Joob Taoism Blog

เรื่องของเต้าเตง (道教斗燈/斗首之簡介)

2010-06-26T17:32:00.001+07:00

วันนี้จะมาแนะนำเรื่อง เต้าเตง(斗燈) หรือ เต้าชิ้ว(斗首) ครับ เพราะปัจจุบันมีคนรู้เรื่องนี้น้อยและส่วนใหญ่จะไม่เข้าใจถึงจุดประสงค์ในการจุดเต้าเตง

ในการประกอบพิธีกรรมของเต๋านั้น ปกติแล้วเต้าเตงจะถูกปลุกเสกและจุดขึ้นในระหว่างพิธีกรรมการบูชาเต้าโบ้หง่วนกุน (斗母元君)และเทพเจ้าดาวเหนือทั้งเก้าหรือปักเต้ากิ้วหองซู่ฮกแชกุน (北斗九皇賜福星君) จุดประสงค์ในการปลุกเสกและจุดตะเกียงนั้น เพื่อเป็นการอธิฐานในการขับไล่สิ่งชั่วร้าย และบาปต่างๆ (消災解厄) อีกทั้งยังเป็นการขอพรให้บุพการีมีอายุยืนยาวอีกด้วย (延生長壽)

นอกจากเต้าเตงจะถูกใช้ในพิธีข้างต้นแล้ว ปัจจุบันมีพิธีกรรมต่างๆ ที่มักจะมีการจุดเต้าเต่งเพิ่มเติมดังนี้คือ พิธีขอพรในวันขึ้นปีใหม่จีน (新春祈福禮斗), พิธีขอพรในเรื่องของการศึกษาเล่าเรียนหรือการสอบแข่งขัน (文昌長智禮斗), พิธีขอพรในเรื่องการค้า (生意通順禮斗) และพิธีตามความเชื่ออื่นๆ

ในการปลุกเสกหรือการจุดเต้าเตงนั้น จะต้องกระทำโดยผู้ที่ได้รับการฝึกมาครับ หรือต้องเป็นนักพรตเต๋า ก่อนที่จะทำการปลุกเสกหรือจุดตะเกียงนั้น นักพรตจะต้องมีการรายงานบอกกล่าวชื่อ วันเกิด ที่อยู่ ของผู้เป็นเจ้าของเต้าเต่งต่อเทพเจ้า เพื่อเทพเจ้าจะได้รับรู้และมาร่วมประกอบพิธีครับ ดังนั้นข้อมูลเหล่านี้จะต้องเตรียมไว้ในนักพรตเต๋าครับ

เมื่อถึงวันที่เป็นมงคลแล้ว นักพรตเต๋าจะใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงประกอบพิธีที่เรียกว่า คายเต้า (開斗科儀) ซึ่งพิธีนี้นักพรตเต๋าจะทำการอัญเชิญเทพเจ้าที่เกี่ยวข้องมาร่วมประกอบพิธีและอ่านรายงานครับ ปัจจุบันจะไม่ค่อยพบการประกอบพิธีคายเต้านี้ครับ อาจเป็นเพราะมีนักพรตที่ได้รับการฝึกประกอบพิธีนี้มีน้อย หรือมีการบิดเบือนจนหายสาบสูญไป ก็เป็นไปได้ครับ...น่าเสียดายอย่างยิ่ง

ในการประกอบพิธรกรรมนั้น จะมีสิ่งของหลายอย่างที่จะต้องใช้ใส่ในเต้าเตง ซึ่งทั้งหมดจะต้องได้รับการปลุกเสกก่อนทั้้งสิ้น ก่อนที่พิธีกรรมนี้จะเสร็จสิ้น นักพรตเต๋าจะทำการอัญเชิญสิ่งของสุดท้ายนั้นคือ ไฟแห่งเทพ (丙丁火) เพื่อทำการจุดตะเกียงให้แสงสว่างและเพื่อขอให้อายุยืนยาว (光明延壽) ก็เป็นอันเสร็จพิธีกรรมนี้ครับ

สิ่งสำคัญคือเมื่อตะเกียงได้ถูกจุดขึ้นแล้วนั้น ต้องระวังไม่ให้ตะเกียงดับครับ และต้องดูแลเก็บเต้าเตงเป็นอย่างดีครับ

ขอบคุณภาพจาก 臺灣節慶之美 http://ttf.ncfta.gov.tw และ http://javewu.multiply.com

ลี้ซานหลิ่มจุ้ยไท่โปเสี่ยหยินต่งจื้อ - 閭山臨水太保舍人童子

2010-03-21T16:40:00.001+07:00

มีคนจำนวนไม่น้อยที่มีความสงสัยครับว่า ไท่โปเสี่ยหยิน (太保舍人) นี่มีความเป็นมาอย่างไร และทำไมถึงมีการบูชาเทพเจ้าองค์นี้ โดยเฉพาะในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และทางภาคใต้ของจีน

จริงๆแล้วนั้น ความเชื่อทางศาศนาเต๋าโดยเฉพาะทางนิกายใต้ (Southern Taoism) ถ้าพูดถึง ไท่โปเสี่ยหยิน จะหมายถึงกลุ่มเทพสองกลุ่มครับ คือ แชเหลงเส้งอ๋องไท่โปเสี่ยหยิน (青龍聖王太保舍人) ซึ่งก็คือลูกชายสองคนของเทพเจ้ามังกรเขียว หรือ แชเหลงเส้งอ๋อง (青龍聖王) ซึ่งมีที่มาและการนับถืออยู่บริเวณเมืองแต้จิ่วนั้นเองครับ (中國潮州)

ส่วนเทพเจ้าอีกหนึ่งกลุ่มจะเรียกว่า หลิ่มจุ้ยไท่โปเสี่ยหยิน (臨水太保舍人) ซึ่งกลุ่มนี้จะมีความสำคัญกับนักบวชเต๋านิกายลี้ซาน (道教閭山科儀) และจะมีการเชิญเทพกลุ่มนี้มาในการประกอบพิธีกรรมต่างๆ และเทพเจ้ากลุ่มนี้จะเป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดี ในบริเวณเมืองฮกจิว (中國福州) และไต้หวันครับ (台灣) และผมจะเล่าความเป็นมาของเทพกลุ่มนี้นะครับ ซึ่งเป็นลูกชายและลูกบุญธรรมของหลิ่มจุ้ยฮูหยินตันจิ่งโกว (臨水夫人陳靖姑)

ในปี ค.ศ.929 ตรงกับสมัยราชวงศ์ถัง (唐朝永和二年) ในวันที่เก้าเดือนห้าจีน (農曆五月初九日) ท่านตันจิ่งโกวได้ตั้งครรภ์บุตรชาย ในวันที่ทราบว่าได้ตั้งครรภ์นั้นเอง อาจารย์ของท่านคือ ท่านค้อจินหยินเทียนซือ (許遜天師) ได้สั่งห้ามมิให้ท่านตันจิ่งโกวเข้าร่วมหรือทำพิธีกรรมใดๆ หรือแสดงอิทธิฤทธิ์ในขณะที่กำลังตั้งครรภ์อยู่

ต่อมาในวันที่สิบสามเดือนแปดในปีเดียวกัน ท่านตันจิ่งโกวได้ทราบข่าวจากเพื่อนนักพรตเต๋าว่าได้มีปีศาจออกอาละวาดปล่อยไอปีศาจอยู่บริเวณแม่น้ำแปะเหลง (白龍江) ซึ่งปัจจุบันอยู่ในมณฑลก่านซู (位於中國甘肅省) จนชาวบ้านได้รับเดือดร้อนกันทั่ว หลังจากทราบข่าว ท่านตันจิ่งโกวได้รีบรุดไปยังแม่น้ำแปะเหลงทันทีทั้งทีตัวเองยังตั้งครรภ์อยู่

ในวันที่สิบห้าเดือดแปด ท่านได้มาถึงที่แม่น้ำแปะเหลงและรู้ได้ด้วยอำนาจวิเศษว่าปีศาจกำลังปล่อยไอปีศาจอยู่ที่ก้นแม่น้ำ ท่านจึงใช้ฤทธิ์วิเศษดำลงไปที่ก้นแม่น้ำเพื่อจะกำราบมัน ในขณะที่ท่านกำลังดำลงไปอยู่นั้น ท่านได้รู้สึกถึงกระแสน้ำที่กระทบกับท้องของท่าน ทำให้ท่านนึกขึ้นได้ว่าตัวเองตั้งครรภ์อยู่และท่านอาจารย์ค้อจินหยินก็สั่งห้ามมิให้แสดงอิทธิฤทธิ์ใดๆในช่วงนี้

แต่ด้วยความเมตตาต่อผู้คนที่ทนทุกข์ทรมาณจากไอปีศาจ ท่านก็จำใจต้องฝืนคำเตือนของอาจารย์ดำลงในน้ำต่อไปเพื่อปราบปีศาจ พร้อมทั้งกล่าวขอโทษลูกชายซึ่งอยู่ในครรภ์ของท่าน เมื่อท่านดำดิ่งลงมาถึงหน้าถ้ำใต้น้ำของปีศาจ ท่านก็ได้เสกกระบี่วิเศษเจ็ดดาว (七星劍) ทำการเข้าต่อสู้กับปีศาจอย่างเต็มสามารถ

ทันใดนั้นเอง ได้เกิดคลื่นยักษ์บนผิวแม่น้ำได้ได้คร่าชีวิตผู้คนที่อยู่บริเวณริมฝั่งตายไปเป็นอันมาก ท่านตันจิ่งโกวจึงได้เสกยันต์วิเศษเข้าสะกดปีศาจมังกรตนนี้ ปีศาจมังกรได้พ่ายแพ้ต่ออิทธิฤทธิ์ของตันจิ่งโกวและได้กลายร่างเดิมเป็นงูขาว (白蛇) แต่ในขณะที่ก่อนเจ้าปีศาจจะกลายร่างเดิม มันได้พ่นพิษเข้าใส่ท่านตันจิ่งโกว จนท่านหมดสติไป

เมื่อท่านตันจิ่งโกวฟื้นคืนสติมา ท่านพบว่าตัวเองตัวท่านอยู่ที่ เทียนกีฮู้ (金闕天機府 - เป็นสถานที่ที่เทียนซือ ปฏิบัติภาระกิจประจำวัน) โดยมีอาจารย์ค้อจินหยินเทียนซืออยู่ข้างๆ ท่านค้อเทียนซือได้กล่าวว่า ท่านตันจิ่งโกวนั้นได้สำเร็จบรรลุมรรคผลเป็นเทพในตอนที่ถูกปีศาจมังกรพ่นพิษใส่จนเสียชีวิตนั้นเอง และท่านค้อเทียนซือได้นำวิญญาณ (元神 - หง่วนสิน) มายังโลกสวรรค์แห่งนี้ อีกทั้งอาจารย์ยังบอกด้วยว่า ท่านตันจิ่งโกวนั้นได้แท้งลูกในขณะต่อสู้อีกด้วย ท่านตันจิ่งโกวรู้สึกว่าตัวเองผิดและไม่ได้ดูแลลูกที่ยังไม่ได้คลอดจนต้องมาสังเวชชีวิตลง

ท่านค้อเทียนซือเห็นท่านตันจิ่งโกวเสียใจ จึงได้กล่าวว่า ในอีกแปดปีข้างหน้า ตันจิ่งโกวจะได้พบลูกชายอีกครั้งในเมืองห้องโต (酆都城) เพราะหลังจากที่ตันจิ่งโกวแท้งบุตรชาย ท่านค้อเทียนซือได้นำวิญญาณของเด็กชายนั้นไปไว้ที่เมืองห้องโตโดยให้ไปเกิดในครอบครัวของข้าราชการแซ่เปาและแซ่แปะ (包白雙判官) ท่านตันจิ่งโกวรู้สึกดีใจและสำนึกในพระคุณของอาจารย์ค้อเทียนซือเป็นอย่างมาก และได้ตั้งใจบำเพ็ญเพียร พร้อมกันนี้ท่านได้ทำหน้าที่ในการคุ้มครองผู้หญิงที่กำลังตั้งครรภ์และลูกในครรภ์ จากอันตรายต่างๆ, พลังที่ชั่วร้าย และจากปีศาจต่างๆ (發願為護童監生) อย่างเต็มความสามารถและเมตตา

ในปี ค.ศ.936 วันที่สิบห้าเดือนเจ็ดจีน ซึ่งครบกำหนดแปดปี ท่านตันจิ่งโกวได้เดินทางไปยังเมืองห้องโต จนถึงวันที่สิบห้าเดือนแปดท่านก็ได้เดินทางถึงเมืองห้องโตและได้พบกับเด็กชายคนหนึ่ง ท่านเข้าใจว่าเด็กชายคนนี้ต้องเป็นบุตรชายของท่านกลับมาเกิดแน่ๆ ท่านจึงเดินเข้าไปเพื่อทำการไต่ถาม แต่มิทันที่ท่านจะเอ๋ยคำพูดขึ้น เด็กชายนั้นก็ได้กล่าวขึ้นว่า “ท่านคือ ตันจิ่งโกว และเข้าเมืองห้องโตมาเพื่อตามหาลูกชายของท่าน” ตันจิ่งโกวรู้สึกทึ่งและประหลาดใจในตัวเด็กชายมาก เด็กชายได้แนะนำตนเองว่า ชื่อ เปาต้าเที๊ยะ (包打聽) เป็นบุตรบุญธรรมของท่านเจ้าหน้าที่เปา (包判官) ตันจิ่งโกวจึงอุ้มเด็กชายขึ้นและได้ให้นำทางเพื่อตามหาบุตรชายของตน

เนื่องจากพ่อแม่ของเปาต้าเที๊ยะเสียชีวิตตั้งแต่เขายังเล็กมาก ทำให้ไม่ได้รับความรักจากแม่ ในขณะที่ตันจิ่งโกวอุ้มนั้น ทำให้เปาต้าเที๊ยะรู้สึกถึงความรักความอบอุ่นจากแม่ และคิดในใจว่าเราอยากจะมีแม่ที่อบอุ่มเหมือนตันจิ่งโกว ในขณะเดียวกันด้วยญาณอันวิเศษ ตันจิ่งโกวก็สามารถรับรู้ความปราถนาในใจของเด็กชายน้อยและได้มองตาเด็กชายน้อยพร้อมกับพยักหน้าเป็นเชิงตอบรับ และยิ้มให้อย่างอบอุ่น

เมื่อทั้งสองมาถึงหน้าที่ทำการเจ้าหน้าเปา ได้เห็นเด็กชายสองคนกำลังทะเลาะกันอยู่บนถนน เปาต้าเที๊ยะได้ตะโกนให้เด็กชายที่สวมชุดสีขาวหยุดต่อยตี และได้เรียกเด็กชายอีกคนที่ใส่ชุดอย่างคุณชายเพื่อเข้ามาหาพบแม่ เมื่อตันจิ้งโกวได้ยินเช่นนั้นก็ ตกใจยืนแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น ตรงหน้าเด็กชายที่สวมใส่ชุดอย่างคุณชายนั้นเอง

หลังจากที่นิ่งไปครู่หนึ่ง เปาต้าเที๊ยะก็พยักหน้าเป็นสัญญาณให้ตันจิ้งโกวทราบว่า เด็กผู้ชายคนนั้นแหละคือลูกของท่าน น้ำตาของท่านตันจิ้งโกวก็หลั่งออกมาด้วยความดีใจ พร้อมกันนั้นเด็กชายในชุดคุณชาย ก็วิ่งเข้าโผกอดและเรียกตัยจิ้งโกวว่าแม่ ทั้งสองแม่ลูกกอดกันด้วยความตื้นตันใจ หลังจากที่พลัดพรากจากกันถึงแปดปีเต็ม

ขณะที่สองแม่ลูกกำลังชื่นชมกันอยู่นั้น เจ้าหน้าที่เปา และเจ้าหน้าที่แปะก็ได้มาถึงที่ตรงนั้นพอดี และได้บอกแก่ตันจิ่งโกวว่า เด็กชายลูกของท่านชื่อว่า เลาฉอง (劉聰) โดยค้อจินหยินนำมาให้เราสองคนเลี้ยงดูเป็นอย่างดีเมื่อแปดปีที่แล้ว ตันจิ้งโกวกล่าวขอบคุณคนทั้งสอง

ในขณะที่ตันจิ้งโกวและเจ้าหน้าที่ทั้งสองสนทนาอยู่นั้น เปาต้าเที๊ยะและเด็กชายในชุดสีขาว ชื่อว่า แปะก้ามเส้ง(白感生) ซึ่งเป็นบุตรบุุญธรรมของเจ้าหน้าที่แปะ(白判官) ก็ได้สะอึกสะอื้นเมื่อได้ยินผู้ใหญ่ทั้งสามกล่าวถึงอดีตของเด็กทั้งสอง

แปะก้ามเส้ง บุตรของคู่รักแห่งเมืองฮกจิว (福州市)

วันหนึ่งขณะที่บิดาของแปะก้ามเส้งออกไปทำไร่ตามปกติ ก็ได้ถูกงูพิษกัดตาย เมื่อมารดาของแปะก้ามเส้งรู้ข่าว ก็เสียใจเป็นอันมากและได้กระโดดน้ำฆ่าตัวตายตามสามีไป ทำให้แปะก้ามเส้งต้องกำพร้าพ่อและแม่

