JuSci.net

อัพเกรดสู่ Drupal 7

lew — Sat, 26 May 2012 21:11:27 +0000

Topics:

โครงการหนึ่งในปีนี้ของเว็บทั้งหมดในเครือ Blognone คือการอัพเกรดเว็บมายัง Drupal 7 เนื่องจาก Drupal 6 นั้นเตรียมจะหมดอายุการซัพพอร์ตลง อาจจะทำให้มีปัญหาด้านความปลอดภัยในอนาคต และฟีเจอร์ใหม่ๆ ที่อาจจะไม่ครบถ้วน นะครับ การอัพเกรดครั้งนี้เตรียมการกันมาช่วงเวลาหนึ่งแล้ว แต่ก็ภายใต้ทรัพยากรที่จำกัด ตอนนี้หลายคนอาจจะต้องทนรำคาญหลายๆ อย่างกันไปอีกสักระยะ แต่ทุกอย่างน่าจะถูกแก้ไขในเร็วๆ นี้ไปได้เกือบทั้งหมด

เรืองที่ต้องเปลี่ยนสำคัญ คือ ส่วนสรุป (Summary) ของ Drupal นั้นจะแยกออกจากส่วนของเนื้อหาแล้ว เวลาที่ต้องการแสดงเนื้อหาแค่บางส่วนในหน้าแรก จะต้องวางเนื้อหานั้นๆ ซ้ำในตัว Body เพื่อให้แสดงผลเหมือนกัน

ส่วนฟีเจอร์สำคัญที่ได้มาจากการอัพเกรดคือการล็อกอินด้วยการกดปุ่ม Blognone เพียงครั้งเดียวถ้าล็อกอินที่ Blognone อยู่แล้วก็จะล็อกอิน jusci ให้เองทันที ตรงนี้ผมยังพบบั๊กล็อกอินหลุดบ้าง ถ้าใครเจอช่วยแจ้งอาการด้วยครับ ส่วนอีกฟีเจอร์คือธีมเว็บชั่วคราวนี้เป็น responsive แล้ว ถ้าใครอ่านจากโทรศัพท์มือถือก็น่าจะอ่านกันได้ง่ายขึ้น เรื่องธีมนั้น จะมีการทำธีมถาวร (ซึ่งก็น่าจะใช้งานไม่เกินสองปี) กันอีกครั้ง แต่จะเป็นแนวทางธีมเดียวกันทั้งหมดในเครือ Blognone แล้วเปลี่ยนสีและโลโก้เป็นหลัก โดยจะยังเป็น responsive อยู่เหมือนเดิม

ขอต้อนรับสู่การอัพเกรดครั้งใหม่ หวังว่าการใช้งานโดยรวมจะดีขึ้น ทำให้การแบ่งปันกันทำได้สะดวกขึ้นสำหรับทุกคนครับ

สารอินทรีย์ในอุกกาบาตดาวอังคารเป็นของแท้ แต่ไม่ได้เกิดจากสิ่งมีชีวิต

terminus — Sat, 26 May 2012 10:24:32 +0000

Topics:

นักวิทยาศาสตร์ค้นพบมาตั้งนานแล้วว่าหินอุกกาบาตจากดาวอังคารหลายก้อนมีสารประกอบอินทรีย์ปะปนอยู่ จนทำให้เกิดข้อกังขาว่าสารอินทรีย์เหล่านี้มาจากไหน มาจากดาวอังคารหรือเป็นสารปนเปื้อนของโลกเราเอง? และถ้ามาจากดาวอังคาร มันเกิดจากสิ่งมีชีวิตหรือว่าเป็นแค่กระบวนการทางเคมี? นี่เป็นเหตุผลหลักข้อหนึ่งที่ทำให้ NASA ทุ่มเทส่งหุ่นยนต์ขึ้นไปสำรวจดาวอังคาร ในเดือนสิงหาคม 2012 นี้ โครงการ Mars Science Laboratory ของ NASA ก็จะส่งหุ่นยนต์ Curiosity ขึ้นไปสำรวจดาวอังคารกันอีก

แต่งานวิจัยล่าสุดของทีมวิจัยที่นำโดย Andrew Steele แห่ง Carnegie Institution สรุปได้ว่าสารประกอบอินทรีย์ (อาจจะไม่ทั้งหมด แต่อย่างน้อยก็บางส่วน) เกิดจากกระบวนทางเคมีของภูเขาไฟ ไม่ใช่ผลิตภัณฑ์จากกระบวนการชีวเคมีในสิ่งมีชีวิต

นักวิจัยได้ศึกษาหินอุกกาบาตดาวอังคารจำนวน 11 ก้อน รวมถึงอุกกาบาต Tissint ที่เพิ่งตกในประเทศโมร็อกโกเมื่อปีที่แล้วด้วย ซึ่งแต่ละก้อนมีอายุอานามแตกต่างกันไป บางก้อนก็มีอายุถึง 4.2 พันล้านปี เทคนิคที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ใช้เทคโนโลยีสมัยใหม่หลายอย่างประกอบกันเพื่อดูโครงสร้างโมเลกุลของสารประกอบอินทรีย์ในอุกกาบาตอย่างละเอียด

ผลจากการตรวจสอบยืนยันได้ว่าสารประกอบอินทรีย์บางส่วนในอุกกาบาตมาจากดาวอังคารจริง และถูกฝังอยู่ในโครงผลึกของแร่อุกกาบาต ทำให้นักวิจัยสันนิษฐานว่าสารประกอบคาร์บอนอนินทรีย์บนดาวอังคารคงจะทำปฏิกิริยากับสารประกอบออกไซด์ที่อยู่ในลาวาซิลิเกตจนเกิดเป็นสารประกอบอินทรีย์ที่มีโครงสร้างซับซ้อนมากมาย เช่น polycyclic aromatic hydrocarbons เป็นต้น พอลาวาเย็นลงแข็งตัว สารประกอบอินทรีย์ก็ถูกจับขังไว้ในผลึกแร่

เมื่อดูจากอายุของอุกกาบาต นักวิทยาศาสตร์คาดว่าดาวอังคารคงจะทำตัวเป็นห้องปฏิบัติการเคมีอินทรีย์ขนาดยักษ์มาตั้งนานแล้ว และอาจจะทำเช่นนี้เป็นเวลาส่วนใหญ่ของประวัติศาสตร์ดาวอังคารด้วย ซึ่งก็คงคล้ายๆ กับสภาพการณ์บนโลกในสมัยที่โลกยังเป็นดาวเคราะห์ทารกเพิ่งเกิด และในที่สุดสารประกอบอินทรีย์บนโลกก็กลายมาเป็นชีวิต (ด้วยกระบวนการอะไรสักอย่างที่เรายังไม่รู้)

หลักฐานนี้ยังไม่ได้ดับฝันการค้นหาสิ่งมีชีวิตบนดาวอังคาร แต่มันก็ทำให้เราขจัดข้อสงสัยเกี่ยวกับอุกกาบาตดาวอังคารไปได้และช่วยให้เราเข้าใจสภาพทางธรณีวิทยาของดาวอังคารได้ดียิ่งขึ้น

