Juju Frywoliartspace

Luty prawie jak Lipiec - witam Was rękodzielnie !

2016-07-17T19:24:00.000+02:00

Czas przesmyknął jak mrugnięcie oka. Zapraszam Was ponownie do mojego Atelier Frywoliartspace :)

Pewnie wiecie jak to jest, kiedy wypada się z rytmu, czas biegnie swoim pokręconym rytmem. Z każdym dniem coraz trudniej przełamać i tak łatwo zapomnieć o potworzeniu, a jeśli nic nowego nie powstaje trudno jest o tym pisać. Na szczęście olśniło mnie i po prawie pół roku z uśmiechem powróciłam z zapałem i głową pełną nowych pomysłów. Warto jest dać sobie czasem małego restarta i zakombinować twórczy warsztat w poszukiwaniu inspiracji. Mam wrażenie jakby zaczynała od nowa rękodzielne potworzenie, a wszystko za sprawą kilku nowych skilli i sztuczek magicznych :)

Strona również przeszła pewną metamorfozę, chciałam ją odświeżyć i nadać czytelniejszego wyglądu, niestety nie udało mi się znaleźć idealnego szablonu w 100% oddającego moje oczekiwania. Ogólny rys osiągnęłam po wielu godzinach przesiewania gotowych wzorów. Chciałam wypróbować kafelkowy układ strony głównej. Zapewne, gdybym sama ją projektowała, wyglądałaby trochę inaczej i bardziej przypadła mi do gustu, ale cieszę się, że udało mi się większość ogarnąć. Wiele czasu straciłam na przedzieranie przez zawiłe wersy kodu, aby znaleźć upragnione zmienne, zaś kilka czcionkowych detali dalej czeka na nowe rezerwy cierpliwości i drobne poprawki. Wiem nie jest idealnie. W takich chwilach marzy mi się nauczyć dokładnie od podstaw jak takie szablony się pisze i ograniczyć dłubanie po omacku do minimum. Kto wie, może kiedyś i na to znajdzie się odpowiednia chwila?

Przez ten czas, kiedy zbierałam inspiracje, wiele pięknych rzeczy zadziało. W marcu odwiedziliśmy cudowny Wietnam, o którym jeszcze nie napisałam i nie wiem czy potrafię właściwie opowiadać, aby nie stracić tego czaru, który mam przed oczami, a który okazał jak sen oprawiony w ponad 5000 tysięcy barwnych kolorowych zdjęć. Zaledwie garstkę udało mi się umieścić na Instagramie jeszcze, kiedy byliśmy ponad 10.000 tysięcy kilometrów od domu. Cudem udało się przesiać i wybrać 600 fotografii, którymi podzieliliśmy z rodziną, a i to okazało się, aż nadto, ale na szczęście najbliżsi nam wybaczyli i cierpliwie przetrwali kolorowy pokaz. Powstał on z potrzeby przekazania wszystkich najciekawszych chwili, co jak wiadomo nie jest proste. Prawda jest tak, że jeśli samemu nie zobaczy się piękna krain i ludzi, nie poczuje zapachów, nie zazna dotyku gorącego, wilgotnego powietrze to nawet najcudowniejsze zdjęcia nie ukażą żywego tętna tamtego świata, który na zawsze pozostanie w nas. Nasze trzy tygodnie, które spędziliśmy na ziemiach Wietów, będą jak piękna mozaika, chwilami kiczowata, ale jakże smakowita.

Zwiedzając Wietnam i zbierając kalejdoskop ujęć fotograficznych, kolekcjonowałam pomysły rękodzielne. Mieniące niteczki olśnienia, które mogłabym pokazać i zaciekawić inne rękodzielne Duszyczki. Planowałam przedstawić Wam skrawek wietnamskiego rękodzieła, który udało mi się przelotnie uraczyć. Kilka z nich ukazuje klasyczne pstrokate stragany dobra wszelkiego. Na innych udało mi się uchwycić najczęściej spotykane techniki. Mam nadzieję, że kiedyś pokażę Wam naszą eskapada po fabryce jedwabiu gdzie widzieliśmy produkcję tej szlachetnej tkaniny począwszy od wyklucia larw, a skończywszy na gotowych sukniach barwnie mieniących na wieszakach i długich delikatnych szalach. Oto taki mały wietnamski fragmencik naszej wyprawy:

Rękodzielnie zaistniało kilka nowinek w moim warsztacie. Ostatnie frywolitki supełkowałam, przed wylotem na urlop. W planach miałam w wolnych chwilach upleść nową koronkę, nawet zabrałam motek ulubionej DMC, czółenka i szydełko, ale raptem w jeden dzień miałam czas zamachać łódeczkami jak czekaliśmy w Huế na pociąg do Hanoi. Typowe. Miałam pisać dziennik z podróży, a udało mi się zapisać pół strony przed poranną eskapadą do My Son. Mój Parszywek wyśmiał okrutnie mój słomiany zapał, tak samo jak dwie książki, które zabrałam, a nawet jednej nie przeczytałam. Za to mam "idealne" zdjęcie z Paragrafem 22 i szczytami wysp na morskiej wyprawie po Ha Long :D

Frywolnie zaznałam chwilowego przesycenia. Dobre prace wymagają czasu, a tego mam w obecnej chwili o wiele mniej niż, w wówczas, kiedy zaczynałam moją przygodę z supełkowaniem. Nie przestałam jednak wielbić tej techniki, porostu uznałam, że ciekawiej jest robić kilka różnych rzeczy, a dzięki temu może będzie więcej kreatywnych motywacji do pisania.

Wierzę, że uda mi się zaplanować

i zrealizować więcej inspirujących projektów.

Widziałam, że to kiedyś nastąpi. Moja niespokojna twórcza dusza zapranie czegoś nowego, co okażę idealnym pretekstem do poszerzenia asortymentu i sprawienia sobie kilku nowych zabawek. Dlatego też w moim małym Atelier Frywoliartspace pojawiły się nowe koraliki głównie toho, za sprawą odkrytego czaru matowych jednolitych "mroźnych" frostów. Wyposażyłam się w małe metalowe krosno do tkania koralików, dysk kumihimo i dwa duże koralikowe czółenka do frywolitki, zaś urodzinowo w kwietniu skompletowałam mój mały zestaw do akwareli - tak wyposażona stanęłam przed nie lada dylematem, bo teraz chwilami nie bardzo wiem, czym chciałabym się bardziej zająć, ale satysfakcja niebanalna i cieszę się jak dziecko, że na coś przydało się to moje "poważne pracowanie", bo mogę spełnić swoje małe marzenia, które jak wiadomo łatwo spełnić gdyż są małe.

Niepozornie długi post wyklikał się – mam za swoje jakbym wcześniej przypomniała sobie o frywoleniu, byłoby zwięźlej, a tak, wypadało po kolei wszystko spisać. Szykuję się intrygujące, inspirujące lato. Chciałabym, aby było rękodzielnie zróżnicowane, zaś prezentowane na stronie prace multiskillowe. Mam nadzieję, że uda mi się częściej publikować, a nowinki doczekają zgrabnych wizualizacji. Ciekawa jestem jak Wam się spodobają. Muszę jeszcze tylko spisać krótki plan planu działania i do boju!

Zdrawiam Was Ciepło, Kolorowo i Puchato :) Juju

# 12 O książkach, pisaniu i wietnamskim gulgotaniu indyka.

2016-02-24T21:36:00.000+01:00

Pierwszą książkę, którą przeczytałam i prawie przeżyłam na własnej skórze była nasza poczciwa "W pustyni i w puszczy". Pamiętam, że spędzałam wakakacje na wynajętej działce w Grotnikach. Leżałam na hamaku zawinięta pod kocem. Zawieszona pomiędzy lichymi drzewkami kołysałam się na boki na wietrze wyobrażają sobie, że jadę na wielbłądzie, a drgania wynikają z podskoków zapadających w pustynnej zaspie kameliowych raciczek. Dzień był pochmurniejszy z nielicznymi promieniami słońca. Czytałam, huśtając i popijając wodę z zakręconego słoika, którego denko było uprzednio podziurawione z zewnątrz, tak abym mogła zlizywać pojedyncze krople. Słoik symbolizował coś pomiędzy bukłakiem, a płynną chininą. Kiedy woda kończyła się w słoiku byłam jak wysychająca na wietrze Nel…

W późnej podstawówce i na początku wczesnego gimnazjum (Tak, niestety błam pierwszym rocznikiem, który trwonił czasu w gimnazjum. Na szczęście moje powstało w budynku, gdzie wcześniej chodziłam do podstawówki więc specjalnie fizycznie nie odczułam tego faktu po za jednym smutnym, wynikającym z podzielenia naszej podstawowej klasy na kilka innych i nagle zamiast dwóch w roczniku mieliśmy obok siebie siedem czy osiem klas z boską pływającą C, w której bogowie przepływali koło nas z wysoko uniesionymi głowami taki, iż my maluczcy nieusportowieni kłanialiśmy i rzewnie wzdychaliśmy do ich wyćwiczonej wyższej pierdolencji.) – w owym czasie rozczytana byłam już na dobre i pochłaniałam bardziej bądź mniej ambitną literaturę, głównie fantasy i fantastykę jeszcze nie tak bardzo polską, którą dopiero później doceniłam wraz z latami wysycenia o nowych autorów wychowanych na Lemie, Tolkienie i Pratchecie.

Najważniejszy był akt samego czytania i pielgrzymowania do małej biblioteczki zagnieżdżonej w parterowym trzypokojowym mieszkaniu w bloku. Mieszkanie jak z książkowej bajki pełne książek brakowało w nim jedynie kominka, wielkiego fotela z wełnianym kocem (marzy mi się takowy na przyszłą jesieniozimę), w który możesz cicho zagnieździć z herbatą w wiekiem cynowym kubku malowanym w koto-kwiaty i zniknąć wśród szelestu przekładanych stronic.

Zaczytałam się jak do tego stopnia, iż zostało to w domu poczytane za nadmierne. Do dziś dzień nie potrafię zrozumieć jak można powiedzieć dziecku, że czyta za dużo? Nawet jeśli bywa z gatunku tych zdolnych, inteligentnych ale leniwych, które nudzą się w szkole ale finalnie kończą z piątkami i świadectwem w paski. Zarzucając, że zamiast poświęcić czas na naukę trwoni go na czytanie głupot. Różnie się wówczas działo. Miałam konfiskowane książki, blokowane konta w bibliotekach, abym nie mogła wypożyczać nowych (Matula w trosce o moją edukację osobiście wybierała się do bibliotek i prosiła, aby na czas x zawieszono mi możliwość korzystania z wolumenu). Śmieszne to było, zaiste bardzo nieskuteczne, bo tak jak w przypadku komputera i pochowanych zapasowych kabli do zasilacza czy Internetu (zabieranych przez Matul tego samego powodu, abym uczyła nie zaś grała w głupoty) i książki miałam pochowane na czarną godzinę, wypożyczane z kilku bibliotek o których istnieniu nie wiedziała. Byłam jak bookoholik na głodzie ;), który zawsze gdzieś miał uciułaną działkę, a kiedy brakowało takowej pisałam ją.

Pisałam sama dla siebie to co sama chciałam aktualnie przeczytać ale nie miałam dostępnego pod ręką.

Pod koniec gimnazum trochę się pozmieniało z tym moim skrybowaniem, głównie za sprawą warsztatów pisarskich, na które chodziłam wraz z grupką pewnych bardziej zhumanizowanych koleżanek i kolegów. Moja polonistka brutalnie otworzyła mi oczy mówiąc, że nie da się napisać niczego nowego, oryginalnego, że wszystko gdzieś już było, pewna pula konceptów, ramowych pomysłów został wykorzystana i od tej chwili, która trwa do dziś i jest naszą pisarską karmą na przyszłości – już od bardzo dawna, zaś ja nie byłam tego świadoma – bo jak to ? istnieje i powstaje już tylko neo-literatura.

