Jongerenreis Hongarije 2008-2

Zaterdag 9 augustus

2008-08-11T09:58:00.001+02:00

De volgende ochtend worden we om zes uur gewekt door de zingende ouders en leiding. Van hen nemen we afscheid als we om zeven uur met een minibusje naar het vliegveld in Budapest vertrekken. Een knuffel, twee of drie zoenen en dan gaan we toch echt weg. Helaas zijn de kinderen nog niet wakker, dus we kunnen ze geen laatste knuffel geven. Er vloeien heel wat tranen en in het busje is het erg rustig. Het weer knapt die ochtend niet meer op, het blijft regenen. Na drie uur rijden komen we aan in Budapest. Zonder vertragingen komen we om twee uur aan op Schiphol, waar een heel comité klaar staat om ons te verwelkomen, met knuffels, chocolade en ballonnen. Erg leuk! Wat hebben we veel te vertellen aan de thuisblijvers! We nemen afscheid van Brigitte, onze topreisleidster. We zingen haar nog na, maar of ze dat nou zo waardeert… ;) In Ottoland staan nog een aantal mensen op ons te wachten en nemen we ook afscheid van elkaar. We zijn weer thuis.
Het is vreemd dat het er op zit. We hebben er zo lang naar toe geleefd en nu is het dan echt voorbij. We hebben allemaal veel waardering gekregen voor het werk van de Samuel Foundation. Ook hebben we veel bewondering voor de gezinnen die de kinderen opgenomen hebben en van ze houden alsof het hun eigen kinderen zijn. Het verschil met de kinderen in het weeshuis en de kinderen in de gezinnen was zo groot. We konden met onze eigen ogen zien dat de kinderen liefde nodig hebben en dat het ze enorm goed doet om in een liefdevol gezin op te groeien. Het is ons duidelijk geworden dat de kinderen echt gebaat zijn bij dit soort hulp.

Het was soms anders dan we verwacht hadden, maar de kinderen waren geweldig. Het was heel dankbaar werk om te doen, de kinderen waren zo lief en zo blij met alles wat we hebben gedaan. We hebben veel van de kinderen kunnen leren: niet zeuren, delen, zorgen voor elkaar en behulpzaam zijn. Het was ook erg leuk om de leiding te leren kennen en meer over Oekraïne te weten te komen. We hebben er veel energie in gestoken, maar er ook veel voor terug gekregen. De blik van een kind als ze merkt dat ze echt een t-shirt mag tekenen, de haast waarmee de zwembandjes werden aangetrokken om maar zo snel mogelijk het water in te kunnen, samen liedjes zingen, tegen elkaar praten in een andere taal. Een handje, een knuffel, een lach, een kusje, het roepen van je naam of ’s morgens meteen op je af rennen… Die momenten zijn onvergetelijk en waren alle moeite meer dan waard. Het was een reis waar we nog vaak aan terug zullen denken. We zijn blij dat we dit hebben mogen doen.
GJV Immanuël Ottoland

Vrijdag 8 augustus

2008-08-11T09:54:00.001+02:00

Wat raar dat het vandaag alweer de laatste dag is. Natuurlijk beginnen we weer met de chi-chi-wa en ook doen we alle dansjes die we de afgelopen weken geleerd hebben. Na het ontbijt met knakworsten worden we geïnterviewd voor een blad van de gereformeerde kerken in Transkarpaten. We worden uitgenodigd om nog een keer naar Oekraïne te komen, voor een jeugdkamp in de bergen. Als spel hebben we vandaag stoelendans, wat de kleintjes nog niet zo goed begrijpen, maar de grotere kinderen wel. Op de camping wordt dit weekend een truckerfestival gehouden, waarbij 150 vrachtauto’s op het terrein komen. De ouders van de kinderen vinden dit maar niets en willen zelfs hals over de kop vertrekken. Dit zou voor ons een behoorlijke teleurstelling zijn en een vervelend afscheid. Na veel praten wordt er een oplossing gevonden. De gezinnen slapen vannacht nog in de conferentiezaal en vertrekken ook pas op zaterdag. De truckers bereiden hun feest alvast voor in de tent waar we normaal knutselen, dus wij gaan zwemmen. De matrassen worden allemaal naar de conferentiezaal gesjouwd, en de koffers alvast gepakt. Voor de kinderen maken we boekjes waar hun knutselwerkjes van de hele vakantie in zitten. Ze zijn heel blij en enthousiast als ze hun werkjes op mogen halen. Voor het avondprogramma bekijken we alle foto’s die we deze vakantie gemaakt hebben. De kinderen vinden het heel leuk en roepen bij iedere foto wie er allemaal op staan. We hebben voor alle gezinnen en leiding cd-roms gebrand met de laptop van Brigitte, deze cd-roms delen we vanavond uit. Na deze fotosessie hebben de vaders weer een groot kampvuur gebouwd, dit keer bij onze huisjes. Daar gaan we allemaal om heen zitten en liedjes zingen. Iedereen krijgt wat te eten en te drinken. De meeste kinderen realiseren zich niet dat dit de laatste avond is dat we elkaar zien, maar anderen zijn juist weer heel stil omdat ze het wel doorhebben. Van de Samuel Foundation krijgen wij allemaal een cadeau. Ze hebben voor ons chocolade gekocht, een knuffeltje en er is voor iedereen een bijbeltekst uitgezocht. Daarnaast krijgen we een vaantje mee met een bijbeltekst, om op te hangen in de kerk in Ottoland. Er volgt geen uitgebreid afscheid met de kinderen, want de ouders willen niet dat ze overstuur raken als wij emotioneel worden. Ze gaan rustig slapen en wij zitten nog even bij het kampvuur. Ook dansen sommigen van ons nog even mee bij de truckers, samen met Suzanna en Kata. Dan barst het onweer los boven de camping.

