Just close your eyes and enjoy the roller coaster that is life.

Część 2 Rozdział 2

noreply@blogger.com (Inna Inaczej) — Sat, 06 Jul 2019 19:52:00 +0000

Emili

Obudziłam się rano w łóżku Rafaela. Chłopak ciasno obejmował mnie ramionami w pasie.

-Raf puszczaj, musimy iść do pracy - uderzyłam go lekko w ramię co spowodowało jedynie niewyraźne mruknięcie.

Westchnęłam i z wysiłkiem wydostałam się z jego objęć. Przeczesałam ręką włosy i udałam się do swojego pokoju, z którego wzięłam bieliznę i skierowałam się do łazienki. Chwilę potem stałam oparta o umywalkę i z trzęsącą się dolną wargą patrzyłam na swoje odbicie w lustrze. Wiem, że oni będą mnie szukać. Muszę stać się nie widoczna. Nigdy więcej nie myśleć o żadnym z nich.

-Em, piętnaście minut!

Polałam twarz zimną wodą, wciągnęłam na siebie dżinsy i koszulkę i wyszłam z łazienki.

-Możemy iść, zdążymy wypić kawę przed otwarciem.

Rafael uśmiechnął się i zaczął wiązać buty. Wyszliśmy z mieszkania, nie spiesząc się jakoś specjalnie do pracy. Czułam w środku, że to nie jest mój dzień. Starałam się jednak robić dobrą minę do złej gry. Jednak cały zapał popsuł mi jeden sms. Gdy tylko to zobaczyłam zatrzymałam się na środku chodnika nie zwracając uwagi na poruszających się ludzi.

-Ej, co jest? - Rafael złapał mnie za łokieć i lekko szarpnął w swoją stronę.

Wyciągnęłam w jego stronę trzęsącą się rękę w telefonem. Chłopak zaklął pod nosem, ale nie powiedział nic więcej. Ujął moją dłoń w swoją i po prostu pociągnął w stronę baru. Dopiero gdy weszliśmy do środka ustawił mnie przodem do siebie, złapał za barki i spojrzał w oczy.

-We Włoszech jest sporo miast większych od Parmy, nie sądzę aby akurat tutaj Cię szukali. Będą najpierw próbować w większych miastach, a przeszukanie Rzymu czy Mediolanu zajmie im zbyt dużo czasu. Nie martw się słońce - cmoknął mnie w czoło i uśmiechnął kojąco.

Zrezygnowana poszłam na zaplecze nałożyć fartuszek i rozpocząć dzień w pracy.

Zayn

Nie zważając na to czy nasi menadżerowie mają coś przeciwko od razu zaczęliśmy pakować się na podróż do Włoch. Zdecydowaliśmy się na samolot prywatny, aby w trakcie lotu móc na spokojnie przedyskutować plan poszukiwań. Każdy z nas był poddenerwowany. Niecierpliwiliśmy się, ponieważ z każdą minutą wzrastała w nas nadzieja na zobaczenie mojej siostry. Nie wyjadę z tego kraju dopóki jej nie znajdę i nie przekonam do powrotu. Spakowani usiedliśmy na kanapie i wpatrywaliśmy się w czarny telewizor czekając na znak, że przyjechał bus. Żaden z nas nie miał odwagi się odezwać, więc w ciszy zapakowaliśmy nasze bagaże do bagażnika, a potem wsiedliśmy do samolotu. Dopiero wtedy zaczęliśmy rozmawiać.

-Dobra od czego zaczynamy? - zapytał Louis.

-Pokaż mi miasta w których mamy koncerty.

Liam wyciągnął z torby wymiętą kartkę i położył ją na małym stoliku.

-Mamy tak : Rzym, Mediolan, Bolonię, Neapol, Turyn i Palermo - wymienił.

-Myślę, że w każdym przypadku możemy się rozdzielić. Przeszukiwać miasto w którym jesteśmy i większe miasta czy miasteczka w promieniu stu kilometrów - rzucił Harry.

-Nie jest to głupi pomysł, zwłaszcza że znając Em nie ma co jej szukać w największych miastach, bo to by było zbyt oczywiste, więc od razu odrzuciłbym Rzym, Mediolan i Neapol - powiedziałem.

-W takim razie zacznijmy od Bolonii jest najmniejsza z koncertowych miast - Louis wstał, aby poinformować o naszych planach pilota.

-Musimy zarezerwować jakiś hotel i zadbać o anonimowość, nie możemy dać się złapać paparazzi. Jeżeli Emili usłyszy coś o nas w radiu czy zobaczy nas w telewizji zniknie całkowicie i nigdy jej nie znajdziemy - przechyliłem szklaneczkę whisky, która stała na stole.