เมื่อแปะก้ามเส้งอายุได้ห้าขวบ เกิดภัยแล้งอย่างหนักจนผู้คนล้มตาย ส่วนที่มีชีวิตอยู่ก็อพยพไปตั้งถิ่นฐานใหม่จนหมดสิ้น แปะก้านเส้งต้องกระเสือกกระสนดิ้นรนหาอาหารมาประทังชีวิตอย่างยากลำบาก วันหนึ่งแปะก้านเส้งเห็นสุนัขกำลังแทะกระดูกจึงได้เข้าแย่งชิงมาเพื่อจะหาเศษเนื้อที่พอติดกระดูกอยู่บ้าง เมื่อได้กระดูกมา ด้วยความหิวโหยจึงรีบกัดกระดูกชิ้นนั้นจนทำให้กระดูกติดคอหายใจไม่ออก แปะก้านเส้งเสียชีวิตในทันที

วิญญาณของแปะก้านเส้ง (元神) ล่องลอยอยู่ ณ ที่แห่งนั้น และได้ถูกเจ้าหน้าที่แปะนำวิญญาณกลับไปยังเมืองห้องโต ในขณะที่ท่านออกราชการและทำการตรวจตราภัยแล้ง ณ บ้านเกิดของแปะก้ามเส้ง เมื่อกลับไปยังเมืองห้องโต เจ้าหน้าที่แปะได้ปล่อยวิญญาณและให้คืนร่างเดิม เจ้าหน้าที่แปะมองดูร่างของแปะก้ามเส้งด้วยความสงสาร และได้รับไว้เป็นบุตรบุญธรรม พร้อมทั้งให้รอแม่บุญธรรมที่แท้จริงมารับไป ซึ่งก็คือ ท่านตันจิ้งโกวนั้นเอง

ท่านตันจิ้งโกวจึงได้รับเด็กทั้งสองเป็นบุตรบุญธรรมและได้นำทั้งสองกลับไปที่ลี้ซาน (閭山) เพื่อบำเพ็ญเต๋าด้วย ซึ่งก็ได้รับการอนุญาติจากเจ้าหน้าที่ทั้งสองเป็นอย่างดี

ก่อนที่ตันจิ้งโกวและเด็กชายทั้งสามจะออกเดินทางไปยังลี้ซาน ค้อเทียนซือก็ได้ปรากฎกายขึ้น ณ เมืองห้องโต และประกาศว่าได้มีโองการสวรรค์แต่งตั้งเจ้าหน้าที่เปาและเจ้าหน้าแปะทั้งสองคน ขึ้นเป็นหัวหน้าเจ้าหน้าที่บันทึกอักษร และให้ไปทำหน้าที่ช่วยตั้งงักไต่เต่ (東嶽大帝) ที่เขาไท่ซาน (泰山) ในการดูแลหีบวิญญาณด้วย (受生庫)

ส่วนตันจิ้งโกวนั้นได้รับการแต่งตั้งให้เป็น ผ้อฮั้วเผียกเห่ไท่โห่วโปต่งจูเส้งเซียวหุยกิ่วเส่หง่วนกุน(普化碧霞太后保童註生昭惠救世元君)

ลูกชายของตันจิ้งโกว เลาฉอง ได้รับการแต่งตั้งเป็น เหลงย่องไท่โปส่ำเสี่ยหยิน (靈勇太保三舍人)

ลูกบุญธรรมคนโต เปาต้าเที๊ยะ ได้รับการแต่งตั้งเป็น อิ้นหยองไท่โปเปาเสี่ยหยิน (引陽太保包舍人)

ลูกบุญธรรมคนที่สอง แปะก้านเส้ง ได้รับการแต่งตั้งเป็น ถ้องหมีไท่โปแปะเสี่ยหยิน (通冥太保白舍人)

เด็กชายทั้งสามคนได้รับมอบหน้าที่ในการช่วยเหลือตันจิ้งโกว ในการช่วยเหลือวิญญาณต่างๆ และปกป้องเด็กที่อยู่ในครรภ์ และทำหน้าที่ในการนำวิญญาณของเด็กที่เสียชีวิตในครรภ์ไปยังสวนดอกไม้ (花園) เพื่อรอการเกิดใหม่ต่อไป

หลังจากที่ได้ประกาศเสร็จสิ้นแล้ว ค้อจินหยินก็ได้นำตันจิ้งโกวและเด็กชายทั้งสามกลับไปยังเขาลี้ซาน

ปัจจุบันในเมืองฮกจิว (ฟูโจว ในสำเนียงจีนกลาง) ในมณฑลฮกเกี่ยน ยังมีการเล่าขานเรื่องราวนี้อยู่ โดยทุกๆปี เมื่อมีงานเฉลิมฉลอง คนที่นับถือศาสนาเต๋าได้พากันไปที่ศาลเจ้าของตันจิ้งโกวเพื่อทำการบูชาเทพเจ้าเด็กทั้งสามองค์นี้

สำหรับเปาต้าเที๊ยะ จะมีการเฉลิมฉลองกันในวันที่14 เดือน 5 จีน (農曆五月十四日)
สำหรับแปะก้านเส้ง จะมีการเฉลิมฉลองกันในวันที่13 เดือน3 จีน (農曆三月十三日)
ส่วนเลาฉอง จะมีการเฉลิมฉลองกันในวันที่ 9 เดือน5 จีน (農曆五月初九日- ซึ่งตรงกับวันที่ท่านตันจิ้งโกวตั้งครรภ์ครับ)

กิมกะสิน - 九天巡狩金甲神

2010-03-18T19:27:00.000+07:00

ในคติความเชื่อตามศาสนาเต๋านั้น กิมกะสิน หรือ ขุนพลสวรรค์เกราะทอง จะรู้จักกันในฐานะของขุนพลผู้พิทักษ์ของเทพเจ้าหยกหองไต่เทียนจุน (玉皇大天尊) หรือในฐานะของผู้ช่วยของส่ำเช้งนั้นเอง (三清道祖)

ภาระกิจของเทพเจ้ากิมกังสินในคติความเชื่อศาสนาเต๋า

จากบันทึกที่ปรากฎในการทำพิธีกรรมทางเต๋านั้น กิมกังสิน คือหนึ่งในเทพเจ้าที่มีความสำคัญ และต้องทำการอัญเชิญมาสถิตย์ ก่อนจะเริ่มทำพิธีใดๆ โดยเทพเจ้ากิมกังสินจะได้รับการอัญเชิญมาเพื่อดูแลในเรื่องขอการแจ้งฎีกาหรือบอกล่าวให้โลกแห่งเทพได้รับรู้ โดยเฉพาะหยกหองไต่เทียนจุน หรือ ส่ำเช้งโตจ้อ และนอกจากนี้ กิมกังสินยังมีหน้าที่ในการประกาศราชโองการต่างๆจากหยกหองไต่เทียนจุน หรือ ส่ำเช้งโตจ้อให้โลกแห่งเทพและโลกมนุษย์ได้รับรู้อีกด้วย
บางครั้งเราจะเห็นกิมกังสินอยู่คู่กันกับ จูบุ๋นกง (朱文公) หรือ ขุนพลสวรรค์กังฮุยเจียด (江飛捷仙官) เพราะเทพทั้งสามนี้มีหน้าที่ดูแลเรื่องงานเอกสารต่างๆโดยตรงครับ

ความเป็นมาของเทพเจ้ากิมกังสิน

ได้มีการบันทึกไว้ว่า กิมกังสินนั้นคือรูปแบบหนึ่งของพลังงานธาตุทองที่เกิดขึ้นในขณะที่เริ่มมีการแยกระหว่างโลกและสวรรค์เมื่อครั้งอดีตกาล และเมื่อมีการอุบัติขึ้นของกิมกังสินในตอนเริ่มแรกนั้น ท่านยังได้รับการแต่งตั้งบรรดาศักดิ์ในโลกของเทพเจ้าด้วย แต่ก็มีเรื่องเล่ากันว่า บรรดาศักดิ์ของท่านโดยถอดโดยไซอ๋องโบ้ (瑤池金母) และโดนให้ลงมาเกิดใหม่บนโลกมนุษย์ ด้วยเรื่องราวนี้ทำให้เชื่อกันว่านักบวชเต๋ามักจะไม่วางรูปเคารพของเทพเจ้าไซอ๋องโบ้ และกิมกังสินติดกันหรือใกล้กันครับ และชาวจีนก็ยังเชื่ออีกว่าแมลงเต่าทองคือร่างของกิมกังสินที่ลงมาเกิดในโลกมนุษย์ในตอนนั้นอีกด้วยครับ

กิมกังสินกับประวัติศาสตร์จีน

ได้ปรากฎร่องรอยของกิมกังสินในประวัติศาสตร์จีน มาตลอดตั้งแต่สมัยของอึ่งเต่ (黃帝), สมัยราชวงศ์ถัง, สมัยราชวงศ์ซ้อง, สมัยราชวงศ์หมิง หรือแม้นกระทั่งในสมัยราชวงศ์ชิงนี่เอง และที่เป็นเรื่องเล่ากันอย่างเพร่หลาย คือในสมัยหมิง หลังจากปฐมจักรพรรดิจูหยวนจาง (明太祖朱元璋) สถาปนาราชวงศ์หมิง จูหยวนจางก็ต้องการจะสร้างพระราชวัง และได้ให้ช่างทำการเขียนแบบราชวังใหม่ขึ้น แต่จนแล้วจนรอดแบบพระราชวังใหม่ก็ยังไม่เป็นที่ถูกใจของจูหยวนจางเลย คืนหนึ่งจูหยวนจางได้มองไปบนท้องฟ้าและเห็นดาวดวงหนึ่งประกายเป็นแสงสีทองอร่าม จูหยวนจางเลยอธิฐานให้ดาวประกายทองดวงนั้นช่วยท่านสร้างวังให้สำเร็จ

หลังคำอธิฐานได้ปรากฎมีลำแสงสีทองพุ่งลงมาจากท้องฟ้า ตกลงเบื้องหน้าของจูหยวนจาง และอันตรธานหายไป รุ่งขึ้นจูหยวนจางและอำมาตย์เล่าแปะอุ่น (劉伯溫) ได้ออกตรวจความพร้อมในการสร้างวัง เล่าแปะอุ่นได้มองเห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังก้มคำนวนด้วยลูกคิดอยู่ แต่เมื่อเล่าแปะอุ่นเดินเข้าไปใกล้ เด็กหนุ่มก็อันตรธานหายไปเหลือไว้แต่ลูกคิดวางอยู่ เมื่อเล่าแปะอุ่นก้มลงจะหยิบลูกคิดขึ้นมา ลูกคิดอันนั้นก็จมหายลงไปในดิน

คืนนั้นเองจูหยวนจางก็ฝันเห็นแบบของพระราชวังใหม่ และหลังจากที่ตื่นก็รีบให้ช่างวาดแบบตามที่ได้เห็นในฝัน และให้ใช้ในการก่อสร้าง หลังที่ได้ก่อสร้างพระราชวังตามแบบที่เห็นในฝันจนแล้วเสร็จ อำมาตย์เล่าแปะอุ่นก็ประหลาดใจมาก เพราะรูปร่างของพระราชวังนั้น เหมือนกับลูกคิดที่ตนเคยเห็นและจะก้มเก็บแต่จมลงไปในดินเสียแล้ว

เรื่องราวนี้ได้ถูกเล่าขานกัน และทำให้ชาวบ้านต่างเชื่อกันว่าพระราชวังของราชวงศ์หมิงนั้น ได้ถูกสร้างขึ้นโดยการช่วยเหลือของกิมกังสินนั้นเอง

การบูชากิมกังสิน

บันทึกกล่าวว่า วันขึ้น 2 ค่ำเดือน 8 ตามปฏิทินจีน (農曆八月初二日) คือวันเฉลิมฉลองวันเกิดของเทพเจ้ากิมกังสิน

กิมกังสินโปก่อ - 金甲神寶誥 (บทสวดสรรเสริญเทพกิมกังสิน)

九天巡狩金甲神寶誥
Jiu Tian Xun Shou Jin Jia Shen Bao Gao (Praise Mantra)

至心皈命禮。
Zhi Xin Gui Ming Li
九天金闕殿。玉皇御前將。
Jiu Tian Jin Que Dian. Yu Huang Yu Qian Jiang
青鋒常守駕。威猛滅穢氛。
Qing Feng Chang Shou Jia. Wei Meng Mie Hui Fen
聖旨傳達出天門。
Sheng Zhi Chuan Da Chu Tian Men
驅行麒麟步天下。
Qu Xing Qi Lin Bu Tian Xia
素面丹脣。金甲披身。
Su Mian Dan Chun. Jin Jia Pi Shen
珠冠瓊花。敕封大神。
Zhu Guan Qiong Hua. Che Feng Da Shen
凡有上奏書必達。
Fan You Zou Shu Bi Da
狀帖投進不移漏。
Zhuan Tie Tou Jin Bu Yi Lou
唐顯聖跡。太宗駕前。
Tang Xian Sheng Ji. Tai Zong Jia Qian
宋有記載。書於宮中。
Song You Ji Zai. Shu Yu Gong Zhong
明相伯溫。觀解事疑。
Ming Xiang Bo Wen. Guan Jie Shi Yi
至剛至勇。至仁至威。
Zhi Gang Zhi Yong. Zhi Ren Zhi Wei
九天巡狩傳達使。
Jiu Tian Xun Shou Chuan Da Shi
三界無拘金甲神。
San Jie Wu Ju Jin Jia Shen

อ้างอิง: http://javewu.multiply.com/photos/album/625/625

ออบิ่นซาม้า - 黑面三媽

2010-01-29T13:42:00.002+07:00

ออบิ่นซาม้า (黑面三媽) หรือ เที้ยนซ่งเส้งโบ้ม้าจ้อ (天上聖母媽祖) หน้าดำนั้นเองครับ มีหลายคนสงสัยว่าทำไมม้าจ้อถึงหน้าดำ ทำให้เกิดความเข้าใจต่างๆกันไปมากมายครับ เช่น หน้าที่ดำนั้นเกิดจากควันธูปควันเทียนที่รมจนทำให้หน้าท่านดำ บ้างก็ว่าที่หน้าดำเพราะเกิดจากยางไม้ที่แกะกิมสิ้นไหลออกมา หรือบ้างก็ว่ากิมสิ้นตกลงไปในทะเลทำให้หน้าดำไปเลยก็มีครับ แต่จริงๆแล้วประวัติตำนานของ ออบิ่นซาม้า นั้นมีบันทึกและเชื่อกันมาแบบนี้ครับ

ปีหนึ่งในสมัยราชวงศ์หมิง ในขณะที่ม้าจ้อกำลังโปรดสัตว์ต่างๆตามปกติอยู่นั้น เชียนลี้ง้าน (千里眼) และซุนฮองหนี้ (順風耳) ได้แจ้งว่ามีหมอกดำปกคลุมเป็นที่ผิดสังเกตุ บริเวณเขาบู๊อีซาน (武夷山 - ปัจจุบันภูเขานี้มีชื่อเสียงเรื่องชาฮกเกี่ยนมาก) เมืองฮกเกี่ยน (中國福建省) ทันใดนั้นม้าจ้อและบริวารทั้งสองก็รีบตรงไปที่บู๊อีซานทันที

เมื่อถึงบริเวณภูเขา ม้าจ้อได้แปลงกายเป็นสาวชาวบ้านเพื่อสามารถเข้าไปตรวจสอบได้ใกล้ชิด และได้ใช้อิทธิฤทธิ์เรียกเทพเจ้าที่ (土地神) มาเพื่อไต่ถามถึงเหตุการณ์ดังกล่าว เทพเจ้าที่ได้กล่าวว่า ไม่กี่เดือนที่ผ่านมานี้ ได้มีพายุฟ้าคะนองและมีปีศาจซึ่งมีกายเป็นสีดำทะมึนพุ่งลงมาจากฟ้าเข้าไปอยู่ในถ้ำแห่งหนึ่งในภูเขาบู๊อีซาน และหลังจากนั้นก็เกิดหมอกควันสีดำผวยพุ่งออกมาปกคลุมท้องฟ้าทั้งภูเขาบู๊อีและเมืองฮกเกี่ยน ชาวบ้านที่มาทำไร่บริเวณภูเขาที่หายใจเอาควันสีดำเข้าไป ก็ทำให้ใบหน้าของพวกเขากลายเป็นสีดำสนิท จนชาวบ้านหวาดกลัวและไม่กล้าเข้ามาทำไร่ไถนาบริเวณภูเขาอีก จนทำให้เกิดความวุ่นวายและเดือนร้อนกันไปทั่ว

ม้าจ้อออกคำสั่งให้เชียนลี้ง้านและซุนฮองหนี้ เฝ้าคุ้มกันอยู่บนอากาศ ส่วนม้าจ้อก็เดินเท้าขึ้นภูเขาเพื่อจะล่อจับปีศาจ เพื่อมิให้ผิดสังเกตุ ม้าจ้อได้ใช้อิทธิฤทธิ์เสกหน้าตัวเองให้เป็นสีดำเพื่อให้ปีศาจไม่สงสัย เมื่อมาถึงปากถ้ำ ได้เกิดควันสีดำผวยพุ่งออกมาเพื่อเข้ามาทำร้ายม้าจ้อ ทันใดนั้นม้าจ้อได้กลับกลายเป็นร่างเดิมของท่าน และได้เข้าต่อสู้กับปีศาจควันดำนั้น แต่ด้วยอิทธิฤทธิ์เทพสวรรค์ของม้าจ้อ เจ้าปีศาจมิอาจที่จะเอาชนะได้ และกำลังจะหลบหนีเข้าไปในถ้ำ ขณะนั้นเองเชียนลี้ง้านและซุนฮองหนี้ก็เข้ามาช่วยม้าจ้อจับตัวปีศาจควันดำนั้นได้