Donderdag 7 augustus

2008-08-08T08:41:00.001+02:00

Deze ochtend kunnen we een half uurtje uitslapen. Omdat we vandaag een actieve dag hebben, doen we geen ochtendgymnastiek. Na een stevig ontbijt met knakworsten en mosterd vertrekken we om negen uur met de bus naar het Aquapark. In de bus zingen we liedjes die we in het Nederlans en Hongaars kennen en de liedjes die we de afgelopen weken hebben geleerd. Nog maar twee dagen te gaan, wat gaat het snel allemaal. Veel kinderen hebben de t-shirts die we maandagavond gemaakt hebben aan, die zo groot zijn dat ze als jurken tot op de grond komen. Het Aquapark is heel erg groot en daarom spreken we af met de ouders dat wij tot de lunch het park mogen verkennen en zelf even kunnen zwemmen. Voor de glijbanen moeten we extra bijbetalen en dat geld is er niet voor de hele groep. Gelukkig zijn er nog wel 10 zwembaden in het park, waaronder een bad met mineralen en een warmwaterbad. We eten in het park, de vertrouwde schnitzel met patat vooraf gegaan aan alle liedjes die we ook op de camping zingen. Dat levert wel wat verbaasde blikken op. Het is grappig dat we bij de andere gasten gerechten herkennen die we zelf de afgelopen twee weken gegeten hebben. We hebben de Hongaarse keuken goed leren kennen. Na de lunch worden alle bandjes en zwemvesten opgeblazen en krijgt iedereen een kind mee om de hele tijd in de gaten te houden. Het is vreselijk druk in het park, dus dat is nog een hele opgave. De grote attractie is het golfslagbad, dat een keer per uur aan gaat. Het bad is dan helemaal vol met mensen en de badmeesters geven een hele show weg voor de golven komen. Sommige kinderen vinden het veel te eng, anderen grijpen je zo stevig vast als ze maar kunnen en weer anderen vinden het geweldig. Om drie uur verzamelen we voor een lekker ijsje. Dan gaat de tijd heel hard. We liggen nog wat in de warme baden, doen het golfslagbad nog een keer aan en dan is het al weer tijd om aan te kleden. Voordat de bus komt maken we nog een groepsfoto. We zijn met 55 mensen. Bijna iedereen is lekker bruin geworden vandaag, of verbrand. In de bus zijn zowel de gjv-ers als de kinderen erg moe. Er liggen heel wat mensen te slapen. Als we op de camping aankomen, kunnen we vrijwel meteen door naar het avondeten. Er is vannacht een groep Nederlanders op de camping die ook ons Hap-hap-happerdehap-liedje kennen. Omdat de kinderen erg moe zijn van de hele dag is er vanavond geen avondprogramma, maar gaan ze na het eten meteen naar bed. Wij gaan nog iets leuks bedenken voor vanavond. Het was weer een heerlijke dag.

Woensdag 6 augustus

2008-08-08T08:37:00.002+02:00

We beginnen de dag weer sportief, met alle dansjes die we de afgelopen dagen geleerd hebben. De chichiwa komt ons inmiddels bijna de strot uit, maar de kinderen vinden het nog steeds geweldig. We ontbijten met salamiworst op brood. Nadat de kinderen bijbelstudie hebben gehad, hebben wij weer een spel voor ze. De ene groep moet met een dienblad vol bekertjes water een parcours lopen, terwijl twee andere groepen proberen om de bekertjes om te gooien met natte sponsen. Het duurt even voordat de kinderen het snappen, maar dan maken ze hun eigen regels erbij en vinden ze het super. Dan is het tijd om te zwemmen, het water is maar voor de helft ververst, dus blijft het merendeel van de gjv-ers aan de kant. De kinderen maakt het allemaal niets uit, zij genieten er net zo goed van. Sommigen zijn nog zo klein dat ze na vijf minuten in het water al klappertandend naar de kant moeten. Janos heeft weer voor een goede lunch gezorgd, waarmee we er de rest van de middag tegenaan kunnen. De vaders hebben namelijk gevraagd of wij tegen ze willen voetballen terwijl de kinderen slapen. Het wordt een wedstrijdje Nederland-Hongarije, waarin de heren hun voetbaltalenten laten zien en de dames ze aanmoedigen langs de kant. Behalve Brigitte, want als ze niet te veel praat is ze een toppertje in het doel! Om drie uur mogen de knutselaars weer los. We verven pasta en maken daar een ketting van. Sommige jongens vinden het maar raar, de meeste kinderen zijn juist heel erg blij met hun nieuwe ketting. Niet iedereen heeft zin om te zwemmen, daarom blijven een aantal mensen in hun kleding rond het zwembad zitten. Dat hebben we geweten. Met kleren en al gaan we allemaal het water in. Enkele dames zelfs compleet met ligstoel. Als avondeten krijgen we een heerlijk bord spaghetti. Het is een gewoonte geworden dat de Hongaren beginnen met een liedje, wij volgen met het Ottolandse “Hap-hap-happer-de-hap, bik-bik-bikker-de bik, eten maar, eten maar, eeeeeeeeeetsmakelijk”, waarbij we hard op de tafels slaan. Na het eten zingen de kinderen weer, dan schreeuwen ze een versje dat ze alles op hebben en daarna zingen wij nog een liedje, waarvoor we standaard applaus krijgen.
Voor het avondprogramma worden de jongens en meisjes dit keer gescheiden. De heren mogen nog lekker voetballen, opnieuw Hongarije vs. Nederland, waarbij de stand ongeveer gelijk was. De meiden hebben een beauty-avond en gaan lekker tutten. Iedereen krijgt een mooi kapsel aangemeten en wordt compleet in de make-up gezet. Dit levert soms prachtige resultaten op, echte dametjes in de dop. Anderen worden weer door de kinderen opgemaakt en een aantal kinderen gaat zelf aan de slag met de poederdoos. Wat dan weer leidt tot hilarische resultaten. Later voegen de heren zich bij de dames en een aantal jongens doet graag mee met de make-up. Dan is het toch echt bedtijd, want morgen hebben we een lange dag in het waterpark voor de boeg.

Dinsdag 5 augustus

2008-08-06T13:16:00.002+02:00

Omdat we vandaag een jarige in ons midden hebben, staan Esther, Maartje en Linda extra vroeg op om zijn huisje te versieren. Het hardlopen van de fanatiekelingen, waaronder Roderik, is namelijk een echte gewoonte geworden. Iedere ochtend staan ze dampend van het zweet naast ons te ochtendgymnastieken omdat zij er al een half uur rondjes rennen rond het meer op hebben zitten. Roderik is vandaag het feestvarken en dat zijn we echt niet vergeten! Hij wordt toegezongen in het Nederlands, Engels, Frans en Hongaars en na de chi-chi-wa kunnen we aan het ontbijt. Voor vanmorgen hebben we een heel leuk spel bedacht: voetbal met een ballon om je been. Wie als laatste over blijft met een hele ballon heeft het spel gewonnen. Het is wel even werk om alle ballonnen op te blazen en omdat Roderik jarig is mag hij ze allemaal vast houden. De kinderen vinden al die ballonnen prachtig en ook hun ouders doen mee.
Het weer is vandaag wat minder, dat wil zeggen: we lopen nog steeds in korte broek, maar het is bewolkt en dat maakt zwemmen net iets minder lekker. Er zijn ongeveer vijf kinderen in het zwembad te vinden en tien gjv-ers met watervrees langs de kant. Uiteindelijk gaat het merendeel toch nog een keertje koppie onder, want we zijn hier tenslotte niet voor ons zelf. Het water van het zwembad is inmiddels groen, dat weerhoudt ons er ook een beetje van om er al te enthousiast in te springen. De kinderen zijn steeds minder bang en halen allerlei capriolen uit.
Janos voorziet ons weer van een warme lunch en daarna slapen de kinderen even bij. Sommigen van ons ook trouwens. Na het middagslaapje volgt het knutseluurtje, dit keer tekenen met pastelkrijt. Omdat het zwemmen er vandaag toch echt niet meer in zit gaan we lekker buiten spelen met al het speelgoed dat we hebben meegenomen. Elastieken, springtouwen, badmintonnen, haren kammen, liedjes zingen, kat en muis en natuurlijk de speeltuin… wij komen de middag wel door.
Het is goed te merken dat de kinderen erg moe zijn, ze worden er wat baldadig van en dat is soms wel lastig. Ook merken we dat bepaalde kinderen problemen met hun gedrag hebben. We komen steeds meer over de achtergrond van de kinderen te weten en daar schrikken we af en toe wel van. Zo is er een meisje dat wij een jaar of vier hadden geschat, maar ze blijkt al zeven te zijn. Ze heeft vier jaar van haar leven in een ziekenhuis gelegen zonder aandacht en daardoor een behoorlijke achterstand opgelopen in haar groei. We hebben ook gehoord dat ze in ziekenhuizen de monden van de kinderen dichtplakken zodat ze niet kunnen huilen. De kinderen die met ons mee zijn hebben een kans gekregen omdat ze in een gezin geplaatst zijn, heel veel andere kinderen hebben die kans niet. Meestal komen zij na hun achttiende op straat, omdat ze na die leeftijd aan hun lot worden overgelaten zonder opleiding, zonder normale opvoeding en met een beetje geld. De leiding van “onze” kinderen vertelt ook dat er veel misbruik door kinderen onderling voor komt in de weeshuizen. Van enkele kinderen die wij ontmoet hebben, en sommige kinderen die hier aanwezig zijn is het zeker dat zij misbruikt zijn. Dat is moeilijk voor te stellen als je ze hier zo gelukkig ziet.
Na het avond eten heeft Janos een prachtige taart met kaarsjes en siervuurwerk voor Roderik geregeld. Kan hij toch nog trakteren van onze centen! De taart smaakt prima en we moeten ons haasten voor het avondprogramma. De kinderen hebben via de tolk gevraagd of we weer bingo willen spelen. Ze vinden het allemaal erg spannend en maken zich heel erg druk over het winnen van een pennywafel. De vaders van de kinderen hebben dit keer een zeer professioneel kampvuur gemaakt, waarvan wij als gjv-ers nog wel wat kunnen leren. We zingen met z’n allen liedjes in het Hongaars, Nederlands en Engels. De kinderen mogen tot tien uur opblijven en dan kunnen wij nog even proosten op de jarige, rondom het kampvuur.

