do pracy, którą wykonuje Pani Jola zaprzęgnęło technologię oraz mnie. Człowiek kreatywny sam zaprojektuje jak ma wyglądać jego wizytówka. Pozostali mogą skorzystać z gotowych szablonów stworzonych przez artystów współpracujących. W ostateczności mogą wrócić do znanego już modelu z Panią Jolą.

Wpięcie do ekosystemu to kolejna rzecz. Możliwość korzystania ze zdjęć, które są zamieszczone na serwisach umożliwających ich publikację. Masz konto na Flickr lub Google Picassa? Dwa kliknięcia i Twoje ulubione fotografie lądują w projekcie.

Nakład. Ja nie potrzebuje 300 sztuk. Wolę małe nakłady i częste zmiany. Nie rozdaję też wizytówek na prawo i lewo. Wolę chwilę rozmowy z której powstaje choćby drobna relacja. 50 sztuk które oferuje moo.com jako minimalny pakiet w pełni mnie satusfakcjonuje.

Wizytówki

Wizytówki są dwojakiego rodzaju. Pierwszy format to Business Card o typowych rozmiarach 5,5x8,5 cm. Napisałem typowych jednak w Polsce do niedawna królował format węższy. Nic takiego powiecie? No niestety był to problem bo na przykład takie produkty jak wizytowniki nie były kompatybilne. Na szczęście teraz już się to zmieniło (piewsze moje zamówinie poszło na początku 2010 roku). Business Cards są … dystyngowane. Nie mniej jednak pozwalają na taką samą dowolność w projektowaniu

Business Cards są tradycyjnie i dystyngowane

Drugi to wąski format, który nazywany jest po prostu mini-cards. To właśnie moo.com rozpropagowało wąskie paski o rozmiarach 2,5x7cm. Ponieważ są inne, przyciągają uwagę i pozwalają na szybkie nawiązanie rozmowy. Pierwsze wrażenie również ma znaczenie. Zamiast mówić o tym, że dużo fotografuję wystarczy rozłożyć wizytówki. Jeden obraz za tysiąc słów. Rozłożę 20 sztuk i godzina mniej gadania. W teorii. W praktyce zaś, o każdym zdjęciu lubię powiedzieć parę słów. Gdzie, kiedy i dlaczego. Schodzi więc tyle samo. Lubie je bardzo bo zawsze prowokują ciekawe rozmowy. Na tematy związane z ze zdjęciami.

Moo cards prowokują rozmowy

Co ważne moo.com pomyślało kompleksowo o user-experience. Ktoś usiadł w tej firmie i pomyślał hej oprócz wiztytówki ważne jest jak ją wręczamy.

Opakowanie

Wizytówki mamy fajne, ale wyciąganie ich z kieszeni dżinsów ani nam ani wizytówkom dobrze nie zrobi. Co powiecie na to, że w ramach ceny zakupu dostajemy od moo.com praktyczne i eleganckie pudełko. Zapakowanie w szary papier nie przekonała ludzi na codzień wrażliwych na piękno.

Eleganckie pudełko w stadardzie

Wygodne i użyteczne

Elegancka czerń dla kart biznesowych

Idealne do przechowywania lub postawienia na stoisku

Możemy iść nawet dalej i zakupić ciekawe wizytowniki podręczne. Ten do moo mini cards to prawdziwy designerski majstersztyk. Można wręczyć wizytówkę używając tylko kcucika. Większe wrażenie robiło tylko odpalanie zapalniczki Zippo.

Kawa z mlekiem a jakże

Lepsza jest tylko zapalniczka Zippo

Zielona owca? … no problem

Niesamowita obsługa klienta i dbałość o szczegóły

To jest to co mnie ujeło. Kiedy w 2010 roku zamówiłem pierwsze moo mini cards. To co przyszło odbiegało znacznie od obrazków widzianych na reklamach. Zdjęcia były zdecydowanie za ciemne i wyglądały jak przybrudzone. Pomyślałem „Miało być tak pięknie a jest jak zwykle”. Napisałem jednak do moo email z prośbą o informację co poszło nie tak. W ciągu 24 godzin dostałem odpowiedź.
„W celu uzyskania dobrego efektu w ich drukarni trzeba rozjaśnić zdjęcia. Oczywiście to nie moja wina że nie doczytałem w FAQ. Pracują nad automatycznym rozjaśnianiem, zaś chwilowo przepraszają za kłopot i wysyłają powtórni poprawione wizytówki na swój koszt”.