งานวิจัยนี้ตีพิมพ์ลงใน Science DOI: 10.1126/science.1220715

นอกจากงานวิจัยข้างต้น ทีมวิจัยของ Andrew Steele ยังได้ตรวจวิเคราะห์อุกกาบาต Allan Hills อีกด้วย เมื่อปี 1996 นักวิทยาศาสตร์ของ NASA อ้างว่ามีโครงสร้างภายในอุกกาบาตที่ดูเป็นแบบแผนคล้ายกับเกิดจากการกระทำของสิ่งมีชีวิต แต่ผลของทีมของ Andrew Steele สรุปได้ว่า โครงสร้างภายในอุกกาบาต Allan Hills เกิดจากกระบวนการทางเคมีของคาร์บอนในรูปกราไฟต์ ไม่ใช่เกิดจากสิ่งมีชีวิตตามเคย ผลการวิจัยนี้รายงานใน American Mineralogist DOI: 10.2138/am.2012.4148

จะว่าไปการได้รู้ว่าสิ่งนั้นสิ่งนี้ไม่ใช่ของสิ่งมีชีวิตก็ยังเป็นเรื่องดี หากสักวันเราได้เจอสารประกอบอินทรีย์ที่คลับคล้ายคลับคลาว่ามาจากสิ่งมีชีวิตต่างดาวอีก (ไม่ว่าจะเป็นดาวอังคารหรือดาวเคราะห์อื่นหรือดวงจันทร์ของดาวเคราะห์) เราก็จะมั่นใจได้ว่าเราเจอของจริงเข้าแล้ว หรืออย่างน้อยก็มั่นใจว่าเรายังไม่เจอและจะได้ทำการค้นหาต่อไป ไม่ต้องเสียเวลามาเถียงกันเรื่องเดิมๆ

ที่มา - Popular Science, SPACE.com, Science Daily

ผู้ชายชอบผู้หญิงที่ดูโก๊ะๆ มึนๆ

terminus — Fri, 25 May 2012 17:48:05 +0000

Topics:

นักวิทยาศาสตร์มีสมมติฐานเกี่ยวกับการเลือกหาคู่ผสมพันธุ์ของผู้ชายอันหนึ่งชื่อว่า "sexual exploitability hypothesis" ซึ่งหลักใหญ่ใจความก็คือ "สมองผู้ชายถูกโปรแกรมมาให้จ้องหาเหยื่อที่จะยอมมีเพศสัมพันธ์กับเขาโดยง่าย ไม่ว่าจะด้วยการหว่านล้อม, บีบบังคับ, หรือใช้กำลัง"

เพื่อที่จะทดสอบสมมติฐานนี้ ทีมวิจัยของ Cari Goetz และ David Lewis แห่ง University of Texas at Austin จึงไปลองสอบถามนักศึกษาผู้ชายดูว่าลักษณะท่าทางแบบไหนบ้างที่บอกใบ้ให้รู้ได้ว่าผู้หญิงคนใดคนหนึ่งพร้อมจะโดนโยนขึ้นเตียง-ถูกจับเผด็จศึกได้โดยง่าย ซึ่งก็ได้รายการมาทั้งสิ้น 88 รายการ เช่น ทำท่าเลียหรือกัดริมฝีปาก, มองข้ามไหล่, ง่วงซึม, เมา, ใส่เสื้อผ้ารัดๆ, อ้วน, เตี้ย, ทำท่าไม่ค่อยฉลาด, แต่งตัวสไตล์พังค์, จับหน้าอก, เรียกร้องความสนใจ เป็นต้น

จากนั้นนักวิจัยก็ให้กลุ่มตัวอย่างผู้ชายจำนวน 76 คนมาดูภาพหญิงสาวซึ่งหญิงสาวในแต่ละภาพจะอยู่ในอิริยาบถกำลังแสดงท่าทางหรืออาการใดอาการหนึ่งจาก 88 รายการข้างต้น แล้วให้กลุ่มตัวอย่างให้คะแนนความน่าดึงดูดใจของผู้หญิงในภาพ, คะแนนความง่ายในการเผด็จศึก, และคะแนนความน่าสนใจในการสร้างความสัมพันธ์ระยะสั้นและระยะยาว

ผลปรากฏว่าภาพของผู้หญิงที่มีท่าทางโก๊ะเหมือนเด็กๆ, ดูไม่ค่อยฉลาด, ดูเมาๆ หรือง่วงซึม ได้ทั้งคะแนนความง่ายและคะแนนความน่าดึงดูดใจสูงกว่าภาพผู้หญิงที่มีท่าทางฉลาดและกระตือรือร้น ลักษณะท่าทาง 19 จากทั้งหมด 22 ลักษณะในกลุ่มที่จัดว่าดูเป็นผู้หญิงโก๊ะๆ เมาๆ เป็นลักษณะที่ได้คะแนนความน่าดึงดูดใจในระยะสั้นสูงที่สุดเป็นอันดับต้นๆ

แต่เมื่อถามถึงการสร้างความสัมพันธ์ระยะยาว คะแนนความน่าสนใจของผู้หญิงที่ดูโก๊ะๆ เมาๆ ก็ดิ่งลงเหวไปในทันที

ความอ้วนกับความสูงดูเหมือนจะไม่มีผลต่อแนวโน้มนี้สักเท่าไร จะอ้วนผอมสูงเตี้ยอย่างไร ท่าทางโก๊ะๆ เมาๆ ก็ช่วยเพิ่มคะแนนความน่าดึงดูดใจได้

และต่อไปเพื่อจะดูว่าสันดานหื่นของผู้ชายมีผลต่อแนวโน้มในการชอบผู้หญิงหรือไม่ นักวิจัยก็ให้กลุ่มตัวอย่างอีกกลุ่มจำนวน 72 คน มาให้คะแนนรูปภาพของผู้หญิงในอิริยาบถต่างๆ เหมือนกับการทดลองตอนแรก แต่การทดลองรอบหลังนี้กลุ่มตัวอย่างจะต้องตอบแบบประเมินเพื่อวัดระดับความเจ้าสำราญของตัวเองด้วย

ผลปรากฏว่าผู้ชายประเภทเจ้าชู้-ฟันไม่เลือก, แล้งน้ำใจ-ได้แล้วทิ้ง (ซึ่งตรงข้ามกับผมโดยสิ้นเชิง... จริงๆ นะ) มักจะโน้มเอียงไปในทางที่ให้คะแนนเยอะๆ กับผู้หญิงที่ดูง่ายต่อการเผด็จศึก

งานวิจัยนี้สรุปได้ว่าผู้ชายเจ้าชู้มันจ้องจะฟันอย่างเดียวครับ จบ (ต่างจากผมที่ประเมินความน่าดึงดูดใจจากเงินในบัญชีธนาคารด้วย)

งานวิจัยนี้ตีพิมพ์ใน Evolution and Human Behavior doi:10.1016/j.evolhumbehav.2011.12.004

ที่มา - Daily Mail Online

SpaceX เข้าเทียบสถานีอวกาศนานาชาติแล้ว

lew — Fri, 25 May 2012 16:23:07 +0000

Topics:

NASA

Space Exploration

SpaceX

International Space Station

สามวันหลังการยิงจรวดเชิงการค้าครั้งแรกโมดูล Dragon ก็เข้าเทียบกับสถานีอวกาศนานาชาติเป็นที่เรียบร้อยแล้ว โดยอาศัยแขนกล Canadarm2 จับยึดแล้วประกบเข้ากับโมดูล Harmony

พรุ่งนี้ลูกเรือจะเริ่มเข้าปฎิบัติภารกิจกับโมดูล Dragon และโมดูลจะถูกปล่อยออกจากสถานีอวกาศในวันที่ 31 ที่จะถึงนี้