W tamtych czasach kolekcjonowałam słowa w postaci głównie wierszy (jeśli macie chwilę znajdziecie je tutaj), kilku papierowych opowiadań, jedno nawet z kropką na końcu ostatniego zdania przed magicznym the end i wielostronicowej pisanej odręcznie powieść, dziejąca się w krainie Onkey, która jako neo dziś zapewne miałaby jeszcze mniej szansy niż dziesięć lat temu ale kto wie, może po powrocie z Wietnamu zainspirowana innym światem zapragnę dokończyć?

Dziś tak książkowo i refleksyjnie zainspirowana Maknetowym wpisem WDiC o przyjemności książkowej połączonej z potrzebą głośnego czytania dzieciom (zapraszam Was serdecznie).

Rękodzielnie postanowiłam upleść na drutach swój pierwszy sweter w kolorze kremowej różanej szarości, która ma szansę ładnie komponować z wiosennym jeansem. Czynie go głównie z przyjemności machania drutami niż z wiary, że uda się i będzie prezentował tak jak na zdjęciu w dziewiarskiej gazetce. Nasza Tris dzielnie pomaga mi w pracy.

Próbuję nauczyć się kilku wietnamskich słówek i zwrotów przed wyjazdem. Nie jest to jednak proste totalnie gubię się w ichniejszych tonach i akcentach. Chyba muszę usłyszeć to na żywo. Wrzucić się w samo centrum dźwięku mowy, bo kiedy próbuje sama na sucho powtarzając zwroty z lektorem nie czuję tego, zupełnie jakbym była głuchym indykiem, który choć potrafi namacać je w krtani to kompletnie nie ma pewności czy to co wybulgotał na głos posiada upragnione, odpowiednie znaczenie ;)

Pozdrawiam Was serdecznie :) Juju

# 11 Wspólne Dzierganie i Czytanie, tęsknota za slow i przygotowania na Wietnam.

2016-02-17T12:19:00.001+01:00

Mamy prawie koniec lutego, a ja dopiero dzisiaj pierwszy raz po nowym roku witam Was na Wspólnym Dzierganiu i Czytaniu u Maknety. Musiało troszkę czasu minąć abym uzbierała dostatecznie dużo wymówek na „nieblogowanie”, zaś tak poważniej i rzetelniej opisując - można by to ująć w uroczej metaforze prozy życia, która mnie pochłonęła.

Chciałabym być bardziej aktywna ale czasem jest tak, że zapalam się przez kilka dni jestem ze wszystkim co dzieje się na bieżąco, a później przychodzi jedne, drugi dzień gdzie trzeba ogarnąć ważniejsze życiowe sprawy, realnie działać i nagle jakoś tak trudno jest skupić się na wirtualnym. Wrócić do punku gdzie się przerwało, a dni zaczynają odkładać i zaczynasz patrzeć na wszystko jak przez bańkę.

Od nowego roku pracuję zmianowo. Czasem na piątą czasem na trzynastą chadzam i choć nie jest to fizyczna harówka tylko mozolne klikanie przed komputerem mam wrażenie, że jestem dosłownie w fabryce. I czasem jest mi bardzo smutno, że nie potrafię znaleźć na wszystko czas i ciągle mijam się. Taki stan rzeczy okazuje się mało przyjazny dla działalności rekodzielnej i plano-dzielnej – czyli takiej, w której jestem w stanie efektywnie i zadowalająco spełniać punkty własnego planu na siebie.

Walczę z tym. Codziennie patrząc na zegarek i sprawdzając ile jeszcze zostało mi czasu obiecuję sobie poprawę. Mam wszystko wyliczone, więcej pisać, więcej czytać, więcej uczuć języków obcych, więcej ćwiczyć (zacząć ćwiczyć w ogóle), więcej dbać o wszystko… i wszystko niemiłosiernie przeciąga…

STOP – bo zacznę roztkliwiać, a to jest ZABRONIONE !

Mam jeszcze dokładnie 15 min na napisanie tej notki zanim pójdę się szykować do pracy, więc przejdę do konkretów. Z niecierpliwością czekam na marzec, który jest w tej chwili najważniejszy w tym roku. Mamy paszporty wizy, bilety i za niecały miesiąc lecimy do Wietnamu. To jak taki magiczny pstryk.

Czasoprzestrzenny bufor czaru wytchnienia i nowej energii. Gdzie uda nam się na trzy tygodnie zniknąć i psychicznie odpocząć, zaś fizycznie nie będzie to zapewne na szczęście dane ponieważ Naszą podróż planujemy i organizujemy sami. Lista/listy rzeczy spraw do zrobienia przed wyjazdem skreślają się powoli ale każdy z punktów jest ważny i jeszcze realniej pokazuje nam, że to prawda, że na serio za miesiąc będziemy setki kilometrów od domu na pięknych zielonych ziemiach wśród uśmiechniętych ludzi i smakowitego jadła.

Dlatego też moja literatura na ten miesiąc jest tematyczna. Z jednej strony chciałabym dowiedzieć się przed wyjazdem jak najwięcej, aby większość tego co może Nas spotkać móc przewidzieć, wiedzieć, rozpoznać na miejscu, a z drugiej strony chciałabym aby wszystko okazało nowym nieprzewidywalnym zaskoczeniem, abyśmy mogli przeżyć Wietnam samodzielnie, a nie odtwarzać cudze eskapady i podróżnicze wrażenia. Zbalansowanie tego jest nakreślone cieniutką linią. Istotny jest dobry plan ramowy. Mapa miejsc, które chcielibyśmy zobaczyć, doświadczyć i posmakować. Cała reszta jest jak na razie tajemniczym know how ;)

Rękodzielnie przez ten czas udzielałam się w mniejszych formach. Przełożyło się na moje polubienie Instagramu, gdzie na szybko mogłam wrzucić teraźniejsze potworki, bez potrzeby konkretniejszego opisu, do którego czuję się zobowiązana prezentując na blogu, aby wydawało się bardziej pro ;)

Trochę dziergałam, uplotłam z dwa trzy walentynkowe serduszka i kilka elementów z pastelowego zestawu herbaciano-kawowego… nie mogę Wam obiecać, że szybko je skończę, ale mam nadzieję, że jeszcze przed wyjazdem zaprezentuje cały mały komplecik.

W rękodzielnej wirtulandii zaczął się sezon wielkanocny już w połowie styczna pojawiły się pierwsze dekoracje świąteczne, frywolne i nie mniej frywolne o różnej jakości i estetyce. Patrzę na to z pewnym przymrużeniem oka. W tym roku nie będzie mi chyba dane zbyt twórczo wykazać. No cóż chyba Sezony i Dekoracje nie są moją najmocniejszą stroną, wiecznie w niedoczasie ;)

Pozdrawiam Was serdecznie Juju.

Wszystkiego najcudowniejszego w Nowym Rok !

2016-01-01T22:20:00.002+01:00

Życzę Wam, aby wszelkie wasze plany te wielkie i ważne udały się, zaś maleńkie wypełniły w mig.
Niech spełnią się wasze marzenia zaś zdrowie i uśmiech zagoszczą u Was każdego pełnego wrażeń i niezapomnianych chwil dnia !

Znalezione tutaj :)

Juju

#10 Środa przedsylwestrowa vel ostatnie Wspólne Dzierganie i Czytanie.

2015-12-30T23:31:00.000+01:00

Witam Was serdecznie na ostatnim WDiC w tym roku. Rada jestem czytać Was u Maknety. Wieczór umila mi nasz rodzimy Beltaine. Odkryłam go i dzwięcznie polubiłam kilka lat temu. Jeśli jesteście ciekawi energetycznej nowoczesnej muzyki na motywach skocznej nuty irlandzkiej to zajrzycie do nich na dłużą chwilę.

Tymczasem…

…rekodzielnie chciałabym pokazać Wam moje szare mitenki, o których wspomniałam w niedzielę w poświątecznym liście. Bezpalczatki prawie zszyte w sam raz na mroźniejsze dni, które przed nami. Włóczka YarnArt `ala szara mysz i perełkowy motyw. Wzór „na oko” spontaniczny, dzięki czemu moje małe dzieło nie jest idealnie dopasowane, a nawet nie co przyduże. To dlatego, że mam małe dziecięce dłonie i jestem świeżynką dziewiarską. Kolejne na pewno wyjdą bardziej na miarę.

Zimowo umyśliłam sobie, że będę siedzieć na moim rękodzielnym fotelu sprawionym przez Mikołaja i pleść włóczkowe potworki. Ta pora roku zapoczątkowana przez szaroburą jesień idealnie pasuje do takiego ciepłego miejsca otulonego miękkim kocem.

Czapka dla lubego jest i grzeje uszy jego. Teraz pora na drugą turkusową dla mnie! Specjalnie w tym celu upolowałam druty 50cm aby dłubać na około i bezszwowo, bo nie mogłam się zdecydować jak ładnie zakańczać rzędy, czy pierwsze oczko lepiej jest zrzucić, a ostatnie przerobić czy też pierwsze przerobić, a ostatnie przerzucić bez… tyle szkół i technik co dziewiarek.. Wielka Magia!

Sowia zakładka :)

Czytelniczo tytuł pasuje idealnie. Oto mój tegoroczny książkowy prezent. Mikołaj okazał arcy przemyślnym człowiekiem. Fotel, zielony kocyk, książka, kocie solniczko-pieprzniczki do czekolady i cynamonu, cudna zakładka z sówką, zaś po praktycznej stronie mocy śpiworek na wielką marcową podróż do Wietnamu. Si! To już pewne lecimy w świat na wielką cudowną eskapadę spełniać marzenia!

Książka Elizabeth Gilbert "Wielka Magia" powstała na motywach wykładu o kreatywności, który Pani Gilbert zaprezentowała w TED Conference możecie go obejrzeć tutaj. Myślę, że jest to idealna pozycja do przeczytania na początek nowego roku. Jak taka bajkowa iskierka dla wszystkich twórczych duszyczek poszukujących nowych inspiracji i dróg :)

Pozdrawiam Was serdecznie

i do przeczytania w przyszłym roku J

Po świątecznie i refleksyjnie.

2015-12-27T18:21:00.002+01:00

Szczęśliwie udało się przetrwać święta w spokoju, radości rodzinnej bez kłótni i nieproszonych słów. Pierwszy raz miałam przyjemności spędzić je w tak licznym gronie i dwukrotnie cieszyć się Wigilijnym spotkaniem. Odnalazłam prezenty pod trzema świątecznymi drzewkami co zacnie potwierdziło, iż byłam arcy grzeczną dzieciną i zasłużyłam na piękne prezenty.

Mam nadzieję, że i Wasze świta przebiegły łagodnie, przynosząc Wam wiele miłych chwil w gronie najbliższych, okraszane pysznościami zaś Mikołaj okazał zacny i szczodry w tym roku. Przez całe święta i czas przedświąteczny nie miałam czasu dłużej internetować, tak, więc życzeniowo poniewczasie, ale z serca przesyłam Wam samych wspaniałości może załapię się na Noworoczne.

Wieczornie świat cichł, aby mogła przyjść refleksja i wspomnienia. W tym roku przy naszym wigilijnym stole puste miejsce zaznaczyło się szczególniej, pod koniec listopada pożegnaliśmy naszą ukochaną Babunię, która tegoroczne święta spędziła z Dziadkiem w niebie. Mam nadzieję, że spotkała się tam z nim.

Święta rodzinne takie jak te, kiedy ludzie pragną być blisko siebie i cieszyć tą bliskością sprawiają, że jeszcze bardziej dostrzega się brak osoby, która nie może być koło Nas. I choć czas świąteczny przeminął błyskawicznie gdzieś ta myśl wciąż świeża i wrażliwa nie mogła odejść.

Dla mnie było to pożegnanie nagłe i po mimo jej wieku niespodziewane. Istotnie wpłynęło również na moje plany przedświąteczne i chęci rękodzielne, wszystkie szczytne obietnice pięknych pracy i gwiazdkowych wspaniałości rozpłynęły się i każda myśl świąteczna okazywała mało przekonująca, aby powróciło. Wokół widziałam mnogość świątecznych dekoracji i ozdób choinkowych tyle pięknych prac wysypało się do wirtualnego świata. Patrzyłam nań z podziwem i żalem, a mimo to nie potrafiłam podejść do tego z radością, która towarzyszyła mi już od jesieni, kiedy zacząłem przygotowywać do sezonu zimowego. Ufam, iż w przyszłym roku uda się odnaleźć ten kreatywny magiczny zapał.