หลังจากปีศาจควันดำโดนจับได้ ก็กลายร่างมาเป็นร่างเดิมของมัน ซึ่งก็คือปีศาจเต่าดำนั้นเอง และต่อมาปีศาจเต่าดำตนนี้ก็ขอติดตามม้าจ้อ ไปช่วยโปรดสัตว์โดยเฉพาะเวลาที่ม้าจ้อท่องเที่ยวไปในท้องมหาสมุทร ตั้งแต่นั้นมา

หลังจากที่เหตุการณ์ที่ม้าจ้อช่วยเหลือชาวบ้านด้วยการปราบปีศาจเต่าดำในครั้งนั้น ชาวบ้านได้เกิดศรัทธาและได้ทำรูปเคารพเป็นรูปม้าจ้อหน้าดำ และเหยีบอยู่บนเต่าดำ เพื่อสักการะบูชา และระลึกถึงบุญคุณของม้าจ้อตั้งแต่นั้นมา

โค้วจินหยินก่ำเที้ยนไต่เต่โปอั่ว - 感天大帝許遜寶誥

2009-11-29T20:24:00.000+07:00

感天大帝許遜寶誥(之一)　

至心皈命禮

混元始祖。一炁分真。多劫之前。積修至道。　

勤苦備悉。經緯愈深。萬法千門。罔不斯歷。　

救災拔難。除害蕩妖。功濟生靈。名高玉籍。　

眾真推仰。宜有甄陞。大悲大願。大孝大仁。

九州都仙太史。高明大使。雷霆泰省天樞伏魔上相。

至道玄應。神功妙濟。掌九天司職。太一定命。注生真君。

三天按察都檢校。普奏諫議大夫。天醫大帝。

萬劫度人祖師。淨明普化天尊。

感天大帝許遜寶誥(之二)　

至心皈命禮

玉虛候相。金闕真仙。教啟閭山。開不二法門之號。

靈通寰宇。統五雷風火之尊。揮劍斬蛟。救萬民于江畔。

拯災散榖。得大道于山中。綏靖冥陽。神鬼共欽恩澤。

殄滅魔怪。天人同慶安寧。運無量之神通。週巡碧落。

救寰古之浩劫。拜禱丹墀。謢國保民。廟貌長存萬古。

匡時救苦。心香永祝千秋。

大悲大愿。大聖大慈。

閭山五雷風火院。玄靈法主。旌陽真君。

บุ๋นเเชียงเต้กุนโปอั่ว - 文昌帝君寶誥

2009-11-29T20:05:00.000+07:00

文昌帝君寶誥

志心皈命禮。
不驕樂境。玉真慶宮。　
現九十八化之行藏。　
顯億千萬種之神異。　
飛鸞開化於在在。　
如意救劫於生生。　
至孝至仁。　
功存乎道儒釋教。　
不驕不樂。　
職盡乎天地水官。　
功德難量。威靈莫測。　
大悲大願。大聖大慈。　
九天輔元。開化主宰。　
司祿職貢真君。　
七曲靈應。
保德宏仁大帝。
談經演教。消劫行化。　
更生永命天尊。

อ๋องเหลงกวนโปอั่ว - 王靈官寶誥

2009-11-29T19:27:00.001+07:00

火車雷公王靈官寶誥

志心皈命禮。

先天主將。一氣神君。

都天糾察大靈官。

三界無私猛烈將。

金睛朱髮。

號三五火車雷公。

鳳嘴銀牙。

統兵百萬貔貅神將。

飛騰雲霧。號令雷霆。

降雨開晴。驅邪治病。

觀過錯於一十二年。

受命玉帝。

積功勳於百千萬種。

誓佐祖師。至剛至勇。

濟死濟生。方方闡教。

處處開壇。

太乙雷聲應化天尊。

กัวจื่ออี๋ - 郭子儀 ตอนที่ 3 ชัยชนะครั้งแรก

2009-11-06T14:56:00.005+07:00

ชัยชนะครั้งแรก

ด่านถงก้วน - ภาพนี้ตีพิมพ์ประมาณต้นปี ค.ศ.1946

มี การบันทึกเกี่ยวกับตัวกัวจื่ออี๋น้อยมาก ก่อนเกิดเหตุการณ์กบถอันสื่อ เพราะชื่อเสียงของท่านกัวจื่ออี๋ เริ่มมีปรากฎในหลักฐานต่างๆก็ในช่วงเกิดการกบถนี้เอง

ช่วงเวลาที่เกิดกบถอันซื่อในปี ค.ศ.755 กัวจื่ออี๋ ได้รับมอบหมายให้ป้องกันด่านถงก้วน (潼關-ปัจจุบันอยู่บริเวณเมืองเว่ยหนาน 渭南 มณฑลส่านซี 陕西) ซึ่งเป็นจุดยุทธศาสตร์ที่สำคัญของชายแดนในตอนนั้น กองทัพกบถของอันลู่ซาน (安禄山)ยก กำลังมาถึงหนึ่งหมื่นคน ซึ่งเป็นถือได้ว่าเป็นทัพขนาดใหญ่เลยทีเดียว ทัพของอันลู่ซานเหนื่อยล้าจากการเดินทางและได้ตั้งค่ายอยู่หน้าด่าน

กัว จื่ออี๋ไม่ปล่อยให้โอกาสดีเช่นนี้พลาดไป จึงใช้สถานการณ์ที่ได้เปรียบนี้ ปลุกขวัญและกำลังใจของทหารตนให้มีความฮึกเหิม ต่อสู้กับฝ่ายกบถเพื่อปกป้องครอบครัวของตน ปกป้องด่านถงก้วน และปกป้องนครฉางอันซึ่งเป็นเมืองหลวงในขณะนั้น ในระยะเวลาไม่กี่วัน ทัพของกัวจื่ออี๋ได้ฆ่าทหารของทัพกบถอันลู่ซานได้ถึงเจ็ดพันนาย ใน ”สนามรบชิงปี่” และได้จับทหารกบถเป็นเชลยได้เป็นจำนวนมาก ทำให้ท่านกัวจื่ออี๋ได้รับชัยชนะอันยิ่งใหญ่เป็นครั้งแรกของท่าน

ต่อมาในปี ค.ศ.756 เมืองฉางอันล่มสลาย เพราะการโกงกินขายชาติของขุนนางหยางกั๋วจง(楊國忠)และพวก ทำให้จักรพรรดิถังเสวียนจง (唐玄宗) ต้องระเหเร่ร่อนทิ้งเมืองฉางอัน (長安) หนีไปเมืองเฉิงตูไปพร้อมกับทหารองครักษ์ และสนมหยางกุ้ยเฟย (楊貴妃) ต่อมาหยางกั๋วจงและพวกโดนทหารฝ่ายจักรพรรดิถังสวนจงจับได้และฆ่าเสีย รวมไปถึงจักรพรรดิถังสวนจงก็โดนทหารกดดันจนต้องลงโทษสนมหยางกุ้ยเฟยด้วยการ ให้ผูกคอตาย

จักรพรรดิถังเสวียนจง

เรื่อง ที่ถังเวียนจงต้องทิ้งเมืองหลวงนั้น เป็นเรื่องที่หน้าขายหน้าเป็นที่สุดครับ และหยางกั๋วจงได้สร้างความโกรธแค้นให้กับชาวเมืองฉางอัน และข้าราชการทั้งบู้ทั้งบุ๋นในตอนนั้นอย่างมาก ประวัติศาสตร์ตอนนี้มีมาทำเป็นหนังและงิ้วมากมายครับ รวมไปถึงเรื่องราวของหยางกุ้ยเฟยด้วย

ในเวลาเดียวกันนั้น กัวจื่ออี๋ต้องประจัญหน้ากับรับมือกับทัพของกบถถึงหนึ่งแสนนาย ซึ่งนำทัพสื่อซือหมิง (史思明) ใน ขณะที่กองทัพของกัวจื่ออี๋มีเพียงทหารแค่หนึ่งหมื่นนายเท่านั้น กัวจื่ออี๋วางแผนประวิงเวลาเพื่อรอกองทัพหนุนจากเมืองหลวง โดยวางแผนลวงต่างๆ เพื่อสร้างความสับสนแก่ซื่อซือหมิง ทำให้ไม่กล้าเข้าปะทะกับกัวจื่ออี๋ ด้วยแผนการนี้กัวจื่ออี๋สามารถซื้อเวลาได้ถึงสี่สิบวันเลยทีเดียว

ในเวลานั้นเอง กองทัพหนุนจากเมืองหลวงนำโดยแม่ทัพหลี่กวงปี้ (李光弼) นำ ทหารถังเก้าหมื่นนายตามมาสบทบ จึงทำการปะทะกับทัพกบถ และทำให้ทัพกบถสูญเสียทั้งสิ้นหนึ่งแสนนาย ส่วนกองทัพถังก็เสียหายไม่น้อย ส่วนสื่อซือหมิงถอยทัพที่เหลือเพียงน้อยนิด ถอยไปเลียแผลที่เมืองฟ่านหยาง(范陽) ต่อ มาหลี่กวงปี้นำกัวจื่ออี๋เข้าเฝ้าจักรพรรดิถังเสวียนจง เพื่อได้ทูลขอทหารนำทัพเข้าตามตีทัพของสื่อซือหมิงที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด แต่ถังสวนจงก็ปฏิเสธคำขอ การได้รับปฏิเสธจากถังเสวียนจง เป็นการพลาดโอกาสในการกำจัดสื่อซือหมิง อุปมาเหมือนปล่อยเสือบาดเจ็บเข้าป่าให้รักษา ซึ่งจะทำความยุ่งยากในอนาคตตามมา

อย่างเกริ่นในตอนสองนะ ครับ ความวุ่นวายทั้งหลาย เกิดจากพวกเจียะตู้สื่อ ซึ่งมีอำนาจบาตรใหญ่ เช่นอันลู่ซาน ซึ่งเป็นเจียะตู้สื่อกินถึงสามหัวเมืองคือ พิงลู่ 平盧, ฟ่านห ยาง 范陽 และเหอเป่ย 河北 และสามหัวเมืองนี้อยู่บริเวณภาคตะวันออกเฉียงเหนือซึ่งเป็นจุดที่มีการค้า ขายคึกคักจุดหนึ่งของจีนในสมัยนั้น ประกอบกับภายในราชสำนักเองซึ่งอ่อนแอมากจากพวกคอรัปชั่นของขุนนาง ซึ่งโอกาสนี้ยั่งยวนอันลู่ซานให้ก่อกบถได้ง่ายๆครับ

แหมม เหตุการณ์ในประวัติศาสตร์นี่ ช่างวนรอบจนถึงปัจจุบันนะครับ นักการเมือง มัวแต่ทะเลาะกันเองหาผลประโยชน์ใส่ตัวกันมากเท่าไหร่ เปรียบเหมือนโรคร้ายในตัวเราที่เป็นหนักขึ้น ทีนี้คนภายนอกจะเข้ามาทำร้ายนี่ง่ายมากเลย ประวัติศาสตร์มีไว้ให้ซ้ำรอยจริงๆ

หยางกุ้ยเฟยและถังเสวียนจง

กัวจื่ออี๋ - 郭子儀 ตอนที่ 2 ชีวิตวัยเยาว์

2009-11-01T15:25:00.004+07:00

กัวจื่ออี๋ (ปี ค.ศ.697 ถึง 9 กรกฎาคม ค.ศ.781)

กัว จื่ออี๋ เป็นชาวเมืองหัวเจียง มณฑลส่านซีในปัจจุบัน (华州郑县人) แต่บรรพบุรุษของท่านคือชาวเฟิ่นหยาง มณฑลซานซีในปัจจุบัน (山西汾阳) บิดาชื่อ กัวจิ้งจือ (郭敬之) ซึ่งเป็นข้าราชการท้องถิ่นอยู่ ณ เมืองหัวเจียงนั้นเอง ท่านมีความพิเศษที่ต่างจากสมาชิกในครอบครัวคนอื่นๆ คือ ท่านได้เข้าสู่ชีวิตการเมืองโดยการสอบวิชาศิลปการต่อสู้ หรือวิชาบู๊ซึ่งเป็นการสอบเพื่อเป็นเจ้าหน้าที่ในกองทัพ แทนที่ท่านจะเข้าสอบวิชาบุ๋นเหมือนสมาชิกคนอื่นๆในครอบครัวของท่าน ว่ากันว่าท่านมีความสูงถึงเจ็ดฟุตสามนิ้วเลยทีเดียว ซึ่งถ้าเป็นจริงนั้น ท่าจะเป็นคนที่รูปร่างโตมากครับ ชีวิตในช่วงวัยรุ่นของกัวจื่ออี๋มิได้ถูกบันทึกไว้มากนัก แต่จะเริ่มมีหลักฐานเรื่องราวการบันทึกจำนวนมากในช่วงที่ท่านเริ่มเป็นข้า ราชการทหารจนได้รับตำแหน่งเจียะตู้สื่อ (節度使) ครับ

ใน ปี ค.ศ.749 หลังจากที่ท่านเริ่มชีวิตข้าราชการทหาร โดยเข้ารับการบรรจุเป็นเจ้าหน้าที่ประจำชายแดนในช่วงแรก แต่ด้วยความรู้ความสามารถของท่าน ท่านก็ได้รับการเลื่อนขั้นอย่างรวดเร็วจนได้เป็นตำแหน่ง เจียะตู้สื่อ (節度使) ซึ่งตำแหน่งนี้ ถือได้ว่าเป็นข้าราชการทหารระดับบิ๊กในสมัยนั้นเลยทีเดียว ประมาณแม่ทัพภาคในสมัยปัจจุบัน แต่บิ๊กกว่า ออฟชั่นมากกว่าครับ ออฟชั่นนี้คือ เจียะตู้สื่อสามารถสร้างสมกองกำลังของตัวเองได้ เก็บภาษีเองได้ และสามารถให้ลูกหลานสืบตำแหน่งนี้ต่อได้ ซึ่งด้วยความที่ เจียะตู้สื่อใหญ่โตคับแก้วเช่นนี้ ทำให้เกิดเรื่องราวขึ้นและทำให้เรารู้จักกัวจื่ออี๋ครับ

เจียะตู้สื่อที่เป็นตัวปัญหาของราชวงศ์ถังในสมัยนั้นคือ อันลู่ซาน (安禄山) ซึ่งเป็นเจียะตู้สื่อกิน 3 หัวเมือง จึงเริ่มเหิมเกริมก่อกบถอันลู่ซานล้มล้างราชวงศ์ถัง และหลังจากนั้นก็ทำให้ยุคทองของถังเสื่อมลงตามลำดับ นอกจากอันลู่ซานแล้ว พวกเจียะตู้สื่อ กันเองยังเขม่นกันเป็นประจำ ซึ่งสร้างความอ่อนแอให้กับราชวงศ์ถังจนถึงกาลล่มสลายจนเป็นยุคห้าราชวงศ์สิบ แคว้น (五代十国) ครับ

ตอนต่อไปจะเป็นช่วงเรื่องราวส่วนใหญ่ของกัวจื่ออี๋แล้วละครับ คือช่วงตอนเกิดกบถอันสื่อ (安史之亂) ครับ

ทิวทัศน์ของภูเขาหัวซาน 华山 อันสวยงาม ซึ่งตั้งอยู่ ณ มณฑลส่านซี

อันลู่ซาน - 安禄山

กัวจื่ออี๋ - 郭子儀 ตอนที่ 1 บทนำ

2009-10-29T16:28:00.005+07:00

กัวจื่ออี๋ (ปี ค.ศ.697 ถึง 9 กรกฎาคม ค.ศ.781)

กัวจื่ออี๋ (郭子仪, 郭子儀) หรือ เฟินหยางจงอู่หวาง (汾陽忠武王) คือจอมพลผู้ยิ่งใหญ่ในช่วงสมัยราชวงศ์ถัง ผู้ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นจอมพลผู้ปราบเหตุการณ์กบถอันสื่อ (安史之亂) และป้องกันประเทศจีนจากการรุกรานของกองทัพลูกผสมของชาวอุยกูร์ (維吾爾) และชาวธิเบต (西藏)

กัวจื่ออี๋ ได้ชื่อว่าเป็นหนึ่งในนายพลที่ยิ่งใหญ่ตลอดกาลของประวัติศาสตร์ชนชาติจีน และเป็นนายพลที่ได้รับการยกย่องเคารพนับถือที่สุดของเอเชียตะวันออกในยุคที่ท่านมีชีวิตอยู่เลยทีเดียว หลังจากที่กัวจื่ออี๋สิ้นชีวิตลง ยังเชื่อกันว่าท่านได้รับการยกย่องให้เป็นเทพเจ้าแห่งโชคลาภอีกด้วย (ฮกลกซิ่ว - 福禄寿 โดยเชื่อกันว่าท่านคือเทพเจ้าฮก)

ปัจจุบันในจังหวัดภูเก็ตมีรูปเคารพของกัวจื่ออี๋อยู่ ณ ศาลเจ้าเฟินหยางถาง (汾陽堂) หรือศาลเจ้าของโกยเส้งอ๋อง(ฮก./ถิ่น) ตั้งอยู่ที่ ถนนตะกั่วทุ่ง อำเภอเมือง จังหวัดภูเก็ต

แผนที่แสดงตำแหน่งศาลเจ้าโกยเส้งอ๋อง

ภาพเหตุการณ์ความไม่สงบในเมืองอุรุมชี ซึ่งเป็นเมืองที่มีชาวอุยกูร์ส่วนใหญ่อาศัยอยู่
อ่านเพิ่มเติมได้ที่ "维吾尔 - อุยกูร์แก้วที่แตกไปแล้วของเมืองจีน"