Wszyscy pokiwali potakująco głowami, a Liam wziął telefon, aby skontaktować się w tej sprawie z naszymi przełożonymi. Wszyscy usiedli wygodnie w fotelach, a ja swój wzrok skierowałem na Niall'a, który nie zabrał głosu w tej sprawie, tylko tępo wpatrywał się za okno. Podszedłem i zająłem miejsce obok niego.

-Co się dzieję? - mentalnie sprzedałem sobie prawy prosty za tak głupie pytanie.

-Nienawidzi mnie - wyszeptał przez gulę w gardle.

-Stary - westchnąłem. - Kochała Cię jak nikogo na świecie, jest zła na Ciebie, na nas, ale wiem, że już dawno nam wybaczyła. Znam ją i wiem, że to co w niej teraz jest to zwykły strach przed powtórnym zranieniem - położyłem mu rękę na ramieniu. - A my ją znajdziemy, wytłumaczymy to co się stało, powiemy jak beznadziejne jest bez niej, jakoś odbudujemy to co straciliśmy i przywieziemy ją z powrotem do domu.

Niall tylko przelotnie na mnie zerknął, uśmiechnął się i zaprzeczył ruchem głowy.

-Ona nas kocha stary - powiedziałem pewnym głosem i poszedłem na swoje miejsce, aby blondyn miał chwilę, żeby to przemyśleć.

-Bo kochasz nas prawda? - wyszeptałem opierając głowę o szybę i wzdychając głośno.

Gdy wysiedliśmy pod hotelem w Bolonii nie było tam nikogo. Dosłownie pustki. Byłem z tego bardzo zadowolony i wraz z chłopakami szybko skierowaliśmy się do pokoi. Po piętnastu minutach mięliśmy plan i samochody pod hotelem. Pożegnaliśmy się i każdy pojechał w swoją stronę na poszukiwana.

Emili

Dzisiaj w pracy specjalnie dla mnie był straszny ruch. Nie miałam chwili, aby pomyśleć o chłopakach, ciągle biegałam z zamówieniami. Na szczęście dochodziła siedemnasta i moja zmiana się kończyła. Pięć minut przed końcem usiadłam na zapleczu, aby moje nogi chociaż chwilę odpoczęły przed podróżą do domu.

-Raf, weź za mnie sprzątnij, nie mam siły - krzyknęłam do chłopaka, który był na sali.

-Dobra, ale jutro Ty! - odkrzyknął.

Uśmiechnęłam się pod nosem i zaczęłam ściągać z siebie fartuszek. Po kilku minutach przyszedł Rafael mówiąc, że wychodzimy. Podniosłam się z krzesełka i leniwie skierowałam się do drzwi, a następnie ciągnęłam nogę za nogą po chodniku.
-Ej, zapomniałem telefonu, poczekaj na mnie - Raf obszukiwał kieszenie, ale nie znalazł urządzenia.

-Głowy niedługo zapomnisz - zachichotałam i rzuciłam mu klucze.

Pokręciłam głową z rozbawieniem i oparłam się o mur jakiegoś budynku i zaczęłam obserwować park. Zamarłam gdy tylko moje oczy skierowały się na uliczkę z prawej strony. To był Harry, to na pewno był Harry. Odepchnęłam się delikatnie od ściany, aby skupić wzrok na oddalonej ode mnie postaci. To był mój mały Styles. Był o wiele chudszy niż go pamiętam, jego włosy opadały mu na czoło. Zdecydowanie zaniedbał nie tylko je, ale całego siebie. Spodnie nie leżały na nim tak dobrze jak wcześniej, zwłaszcza że dokładnie pamiętam tę parę. Naszywałam mu serduszko na kolano gdy rozdarł je spadając ze schodów. Uśmiechnęłam się sama do siebie na to wspomnienie, ale zaczęłam się delikatnie wycofywać to ciemnego zaułka, aby mnie nie zauważył. Nagle usłyszałam swoje imię. Rafael biegł w moją stronę. Ewidentnie nie tylko ja je słyszałam, ponieważ widziałam jak Harry odwraca głowę w stronę mojego przyjaciela. Na szczęście nie był w stanie mnie zauważyć z miejsca, w którym stał. Chłopak zaczął kierować się do Rafaela. Trzęsącymi się rękami zdołałam napisać do Rafa sms, że to Harry, żeby kłamał, a ja uciekam do domu, po czym zaczęłam biec.