Świąteczno-dekoracyjnie w tym roku przede wszystkim podziwiałam.

I choć stało się jak się stało czas ten od mojej ostatniej kreatywnej aktywności wcale nie minął bezrękodzilnie. Minął inaczej niż zaplanowałam…

Czapajka pierwsza.

Postanowiłam nauczyć się robić na drutach, udało mi się zrobić pierwszą w życiu czapkę z grubej włóczki w odcieniu ciepłego brązu z melanżowymi akcentami. Obdarowałam nią mojego Adasia.

Dla siebie zrobiłam szare wełniane mitenki (właśnie się zszywają, pokażę je niebawem), wybrałam dla nich szarą włóczkę i szlachetną misję grzania moich małych rączek w czasie jazdy samochodem.

Dzięki temu totalnie zauroczyłam się takimi „niekompletnymi” rękawiczkami i wiem już, że nie będzie to jedyna para, jaką splotę.

Rękawiczki powstały z kłębka, który pozostał mi po szydełkowym etui na telefon z akcentem frywolnym.

Wydziergałam je dla znajomej na życzenie. Szczerze ucieszyłam się z tego małego projektu, ponieważ mogłam zrobić coś co okazało się praktyczne użytkowe i nie poległo smutne w szufladzie zapomnienia z innymi nieszczęśliwymi projekto-potworkami. Takie prace cieszą najbardziej, kiedy widzisz je u innych. I wiesz, że spełniają swoją funkcję w pełni.

Etui 13 x 7 cm

SLOW Rękodzieło

I tu pewna prawda rękodzielna potwierdza po raz wtóry - dla rzeczy, które robimy dla siebie jesteśmy jakoś mniej krytyczni, bardziej wyrozumiali te zaś, które trafiają w świat muszą być perfekcyjne, spełniające oczekiwania i przewidywać różne odcienie gustu odbiorcy. Czasami ta poprzeczka trafia na skrajnie wyśrubowany pułap, a to zaś nie zawsze jest korzystne dla naszej kreatywności i zapału. Nie wszystko przecież musi być idealne, aby było piękne? Nieprawdaż?

Zaś na koniec przedświątecznego zamieszania chwilę przed pierwszą gwiazdką powrócił do mnie frywolitkowych duch i na nowo zapragnęła dokończyć i zrobić coś zacnego. Tak też powstały moje pierwsze trzy prezentowe komplety kolczyków. Jedne imieninowej i dwa nieśmiałe incognito gwiazdkowe.

Zdjęcie błyskawiczne z lekką romantyczną mgiełką ;) na pamiątkę nim komplety wpięte w szarą tkaninę Kaliko zostały zapakowane odświętnie. Opowiem o nich więcej w następnym poście :)

Trzy pierwsze gwiazdkowe komplety.

Pozdrawiam Serdecznie Juju.

Moje Małe Atelier :)

2015-11-15T00:08:00.000+01:00

Kolejny listopadowy dzień za nami :) zaś u Maknety zawitało wdzięczne Słówko, tak więc z tej okazji chciałabym pokazać Wam moje małe prywatne atelier fotograficzne. Zdjęcie w zdjęciu okazuję się trochę incepcyjnie ale dość trafnie pokazuje jak wygląda zabawa w archiwizowanie moich rękodzielnych potworzeń. Aparat jest z tych banalnych, ale dzięki małemu stojaczkowi można spokojnie ustawić wszystko.

W ramach większej profesjonalności, nie które zdjęcia wykonuje w lightboksie, gdzie mam trzy tkaniny-tła i mogę doświetlić sobie z różnych stron. Z tkanin dołączonych do zestawu boxa korzystam rzadziej ponieważ wyraźnie odznaczają się na nich paproszki i kłaczki, bardziej lubię robić zdjęcia na moim lnianym materiale towarzyszącym mi przy supełkowaniu i tkaninach introligatorskich, które mają piękne naturalne barwy i mogę dobrać sobie odcień podkładu wedle potrzeb.

Frywolne atelier (:

Pozdrawiam Was serdecznie

i spokojnego weekendu życzę.

Juju

#9 Pierwsze cztery gwiazdki - first snowflakes.

2015-11-11T21:08:00.000+01:00

Witajcie na środowym Wspólnym Dzierganiu i Czytaniu

okazyjnie połączonym z 11 dniem listopadowego blogowania u Maknety.

Czytelniczo utknęłam w VI tomie "Oka Jelenia". Pochłonęła mnie praca i gwiazdkowe supełkowanie w przerwach, których próbowałam zmierzyć się z listopadowym wyzwaniem pisarskim. W takich chwilach tęsknie do czasów kiedy miałam "wolne" i brakowało mi "braku czasu" sponsorowanego przez pracę. I jak tu kobiecie dogodzić ;)

Jeszcze przed zimą równolegle z gwiazdkami chciałabym upleść prostą małą koronkę jesienną, plan jest zacny, schemat już czeka na swoją kolej - czy uda? - to się okaże.

Tymczasem chciałabym Wam zaprezentować pierwsze cztery gwiazdki. Wzór dla pierwszych dwóch (ecru i pomarańczowej) pochodzi z "Tatting for Today DMC" - Marion T.Leyds. Trzeci motyw zaczerpnięty został z fragmentu koronkowej bordiury opublikowanej w książce Gun Blomqvist i Elwy Persson "Tatting Patterns and Designs". Pomysł na czwartą gwiazdkę nawiązuje do 3 dnia gwiazdkowego kalendarza adwentowego opublikowanego w klasycznej świątecznej publikacji -"24 Snowflakes in Tatting" - Lene Bjørn. W całej okazałości zaprezentuje ją w następnym wpisie gwiazdkowym.

Gwizdki Ecru - Aida 30, Pomarańczowa - Puppets Perle 8

Gwiazdki okazały się przemiłym pretekstem do przetestowania nowo zakupionych kordonków i nici, z którymi dotąd jeszcze nie pracowałam. Matowa subtelna Aida Anchor 30 w kolorze ecru i błyszczący biały Opal - nitka poliestrowa od nasze łódzkiej Ariadny.

Czwarta frywolna gwiazdka uplecie za chwilę (:

Pierwsze wrażenie jest pozytywne, zwłaszcza kiedy ogląda się gotowe prace. Samo supełkowanie jest nie co bardziej wymagające niż w przypadku kordonka DMC, do którego zdążyłam się przyzwyczaić. Tak, więc na dokładniejszą opinie przyjdzie jeszcze czas ponieważ to dopiero początek sezonu gwiadkowego :)

***

Szczęśliwie udało mi zaprezentować obiecany wpis z moją pierwszą letnią serwetką, tak więc płynnie mogę przejść do nowych projektów. Obiecałam sobie konsekwentnie realizować kolejne pomysły bez obaw o efekt końcowy i śmiało prezentować w myśl zasady:

Realizuj projekt, a nie tylko patrz na niego i gdybaj jakby wyglądał :)

Jestem pewna, że wiecie o czym myślę - czasem jest tak, że dziergacie, pleciecie coś co bardzo Wam się podoba. Wiecie, że już nie wiele brakuję do ostatniego kroku i wówczas ogarnia Was niepokój połączony ze zniechęceniem - coś jakby znudzenie, albo macie wzór, do którego przygotowujecie się wybierając odpowiednie materiały, a później patrzycie na to wszystko i zastanawiacie, czy to jest odpowiednie, czy Wasze umiejętności są wystarczające do realizacji. I wówczas ogarnia Was zwątpienie - może lepiej jest zrobić najpierw "na brudno" z "gorszych" surowców, a dopiero później z tych przygotowanych dla danego wzoru vel poczekać na lepsze czasy... Strasznie tego nie lubię. Kiedy żal mi dobrych materiałów na nowy pomysł, bo jestem niepewna czy mi się uda.

Postanowiłam z tym walczyć i robić od początku do końca najlepiej jak się da!
I nie bać się zmarnować materiały dla wielokrotnych podejść.
Nie wszystko musi wyjść od razu idealnie !

Pozdrawiam Was

przeciepło i promiennie :)

Juju.

To była piękna letnia przygoda.

2015-11-08T20:53:00.000+01:00

Dziś chciałabym zaprezentować Wam moja pierwszą pełną rozbudowaną serwetkę na motywach wzoru Pana Jana Stawasza, która przewijała się w letnich wpisach. Nareszcie doczekała się swojego pełnego ukazania. Udało mi się ją ukończyć na początku września. Okazała się dla mnie piękną szkołą cierpliwości. Patrzę na nią pełna podziwu i radości jest taka delikatna i subtelna.

Przygoda z tym wzorem zaczęła się niewinnie. Wybrałam do pracy kordonek DMC Ecru Babylo 30. Wykorzystałam około 50g. Bardzo polubiłam tą nitkę za jej delikatny odcień i dokładność splotu. Jstem pewna, że jeszcze nie jeden raz będzie mi towarzyszyć na dłuższych frywolinych eskapadach. Zadebiutowała u mnie w czasie pracy nad klasyczną serwetka patchworkowa, którą prezentowałam w czerwcu.

Serwetka składa się z pięciu rzędów plecionych po kolei począwszy od centralnego motywu, który przypomina mi połączone ze sobą motyle. II rząd plecie się spiralnie od środka i przyrasta "wężykiem". Istotne jest prawidłowe rozpoczęcie motywu ponieważ wpływa to na układanie wzoru i estetyczny wygląda. Miałam trzy podejścia, aż udało się osiągnąć upragniony efekt.

Wzór wykonuje się w całości na dwóch czółenkach. Pracuję w ten sposób przy większości frywolitek nawet tych, przy których wystarczy jedno czółenko. Wynika to z wygody i większej frywolnej mobilności, nie obawiam się, że motek zabrudzi w czasie wiązania i uwielbiam moje małe kolorowe Cloverki.

Poniżej prezentuje się końcówka II rzędu i "precelkowy" łańcuszek III:

Najciekawsza i najdłuższa część supełkowania zaczęła się wraz z IV rzędem.

Motyw IV rzędu nie jest taki sam na całej długości, przyrasta poziomo,a koniczynki zwiększają się im dalej od centrum. Dzięki temu możliwe jest uzyskanie efektu delikatnego płynnego rozszerzania średnicy. Łatwo się pomylić, a wówczas jedynym ratunkiem jest wycięcie niepasującego fragmentu.

Po ukończeniu IV rzędu serwetka wygląda prawię finalnie brakuje jej ostatniego szlifu w postaci V rzędu podkreślającego brzegi.

Jestem dla niej pełna Podziwu :) tak, więc idealnie wpisuje się w dzisiejszy ósmy dzień listopadowego blogowania u Maknety, na który i Was serdecznie zapraszam :)

Pozdrawiam Was przeciepło (:

Juju

#8 Wspólne Dzierganie i Czytanie - jesienny powrót na środowe spotkania i pierwsze gwiazdki.

2015-10-28T20:08:00.002+01:00

Witajcie ponownie na środowym Wspólnym Dzierganiu i Czytaniu u Maknety. Jest mi niezmiernie miło, że udało się do Was pod wieczór na chwilę zawitać i uraczyć co też u Was słychać. Uśmiecham przeciepło na przekór jesiennej aurze. Co dobrego polecacie na te jesienne dni ?

Dalej dzielnie czytam i potworzę.

Pilipiuk i pierwsze gwiazdki :)

Dziś czytelniczo chciałabym przedstawić Wam kontynuację siedmiotomowego Cyklu Oko Jelenia - Andrzeja Pilipiuka. Seria pięknie i spójnie wygląda dla wszystkich wielbicieli polskiej fantastyki i historii przełomu końca średniowiecza i renesansu kiedy ten raczkował arcy nieśpiesznie. Zaś dla Dziergających do polecenia w wersji audiobookowej.

Przed Wami prezentuje się przedostatni tom VI “Sfera Armilarna”. Ostatni VII to "Sowie Zwierciadło" wydany został wiosną, tak więc jest to całkiem świeża opowieść pomimo debiutu I tomu w 2008 roku. Ciekawa jest czy opowieść kończy się na siódmej części ale tego dowiem się za jakieś 700 stron... mam nadzieję, że jeszcze w tym roku.