Otoczony polskim myśleniem o obsłudze klienta w stylu „Ty kliencie głąb jesteś. Nie nasza wina, że czytac nie umiesz” zrozumiałem, że to jest firma z którą chce współpracować. Nie dlatego, że dostałem coś za darmo. Firma potrafi powiedzieć „przepraszam, nie chcę żebyś się czuł rozczarowany” i to jest bardzo ważne.

Zaraz za tym w kolejce jest dbałość o detale. Kto raz rozpakowywał coś z Apple, wie o czym piszę. Wszytko jest elegancko zapakowane. Samo rozpakowywanie to czysta przyjemność.

Wszystko pefekcyjnie zapakowane

Yay!

Biznes z uśmiechem

Klient Twój przyjaciel. Daj mu to co sam byś chciał dostać a na pewno odpłaci Ci dobrym słowem. W pudełeczku z mini cards znajdziesz przekładki, które umożliwiają oddzielenie wizytówek swoich od otrzymanych. W pudełku z kartami biznesowym dla odmiany zachęta do prokrastynacji w postaci gry. „Hej to mi się podoba” myślisz. I tak już zostaje nawet w rozmowach ze znajomymi. Skoro więc znajduję w pudełeczku kartę z poleceniem i rabatem, to przekazuję ją bardzo częto i z przyjemnością.

Trochę prokrasytnacji?

Wrażenia z użytkowania

Test wytrzymałościowy w pralce

Minęły dwa lata od kiedy przyszła paczka z moo.com. Wciąż niezmiennie jestem zadowolny. Wizytówki za każdym razem prowkoują do rozmów. Czasem w żartach mówię, że skoro przestałem palić to trzeba było znaleźć inną zaczepiajkę.

Przy okazji używania wyszła ciekawa sprawa. Otóż bywa tak że mamy 20 sekund na wręczenie wizytówki. Mini card zawsze prowokuje rozmowę więc warto się zastanowić zanim się ją wyciągnie z kieszeni.

Czarne etui na mini moo cards zrobiło mi też ze dwa razy psikusa otwierając się samo i wyrzucając zawartość na podłogę. Suma summarum wyszło na dobre bo przegladaliśmy każdą wizytówkę tylko że na kolanach.

Jakość wizytówek jednak, rekompensuje wszelkie niedogodności. Jeśli w to wątpisz, zawsze możesz wrzucić spodnie z moo cards do pralki tak jak ja. Wizytówek nie dało się używać ale kolory nie wyblakły a spodnie nie zafarbowały.

Podsumowanie

POLECAM! Obiema rękoma podpisuje się pod rekomendacją. Jeden z produktów który naprawde przyjemnie używać, polecać albo dawać swoim klientom. Kliknij aby spróbować już dziś. Moo ma wiele promocji dla nowych klientów więc koszty dostawy z Londynu są zwykle pomijalne.

Wszystkie linki do serwisu moo.com w tym wpisie są w programie parterskim. Kliknięcie na nie, spowoduje dorzucenie kilku punktów na moje konto w moo. Jeżeli spodobała Ci się recenzja kliknj będzie na kolejne cappucino, które lubię. Czy to z mojego polecenia czy też nie spróbuj bo warto.

Wpis dedykuję pogodnej Patrycji z krakowskiej kawiarenki NapNap Cafe, w której śniadanie po któtkiej nocy ma wyjątkowy smak.

All right. Kraków again this year. Thinking about moving there. Will be cheaper then make a journey every weekend
This is photo selection from the first day of Startup Weekend Kraków 2012 event.
Descriptions are as always subjective and may not reflect actual situation

If you don’t see embedded slideshow click to see the slidesow on-line or photos published on flickr.
You can also watch other barcamp and startup photo coverages.

If someone doubts that events like Startup Weekend boosts creativity, here goes the proof.