หมายเหตุผู้เขียน
- เรื่องราวของกัวจื่ออี๋ มีความยาวพอสมควร และประกอบกับข้อมูลเสริมเพิ่มเติมที่เกี่ยวข้องอีกมากมาย ทำให้ต้องแบ่งเรื่องราวของกัวจื่อี๋ออกเป็นตอนๆ และผู้เขียนจะทยอยลงจนจบ เป็นการบังคับตัวเองทางอ้อมให้เขียนเรื่องนี้ให้จบเสียที เพราะผู้เขียนเริ่มเขียนเรื่องนี้ก็หนึ่งปีมาแล้ว แต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ คาดว่าใช้วิธีการนี้จะได้ผลและสามารถเขียนเรื่องนี้ให้จบลงได้ ขอบคุณครับ
- สำเนียงภาษาจีนที่ใช้สำหรับชื่อคนหรือสถานที่จะใช้สำเนียงจีนกลางเป็นหลักและจะเขียนอักษรจีนกำกับไว้ ยกเว้นระบุเป็นอย่างอื่น เช่น ฮก.=สำเนียงจีนฮกเกี้ยน ถิ่น=ภาษาท้องถิ่น เป็นต้น

เหว่ยหัวฉุน - 魏華存

2009-10-01T23:15:00.004+07:00

เหว่ยหัวฉุน (魏華存) หรือ เหว่ยเสียนอาน (魏贤安) เกิดในสมัยราชวงศ์จิ้น ในปีค.ศ.251 (晉朝公元二五一年) ณ หมู่บ้านเหริ้นเฉิง เมืองจี้หนิง มณฑลซานตง (中國山东省济宁市任城) บิดารับราชการมีชื่อว่า เหว่ยซู (魏舒)

เหว่ ยหัวฉุน สามารถศึกษาคัมภีร์เต๋าต่างๆในยุคนั้นได้ตั้งแต่อายุยังน้อย โดยเฉพาะคัมภีร์เต้าเต๋อจิงของเล่าจื้อ และคัมภีรืเต๋าของจวงจื้อ เมื่อนางมีอายุเพียงสิบสองปีก็สามารถท่องคัมภีร์เต๋าต่างๆโดยไม่ต้องเปิด หนังสือดู และสามารถเข้าฌาณสมาธิเต๋าได้ ด้วยความแตกฉานในคัมภีร์เต๋า นางสามารถใช้ความสามารถพิเศษนี้ในการสอนแนวคิดเต๋าและยังใช้เวทมนต์วิเศษใน การรักษาผู้คนอีกด้วย

ขณะที่นางมีอายุได้ยี่สิบปี นางเริ่มเข้าป่าเพื่อเก็บสมุนไพรมาทำยารักษาชาวบ้าน โดยสมุนไพรหรือตัวยาใหม่ๆที่คิดค้นขึ้นนั้น นางจะลองชิมยาต่างๆด้วยตัวเองก่อนเสมอเพื่อให้มั่นใจว่าตัวยานั้นปลอดภัย สำหรับผู้ป่วย จากการที่นางได้รับยาสมุนไพรต่างๆมากเกินไป ทำให้ร่างกายของนางเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นเช่น นางไม่ต้องการกินอาหารเหมือนคนธรรมดาทั่วไป เมื่อนางมีอายุยี่สิบสี่ปี บิดาได้ให้นางแต่งงานบัณฑิษนามว่า หลิวเหวิน (刘文) เพื่อไม่ต้องการให้นางหมกมุ่นกับการปฏิบัติเต๋าและบิดานางยังเข้าใจว่า ถ้านางแต่งงานแล้ว นางคงจะไม่มุ่งมั่นในการเป็นเซียน

ชีวิต แต่งงาน ของนาง ทำให้นางต้องหยุดการปฏิบัติตนเพื่อสำเร็จเซียนและหยุดการออกหาสมุนไพร ในเวลาสองปีแรกของชีวิตแต่งงาน นางให้กำเนิดบุตรชายสองคนคือ หลิวปู๋ (刘璞) และ หลิวเสีย (刘瑕) ซึ่งต่อมาทั้งสองคือผู้นำของเต๋านิกายซ่างชิง (上清派) หลังจากนางให้กำเนิดบุตร เวลาส่วนใหญ่นางจะปลีกวิเวกเพื่อฝึกสมาธิ

ใน ปี ค.ศ.288 นางอายุได้สามสิบเจ็ดปี วันหนึ่งขณะที่นางนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่บ้านนั้น ได้ปรากฎกลุ่มเซียนเหาะลงมาจากสวรรค์ นางจึงจุดธูปเทียนบูชาและอัญเชิญกลุ่มเซียนเหล่านั้นมาในบ้านของนาง เซียนท่านหนึ่งได้ยื่นคัมภีร์และของวิเศษให้แก่นาง หลังจากที่นางรับของเหล่านั้นมา เซียน ชิงซวี่เจินเหรินหวางเปา (清虚真人王褒) ก็ กล่าวกับนางว่า เซียนทั้งหลายมาที่นี่เพื่อมาแนะนำนางในการปฏิบัติเต๋าเพื่อให้นางสำเร็จ เซียนช่วยเหลือผู้อื่นในอนาคต ทันใดนั้น นางก็ได้คุกเข่าเพื่อขอให้เซียนหวางเปารับนางเป็นศิษย์ และภายในระยะเวลาหลายเดือนก็มีเซียนหลายท่านผลัดกันลงมาแนะนำนางในการ ปฏิบัติอยู่เสมอ

คัมภีร์ที่นางได้รับจากเซียนหวางเปานั้น คือคัมภีร์เต๋าจำนวนสามสิบเอ็ดบท คือ 太上寶文, 八素隱書, และ 大洞真經 ยังมีหนังสือที่เซียนจิ่งหลิน (景林真人) มอบให้แก่นางอีกคือ หนังสือ 黃庭內景經, 雲笈七簽 และ 道教經法傳授部．上清源統經目注序 บันทึกกล่าวว่าหลังจากที่นางละสังขารสำเร็จเซียน นางได้มอบคัมภีร์เหล่านี้ให้แก่บุตรชาย และบุตรชายได้มอบต่อให้กับ หยางซี (楊羲) เพื่อสืบทอดต่อไป

หลาย ปีในการเรียนรู้และฝึกฝนเพื่อที่จะปฏิบัติเต๋าหลุดพ้น เป็นเซียน นางศึกษาเคล็ดวิชาต่างๆมากมาย เหว่ยหัวจุนได้ทำการเขียนบันทึกไว้เป็นคัมภีร์ ซึ่งถือได้ว่าเป็นคัมภีร์แรก และสำคัญยิ่งของเต๋านิกายซ่างชิง โดยคัมภีร์ที่นางเขียนขึ้นนี้มีชื่อว่า คัมภีร์ซ่างชิง (上清经) ซึ่งต่อมาเป็นคัมภีร์ที่ศิษย์เต๋าในนิกายนี้ต้องเรียนรู้อย่างแตกฉาน และนำใช้ในการเผยแผ่เต๋านิกายซ่างชิงต่อไป และในช่วงบั้นปลายชีวิต นางได้ใช้เวลาส่วนใหญ่ในการเขียนและแก้ไขเพิ่มเติมคัมภีร์เต๋าอันเก่าแก่อีก เล่มที่ ชื่อว่า คัมภีร์หวงถิง (黄庭经) ซึ่งคัมภีร์หวงถิงนี้จะมีเนื้อหาเคล็ดวิชาในการฝึกสมาธิเต๋า โดยการกำหนดจิตในเกิดนิมิต จนสงบสู่ระดับฌาณ คัมภีร์ทัั้งสองเล่มนี้ถือได้ว่าเป็นคัมภีร์เต๋าที่น่าสนใจเป็นอย่างยิ่ง เพราะอย่างที่กล่าวมาแล้วว่าเนื้อหาของคัมภีร์ทั้งสองกล่าวถึงการทำสมาธิ เต๋า ซึ่งการศึกษาเต๋าในสมัยของเหว่ยหัวจุนนั้น เน้นการสำเร็จเซียนด้วยการเล่นแร่แปรธาตุ และปรุงยาสมุนไพรต่างๆ เป็นหลัก

คัมภีร์หวงถิง

ใน ปีค.ศ. 334 (晉朝公元三三四年) เหว่ยหัวฉุนสำเร็จเป็นเซียนละสังขารในโลกมนุษย์ ล่องลอยสู่สวรรค์โดยมีชาวบ้านมากมายมาเป็นประจักษ์พยาน หลังจากที่นางสำเร็จเป็นเซียน นางก็มีชื่อว่า จื่อซวี่หยวนจุนหนานเย่วเหว่ยฟูเหริน (紫虚元君南岳魏夫人) เจ้าสำนักเต๋าซ่างชิงรุ่นที่เก้า เถาหงจิ่ง (九代宗师陶弘景) ได้ตั้งสำนักที่ภูเขาเหมาซาน (茅山) ทำให้เต๋านิกายซ่างชิง มีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งคือ เต๋านิกายเหมาซานนั้นเอง (茅山派) โดยมีการรวมเอาปรมาจารย์ของเหมาซานทั้งสามซานเหมาเจินจวิน (三茅真君) เข้ามาบูชาในนิกายซ่างชิงนี้ด้วย

陶弘景

ปัจจุบันมีสำนักเต๋าที่แยกออกมาเป็นแขนงของนิกายซ่างชิง หรือนิกายเหมาซานนี้ออกมาเป็นจำนวนหนึ่ง ซึ่งพอจะแยกออกได้ดังนี้

1) สำนักเฟิงหยาง (鳳陽分派) มีเจียงหยุนเป็นผู้ก่อตั้งสำนัก (鳳陽開山祖師姜芸)
2) สำนักลิ้วเหริน (六壬分派) มีหลี่โปเป็นผู้ก่อตั้งสำนัก (六壬開山祖師李播) - ปัจจุบันสำนักนี้พบได้ที่ฮ่องกง
3) สำนักจินอิ้ง (金英分派) มีจินอิ้งเป็นผู้ก่อตั้งสำนัก (金英開山祖師金英)
4) สำนักไป่เหลียน (白蓮分派) มีหวางเสินเป็นผู้ก่อตั้งสำนัก (白蓮開山祖師王森)
5) สำนักไป่เหลียน (百連分派) มีเป่าเซิงเป็นผู้ก่อตั้งสำนัก (百連開山祖師寶生)

แต่ เนื่องจากการสอนของสำนักย่อยเหล่านี้ได้ผนวกเข้ากับความเชื่อดั้งเดิมของชาว บ้าน อาทิเช่นการเชื่อเรื่องภูติผีปีศาจต่างๆ ทำให้การฝึกฝน ในการปฏิบัติเต๋าตามคัมภีร์ซ่างชิงหายไปอย่างน่าเสียดาย

อ้างอิง

1) 魏华存 - http://baike.baidu.com/view/66783.htm
2) 魏華存 - http://www.taoism.org.hk/general-taoism/eminent-philosophers-accomplished-taoists/pg1-4-12.htm
3) 上清宗茅山派祖師魏華存 - http://javewu.multiply.com/photos/album/571/571
4) ภาพจาก http://www.hudong.com/wiki/%E9%AD%8F%E5%8D%8E%E5%AD%98

ส่ำซานก็อกอ๋อง - 三山國王

2009-05-11T13:14:00.005+07:00

ส่ำซานก็อกอ๋อง - 護宋三侯三山國王

ส่ำซานก็อกอ๋อง (三山國王) หรือเจ้าแห่งภูเขากิ้นซาน, ภูเขาเบ๋งซาน และภูเขาตกซาน (巾山, 明山, 獨山) ซึ่งเป็นสามภูเขาที่ยิ่งใหญ่และมีชื่อเสียงของมณฑลกวางตุ้ง (廣東省中三座名山)

จากบันทึกกล่าวว่าท่านทั้งสามเกิดในสมัยราชวงศ์เหนือ-ใต้ (南北朝) ซึ่งอยู่ในช่วงระหว่างปี ค.ศ.420-450 ในวันที่สิบห้าเดือนสอง (生于農曆二月十五日) ณ บ้านแต้เอี้ยง เมืองแต้จิ่ว มณทลกวางตุ้ง (家鄉於廣東省潮州揭陽)

ทั้งสามท่านมีชื่อเรียกดังนี้ พี่คนโตไต่อ๋องชื่อเหลี่ยนเกียด ฉายาเฉ่งฮั้ว (大王: 連傑字清華) คนที่สองหยี่อ๋องชื่อติวเหียน ฉายาจ่อจิ้ง (二王: 趙軒字助政) คนที่สามส่ำอ๋องชื่อเกี๋ยวจุ้น ฉายาฮุ่ยอุ้ย (三王: 喬俊字惠威)

ในปี ค.ศ.468 ท่านทั้งสามได้ร่วมกันปราบกบถ และผู้รุกรานในบริเวณเมืองแต้จิ่ว และตั้งแต่นั้นมา ทั้งสามก็ได้เป็นพี่น้องร่วมสาบานกัน

ด้วยเพราะความดีของทั้งสามพี่น้องที่คอยช่วยราชสำนักในการปราบปรามกบถและโจรผู้ร้าย รวมไปถึงการช่วยเหลือชาวบ้านที่ตกทุกข์ได้ยากและได้รับความเดือดร้อน เมื่อทั้งสามเสียชีวิต จึงได้รับการกราบไหว้และบูชาให้เป็นเทพเจ้า

ต่อมาให้สมัยราชวงศ์ซ้อง (宋朝) ท่านส่ำซานก็อกอ๋อง ได้แสดงอิทธิฤทธิ์ช่วยเหลือซ้องไท้จ้อติวค่งอิ้น (三王顯靈相助趙匡胤退敵﹐而後趙帝賜封) ในการต่อสู้กับทัพฝ่ายตรงข้าม ทำให้ท่านได้รับการสถาปนาตำแหน่งจากราชสำนักซ้องเพิ่มเติมดังนี้

連清化鎮守巾山－為威德報國王。
趙助政鎮守明山－為明肅寧國王。
喬惠威鎮守獨山－為弘應豐國王。

และตั้งแต่นั้นมาชาวบ้านผู้เลื่อมใสศัทราก็เรียกท่านทั้งสามเป็น ส่ำซานก็อกอ๋อง (三山國王) นั้นเอง

ทุกๆปีในวันที่สิบห้าเดือนสอง ชาวจีนแต้จิ่ว(潮州) และชาวจีนฮากก้า(客家) จะจัดพิธีเฉลิมฉลองอันยิ่งใหญ่เพื่อระลึกถึงคุณงามความดีของท่านทั้งสาม

อย่างไรก็ตามงานเฉลิมฉลองวันเกิดของท่านทั้งสามก็แตกต่างกันไปตามพื้นที่และความเชื่อ ยกตัวอย่างเช่นในไต้หวันจะเชื่อกันว่า วันเกิดของ 独山惠威宏应丰国王 คือ วันที่สิบหกเดือนสาม ของ 巾山助政明肃宁国王 คือ วันที่ยี่สิบแปดเดือนสอง และ ของ 明山清化盛德报国王 คือวันที่ยี่สิบสี่เดือนสาม เป็นต้น

อ้างอิง

1. http://javewu.multiply.com
2. 趙匡胤 - http://zh.wikipedia.org/wiki/%E8%B5%B5%E5%8C%A1%E8%83%A4
3. http://baike.baidu.com/view/920230.htm

ฮกซานเก้ง – 福山宫

2009-04-25T11:36:00.003+07:00

ฮกซานเก้ง – 福山宫

ภาพบริเวณศาลเจ้า

ฮกซานเก้ง เป็นศาลเจ้าฮกเต็กเจี้ยสิน (福德正神) ที่เก่าแก่แห่งหนึ่งในจังหวัดภูเก็ต ปัจจุบันตั้งอยู่ที่ บริเวณถนนวิชิตสงคราม อำเภอกะทู้ เดิมนั้นมีชื่อว่า ศาลเจ้าฮกซานซู่ (福山祠) บริเวณที่ตั้งของศาลเจ้าฮกซานเก้งนั้น เป็นชุมชนทำเหมืองแร่ดีบุกโบราณที่เรียกว่า ชุมชนหลิมซาน (林山) ซึ่งเดิมจุดที่ตั้งศาลเจ้าอยู่นี้ เป็นจุดที่เป็นเส้นทางผ่านในการเดินทางระหว่างชุมชนกะทู้ และ ตัวเมืองภูเก็ต หรือเรียกว่า ทุ่งคา ในสมัยก่อน

มองจากบนศาลเจ้า จะเห็นตัวเมืองภูเก็ตอยู่ด้านหน้า ส่วนด้านหลังศาลเจ้าจะเป็นเขตอำเภอกะทู้

หลังจากที่ได้มีการตัดเส้นทางใหม่ (ถนนวิชิตสงครามในปัจจุบัน) เส้นทางนั้นก็มิได้มีการใช้เป็นเส้นทางหลัก อีกต่อไป เนื่องจากไม่สะดวกแก่การเดินทางที่ต้องผ่านป่ารกชัฏและเป็นทางขึ้นเขาสูงชัน เมื่อเวลาผ่านไปนานเข้า ศาลที่มิได้มีผู้ดูแลและไม่มีผู้ผ่านเป็นเวลานาน ย่อมชำรุดผุพังไปตามกาลเวลา โดยปัจจุบันยังปรากฎแนวเส้นทางโบราณนี้อยู่ทางด้านหลังของตัวศาลเจ้า

จวบจนกระทั่งปี ค.ศ. 1997 (ปี พ.ศ.๒๕๔๐) ได้มีผู้พบเห็นร่องรอยบริเวณศาลเจ้าเดิม โดยปรากฎมีผนังศาลเจ้าซึ่งทำด้วยอิฐเก่าโบราณและแท่นบูชาซึ่งก่อด้วยอิฐโบราณเช่นกัน อีกทั้งมีการขุดพบเครื่องถ้วยชามแตกหักสมัยโบราณจำนวนหนึ่ง