Rafael

Odczytałem sms od Emili i mentalnie uderzyłem się w twarz.

-Hej, słyszałem jak wołałeś Emili, a ja właśnie szukam swojej przyjaciółki, która ma tak na imię.

Starałem się zachować spokój i nie pokazywać, że staram się szybko wymyślić jakąś sensowną bajeczkę.

-Cześć, nie jednemu psu na imię Burek stary - powiedziałem i zamierzałem się odwrócić i odejść, jednak chłopak złapał mnie za ramię.

-Wiem, ale proszę możesz mi opisać dziewczynę, którą wołałeś?

-Wysoki rudzielec z zielonymi oczami i mnóstwem piegów - powiedziałem bez zastanowienia.

Chłopakowi ewidentnie zrzedła mina i cała nadzieja ulotniła się jak powietrze z balonika. Zrobiło mi się go na prawdę szkoda. Wyglądał na załamanego. Wiem, że nie powinienem się odzywać tylko odejść, ale słowa wypłynęły zanim pomyślałem.

-Nie szukaj jej, Harry. Niech żaden z was jej nigdy nie szuka - poklepałem go po ramieniu i odwróciłem się.

-Czyli jednak to była ona - wykrzyknął chłopak.

-Nie, to nie była ona, ale wiem że szukanie osoby, która nie chce być znaleziona, jest beznadziejnym pomysłem.

Tym razem nie dałem się zatrzymać i zacząłem iść jak najszybciej w stronę przeciwną do domu, w razie gdyby chłopakowi przyszło do głowy mnie śledzić. Ostatnie co wyłapałem zanim się na dobre oddaliłem to słowa Harry'ego przepełnione nadzieją i szczęściem.

-Chłopaki mam ją!!

Hejka, kolejny rozdział.

Jak wam się podoba? Dajcie znać. 😁

Dziękuję za każde pojedyncze wejście. Jesteście wielcy. 💖

Część 2 Rozdział 1

noreply@blogger.com (Inna Inaczej) — Thu, 16 May 2019 15:22:00 +0000

Emili

Dzisiaj miałam wolne, w przeciwieństwie do mojego współlokatora, więc wstałam dopiero po południu. Miałam jakieś dwie godziny żeby przygotować obiad zanim Rafael wróci z pracy. Niechętnie podniosłam się z łóżka i ruszyłam do łazienki, żeby wykonać poranną toaletę. Po szybkim prysznicu skierowałam swoje kroki do kuchni. Gdy wyciągałam makaron z szafki dostałam sms. Uśmiechnęłam się do telefonu czytając wiadomość i schowałam wcześniej wyjęty makaron. Zamiast planowanego spaghetti zabrałam się za robienie kanapek. Akurat gdy wycierałam nóż, usłyszałam dźwięk otwieranych drzwi.

-Heej - Rafael wszedł do kuchni i cmoknął mnie w policzek.

-No hejka, zrobiłam Ci kanapki - podałam mu talerz. - Z jakiej okazji ta kolacja?

-A to musi być jakaś okazja? - wymamrotał z pełnymi ustami, za co skarciłam go wzrokiem.

Próbowałam wyciągnąć z niego jakiekolwiek informację, niestety chłopak milczał jak grób.

-Raf no nie bądź taki, wiesz że ja lubię wszystko wiedzieć - jęczałam siedząc obok niego na kanapie.

-Zwyczajna przyjacielska kolacja - poklepał mnie po kolanie. - Chyba nam się należy, od paru miesięcy siedzimy na tej kanapie i nigdzie nie wychodzimy.

-Może i masz rację - westchnęłam, opierając głowę o kanapę. - Na którą mamy rezerwację?

-Na 18.

Nie chciało mi się po raz kolejny oglądać powtórki jakiegoś dennego serialu, poszłam umyć włosy i zacząć się szykować. Z wodą kapiącą z włosów próbowałam znaleźć jakąś odpowiednią sukienkę. Po kilku minutach byłam już wytrącona z równowagi i złapałam klasyczną małą czarną. Rzuciłam ją na łóżko i zaczęłam suszyć włosy, potem je wyprostowałam i zrobiłam sobie delikatny makijaż. Chwilę po siedemnastej zbiegałam na dół, aby znaleźć buty.

-Wow, Ty masz na sobie koszulę! - wykrzyknęłam zaskoczona widząc Rafaela.

-Ha, ha. Bardzo zabawne, nakładaj buty i idziemy - przewrócił na mnie oczami i pchnął w stronę wyjścia.