SpaceX เป็นจุดเริ่มต้นของธุรกิจด้านอวกาศยานแบบเต็มตัว ภายในไม่กี่ปีข้างหน้า เราน่าจะได้เห็นภาครัฐหลายหน่วยงานเริ่มใบบริการขนส่งพื้นฐานไปยังอวกาศด้วยบริการเอกชนมากขึ้นเรื่อยๆ รวมถึงการส่งนักบินขึ้นสู่อวกาศ ส่วนภาครัฐคงต้องโฟกัสไปที่การสำรวจที่ไกลกว่านั้นเช่นดาวอังคาร

ที่มา - NASA

ค้างคาวช่างเลือก: ไม่ใช่แค่ได้ยินเสียง แต่ต้องอร่อยด้วย

Halley — Tue, 22 May 2012 15:58:50 +0000

Topics:

Echolocation

Bats

Bahavior

เป็นที่รู้กันดีว่าสัตว์จำพวกค้างคาว สามารถใช้คลื่นเสียงความถี่สูงบ่งบอกตำแหน่งของสิ่งต่างๆ ที่อยู่ไกลออกไปได้ ซึ่งถูกนำมาใช้เพื่อการระบุทิศทางและการหาอาหาร โดยเฉพาะอย่างยิ่งการล่าเหยื่อ

แต่โลกนี้อยู่ยากกว่านั้น เพราะนอกจากจะต้องค้นหาตำแหน่งของอาหารแล้ว ยังต้องดูด้วยว่าเหยื่อที่ระบุตำแหน่งได้นั้นมีขนาดพอเหมาะแก่การกินหรือเปล่า และมันมีพิษหรือไม่

คณะวิจัยของดอกเตอร์ Rachel Page จาก Smithsonian Tropical Research Institute ศึกษาและทดลองกับค้างคาว Fringe-lipped 8 ตัวในประเทศปานามาจนพบว่า ค้างคาวใช้ประสาทสัมผัสอื่นๆ ร่วมด้วยเพื่อประเมินดูว่าเหยื่อตัวใดกินได้หรือกินไม่ได้

ทีมวิจัยออกแบบการทดลองโดยใช้เสียงร้องของกบ Túngara จากลำโพงเป็นตัวเรียกร้องความสนใจของค้างคาว แต่บนลำโพงนั้นมีกบหลายๆ ประเภทวางอยู่ ทั้งกบตัวใหญ่ กบตัวเล็ก กบมีพิษ กบไม่มีพิษ และกบไม่มีพิษที่ถูกทาด้วยพิษของกบชนิดอื่น แล้วดูว่าค้างคาวเข้ามางับ และกินเหยื่อหรือไม่

ผลการวิจัยพบว่าค้างคาวทั้งหมดบินวนรอบกบตัวใหญ่ และไม่มีตัวไหนโฉบลงมางับเหยื่อเลย ส่วนกบตัวเล็กถูกค้างคาวทุกตัวงับหมด แต่เฉพาะกบตัวเล็กที่ไม่มีพิษเท่านั้นที่จะถูกค้างคาวกิน ส่วนพวกที่มีพิษ หลังจากงับแล้วค้างคาวก็จะปล่อยออกมาตามเดิม

ทำให้ทีมนักวิจัยสรุปได้ว่า ค้างคาว Fringe-lipped มีขั้นตอนในการล่าเหยื่อดังนี้

ใช้คลื่นเสียงความถี่สูงในการระบุตำแหน่งของกบ
ประเมินขนาดของกบในระยะใกล้ๆ ถ้าขนาดใหญ่เกินตัวก็จะไม่เข้าไปยุ่งด้วย
ถ้าขนาดพอเหมาะ ก็จะใช้ปากงับแล้วรับรสว่ามีพิษหรือไม่ ถ้าไม่มีพิษก็เรียบร้อยโรงเรียนค้างคาว

งานวิจัยนี้แสดงให้เห็นว่ากลยุทธ์การล่าเหยื่อของค้างคาวซับซ้อนกว่าที่คิด ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญในการดำรงชีวิตอยู่เพื่อให้รอดพ้นจากเหยื่อที่สร้างพิษขึ้นมาป้องกันตัวเอง

ข่าวจาก PhysOrg
งานวิจัยนี้ตีพิมพ์ในวารสาร Naturwissenschaften เมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม 2555

นักเรียนไทยคว้ารางวัลจากงานอินเทล ไอเซฟ รอบสุดท้าย, ผลงานเครื่องมือตรวจมะเร็งตับอ่อนจากเด็กสหรัฐฯ อายุ 15 ปีชนะเลิศรางวัลใหญ่

Blltz — Tue, 22 May 2012 15:27:55 +0000

Topics:

Intel ISEF

Intel

ประกาศผลผู้ชนะไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว สำหรับงานอินเทล ไอเซฟที่จัดขึ้นในเมืองพิตส์เบิร์ก สหรัฐอเมริกา ซึ่งปีนี้มีนักเรียนไทยส่งโครงงานเข้าร่วมด้วย

วิธีการคัดเลือกผู้ชนะของงานอินเทล ไอเซฟจะเริ่มจากคัดเลือกโครงงานที่ชนะเลิศแต่ละสาขาเสียก่อน มีทั้งสิ้น 17 สาขา ผู้ที่ชนะเลิศแต่ละสาขาจะได้รางวัลละ 5,000 ดอลลาร์สหรัฐฯ จากมูลนิธิอินเทล (โรงเรียนได้ 1,000 ดอลลาร์สหรัฐฯ) และได้เข้าไปคัดเลือกผู้ชนะสามลำดับแรกอีกครั้ง

ในปีนี้ผู้ชนะเลิศงานอินเทล ไอเซฟคือ แจ็ค แอนดรากา อายุ 15 ปี จากสหรัฐฯ เจ้าของผลงานการศึกษาวิธีการใหม่ในการตรวจค่ามะเร็งตับอ่อน ด้วยการทำเซนเซอร์ตรวจจับหน้าตาเหมือนกิ่งไม้ธรรมดา แต่สามารถตรวจสอบมะเร็งตับอ่อนระยะเริ่มแรกจากเลือด หรือปัสสาวะได้ถูกต้องสูงถึงร้อยละ 90 เมื่อเทียบกับแบบที่ใช้กันในปัจจุบันแล้วนับว่าถูกกว่า เร็วกว่า และละเอียดกว่ามาก จากผลงานนี้ทำให้ได้รับรางวัลกอร์ดอน อี. มัวร์ รางวัลสูงสุดของงานอินเทล ไอเซฟ เพื่อเป็นการให้เกียรติจึงใช้ชื่อเดียวกับประธาน และซีอีโอของอินเทลที่เกษียณไปแล้ว มูลค่ารางวัลอยู่ที่ 75,000 ดอลลาร์สหรัฐฯ

อีกสองรางวัลที่เหลือตกเป็นของนิโคลัส ซีเฟอร์ อายุ 17 ปี จากแคนาดา เจ้าของผลงาน microresearch ที่สามารถค้นหาข้อมูลจากโซเชียลเน็ตเวิร์ตได้ละเอียดขึ้น เช่นทวีต หรืออัพเดตข้อความบนเฟซบุ๊ก อีกรางวัลเป็นของ อาริ ดิกโคสกาย อายุ 18 ปี จากสหรัฐฯ เจ้าของผลงานการศึกษาศาสตร์การเคลื่อนย้ายข้อมูลระหว่างอะตอมโดยไม่ต้องใช้ตัวกลาง โดยเมื่ออะตอมได้ทำกระบวนการที่เรียกว่า entanglement แล้ว ข้อมูลจากอะตอมหนึ่งจะปรากฎขึ้นที่อีกอะตอมหนึ่งเมื่อสภาวะควอนตัมของอะตอมแรกถูกทำลาย ซึ่งดัดแปลงไปใช้กับงานที่ต้องการความปลอดภัยได้ เช่นส่งข้อความที่เข้ารหัสเอาไว้โดยไม่ต้องเสี่ยงต่อการถูกสกัด เนื่องจากข้อมูลจะปรากฎขึ้นตรงนั้นโดยที่ไม่ต้องเดินทางไป ซึ่งเจ้าของผลงานทั้งสองท่านนี้จะได้รับรางวัลจากมูลนิธิอินเทลคนละ 50,000 ดอลลาร์สหรัฐฯ