สภาพของถ้วยถามโบราณที่ขุดพบบริเวณรอบๆศาลเจ้า ปัจจุบันได้รับการเก็บดูแลรักษาโดยเจ้าหน้าที่ของศาลเจ้า

ตั้งแต่นั้นมาจึงได้เริ่มมีการบูรณะตัวศาลเจ้าโดยทำการก่อผนังอิฐเพิ่มเติม โดยใช้ซากอิฐเดิมบางส่วนผสมกับอิฐใหม่ และหล่อแท่นบูชาใหม่ครอบของเดิมเอาไว้ แต่ก็ยังเปิดร่องรอยให้เห็นของเดิมอยู่บ้างบางส่วน การบูรณะได้เสร็จสมบูรณ์ในปี ค.ศ. 2004 (ปี พ.ศ.๒๕๔๗)

ภายในตัวศาลเจ้าและบริเวณรอบๆ ไม่ได้ปรากฎหลักฐานชัดเจนว่าศาลเจ้านี้ได้สร้างขึ้นมาในปีใด แต่มีประวัติการสร้างศาลเจ้าของฮกเต็กเจี้ยสินของชุมชนคนงานทำเหมืองแร่ดีบุก จำนวนแปดแห่งบริเวณ อำเภอกะทู้ และศาลเจ้าฮกซานเก้งก็คือหนึ่งในนั้น (ปัจจุบันปรากฎเหลือศาลเจ้าฮกเต็กเจี้ยสินอยู่เพียง 6 แห่งเท่านั้น)

แท่นบูชาของศาลเจ้าในปัจจุบัน ซึ่งได้รับการสร้างขึ้นมาใหม่ รวมไปถึงรูปเคารพต่างๆ

ฝาผนังก่ออิฐเดิม ซึ่งมีบางส่วนของกำแพงได้ใช้อิฐเก่าที่เจอในบริเวณศาลเจ้า ก่อเพิ่มเติมให้สมบูรณ์

ภาพนี้แสดงให้เห็นร่องรอยของแท่นบูชาเดิมที่ถูกก่ออิฐทับไว้ด้วยของใหม่

ปัจจุบันภายในศาลเจ้าฮกซานเก้งไม่มีวัตถุโบราณใดๆเหลืออยู่ คงจะมีแต่ผนังศาลเจ้าเดิมและแท่นบูชาเดิมที่มีให้เห็น ส่วนเครื่องใช้ต่างๆในศาลเจ้ารวมไปถึงรูปเคารพของฮกเต็กเจี้ยสินเองนั้นก็เป็นของที่ชาวบ้านนำมาถวายใหม่ทั้งหมด และใกล้ๆกันนั้นเอง ยังมีศาลเจ้าเล็กๆอีกหนึ่งศาล ซึ่งชาวบ้านเรียกกันว่า ศาลโต๊ะสมิง หรือปู่สมิง

โกเฟ็ดผู้ดูแลศาลเจ้า

รูปหล่อบูชาของโต๊ะสมิง

จากคำบอกเล่าของโกเฟ็ด ผู้ดูแลศาลเจ้าฮกซานได้เล่าให้ฟังว่า หลายปีมาแล้วชาวบ้านที่จะขึ้นไปสร้างศาลเจ้าที่บริเวณยอดเขาได้แวะเพื่อบูชาพระฮกเต็กเจี้ยสินในศาลเจ้าฮกซานเก้ง และในตอนนั้นเองท่านโต๊ะสมิงได้เข้าประทับทรงเพื่อบอกกล่าวว่าท่านนั้นเป็นเทวดาเจ้าที่ อยู่บริเวณนั้น ซึ่งต่อมาชาวบ้านได้สร้างศาลเล็กๆให้ท่านอยู่ข้างกับศาลเจ้าฮกซานเก้ง และในปี พ.ศ. ๒๕๔๘ ชาวบ้านได้สร้างศาลเจ้าหลังใหม่ให้ท่าน แยกออกมาอยู่ ณ บริเวณทางหน้าศาลเจ้าจนกระทั่งปัจจุบัน

บริเวณกระเบื้องสีแดงในภาพคือตำแหน่งเดิมของศาลปู่สมิง และได้ย้ายแยกไปตั้งอยู่ ณ ศาลเล็กๆสีแดงทางซ้ายในปัจจุบัน

ศาลเจ้าฮกซานเก้ง และศาลเจ้าฮกเต็กเจี้ยสินในบริเวณอื่นๆ แสดงถึงความเชื่อ ความศรัทธาต่อเทพเจ้าฮกเต็กเจี้ยสิน และการหาเครื่องยึดเหนี่ยวทางจิตใจของคนจีนที่อพยพมาประกอบอาชีพการทำเหมืองแร่ดีบุกที่ จังหวัดภูเก็ตได้เป็นอย่างดี ปัจจุบันได้มีการสร้างถนนดินแยกออกจากถนนวิชิตสงคราม ทำให้สามารถนำรถขึ้นไปบนเนินเขาและตัวศาลเจ้าได้อย่างสะดวก

คายบั้นเส้งอ๋อง - 開閩聖王

2009-04-22T17:30:00.001+07:00

คายบั้นเส้งอ๋อง (開閩聖王) มีชื่อเดิมว่า อ๋องสิ้มจ่าย (王審知) หรืออ๋องซินท้ง(王信通) หรืออ๋องช่งหย่ง (王祥鄉) ซึ่งต่อมาได้รับการสถาปนาเป็น บั้นไท่จ้อ (閩太祖) ปฐมกษัตริย์แห่งอาณาจักรบั้น หรือ บั้นก็อก(閩國) ซึ่งตั้งอยู่บริเวณทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศจีน (เมืองฮกจิว 福州ในปัจจุบัน) ในยุคห้าราชวงศ์สิบอาณาจักร ในประวัติศาสตร์ชาติจีน

อ๋องสิ้มจ่าย เกิดในปี ค.ศ.862 เป็นชาวบ้านก่อซี่ เมืองกึ้งจิว (光州固始人 – ปัจจุบันอยู่ในมณฑลเหอหนาน 今河南省固始县分水亭乡王堂村) บิดาชื่ออ๋องสู่ (王緒) มีพี่ชายอีกสองท่านชื่ออ๋องสิ้มเตี่ยว (王審潮) และ อ๋องสิ้มกุย (王審邽) ในปี ค.ศ.885 ทั้งสามพี่น้องได้นำทัพทหารจำนวนมากลงมาทางใต้ที่มณฑลฮกเกี้ยน เมืองจิ่นกัง (福建省晉江市) และในปี ค.ศ. 909 ทั้งสามพี่น้องก็ประกาศให้บริเวณมณฑลฮกเกี้ยน เป็นประเทศราช โดยให้ชื่อว่า บั้นก็อก (閩國) หลังจากการล่มสลายของราชวงศ์ถัง หรือตึ่ง (唐)

เนื่องจากอ๋องสิ้มเตี่ยว และอ๋องสิ้มกุย พี่ชายของท่านทั้งสองมีอายุมากแล้ว จึงได้ยกให้ท่านอ๋องสิ้มจ่าย เป็นกษัตริย์ หรือ บั้นอ๋อง (閩王) ครองอาณาจักรบั้น โดยใช้ชื่อ คายบั้นอ๋อง (開閩王) หรือ จงอี่อ๋อง (忠懿王) และฮูหยินของท่าน อึ่งหุ่ยโกว (黃惠姑) ก็ได้รับการสถาปนาเป็นบั้นก็อกฮองเฮา (閩國皇后) อย่างไรก็ตามต่อมาภายหลังพี่ชายของท่านทั้งสองก็ได้รับการสถาปนา โดยอ๋องสิ้มเตี่ยว ได้เป็นที่ ตึ่งก่องบู้อ๋อง (唐廣武王) และ อ๋องสิ้มกุย เป็นบู้ซกอ๋อง (武肅王)

บั้นก็อกในยุคนั้นค่อนข้างเป็นประเทศที่ยากจน ท่านจงอี่อ๋องจึงพยายามที่จะชักจูงผู้ที่มีความรู้ความสามารถ เข้ามารับราชการ และวางนโยบายในการกระตุ้นการพัฒนาพื้นที่ที่มีความยากลำบากในบริเวณชายฝั่งทะเล ท่านได้สร้างระบบข้าราชการที่มีประสิทธิภาพ ระบบภาษี และระบบการค้าขายที่ตรงไปตรงมา รวมไปถึง การพยายามให้การสนับสนุนการค้าขายทางทะเลอีกด้วย

ท่านจงอี่อ๋อง อ๋องสิ้มจ่าย สิ้นประชมน์ในปี ค.ศ. 925 รวมสิริอายุได้ 63 ปี จากนั้นลูกชายของท่านที่ชื่ออ๋องเอี่ยนฮาน (王延翰) ได้รับสืบทอดบังลังค์ต่อ และได้สถาปนา ท่านจงอี่อ๋อง อ๋องสิ้มจ่าย เป็นบั้นไท่จ้อ 閩太祖อย่างไรก็ตามบั้นก็อกได้ถูกทำลายโดยอาณาจักรหล่ำตึ่ง หรือหนานถัง หรือถังใต้ (南唐) ในปี ค.ศ.945

ด้วยความดี ความเสียสละอย่างเหนื่อยยากของท่าน ในการตั้งใจพัฒนาเมืองฮกเกี้ยนในสมัยนั้น ทำให้ผู้คนยกย่องบูชากราบไหว้ท่านอ๋องสิ้มจ่ายเป็นเทพเจ้า และถือว่าท่านเป็นเทพบรรพบุรุษของคนแซ่อ๋องอีกด้วย

ชาวเมืองกิมหมึง (金门) ฮกจิว (福州) นำกิมสิ้น (金身) ของท่านคายบั้นเส้งอ๋อง ออกแห่รอบเมืองเพื่อความเป็นสิริมงคล
(ภาพจาก http://www.chinataiwan.org)

ภาพป้ายสุสานของท่านจงอี่อ๋อง ณ ภูเขาเหลี่ยนฮั้ว (莲花山) เมืองฮกจิว (福州)
(ภาพจาก http://www.izy.cn)

ภาพศิลาจารึกที่พบในบริเวณสุสานของท่าน ปัจจุบันเก็บรักษาไว้ที่ศาลเจ้า 闽王祠 เมือง 海西
(ภาพจาก http://www.fjwh.net)

อ้างอิง
Mote, F.W. (1999). Imperial China (900-1800). Harvard University Press. pp. 11, 15–16. ISBN 0-674-01212-7.
http://www.chinaknowledge.de/History/Tang/rulers-min.html
http://javewu.multiply.com
http://baike.baidu.com/view/24903.htm

หมายเหตุ
ผมพยายามใช้คำอ่านจากอักษรจีนเป็นสำเนียงฮกเกี้ยนที่ใกล้เคียงที่สุด แต่อย่างไรก็ตามอาจมีการออกเสียงผิดแผกไปตามท้องถิ่นและข้อจำกัดของอักษรไทย ดังนั้นผมจึงได้ใส่อักษรจีนกำกับไว้เพื่อใช้อ้างอิงครับ