Wyciągnęłam z szafy obok drzwi beżowe szpilki i po chwili szliśmy już włoskimi uliczkami. Dziesięć minut przed czasem byliśmy na miejscu i miły kelner zaprowadził nas do stolika. Najpierw zamówiliśmy wino i jakieś przystawki.

-Emili, zastanawiałaś się może nad kontaktem z bratem?

Wyplułam to co miałam w ustach i zaniosłam się głośnym kaszlem.

-Co? - to jedyne co byłam w stanie wykrztusić.

-Spokojnie mała - wyciągnął rękę na stoliku i chwycił moją dłoń. - Wiem, że oni Cię bardzo zranili, ale to jest Twoja jedyna rodzina. Nie musisz utrzymywać kontaktu z całą piątką, ale mogłabyś chociaż co jakiś czas dać znać bratu, że wszystko u Ciebie w porządku.

Wyszarpnęłam swoją rękę i popatrzyłam na niego z niedowierzaniem.

-Ja nie mam brata - wysyczałam. - I uważam ten temat za zakończony.

Zajęłam się jedzeniem owoców morza i starałam się ignorować badawcze spojrzenie Rafael'a.

-Masz brata, Em - westchnął. - Rozumiem, że jesteś na nich wściekła, ale minął już ponad rok. Myślę, że powinnaś chociaż z nim odnowić kontakt. Może w końcu dowiesz się prawdy, o tym co się wydarzyło.

Zacisnęłam mocno zęby i wypuściłam powietrze przez nos starając się opanować drżenie rąk. Nie chciałam nawet tego komentować, więc udawałam że krewetka na talerzu pochłania całą moją uwagę.

-Emili, proszę Cię powiedz coś

-Ale co mam Ci powiedzieć? Mówiłam, że ten temat jest dla mnie zamknięty - westchnęłam odkładając sztućce.

Rafael ewidentnie chciał coś jeszcze powstrzymać, ale widząc moją uniesioną brew powstrzymał się i reszta kolacji minęła nam w dużo lepszej atmosferze. Z restauracji wychodziliśmy około dwudziestej.

-Jeszcze zdążymy na wiadomości o 21 - zaśmiał się Rafael proponując mi swoje ramię.

Niall

Cały dzień siedzę na kanapie przed telewizorem i nie jestem w stanie ruszyć się nawet po jedzenie do kuchni. Chłopcy jakiś czas temu pojechali na spotkanie z mangamentem, bo podobno zaniedbaliśmy naszą karierę i trzeba coś z tym zrobić. Ja wykręciłem się złym samopoczuciem. Chłopcy nie chcieli na mnie naciskać, dlatego zostawili mnie w świętym spokoju i teraz od ponad 3 godzin siedzę sam w domu i rozmyślam o swoim życiu. Przeanalizowałem swoje błędy już chyba po trzy razy każdy i z każdym razem uważam się za coraz większego idiotę. Żebym podjął chociaż jedną inną decyzją to ona mogłaby teraz siedzieć tu razem ze mną. Nawet we własnej głowie boję się wymówić jej imię, żeby nie sprawiło to piekącego bólu w sercu.

Narrator trzecioosobowy

Roześmiana Emili weszła z Rafaelem do domu chwilę przed 21.

-Em ja idę do łazienki, a Ty włącz wiadomości! - dziewczyna roześmiała się, ale poszła do salonu.

W Anglii dochodziła dwudziesta i kluczyk w drzwiach przekręcał uśmiechnięty Liam z rozradowaną trójką przyjaciół za plecami.

-Niall blondasku, szybko przełączaj na wiadomości - zaskoczony radością zespołu Irlandczyk bez pytania zmienił kanał.

Rafael właśnie mył ręce, gdy usłyszał jak pilot uderza o ziemię, więc szybko pobiegł do swojej przyjaciółki.

-Emili, mała wszystko w porządku?

Niall zrozumiał dlaczego chłopcy byli tacy zadowoleni i na jego twarzy również pojawił się uśmiech. Wstał i przytulił swoich przyjaciół.

W wiadomościach na całym świecie, nie tylko w Anglii i we Włoszech została nadana wiadomość, która ucieszyła wszystkie fanki zespołu. Różnymi głosami dziennikarzy przekazano :

'Zespół One Direction przeprasza za nieobecność i zaniedbania oraz ogłasza gigantyczną trasę koncertową! Odwiedzą wiele państw, a w każdym z nich spędzą cały miesiąc! Oprócz koncertów będzie można spotkać chłopców na ulicach miast. Trasa zaczyna się od następnego miesiąca, a na pierwszy ogień idą Włochy! Addio!'