สำหรับนักเรียนไทยที่เข้าร่วมงานอินเทล ไอเซฟ ได้รับรางวัล 2 โครงงานจากที่ผ่านเข้ารอบไป 5 โครงงาน ได้แก่

การศึกษาบทบาทของหอยทากในสวนยางพารา โดยนายณัฐพงศ์ ชิณรา, นายจตุพร ฉวีภักดิ์ และ นางสาวนันทกานต์ ล่องโลด จากโรงเรียนสุราษฎร์พิทยา
การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการย่อยสลายอาหารของมดแดงกับคุณค่าทางโภชนาการในไข่มดแดง โดยนายกิตติธเนศน์ ธนรุ่งโรจน์ทวี จากโรงเรียนกันทรารมณ์ ศรีสะเกษ

ทั้งสองโครงงานชนะเลิศอันดับสองจากรางวัลแกรนด์ อวอร์ดในสาขาสัตววิทยา ได้รางวัลละ 1,500 ดอลลาร์สหรัฐฯ

ทั้งนี้นายเอกรัศมิ์ อวยสินประเสริฐ กรรมการผู้จัดการบริษัท อินเทล ไมโครอิเล็กทรอนิกส์ (ประเทศไทย) จำกัด กล่าวว่า “เราสนับสนุนการประกวด อินเทล ไอเซฟ มาอย่างต่อเนื่อง เพราะเราตระหนักดีว่าวิชาคณิตศาสตร์ และวิทยาศาสตร์มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการเติบโตของโลกในอนาคต งานการประกวดดังกล่าวเป็นกิจกรรมที่ช่วยกระตุ้นให้นักเรียนจำนวนหลายล้านคน ฝึกใช้ทักษะด้านต่างๆ ของตนในการคิดค้นนวัตกรรม เพื่อนำไปต่อยอดเป็นแนวทางที่สามารถใช้ได้ผลจริงในการแก้ไขปัญหาต่างๆ ในระดับโลก”

ผู้ที่สนใจสามารถดูราชชื่อของนักเรียนที่เข้ารอบสุดท้ายได้ทั้งหมดที่ http://www.societyforscience.org/document.doc?id=372 ตั้งแต่หน้า 57 เป็นต้นไป และขอแสดงความยินดีกับน้องๆ ที่ได้ไปประกวดผลงานในงานวิทยาศาสตร์ และวิศวกรรมระดับนานาชาติสำหรับชั้นมัธยมศึกษาที่ใหญ่ที่สุดในโลกงานหนึ่งด้วยครับ

ต่อจากนี้เป็นภาพบรรยากาศน้องๆ ที่ไปงานอินเทล ไอเซฟมาครับ

ตัวแทนนักเรียนไทย 9 คนจาก 5 ทีม ระหว่างเข้าร่วมงานอินเทล ไอเซฟ 2012 ที่เมืองพิตส์เบิร์ก มลรัฐเพนซิลวาเนีย สหรัฐอเมริกา

สองทีมที่ได้รับรางวัล

แคปซูลอวกาศ Dragon ถูกยิงขึ้นสู่วงโคจรแล้ว... เริ่มต้นยุคแห่งการท่องอวกาศเชิงพาณิชย์

terminus — Tue, 22 May 2012 08:24:38 +0000

Topics:

หลังจากที่พบข้อผิดพลาดเชิงเทคนิคอันเป็นเหตุให้ต้องล้มเลิกแผนการยิงจรวดกลางคันเมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา ในที่สุดเมื่อเวลา 14:44 น. (ตามเวลาประเทศไทย หรือ เวลา 3:44 น. ตามเวลาท้องถิ่นในแคลิฟอร์เนีย) ของวันนี้ (22 พฤษภาคม 2012) จรวด Falcon 9 ของบริษัท SpaceX ก็ถูกยิงขึ้นจากฐานปล่อยในฐานทัพกองทัพอากาศ Cape Canaveral ได้สำเร็จ

จรวด Falcon 9 ที่ถูกยิงในครั้งนี้เป็นการบรรทุกแคปซูลอวกาศ Dragon ขึ้นไปเชื่อมต่อกับสถานีอวกาศนานาชาติ ISS ถือว่าได้ว่าเป็นภารกิจแรกอย่างเป็นทางการของ Dragon และเป็นการเปิดศักราชการท่องอวกาศเชิงพาณิชย์โดยบริษัทเอกชน

หากไม่มีอะไรผิดพลาด การเชื่อมต่อกับสถานีอวกาศนานาชาติ ISS จะเริ่มดำเนินการในวันที่ 25 พฤษภาคม 2012 นี้ และคาดว่ากระบวนการเชื่อมต่อจะเสร็จสิ้นในวันที่ 26 พฤษภาคม หลังจากนั้นนักบินอวกาศประจำ ISS ก็จะขนย้ายข้าวของ เอาของใหม่ที่ขนมากับ Dragon ไปเก็บ และเอาของเก่าที่จะส่งกลับพื้นโลกยัดใส่ Dragon

ประมาณวันที่ 31 พฤษภาคม แคปซูล Dragon ก็จะแยกจากสถานีอวกาศ ISS และตกกลับมายังโลกอีกครั้ง จุดตำแหน่งตกคาดว่าน่าจะเป็นสักที่ในมหาสมุทรแปชิฟิก ซึ่งก็จะมีเรือไปงมเก็บแคปซูล Dragon เพื่อเอากลับมาใช้ต่อ

แคปซูลอวกาศ Dragon มีความสูง 4.4 เมตร กว้าง 3.7 เมตร หนักประมาณ 460 กิโลกรัม ภารกิจในครั้งนี้ยังจัดอยู่ในขั้นทดสอบตามโครงการ Commercial Orbital Transportation Services (COTS) ของ NASA ดังนั้นจึงยังไม่มีการขนนักบินอวกาศที่เป็นมนุษย์โดยสารขึ้นไป มีแต่เพียงเสบียงข้าวของและอุปกรณ์การทดลองขึ้นไปเท่านั้น อย่างไรก็ตาม Dragon ถูกออกแบบมาให้เป็นแคปซูลโดยสารสำหรับมนุษย์ได้ด้วย

NASA ทำสัญญา 1.6 พันล้านเหรียญสหรัฐฯ จ้าง SpaceX ให้ขนของขึ้นไปส่งเป็นจำนวนอย่างต่ำ 12 เที่ยวจนถึงปี 2015

ชื่อของจรวด Falcon มาจากชื่อยาน "Millennium Falcon" ใน Star Wars ส่วนชื่อของแคปซูล Dragon มาจากเพลง "Puff, the Magic Dragon"

ที่มา - SPACE.com

[บทความแปลพิเศษ] ทำไมสัตว์จึงไม่มีล้อ?