道教诸真圣号、宫阙

2009-04-10T11:32:00.001+07:00

三清：玉清圣境元始天尊玉几下清微天宫

上清真境灵宝天尊玉几下禹馀天宫

太清仙境道德天尊玉几下大赤天宫

三清总号：虚无自然大罗三清三境三宝天尊玉几下三宝景阳宫

玉皇：昊天金阙至尊玉皇上帝御陛下吴天通明宫

天皇：百灵之宗天皇大帝御陛下勾陈上宫

紫微：万灵之主紫微大帝玉几下星汉天宫

又：紫微元皇天尊玉几下星汉天宫

后土：万灵之主后土皇地帝祗琼阙下九华玉阙

南极：南极生长大帝统天元圣天尊御陛下金阙高上神霄府

四御总号：大罗玉京金阙四御四皇上帝御陛下四御宫

三皇：天地人甲三皇上帝御陛下三皇帝阙

又：开明祖劫天尊御陛下天地人甲宫子会天宫

五老：东方青灵始老苍帝九气天君阙下青灵始老宫

南方丹灵真老赤帝三气天君阙下丹灵真老宫

西方皓灵皇老白帝七气天君阙下皓灵皇老宫

北方五灵玄老黑帝五气天君阙下五灵玄老宫

中央元灵元老黄帝一气天君阙下黄灵元老宫

五老总号：天地始祖五老上帝阙下五老帝阙

王母：万仙至尊玉池王母宠德碧霞元君懿前瑶池仙宫

斗姥：“圣德巨光天后摩利支天大圣先天斗姥元君獬座下大梵天宫

九皇：天英：北斗第一阳明贪狼太星君垣下天元宫太上宫

天任：北斗第二阴精巨门元星君垣下地元宫中元宫

天柱：北斗第三真人禄存贞星君垣下日元宫真元宫

天心：北斗第四玄冥文曲纽星君垣下月元宫纽幽宫

天禽：北斗第五丹元廉贞罡星君垣下江元宫纲神宫，

天辅：北斗第六北极武曲纪星君垣下河元宫阳宫

天冲：北斗第七天关破军关星君垣下海元宫关会宫

天芮：北斗第八洞明外辅星君垣下帝座宫帝度宫

天蓬：北斗第九隐光内弼星君垣下上尊宫

九星总号：中天大圣北斗九皇九真延生解厄上道星君玉垣下北斗九皇宫

七星：中天大圣北斗七元延生星君垣下北斗旋玑宫

五斗：五方五宿五斗星君垣下五极星宫

五星：金木水火土五镇星君五行应运天尊星垣下造化利生宫

生神：九天自然生神上帝阙下九天生神玉京宫

无量：三十二天上帝度人无量天尊御陛下度人无量宫无量天皇宫

真武：玉虚师相玄天上帝金阙化身荡魔天尊御陛下北极真武宫

天真皇人：校经主宰大夫天真皇人法幕下画一天宫

广成：太玄元父广成天师金亭序事赞化祖师真君法篆常中天尊青城洞天宫

木公：东华木公青童道君阙下东极紫府

金母：西极金母宏慈大妙元君琼阙下西灵无上宫

太阳：日宫郁仪帝君慈辉朱日天尊垣下郁仪扶桑宫

太阴：月府结磷皇君妙果素月天尊垣下素曜天宫

三星：紫微龙德福禄寿三星真君宏德广应天尊星垣下天德福幕宫

魁星：文衡大帝南极斗口魁神星君广播帝教天尊星垣下奎光保运府

又：九天宣化扶文启运魁斗星君垣下保运府

天官：上元九气赐福天官曜灵元阳大帝紫微帝君总真应见天尊宝阙下上元覃恩府

地官：中元七气赦罪地官洞灵青虚大帝青灵帝君平等应善天尊宝阙上中元覃宥府

水官：下元五气解厄水官金灵洞阴大帝旸谷帝君法流远洽天尊宝阙下下元通济宫

火官：赤元上品三气火官炎帝真君洞阳大帝南丹纪寿天尊荧惑宫

三官总号：玉真天地水府三元三品三官大帝阙下三元妙纬宫三元总圣宫

雷祖：高上玉霄九天雷祖大帝除灾利物天尊法陛下禹极雷霆宫

雷神：高上神霄九天应元雷声普化天尊神霄光明大帝法陛下九天应元府

救苦：太乙救苦天尊青玄九阳上帝狮座下东极妙严宫

张天师：祖师三天扶教辅元体道雷霆玄省天机内相冲应孚佑真君法幕下天机府

葛天师：太级左宫仙翁雷霆玄省天机内相冲应孚佑真君法陛下天机府

许天师：九州都仙大史雷霆泰省天枢伏魔上真神功妙济真君法幕下天机府

萨天师：祖师先天教主掌风云雷雨尚书一元无上萨翁真君法幕下天机府

天王君：先天一气威灵显化天尊麾下都天豁落府

马天君：正一监经灵官马天君麾下六天火府

四灵官：玄帝御前护卫三境四灵四圣王马赵温四大元帅麾下丹天风火院

中极马赵温岳：祖师中极人天圣主广济高真开元普化救苦天尊御前中极太玄宫

四极：金阙都堂主宰天蓬天猷翌圣佑圣四真君法陛下金阙都堂院

八仙：吕祖：纯阳演正警化孚佑帝君兴行妙道天尊演正天宫

曹祖：黄华洞天帝主超凡入圣天尊黄华洞天

蓝祖：万华洞天帝主流光耀采天尊万华洞天

李祖：西华洞天帝主超登莲华天尊西华洞天

张祖：中条洞天帝主通玄应变天尊中条洞天

韩祖：瑶华洞天帝主圆通早觉天尊瑶华洞天

何祖：清霞洞天仙姑宏慈妙法元君青霞洞天

钟祖：终南洞天帝主飞行救劫天尊威烈猛义府

东岳：东岳天齐大生仁元圣帝陛下蓬玄天宫东岳泰岱宫

西岳：西岳金天大利顺圣上帝陛下素元天宫太华宫灏灵天宫

南岳：南岳司天大化召圣上帝陛下衡霍宫南岳宸霆宫

北岳：北岳安天大贞元圣上帝陛下洞渊天宫垣庐宫

中岳：中岳中天大宁祟圣上帝陛下大光天宫嵩阳宫

幽用北岳：祖师北岳教主龙德上真玉眸炼质天尊陛下北岳上宫

五岳丈人：灵枢毓秀五岳丈人大元解惠天尊圣前五岳灵妙宫

南岳魏夫人：云霞玉女大法教主南岳夫人魏元君开玄道济天尊法幕下云霞大法院

十方灵宝：十方太上灵宝天尊位下十方灵宝宫

诸神总号：天地三界十方万灵真宰神光普照天尊位前三界总圣宫

孔子：大成至圣先师孔子文宣王兴儒盛世天尊玉几下大成殿

文昌：谈经演教消劫行化更生永命天尊圣前玉真庆宫

关帝：敕封三界伏魔大帝忠义神武关圣帝君神威远镇天尊圣前丹天伏魔宫

五祖七真：邱祖紫府清和宫郝祖广宁宫其馀皆用蓬莱宫

黄石公：玉京开化真君金华洞天

留候：校经主宰天枢上相法主道君天尊天枢院

药王：九天采访三界药王天医大圣开元普度天尊圣前药王妙济宫天医采访院

九天采访使：高上景霄九天采访使者应元保运妙化天尊九天保运宫

六波：高上紫霄六波天主帝君普施法润天尊御前六波天主宫

子牙：太公宠元广庆天尊圣前霄难宫

太白：太白太素小阳白皇上真帝君圣下太白太素宫

水神：水府扶桑丹霞大帝扶桑宫

龙王：天衣玄皇辰极灵威壬癸龙王伺辰真君甘露流润天尊圣前天一紫皇宫水晶宫

杨四将军：九水天灵大元帅紫云统法真君水国镇龙安渊王灵源通济天尊圣前紫云台上

金龙大王：敕封洞庭郡主金龙大王柳真君宫下洞庭郡主宫

靖江大王：敕封水府丁三舍人龙虎将军靖江大王圣前靖江大王府

萧公：九天涵泻大司马天泗皇君泛航海济真人圣前水府天泗宫

宴公：海源主宰宴公丈人持衡稳天尊圣前奠安御宇府

李公：灵源主宰李公神师观风镇浪靖海真君圣前平波府

氲神：天府宪府统瘟都天都总管金容大帝麾下都天宪府

虫蝗：万灵法主治化生民驱灭螟蝗主宰十方八腊护国彰灵王圣前罗天八腊殿

山神：敕封护国佑民猛烈将军威灵感应普德天尊麾下猛烈帅府

财神：正一福禄财神真君位前福禄宫

仓神：岁洽丰粮天尊位前乌丰稔浩宫

马王：青城柏山马王尊神马司宫

牛王：青城桐山牛王尊神牛司宫

圣母：三仙圣母碧霞元君懿前天妃宫

又：三仙送子娘娘慈懿育慧元君座下太乙广生宫

又：多儿多女九天卫房圣母元君懿前圣女逍遥宫

张仙：抱阳辅阴张大仙育婴宫

土地：中央镇位真官土地大道神位前戊已宫福德宫

灶君：九天东厨司命太乙元皇定福奏善天尊位前奏善宫

文佛：通天彻地中天教主释迦牟尼文佛灵鹫宝山

观音：广大灵感观世音真人圆通自在天尊莲座下落迦山

九幽：圣师慈悲教主九幽拔罪天尊御前九德靖幽宫

城隍：辅德大王威灵感应天尊圣前福德殿威灵宫

酆都：北阴酆都天子地府玄卿大帝北阴酆都宫

鬼王：幽冥教主冥司面然之鬼王由孑大帝麾下由孑宫

十王：冥京十王慈仁真君金定玄通天尊案下冥京十王宫

一殿秦广大王泰素妙广真君金案下玄明宫

二殿楚江大王阴德定体真君金案下普明宫

三殿宋帝大王洞明善静真君金案下纣绝宫

四殿五官大王玄德灵真真君金案下太和宫

五殿阎罗天子最胜耀灵真君金案下纣伦宫

六殿卞成大王宝肃昭成真君金案下明辰宫

七殿泰山大王神变万灵真君金案下神化宫

八殿平等大王无上证度真君金案下七非宫

九殿都市大王飞魔演庆真君金案下碧真宫

十殿转轮大王武化威灵真君金案下肃英宫

二十四分位宫阙：

九霄神霄宫九气天宫东华上相宫

七政星宫灵宝五师宫九天司命宫

上清真境宫度人注生宫三元妙纬宫

诸天琼阙宫天曹景命宫北极紫微宫

天景上圣宫三界总圣宫经箓众真宫

水府扶桑宫岳帝蓬玄宫冥京十王宫

绝阴天宫香火琳宫阳界祀典宫

都天大雷宫家堂福德宫威灵宝殿三界通神宫

ซำไน้ฮูหยินโปอั่ว - 三娘夫人

2009-04-08T12:30:00.005+07:00

臨水夫人陳靖姑寶誥

至心皈命禮
閭山學法。
道果超倫。
妙奧精通。
手持寶劍而滅怪。
玄機洞徹。
腳踏白蛇以成神。
忠貞沖日月。
義氣貫風雲。
扶社稷。
德佩乾坤。
保蒼黎。功參造化。
孝行克守。
消世上之災殃。
仁愛長存。
施人間之雨露。
名登紫府。果證瑤閽。
大悲大願。至靜至仁。
臨水宮陳奶夫人。
昭惠崇福護國救世元君。

臨水宮林奶夫人寶誥

志心皈命禮。
玄機鍛鍊。懿行克敦。
道德勤修。救蒼生之厄難。
神威顯赫。解赤子之災殃。
賞善罰惡。化劫施恩。
有求皆應。無感不通。
收妖滅怪。灑甘露於塵寰。
逐穢驅邪。施膏澤於世宇。
心抱仁慈。願安社稷。
性存忠勇。眷顧垓埏。
名登紫府。果證瑤閽。
大悲大願。至靜至仁。
臨水宮林奶夫人。
護國普濟元君。

臨水宮李奶夫人寶誥

志心皈命禮。
懿德昭穆。閫範流芳。
消災賜福。化劫施恩。
玄機勤鍊。保衛四處黎民。
妙奧精微。眷顧十方赤子。
收邪妖而宏法力。
斬魔鬼以顯神通。
威聲赫濯。慈悲度人。
護國安邦。功德浩大。
除逆撫順。道法無窮。
名登紫府。果證瑤閽。
大悲大願。至靜至仁。
臨水宮李奶夫人。
護國平閩元君。

เฮี้ยหู้อ๋องเอี๋ย - 邢府王爺

2009-04-06T15:50:00.002+07:00

เฮี้ยหู้อ๋องเอี๋ย - 邢府王爺

มีชื่อเดิมว่าเฮี้ยผิง (邢鵬) หรือเฮี้ยเที้ยนเจี้ย (邢天正) เกิดในวันที่ 23 เดือน 8 (農曆八月廿三日) ปี ค.ศ.666 ตรงกับสมัยราชวังศ์ต่ง หรือ ถังในภาษาจีนกลาง (生于唐乾封元年) บ้านเกิด ณ เมืองเล็กเสีย มณฑลโห่ตั่ง (祖籍與河東歷城縣)

ชีวิตในวัยเด็ก ครอบครัวต้องอพยพจากเมืองเล็กเสีย ไปอยู่ที่เมืองจ๋วนจิว ฮกเกี้ยน (遷移至福建省泉州市) เนื่องจากเมืองเล็กเสียนั้นประสบปัญหาน้ำท่วมบ่อยมาก เมื่อถึงเมืองจ๋วนจิว เงินทองของครอบครัวก็ใช้หมดไปกับการอพยพ ทำให้บิดาของท่าน ต้องแบกหน้าไปหยิบยืมเงินของคนรู้จัก เพื่อน และผู้ปล่อยเงินกู้ต่างๆ

แต่ถึงครอบครัวจะลำบากยากจนเพียงใด ท่านก็ยังมานะบากบั่นเสาะหาอาจารย์ผู้มีความรู้แขนงต่างๆ เพื่อฝากตัวเป็นศิษย์ ทำให้ท่านมีความรู้ในด้านการปกครอง การทหาร และการแพทย์เป็นอย่างดี จนท่านมีอายุสิบเจ็ดปี ท่านได้เข้าสอบคัดเลือกเพื่อเข้ารับราชการ และสอบผ่านได้เป็นอันดับที่สาม

ปีหนึ่งในขณะที่ท่านรับราชการรับใช้ราชสำนักต่ง ท่านก็ได้รับคำสั่งให้เข้าไปในเขตพระราชฐานเพื่อวิเคราะห์อาการประชวรของจักรพรรดินีบูเช็คเทียน 武則天 (ตอนที่ยังไม่ได้เป็นฮ่องเต้หญิง) ด้วยความรู้วิชาแพทย์ที่ท่านเคยศึกษาในวัยเยาว์ ท่านได้วิเคราะห์อาการป่วย และได้จ่ายยาให้บูเช็คเทียนเสวย จำนวน สามมื้อ จนอาการป่วยทุเลาหายไป ทำให้ท่านได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นขุนนางขั้นสูงทันที

ปี ค.ศ. 680 ท่านได้ปราบผู้รุกรานทางเหนือหรือพวกปักฮวน (北番) ทำให้ท่านได้รับตำแหน่งเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของราชสำนักถัง ถึงท่านจะมีตำแหน่งที่ใหญ่โตเพียงใด หากผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาของท่านได้รับบาดเจ็บจากสนามรบ ท่านจะเข้าไปรักษาพวกเขาเหล่านั้นโดยตนเอง ด้วยความอ่อนน้อมถ่อมตน และเอาใจใส่ทหารเช่นนี้ทำให้ท่านได้รับการยำเกรงและเคารพนับถือของกองทัพเป็นอย่างที่สุด

ปี ค.ศ. 690 บูเช็คเทียนขึ้นครองราชย์ต่อจากลูกชาย (唐中宗) และราชสำนักได้เรียกตัวท่านกลับเข้าวังหลวง เพื่อป้องกันท่าน ก่อกบถ เนื่องจากท่านเป็นคนจงรักภักดีกับราชวงศ์ถังมาก และไม่สามารถทนเห็นบูเช็คเทียนขึ้นครองราชย์ต่อจากฮ่องเต้ถัง และเปลี่ยนราชวงศ์ถังเป็นราชวงศ์จิวได้ (唐號至周)

ท่านจึงขัดราชโองการไม่ยอมกลับเข้าวังรับใช้บูเช็คเทียน และทำการฆ่าตัวตายเพื่อแสดงความจงรักภักดีกับราชวงศ์ถัง (忠義殉國) ในวันที่ 13 เดือน 1 (卒於農曆正月十三日) ขณะนั้นท่านมีอายุได้เพียง 33 ปี (享年三十三歲)

หลังจากที่ท่านเสียชีวิตลง ผู้ใต้บังคับบัญชา รวมไปถึงชาวบ้านต่างพากันสร้างศาลเจ้าเพื่อระลึกถึงท่าน และกราบไหว้บูชาจนกระทั่งถึงปัจจุบัน

ปกติเราจะไม่ค่อยเห็นกิมสิ้น ของท่านเดี่ยวๆนะครับ เพราะส่วนใหญ่แล้วจะอยู่กันเป็นชุด กับ จูหู้อ๋องเอี๋ยและหลี่หู้อ๋องเอี๋ยครับ

邢府王爺寶誥

至心皈命禮。
唐代豪杰。功參雲天。
文能治國平天下。
武鎮安邦止干戈。
醫德觀群。整治亂痍。
去武后瘧疾。
得唐主封侯。
忠不移而授美名。
貴不驕而傳千年。
至仁至勇。至剛至正。
大唐勇義侯。
邢府天正王爺。

โปเส้งไต่เต่ - 保生大帝

2009-04-03T13:54:00.001+07:00

宋朝醫仙保生大帝
ซ้องเตี่ยวอีเซียนโปเส้งไต่เต่

โปเส้งไต่เต่ (保生大帝) หรือ หง๋อจินหยิน (吳真人) หรือไต่โต่กง (大道公) มีชื่อจริงว่า หง๋อโถ (吳夲) ซึ่งต่อมามีคนเข้าใจผิดเรื่องตัวอักษร ชื่อของท่านจึงกลายเป็นหง๋อปุ้น (吳本) ไป

โปเส้งไต่เต่ เกิดวันที่สิบห้าเดือนสาม ปี ค.ศ. 979 (農曆三月十五日) ณ บ้านแปะเจียว ตั่งอัว เมืองจ่วนจิว มณฑลฮกเกี้ยน (中國福建泉州同安白礁鄉) ตรงกับสมัยราชวงศ์ซ้อง ปีไท่เพ่งเฮงก็อกที่สี่ รัชสมัยฮ่องเต้ซ้องไท่จง（宋太宗太平興國四年）

เนื่องจากท่านเป็นผู้ที่มีความรู้ ความสามารถด้านการแพทย์และการเภสัชกรรม รวมไปถึงได้ทำการรักษาผู้คนจากโรคระบาดต่างๆ ท่านจึงได้รับการยกย่องให้เป็น เทพเจ้าแห่งการแพทย์ (醫神) มาตั้งแต่ยุคสมัยนั้น

จากตำนานเล่าว่าท่านได้ทำการรักษาบาดแผลที่ตาของมังกร (點龍睛) รวมไปถึงรักษาอาการกระดูกติดคอของเสือ （醫虎喉）ซึ่งต่อเสือตัวนั้นก็ได้กลายมาเป็นพาหนะติดตามท่าน และอิทธิปาฏิหารย์อื่นๆ อีกมากมาย

ในสมัยเด็ก ท่านเป็นเด็กที่มีความฉลาด สามารถท่องจำและเรียนรู้สิ่งต่างๆได้อย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะเรื่องยารักษาโรคต่างๆ และขณะเมื่อท่านมีอายุสิบเจ็ดปี เชื่อกันว่าท่านได้เรียนวิชาอาคมจากไซอ๋องโบ้ (西王母) อีกด้วย

ขณะที่ท่านอายุยี่สิบสี่ปี ท่านได้ผ่านการสอบคัดเลือกเข้ารับราชการ และได้บรรจุเป็นเจ้าพนักงานตรวจราชการ จากนั้นในเวลาต่อมาท่านก็ได้ลาออกจากราชการ เพื่อฝึกปฏิบัติเต๋า อยู่บนภูเขา ณ บ้านแปะเจียว (白礁) นั้นเอง

ในชีวิตของท่าน ท่านไม่เคยออกเรือนมีครอบครัวและท่านยังเป็นมังสวิรัช ไม่ฆ่าสัตว์ตัดชีวิต และเหนือสิ่งอื่นใดคืออุทิศชีวิตในการศึกษาเรื่องการแพทย์และการเภสัชกรรมในการรักษาบรรเทาทุกขเวทนาของประชาชน

ในวันที่สองเดือนห้า ปี ค.ศ. 1036 ตรงกับปีกิ้งอิ่วที่สาม รัชสมัยฮ่องเต้ซ้องหยินจง（宋仁宗景佑三年）ท่านก็ได้สำเร็จเป็นเซียนโดยมีนกกระเรียนมารับท่านไปสู่สรวงสวรรค์ ชาวบ้านที่เห็นต่างพากันคุกเข่ากราบไหว้ท่าน ซึ่งขณะนั้นเป็นเวลากลางวันมองเห็นชัดเจน โดยท่านได้สำเร็จเป็นเซียนเมื่ออายุห้าสิบแปดปี

หลังจากที่ท่านสำเร็จเป็นเซียนได้มีเหตุการณ์ปาฏิหารย์ต่างๆเกิดขึ้นมากมาย ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่ท่านได้ช่วยเหลือประชาชนรวมไปถึงชาติบ้านเมืองด้วย อาทิเช่น

ศาลเจ้าโปอานเก็ง (大龍峒保安宮) ณ กรุงไทเป (ปี ค.ศ.1918)

ศาลเจ้าโปอานเก็งในปัจจุบัน ถ่ายโดยผู้เขียน เดือนตุลาคม ค.ศ.2008

ในสมัยที่ซ้องโกจง (宋高宗) ยังเป็นรัชทายาทอยู่นั้น ได้ถูกส่งตัวไปราชสำนักกิม (金國) เพื่อเป็นตัวประกัน และโปเส้งไต่เต่ ได้แสดงปาฏิหารย์ในการปกป้องซ้องโกจงให้กลับมาที่ราชสำนักซ่งได้อย่างปลอดภัย ซึ่งเมื่อซ่งเกาจงขึ้นครองราชย์ จึงได้มีคำสั่งให้สร้างศาลเจ้าของโปเส้งไต่เต่ขึ้น และถวายชื่อท่านเป็นที่ ไต่โต่จินกุน (大道真人)

กลอนคู่ในโถงหลักของศาลเจ้าโปอานเก็งไทเป เขียนโดยเฉินเหว่ยอิง ซึ่งเป็นบัณฑิตที่มีชื่อเสียงในสมัยนั้น

ในยุคต่อมาสมัยราชวงศ์เหม็งเฉี๋ยจ้อ（明成祖）ฮองเฮาบุ๋น(文皇后) ได้เป็นโรคติดเชื้อที่หน้าอก หมอหลวงทั้งวังและนอกวังหมดปัญญารักษาให้หาย โปเส้งไต่เต่แปลงกายเป็นนักพรต วิเคราะห์ชีพจรฮองเฮาบุ๋นผ่านเส้นด้าย และรักษาโรคจนหาย ฮ่องเต้เหม็งเฉี๋ยจ้อต้องการประทานรางวัลให้ท่าน แต่ท่านก็ปฏิเสธพร้อมทั้งนั่งกระเรียนบินหายไป

ฮ่องเต้เหม็งเฉี๋ยจ้อซาบซึ้งในตัวของโปเส้งไต่เต่มาก จึงถวายชื่อท่านให้เป็นที่ 恩主昊天金闕御史慈濟醫靈妙道真君萬壽無極保生大帝 พร้อมทั้งประทานเข็มขัดมังกร และสร้างศาลเจ้าให้ท่าน