I tak oto pojawia się początek drugiej części. Mam nadzieję, że was nie zawiodę!

Jakieś pomysły co się wydarzy dalej? 🤔

Do zobaczenia niedługo! 💖

WITAM

noreply@blogger.com (Inna Inaczej) — Sun, 14 Apr 2019 19:04:00 +0000

Coś mi strzeliło do głowy i przeczytałam tego bloga.

Po bodajże 6 latach stwierdziłam, że to wcale nie jest takie gówno.

Nie wiem czy ktokolwiek tu jeszcze jest, ale mam zamiar wznowić tego bloga.

Najpierw jednak zmienię epilog, bo chcę to pociągnąć trochę w inną stronę, ale reszta rozdziałów zostaje taka sama.

Jeżeli ktokolwiek tu jest to będę w wielkim szoku.

No to co?

Zobaczymy ile wytrwam i co z tego będzie.

😜😜😜

Rozdział 39 (EPILOG)

noreply@blogger.com (Inna Inaczej) — Sat, 30 Nov 2013 23:06:00 +0000

ROK PÓŹNIEJ

Emili

Praca w barze jest świetna. Rafael okazał się jednym z najbardziej zabawnych gości jakich kiedykolwiek znałam. Codzienna praca pozwala mi zapomnieć o tym, że tęsknię za ludźmi którzy mnie zranili. Zamyślona wycieram stoliki i odliczam czas do końca zmiany.
-Koniec! - słyszę radosny głos mojego współlokatora z zaplecza.
Uśmiecham się pod nosem, zakładam ostatnie krzesła na stoliki i ściągam fartuch idąc w stronę blondyna.
-To do domu - rzucam w niego fartuszkiem.
Chłopak ze śmiechem łapie go i przeskakuję przez bar. Nie czekając na mnie kieruję się w stronę drzwi. Po zamknięciu idziemy od razu do mieszkania. Siadamy na kanapie, włączamy jakiś film i jemy chipsy.
Żyję już tak od roku. Próbuję wmówić sobie, że nie tęsknie, ale nie potrafię nabrać nawet samej siebie.
Wolę to jak żyj teraz, niż cierpienie z powodu najbliższych osób.
Rutyna nie boli.

Zayn

Minął rok. Rok od kiedy jej nie ma. Dwanaście miesięcy od kiedy widziałem ją ostatni raz. Moja mała siostrzyczka. Jedyne informacje jakie o niej mam to, że wszystko z nią dobrze i jest szczęśliwa. Wyciągnąłem to z James'a gdy przyszedł po jej motocykl. Tęsknię. Tak strasznie za nią tęsknie. Nigdy już nie będzie tak samo.

Chłopcom też jest ciężko, ale Emily to moja jedyna rodzina.

Wykreślam z kalendarza kolejny dzień, który przeżyłem bez niej czarnym krzyżykiem.

Błagam wróć, nie wytrzymam dłużej.

Niall

To moja wina. Jest to pierwsza myśl pojawiająca się, gdy się budzę i ostatnia, gdy zasypiam.

365 dni bez miłości.

365 dni bez sensu życia.

365 dni bez radości.

365 dni bez nadziei.

365 dni bez światła.

365 dni bez Emili.

Błagam wróć, nie wytrzymam dłużej.

Harry

Nikt mnie nie czochra po włosach tak jak ona.

Nikt się ze mnie nie śmieje tak jak ona.

Nikt się ze mną nie przedrzeźnia tak jak ona.

Nikt nie gotuję tak jak ona.

Nikt mnie nie zna tak jak ona.

Nigdy nikt nie będzie nią.

Błagam wróć, nie wytrzymam dłużej.

Liam

Nie ma kto mi pomóc z chłopcami.

Nie ma kto na nas krzyczeć, gdy bałaganimy.

Nie ma kto nas budzić śniadaniem.

Nie ma kto dać mi rady co mam zrobić.

Nie ma kto jej zastąpić.

Nikt tego nie może zrobić.

Błagam wróć, nie wytrzymam dłużej.

Louis

Komu mam dokuczać?

Kto będzie tak śmiesznie marszczył brwi jak powiem coś głupiego?

Kto będzie nam podkradał koszulki do spania?

Kto będzie nas kochał pomimo naszych głupot?

Błagam wróć, nie wytrzymam dłużej.