If you don’t see video here is direct link.

if you still don’t believe here are some more proofs
Aula & Seedcamp rendez-vous
Muwie Womm

„You promised” she said once. „Here you go” he replied. AK74 and Marcin B. in next JimB40’s True Story from Aula Polska 71 Barcamp. Deadlines in startups are to be met for all costs. No matter. No mercy. No content?
Have a fun and stay tuned.

I want & I will

Artykułów na temat odejścia Stefana bez liku. Byłbym napisał kolejny w dziale technologie, gdyby nie to, że myśli moje w czasie czytania notki Przemka popłynęły w zupełnie innym kierunku. I proszę nie traktować użytej nazwy muzycznej jako wieszczenia rychłego odejścia z tego świata. Chociaż wiem, że na moje postrzeganie świata ma wpływ niedawne ostatnie pożegnanie z osobą z mojego otoczenia, którą lubiłem. Requiem jest dla człowieka jako szefa jednego z największych biznesów na świecie a nie męża, ojca lub przyjaciela. Wpis wylądował w dziale innowacje i  start-up. Wyznaję zasadę, że jak się uczyć to od najlepszych.

Stefan jest postacią inspirującą. To stwierdzenie należy traktować w kategoriach faktu a nie przypuszczenia. Całym swoim zawodowym życiem dawał innym przykład jak skutecznie realizować swoje pomysły. Jak przekuwać je na efekty praktyczne. W dodatku takie, które kochają miliony. Przecież w wiekszości startup’ów  o nic innego nie chodzi, nieprawdaż?

Wspominając jego dokonania zawodowe i mając w pamięci artykuły, które o nim czytałem, łatwo mogę zobaczyć „jak to się stało że się udało”.

• upór — ludzie powiadają „uparty jak osioł”. Powiedzenie trafia w punkt z drobną róznicą. Uparty osioł stoi w miejscu a uparty przedsiębiorca zasuwa cały czas do przodu. Nie ma ważniejszej cechy niż dążenie do wyznaczonego celu. Czasem kosztem relacji. Z typologii MBTI wyniosłem wiedzę o jednym z podziałów ludzkich osobowości. Zorientowanie na cel i zorientowanie na ludzi. Tym pierwszym zdecydowanie łatwiej osiągać co zamierzyli w biznesie, gdzie człowiek jest najcenniejszym ale jednak zasobem. Na palcach dwóch rąk i dwóch nóg można policzyć przykłady kiedy ktoś rozstał się ze Stefanem ze względu na „niezgodność charakterów”.
• niezachwiana wiara we własne pomysły — jeżeli przedstawisz ludziom coś bardzo innowacyjnego to ludzie tego po prostu nie zrozumieją. Obcy, przyjaciele, nawet najbliźsi. Polecam przeczytać o pierwszym spotkaniu Jobsa ze swoimi inżynierami, w sprawie inteligentnego telefonu z jednym przyciskiem. Jeżeli czegoś nie rozumiemy często się boimy. Na przykład ośmieszenia. Człowiek który się boi, albo stawia opór albo wykazuje agresję. Jeżeli nie umiesz tego przezwyciężyć w relacjach ze współpracownikami, jest mała szansa że osiągniesz coś innowacyjnego w dużej grupie.
• user centric thinking — pardon znajdę jakieś dobre tłumaczenie niebawem. Nie mówię o jakiś akademickich rozważaniach. Stawiam siebie (jeszcze raz: SIEBIE SAMEGO) jako użytkownika tego co chcę wyprodukować. Czy to jest fajne? Czy lubię tego używać? Czy to mi pomaga? Co mnie w tym irytuje?
  Ja osobiście uwielbiam otwierać opakowania, w których dostarczane sa produkty Apple. Nie dziwi mnie zatem kiedy czytam, że Stefan spędził cały dzień w swojej fabryce przy procesie pakowania, po to żeby na końcu móc powiedzieć „odczuwam przyjemność kiedy to otwieram ten produkt bo chcę żeby mój klient czuł się tak samo”. JA odczuwam. Nie zamawiał w tym zakresie żadnych badań zewnętrznych. Do oceny emocji wystarczy ich doświadczyć.

I to już wszystko. Umiejętności miękkie. Twarde można zdobyć lub kupić.