Frywolnie po ukończeniu serwety, pomału nastał czas wybierania wzorów na świąteczne gwiazdki. Uzbierałam liczne wzory i inspirację do sprawdzenia. Kilka własnych pomysłów zrysowanych na kartkach. Jest z czego wybierać, tak, iż starczyłoby na ozdobienie kilku świątecznych sezonów. Mamy koniec października, wiec co bardziej wprawione rękodzielniczki pewnie rzekłyby, że to już bardzo późno ;) ale nie martwię się czasem i jestem pewna, że przed pierwszą gwiazdką spadnie i zaprezentuje się tutaj nie jedna urocza frywolitkowa śnieżynka.

Ma oko na Maroko ;)

Pozdrawiam Przeciepło
do miłego !
Juju

Jesienna paleta inspiracji i rocznicowy bukiet :)

2015-10-25T01:56:00.002+02:00

Oto po krótkiej chwili, niczym mrugnięcie kota - powróciłam do rękodzilennego potworzenia i chciałabym dziś zaprezentować Wam moją jesienną barwną paletę, która nastraja mnie optymistycznie i budzi radosny uśmiech na przekór szaroburej chłodnej aurze. Stanowi idealny jesienny bukiet dla kreatywnego frywolitkowania na uczczenie mojego pierwszego frywolnego roku, który nauczył mnie podstaw i odkrył bogactwo form, technicznych niuansów i zastosowań.

Jesienny bukiet.

Dziś tici wspominkowo :)

Pierwszy rok frywolitkowania minął mi szalenie szybko i zaplątanie. I jestem z niego wielce rada gdyż nauczyłam się wielu rzeczy i wiele cudowności zadziało w życiu, co skłania do jasnego i pozytywnego spojrzenia w przyszłość. Mimo wszystko i Przede wszystkim!

Wykonałam kilka biżuteryjnych akcentów, najbardziej podobają mi się zielone sowie oczy. Odkryłam cudowną możliwość tworzenia kolczykowych wariacji w odcieniach idealnie pasujących do stroju "na dziś" co sprawiło mi nie raz nie małą radochę, kiedy okazywało się, że mogę dopasować każde zestawienie kolorystyczne, a jak mam parę w innym niż wytypowana garderoba - to jaki problem zrobić odpowiednie ?! Żaden :D Oczywiście Polecam się !

Udało mi się uczynić kilka serwetkowych wzorów. Nie wszystkimi jeszcze pochwaliłam w moim blogowym Atelier. Wakacyjne dzieło na motywach wzoru J.Stawasza właśnie suszy się po tym jak ostatni supełek zgrabnie zawiązał, a nożyczki zaakcentowały cieńcie i gotowe czeka na finalny szlif. Mam nadzieję, że na dniach zmobilizuję się tym jesiennym postem i zaprezentuję Wam ukończone maleństwo wraz z uchowanymi w tajnych folderach zdjęciami z czasów powstawania. Początkowo chciałam prezentować je na bieżąco wraz z każdym znaczniejszym posunięciem w pracach ale pojawiały inne tematy i inne frywolne potworki realizowane wespół.

Nauczona tym doświadczeniem postanowiłam przy kolejnych większych projektach przykładnie relacjonować postępy z Tat-a-long na wzór doświadczonych tattingistek :]

Jestem dumna z siebie, że trud podjęty w naukę techniki haftu frytowlitkowego nie wpadł w czarną dziurę przytłoczony pasyjnymi zależnościami, z którymi postanowiłam zmierzyć się tej jesieni i podjąć mniema zwycięską walkę nad własnymi słabościami w realizowaniu marzeń i planów. Będzie mi bardzo miło jeśli będziecie mi towarzyszyć.

Wraz z tym kreatywnym frywolnym rokiem udało mi się powołać dwie blogowe strony. Frywolną i Literacko-poetycko-prozaiczną. Jedna twórcza aktywność w pozytywny sposób przyciągnęła kolejne i przypomniała mi dlaczego warto jest uczyć nowych rzeczy i przypominać sobie o tych, które kiedyś były ważne. Oczywiście blogowo jestem w szalonych powijakach ale nie martwi mnie brak blogosferowego fame`u. Drepczę sobie w swoim tempię i wiem już, że osobiście nie potrafię jednocześnie blogować, meandrować internetowo, promocyjnie, inspiracyjnie i jednocześnie wyrabiać szalone, spektakularnie kreatywne postępy w rękodzieł-dłubaniu.

Jestem Slow Rękodzielnikiem ;)

I przede wszystkim jestem szczęśliwa, że mogę pisać o tym co tworzę i mogę się z Wami tym podzielić. Świadomość, że nie robię tego tylko do pudełka, tak jak przestałam pisać do szuflady jest niczym aromatyczny balsam dla mej duszy, która chciałaby być ważna i doceniona. Trudna jest sztuka przyjmowania komplementów i oznak uznania, tak jak nie łatwa jest droga do rzeczy wielkich, większych od ziarenka maku, a które są dla nas istotne, i dzieł skończonych, które mogą wyczekiwać na uznanie z godnością gdyż są wartościowe nie tylko dla Nas i nie zawstydzą kiczowatością i niedokładnym wykonaniem.

Czego sobie i Wam życzę :)

Do miłego napisania, przeczytania Juju

Zadanie konkursowe 3 w Szkole Szydełkowania - Przygody Motylka :)

2015-07-29T13:34:00.000+02:00

Gustav :)

Na dniach jeszcze przed szalonym wyjazdem na Woodstock udało mi się wziąć udział w trzecim konkursie wakacyjnym Szkoły Szydełkowania :). Konkurs to był arcy twórczy szydlasto-pisarski z motylowym motywem przewodnim. Zabawa polegała na wykonaniu zaproponowanego motylka i napisaniu/dokończeniu historyjki o wesołym motylku. Do historii dołączone miały być dwa zdjęcia: pierwsze WIP (work in progress), drugie przedstawiające wątek opowiadania. Zacna i przyjemnia zabawa :)

Tak, więc powstał frywolnie szydełkowy Gustav :D

..a o to i jego historia :)

Za górami, za lasami, na wielkiej łące pod lasem żył sobie motylek o imieniu: Gustav. Wesoły był to motylek i nie miał wielu zmartwień. Latał sobie pomiędzy kwiatkami, a jego ulubionymi były: niezapominajki i kaczeńce. Najbardziej lubił wylegiwać się na nich, ale jeszcze chętnie wielbił odczyniać pyłkowe kąpiele, wdychając ich delikatny zapach. Pewnego dnia nad ukochanym lasem zawisła wielka ponura, szarobura chmura, targana niepokornymi podmuchami, z której zaczął padać deszcz o ogromnych mokrych kroplach. Wiatr świstał pomiędzy gałązkami drzew i syczał na drobne kwiatki, które tak wielbił motylek. Gustav nigdy wcześniej nie widział takiej niespodziewanej zmiany pogody. Przestraszył się, próbował skrzydełkami osłonić porywane z wiatrem kaczeńce i niezapominajki ale wiatr niepomny staraniom motylka podrywał wszystko i szarpał. Zaczął wirować hulaszczo i porwał motylka hen hen nad góry i lasy. Ostatnie płatki ulubionych kwiatków zniknęły rozproszone, a szarość przysłoniła niebo.

Gustav długo wędrował, a wiatr kręcił nim na wszystkie strony. Motylek zwątpił, czy kiedykolwiek ustanie, a jemu dane będzie wrócić na łąkę. Chciało mu się motylo-płakać, bo nie rozumiał dlaczego przydarzyło mu się takie nieoczekiwane nieszczęście. Załamany przymknął swoje ślepka i zasnął na wietrze przeświadczony, iż to już koniec.

Tajemniczy Puchowy "Kotoś"

Obudziło go smyranie. Coś wilgotnego dotknęło jego czułek. Kiedy otworzył swoje motylowe ślepka ujrzał wielkie wąsy. Wzdrygnął i zatrzepotał skrzydełkami. Wąsy zadrgały, odsłoniły ostre kły.. Nagle dziwna postać odsunęła i spojrzała na niego z góry. Zza jej pyszczka Gustav ujrzał słońce i błękitne chmurki sunące po letnim niebie. Delikatny bryzowy wicherek śpiewnie trzepotał listkami. Motylek zamrugał i uważniej przyjrzał się wielkiemu puchowemu właścicielowi wąsów. Czasem w lesie widywał podobne stworzenia ale tamte były bardziej rudawe i miały kudłate ogony. Tuptały nisko przy ziemi i podejrzliwie na wszystko patrzyły. Puchowy „Ktoś” zerkał zauroczony, delikatnie trącał motylka łapką opatrzoną ostrymi acz dyskretnie schowanymi pazurami. Gustav oswoiwszy się z niecodziennym widokiem bał się, ale jednocześnie był szczęśliwy, że żyje i ciekawy kim jest ów osobnik, który go obudził niczym śpiącą Królewnę. No i gdzie Wiatr go zaprowadził…

W trzecim konkursowym zadaniu (wyniki) zwyciężył inny motylek i jego historia, zaś Gustav zaprzyjaźnił się z Puchowym "Kotosiem" i dumny był jak dowiedział, że stał się bohaterem opowieści ;)

Serdecznie zapraszam Was na inne Zabawy organizowane w ramach Multikonkuru Szkoły Szydełkowej. Może i ja jeszcze kiedyś spróbuję ;) ciekawe co będzie ?

Środowo zapraszam Was serdecznie do Maknety na Wspólne Dzierganie i Czytanie :)

Ja dziś kończę książkowe historie wespół z frywolnie niecnie niedokończonymi projektami i pakuję plecaczek na Woodctockowy wyjazd. To już mój trzeci raz jak jedziemy! Zapowiada się głośna i radosna zabawa. Trzymajcie kciuki za szczęśliwy wyjazd :) Pozdrawiam serdecznie :)

Juju

#7 Wspólne Dzierganie i Czytanie... zaciesz prawie dziecięcy i pomysł w kilku smakach.

2015-07-22T15:49:00.002+02:00

Szczęśliwa jestem i uśmiecham się radośnie, ponieważ udało się ponownie spotkać na środowym Wspólnym Dzierganiu i Czytaniu u Maknety. Dzięki temu mogę osobiście pochwalić się moimi drobnymi acz znaczącymi postępami. Zaiste działa to motywująco. W ubiegłych tygodniach choć nie publikowałam wpisów książkowo-rękodzielnych w wolnych chwilach przeglądałam strony zaprzyjaźnionych blogów biorących udział w zabawie, którą szczerze polubiłam i która stała się swoistą częścią mojego blogowego rytuału w wersji aktywnej już po raz siódmy, dzięki temu mogę Wam pokazać mojego bloga i poznać liczne grono uzdolnionych i niebanalnie pomysłowych osób.

Dzisiaj chciałabym Wam zaprezentować dalszą cześć mojej serwety na motywach wzoru Pana Jana Stawasza, która właśnie kończy swój IV przedostatni rządek.

Centralny motyw nie jest idealnie odwzorowany ponieważ czytając schemat nie widziałam zdjęcia gotowej pracy, dopiero później miałam możliwość porównania. Nie mniej podoba mi się moja wizja, pierwsze okrążenie przypomina mi motywem motyle i stanowi miły prywatny akcent w dziele klasycznie pięknym, z którym zapewne nie ja pierwsza zmierzyłam się.

Książkowo przekornie prezentuje się wolumin autorstwa Jessa Waltera pod chwalebnym patronatem Nicka Hornby`ego.