terminus — Sun, 20 May 2012 20:41:36 +0000

Topics:

บทความนี้แปลจาก "Why don’t animals have wheels?" โดย Richard Dawkins ที่เผยแพร่ลงใน The Sunday Times วันที่ 24 พ.ย. 1996

ล้อคือสิ่งประดิษฐ์พื้นฐานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของมนุษย์ ขอโทษทีหากผมจะบอกว่า เราไม่เพียงแต่ใช้ล้อในการเดินทางเท่านั้น โลกของเราหมุนด้วยล้อเลยแหละ ลองจับเอาเครื่องจักรที่ดูซับซ้อนสักอันมาแยกชิ้นส่วนดูสิ ใบพัดของเรือกับเครื่องบิน, สว่านเจาะ, เครื่องกลึง, จานปั้นหม้อ เทคโนโลยีของเราทำงานด้วยพื้นฐานของล้อทั้งสิ้น หากไม่มีล้อ โลกของเราจะหยุดชะงักลงในพริบตา

ล้อถูกประดิษฐ์ขึ้นครั้งแรกในเมโสโปเตเมียเมื่อประมาณ 4000 ปีก่อนคริสตกาล เราพอจะเดาได้ว่าล้อเป็นเทคโนโลยีระดับสูงที่ต้องถูกประดิษฐ์ขึ้น ไม่ได้เกิดขึ้นมาเอง เพราะว่าตอนที่สเปนบุกเข้ายึดทวีปอเมริกา อารยธรรมบนทวีปโลกใหม่ยังไม่มีล้อใช้กันเลย แม้ว่าจะมีข้อยกเว้นอยู่บ้างจากล้อที่พบเป็นส่วนประกอบของของเล่นเด็ก (มีการขุดพบวัตถุโบราณที่มีรูปร่างคล้ายรถเด็กเล่นเล็กๆ ในเม็กซิโก - ผู้แปล) ซึ่งก็ดูประหลาดจนน่าสงสัยไปสักหน่อย มันอาจจะเป็นตำนานเล่าขานปลอมๆ ก็ได้ใครจะรู้ เหมือนกับเรื่องเล่าที่บอกว่าชาวเอสกิโมมีคำเรียกหิมะแตกต่างกันถึง 50 คำ เรื่องโกหกพวกนี้แพร่กระจายได้ง่ายอยู่แล้วเพราะว่ามันน่าจดจำฝังจิตฝังใจดี

เมื่อไรก็ตามที่มนุษย์มีความคิดอะไรแปลกใหม่ออกมา ก็เป็นธรรมเนียมของนักสัตววิทยาที่คาดหวังว่าจะเจอกับเทคโนโลยีแบบเดียวกันถูกวิวัฒนาการขึ้นมาในอาณาจักรสัตว์ แล้วล้อหายไปไหน? ค้างคาวและโลมาพัฒนาระบบนำทางด้วยคลื่นเสียงก่อนที่วิศวกรมนุษย์จะประดิษฐ์โซนาร์และเรดาร์เป็นล้านๆ ปี งูล่าเหยื่อด้วยระบบตรวจจับความร้อนด้วยคลื่นอินฟราเรดก่อนที่เราจะมีขีปนาวุธนำทาง ปลาสองกลุ่มที่ไม่มีความเกี่ยวข้องกัน (กลุ่มหนึ่งเป็นปลาโลกเก่า อีกกลุ่มปลาโลกใหม่) ได้พัฒนาแบตเตอรี่ไฟฟ้าขึ้นมา บางชนิดถึงขั้นปล่อยไฟฟ้าได้แรงพอที่จะช็อตคนสลบ บางชนิดก็ก้าวหน้าใช้สนามไฟฟ้านำทางผ่านกระแสน้ำอันขุ่นขลักด้วยซ้ำ ปลาหมึกมีระบบไอพ่นที่สร้างแรงขับให้มันพุ่งทะยานขึ้นพ้นจากน้ำได้ด้วยความเร็ว 45 ไมล์ต่อชั่วโมง แมลงกะชอนทำโทรโข่งโดยการขุดรูซ้อนกันเป็นกรวยเพื่อขยายเสียงเพลงของมันซึ่งก็ดังจนน่าตกใจอยู่แล้วให้ดังยิ่งขึ้น บีเวอร์ทำเขื่อนกั้นทำทะเลสาบเป็นอาณาเขตส่วนตัวเหนือน่านลำน้ำ

เชื้อราก็มียาปฏิชีวนะของตัวเอง (แน่นอน เราก็เอายาเพนนิซิลินมาจากรานั่นแหละ) ก่อนที่มนุษย์จะก้าวเข้าสู่การปฏิวัติกสิกรรม มดได้ปลูก, ถางวัชพืช, หมักสวนราของมันมาเป็นเวลาหลายล้านปีแล้ว มดบางชนิดเลี้ยงและรีดน้ำหวานจากเพลี้ยอ่อนราวกับเป็นฟาร์มปศุสัตว์ วิวัฒนาการแบบดาร์วินเนียนได้สร้างสรรค์เข็มฉีดยา, วาล์วปรับความดัน, แหตกปลา, ฉมวก, เบ็ด, ปืนกระสุนน้ำ, เลนส์อัตโนมัติ, เครื่องวัดแสง, เทอร์โมสแตท, บานพับ, นาฬิกา. และปฏิทิน แล้วล้อหายไปไหน?

ก็เป็นไปได้ว่าล้ออาจจะดูมหัศจรรย์เพราะว่ามันถูกมองเทียบกับขาที่แสนจะธรรมดาของเรา ก่อนหน้าที่เราจะมีเครื่องยนต์ที่ขับเคลื่อนด้วยเชื้อเพลิง (ซึ่งก็คือพลังงานแสงอาทิตย์ที่ถูกกักเก็บในเชื้อเพลิงฟอสซิล) สัตว์เกือบทุกชนิดวิ่งแซงเราได้อย่างง่ายๆ ไม่น่าแปลกใจเลยพระเจ้าริชาร์ดที่ 3 จะยอมยกอาณาจักรของพระองค์ให้กับสัตว์สี่ขาในสภาพที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก (มาจากบทพูด “A horse, a horse, my kingdom for a horse” ในบทประพันธ์ละคร Richard III ของเชคสเปียร์ - ผู้แปล) แม้แต่แข่งกับสัตว์สองขาด้วยกัน เราก็ยังแพ้นกกระจอกเทศและจิงโจ้อยู่ดี หรือบางทีสัตว์อาจจะไม่ได้ประโยชน์อะไรจากล้อเพราะว่าขาของมันวิ่งเร็วอยู่แล้ว ที่สำคัญพาหนะที่ใช้ล้อของเราในยุคต้นๆ ก็ยังต้องพึ่งแรงลากจากขา ล้อที่ผลิตขึ้นมาในทีแรกไม่ได้ทำให้เราเร็วกว่าม้า แต่มันทำให้เราเดินทางขนส่งด้วยกำลังของม้าได้สะดวกขึ้น หมายถึงสะดวกสำหรับมนุษย์เรานะ ส่วนสำหรับม้านั้น ล้อเป็นสิ่งที่ทำให้มันช้าลงและหนักขึ้น