A przepraszam „one more thing”.
Taka osoba powinna mieć u swojego boku niepoprawnego świra technologicznego, zwanego czasem geekiem. Kogoś z równie śmiałymi wizjami w zakresie innowacyjności technologicznej. Niemniej jednak uczciwego i lojalnego partnera gotowego iść ramię w ramie kiedy wiatr wieje w pysk. Tym kimś był właśnie Woz. Ten one more thing jest niesamowicie ważny nie tylko w zakresie współpracy. Nawet najwięksi potrzebują wsparcia. Jeżeli są kompletnie sami i nie mają u boku mądrego partnera życiowego, zwykle szukają outsourcing’u w różnych miejscach co sprawdziłem i potwierdziłem pragmatycznie.

Układ zwykle będzie nierówny ze względu na charaktery oraz to, że lider może być tylko jeden. Pamiętacie jak Stefan sprzedał soft za więcej niż to wynikało z uzgodnień z Wozniak’iem, a nadwyżkę schował do kieszeni? „Przyjaciele tak nie postępują” usłyszałem kiedyś. To byli partnerzy w biznesie, a Jobs dotrzymał słowa. Ważne, że układ funkcjonuje sprawnie, na jakich zasadach prywatna sprawa tych osób.

Stefan chadzał po pieniądze czasami do możnych tego świata, kiedy sam jeszcze możnym nie był
Idąc po pieniądze na swoje inwestycje warto mieć to na względzie.

• Po pierwsze „nie” oznacza brak zrozumienia. Pomysłu. Brak zrozumienia to strach. Strach o pieniądze, szczególnie własne, bywa ogromny. Po prostu nie trafiłeś na właściwego partnera do inwestycji.
• Po drugie „nie” oznacza brak widocznej korzyści (materialnej lub emocjonalnej) dla odbiorcy. Może jednak można zmodyfikować swój pomysł żeby ta korzyść była większa lub bardziej oczywista. Z korzyścią dla siebie samego.
• Po trzecie zaś „nie” oznacza, że inwestor (inteligentny) mógł nie dostrzec cech ludzi i zespołu, o którym napisałem. Warto siebie zweryfikowac pod tym kątem. Do diabła z inwestorem, tu chodzi o to czy przedsięwzięcie będzie Twoim sukcesem czy nie, najwięcej czasu poświęcisz Ty sam. Wyceń go a zobaczysz, że kasa przy tym to pikuś. Czasem  Pan Pikuś ale tak czy inaczej nieporównywalnie więcej niż gotówka na stole.
• Po ostatnie zaś, jeśli jesteś kolejnym Stefanem to mnie nie czytasz bo zawasze masz własne zdanie na ten temat.

Stefan inspirująca postacią jest. Postrzeganie, że jego największym osiągnięciem było przekonanie ludzi do płacenia wielkich sum za niepełnowartościowe produkty (jeśli jeszcze nie zauważyłeś jabłko jest już nadgryzione) jest dla mnie wyjątkową krótkowzrocznością.

PS.
Wierzę, że jego życiowa mądrość sprawi, iż dane mu będzie zobaczyć „jak rosną brzozy”, czyli doświadczyć tego na co nie było w jego dotychczasowym życiu zbyt dużo czasu.

Summertime in our minds. Summer colors. Summer topic. Summer Comic Card with one of my favourite polish startup scene player. Business & free candies lover. Here goes Rafał with Time Dilema.

Aula sześćdziesiąt siedem. To zdjęć sześćdziesiąt siedem. Z początkiem czerwca w Auli numer jedenaście na Warszawskiej Politechnice zaprezentowali się:

• Krzysztof B. — inwestor pracujący w dużym dole
• Maciej Sz. — przedsiębiorca po przejściach.
• Zbigniew Ł. — posiadacz wiedzy tajemnej, która jego pozostała.

Na stronie Auli prezezntacje, komentarze uczestników oraz gwiazdki.
U nas zdjęcia, komentarze własne oraz gwiazdy obiektywu.

Fotorelacja

Jesli nie widzisz prezentacji zobacz pokaz slajdów albo wpis na blogu.
Możesz też obejrzeć same zdjęcia na flickr.
Zobacz rów­nież zdjęcia z poprzednich Auli.