Jeśli mieliście przyjemność spotkać tego drugiego książkowo bądź ekranizacyjnie, Pan Walter powinien przypaść Wam do gustu. Książka jest lekka, przyjemna, pełna ciepła, a jednocześnie niesie ze sobą pewien istotny pierwiastek życiowy przedstawiony zgrabnie z humorem. Jest jak tornado, które porywa i samo prosi o uśmiech i nawet świadomość, że zapewne wszystko dobrze się skończy nie przeszkadza w śledzeniu losów niedoszłego poety biznesowego, który jako średniowiekowy dżentelmen z bagażem życiowych porażek postanawia wejść na drogę mroczną i niekoniecznie zgodną z prawem. Podobno i dla tej książki miała powstać kinowa wersja z Jackiem Black`iem w roli głównej ale przyznam, że chyba nie miałam przyjemności jej widzieć albo projekt nie został zrealizowany, gdyż na Filmwebie figuruje jedynie goły tytuł „Bailout”. Szkoda na pewno byłaby to zabawna historia do obejrzenia na leniwe popołudnie... a może jednak? Książka ta pod kątem tematyki przypomniała mi jeden z moich ulubionych seriali ostatnich czasów Breaking Bad, co ciekawe, dwóch głównych bohaterów ma na imię właśnie Walter i Jesse. Przypadek? Inspiracje są zatem wszechobecne. I szalenie ciekawe jest to w jaki sposób można przedstawić podobny wątek, jak go rozwinąć lub zmienić w choć podobną to całkiem inną historię.

Tamborek w koronkach

Na koniec mały smaczek w postaci mojej pierwszej hafciarskiej wprawki.

Do tej pory haftowałam jedynie krzyżykowo i unikałam z daleka klasycznych technik, aż do czasu kiedy udało mi się pozyskać kilka różnobarwnych fragmentów tkaniny introligatorskiej, która to nie jest klasyczną kanwą do haftowania. Chociaż cały czas jest to płótno lniane w oryginale przeznaczone jest do oprawy książek, a dawniej ważnych powszechnych dokumentów. Dla swojego małego edukacyjnego dzieła wybrałam tkaninę słonecznie żółtą. Naszkicowany motyw jest mojego autorstwa i pochodzi z rysunków jakie przed laty malowałam pastelami. Finalnie będzie to obrazek udekorowany motywem frywolitkowym dzięki czemu zgrabnie wpisze się w moją frywolną przygodę :)

Jak widzicie na blogu wprowadziłam nowy system komentarzy Disqus.

Sama cały czas się z nim oswajam. Niestety nie udało mi się odzyskać komentarzy, które otrzymałam od Was na poprzednich wpisach z jakich przyczyn miało to miejsce pisałam jakiś czas temu w liście oswajającym z Disqusem. Cały czas monitoruję sytuację i jeśli będzie to możliwe zaimportuję je z bloggera.

***

Na koniec dzisiejszego postu chciałabym się Wam pochwalić jeszcze jedną bardzo ważną dla mnie rzeczą.

Udało mi się po licznych mędrkowaniach, nie koniecznie wątpliwych, ogarnąć prozaiczno-literacką część mojej blogowej aktywności. Postanowiłam nie jako podzielić ją na dwie samodzielne strony. Dzięki temu, tutaj będę konkretniej pisać i prezentować moje rękodzielne dokonania zaś tam ćwiczyć swój pisarski warsztat dzieląc się inspiracjami i słowem nie zawsze wprost proporcjonalnym do rękodzieła. Mam nadzieję, że odwiedzicie mnie i zaciekawi Was moja działalność twórcza.

Tak, więc z niezmierną przyjemnością mam zaszczyt zaprosić Was na Frywoliartspace prozaicznie i poetycko.

Pozdrawiam Was Ciepło i Puchato Juju

Znajdziecie mnie również na:

Nie samą serwetą pleciem :)

2015-07-17T22:58:00.001+02:00

Obiecałam sobie odświeżyć warsztat i trochę podziałać w kolorze :) I oto co udało mi się stworzyć dzięki kolorystycznemu natchnieniu jakie morką bryzą przypłynęło do mnie wraz z łódeczką wyhaftowaną haftem matematycznym przez zacną Annette :)

Kolczykowo work in progress (:

Szykują się dwie pary kolczyków granatowo żółte i żółto granatowe. Przekornie i z gracją :)

Na papierze do kompletu narysowała się bransoletka i naszyjnik ale czas pokaże czy będzie to ta sama kolorystyka czy coś bardziej klasycznego :)

Serwetka plecie, dojrzewa pomału kończy się IV rządek to mi przypomniało o planowanym kolażu z tat`along :)

Może w weekend uda się :)

Pozdrawiam Was prze miło :) i zapraszam na mój FB :)

Możecie również zajrzeć do mnie na Instagram

znajdziecie mnie jako: Juonkey

Juju

Jeśli chcesz skomentować, kliknij tutaj, śmiało !
Będzie mi bardzo miło :)

Disquse podejście pierwsze :)

2015-07-11T15:50:00.004+02:00

Dziś walczę o to, aby zainstalować pomyślnie system komentowania Disqus, który coraz szerzej rozprzestrzenia wśród blogowego świata. Sama również chętnie z niego korzystam i chwalę go sobie za intuicyjność i przydatny system powiadomień. Pytanie tylko, czy naprawdę go potrzebuję na blogu tematycznym? Lubię nowinki i lubię zmiany tak więc postanowiłam go przetestować u siebie :) Ciekawa jestem czy się przyjmie tutaj. Myślę, że jest szansa zważywszy, że moja strona jest nowa i dopiero zaczyna aktywnie funkcjonować w blogosferze :) Co sądzicie o Disqus? Czy taki system już po przegryzieniu daje się lubić? Zachęca do korzystania ?

***

Zainstalowanie Disqusa nie jest jednak rzeczą taką prosta i oczywistą :)
Dzięki radom Beatki i jej zgrabnemu wpisowi na stronie Vademecum Bloger szybko i bezboleśnie przeszłam przez instalację i przyłączenie konta. Niestety okazało się, że Google od jakiegoś czasu zmienił metodę autoryzacji aplikacji internetowych „AuthSub”, wprowadzając nową, bezpieczniejszą formę uwierzytelniania w aplikacjach innych firm - OAuth 2.0.

Co w języku laickim przełożyło się na to, że w chwili obecnej nie potrafię poprawnie zaimportować komentarzy, które do tej pory pojawiły się na moje stronie i tak radowały mą duszę. Z tego samego powodu nie można synchronizować/eksportować nowych komentarzy z Disqusa do blogera. Oczywiście one są i nigdzie nie zginą i na pewno znajdzie się sposób aby wszystko było w jednym miejscu.

Drugi problem jaki przy tej okazji zaistniał to lekko utrudniony sposób komentowania postów, które opublikowane zostały wcześniej przed zainstalowaniem Disqusa. Nie wyświetla się pod postem link do komentarzy i aby skomentować wpis trzeba wejść na niego po przez klikniecie w tytuł, "czytaj więcej/read more" lub z indywidualnego linku danego wpisu.

Jeśli jest jakiś sposób, aby to zmienić samodzielnie na pewno spróbuję to ogarnąć. Prawdopodobnie trzeba będzie poczekać aż deweloper Disqusa zmieni protokół uwierzytelniania na nową wersję. Użytkownicy, którzy wcześniej zainstalowali ten system komentarzy na swoich stronach prawdopodobnie importowali dane przy wcześniejszej metodzie autoryzacji Google.

***

Jeśli chodzi o sposób użytkowania to zastosowałam możliwość komentowania bez konieczności logowania istnieje również kilka innych wygodniejszych sposób takich jak zalogowanie po przez Disqus, gdzie należy założyć konto, wówczas w ustawieniach (settings) możecie dodać adres swojej strony dzięki temu łatwiej Was znajdę. Drugim plusem jest aktywny system powiadomień mailowych o nowych komentarzach :) więc jeśli lubicie buszować w blogosferze zawsze będziecie na bieżąco i nic Was nie ominie !

Innymi wygodnymi sposobami korzystania z Dis są logowania po przez popularne serwisy społecznościowe, takie jak Facebook, Twitter i Google + co kto lubi :)

Jeśli chcecie do waszych komentarzy dodać zdjęcie/obrazek/print screen (może kiedyś to się nam przyda) wystarczy kliknąć w mały obrazek na dole pola komentarza.

Mam nadzieję, że uda się i nie długo wszystko zgrabnie będzie działać :)

Pozdrawiam Was przeciepło :) Juju

Komentuj tutaj !

Zauważyłeś, że jest coś ulotnie podobnego w pisaniu na klawiaturze i powolnym stąpaniu po biało czarnych fortepianowych kamyczkach?

2015-07-07T20:39:00.000+02:00

Nie wiesz tego, ale najbardziej lubię pisać mając pod powiekami delikatne pląsanie czystego dźwięku niezakłóconego ubarwioną puentą. Myśli spokojnie przenikają przed oczami i są inne, niż te, które na co dzień tak zimno i bezdusznie mrożą racjonalne decyzje. Słowa swobodnie wypełniają białymi literkami niebieskie tło pulpitu…

Frywolnie z bliska :)

Kiedyś marzyłam, aby mieć starą maszynę do pisania. Wyobrażałam sobie, że siedzę gdzieś daleko sama, na jakieś kolorowej łące. Nad głową mam jasno błękitne niebo. Białe wełniaste chmurki suną spokojnie, kręcąc pod anielskimi stópkami, a wiatr łagodnie szeleści soczyście zieloną trawą. Zieleń pomazana kolorowymi kwiatkami dotyka moich bosych stóp. Uśmiecham. Maszyna do pisania jest zwykła, czarno-srebrna z wystającymi ząbkami, topornymi przekładniami i błyszczącymi miedzianie korbkami do przewijania papieru. Klawisze do pisania ostro wystają, każdy z osobna, a literki i znaki dokładnie wyryte na powierzchni tak, że nawet jakbyś zamknął oczy mógłbyś na ślepo odnaleźć to czego szukasz…

Gdyby żył mój dziadek miałabym dziś swoja starą maszynę, ręcznie zrobioną sztalugę pomalowaną żółtą farbką i koło garncarskie z małym zydelkiem… Z przekory zapytałam kiedyś brata czy mógłby mi takie złożyć, nie jest to chyba bardzo skomplikowana konstrukcja… Wiem, że nie zrobi, ale za to ja sama jeśli dostatecznie uprę, to znajdę części i skręcę.W wolnych chwilach usiądę na balkonie i będę lepić małe kanciaste dzbanuszki albo pogniecione asymetryczne talerzyki. Będę cieszyć jak małe dziecko z każdego najbrzydszego dzieła. Tylko gdzie je później wypalę? To trochę jak z moimi kieliszkami, których jeszcze nie ma, wydmuchane kolorowe bąbelki złudzeń… Jestem bardzo niecierpliwa, to wszystko musi poczekać… a ja tak bardzo nie lubię czekać.

Pomalutku w swoim tępię potworzę sobie... po mimo niecierpliwości i rozgardiaszu pomysłów :) Cokolwiek stworzę, jakiejkolwiek techniki nie dotknę na dobre zaprzyjaźniłam z tattingową frywolną muzą. Wreszcie mam coś dla siebie :)

Juju

pozdrawiam przechłodno
w te gorące i słoneczne dnie

Frywolnie i makramowo :)

2015-06-30T10:55:00.002+02:00

Motyl w koronkach :)

Moja nowa serwetka na motywach wzoru klasyka Jana Stawasza plecie się zacnie finalnie będzie miała około 35cm średnicy, kordonek DMC Babylo 30 w odcieniu ecru.

Dziś zauważyłam z niejakim żalem, iż strona Pana Jana została zablokowana. Jeśli ktoś wie czy gdzieś nie została przeniesiona lub zarchiwizowana proszę dać mi znać.

Makramoway motylek powstał kilka lat temu i jako niedokończony zawisł w moim dziewczęcym pokoju. Na szczęście doczekał się swojej chwili przypomnienia o nim i jest dla niego szansa, że uda mi się go wysupełkować w całości według własnego wzoru abstrakcyjnego i arcy niezaplanowanego.

Pozdrawiam Słonecznie i z Uśmiechem Juju

Komentuj :)

#6 Wspólne czytanie i dzierganie... spokojniej i klasycznie, moje doświadczenia z Metodą Jana Stawasza.