ยังมีเหตุผลอีกประการที่แสดงให้เห็นว่าเราอาจให้ความสำคัญกับประโยชน์ของล้อมากเกินไปหน่อย ในการที่ล้อจะทำงานได้ประสิทธิภาพสูงสุดนั้น จะต้องมีของอย่างหนึ่งถูกประดิษฐ์ขึ้นมาก่อน นั่นคือ ถนน (หรือพื้นผิวอื่นๆ ที่เรียบแข็งให้ล้อแล่นผ่านได้) บนพื้นถนนหรือพื้นรางเรียบๆ เครื่องยนต์อันทรงพลังของรถสามารถเอาชนะม้าหรือสุนัขหรือแม้แต่ชีต้าห์ได้สบายๆ แต่ถ้าหากแข่งกันในสภาพภูมิประเทศรกชัฏหรือขรุขระมีหลุมบ่อเป็นลูกระนาดแล้ว รถของเราพ่ายแพ้หลุดลุ่ยแน่นอน รถที่เกลือกกลิ้งเด้งไปเด้งมาจะแซงม้าได้อย่างไร หากเทียบกับขนาดต่อขนาด แมงมุมไม่มีทางแพ้พาหนะติดล้อเลยไม่ว่าจะเป็นสภาพพื้นผิวแบบไหน

เอ่อ ถ้างั้นสงสัยว่าเราจะต้องเปลี่ยนคำถามใหม่ ทำไมสัตว์ถึงไม่ทำถนนหละ? ในทางเทคนิคมันก็ไม่ได้ยากอะไร การสร้างถนนควรจะเป็นเรื่องกล้วยๆ เมื่อเทียบกับการสร้างเขื่อนของบีเวอร์หรือการประดับรังอย่างวิจิตรงดงามของนกบาวเวอร์ แม้แต่ตัวต่อหมาร่ายังรู้จักใช้หินมาตอกอุดดินให้แน่นเลย สัตว์ใหญ่ก็น่าจะพอใช้ทักษะในการทำอะไรคล้ายกันนี้มาสร้างถนนได้

คำถามนั่นพาเรามาสู่ปัญหาที่ไม่ได้คาดคิด แม้ว่าการสร้างถนนจะทำได้ในทางเทคนิค แต่มันเป็นกิจกรรมที่เสียสละตัวเองอย่างอันตราย ถ้าผมในฐานะสิ่งมีชีวิตตัวหนึ่งสร้างถนนอย่างดีเชื่อมจากจุด A ไปจุด B คุณและคนอื่นๆ ก็ได้ประโยชน์จากถนนเท่ากันกับที่ผมได้สิ แล้วนี่มันสำคัญตรงไหน? นี่แหละคือประเด็นหลักที่น่าหลงไหลและน่าประหลาดใจที่สุดประเด็นหนึ่งของแนวคิดแบบดาร์วินเนียน, เป็นประเด็นที่สร้างแรงบันดาลใจให้ผมเขียนหนังสือเล่มแรกของผม The Selfish Gene แนวคิดแบบดาร์วินเนียนเป็นเกมแห่งความเห็นแก่ตัว การสร้างถนนที่ช่วยคนอื่นจะต้องโดนลงโทษจากกระบวนการคัดเลือกตามธรรมชาติ คู่แข่งของผมได้รับประโยชน์จากถนนเท่ากับผม แต่ว่าเขาไม่ต้องลงทุนลงแรงอะไรเลย

การคัดเลือกตามธรรมชาติจะยินดีเอนเอียงให้สร้างถนนก็ต่อเมื่อคนสร้างได้ประโยชน์จากถนนมากกว่าคู่แข่งของเขา กาฝากผู้เห็นแก่ตัวพร้อมเสมอที่จะมาใช้ถนนของคุณเพื่อที่ว่าจะได้ไม่ต้องเสียแรงเสียเวลาไปสร้างถนนของตัวเอง พวกที่เห็นแก่ตัวจะใช้ความได้เปรียบตรงนี้ไปผสมพันธุ์ออกลูกออกหลาน ขณะที่คุณจะต้องเป็นทาส เหนื่อยสร้างถนนสายตัวแทบขาด เว้นแต่ว่าจะมีเงื่อนไขพิเศษเกิดขึ้น พันธุกรรมของพวกเห็นแก่ตัวที่ขูดรีดแรงงานของคนอื่นจะรุ่งเรืองก้าวล้ำบนแรงงานของพวกที่ขยันอุตสาหะสร้างถนนให้คนอื่นใช้ ผลสุดท้ายก็คือไม่มีใครยอมเลือกเสียสละสร้างถนน ซึ่งด้วยวิสัยทัศน์ของมนุษย์เราบอกได้เลยว่าทุกคนเสียโอกาสที่จะได้ประโยชน์ร่วมกัน แต่การคัดเลือกตามธรรมชาติไม่มีวิสัยทัศน์คาดการณ์ล่วงหน้าเหมือนมนุษย์ผู้มีสมองอันชาญฉลาด

แล้วมนุษย์อย่างเรามีอะไรพิเศษที่ช่วยให้เราก้าวข้ามสัญชาตญาณเห็นแก่ตัวและสร้างถนนขึ้นมาใช้ร่วมกันได้? สิ่งที่เรามีคือรัฐบาล, ระบบภาษี, แรงงานสาธารณะที่เราทุกคนมีส่วนร่วมแม้ว่าจะชอบใจหรือไม่ก็ตาม แน่นอนพนักงานประจำด่านภาษีขาเข้าคงได้ยินคนบอกว่า “ท่านครับ ท่านเป็นคนดีมากๆ แต่ผมรู้สึกว่าผมคงจะขอไม่ร่วมระบบภาษีเงินได้ในแบบของท่านดีกว่า” ไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ โชคไม่ดีที่ไม่มีสปีชีส์อื่นพัฒนาระบบภาษีขึ้นมาเลย อย่างไรก็ตามสัตว์อื่นก็ได้สร้างรั้ว (เสมือน) ขึ้นมาปกป้องผลประโยชน์ในอาณาเขตของมัน หากสัตว์ตัวนั้นๆ ต้องการจะได้รับประโยชน์จากทรัพยากรแต่เพียงผู้เดียว มันก็ต้องขยันขับไล่คู่แข๋งออกไปให้พ้นจากถิ่นของตน

สัตว์หลายชนิดเป็นสัตว์ที่หวงอาณาเขต ไม่ใช่แค่นกและสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม แม้แต่ปลาและแมลงก็ด้วย พวกมันจะปกป้องอาณาเขตจากคู่แข่งซึ่งเป็นสปีชีส์เดียวกัน เพื่อที่มันจะได้ตักตวงผลประโยชน์จากอาหารในพื้นที่ หรือ กันที่ไว้เป็นเวทีในการแสดงพฤติกรรมเกี้ยวพาราสีและทำรัง ในกรณีนี้สัตว์ที่ครอบครองพื้นที่กว้างใหญ่ก็น่าจะได้ประโยชน์จากเครือข่ายถนนที่เชื่อมโยงพาดผ่านอาณาเขตของมันหากมันขจัดคู่แข่งออกจากอาณาเขตได้โดยสิ้นเชิง แต่นี่ก็เป็นไปไม่ได้อีกเพราะความยาวของถนนจะถูกจำกัดด้วยความสามารถในการปกป้องพื้นที่จนเกินกว่าที่เกิดประโยชน์ใดๆ ถนนที่สร้างเพียงในอาณาเขตที่ตัวเองปกป้องได้ไม่ช่วยอะไรเลยในการเดินทางข้ามพื้นที่ระยะไกลๆ แม้ว่าจะเป็นถนนคุณภาพดีแค่ไหนก็ตาม ถนนสั้นๆ ที่ไร้ประโยชน์ไม่ใช่จุดเริ่มต้นที่งดงามของวิวัฒนาการการเกิดล้อของสิ่งมีชีวิตเลย