Maandag 4 augustus

2008-08-05T10:29:00.003+02:00

Goedendag lieve beeldschermkijkers.
Er is weer een nieuwe dag aangebroken in onze Dorcas Hongarije reis. We hebben vanochtend weer de traditionele ochtendgymnastische (spastische) oefeningen uitgevoerd wat altijd weer leidt tot hilariteit alom. De dansmariekes: Esther “benen in de lucht en wind door de haren”, Linda “tenenkrommend” en Maartje “met der elastieke benen” hadden hun gettoblaster weer uit de kast gehaald en om half acht was heel de camping weer wakker gemaakt door de hokey pokey song! Na deze inspannende ochtendgymnastiek mochten we weer aanschuiven bij ons favoriete restaurant in Hongarije en onze favoriete kok in Hongarije had weer heerlijke boterhammen uit Hongarije klaar gelegd met Hongaarse boterhammenworst en Hongaarse kaas wat in principe hetzelfde smaakt als in Nederland. De sterke mannen en vrouwen onder ons werden dit keer geacht om een vrachtauto te lossen vol met antieke (oude) meubels uit een of ander kasteel in Nederland. Heerlijk om met 60 graden Celsius dressoirs en loodzware banken te sjouwen. De kinderen werden na het culinaire hoogstandje weer onderwezen door onze Oekraïense vrienden terwijl wij ons voor gingen bereiden op het grootste waterballonnen gevecht ooit in de geschiedenis van het Hongaarse koninkrijk, we zijn twee uur bezig geweest om die dingen te vullen en na drie minuten was er geen waterballon meer te bekennen. Je krijgt zoveel dankbaarheid terug van de kinderen. Na dit gevecht dat anderhalf uur had vol moeten maken, besloten we onze watervrezende kinderen maar weer in het diepe te gooien. Na menig drenkeling uiteindelijk toch maar bandjes omgedaan te hebben kon iedereen weer naar hartelust zijn baantjes trekken en toen de synchroon zwemmers hun simultaan half verdrinken hadden uitgevoerd werd iedereen weer het zwembad uitgetrokken om onze maagjes weer te vullen met oertraditionele Hongaarse spaghetti. Hierna was het weer tijd voor onze lieve kindertjes om zacht en zoet te gaan slapen Twee uur later konden we eindelijk weer knutselen als maniakken. Dit keer konden de handjes letterlijk vies gemaakt worden omdat het knutselteam boetseer klei voorschotelde. Na enige aarzeling over wat voor substantie ze nu weer in hun handen gedouwd kregen werd er daadwerkelijk wat gemaakt van dit rare goedje. We hebben nu een hele verzameling aan dieren waar menig dierentuin jaloers op zou zijn. Gelukkig stond het zwembad klaar voor ons zodat we de klei weer van onze handen konden wassen. Moe en voldaan konden we vanavond weer aanschuiven aan het avondmaal waar we zowaar een soort van aardappelschotel kregen voorgeschoteld, het bleek te gaan om een overheerlijke mix van aardappelschijfjes, ei en worst, het buikje was weer, zoals gewoonlijk hier, getroost door de kookkunsten van Janosz onze Deutsch sprechende Ungarischer kok; ”Schmeckt wie immer wieder ganz Gut Janosz”! De avond is nog jong dus werd de avond commissie weer aangesproken op hun creativiteit en dit keer werd de T-shirt bekliederen actie succesvol uitgevoerd. Iedereen was zoet met het zelf ontwerpen van hun T-shirt. Het is schitterend om al die kinderen zo druk bezig te zien met die kleine dingen, te zien lachen en genieten. We zijn blij dat deze kinderen de kans hebben gehad om in een liefdevol gezin opgenomen te worden en tegelijkertijd voel je de woede dat er nog steeds kinderen zijn die wachten op zo’n liefdevol gezin. Ze geven je echt het gevoel dat wat je doet enorm gewaardeerd wordt terwijl je zelf soms het gevoel hebt dat je veel meer zou moeten en kunnen doen voor deze mensen want ze verdienen het. Zonnige groeten, De Dorcas Crew

Zondag 3 augustus

2008-08-04T16:07:00.002+02:00

We zitten al vroeg aan het ontbijt want om negen uur staat de bus al voor ons klaar. In Debrecen bezoeken we de grote gele kerk. De dienst duurt anderhalf uur en dat is voor ons en voor de kinderen soms net iets te lang. Heel wat mensen doen even een dutje. We mogen ook deelnemen aan het avondmaal, wat net zo werkt als bij ons. Vrouwelijke pastors zijn hier heel normaal, je bent niet de enige Mirjam! Na de dienst mogen we even in het winkelcentrum kijken, waar we snel wat aankopen doen en sommigen de Mac aandoen voor een welverdiende big mac. We lunchen in een restaurant met koude vruchtensoep en een grote schnitzel. Met volle maag gaan we op weg naar de speeltuin. Het blijkt meer dan twee kilometer lopen te zijn in de brandende zon, maar de kinderen laten zich niet kennen. Ze klagen bijna nooit. Als ze vallen staan ze meteen weer op zonder te huilen. Om drie uur komen we aan in de speeltuin, waar de kinderen zich vermaken en wij lekker uitrusten in het gras. Als we terug gaan naar de camping staat het avondeten alweer klaar. Janos, de kok, heeft inmiddels door dat we patat erg lekker vinden en dat vinden we dan ook vanavond weer op ons bord. Als avondprogramma spelen we bingo met de kinderen. Glunderend halen ze hun prijzen op en sommigen worden chagrijnig omdat ze maar geen bingo halen. Iedereen is erg moe. Het was een lange dag en de kinderen hebben niet geslapen tussen de middag. Na drie potjes hebben ze het dan ook wel gezien. Aan het einde delen we snoepjes uit, zodat ze allemaal wat hebben. Daarna gaan de kids lekker naar bed en drinken wij nog wat na.
P.S.: De reacties op het weblog vinden we erg leuk en bemoedigend, dus thuisblijvers, ga zo door!