2015-06-24T22:04:00.000+02:00

Spokojniej zrobiło. Teraz wypada poczynić nowe plany na kolejne dni. Częściowo już się udało po przez zaplanowanie jazd doszkalających jeszcze tylko trzeba wybrać odpowiedni dzień na pomyślne zdanie egzaminu na prawo jazdy :) Odpowiedni dzień jest bardzo ważny. Nastawienie jeszcze ważniejsze. I tego trzymajmy zważywszy, że przecież już wszystko umiem :] Dziś pod pretekstem wspólnego czytania u Maknety przytuliłam coachingową pozycję Dr Wayne W. Dyre "Pokochaj siebie" ciekawa jestem czy dzięki niej stanę się Panią "swoich myśli i czynów" i "lepiej zacznę sobie radzić ze stresem" stając osobą "silną i asertywną" Dam znać czego mądrego dowiedziałam ;)

***

Rękdzielnie nowy projekt, który zaczęłam tydzień temu. Z racji na sesyjną naukę i egzaminy, o których wspomniałam we wczorajszym liście, moje tattingowanie supełkowanie idzie wolno i dystyngowanie. Oto i ów projekt w towarzystwie nowej lektury na najbliższe dni:

...na motywach wzoru Pana Jana Stawasza.

Frywolitkowa klasyka.

Postanowiłam zmierzyć się z frywolitkową klasyką w postaci wzoru Pana Jana Stawasza. Przy tej okazji miałam przyjemność zapoznać się z postacią Pana Jana i jego pracami. Nie miałam przyjemności wcześniej korzystać z gazetowych propozycji frywolitkowych ani uczyć się z publikowanych w jego literaturze wzorów, ponieważ za jego życia daleka byłam od haftu czółenkowego tak więc ominął mnie cały zamęt blogowo/forumowy dotyczący jego twórczości, zabiegania o prawa autorskie i boje z kopistami. Wiele ciekawych rzeczy można znaleźć na wielu przypadkowych stronach o ile pragnie się uczciwie przyznać z jakiego wzoru się korzysta. Na szczęście to mnie ominęło i dziś cieszę się, że za sprawą jego wzorów mogę szlifować swój warsztat. Nie moja w tym spawa doszukiwać kto miał rację tym bardziej, że jeden z zainteresowanych w postaci Pana Jana nie ma już za wiele do powiedzenia i niestety nie może już dalej tworzyć swoich pięknych dzieł oddając swoje wzory potomnym za pełnym pozwoleniem co jasno opisał w swoim liście.

Przeglądając stronę Pana Jana zapoznałam się z jego metodą supełkowania. Do tej pory frywolitkowałam w technice tradycyjnej zgodnie ze wzorem. Uczyłam się samodzielnie korzystając z zagranicznych filmów edukacyjnych i nie korzystałam z pomocy żadnego forum handmade`owego.

Zapoznając się z techniką czółenkową można by rzec, iż byłam całkowicie poza handmade`ową branżą. Bez znajomości i bez blogowego zaplecza. Dlatego ważne, że wszystko tak pozytywnie rozwija !

Serwetka, którą obecnie wykonuje również jest wiązana w sposób tradycyjny ponieważ wcześniej nie zwróciłam uwagi w jaki sposób wykonany jest jej pierwowzór. Skupiona byłam na równym, mocnym splocie. Z ciekawości jednak sprawdziłam jak bardzo różni estetycznie wykonana praca metodą tradycyjną (2), od wzoru plecionego Metodą Jana (1), i tak oto nauczyłam się czegoś nowego:

Milion supełków ku frywolnemu ideałowi... practise.

1. Pierścień (ring) wykonany wg. metody Jana czyli z przesunięciem pikotka o półsłupka, zaś łańcuszek wykonany zgodnie z liczbami zapisanymi we wzorze. Istotne rozróżnienie na prawą i lewą stronę robótki. Pikotka zawarta jest w ramionach dwóch półsłupków budujących jeden słupek.

2. Metoda tradycyjna - wszystko wiązane jest zgodnie ze wzorem. Po zamknięciu pierścienia praca odwracana na drugą stronę i wiązany łańcuszek. Trudniej jest określić, która strona jest prawa, a która lewa. Pikotka wiązana jest pomiędzy pełnymi słupkami. Bardzo szybko zorientowałam, się o istocie różnicy dlatego kwiatek (2) jest tylko we fragmencie. Faktycznie zgrabniej prezentuje propozycja (1).

3. Ostatni kwiatek jest moją wygodniejszą wariacją Metody Jana. Osobiście wygodniej mi wiązać ringi metodą tradycyjną dokładnie z rozpisanym wzorem, zaś łańcuszek z przesuniętym o pół pikotkiem. Taki łańcuszek zaczynam od półsłupka lewego (drugiego), zaś kończę półsłupkiem (prawym) wykonując pikotki pomiędzy półsłupkami.

W czasie nauki sesyjnej nie miałam za wiele czasu na aktualizowanie blogowe, ale frywolikując na bieżąco archiwizowałam fotograficznie czółenkowe postępy różnych pomysłów, również i tej serwetki :) fajnie to wygląda jak praca tak zgrabnie przybiera :) Oczywiście pochwalę niebawem moim małym prawdziwym tat-a-long :).

Pozdrawiam ciepło i puchato ^^
Juju

Czasy nastały szalone... rękodzielny wszechstronny umysł przyszłego technika weterynarii, któremu paść krowy wypada :D

2015-06-23T22:27:00.001+02:00

Czasy nastały szalone...

...i kilka spraw nałożyło na raz, dlatego dopiero dziś mogę pochwali się i zapowiedzieć, że szykuje się kilka nowych projektów. Od ostatniej mojej pisemnej bytności udało nam się na początku miesiąca trochę działkowo odpocząć i naładować bateryjki do działania.

Wracając do rękodzielnego świata szczęśliwie dokończyłam zapowiadaną w ostatnim liście frywolną serwetkę. Prezent spodobał i wywołał szczery ciepły uśmiech wzruszenia. Finalnie serwetka kawowa prezentuje się tak:

Frywolna prawdziwie parzona kawa z caffetierki :)

Wymiarowo serwetka ma, zawiera w sobie 77 elementów o średnicy około 4cm (44cm x 28cm), po wyprasowaniu i usztywnieniu (opcjonalnie) wydaje się minimalnie większa. W całości wykonana jest z jednego kordonka DMC Babylo 30 w odcieniu ecru. Elegancka, prosta i nowoczesna :)

Rada z niej jestem uśmiechnięcie !

77 elementów frywolnej pasji.

***

Osobiście dokończyłam prezentową serwetkę i ogarnęłam edukacyjnie na koniec semestru Brawo ja ! Trochę czasu minęło od zakończenia moich poważnych i mądrych studiów biotechnologicznych ale to wcale nie oznacza, że nie można dalej edukować w tematyce zgodnej z zainteresowaniami i poszerzać swoje kwalifikacje, umiejętności, poniekąd łącząc to z zawieszonym przed laty marzeniem o byciu weterynarzem. Nie zawsze od razu udaje się iść właściwą drogą :] Czasami trzeba trochę zmodyfikować wzór na siebie na to jakim chciałoby się siebie widzieć.

Szydełkowa krowa zapożyczona ze strony:
http://www.innerchildcrochet.com/patterns/sale/sweet_little_cow.php

To długa i zawiła historia ;)

...podsumowując dodatkowo dokształcam się na technika weterynaryjnego z myślą o działaniu w obszarze laboratoryjnej diagnostyki weterynaryjnej. Mam nadzieję, że może uda się połączyć to z moim dotychczasowym zawodem albo okaże przyjemnym epizodem na drodze do szczęśliwego spokojnego życia.

Technicznie, rzecz ujmując...

Oczywiście nijak ma się to do rękodzielnnej pasji jako wstawka swego rodzaju off topic, ale z racji, iż jestem na świeżo po pierwszy kwalifikacyjnych egzaminach R9, które niekoniecznie wprost proporcjonalnie współgrają z tematyką opieki nad puchatymi koteczkami i pluszowymi pieskami - o dziwo dotyczą produkcji zwierzęcej i usług inseminacji inwentarza gospodarskiego - strumień świadomości popłynął.

Prywatnie nie wiele mam z takimi zwierzętami wspólnego, mieszkam w centrum Łodzi, gdzie poza kurami raczej krowy nie uświadczysz na co dzień. Tak, więc na samym początku nie obeszło się bez bycia pod wrażeniem i lekkiej konsternacji, iż nie koniecznie wszystko jest oczywiste. Najważniejsze jednak, że wiedziałam czego mogę się spodziewać na tym kierunku, zagadnienia nie były dla mnie z kosmosu. Całość kierunku obejmuje trzy klasyfikacje R9, R10, R11 jasno i spójnie opisane. Na długo przed podjęciem nauki miałam w pamięci, że tematyka jest szeroka i istotnie poza zagadnieniami związanymi z pomocą weterynaryjną i różnorodnym asystowaniem bierze pod uwagę zagadnienia związane ze zwierzętami gospodarskimi inseminacją i produkcją. Dziś R9 kolejny raz pokazało nam, że granica pomiędzy technikiem weterynarii, a technikiem rolnikiem jest bardzo cienka. O czym nie wie znaczna część miłośników pluszaczków wybierając się na technika wet. w zastępstwie edukacji wyższej wierząc, że po dwóch latach będą mogli pielęgnować i ratować biedne zwierzątka. Guzik z pętelką ! Dziś OKE tym wszystkim obecnym jak i przyszłym technikom weterynarii wyraźnie dała znać, że prawdziwy technik powinien umieć kwaterować, paść krowy, suszyć siano zawsze i wszędzie !

***

Ruch i nauka.

Tak jak i w rękodziele wskazany jest ruch i ciągła nauka nowego tak i w życiu miło jest rozwijać i wzbogacać o wiedzę, która sprawia nam radość i może okazać przydatna. Może choć nie koniecznie musi. Czas pokaże co okaże najistotniejsze. I gdzie mnie doprowadzą moje poszukiwanie swojego miejsca. Najważniejsze to nie stać w miejsca!

Blogowo technicznie

Poczyniłam maleńkie kosmetyczne zmiany, na pasku stron uniwersalnych wrzuciłam dwie strony:

1. Kontakt – jeśli coś Cię zainteresuje, o coś chciałabyś/chciałbyś zapytać pisz śmiało bardzo lubię korespondować na wszelkie temata i wymieniać prze-różnościami !

2. Archiwalny, alfabetyczny spis wszystkich listów zamieszczonych na Frywoliartspace !

W planach mam jeszcze umieścić tam stronę „o mnie” jeśli byś był/a ciekaw z kim masz do czynienia :P i trochę prywaty w postaci mojej poezji opublikowanej przed laty na jednym z moich pierwszych literackich blogów (strona o zawieszonej działalności), a która połączona jest z moją kreatywną duszą. Chciałabym mieć wszystko w jednym miejscu. Blisko siebie. Płynnie frywolnie połączyć moje rękodzielne pasje z artystycznym literackim nieładem w mojej ścisłej naukowej głowie. Juju Miszmasz :D

Pozdrawiam Ciepło i Puchato !

Jeśli chcesz być na bieżąco zajrzyj i polub Frywolny Fanpage !

Notkę przesyłam na Sobotnie link party u Maknety :) jest to mój pierwszy projekt, który posyłam do wspólnej zabawy blogowej :)

#5 Wspólne dzierganie i czytanie ...pomału i z gracją.

2015-05-27T23:04:00.000+02:00

Czekałam cierpliwie na dzień, który niestety nie okazał się tym dniem aby móc się pochwalić przed sobą i światem, iż udało istotnie do przodu poczynić kroki w samodoskonaleniu ale nie wszytko okazało możliwe. Czasami potrzeba trochę więcej czasu na spełnienie planów i więcej praktyki. Kolejne podejście już pierwszego czerwca ;) Niebawem.

Tymczasem środowo macham do Was radośnie łapką i śpieszę okazać szczyptę rękodzielnego postępu w mych projektowych pracach i serdecznie pozdrawiam wszystkie duszyczki biorące udział w spotkaniach u Maknety na "Wspólnym czyaniu i dzierganiu".

Pierwszoplanową rolę odgrywa serweta ecru, która pomału z gracją wdzięcznie pleciem. Cały czas nie wiem jeszcze dokładnie jaki będzie jej wymiar. Idealnie byłoby wykonać 10x20 motywów ale może się okazać bardzo prawdopodobnym, iż czasu braknie ;) zobaczymy. Najważniejsze, że na pewno będzie zacnie prezentować po zakończeniu, odświeżona i wyprasowaniu :)

Serweta ecru.