A spostrzeżenia? …

Spostrzeżenie pisane mamy jedno. Lato za pasem i ludziska ciągną do natury. Może by tak gdzieś w parku organizować?

Well this supposed to be True Story initially. Then I recalled myself meaning of true. True in terms of JimB40's True Stories might be little twisted, but no doubts everything happened. On the other hand below published piece of artwork is rather like walk with my imagination on long leash.
From time to time I used to make kind of  Comic Cards for my friends. If they agree I’ll publish someday. So I borrowed template format and here it goes.
Does it mean it’s not true? It wasn’t me who said that. Judge yourself and smile. By the way, don’t worry it’s summertime again. Easy period to survive. Let other people out there in Poland find out Aula hidden purpose.

Well I always wonder if Aula will make creative buzz inside my head. Usualy it does. First JimB40’s True Story form Aula #66.
Because being startup founder you’d better know what is to fuck and what is not. It seems this knowledge applies to non-startupers too. There is another one on the way. Stay tuned.

Aula Sześćdziesiąt i sześć. Jeździmy na dwóch kółkach, więc chwilami odpływaliśmy w kierunku jedynej słusznej trasy dla miłośników wiatru we włosach i much na zębach. W uszach sączył się bluesik Magdy i Michała. Kto z czytelników wie co to Górska Chłodnica domyśla się skojarzenia, reszta czytelników niech klika. Jaki wpływ miał odpływ pozstawiam ocenie oglądających. Tak czy inaczej zdjęcia powstały po raz kolejny. Kolejny znaczy dwudziesty siódmy. Z przyjemnością uczyniliśmy to zatem po raz dwudziesty siódmy.

Co na Auli

Dwudziestego szóstego dnia majowego roku dwatysiące jedenastego w Auli numer jedenaście na Warszawskiej Politechnice prezentowali się:

 

• Wojtek S. — posiadacz jedynego skuecznego narzędzia na tłumy, zwanego kiedyś szczekaczką — megafoni.pl
• Łukasz T. — posiadacz narzędzia do zaglądania Flash’owi pod spódnice — UseItBetter.com
• Marcin B. — posiadacz kolekcji czaso-umilaczy dla posiadaczy czterech kółek, spędzających średnio 2 godziny dziennie bezproduktywnie. — audioteka.pl
• Arek S. — wynalazca sposobu dla fotografów jak zaoszczędzić parę złotych na książkach — SaveUp.com

Relacja video Maćka B oraz prezezntacje jak zwykle na stronie Auli.

U nas zaś zdjęcia z sześćdziesiątej szóstej Auli. Jak zwykle jedyne prawdziwe.

Fotorelacja

Jesli nie widzisz prezentacji zobacz pokaz slajdów albo wpis na blogu.
Możesz też obejrzeć same zdjęcia na flickr.
Zobacz rów­nież zdjęcia z poprzednich Auli.

Spostrzeżenia luźnie i nie zawsze prawdziwe

Machnelibyśmy felitonik ale ciekawego odkrycia dokonaliśmy ostatnio badając fenomen czasu. Otóż okazuje się że czas nie jest z gumy i próby jego rozciągania kończą się porażką. Chyba musimy poczytać Alberta E. w ramach dokształcania.
Z Auli 66 więc wybrane spostrzeżenia przez obiektyw. Powiadają, że językiem fotografa jest obraz.

He can’t catch Mics … yet

Active listening — theory

Active listening — practice

During Aula we project new ventures

Interesting subject … for me and for her

World waits for me

In the summertime when the weather is hot. you got women on you mind.

Exit shoot with tongue

Michał! Wanna photo with girls?

PS.
Brak fotorelacji z auli 65 to nie pomyłka wciąż w obróbce.

Here go bunch of my photos from the very creative event I wrote about earlier (polish only).
More will follow soon. Happy watching #swwaw

If you don’t see embedded slideshow click to see the slidesow on-line or photos published on flickr.
You can also watch other barcamp and startup photo coverages.