มาถึงตรงนี้ ผมคงต้องเผยถึงข้อยกเว้นอันหนึ่งของสมมติฐานของผมสักหน่อย มีสิ่งมีชีวิตที่วิวัฒนาการสร้างล้อในแบบที่ตรงคำจำกัดความของล้ออยู่เหมือนกัน หรืออาจจะพูดได้ว่าอวัยวะที่ใช้ในการเคลื่อนที่อันแรกที่เกิดขึ้นมาบนโลกเมื่อประมาณ 2 พันล้านปีที่แล้วก็คือล้อ สิ่งมีชีวิตเพียงอย่างเดียวในตอนนั้นไม่ใช่อะไรอื่นนอกจากแบคทีเรีย (จนกระทั่งถึงทุกวันนี้ แบคทีเรียก็ยังเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีจำนวนมากที่สุดในโลก แค่แบคทีเรียในร่างกายเราก็มีจำนวนมากกว่าเซลล์ของเราหลายเท่าตัวแล้ว)

แบคทีเรียหลายชนิดว่ายน้ำโดยการหมุนหางที่เหมือนเส้นด้ายเป็นใบพัด หางแต่ละเส้นขับเคลื่อนด้วยการหมุนรอบแกนอย่างต่อเนื่องของแท่งโคนหาง เมื่อก่อนเราเคยคิดกันว่าแบคทีเรียเคลื่อนที่ด้วยการสะบัดหางหรือ “flagella” ของมันไปมา นั่นเป็นเพราะการหมุนหางยาวๆ นั้นทำให้เกิดเกลียวคลื่นตลอดความยาวของหางเหมือนกับงูที่กำลังเลื้อย แต่ความจริงมันเป็นสิ่งที่พิเศษมาก flagellum ของแบคทีเรียถูกยึดอยู่กับแท่งโคนหางที่หมุนอย่างอิสระราวกับแกนหมุนของล้อ โดยอาศัยพลังงานจากโมเลกุลเครื่องยนต์ขนาดจิ๋วที่อยู่ตรงช่องในผนังเซลล์

รูปภาพ flagella จาก Wikipedia

ข้อเท็จจริงที่ว่ามีแต่สิ่งมีชีวิตเล็กๆ จิ๋วๆ เท่านั้นที่วิวัฒนาการล้อขึ้นมาอาจชี้แนะถึงเหตุผลที่ชัดเจนที่สุดว่าทำไมเราถึงไม่เห็นล้อในสัตว์ขนาดใหญ่ เหตุผลนี้อาจจะดูเป็นข้อจำกัดในทางปฏิบัติและข้อจำกัดทางตรงดื้อๆ ไปสักหน่อย แต่ก็เป็นเหตุผลที่สำคัญ สิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ที่จะวิวัฒนาการล้อขึ้นมาเป็นของตัวเอง (ไม่ใช่ล้อที่มนุษย์ประดิษฐ์) ต้องพัฒนาโครงสร้างขึ้นมารองรับตรงตำแหน่งอวัยวะที่จะเป็นล้อ ไม่ใช่สร้างขึ้นจากเศษวัสดุแล้วเอามาประกบเข้ากับตัว การสร้างอวัยวะขนาดใหญ่จะต้องมีระบบเลือดหรืออะไรที่ทำหน้าที่คล้ายกันไปหล่อเลี้ยง การโยงเส้นเลือด (ยังไม่ต้องพูดถึงเส้นประสาท) เข้าไปเลี้ยงอวัยวะที่ต้องหมุนรอบแกนตลอดเวลาเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ เพราะแค่หมุนวนไม่กี่รอบ เส้นเลือดก็คงพันกันยุ่งเป็นปมหมดแล้ว

วิศวกรมนุษย์อาจจะเสนอแนะให้วางเส้นเลือดลากผ่านท่อที่ฝังอยู่ในแกนหมุนตรงกลางของอวัยวะล้อ แต่ถ้าเป็นอย่างนั้น รูปร่างของล้อในลำดับวิวัฒนาการแต่ละขั้นจะมีรูปร่างหน้าตาเช่นไรหละ? การพัฒนาตามลำดับขั้นของวิวัฒนาการนั้นเปรียบได้เหมือนการปีนเขา (“Mount Improbable”) คุณไม่สามารถที่จะกระโดดจากตีนเขาขึ้นไปสู่ยอดเขาได้ด้วยการกระโดดเพียงครั้งเดียว การเปลี่ยนแปลงแบบพลิกผันทันทีทันใดอาจจะเป็นทางเลือกที่วิศวกรมนุษย์ทำได้ แต่ในธรรมชาติการไต่ไปให้ถึงยอดเขา Mount Improbable นั้นจะต้องค่อยเป็นค่อยไป ปีนจากจุดเริ่มต้นที่ตีนเขา ขยับขึ้นสูงไปทีละนิดตามเส้นทางที่อำนวย กรณีของล้อ วิศวกรอาจจะออกแบบสร้างขึ้นมาได้ด้วยโครงร่างอันเรียบง่าย แต่สำหรับวิวัฒนาการของสิ่งมีชีวิตที่ต้องค่อยๆ ไต่ขึ้นยอดเขาทีละขั้นนั้น ล้อคือสิ่งที่แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย มันเหมือนกับการกระโจนข้ามหุบผาอันกว้างใหญ่เกินเอื้อม

สารจากผู้แปล

หากใครไม่เข้าใจคำว่า “Mount Improbable” ในย่อหน้าสุดท้าย ขอให้ตามไปชมคลิป Royal Institution Christmas Lectures ปี 1991 โดย Richard Dawkins ได้ที่ http://www.youtube.com/watch?v=YT1vXXMsYak หรืออ่านหนังสือ Climbing Mount Improbable (ผมแอบโฆษณาหนังสืออีกแล้วสินะ อิอิ) โดยคร่าวๆ มันคือการเปรียบเทียบลำดับการวิวัฒนาการเหมือนการไต่เขา หากเรามองดูภูเขาจากด้านหน้า จะเห็นเป็นเหมือนหน้าผาสูงชันที่มีสัตว์ต่างๆ อยู่บนยอดเขา ดูแล้วไม่น่าเป็นไปได้ที่มันจะปีนขึ้นไปได้เองนอกจากมีคนจับมันไปวางไว้ แต่หากเดินอ้อมไปดูอีกด้านของภูเขา จะเห็นว่ามันมีทางลาดที่ไม่ชันมากนักให้สัตว์ค่อยๆ ปีนขึ้นไปได้

ผมเจอบทความนี้เพราะว่ามันถูกพูดถึงในคลิป vsauce http://www.youtube.com/watch?v=sAGEOKAG0zw หลังจากที่ได้ไปค้นหาตามอ่าน ผมประทับใจมากเพราะว่า Richard Dawkins สามารถโยงจากคำถามที่เรียบง่ายไปสู่แนวคิด Selfish Gene, การไต่ Mount Improbable, และการโต้แย้งประเด็นเรื่อง "ผู้สร้าง" ได้อย่างหมดจดงดงาม ผมจึงอยากแปลเผยแพร่ให้คนได้อ่านกันในวงว้างที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

เรามีเบียร์ลาเกอร์เพราะแมลงวันกับยีสต์บนต้นบีช

terminus — Sat, 19 May 2012 17:46:34 +0000

Topics:

Yeast

Genetics

Beer

ทุกวันนี้เบียร์ลาเกอร์เป็นเครื่องดื่มแอลกอฮอลยอดนิยมของนักดื่มเบียร์ทั่วโลก เบียร์ลาเกอร์เป็นเบียร์ใสที่เกิดจากการหมักในอุณหภูมิต่ำ (ประมาณ 5 - 15 องศาเซลเซียส) ประวัติของเบียร์ลาเกอร์เริ่มต้นในคริสตศตวรรษที่ 16 จากการที่บาทหลวงของแคว้นบาวาเรียค้นพบว่ายีสต์ชนิดหนึ่งสามารถหมักเบียร์ได้ในอุณหภูมิต่ำและให้เบียร์ที่มีรสชาติดีกว่าเดิม จากนั้นยีสต์ชนิดนั้นก็ถูกใช้ในการหมักเบียร์ลาเกอร์เรื่อยมา

ยีสต์ชนิดพิเศษที่ใช้ในการหมักเบียร์ลาเกอร์ซึ่งมีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Saccharomyces carlsbergensis เป็นลูกผสมของยีสต์หมักธรรมดา S. cerevisiae กับยีสต์ลึกลับอีกชนิดที่ไม่มีใครรู้จัก จนกระทั่งคณะนักวิทยาศาสตร์ที่นำโดย José Paulo Sampaio จากมหาวิทยาลัยนิว Universidade Nova de Lisboa ในโปรตุเกสได้วิเคราะห์ยีสต์สายพันธุ์ใหม่ตัวหนึ่งที่เก็บมาจากทวีปอเมริกาใต้ และพบว่าลำดับเบสของ S. carlsbergensis ที่ไม่ได้มาจาก S. cerevisiae มีส่วนตรงกับลำดับเบสของยีสต์ที่เพิ่งค้นพบนี้ถึง 99.5%

ยีสต์ตัวนั้นมีชื่อว่า Saccharomyces eubayanus ซึ่งเป็นยีสต์ที่ทำให้เกิดหูด (gall) บนต้นบีชในป่าบนเทือกเขาพาตาโกเนียของประเทศอาร์เจนตินา

นักวิทยาศาสตร์คาดเดาว่าในคริสตศตวรรษที่ 16 ที่ชาวยุโรปเดินทางทำการค้าขายข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกคงเอาเรือไปจอดพักแถวทวีปอเมริกาใต้ ระหว่างนั้นแมลงวันผลไม้ที่บินไปตอมที่โน่นที่นี่คงจะบังเอิญไปตอมหูดของต้นบีชและมียีสต์มาเกาะที่ขา พอแมลงวันบินมาตอมผลไม้หรือน้ำผลไม้ที่อยู่บนเรือของพ่อค้าชาวยุโรป ก็พายีสต์มาปล่อยลงไปด้วย ยีสต์จึงถูกขนส่งเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลมาถึงยุโรปพร้อมกับเรือสินค้า

ไม่ใช่เรื่องแปลกที่ยีสต์ Saccharomyces eubayanus จะเกิดกระบวนการหมักในที่อุณหภูมิต่ำๆ ได้ เพราะอุณหภูมิเฉลี่ยตลอดปีบนเทือกเขาพาตาโกเนียอยู่แค่ประมาณ 6 องศาเซลเซียสเท่านั้น ยีนสำคัญตัวหนึ่งของ Saccharomyces eubayanus ที่มาตกทอดมาถึง Saccharomyces carlsbergensis ก็คงเป็นยีนที่ทนอากาศหนาวเย็นนี่แหละ

เนื่องจาก Saccharomyces carlsbergensis เป็นลูกผสมที่เกิดจากพ่อแม่คนละสปีชีส์มันจึงสืบพันธุ์แบบอาศัยเพศไม่ได้ ทำได้แค่การแตกหน่อหรือสร้างสปอร์แบบไม่อาศัยเพศเท่านั้น

งานวิจัยนี้ตีพิมพ์ใน PNAS doi: 10.1073/pnas.1105430108

ที่มา - ScienceNOW, Live Science

รังสีคอสมิกทำให้มีเมฆมากขึ้น ช่วยลดภาวะโลกร้อน

terminus — Sat, 19 May 2012 17:01:00 +0000

Topics:

อาจจะฟังดูไม่ค่อยเกี่ยวกันสักเท่าไรว่ารังสีคอสมิกที่มาจากอวกาศจะมาช่วยลดผลของภาวะโลกร้อน แต่นักวิทยาศาสตร์สังเกตเห็นความสัมพันธ์ระหว่างอุณหภูมิเฉลี่ยของโลกและปริมาณรังสีคอสมิกที่พุ่งเข้าชนโลกมาตั้งหลายปีแล้ว และการทดลองในปี 2011 จาก CERN เผยให้เห็นว่ารังสีคอสมิกอาจมีผลต่อการก่อตัวของเมฆและรบกวนสภาพภูมิอากาศของโลก

ผลจากการจำลองยิงโปรตอนเข้าไปชนกับก๊าซของบรรยากาศในห้องทดลอง Cosmics Leaving OUtdoor Droplets (CLOUD) ที่ CERN นักวิทยาศาสตร์พบว่าอนุภาคพลังงานสูงแบบที่พบได้ทั่วไปรังสีคอสมิกทำให้เกิดอนุภาค “แอโรซอล” ขึ้นในบรรยากาศได้มากกว่าปกติ 10 เท่า อนุภาคเหล่านี้เกิดจากการแตกตัวทำปฏิกิริยาของสารเคมีในบรรยากาศ เช่น กรดซัลฟูริก แอมโมเนีย และสารประกอบอื่นๆ เป็นต้น

แอโรซอลจะทำหน้าที่เป็นเหมือนเมล็ดแกน (seed) ให้ไอน้ำในบรรยากาศมาเกาะและควบแน่นเป็นหยดน้ำหรือผลึกน้ำแข็ง ซึ่งทั้งสองอย่างนี้ก็คือส่วนประกอบของก้อนเมฆนั่นเอง

ยิ่งมีเมฆมาก อุณหภูมิก็ยิ่งลดต่ำลง เพราะปริมาณเมฆที่ก่อตัวมากขึ้นจากรังสีคอสมิกจะช่วยบังแสงแดดที่ส่องลงมายังพื้นผิวโลก

จากข่าวเก่า (node 2570) เรารู้กันแล้วว่ารังสีคอสมิกส่วนใหญ่โดนชนและสะท้อนด้วยอนุภาคที่ดวงอาทิตย์ปลดปล่อยออกมา ตั้งแต่ปี 1990 ดวงอาทิตย์อยู่ในช่วงของวัฏจักรที่ปลดปล่อยอนุภาคออกมาค่อนข้างมาก อนุภาคจากดวงอาทิตย์ทำให้มีรังสีคอสมิกพุ่งเข้าถึงโลกน้อยลง แต่นักวิทยาศาสตร์คาดว่าอีกไม่นานดวงอาทิตย์กลับเข้าสู่ช่วงที่ไม่ค่อยปลดปล่อยอนุภาคออกมาเท่าไร ถึงเวลานั้นโลกของเราก็จะได้รับรังสีคอสมิกมากขึ้น ถ้าหากโชคดี ก็เป็นไปได้ว่ารังสีคอสมิกอาจจะมาช่วยบรรเทาผลที่เกิดจากภาวะโลกร้อนไปได้สักส่วนหนึ่ง

งานวิจัยนี้ตีพิมพ์ในวารสาร Nature doi:10.1038/nature10343

ที่มา - Nature News