Przyznaję się. Nie potrafię robić jednej rzeczy na raz. Dlatego aby urozmaicić sobie frwolitkowanie i nie utracić kreatywnej weny supełkując zmultiplikowany motyw serwetki plączę przy okazji mniejsze formy w poszukiwaniu nowych pomysłów i szlifując technicznie warsztat ;) Dlatego obok serwety prezentują się nieśmiało brązowo-kremowe kwiatowe kolczyki.

Książkowo, zaś walczę, aby dokończyć IV tom "Oka Jelenia" . Pierwsze trzy tomy pochłonęłam jeden po drugim, a później niechcący utknęła w IV i trudno mi było doń wrócić. Mam nadzieję, że powiedzie, bo jeszcze nie jest to koniec historii, która jest arcy przewrotna fantastyczno-dziejowa. Książka ta jest niebanalnie opowiedziana, językowo inteligentnie spójna, a co najważniejsze sprawnie osadzona w realiach swojego czasu. Dla wszystkich przepadających za prozą fantastyczną polskiego kunsztu :)

Pozdrawiam serdecznie (:

Juju

PS: Uśmiecham i zapraszam Was na mój Facebookowy profil będzie mi szalenie miło jeśli ze chcecie polubić :D wystarczy kliknąć tutaj na Frywoliartspace !

Komentuj śmiało :)

Jak zrobić słoik rękodzielny :)

2015-05-23T19:53:00.000+02:00

Słoik rękodzielny - niby taka prosta rzecz, a cieszy !

Pomysł do wykorzystania słoika jako wspomagacza pracy przyszedł z potrzeby serce i dzięki kociemu natchnieniu mani ganiania za kłębkiem kolorowych włóczek. Banalny, dziecinnie prosty. I jak ładnie i prawie profesjonalnie prezentuje. To oczywiste, że nie ja pierwsza wpadłam na coś takiego na wzór trzymadełek do włoczki rozpowszechnianych razem z motkami, nie mniej jestem ze wszech miar rada z efektu :P

Czas wykonania 1 min.

Potrzebujesz:

Słoik
Denko od słoika
Młotek + gwoździa vel wiertarkę z wiertełkiem

Słoik - jego wielkość zależy od rozmiaru włóczki z jaką pracujesz. Jego średnica musi być na tyle duża, aby zmieścił się w nim swobodnie kłębek. Mój podręczny rękodzielny słoik z denkiem o średnicy 5 cm idealnie nadaje się dla 10-20g motka.

Ilość dziur w denku jest dowolna. Jedna z nich przeznaczona na wiodącą nić. W moim są trzy. Dwa pozostałe sloty przeznaczyłam dla małych nożyczek i szydełka, którym aktualnie wspomagam się we frywolitkowaniu.

Otwór w denku możesz wywiercić wiertarką lub jeśli wolisz mniej inwazyjny sposób po prostu przebić gwoździem od góry uprzednio kładąc denko na desce do krojenia lub innym stabilnym podłożu. Od strony wylotowej warto młotkiem przyklepać otwory tak by było jak najgładziej, dzięki temu nitka nie będzie się zadzierać.

Jak zacnie potrafi wyglądać taka prosta rzecz :)

Pozdrawiam serdecznie i życzę Wam miłego twórczego weekendu.

Uśmiecham przeciepło Juju.

#4 Wspólne czytanie i dzierganie vel ...nie potrafię robić jednej rzeczy na raz.

2015-05-20T22:20:00.000+02:00

Little flowers ecru sweet brown and rose...

Środowo witam Was przeciepło uśmiechając przyjaźnie na Wspólnym Czytaniu i Dzierganiu u Maknety. Czy i u Was nadeszła pora monsunowa? Łódź od dwóch dni deszczowo - ponura, a powietrze niespokojne i niedopowiedziane.

Wokół sennie, tak, że mam ochotę zakopać się pod kocyk z ciepłą herbatką i maślanymi ciasteczkami. Do tego dobra książka w postaci IV tomu Oka Jelenia (A.Pilipiuk), ukochana duszyczka obok i mruczące kocię grzejące nogi. Już za chwilkę... o ile wcześniej nie ukatrupię naszych kotów za przedburzowe buszowanie i arcygonitwy po poddaszu.

Tydzień szybki niczym błyskawica. Większość czasu spędzone na planowaniu wielkich rzeczy. Sobotnio - niedzielnie czas upłynął towarzysko i rekreacyjnie, a to niebanalna rzecz warta odnotowania. Udało się nam przetestować nowe longbordowe trasy w postaci ścieżek rowerowych na Teofilowie i Złotnie, jak również miło było uraczyć dawno niewidzianych znajomych przy różnych okazjach w postaci grilla&ogniska, urodzin znajomej vel przy wspomnianych wspólnych wycieczkach rolkowo-longboardowych.

Przez cały ten czas, więcej w głowie umyśliło projektów niż gotowych rękodzielnych dzieł. Niemniej co ważne udało się przetestować świeżutkiego lightboxa, który nie dawno doleciał do nas z Chin wraz z obiektywami i stojaczkiem do klasycznego aparatu fotograficznego dzięki czemu bardziej mogę skupić na kompozycji zdjęciowej. Zadowolona wszelako jak na amatora fotograficznego pasjonate przystało :)

Makro kwiatuszek :)

Rękodzielnie podjęłam się long tattingu w postaci main (czyli do wykonania w pierwszej kolejności na cito do końca miesiąca), który to w pierwszym zamyśle miał być prostym bieżnikiem, ale prawdopodobnie czasowo nie uda się osiągnąć takiej długości, wiec mam nadzieję, że będzie zacnie prezentować na ciemnobrązowym stoliczku kawowym obdarowanej duszyczki jako serweta.

Pierwsze dwa motywy serwetki.

Prezentowa urodzinowa serwetka nie ma jeszcze wyznaczonych określonych wymiarów. Kolor ecru, włóczka bawełniana DMC 30 Babylo. Pojedynczy motyw ma około 4,5 cm średnicy i prezentuje się prosto i elegancko jako motyw zmutliplikowany.

Pojedynczy frywolitkowy motyw.

Jestem pod wielkim wrażeniem włóczki DMC, aktualnie testuje różne kordonki i nici szydełkowe, aby wybrać te, z którymi najlepiej będzie mi się współgrało w zależności od projektu. W przypadku Babylo na pewno nie będzie to moja ostatnia przygoda. Niesamowicie przyjemnie pracuje się z włóczką, która jest mocna, nie strzępi i daje gładki lekko połyskujący splot, zaś wykonana rzecz zyskuje na sztywności i łatwo formuje. Kolejna do przetestowania czeka już Aida Anchor 30 i Ariadna 15 i dwa rodzaje poliestrowych nici szydełkowych. Do tej pory dziergałam z grubszych kordonków Puppets 8 i Ariadny 5 i 8. Marzą mi się DMC 80 z edycji Special Dentelles i kolorowe Lizbeth ale zanim je pozyskam zdecydowanie warto byłoby wykonać projekty umyślone do tej pory korzystając z kolekcji już skompletowanej ;) Nieprawdaż ? Si !

Pozdrawiam ciepło i puchato.

Juju (;

Zapraszam do komentowania :)

Backstage Atelier Frywoliartspace - kotowo #1

2015-05-14T12:00:00.000+02:00

Wpis zawierający owe kotozdjęcia, powinien pojawić się tydzień temu kiedy kończyłam beta zielono groszkowe kolczyki ale cóż czasoprzestrzeń Atelier Frywoliartspace rządzi się własnymi prawami, a moi koci wspólnicy (zławasza rudy Tigi) nie byliby radzi jeśli permanentnie pominęłabym istotnej wzmianki na temat ich osobistego wkładu na rzecz pracy rękodzielnej tudzuż łapodzielnej. Takowo spełniam ich pragnienie :)

Dumny Tigoslav prezentuje nowe frywolitkowe dzieło.

Tigi zawsze obecny, ma na oku każdy najdrobniejszy detal. Pilnie śledzi najdelikatniejszy ruch czółenka i dba o to, aby praca szła sprawnie i nader dokładnie. Bez jego wnikliwej kociej uwagi wykonane w Atelier Frywoliartspace dzieła nie byłby tak zacne i precyzyjne niczym ostrze kociego pazura, zaś piękne niczym kocie oczy rozjarzone w blasku świec.

Artysta przy pracy.

Drugi nie co skromniejszy Artcat Tris, uważnie czuwa i zawsze wie co w rękodzielnej pracy jest najważniejsze, co warte jest podebrania i kiedy jest najwłaściwszy czas aby zająć miejsce tuż przed moimi dłońmi aby ostateczne dzieło prezentowało olśniewająco z dodatkiem subtelnego kociego kłaczka ;) dlatego rolka antykłaczkowa jest niezastąpionym narzędziem naszej wspólnej pracy.

Tris ma wszystko na oku.

Pozdrawiamy ciepło i puchato wszystkie Rekodzielne

i życzliwe nam duszyczki !

Miłego Dnia ^^

Juju & Artcats

Komentuj śmiało :) Disqus nie gryzie :)

#3 Dziergam, więc czytam - WDiC

2015-05-06T16:53:00.000+02:00

Naprawdę mamy środę ? Tak szybko minął tydzień, dwa tygodnie... wow...

Pamiętałam ! w ferworze szablonowych zmian na stronie, które ogarnęły mnie ostatnimi czasy (mam nadzieję, że zmiany okazały korzystne i nie działają odstraszająco) oto moja trzecia środa zacieszu "Wspólnym dzierganiem i czytaniem" u Maknety. Po cichu mam nadzieję, że niebawem uda mi się publikować częściej niż obecnie.

Literaturowo pomału kończę "Historię kotów" czytam na spokojnie, może powinnam robić to na głos aby przy okazji nasze koty dowiedziały o sobie czegoś mądrego ;) Rękodzielnie kończę projekty dziergane ostatnimi czasy. Z nowych rzeczy doszły mi zielono-groszkowe kolczyki z perełką w wersji "beta for me".

Zielony groszek - kolczyki

Obiglowane i prawie identyczne ;) dlatego beta ponieważ do pełni szczęścia brakuje jeszcze jednego kolczyka. Każdą nową parę kolczyków wykonuję w wersji 1,5 kolczyka - pierwszy jest próbny, dwa kolejne stanowią parę. Dzięki temu mam pewność, że wykończone będą wyglądać tak jak sobie to umyśliłam, zaś inne zestawienie kolorystyczne zaprezentuje równie zacnie. Może wydawać się to nadgorliwe ale dla mnie okazuje się to niezmiernie istotne.

Internet dobro niekonieczne.

Dziś zdarzył się cud (aczkolwiek nie przez wszystkich postrzegany jako takowy jeśli akurat jest się w trakcie ważnych działań podboju świata) - a mianowicie zerwało się łączę od internetu. Ha ! oczywiście po cichu udaje, że nie mam awaryjnego netu w tablecie i raduję, że mogę spokojnie skupić na pracy, poszukiwaniu pracy, pisaniu i ululubianej rękodzielności, która ostatnimi czasy przelatuje przez palce gdyż więcej czasu zajmuje mi przeglądanie wielkiego internetu (z nadzieją wyszukania szczęścia) niż na rzetelnym dziubaniu frywolitkowym. To strasznie tak przykleić do sieci i nie móc oderwać, bo jeszcze to trzeba sprawdzić, to przeczytać, tamto przejrzeć, znaleźć coś-tam, napisać do ktoś-tam, a insze przetestować czy działa. Masakra. Setka otworzonych kart w przeglądarce i nic nie ubywa. I nic nie przybywa, zaś sposób ten korzystania z internetu okazuje źródłem kpiny i żartobliwych pomruków ze strony najbliższej połówki, która korzysta z internetu w systemie zero-jedynkowym (otwieram stronę-czytam-zamykam-otwieram nową).