Zaterdag 2 augustus

2008-08-03T21:51:00.003+02:00

Ontbijten doen we vandaag met lekkere boterhammen met chocopasta en warme chocolademelk. Omdat het zaterdag is en de kinderen nog erg moe zijn van gisteravond, is er vandaag geen chi-chi-wa. Vandaag doen we sowieso niet zo veel, we hebben een relaxed dagje met veel slapen, zonnen en zwemmen. Van de leiding van de kinderen hebben we weer wat woordjes Hongaars geleerd. Zij kunnen inmiddels zeggen: Roderik is een schatje (waarvan de tolk dacht dat het little treasure betekende) en Achtentachtig prachtige grachen. Verder leren we woordjes als goed, doei en mooi. Als avondeten krijgen we een halve haan met rijst. Alle organen zitten er nog in en sommigen eten ook de longen en de nieren. Suzanna, de tolk, krijgt zelfs het hoofd van de haan, waar de kam en de snavel nog aan zitten. Er is een bruiloft in het restaurant en we zingen het bruidspaar toe met Nederlandse en Hongaarse liedjes. ’s Avonds kijken we de film Ratatouille in de conferentiezaal. In het Hongaars, maar wij kunnen het wel volgen.

vrijdag 1 augustus

2008-08-02T10:02:00.002+02:00

Hoewel we het proberen met andere dansjes tijdens het ochtendgymnastieken ontkomen we er niet aan: de chi-chi-wa. De kinderen kunnen hem inmiddels in het Nederlands meezingen. Ons Hongaars wordt trouwens ook met de dag beter. De leiding van de kinderen laat ons steeds meer merken dat ze het waarderen dat wij er zijn. Ze leren van ons een beetje engels, en sommige kinderen ook.
Om het vandaag eens anders aan te pakken, spelen we vandaag pijlenzoekertje. Aan het einde van een tocht om het meer staat er een schatkist klaar met voor ieder kind een bellenblaas. De oudste kinderen vinden het fantastisch en rennen naar alle pijlen. De kleintjes lopen meer achterop, maar het is schitterend weer dus dat maakt niet uit. Het bellenblazen vinden ze super en de speeltuin waar de schatkist stond ook. Tijdens het knutseluurtje maken we muziekinstrumenten met wc-rolletjes en erwten, wat weer een succes is. Uiteraard zwemmen we ook twee keer vandaag, het is er heerlijk weer voor. ’s Avonds is er weer een verrassing voor de kinderen: stoepkrijt. Dat kennen ze hier niet en de kinderen vinden het geweldig. Bijna al het asfalt op de camping is heel snel voorzien van prachtige tekeningen. Een meisje tekent niets anders dan 1 lange lijn, zo ver als ze kan. Alle tekeningen moeten op de foto worden gezet en daarna worden bekeken. Na een paar dagen hebben de kinderen eindelijk door dat wij het leuk vinden als ze lachen op de foto in plaats van een formele houding aan te nemen, zoals ze hier gewend zijn. Als het donker wordt, hebben we een kampvuur. Het kost veel moeite om het aan te krijgen, maar dan hebben we ook wat. De kinderen zingen liedjes en dragen zelfs hele gedichten voor rond het vuur. Ondertussen worden we helemaal lek geprikt door de muggen, ondanks de grote hoeveelheid anti-muggen sprays, zalfjes en rollers die we bij ons hebben. De chi-chi-wa is zo populair dat we er zelfs vanavond niet aan ontkomen. Er is ons ook een dansje geleerd, de Lakata (?), wat net zo leuk is als de chi-chi-wa. Ook de Hokipoki komt weer langs en daarna spelen we maar liefst een uur lang zakdoekje-leggen. Dat was lang geleden voor ons! Iedereen geniet er enorm van en de kinderen gaan pas om half elf naar bed. Wij drinken nog even wat rond het kampvuur. Wat een super avond!

Halverwege :-) Hongarije-2 2008

2008-08-02T09:54:00.003+02:00

Namens de Hongarije-2 groep uit Ottoland.
Zoals jullie kunnen lezen gaat het prima met de groep en delen ze heel veel liefde, creativiteit en knuffels uit. Ze vinden het super hoe het thuisfront reageert per sms en/of het plaatsen van een reactie op het weblog. Dit is voor hen een grote stimulans, dus vooral mee door gaan!
Hartelijke groet,
Dorcas Hulp Nederland

Astrid van de Pas
Team Actie

Donderdag 31 juli

2008-08-01T10:10:00.003+02:00

De chi-chi-wa is inmiddels favoriet bij de kinderen. Vanmorgen beginnen we dan ook met ons te gedragen als idioten, en verder doen we allerlei dansjes van een cd. Het ontbijt was dit keer een echt Nederlands ontbijtje: een boterham met kaas en een yoghurt met muesli. Rond een uur of tien breekt de zon door en spelen we heerlijk buiten met de kinderen. We hebben op een groot doek levend twister gemaakt, waarmee we ons prima vermaken! Na al dat gezwoeg is het tijd om lekker te gaan zwemmen. De jongens hebben inmiddels geleerd wat een bommetje is en lekker aan de rand van het zwembad zitten is er dus niet meer bij. Het zwembad is gevuld met zwembandjes, buizen en ballen en de kinderen vinden het nog steeds geweldig. Bij het knutselen maken we een vis met crêpe-papier. Alle werkjes worden in boekjes bewaard, zodat de kinderen ze mee naar huis kunnen nemen. Tijdens het knutselen zingen we elk in onze eigen taal dezelfde liedjes. Om half vijf gaan we weer zwemmen, er is even wat aarzeling door het koude water, maar uiteindelijk neemt toch iedereen een duik. Als avondeten krijgen we kippenpoten met aardappels, helemaal niet slecht. Het valt ons nu zelf ook meer op als we zeuren over dingen. In vergelijking met hoe deze kinderen leven en nog meer in vergelijking met de kinderen in de weeshuizen, hebben we het zo goed. De kinderen hier zijn tevreden met zo weinig, ze genieten echt van de kleinste dingen. Ze zijn bijna allemaal heel open en komen steeds meer naar ons toe. Er wordt heel wat afgeknuffeld en gespeeld.
We zien dat veel kinderen en ook volwassenen kleren uit Nederland aan hebben, die hier zijn gebracht door Dorcas. De pastor liep gisteren opeens met een oranje t-shirt van Tikkie terug. Het is fijn om te merken dat de kleding goed terecht komt, net als veel andere spullen die opeens van de Hema of V&D afkomstig blijken te zijn. Toch merken we hier ook aan dat de gezinnen soms armer zijn dan zij zichzelf voor doen.
De lokale kerk in Debrecen heeft drie muzikanten en twee volksdansers naar de camping gestuurd. Zij spelen muziek op een soort gitaren en leren ons een Hongaarse volksdans aan, echt goed zijn we er niet in maar het is wel leuk. Als de kinderen naar bed zijn kijken wij nog een film in de conferentiezaal.