Rozdział 38

noreply@blogger.com (Inna Inaczej) — Fri, 18 Oct 2013 15:56:00 +0000

Emili
Nie wierzę, no po prostu nie wierzę. Szybkim krokiem ruszyłam do wyjścia z sali. Zatrzymałam się na świeżym powietrzu i wzięłam głęboki wdech, starając się powstrzymać łzy. Szybko zatrzymałam jakąś taksówkę i podałam adres. Cicho łgałam na tyle pojazdu. Jaka ja jestem naiwna! Zapłaciłam młodemu kierowcy i wbiegłam do jeszcze wspólnego domu, gdzie mieszkałam z chłopakami. Skierowałam swoje kroki do pokoju mojego i Niall'a. Wyciągnęłam z pod łóżka walizkę i zaczęłam szybko pakować swoje rzeczy. Wpadłam do łazienki, zapakowałam kosmetyki, łzy płynęły po moich policzkach rozmazując tusz. Rozejrzałam się po pokoju i nie myśląc zgarnęłam zdjęcie, które chłopcy zrobili nam z okna. Wrzuciłam je do walizki i szybko opuściłam dom. Nie chciałam ponownie zatrzymywać czarnego pojazdu, więc piechotą dotarłam do domu gdzie kiedyś mieszkałam z Zayn'em. Wbiegłam do salonu, zostawiając walizkę przed drzwiami. Zabrałam kilka zdjęć moich rodziców i chciałam wyjść, gdy pomyślałam, że napiszę list.

Kochani!

Nie wiem co wam napisać. Sądzę, że wszyscy wiedzieliście o tym, że Niall spotyka się z Evelyn. To strasznie boli, że żadne z was nie powiedziało mi o tym.

Postanowiłam wyjechać, nie chcę żyć w mieście, gdzie wszystko co zobaczę kojarzy mi się z wami.

Mimo wszystko kocham was. Powodzenia w karierze i życiu.

Emili

Złożyłam list na pół i zostawiłam w kuchni na blacie. Muszę gdzieś wyjechać tylko nie wiem gdzie. Oprócz angielskiego znam tylko włoski. To jest dobry pomysł. Szybko wybiegłam z domu, zamykając go na klucz i zostawiając przedmiot pod wycieraczką. Ponownie wsiadłam do taksówki i poprosiłam aby zawieziono mnie na najbliższe lotnisko. Nadgarstkiem otarłam policzki, aby choć trochę wyglądać normalnie, jednak łzy dalej wypływały spod moich powiek.

-Dziękuję - sztucznie uśmiechnęłam się do kierowcy.

-Nie płacz, mała. Jeszcze będzie tego żałował - mężczyzna puścił mi oczko.

-Dziękuję - tym razem szczery uśmiech powędrował w jego stronę.

-Nie ma sprawy - nie biorąc pieniędzy z mojej wyciągniętej dłoni, odjechał.

Doszłam do kasy ciągnąc za sobą walizkę. Kupiłam bilet na samolot, który miał zjawić się za godzinę. Usiadłam na krześle i cierpliwie czekałam, dalej ocierając łzy. Nagle przyszedł sms.

Od : Jams

Oglądałem koncert.. Gdzie jesteś, maleńka?

Do : Jams

Na lotnisku, za godzinę wylatuję..

Tupałam nogami, niecierpliwie czekając na samolot, którego wciąż nie było. Poczułam jak ktoś stanowczo chwyta za moje ramiona i wtula w swoją klatkę piersiową.

-Nie płacz mała, co ty tu w ogóle robisz? - zapytał zatroskany James.

-Wyjeżdżam - pociągnęłam nosem i schowałam głowę w zgięcie szyi chłopaka.

-Gdzie?! - odsunął mnie od siebie i spojrzał głęboko w oczy.

-Do Włoch - wymruczałam.

-Co?! Przecież nie będziemy się widywać! - oburzył się.

-Umówmy się, że jak znajdę tam mieszkanie i pracę to przyjadę cię odwiedzić, ok? - nikle się do niego uśmiechnęłam.

-No, dobra - znów mocno mnie przytulił.

-Jamie, muszę iść, mój samolot - pociągnęłam nosem i pocałowałam chłopaka w policzek.

-Musisz? - zapytał zrezygnowany.

Pokiwałam twierdząco głową, jeszcze raz go przytuliłam i pobiegłam na odprawę. Zdziwiłam się, że poszło tak szybko, chociaż dla mnie lepiej. Wsiadłam do samolotu, a obok mnie miejsce zajęła jakaś starsza pani. Uśmiechnęła się do mnie, co odwzajemniłam. Po chwili byliśmy już w powietrzu. Obserwowałam widoki za oknem, aż w końcu zasnęłam.