W przypadku rękodzielności internet działa na dwa sposoby. Można znaleźć nowe techniki, przypatrzeć się przeróżnym pracom, metodyce wykonania, natchnąć do własnej pracy, albo odszukać niszę i uśmiechnąć, że to co masz w głowie jest unikatowe. Ja osobiście szukam technik wykonania, ponieważ wierzę, że jeśli dobrze opanuję warsztat uda mi się wymyślić coś kreatywnie własnego, a nie jest to proste. Stworzyć coś co będzie nawiązywało do czegoś co istnieje, będzie technicznie i estetycznie spójne, a jednocześnie zawrze w sobie nową duszę, jakiś eteryczny pierwiastek mnie samej vel jakimś cudem będzie nowe samo w sobie. Z drugiej strony staram się aż tak bardzo tym nie przejmować i dziubać z przyjemnością dla samego dłubania, nie dorabiając do tego jakieś przewrotnej patetycznej teorii. Rękodzielność tak jak pisanie jest neorękodzielnością czyli jest odtwórcze - ponieważ ludzkość istnieje już tak długo, że pewien kanon twórczy został trwale określony. Pewna ilość pomysłów została stworzona tak jak napisane książki, ożywione postacie, odwzorowane miejsca, które stanowią natchnienie do stworzenia nowych dzieł. Bez czytania nie ma dobrego pisania, trzeba wiedzieć co i jak powstało. Dzięki temu mamy nową półkę neodzieł zlepionych z miliona pomysłów mozaikowej twórczości. Może dlatego kiedyś przestaszyłam się pisania i tego, że "jakim cudem wymyślę coś nowego, ciekawego, co wciągnie i przyciągnie" skoro te najciekawsze, najfajniejsze rzeczy już powstały - w myśl nieodpartej potrzeby bycia kimś wyjątkowym i ta odwieczna ludzka bojaźń okazania szarym i zlewającym bez polotu i pomysłu na siebie.

Cierpliwy rozpraszacz i plan bez-planu.

Moja mała kolekcja :)

Jestem nerwusem i tak naprawdę wszystko chciałabym aby zadziało natychmiast. Udało wyszło w splotach wykończyło. Tak naprawdę mam bardzo mało cierpliwości do tego co robię w swoim życiu, może dlatego tym boleśniej odczuwam niepowodzenia, bo brakuje mi pokory tak potrzebnej do udoskonalania i realizowania własnych planów i marzeń. I bardzo dobrze wiem, że w tym szaleństwie nie jestem osamotniona ani też wybitnie wybitna prawda ? Jednakowoż walczę z tym każdego dnia i wierzę, że kiedyś zaskoczy, a trybiki zgrabnie zahaczą wzajemnie, zaś wówczas będzie jeszcze przepiękniej.

Przebłogą abstrakcją jest w tym postrzeganiu rękodzielność, bo choć brak mi cierpliwości instant to jakimś cudem potrafię się wyciszyć i zawiesić nad dłońmi. To, zaś uspokaja, jest jak autoterapia dla histeryzowania i przejmowania wszystkim. O ile udaje skupić. Nie jestem adehadowcem ale bardzo łatwo się rozpraszam wszelako analizując trylion rzeczy na raz + słuch wszędobylski wyłąpujący szmery, świsty, pogruchiwania i drapania kocich łapek o żwirek tudzież buszowania po szafkach - istne perpetuum mobile samonakręcania ;)

Internet powrócił :) można więc opublikować się :]

Pozdrawiam ciepło i puchato Juju

Zapraszam do komentowania :)

#2 WDiC u Makneta numero duo :)

2015-04-22T22:54:00.000+02:00

Tydzień minął straszliwie szybko. Praca po południu od rana mniej czasu niżby człowiek chciał, a i zmiany kolejne szykują gdyż praca niepewna, wiec głowa lekko roztargniona, zaś jutro kolejne podejście do egzaminu na prawo jazdy do kompletu. Tak, więc książka o "Historii Kotów" zaprezentowana tydzień temu jeszcze nie przeczytała się do końca.

Dziś wspólne czytanie u Maknety idzie mi słabo jakoś nie mogę skupić na tekście pisanym w zamian oglądam/słuchając i dziergając czwarty odcinek Outlander`a na motywach powieście Diany Gabaldon "Obca" o niewieście, która w czasie drugiej wojny światowej była sanitariuszką, a po zakończeniu wojny wraz z mężem odwiedza rejony rodzinne męża w szkocki gdzie w wyniku niespodziewanych okoliczności przenosi w czasie do XVI wiecznej epoki. Zachęciła mnie doń muzyka i język aktorski zarówno ten dźwięczny angielski jak i dziarski wiekowy szkocki dialekt. Jeśli uda mi się upolować książki na motywach których powstał ten serial z ciekawości chętnie przeczytam. Wyglądają dość srogo jeśli chodzi o objętość stronicową ;)

Dziergawczo oprawiłam w bigielki fioletowe neonki małe proste sześcioramienne kwiatuszki na zdjęciu wyszły wielkie ale w rzeczywistości mają około 4cm średnicy.

Przetestowałam je jak prezentują się nausznie i zdecydowanie jestem rada mam już pomysł na dwa inne kolorystyczne zestawienia w stylu neonowym, które niebawem zaprezentuje.

Zastanawiałam się też nad dwoma elementami ala Doily fioletowo-łososiowymi wykonanymi tydzień temu z wzoru klasycznego czy również je skolczykować czy też kontynuować serwetkowo. Jak dotąd robiłam serwetki z łączonych elementów o tym samym wzorze ale przy tej kompozycji fajnie byłoby może pociągnąć dalej frywolny dwukolorowy wzorek i zrobić z tego challenge w stylu tat`a long w nieznane dokumentując kolejne partie doily :)

Jako kolczyki są bardzo zwiewne, lekkie. Pojedynczy element ma około 7cm średnicy.

Zacnie prezentowałby się również jako element strojny.

I to nad czym technicznie ostatnio pracuje ucząc nowych frywolitkowych sposobów łączenia kordonka z koralikami w stylu ankarsowym (ankarskim) o budowie przestrzennej, która to daje wiele nowych możliwości komponowania wzorów i wplatania weń elementów koralikowo-biżuterynych. Jeszcze nie wiem czy będzie to kolczyk, broszka czy element wisiorka, a może komplet :) Dziś pracuje nad drugim rządkiem mojego dzieła. Na zdjęciu kolory wyszły nie co jaśniejsze w rzeczywistości centralny crakowy koralik jest kryształkowo-niebiesko-morski. Jeśli chodzi zaś o wielkość to średnica pokazanego elementu zbliżona jest do średnicy 10g kordonka, który to posłużył za podstawko-wieszak do dzisiejszych zdjęć ;) i sprawdził rewelacyjnie.

***

Na przyszły czas marzy mi się, wykonanie moich własnych kolczyków "Wave" z wzoru Corina Meyfeldt widziałam je w kilku odsłonach u różnych osób. Samego wzoru rozpisanego jeszcze nie udało mi się nigdzie znaleźć ale to nic nie szkodzi mam już kilka pomysłów jak je po swojemu zrobić bez schematu. Ciekawa jestem jak wyjdą. Dzięki blogowi Pani CM udało mi się poznać kilka fajnych trików tattingowych z czego jestem wielce rada i wdzięczna :)

Kliknij tutaj i napisz mi co o tym myślisz :)

Juju Frywoliartspace

Luty prawie jak Lipiec - witam Was rękodzielnie !

Wierzę, że uda mi się zaplanować

i zrealizować więcej inspirujących projektów.

# 12 O książkach, pisaniu i wietnamskim gulgotaniu indyka.

Pisałam sama dla siebie to co sama chciałam aktualnie przeczytać ale nie miałam dostępnego pod ręką.

Pozdrawiam Was serdecznie :) Juju

# 11 Wspólne Dzierganie i Czytanie, tęsknota za slow i przygotowania na Wietnam.

STOP – bo zacznę roztkliwiać, a to jest ZABRONIONE !

Pozdrawiam Was serdecznie Juju.

Wszystkiego najcudowniejszego w Nowym Rok !

Juju

#10 Środa przedsylwestrowa vel ostatnie Wspólne Dzierganie i Czytanie.

Tymczasem…

Pozdrawiam Was serdecznie

i do przeczytania w przyszłym roku J

Po świątecznie i refleksyjnie.

Świąteczno-dekoracyjnie w tym roku przede wszystkim podziwiałam.

I choć stało się jak się stało czas ten od mojej ostatniej kreatywnej aktywności wcale nie minął bezrękodzilnie. Minął inaczej niż zaplanowałam…

SLOW Rękodzieło

Pozdrawiam Serdecznie Juju.

Moje Małe Atelier :)

Pozdrawiam Was serdecznie

i spokojnego weekendu życzę.

Juju

#9 Pierwsze cztery gwiazdki - first snowflakes.

***

Realizuj projekt, a nie tylko patrz na niego i gdybaj jakby wyglądał :)

Postanowiłam z tym walczyć i robić od początku do końca najlepiej jak się da! I nie bać się zmarnować materiały dla wielokrotnych podejść.Nie wszystko musi wyjść od razu idealnie !

Pozdrawiam Was

przeciepło i promiennie :)

Juju.

To była piękna letnia przygoda.

Pozdrawiam Was przeciepło (:

Juju

#8 Wspólne Dzierganie i Czytanie - jesienny powrót na środowe spotkania i pierwsze gwiazdki.

Dalej dzielnie czytam i potworzę.

Pozdrawiam Przeciepło do miłego ! Juju

Jesienna paleta inspiracji i rocznicowy bukiet :)

Dziś tici wspominkowo :)

Nauczona tym doświadczeniem postanowiłam przy kolejnych większych projektach przykładnie relacjonować postępy z Tat-a-long na wzór doświadczonych tattingistek :]

Jestem Slow Rękodzielnikiem ;)

Do miłego napisania, przeczytania Juju

Zadanie konkursowe 3 w Szkole Szydełkowania - Przygody Motylka :)

..a o to i jego historia :)

Środowo zapraszam Was serdecznie do Maknety na Wspólne Dzierganie i Czytanie :)

Juju

#7 Wspólne Dzierganie i Czytanie... zaciesz prawie dziecięcy i pomysł w kilku smakach.

Dzisiaj chciałabym Wam zaprezentować dalszą cześć mojej serwety na motywach wzoru Pana Jana Stawasza, która właśnie kończy swój IV przedostatni rządek.

Książkowo przekornie prezentuje się wolumin autorstwa Jessa Waltera pod chwalebnym patronatem Nicka Hornby`ego.

Na koniec mały smaczek w postaci mojej pierwszej hafciarskiej wprawki.

Jak widzicie na blogu wprowadziłam nowy system komentarzy Disqus.

Na koniec dzisiejszego postu chciałabym się Wam pochwalić jeszcze jedną bardzo ważną dla mnie rzeczą.

Nie samą serwetą pleciem :)

Disquse podejście pierwsze :)

Zauważyłeś, że jest coś ulotnie podobnego w pisaniu na klawiaturze i powolnym stąpaniu po biało czarnych fortepianowych kamyczkach?

Frywolnie i makramowo :)

#6 Wspólne czytanie i dzierganie... spokojniej i klasycznie, moje doświadczenia z Metodą Jana Stawasza.

Czasy nastały szalone... rękodzielny wszechstronny umysł przyszłego technika weterynarii, któremu paść krowy wypada :D

Czasy nastały szalone...

To długa i zawiła historia ;)

Ruch i nauka.

#5 Wspólne dzierganie i czytanie ...pomału i z gracją.

Jak zrobić słoik rękodzielny :)

#4 Wspólne czytanie i dzierganie vel ...nie potrafię robić jednej rzeczy na raz.

Backstage Atelier Frywoliartspace - kotowo #1

#3 Dziergam, więc czytam - WDiC

Internet dobro niekonieczne.

Cierpliwy rozpraszacz i plan bez-planu.

#2 WDiC u Makneta numero duo :)

Postanowiłam z tym walczyć i robić od początku do końca najlepiej jak się da!
I nie bać się zmarnować materiały dla wielokrotnych podejść.
Nie wszystko musi wyjść od razu idealnie !

Pozdrawiam Przeciepło
do miłego !
Juju