Woensdag 30 juli

2008-07-31T09:20:00.002+02:00

Vanmorgen vroeg beginnen we met ochtendgymnastiek. De kinderen beginnen hoofd-schouders-knie-en-teen al door te krijgen, maar de chi chi wa is toch echt wel favoriet. De tolk ligt letterlijk op de grond van het lachen als ze ons als een stel idioten (duimen omhoog, tong naar buiten, kont naar achteren en voeten naar binnen) zien dansen. Later op de morgen spelen we weer een water spel, en we eindigen allemaal kletsnat. Gelukkig kunnen we gelijk door naar het zwembad. De kinderen durven al meer in het water dan gisteren en ze genieten nog steeds. Na het zwemmen hebben we trek en staat de warme lunch weer voor ons klaar. De kinderen rusten anderhalf uur na het eten, waarin wij tijd hebben om dingen voor te bereiden. ’s Middags knutselen we slingers die de kinderen in de huisjes kunnen ophangen. Het duurt even voordat ze het doorhebben, maar als ze eenmaal de ballonnen erbij krijgen vinden ze het helemaal leuk. Daarna gaan we nog een uurtje zwemmen. Het avondeten is dit keer patat en daar genieten we dan ook van! We leren de leiding en de kinderen steeds beter kennen. We hebben heel veel bewondering voor het werk dat de Samuel Foundation doet en de taak die de ouders op zich hebben genomen. De kinderen hebben enorm behoefte aan aandacht en we merken wel dat ze anders zijn dan andere kinderen. Dat verschil valt vooral op doordat er ook twee kinderen van de oprichter van de Samuel Foundation aanwezig zijn. ’s Avonds spelen we nog levend memory. De kinderen hebben moeite om het te begrijpen, maar toch vinden ze het erg leuk. De ouders kunnen ondertussen lekker een filmpje kijken in de conferentie zaal. Van de tolk begrijpen we dat ze moeite hebben hun vrije tijd in te delen. Ze zijn zo gewend om altijd voor de kinderen te zorgen dat ze zich nu even geen raad weten. Vijf fanatiekelingen hebben het plan opgevat om morgenochtend om 7 uur te gaan hardlopen. Voor de rest is ochtendgymnastiek meer dan genoeg. We hebben inmiddels een rekening geopend bij het restaurant zodat we cola en sinas hebben. Op dit moment zitten we nog even na te praten voor onze huisjes, het was weer een mooie dag.

Dinsdag 29 juli

2008-07-30T15:14:00.002+02:00

Om 8 uur ’s morgens beginnen we fanatiek met ochtend gymnastiek. Na de eerste verbaasde blikken doen de kinderen vrolijk mee met hoofd-schouders-knie en teen. Na dit goede begin staat het ontbijt al voor ons klaar: tomaat, paprika en iets pate-achtigs. De kinderen volgen een bijbelstudie in hun eigen taal, verzorgd door hun leiding. Daarna spelen we een spel met waterflessen, wat natuurlijk eindigt in een groot water gevecht. Dat is geen probleem, want het is vandaag 28 graden. De kinderen zijn er erg enthousiast over dat ze mogen zwemmen. Na het opblazen van 56 bandjes durven ze het water in. We moeten goed opletten, want ze kunnen niet zwemmen en klampen zich helemaal aan ons vast. We merken soms aan kleine dingen dat deze kinderen al veel hebben meegemaakt in hun leven, toch stralen ze de hele dag en genieten ze enorm van alles wat ze meemaken. Het is heel leuk om hun karakter te leren kennen zonder dat we daarbij de taal spreken. Na het eten rusten de kinderen twee uur en doen wij maar weer eens een kaartspelletje. We kunnen ook internetten bij de receptie, erg leuk om jullie reacties te lezen! ’s Middags hebben we met de oudste kinderen nog een keer gezwommen en dat ging al een stuk beter. Het knutselen later op de middag is een groot succes. Het thema voor vandaag is Jezus is de goede Herder en daar maken we een schaap bij met watten. Ook maken alle kinderen een boekje waar ze hun knutselwerkjes in kunnen bewaren. Het avondeten is linzen met goulash, voor de een een succes en voor de ander niet echt. Na het eten vervalt het avondprogramma omdat de kinderen een film willen kijken. Opeens zitten ze bijna allemaal met brilletjes in de zaal, erg grappig. Daarna is het bedtijd en hebben wij weer wat tijd voor onszelf. Nog maar een ijsje halen…
P.S.: De Ottolandse roddelkrant heeft ook Hongarije bereikt en we willen Mirjam en Marien graag van harte feliciteren!

maandag 28 juli

2008-07-29T14:10:00.001+02:00

Onze dag bestaat uit wachten… Om acht uur vertrekken we richting Hongarije. We steken over bij een andere grensovergang. Drie en half uur staan we er stil. In de bus is het bloedheet, maar met kaartspelletjes, liedjes zingen en slapen vermaken we ons wel. Wel is de rit heel erg vermoeiend door de hitte. Om half vier komen we aan in Debrecen, waar om vier uur de warme lunch voor ons klaar staat. De kinderen beginnen de maaltijd met een liedje op de wijs van Zwarte Piet ging uit fietsen, maar dan een christelijke versie, erg grappig. Het eten is hier nog lekkerder dan in Oekraine. Na het eten hebben we eerst een rondleiding over de camping en gaan we naar de speeltuin waar de kinderen helemaal los gaan. We spelen een introductie spel waarbij we alle namen leren kennen. Er zijn 28 kinderen en 14 deelnemers. Iedereen heeft daarom twee kinderen om op te letten. Het zijn allemaal schatjes, met hele grote ogen en ze kwebbelen er op los, terwijl wij er niets van verstaan. Alle kinderen wonen in gezinnen waar ze geplaatst zijn door de Samuel Foundation. Enkele ouders van deze gezinnen zijn ook met ons meegekomen. Zij zijn nog nooit als gezin ergens naar toe geweest en de kinderen zelf zijn nog nooit op vakantie geweest. De kinderen slapen op een ander gedeelte van de camping dan wij, zodat wij af en toe ook even rust hebben. Wij slapen in drie huisjes en komen niets te kort. Op dit moment zijn de kinderen naar bed en gaan wij ook bijna. Het zal de komende week goed weer zijn in Hongarije en we hebben er dan ook heel veel zin in!