Turning my ideas into the projects

Jeżeli oczekujesz kolejnej relacji lub zdjęć z imprez startupowych to trzeba się będzie wykazać pewną dozą cierpliwości. Ten wpis, chociaż będzie o nich, przypisany jest bardziej do działu rozwój osobisty w temacie sukces i porażka. Na końcu jednak znajdziesz jednak małą próbkę wizualnych efektów w postaci kilku zdjęć ze Startup Weekend Warsaw.

To miał być weekend, w którym wystartuję. Tak na poważnie. Obracam się od zawsze w środowisku nowych przedsięwzięć bazujących na nowych technologiach. Kiedy usłyszałem o Startup Weekend w Warszawie wiedziałem, że tam będę. Tym razem jednak bez aparatu fotograficznego. Zaskoczenie? Życie bez niespodzianek bywa nudne. Na imprezkę był „zakontraktowany” dobry fotograf a ja uznałem, że czas aby wizjonerska część mojego ja pojawiła się przed publiką. „No talks just action”. Czy może być lepsza rekomendacja jeżeli chce się coś zrealizować?

Przygotowania

W tym celu z pudełka z napisem IDEAS wysypałem teczki z pomysłami i zacząłem przeglądać. Część z nich ma rodowody z roku 2000. Jeden z mentorów świadkiem. Zacząłem to przeglądać. Pierwsze na bok poszły teczki z gotowymi pomysłami które ktoś już dobrze zrealizował. Na przykład pomysł z 2006 empreza.pl to świetnie dziś zrealizowana i działająca na rynku evenea. Szkoda Marcin, że nie pociągneliśmy tematu rozwoju Oioli nie?

Popatrzyłem na pozostałe cztery folderki pod kątem tematów. Co mnie kręci? Na czym się znam? Z czego będę miał radochę jak powstanie? I odstrzeliłem to co nie było związane z Internetem oraz sprzętem mobilnym. Na placu boju zostały trzy pomysły. Możnaby je podzielić wedłuch subiektywnej oceny na prosty, średnio trudny i kosmicznie nieprawdopodobny. W życiu nigdy nie uznawałem tak zwanego środka, albo jeździłem mercedesem z S-klasy albo odbijałem się z buta. Zostawiłem więc dwa.

Prosty czyli aplikacja, która pomaga fotografowi zrobić portret i kosmiczny czyli gra z wykorzystaniem geolokalizacji i urządzeń mobilnych. Miałem ochotę na kosmos ale pięćdziesiąt cztery godziny? Głos zabrał jaszczurczy mózg i ujawnił się wpływ paru rozmów z ostatnich miesięcy. Postawiłem na prostą aplikację jako rozwiązanie bezpieczne i możliwe do zrealizowania.

Jako rasowy INFP materiały przygotowywałem w czwartek po południu. W międzyczasie zaś kombinowałem co zrobić ze spiętrzjącym się harmonogramem.  Od dwóch lat fotografuję Aulę Polską a chłopaki pojechali z czwartą rocznicą po całości. Nie hotel Gromada tylko hotel Hilton, nie pizza tylko szampan i nie czwartek tylko piątek. Gdyby nie logo i znajome twarze miałbym wątpliwość czy to właściwa impreza. W ten sam piątek była prezentacja pomysłów na Startup Weekend. Nie zaprezentujesz nie realizujesz.

Look for solution

Dwóch srok za ogon nie złapiesz powaiadają. E tam! W folderze Aulowym opublikowane moje zdjęcia więc w na rozdaniu Aulerów trzeba być. To podumowanie całego roku pracy. Na Startup Weekend szansa na realizację pomysłów. Przejrzałem oba harmonogramy, znalazłem miejsce i uknułem plan. Wpadam na Aule fotografuję rozpoczęcie. Lecę na SW prezentuje się jako pierwszy lub drugi. wracam na Aule fotografuje rozdanie nagród. Jak się okaże, że pomysł chwycił na Startup Weekend wracam po rozdaniu Aulerów. Ramy zakładki czasowej i piątkowe warszawskie korki wykluczały samochód ale od czego mamy dwa kółka. Vespa life. Nie szukaj powodu szukaj sposobu.

Światła, Kamera, Akcja!