ปัจจุบันมีศาลเจ้าของท่านมากกว่า 200 แห่งในไต้หวัน แต่ศาลเจ้าที่ใหญ่ที่สุดและมีชื่อเสียงที่สุดในไต้หวันคือ ศาลเจ้าโปอานเก็ง (大龍峒保安宮) ที่ตั้งอยู่ ณ กรุงไทเป ซึ่งก่อสร้างโดยชาวตั้งอัวที่อพยพมาอยู่ไทเป ในสมัยฮ่องเต้เฉียนหลง ราชวงศ์เช็ง

ยันต์กระดาษที่ผู้เขียนได้จากศาลเจ้าโปอัน สังเกตุเห็นว่าทางซ้ายจะมีชื่อของโล่เชี้ยและทางขวาจะมีชื่อของแม่ทัพเสือดำ

ยันต์ของโปเส้งไต่เต่ชนิดใช้ห้อยคอ (ภาพถ่ายด้านหน้า และด้านหลัง) หุ้มด้วยพลาสติก จากศาลเจ้าโปอัน
หลังจากที่ได้ยันต์มาแล้วจะต้องเอามารมควันธูปควันเทียนก่อนเอามาใช้

อ้างอิง
1) Dalongdong Baoan temple – Religious and Architectural Arts Guide
2) 台灣的神像 – Gods of Taiwan “Neal Donnelly”
3) http://javewu.multiply.com
4) http:// www.baidu.com (http://baike.baidu.com/view/23453.htm)

หมายเหตุ
- คำอ่านออกเสียงที่ใช้เป็นสำเนียงฮกเกี้ยน

หุ่ยเต็กจุนอ๋อง - 惠澤尊王

2009-03-28T00:07:00.003+07:00

南安葉氏先祖惠澤尊王

หุ่ยเต็กจุนอ๋อง (惠澤尊王) หรือ กงเต็กถาว (廣德侯) มีชื่อเดิมว่า เอี๊ยบซิ้ม (葉森) บิดาชื่อเอี๊ยบเต๋งเหี้ย (葉廷显) มารดาแซ่ตัน (葉門陳氏) เกิดวันที่สิบเดือนสิบสอง (誕辰為農曆十二月初十) ในยุคราชวงศ์ซ้องใต้ (ปี ค.ศ.๑๑๘๙) รัชสมัยซุนฮี (生於南宋淳熙年間) ณ บ้านโกเตียน หล่ำอั่ว ฮกเกี้ยน(祖籍為中國福建省南安市高田人) ท่านมีน้องชายหนึ่งคนชื่อว่า เอี๊ยบส่ำฮอก(葉三復)

จากบันทึกที่พบในศาลเจ้าบรรพบุรุษบ้านหล่ำอั่ว ได้กล่าวไว้ว่าในคืนที่ท่านถือกำเนิดนั้นได้มีเหตุการณ์ประหลาดเกิดขึ้นมากมายในบ้านของท่าน รวมไปถึงทั้งหมู่บ้านหล่ำอั่วอีกด้วย โดยปรากฎเป็นแสงสว่างสุกใสเหนือบ้านของท่าน และมีกลิ่นหอมฟุ้งกระจายในบ้านรวมไปถึงบริเวณใกล้เคียง และหลังจากที่ท่านถือกำเนิดออกมา ก็ปรากฎมีแสงสีม่วงพุ่งขึ้นจากห้องทำคลอดไปสู่ท้องฟ้า

ในปี ค.ศ.๑๒๐๑ ท่านมีอายุครบสิบสามปี ก็สามารถท่องจำและแต่งบทกลอนต่างๆ ได้อย่างคล่องแคล้ว เมื่ออายุครบยี่สิบปีท่านก็ถือได้ว่าเป็นบัณฑิตที่เก่งกาจผู้หนึ่ง ถือแม้นว่าท่านอยู่เกิดในครอบครัวบัณฑิตแต่ท่านก็ตัดสินใจที่จะเรียนวิชาบู้เพิ่ม เพื่อป้องกันตนเอง ครอบครัว และเพื่อช่วยประเทศชาติในสภาวะสงคราม ท่านจึงตัดสินใจเรียนวิชาบู้เมื่ออายุได้ยี่สิบเอ็ดปี จนกระทั่งหลายปีต่อมาท่านก็เรียนรู้วิชาบู้จนคล่องแคล้ว และเข้ารับใช้ชาติ โดยเข้าต่อสู้กับพวกกบถและผู้รุกราน

ในปี ค.ศ.๑๒๒๑-๑๒๒๓ ท่านได้ปราบขบถและผู้รุกราน มีความดีความชอบจนได้รับพระราชทานรางวัลและตำแหน่งจากราชสำนักซ้อง และหลังจากนั้นไม่นานก็เกิดสงครามระหว่างซ้องกับกิม(金朝)ขึ้น

ปี ค.ศ.๑๒๔๕ ท่านมีอายุ๕๗ ปี ท่านได้สละชีวิตตัวเองเข้าช่วยเหลือฮ่องเต้ซ้องที่ถูกกองทหารกิมบุกทำร้าย หลังจากที่ท่านเสียชีวิตลง ด้วยความจงรักภักดีขอท่าน ฮ่องเต้ได้ประทานชื่อท่านเป็นกงเต็กถาว (广德侯)

หลังจากที่อาณาจักรกิมโดนโค่นล้มลงในสมัยราชวงศ์หมิง ก็ได้มีการสร้างศาลเจ้าเพื่อสดุดีวีรกรรมของผู้รักชาติในสมัยซ้องใต้ขึ้น และ ศาลเจ้าบรรพบุรุษเพื่อรำลึกถึงหุ่ยเต็กจุนอ๋องก็เป็นหนึ่งในนั้น และได้รับการดูแลรักษาเป็นอย่างดีโดยชาวฮกเกี้ยนหล่ำอั่ว จนถึงปัจจุบัน

ลักษณะของกิมสิ้นของท่านจะมีลักษณะดังนี้ (惠澤尊王特徵)

- หน้าแดงหรือดำ (赤/黑面,雙凸眼)
- มือขวาจับเข็มขัด และมือซ้ายวางบนเข่า (右手托戴,左手扶膝)
- เท้าทั้งสองวางบนที่พักเท้าของเก้าอี้ (雙足踏座底)

เพราะลักษณะของกิมสิ้นหุ่ยเต็กจุนอ๋องที่คล้ายกับของโกยเส้งอ๋อง(廣澤尊王) ทำให้มีการเข้าใจผิดกันมากระหว่างเทพเจ้าสององค์นี้ อีกทั้งโกยเส้งอ๋องยังมีชื่อเรียกอีกนามหนึงด้วยว่า โปอันหุ่ยเต็กจุนอ๋อง (保安惠澤尊王) ซึ่งคล้ายกันมาก ทำให้คนเข้าใจผิดไปกันใหญ่ครับ

惠澤尊王寶誥

至心皈命禮。
皇天佑善。賜子於門。
森之嚴考積善德。
紫气迎眸得麟子。
幼能辨萬詞。
弱冠辯群英。
文滔武略為宋臣。
光宗祖基封王侯。
抗金難。護城河。
媲岳穆。齊三傑。
至忠至勇。至仁至誠。
大宗廣德侯。
威武惠泽尊王。

วัดของท่านที่หล่ำอั่ว

ทิหู้หง่วนโส่ยโปอั่ว - 鐵元帥寶誥

2009-03-20T13:11:00.004+07:00

鐵元帥寶誥

至心皈命禮。
六丁之精。金闕猛使。
值殷商之末。妖氛沖天。
憐群氓無助。奉旨降世。
膽落天地。勇武無敵。
殺烏兔於水潁。
降火馬於陰山。
殲魔鬼於野火廟中。
擒妖狐於紫虛樓下。
協助玄武。平靖六魔。
救民濟世。清寧海宇。
至猛至烈。至威至靈。
東嶽駕前十太保。
猛烈鐵元帥。威靈靈佑侯。

ทิฮู้หง่วนโส่ย - 鐵府元帥

2009-03-20T12:55:00.002+07:00

ทิหง่วนโส่ย (鐵元帥) หรือ ทิเทียนกุน (鐵天君) หรือจอมพลทิ (鐵府元帥) คือหนึ่งในสามสิบหกจอมพลสวรรค์ (三十六天將之鐵頭元帥) และเป็นหนึ่งในสิบไท่โป้ (東嶽十太保) ของตั่งกักไต่เต่ (東嶽大帝) โดยทำหน้าที่ในการปราบปีศาจและทำลายพลังชั่วร้ายต่างๆ

ทิหง่วนโส่ยมีชื่อจริงว่า ทิถ่าว (鐵頭) เกิดในสมัยปลายราชวงศ์เซียง (941 – 841ก่อนปี ค.ศ. 生于商末朝代) ณ บ้านโจ่วเสีย (家鄉於石城) ท่านมีชาติกำเนิดที่น่าสนใจดังนี้ คือ จากบันทึกเทพเจ้าในศาสนาเต๋า ทิโท่วนั้นแท้จริงแล้วคือ รูปแบบ(ปาง,อวตาร)หนึ่งของแม่ทัพลักติง (六丁之氣) ที่ได้รับคำสั่งจากหยกหองซ่งเต่ (玉皇大天尊) ลงมาเกิดเป็นมนุษย์เพื่อช่วยเหลือประชาราษฎ์จากการกดขี่ข่มเหงของราชวงศ์เซียง (商朝)

หลังจากที่ได้รับโองการสวรรค์ ทิหง่วนโส่ยก็ได้ลงมาบนโลกมนุษย์เพื่อเสาะหามารดาของตนเองก่อน ด้วยความช่วยเหลือจากจอมพลสวรรค์ท่านอื่น ทิหง่วนโส่ยก็ได้มาถึงบ้านโจ่วเสีย และได้พบกับสตรีแซ่ก่าน (顏氏女) ซึ่งเป็นหญิงสาวพรมจรรย์และเป็นผู้ประพฤติธรรม และในคืนนั้นเอง ทิง่วนโส่ยก็ได้เข้าฝันหญิงแซ่ก่านท่านนี้ และบอกกล่าวให้ทราบว่าตนเองจะมาเกิดเป็นลูกชายของนางและเด็กชายที่เกิดมานี้ จะนำความสงบสุขมาให้ประชาชน

หญิงแซ่ก่านหลังจากตื่นขึ้นจากความฝัน บังเกิดเป็นกระแสพลังร้อนพุ่งเข้ากระแทกท้องของนาง หลังจากนั้นนางก็ตั้งท้อง จวบกระทั่ง 10เดือนต่อมานางก็ให้กำเนิดเด็กผู้ชาย ซึ่งก็คือทิหง่วนโส่ยในวันขึ้นเจ็ดค่ำเดือนห้า (農曆五月初七日) แต่เนื่องจากนางเป็นหญิงพรมจรรย์ไม่ได้แต่งงานแต่อย่างใด ดังนั้นนางจึงให้แซ่ลูกชายนางว่า ทิ (鐵) ซึ่งแปลว่าเหล็กหรือทองแดงเป็นเพราะนางต้องการให้ ลูกชายของนางเมื่อเติบโตขึ้นมีความแข็งแร่งและกล้าหาญอดทนเหมือนเหล็กนั้นเอง

ยี่สิบปีต่อมา ทิหง่วนโส่ยเติบโตขึ้นเป็นชายหนุ่มที่กล้าหาญ มีนิสัยโอบอ้อมอารี ช่วยเหลือผู้คนอยู่เสมอ ปีหนึ่งราชสำนักเซียงได้ส่งกองทหารออกเกณฑ์ชายหนุ่มเพื่อไปเป็นทหาร และมีทหารเลวจำนวนหนึ่งทำการปล้นสดมชาวบ้าน เมื่อทิหง่วยโส่ยรู้เข้า ท่านและเพื่อนจึงจัดตั้งกำลังขึ้นเพื่อสู้รบกับทหารเลวเหล่านั้น

ต่อมาท่านได้เดินทางศึกษาวิชาเวทมนต์ต่างๆเพิ่ม โดยเดินทางไปเสาะหาอาจารย์ตามที่ต่างๆ จนท้ายที่สุดท่านได้เดินทางมาถึงภูเขาอิมซาน (陰山) และได้เรียนวิชาอาคมจากนักพรตเต๋า

หลังจากได้ศึกษาวิชาอาคมได้เป็นระยะหนึ่ง อาจารย์ของท่านได้ให้ท่านลงเขามอบภาระกิจช่วยราชวงศ์จิว (周朝) กู้แผ่นดิน โดยให้ท่านไปอยู่กับ จิวบุ๋นอ๋อง(姬昌) เพื่อต่อสู้กับกษัตริย์จอมชั่วร้ายติวอ๋อง จากราชวงศ์เซียง

ในระหว่างทางท่านได้เดินผ่านป่าบนเขาอิมซานซึ่งเป็นที่อยู่ของปีศาจม้าไฟ (火馬โห้ย หม่า) และท่านได้ค้างคืนที่นั้น ตกกลางคืนพอท่านเริ่มหลับตานอน เจ้าปีศาจม้าไฟก็ปรากฎกายขึ้นและจะจับท่านกินเป็นอาหาร ทันทีที่ท่านได้รับรู้ถึงไอปีศาจคุกคามถึงตัว ท่านได้ใช้ขวานเหล็กของท่าน (鐵釜ท่าน อาจารย์ของทิหง่วนโซ่ยมอบให้) เข้าต่อสู้และปราบปีศาจม้าไฟได้สำเร็จ และตั้งแต่นั้นมาเจ้าปีศาจม้าไฟก็ได้ติดตามเพื่อรับใช้ท่านทิหง่วนโส่ย

จากนั้นไม่นานท่านได้เดินทางพบกับค่ายทัพของราชวงศ์จิวและได้เข้าไปแนะนำตัวกับ จิวบุ๋นอ๋อง และได้รับราชการในกองทัพร่วมกับขุนพลคนอื่นๆในการวางแผนการรบ

ในการศึกขั้นแตกหักกับกองทัพราชวงศ์เซียง ทิหง่วนโซ่ยได้เข้าไปในเขตพระราชฐานหอจี้ฮี (商宮紫虛樓) เพื่อฆ่าปีศาจจิ้งจอก หลังจากที่ฆ่าปีศาจจิ้งจอกตาย ทันใดนั้นปีศาจไฟก็ได้ก็ล้อมท่านและใช้ไฟปีศาจเข้าเผาท่านในทันที จนกระทั่งท่านโดนปีศาจไฟเผาจนตาย (เราจึงเห็นกิมสิ้นของทิหง่วนโส่ยเป็นสีดำนั้นเอง)

หลังจากวิญญาณของท่านออกจากร่าง ก็ได้ล่องลอยไปสู่สรวงสวรรค์ (天庭) เพื่อเข้าเฝ้าหยกหองซ่งเต่ (玉皇大帝) และได้รับการสดุดีและได้รับการแต่งตั้งยศเป็นที่ 威靈靈佑侯孟烈鐵元帥จากนั้นท่านก็ได้เข้าเป็นหนึ่งในสามสิบหกจอมพลสวรรค์ (玄天上帝) เพื่อติดตามเหี่ยนเทียนซ่งเต่ในการปราบพลังปีศาจชั่วร้ายต่อไป

เตียวเซียนไต่เต่ - 張仙大帝

2009-03-14T12:54:00.003+07:00

เตียวเซียน (張仙)หรือ เตียวเซียนไต่เต่ (張仙大帝) เป็นเทพเจ้าที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นเทพแห่งการคุ้มครองเด็กรวมไปถึงดูแลคุ้มครองจิตวิญญาณของเด็กที่ยังรอการคลอดออกมาอีกด้วย

ตามความเชื่อเรื่องเทพเจ้าในศาสนาเต๋า ได้มีหลายบันทึกเกี่ยวกับเตียนเซียนที่แตกต่างกันไป แต่ที่นิยมกันมากที่สุดคือเชื่อกันว่าเตียวเซียน มีชื่อเดิมว่า เตียวอ้วนเสี่ยว (張遠霄) เกิดในสมัยห้าราชวงศ์สิบประเทศ (ปีค.ศ.907 – 960 生于五代十國) ณ เขาเหมยซาน (家鄉於中國眉山)

ช่วงวัยเด็กท่านเป็นเด็กฉลาดสามารถจดจำวรรณกรรม และความรู้ต่างๆ ได้อย่างคล่องแคล้ว และยังสามารถนำองค์ความรู้นั้นมาประยุกต์ใช้กับชีวิตประจำวันของท่านได้อย่างน่าอัศจรรย์ จวบกระทั่งในวัยหนุ่มท่านได้เดินทางท่องเที่ยวในบริเวณบ้านเกิดเพื่อใช้ความรู้ที่ท่านมีช่วยเหลือคนอื่น

ในวันหนึ่งขณะที่ท่านกำลังใช้ชีวิตประจำวันอยู่นั้น ได้มีชายแก่ซึ่งมีดวงตาสี่ตาปรากฎกายขึ้นต่อหน้าท่าน และชายแก่สี่ตาได้มอบคันธนูและไข่มุกสีทอง (竹弓金彈) ให้กับท่านเตียวอ้วนเสี่ยว และได้กล่าวว่า ของวิเศษสองสิ่งนี้จะช่วยให้ท่านได้ช่วยเหลือชาวบ้านในยามประสบภัยพิบัติต่างๆ จากนั้นชายแก่สี่ตาก็อันตธารหายไป หลังจากนั้นท่านก็ได้ฝึกใช้อำนาจของวิเศษทั้งสองสิ่งจนชำนาญ