Zondag 27 juli

2008-07-29T14:06:00.001+02:00

Het ontbijt met pannenkoeken bevalt ons prima! Met busjes worden we opgehaald en gaan we naar het stadje waar we de kerkdienst zullen bijwonen. Omdat we ruim op tijd zijn kunnen we eerst nog door het stadje lopen. Er zijn veel bedelaars en we moeten ook goed op onze spullen letten. Onze tolk neemt ons mee naar een winkelcentrum en dat ziet er heel anders uit dan wij gewend zijn. Het lijkt op een overdekte markt. Na een half uur gaan we terug naar de kerk. De dienst lijkt heel erg op een Nederlandse kerkdienst, behalve dat er hier ook honden door de kerk mogen lopen. We merken ook dat de kerk hier een hele praktische functie heeft: mensen hulp en opvang bieden. De pastor spreekt goed engels en richt dan ook nog een woordje tot ons. Na afloop van de dienst mogen we even het kantoortje van de Samuel Foundation bekijken. De foto’s van alle kinderen die in de gezinnen geplaatst zijn hangen er aan de muur. We hebben een vroege lunch, om half twaalf rijden we naar het restaurant. Vervolgens bezoeken we het laatste gezin dat morgen met ons naar Debrecen zal vertrekken. Zij hebben elf kinderen, waarvan de oudste zeventien is en de jongste twee anderhalf zijn. Ze willen zoveel mogelijk kinderen adopteren om ze weg te halen uit de weeshuizen. Negen van de elf kinderen gaan morgen met ons mee. Het tweede gezin dat we gisteren bezocht hebben is bang hun huis kwijt te raken, omdat de rivier hier dreigt te overstromen. Er wordt ons gevraagd om hier voor te bidden. Na de koffie hebben we de rest van de middag vrij. We luieren heerlijk in de tuin van het guesthouse met een kaartspelletje en een boek. Het is heerlijk warm weer vandaag dus we kunnen nog even goed ontspannen. Stilte voor de storm. Vanavond hebben we goed gegeten en hebben we nog een ijsje gehaald bij de supermarkt. De koffers zijn opnieuw gepakt en we zijn helemaal klaar voor morgen.

Zaterdag 26 juli

2008-07-29T14:03:00.001+02:00

Na overnacht te hebben in het Guesthouse zijn we vanmorgen verder Oekraine ingereden met busjes. Ook nu kunnen we het land goed bekijken. Wat vooral opvalt is het verschil met Hongarije. Echt alles is hier vervallen en oud, de huizen, de wegen, de auto’s. Alleen de bezinepompen niet, die zien er meestal uit alsof ze er nog geen jaar staan. Als we moeten stoppen voor de spoorwegovergang rijden alle auto’s tot onze verbazing tussen de slagbomen door. We staan tien minuten stil en wachten op de trein. Die is in geen velden of wegen te bekennen. Dan gaan de bomen weer open, zonder dat er een trein voorbij is gekomen. Tja… je bent in Oekraine of niet.
Mensen zitten langs de kant van de weg met hun groente en fruit, wachtend tot er iemand langs komt om iets te kopen. Onze eerste stop is bij een gezin dat 2 eigen kinderen heeft en 7 pleegkinderen. Dit gezin zal maandag met ons mee gaan naar Debrecen. Zij zijn het eerste gezin dat zich heeft aangesloten bij de Samuel Foundation. Deze foundation heeft tot doel gezinnen financieel te ondersteunen en te helpen met adoptie. Gezinnen die hier bij aansluiten moeten minimaal 5 kinderen adopteren en maximaal 10. Op die manier bieden zij een gezinsvervangend tehuis voor de kinderen. Ze zien deze kinderen als hun eigen kinderen en zijn er erg lief voor. Het eerste huis is klein en gezellig ingericht. Ze hebben een vaatwasser en een koelkast, maar het toilet is buiten, een plank boven een kuil. De kinderen spelen en zingen liedjes.
In het tweede gezin zijn er zes kinderen. Ze zoeken contact en willen spelen. Er wordt veel gelachen. Later horen we en zien we tijdens een presentatie foto’s van hoe deze kinderen eerst geleefd hebben. Een van de kinderen was 2 jaar oud en woog 8 kilo, voordat hij werd geadopteerd door de familie. De anderen waren vier jaar en konden niet zitten, niet zelfstandig eten, niet praten. Dat komt omdat de verpleegsters in het ziekhuis waar zij vandaan komen, geen tijd hebben om zich met hun opvoeding en ontwikkeling bezig te houden. Alle kinderen die we vandaag gezien hebben, hebben een ontwikkelingsachterstand. Ze zien er vier tot twee jaar jonger uit dan ze werkelijk zijn. Het is geweldig om te zien dat de kinderen in de gezinnen helemaal opbloeien, geknuffeld worden en enorm veel liefde krijgen. De pleegouders doen dit vanuit hun geloofsovertuiging, mensen uit hun omgeving reageren negatief op wat zij doen omdat het hier niet gebruikelijk is om iets voor een ander te doen. Iedereen is eigenlijk zelf bezig om te overleven.
In de kerk waar de presentatie gegeven wordt is ook een groep Nederlanders aanwezig, je komt ze ook overal tegen!
De vierde stop heeft iets te maken met wagenziekte, over de rest treden we niet in details. In ieder geval rijdt onze chauffeur een stuk rustiger na dit voorval. Lunchen doen we bij een restaurant. Hierna bezoeken we nog een gezin van de Samuel Foundation en rijden we door naar het zomerverblijf van een staatsweeshuis. Dit maakt eigenlijk nog het meeste indruk. Zoveel schatjes van kinderen, die geen ouders meer hebben. We delen bananen uit, die ze nog in de schil opeten, uit angst dat de andere kinderen er van eten. De leiding van het staatsweeshuis organiseert geen programma voor de kinderen. Er is 1 schommel voor c.a. 150 kinderen. Uit gemak zetten ze iedere avond de muziek hard, zodat de kinderen iedere avond disco hebben. Het meisje dat vertaalt, vertelt ons dat de leiding vaak dronken op bed ligt en dat de kinderen aan hun lot worden overgelaten. Nadat de kinderen gegeten hebben, mogen wij in hun slaapzalen kijken. Ze hebben nauwelijks kleren mee voor de twee maanden die ze hier verblijven. Het is donker, oud en het stinkt er. We worden er een beetje moedeloos van dat we zo weinig voor deze kids kunnen betekenen. Gelukkig kunnen we tijdens de rit naar het guesthouse en het napraten ’s avonds weer relativeren. Ondanks dat het heftig is hebben we het ook heel gezellig met elkaar en wordt er veel gelachen.