W piątkowy poranek zachmurzone niebo i mokre ulice zaczeły mi podkopywać przekonanie o słuszności koncepcji. O tym, że był piątek trzynastego nie warto było nawet wspominać. Na szczęście około 14 przestało padać co dawało szansę, że moje eleganckie spodnie przetrzymaja dwie jazdy z Koszykowej na Grzybowską. Pozostała tylko jedna niewiadoma. Organizowałem imprezy i wiem, że harmonogramy sie rozjeżdzają. Mniej lub bardziej ale zawsze. Na pociesznie był fakt, że obie imprezy organizowali, ludzie przyzwyczajeni do trzymania spraw w ryzach. Za pomoca dzwonka lub innych atrybutów.

Aula or not Aula. That is the question.

O siedemnastej bryknąłem na Politechnikę zostawiłem materialy do prezentacji i do Hiltona. Na sali oprócz mnie trzy aparaty. Bez stresu więc o dzięwiętnastej dwadzieścia zostawiłem Janka Rychtera i z duszą na ramieniu oraz czarnymi chmurami nad głową wykonałem karkołomny przejazd między autami na politechnikę. W 10 minut. I tu niestety Zonk. Rozpoczynała sie druga prezentacja zaproszonego  gościa. Z wstępnej oceny pitch’e miały się rozpocząć nie wcześniej niż za 45–60 minut. O 19:45 dostałem SMS od Janka, że w Hiltonie idzie już ostatnia prezentacja. Rozdanie nagród mogło rozpocząć się nawet wcześniej. Czas prawdy i decyzji. Jade na rozdania. Znów deszczowe chmury straszące kąpielą i wariacki slalom w korkach. O 20:05 zameldowałem się w Hiltonie a dziesięć minut później Grzesiek Wolański przesłał mi SMS „Pitche wystartowały”. Przy okazji dzięki za informację. Przyłożyłem więć oko do obiektywu starając się myślec o kadrach. Wraz z zakończeniem wręczania Aulerów skończyły się równiez prezentacje pomysłów na Startup Weekend. Over. Poszedłem zrobić kuluary na Aulerach.

Po imprezie pojechałem na Startup Weekend. Jakież było moje zdziwienie kiedy okazało się, że jednym z topowych pomysłów jest akcja z wykorzystaniem geolokalizacji i sprzetów mobilnych. Kamila jeszcze rzuciła koncepcję realizacji mojego pomysłu poza konkursem, ale wtedy odpuścił mi stres związany z dniem a wraz z nim odpuściłem ja. Mało startupowo. Nobody’s perfect. Postanowiłem wykorzystać imprezę do spotkania ludzi którzy realizację mają w małym palcu. Wspomóc kogoś swoją wiedzą. Zrobić parę zdjęć.  No i zrobić w niedzielę zdjęcia, które wcześniej odmówiłem

W piątek wieczorem dopadło mnie jednak poczucie porażki. Czy mogłem to rozegrać inczej? Czy decyzja o fotografowaniu a nie realizowaniu była dobra. Zdjęcia z rozdania są dobre. Alu jutro mam nadzieje spotkać Terry’ego White i szansa na pochwalenie się odpłynęła. Na takie pytania odpowiedź da mi czas. Najgorszą decyzją jest brak decyzji i to już wiem

Sobotę i niedzielę spędziłem lajtowo w atmosferze, którą uwielbiam. To środowisko, w którym dobrze się czuje. Work hard & play hard. W czasach współpracy z agencją interaktywną na porządku dziennym było odwentylowanie trudów dnia w CS’a. Nie odmówiłem sobie zatem partyjki w jakiegoś aktualnego FPS’a. Niestety długa przerwa i strowanie kontrolerem zapewniło mi rolę mięska armatniego. Dzięki chłopaki. Następnym razem poproszę klawiaturę to wam złoję tyłki

Na warszawskiej edycji Startup Weekend spotkałem między innymi:

• WII czyli Wysoce Inteligentnych Introwertyków zwanych też czasem hakerami
• PSP czyli Przedstawicieli Sztuk Pięknych zwanych czasem dizajnerami.
• XBOX czyli jak sam nazwa wskazuje pudełka z niewiadomą. Tych zwykle określa się mianem wizjonerów.
• $$$ czyli inwestorów z czystą żywą gotówą gotowych ją oddać prawie za free
• Mentorów którzy swoją wiedzą i doświadczeniem starali się położyć wspierać najbardziej innowacyjne projekty.
• Organizatorów czyli ludzi czynu i głośnych okrzyków.
• Last but not least piękne kobiety, których uroda była tylko dodatkowym atutem bowiem były częścią jednej z ww. grup