ในปีที่เตียวอ้วนเสี่ยวสำเร็จเป็นเซียนวิเศษ ปีนั้นเองได้เกิดโรคประหลาดขึ้นในบ้านเกิดของท่าน ท่านจึงอาสาที่จะสืบสาเหตุของโรคระบาดนั้น หลังจากที่ท่านได้ทำการสืบดูก็พบว่าสาเหตุของโรคนั้นเกิดจากพลังชั่วร้ายของปีศาจสุนัขดำ(天狗) ท่านจึงใช้คันศรและไข่มุกวิเศษยิงปีศาจสุนักดำจนสิ้นฤทธิ์ จนทำให้เกิดความสงบสุขในหมู่บ้านขึ้นอีกครั้ง

หลังจากที่ท่านสำเร็จเป็นเซียนวิเศษ ท่านหยกอ๋องซ่งเต่ได้แต่งตั้งท่านเป็นที่ 九天輔元開化靈應張仙大帝七曲毓聖天尊 โดยมีหน้าที่คุ้มครองเด็กๆและคุ้มครองวิญาณเด็กที่จะมาเกิดจากพลังชั่วร้ายต่างๆตั้งแต่นั้นมา

วันเกิดของท่านเตียวเซียนคือ วันที่ยี่สิบสามเดือนสิบเอ็ดจีนครับ (農曆十一月廿三日)

張仙大帝寶誥　

志心皈命禮。
桂香上殿。文昌左宮。
七十二化之法身。
百千萬劫之運數。
育嗣天下。演教人間。
金彈竹弓隨身帶。
孤辰寡宿滅形蹤。
扶小子而衛通關。
蔭閨房而護難產。
聰明日益。痘疹減消。
難育者祈之便育。
難痊者禱之必痊。
大悲大願。大聖大慈。
九天輔元開化。
靈應張仙大帝。
七曲毓聖天尊。

หยกอ๋องซ่งเต่ - 玉皇上帝

2009-03-14T11:39:00.004+07:00

ในคัมภีร์ 高上玉皇本行集经 ได้กล่าวไว้ว่า หยกอ๋องนั้นเป็นลูกของ 光严凈乐国王 และ 宝月光皇后 ตอนที่ท่านถือกำเนิดนั้นมีแสงรัศมีส่องสว่างไปทั่วอาณาจักรเลยทีเดียว วัยเด็กท่านเป็นเด็กที่มีความฉลาด ใจดี และมีเมตากรุณามาก เมื่อท่านเจริญอายุขึ้น ก็ใช้สมบัติในท้องพระคลังช่วยเหลือคนจน บริจาคทานแก่คนยากไร้ ช่วยเหลือคนพิการ และอื่นๆ (ประมาณว่าความดีทั้งหลาย ท่านทำหมด) หลังจากที่บิดาตาย ก็ปฏิเสธการรับสืบทอดเป็นกษัตริย์ แต่มีความมุ่งมั่นที่จะช่วยเหลือคนทุกข์ยากต่อไป

ท่าน ตัดสินใจขึ้นภูเขา 普明香岩山 เพื่อบำเพ็ญเต๋า หลังจากที่ท่านบำเพ็ญเต๋าได้ ๓๒๐๐ กัลป์ ก็สำเร็จเป็น จินเซียน 金仙 หรือ 自然觉皇 จากนั้นอีกล้านล้านกัลป์ ท่านจึงสำเร็จเป็น หยกอ๋องซ่งเต่

เต้าโบ้และกิ้วอ๋องไต่เต่ - 斗姆萬星之母

2009-03-14T11:23:00.003+07:00

เต้าโบ้ (斗姆) นั้น ท่านอุบัติขึ้นมาก่อนการเกิดเหตุการณ์บิ๊กแบง (大爆炸/大霹靂) เมื่อประมาณ หนึ่งแสนสี่หมื่นล้านปีที่แล้วครับ โดยที่โลกของเรา (地球) เพิ่งจะเกิดขึ้นได้แค่ เก้าหมื่นหนึ่งพันล้านปี (大約九十一億年前) และเต้าโบ้นั้น ได้อุบัติขึ้นเมื่อหนึ่งพันสองร้อยสามสิบล้านล้านปี (เต้าโบ้นั้น เกิดขึ้นหลังจากที่มีซานชิงครับ - 與元始天王一氣化三清的一千二百三十億萬年之間﹐斗姆誕生了)

ก่อน หน้าเหตุการณ์บิ๊กแบงนั้น จักรวาลของเราจะมีลักษณะยืดหยุ่นเป็นก้อนเดียวครับ ซึ่งทางเต๋าจะเรียกช่วงนี้ว่า 混元期 หรือ 無極界 จากนั้นเจ้าก้อนจักรวาลนี้ได้ดูดเอาพลังจากภายนอก (外來之陽氣) เข้ามาในก้อนนี้เรื่อยๆ โดยที่พลังงานภายนอกที่โดนดูดเข้ามานี้ เต๋าจะเรียกว่า 生為斗父 โดยพลังภายนอกนี้เกิดการปะทะกับพลังภายใน內在之陰氣 ซึ่งเต๋าเรียกว่า “เต้าโบ้” 生為斗姆 และเกิดการระเบิดขึ้นอย่างรุนแรง (陰陽相極之氣相碰) นี้คิอเหตุการณ์การปะทะกันของหยินและหยางอย่างรุนแรงที่สุด หรือเหตุการณ์บิ๊กแบงนั้นเอง而導致天文學中所稱之為的大爆炸/大霹靂)

ขณะ ที่เกิดเหตุการณ์บิ๊กแบงนั้น ได้มีพลังงานความร้อนและรังสีในช่วงคลื่นต่างๆ ได้ถูกปล่อยออกมาอย่างมากมาย จึงทำให้เต้าโบ้นั้น มีชื่ออีกชื่อหนึ่งว่า 巨光天后 ซึ่งแปลว่าแสงสว่างอันหาประมาณมิได้ (在兩極之氣相碰之時﹐巨大光芒及熱量被釋放﹐因此﹐斗姆又被稱之為巨光天后或紫光夫人) และ 紫光夫人 ซึ่ง แปลว่าแสงสีม่วง ซึ่งเป็นที่น่าสังเกตว่า ช่วงความถี่สเปรคตัมของแสงสีม่วงนั้นจะเป็นแสงที่มีความร้อนมากที่สุด และผลของการเกิดบิ๊กแบงนั้นทำให้เกิดอนุภาคที่เราเรียกว่า ดวงดาว นั้นเองครับ (在碰撞之後﹐因大能量的產生﹐小小星體因此而誕生)

พลังงาน ที่เกิดขึ้นจากการปลดปล่อยของบิ๊กแบงนั้นทำให้เกิดจักรวาลของเราและเกิดดวง ดาวต่างๆขึ้นมากมายครับ ซึ่งหลังจากการเกิดบิ๊กแบงใหม่ๆนั้น ดวงดาวต่างๆยังเป็นกลุ่มก๊าซที่มีความร้อนสูง หลังจากที่ผ่านช่วงเวลาหนึ่ง พวกดาวเหล่านั้นก็เริ่มเย็นลงและมีขนาด น้ำหนัก และมีตำแหน่งโคจรที่ชัดเจนขึ้นในจักรวาล เพราะดวงดาวเกิดใหม่เหล่านี้ เริ่มมีแรงโน้มถ่วงและแรงดึงดูดระหว่างกัน เกิดเป็นวงโคจร ตามตำแหน่งต่างๆ เช่นกลุ่มดาวปักเต้า北斗星 ดาวจี๋เหว่ย 紫微星 ดาวเที้ยนอ๋อง天皇星 และดาวอื่นๆ เป็นต้น เราอาจจะพูดได้ว่าหลังจากที่มีการเกิดขึ้นของดาวต่างๆแล้ว นั้นก็คือการอุบัติขึ้นของเทพเจ้าในทางเต๋านั้นเองครับ

แล้ว เต้าโบ้เกี่ยวข้องกับการเป็นผู้กำเนิดกิ๋วอ๋องไต่เต่ ได้อย่างไร นั้นเป็นเพราะกิ๋วอ๋องไต่เต่นั้น คือดาวเก้าดวงที่เกิดขึ้นหลังจากบิ๊กแบงนั้นเองครับ แต่ยังมีดาวอีกสองดวงที่เกิดขึ้นก่อนกิ๋วอ๋องไต่เต่ ผมจะลำดับวงศ์ของเต้าโบ้และกิ้วอ๋องไต่เต่ดังนี้ครับ

ทางเต๋าเองก็แยกวงศ์ของเต้าโบ้ ออกเป็นสองแบบครับ (ให้ดูรูปประกอบ) ซึ่งอธิบายได้ดังนี้ครับ

龍漢祖劫天帝周御國王斗父天尊

Emperor of Long Han Zu Jie Zhou Yu Kingdom (Dou Fu) Father of All Star Lords

聖德巨光天后大聖圓明斗姆天尊

Empress Sheng De Ju Guang (Dou Mu) Mother of All Star Lords

中天萬星教主中央紫微北極大帝

Emperor Zi Wei

(ถือ ได้ว่าเป็นลูกคนแรกของทั้งผังครอบครัว ที่๑และ๒ ครับ แต่ในผังครอบครัวที่ ๒ จื่อเหว่ย ไม่ได้ถูกรวมอยู่ในกิ้วอ๋องไต่เต่ครับ แต่เป็นเทพเจ้าที่แยกฉายเดี่ยวออกมาแทน)

中天萬神之主勾陳上宮天皇大帝

Emperor Tian Huang

(นับ เป็นลูกคนที่สองครับ ของทั้งผังครอบครัว ที่๑และ๒ แต่ในผังครอบครัวที่ ๒ เทียนหวง ไม่ได้ถูกรวมอยู่ในกิ้วอ๋องไต่เต่ครับ แต่เป็นเทพเจ้าที่แยกฉายเดี่ยวออกมาแทนอีกเช่นกัน )

中天大聖北斗第一陽明貪狼大道星君

Lord Bei Dou Tan Lang (1st Star - Visible)

中天大聖北斗第二陰精巨門大道星君

Lord Bei Dou Ju Men (2nd Star - Visible)

中天大聖北斗第三真人祿存大道星君

Lord Bei Dou Lu Chun (3rd Star - Visible)

中天大聖北斗第四玄冥文曲大道星君

Lord Bei Dou Wen Qu (4th Star - Visible)

中天大聖北斗第五丹元廉貞大道星君

Lord Bei Dou Lian Zhen (5th Star - Visible)

中天大聖北斗第六北極武曲大道星君

Lord Bei Dou Wu Qu (6th Star - Visible)

中天大聖北斗第七天關破軍大道星君

Lord Bei Dou Po Jun (7th Star - Visible)

中天大聖北斗第八洞明左輔大道星君

Lord Bei Dou Zuo Fu (8th Star - Invisible)

(ดาว ดวงนี้จะมองไม่เห็นครับ และในผังครอบครัวที่๑ จะแยกท่านออกมาเป็น ผู้ช่วยของเต้าโบ้แทนครับ ส่วนในผังครอบครัวที่สอง จะโดนนับเป็นลูกคนที่แปด)

中天大聖北斗第九隱光右弼大道星君

Lord Bei Dou You Bi (9th Star - Invisible)

(ดาว ดวงนี้จะมองไม่เห็นเช่นกัน และในผังครอบครัวที่๑ จะแยกท่านออกมาเป็น ผู้ช่วยของเต้าโบ้แทนครับ ส่วนในผังครอบครัวที่สอง จะโดนนับเป็นลูกคนที่เก้า)

ผังครอบครัวแบบที่ ๑

ผังครอบครัวแบบที่ ๒

ส่ำกวนไต่เต่ - 三官大帝

2009-03-14T11:11:00.004+07:00

三官大帝 คือผู้เป็นใหญ่ในโลกสามโลก ตามความเชื่อของศาสนาเต๋านั้น สามโลกที่ว่าคือ ฟ้า(สวรรค์), ดิน และน้ำครับ (是天官、地官和水官) ทั้งสามไม่ใช่พี่น้องกันนะครับ เป็นตำแหน่งที่มีขึ้น เพื่อดูแลทั้งสามโลกในสงบเรียบร้อยครับ และ เทียนกวนนั้น ก็ไม่ใช่ หยกอ๋องซ่งเต่ แต่อย่างใดนะครับ เพราะหยกอ๋องนั้น เป็นใหญ่ทั้งสามโลกเลย พูดง่ายๆ ว่า เป็น บอส (boss) ใหญ่อีกที

ในสมัยโบราณนั้น การบูชาฟ้าดินและน้ำ สงวนไว้ให้กับกษัตรย์เท่านั้นนะครับ ชาวบ้านนั้นอนุญาติให้บูชาบรรพบุรุษได้อย่างเดียว (上古祭祀天地水是皇帝的權利，庶民百姓只能祭祖) อย่างไรก็ตามการบูชา 三官大帝 นั้น ก็เข้าถึงชาวบ้าน และป๊อปปูล่าสุดๆ ก็ในสมัยฮั่น (漢朝時期)เนื่องจาก เตียวเทียนซือ(正一天師張道陵) เอาพิธีกรรมนี้มาเผยแผ่ให้ชาวบ้านครับ โดยสมัยนั้นเมื่อเกิดเหตุเภทภัย โรคระบาดต่างๆ เตียวเทียนซือจะประกอบพิธีกรรมร่วมกับชาวบ้านเพื่อบูชา ส่ำกวนไต่เต่ 三官大帝 เพื่อให้ภัยภิบัติบรรเทาหรือหายไป โดยจะทำ เป็นหนังสือที่เรียกว่า 三官手書 (หนังสือเขียนด้วยลายมือ) สามเล่ม แล้วเอาไปไว้บนภูเขา, ฝังดิน และให้จมลงในแม่น้ำครับ ต่อมาในสมับราชวงศ์เหนือใต้ ส่ำกวนไต่เต่ก็ได้ถูกเอามารวมกับ 上中下三元神(Spirits of the Three Origins)

天官大帝 หรือ 天官賜福 ในทางเต๋าจะเรียกว่า 上元一品賜福天官 หรือ จื่อเว่ยต้าตี่ 紫微大帝 นั้นเองครับ โดยท่านมีหน้าที่ในการดูแลชี่เขียวเหลืองขาว (青黃白三氣) และความเป็นระเบียบเรียบร้อยของโลกสวรรค์ โดยในวันขึ้นสิบห้าค่ำเดือนหนึ่งจีน (เพิ่งผ่านมา) ท่านจะลงมาสำรวจบุญบาปในโลกมนุษย์ ครับ (วัน 上元 งัยละครับ)

地官大帝 หรือ 中元二品赦罪地官 หรือ 清虛大帝 หน้าที่ของท่านคือดูแลโลกของดิน และจัดระเบียบชี่ที่เรียกว่า 元洞混靈之氣 (ขออภัย ไม่รู้จะเรียกเป็นภาษาไทยอย่างไร) รวมไปถึงดูแลเทพเจ้าแห่งขุนเขาทั้งห้า และเซียนมนุษย์ (總主五帝五嶽諸地神仙) วันที่สิบห้าเดือนเจ็ด ท่านจะมาที่โลกมนุษย์เพื่อสำรวจบุญบาป

水官大帝 หรือ 下元三品解厄水官 หรือ 洞陰大帝 ผู้ดุแลโลกของน้ำ, ชี่ของลม และทะเลสาปฒ โลกหลังความตาย รวมไปถึงเซียนที่เกิดจากน้ำทั้งหมด ทุกๆวันที่สิบห้าเดือนสิบ ท่านจะลงมาสำรวจบุญบาปในโลกมนุษย์ครับ

Joob Taoism Blog

เรื่องของเต้าเตง (道教斗燈/斗首之簡介)

ลี้ซานหลิ่มจุ้ยไท่โปเสี่ยหยินต่งจื้อ - 閭山臨水太保舍人童子

กิมกะสิน - 九天巡狩金甲神

ออบิ่นซาม้า - 黑面三媽

โค้วจินหยินก่ำเที้ยนไต่เต่โปอั่ว - 感天大帝許遜寶誥

บุ๋นเเชียงเต้กุนโปอั่ว - 文昌帝君寶誥

อ๋องเหลงกวนโปอั่ว - 王靈官寶誥

กัวจื่ออี๋ - 郭子儀 ตอนที่ 3 ชัยชนะครั้งแรก

กัวจื่ออี๋ - 郭子儀 ตอนที่ 2 ชีวิตวัยเยาว์

กัวจื่ออี๋ - 郭子儀 ตอนที่ 1 บทนำ

เหว่ยหัวฉุน - 魏華存

ส่ำซานก็อกอ๋อง - 三山國王

ฮกซานเก้ง – 福山宫

คายบั้นเส้งอ๋อง - 開閩聖王

道教诸真圣号、宫阙

ซำไน้ฮูหยินโปอั่ว - 三娘夫人

เฮี้ยหู้อ๋องเอี๋ย - 邢府王爺

โปเส้งไต่เต่ - 保生大帝

หุ่ยเต็กจุนอ๋อง - 惠澤尊王

ทิหู้หง่วนโส่ยโปอั่ว - 鐵元帥寶誥

ทิฮู้หง่วนโส่ย - 鐵府元帥

เตียวเซียนไต่เต่ - 張仙大帝

หยกอ๋องซ่งเต่ - 玉皇上帝

เต้าโบ้และกิ้วอ๋องไต่เต่ - 斗姆 萬星之母

ส่ำกวนไต่เต่ - 三官大帝

เต้าโบ้และกิ้วอ๋องไต่เต่ - 斗姆萬星之母