vrijdag 25 juli

2008-07-29T13:08:00.001+02:00

Vanmorgen zijn we in alle vroegte vetrokken vanaf het kerkplein in Ottoland naar Schiphol. Onze vlucht had een half uur vertraging, dus er is nog flink ingekocht aan boeken en sigaretten. Na een goede vlucht van ongeveer twee uur zijn we geland in Budapest. De mensen van Dorcas stonden daar al anderhalf uur op ons te wachten. Zij zijn vanmorgen nog eerder opgestaan dan wij, om ons hier op te halen! Buiten stonden er 2 busjes en een auto voor ons klaar en ook was er water geregeld voor onderweg. Een van de busjes heeft zelfs airco. Het is buiten erg warm en benauwd, het is meer dan 25 graden en af en toe is er een korte hoosbui. In de busjes is het stil, iedereen is erg moe omdat we zo vroeg zijn opgestaan. Onze chauffeur heet Istvar en dat is meteen ook alles wat we van hem weten, want hij spreekt verder geen woord Engels en wij geen woord Hongaars. Brigitte zit bij twee mensen in de auto die wel Engels spreken en zo komt ze alvast aan een hoop informatie.
Doordat we met busjes naar Oekraїne rijden krijgen we Hongarije goed te zien. En de binnenkant van onze ogen trouwens ook. De wegen in Hongarije zijn goed en van files hebben ze hier geen last. Het is sowieso een prachtig land, we vinden het erg op Frankrijk lijken, omdat het heel groen en uitgestrekt is en door alle zonnebloemvelden. Ze rijden hier iets gevaarlijker dan de gemiddelde Nederlandse weggebruiker, maar het gaat goed. Langs de weg staan bordjes dat hier geen trekkers, fietsen en paard en wagens mogen rijden, dat is ook iets anders dan we gewend zijn. In de buurt van de grens met Oekraїne worden de wegen slechter. We komen redelijk snel door de douane heen, met een half uurtje ongeveer. In ieder geval zijn het niet de beloofde twee uur wachten en dat is mooi. Het valt meteen op dat de weg slechter is en de huizen veel armoediger zijn dan voor de grensovergang. Na de grens blijkt het nog maar anderhalve kilometer rijden te zijn. Om 19:00 uur hebben we dan ook de plaats van bestemming bereikt. We denken het guesthouse gevonden te hebben en onze chauffeur is een kwartier bezig om op de bel te drukken, maar niemand doet open. Na drie telefoontjes blijkt waarom: het guesthouse is aan de overkant van de weg. Na aankomst zetten we onze koffers op de kamers en kunnen we meteen aanschuiven voor het avondeten: bonensoep en pasta met gekruid stoofvlees. Na het eten hebben we nog wat liedjes gezongen tot we het eetzaaltje moesten verlaten. We slapen hier op twee of drie persoonskamers, met tv (zo’n kastje dat ze in de seventies hadden) en douche en toilet. Ook is er nog een heuse ‘lounge’ met banken en een radio, waar ik nu helemaal relaxed dit stukje heb zitten schrijven.

Uitzwaaidienst zondag 20 juli jl.

2008-07-21T22:21:00.002+02:00

Uitzwaaidienst
A.s. vrijdag is het eindelijk zover. We gaan met een deel van de GJV en Brigitte - onze reisleidster - op reis. Voordat we vooruitblikken op de reis wil ik eerst even terugblikken. Want hoe is het eigenlijk allemaal begonnen? Op een GJV-avond d.d. 8 oktober 2006 verzorgden Ron Houweling en Jaco Vink als Jeugdouderlingen het onderwerp en dat ging over de talenten. Er werd die avond 500 euro op tafel gelegd. Wij gekregen de opdracht om daar meer van te maken. Dat leek ons een mooie uitdaging en dat zijn we gaan doen. Maar we moesten natuurlijk wel een doel hebben. Na ons te hebben verdiept in allerlei organisaties hebben we besloten om met Dorcas in zee te gaan. Bij Dorcas hebben we aangeven wat onze talenten zijn en zo kwamen zij met het idee om een kinderkamp te gaan organiseren en daar hebben we positief op gereageerd. Vanaf dat moment hebben we allerlei acties gehouden. Zoals de kalender- en wijnverkoop, fancy-fair, wc-rollen-actie, frituren in de tent van Ottoland, rommelmarkt, oppasservice en zo kan ik nog wel even doorgaan. Na elke actie stonden we weer versteld hoeveel geld het in het la’tje had gebracht. We vinden het heel bijzonder dat er zoveel geld uit eigen gemeente is binnen gekomen. Niet alleen via acties is er geld binnen gekomen maar ook via giften. Zowel van particulieren als van bedrijven. Iedereen die op welke wijze dan ook een steentje heeft bijgedragen om onze reis te kunnen verwezenlijken willen we via deze weg heel hartelijk bedanken! Zoals u op de geldmeter kunt zien hebben we €15.000 euro opgehaald. Dit is het bedrag dat we minimaal op moesten halen. Maar we hebben nog meer geld opgehaald, en wel: €2.000!Wat gaan we precies met dit geld doen en wat hebben we er al mee gedaan? De tickets en camping zijn ervan betaald en we hebben allerlei knutsel- en spelmaterialen gekocht welke momenteel onderweg zijn naar Hongarije. Met name de Action heeft dankzij dit project de afgelopen weken een top-omzet gedraaid. Het was heel bizar om met karren vol de winkel uit te komen en de reacties van mensen om ons heen te horen en zien. Toen Linda en ik door de winkel liepen hoorden we nogal eens achter ons rug: “Het zullen wel juffen zijn”. En dat klopt toevallig ook wel, maar dit keer kwamen niet voor de kinderen uit onze eigen klas. We hebben van alles gekocht en met een beetje creativiteit kunnen we de kinderen hiermee wel 2 weken vermaken, verwachten we ten minste. De activiteiten die we gaan doen zijn onder te verdelen in muziek, sport, spel, knutselen, bijbelverhaal met verwerking en diverse ontspannende avondactiviteiten zoals een kampvuur en film. Er is nog geld over waarmee we in Hongarije nog wat leuks met de kinderen kunnen doen. Bijvoorbeeld een dagje dierentuin of iets dergelijks. Wat een luxe…

A.s. vrijdag vertrekken we om 6:15 uur ’s morgens vanaf het kerkplein richting Schiphol en vervolgens naar Budapest. Vanaf daar gaan we met busjes naar Oekraïne. Daar verblijven we het weekend in een soort gasthuis van Dorcas om van daaruit de verschillende plaatsen te bezoeken waar onze kinderen wonen die meegaan op het zomerkamp. In dat weekend zien en horen we pas wie er mee gaan. Dat is voor ons momenteel nog een verrassing. Maandag 28 juli gaan we samen met de kinderen in een bus naar de Dorcas Camping in Debrecen in Hongarije waar we ze 2 weken lang laten genieten van een vakantie. Het kan zijn dat we op de camping nog kluswerk gaan doen, maar dat horen we dan ter plekke. Zaterdag 9 augustus vliegen we terug naar Nederland. We hopen rond 16:00 uur ’s middags weer op het kerkplein aan te komen. Als jullie ons op de heenreis willen uitzwaaien of op de terugreis willen verwelkomen zouden we dat natuurlijk heel leuk vinden.

Via de website van Dorcas houden we jullie op de hoogte van onze reis. http://www.dorcas.nl/ --> weblogs --> Hongarije 2.