Na zakończenie okazało się, że ten najbardziej zwariowany pomysł (cityrace, któremu kibicowałem jakbym co najmniej sam go przedstawił) wygrał! Uważnie obserwowałem Krzyśka Wacławka, który pompował w zespół niesamowite ilości energii i pozytywnej wiary w realizację zamierzonego celu. Był pewny swego do granic bezczelności i pozytywnie zakręcony w temacie własnej wizji. Gotowy do podejmowania ryzyka i jazdy na krawędzi. Dlaczego nie zdziwiło mnie kiedy zobaczyłem jego zdjęcie na kite? Owszem można dojść do sukcesu inna drogą. Ale czy inna daje takie poczucie radości, że aż piana kipi na prawo i lewo?

Happines (foam) erruption

Pointa, wnioski?

1. Dwóch srok za ogon nie złapiesz. Nie ma to jak sprawdzić empirycznie
2. Porażka jest częścią sukcesu. Wyciągnij wnioski i podejdź jeszcze raz.
3. Innowacyjne rzeczy się udają bo znajduje się ktoś kto nie ma pojęcia o tym że wszyscy dookoła uważają to za niewykonalne. Nie słuchaj poukładanych ludzi.
4. Technologia jest ważna ale skoro daje się ogarnąć w trzy dni to nie jest tematem kluczowym.
5. W dwa dni można zrealizować najbardziej zwariowany pomysł. Z dobrym zespołem
6. Programista w startupie to zawód kreatywny a nie odtwórczy jak w korpo.

Mój efekt końcowy i podsumowanie

W drodze do realizacji zamierzeń kolejny raz wymiernym efektem są zdjęcia. Niektórzy rozpuszczają informacje, że całkiem niezłe Nieżaleznie więc o tego czy są celem czy li tylko sposobem dojścia do niego, po raz kolejny ujrzą światło dzienne. Obiecałem wczoraj publicznie Grześkowi, że zamieszczę trzy, na chwię więc przymknijmy oko na tę powyżej. Chociaż na dysku dużo fotografi wybrałem trzy. Na wszystkich tematem są ludzie nie inaczej. W pewien sposób stanowią wizualną interpretację przepisu na sukces w tej branży. A może i nie tylko w tej?

Uno: W realizacji swoich zamierzeń trzymaj nogi na ziemi ale głowę zawsze w chmurach. Może być ich na przykład dziesięć.

Head in ten clouds

Dos: Cokolwiek robisz rób to z pasją a efekt będzie naprawde dobry. W tym detalicznym przypadku piwo, barcamp i zdjęcia.

Do it with passion

Tres: Za każdym osobistym sukcesem kryje się jeszcze ktoś. Nie przeocz tego, kiedy na chwilę zapłoną światła jupiterów na scenie.

For every man’s success there is a wise woman nearby

Ilość opublikowanych już materiałów wizualnych ze Startup Weekend jest ogromna. Impreza cieszyła się dużym zainteresowaniem.  Resztę zdjęć  opublikuję za jakiś czas zatem. Kiedy pewnego dnia wszedłem na ścieżkę rozwoju osobistego, o czym niebawem napiszę, jednym z odkryć było że szybkość nie jest moją kluczową kompetencją

Z pozdrowieniami dla organizatorów, wszystkich Hackerów i Day-Dreamer’ów.

PS.
Chociaż nie zrealizowałem projektu aplikacji dla fotografów na Startup Weekend Warsaw, nie oznacza to, że nie powstanie. Wiem, że iOS coder z wolnym czasem w Polsce, to zjawisko równie często występujące co zorza polarna. Jeśli ktoś chciałby pomóc mi machnąć naprawdę prostą i funkcjonalną appk”ę, o której usłyszą wszyscy najwięksi w branży portrecistów to zapraszam do kontaktu.

PPS.
Javier. Gracias por un contatct para comer buenas tapas en Varsovia.