Niall

Kurwa. Co ja zrobiłem?! Mogłem jej powiedzieć na samym początku.

-Horan spokojnie, mówię ci, że na pewno jest w domu - pocieszał mnie Zayn.

Szybko wybiegłem z busa i niczym huragan przeczesałem cały dom.

-Nie ma jej - jęknąłem płaczliwym tonem.

-Chodźcie, wiem gdzie może być - zawołała Danielle.

Wszyscy pobiegliśmy do mieszkania, gdzie kiedyś Malik mieszkał wraz z siostrą.

-Była tu - mruknął Zee.

-Skąd wiesz? - zapytałem.

-Zabrała większość zdjęć naszych rodziców - mruknął kierując się do kuchni. - Ej, zostawiła list.

Rzuciłem się tam i po krótkiej chwili stałem obok Zayn'a i czytałem co napisała moja, niestety, była dziewczyny.

-Wyjechała - wyszeptałem.

Osunąłem się na ziemię i schowałem twarz w dłonie.

-Gdzie ona może być? - zastanawiała się Eleanor.

-Albo gdzieś w Anglii, albo - nagle Z zamarł. - To nie możliwe -mruknął.

-Co?! - warknąłem, podnosząc załzawione oczy.

-Jest we Włoszech - powiedział ledwie dosłyszalnie.

-Jak do kurwy nędzy we Włoszech?! - wydarłem się.

-Oprócz angielskiego zna jeszcze włoski, zresztą zawsze chciała tam polecieć.

-Nie znajdziemy jej - w tamtym momencie moje życie legło w gruzach.

-Wiem, kto może coś wiedzieć - powiedział Liam. - Chodźmy do James'a.

Ruszyliśmy z powrotem pod nasz dom, aby wsiąść do busa. Dobrze, że Perrie wie gdzie mieszka ten chłopak. Jak poparzony wybiegłem z auta i dostałem się do drzwi, dzwoniąc i pukając.

-Gdzie jest Emili? - zapytałem gdy tylko drzwi się otworzyły.

Pierwsze co dostałem to nie odpowiedź, tylko mocny cios w twarz. Otrząsnąłem się i zadałem to samo pytanie co wcześniej.
-Jeszcze śmiesz się tu pokazywać i pytać o nią?! - warknął chłopak, przymierzając się do kolejnego ciosu.
-James, rozumiem Cię, ale błagam powiedz nam gdzie jest moja siostra - przede mną ustał Zayn.
-Wiem tylko, że poleciała do Włoch - warknął.
-Nie będzie cię odwiedzać? - zainteresował się Liam.
-Nie wiem - wzruszył ramionami.
-Dasz nam w razie co znać? Proszę - Danielle patrzyła na niego smutnym wzrokiem.
Chłopak z ociąganiem zgodził się. W chujowych nastrojach wróciliśmy do domu i rozsiedliśmy się w salonie.
-Może do niej zadzwonię - zaproponował Zayn.
Chwycił telefon i wybrał numer.