Voorstellen reisleider Brigitte Makkinje

2008-07-10T14:32:00.003+02:00

Hoi! Ik zal me even voorstellen. Mijn naam is Brigitte, 29 jaar oud en ik woon in Amsterdam.
Daar geniet ik van het stadse leven en het fietsen over de grachten. Ik sport graag en vind het leuk om met vrienden en vriendinnen te eten en culturele dingen te ondernemen in de stad. Ik werk momenteel voor Stichting Antwoord en mag dit jaar de Hongarije reis begeleiden. Dat vind ik heel leuk. Vorig jaar ben ik in Rusland geweest en ben ik met weeskinderen op kamp geweest en heb ik een weeshuis voor gehandicapte kinderen bezocht. Ik vind het heel waardevol om dit voor de kinderen te doen die het minder goed hebben en hun een onbezorgde vakantie te geven. Daarnaast weet ik ook dat ik ook echt verrijkt zal worden door de glimlach die op de gezichten van de kinderen zullen verschijnen. Zij zijn vaak zo blij met heel weinig, daar kunnen wij westerlingen vaak nog heel wat van leren. Kortom: ik heb er zin in.

Voorstellen Linda Schouten

2008-06-18T23:23:00.001+02:00

Hoi ik ben Linda Schouten, 24 jaar en getrouwd met Durk. In mijn dagelijks leven ben ik lerares van groep 7/8. Ook geef ik club aan de kinderen uit de kerk en ben ik gymjuf in het dorp. Kortom ik ben gek op kinderen en vind het heerlijk om tijd met ze door te brengen. Tijdens deze vakantie wil ik er voor de kinderen zijn, ze laten voelen dat ze er mogen zijn. Ook vind ik het belangrijk dat de kinderen tijdens deze vakantie kind mogen zijn. Ze mogen genieten van alles wat ze meemaken tijdens deze twee weken.

Voorstellen Roderik Vliem

2008-06-18T23:03:00.002+02:00

Naam: Roderik Vliem
Leeftijd: 18
Woonplaats: Groot-Ammers
Opleiding: Mechatronica aan ROC asa Scutos Utrecht
Hobby’s: elektro, sleutelen aan brommers, scooters, enz.
Reden van deelname aan het project: waarom ik mee wil doen met dit project is vooral voor de ervaring. Het helpen van mensen/kinderen die het niet zo goed hebben als dat wij het hier in ons land hebben. Het kinderkamp lijkt mij vooral mooi om aan mee te werken omdat: je kinderen die in hun eigen thuis situatie niet ECHT kind kunnen zijn en op het kamp alles even achter zich kunnen laten en gewoon kind zijn zonder dat ze nog aan andere dingen moeten denken.

Voorstellen Esther van Bruchem

2008-06-18T23:01:00.003+02:00

Ik ben Esther van Bruchem, 22 lentes jong en kom uit Groot-Ammers. Ik ben leerkracht op “de Cirkel” - een school voor Zeer Moeilijk Lerende Kinderen – in Gorinchem. In mijn vrije tijd sport ik veel. Ik volleybal bij WIK-Univé Groot-Ammers en ben ook te vinden in de sportschool van ons dorp. Verder geef ik gymles aan 2 recreatiegroepen. Ook ben ik ben lid van de Gereformeerde Kerk in Ottoland en zit in het bestuur van onze jongerenvereniging “Immanuël”. Als vereniging hebben we besloten Dorcas te steunen en ons ook in praktische zin voor Dorcas in te zetten. Een kwaliteit van onze vereniging is het organiseren van leuke activiteiten voor kinderen/jongeren. Vandaar dat het idee is geopperd om een kamp/vakantie voor kinderen uit Oekraïne te organiseren. Op dit voorstel heb ik volmondig ‘ja’ gezegd. Want wat lijkt het me mooi om kinderen even echt kind te laten zijn! In juli mag ik dit gaan ervaren en ik heb er reuze veel zin in!

Voorstellen Martin Bons.

2008-06-18T22:58:00.001+02:00

Naam : Martin Bons.
Woonplaats:Brandwijk
Geboortedatum:17-01-1981
Beroep:Automonteur.
Hobby’s:Voetballen,slapen,lezen,rijden in mijn Austin mini ,rijden op mijn Triumph, filmpies kijken.
Motivatie voor deze reis: Een andere kant van Europa zien en wat nuttigs doen voor mensen die minder te besteden hebben dan wij.

Voorstellen Ilona de Groot

2008-06-18T22:56:00.003+02:00

Ik ben Ilona de Groot en woon samen met Corné in Brandwijk. Ben op dit moment druk bezig met klussen aan ons nieuwe huisje! Ik zit momenteel in de afrondfase van mijn studie Verpleegkundige en hoop volgend jaar aan men nieuwe studie te kunnen beginnen, moet geen probleem zijn.
Dagelijks of nachtelijks ben ik in Rotterdam te vinden waar ik als verpleegkundige werk bij het Leger des Heils.
In mijn vrije tijd ben ik graag creatief bezig en maak dan van alles en nog wat! Ik ben ook nog druk als coach en trainer van het G-team en volg op dit moment ook de cursus bij de KNVB! Met mooi weer ga ik graag naar het strand! Ik geef ook nog eens club aan kinderen van 7 tot 10 jaar!
Mijn motivatie om mee te gaan is omdat ik vind dat ieder kind recht heeft op vakantie, even onbezorgd genieten!

Voorstellen Corné Bons

2008-06-18T22:51:00.003+02:00

Ik ben Corné Bons, zoon van Dirk en Marjan Bons, broertje van Martin en Arjan Bons. Ik ben 25 lentes jong, 191 cm lang (volgens mij identiteitskaart) en de laatste keer dat ik op de weegschaal stond woog ik 87 KG. Zal nu wel wat meer zijn. Ik heb maandlenzen van de Eyewish (it was a little bit cheaper), draag meestal een spijkerbroek, sokken, T-shirt, onderbroek en niet te vergeten schoenen. Ik drink veel koffie tijdens mijn werk en als ik niet werk drink ik heel graag fruitsapjes of frisdranken. Mijn favoriete kleur is zwart en turquoise. Ik woon samen met mijn vriendin Ilona in Brandwijk. Werk: Ik werk als commercieel medewerker binnendienst op een export afdeling bij Flamco. Klinkt als een machtig leuke baan en dat is het ookJ! Hobbies: Voetballen, films kijken, boeken lezen en gezellig met men vriendin Ilona naar het strand of uit eten! Heb ik nu even geen tijd meer voor want ik ben nu druk bezig met klussen aan ons nieuwe paleisje. Club geven aan kinderen van 10-12 jaar bij onze kerk!
Motivatie: Ik vind het belangrijk en mooi dat wij deze kinderen een onbezorgde vakantie kunnen bezorgen! Ik denk dat het ook goed is om te zien hoe andere mensen leven en om te zien hoe goed we het hier hebben en daarmee tegelijk meer besef creëren over wat nu echt belangrijk is in dit leven! Lol maken met die kinderen is eigenlijk de hoofdreden maar klinkt allemaal wel wijs wat hiervoor staat tochJ?