Emili
Mój samolot wylądował w Mediolanie, wysiadłam i skierowałam się na zewnątrz lotniska. Mam nadzieję, że szybko uda mi się znaleźć jakieś mieszkanie. Przystanęłam i otarłam już lekko zaschnięty tusz z pliczków. Przejrzałam się w lusterku i stwierdziłam, że nie jest tak źle. Najpierw wypadałoby poszukać pracy i mieszkania. Spokojnie przechadzałam się ulicami miasta i wypatrywałam ogłoszeń. Lekko zmęczona zaszłam do kawiarni. Jak na moje szczęście na drzwiach wisiało ogłoszenie, że poszukują kelnerki. Z lekko sztucznym uśmiechem weszłam do środka. Nagle rozdzwonił się mój telefon. Wyjęłam go z kieszeni. Na wyświetlaczu migało imię mojego brata/
-Pieprz się - mruknęłam pod nosem i usiadłam przy jednym ze stolików.
-Podać ci coś? - odruchowo spojrzałam w górę i ujrzałam młodego, uśmiechniętego Hiszpana.
-Przydałaby się praca i mieszkanie - mruknęłam. - A tak po za tym to może kawę - lekko się uśmiechnęłam.
-Pracę znajdziesz u nas. Szef szuka młodych, ładnych dziewczyn - puścił mi oczko. - A u mnie w mieszkaniu jest jeden wolny pokój - uśmiechnął się. - Kawa za pięć minut.
Nie sądziłam, że pójdzie tak łatwo. Chłopak pociągnął mnie za sobą na zaplecze i odnalazł szefa. Coś mu powiedział dyskretnie wskazując na mnie.
-Witam, Rafael wspominał, że szukasz pracy - podszedł do mnie mężczyzna w średnim wieku.
-Dzień dobry, tak, szukam - przytaknęłam.
Porozmawiałam z szefem jeszcze chwilę i udało się! Dał mi tę pracę. Miałam zacząć jutro o dziewiątej. W końcu na moje usta wpłynął nie wymuszony uśmiech.
-To jak z tym mieszkaniem? - podszedł do mnie chłopak, z którym rozmawiałam wcześniej.
-Jak mnie przyjmiesz to ja chętnie - przeczesałam dłonią grzywkę, a jego wzrok śledził ruch mojej ręki, na co prychnęłam.
-Jasne, ja za jakąś godzinę kończę zmianę to pojedziesz ze mną.
Pokiwałam głową na tak i wróciłam do swojego stolika. O kurwa! Mój motor! Będę musiała po niego wrócić, ale to jak się tu zaaklimatyzuję i będę odwiedzać James'a.
-A tak w ogóle jestem Rafael - przedstawił się chłopak, otwierając mi drzwi do BMW.
-Emili.
-Nie jesteś stąd prawda? - zapytał, patrząc na drogę.
-Nie, dzisiaj przyleciałam z Londynu - opuściłam głowę i zakryłam się kurtyną włosów.
-Mogę znać powód? - zapytał.
-Powiedzmy, że dzisiaj zjebało mi się życie i nie chciałam siedzieć w mieście, w którym wszystko kojarzy mi się z moim byłym - mruknęłam.
-Czyli jak zwykle nasza płeć wszystkiemu winna - westchnął ostentacyjnie.
-Nie wierzysz, że to on zawinił, co nie? - chłopak potwierdził moje podejrzenia.
Wzięłam głęboki oddech i zaczęłam mu opowiadać wszystko po kolei.
-Dobra, wierzę - zatrzymaliśmy się pod dosyć sporym domem, a po moich policzkach płynęły łzy. - Ej, nie płacz mała - wyciągnął mnie z samochodu i przytulił.
Co ja kurwa robię?! Nie znam tego chłopaka a pakuję mu się do domu, a teraz mnie przytula. Chuj z tym. Objęłam chłopaka w pasie i jeszcze bardziej się rozpłakałam.
-No już nie rycz, nie opłaca się. Ten skurwiel będzie jeszcze żałował, zobaczysz. A tak w ogóle kto to był? - zapytał spoglądając na mnie.

Hej xd
Wiem, że późno dodaję, ale nie mam bardzo czasu :(
W bohaterach jest nowa postać, zajrzyjcie xd
Uwaga! Rozdział nie sprawdzony

Rozdział 37

noreply@blogger.com (Inna Inaczej) — Tue, 08 Oct 2013 17:24:00 +0000

Niall
-Nie sądzisz, że powinniśmy powiedzieć o tym dziewczynom?-zapytał Zayn gdy byliśmy już w domu.
-Jak chcecie to róbcie co wam się podoba - zazgrzytałem zębami.
-Damy radę Niall, damy radę - poklepał mnie po ramieniu.
Zrzuciłem jego rękę i powędrowałem do kuchni. Emili wpadła na chwilę do mnie, informując że idzie na spacer z James'em. Pożegnała się soczystym buziakiem i pobiegła. Słyszałem jak chłopaki wołają swoje dziewczyny i chyba wszystko im tłumaczą. Ten nieszczęsny koncert już jutro. Oparłem głowę na rękach i pociągnąłem za końce włosów.
-Poradzimy sobie jakoś z tym, Em zrozumie - Danielle ustała za mną i objęła ramionami moją szyję.
-Boję się, pierwszy raz tak cholernie się boję - do moich oczu napłynęły łzy, ale szybko je otarłem.
Siedzieliśmy wszyscy w kuchni i tak po prostu milczeliśmy. Zastanawiałem się co z tego wszystkiego będzie. Po około godzinie wróciła siostra Malik'a i wszyscy próbowali udawać, że wszystko jest w porządku.
-Co dzisiaj robimy? - zapytała Emili siadając obok nas.
-Nie mam pojęcia. A która godzina? - Zapytałem.
-Jakoś koło czternastej - rzuciła El.
-Chodźmy do kina - zaproponowałem.
-Dobra - dziewczyny chętnie się zgodziły.
Po kilku chwilach wychodziliśmy z domu w dość nietęgich humorach.
-Jutro mamy koncert, idziesz z nami Emili? - Zapytał Lou.
Zgromiłem przyjaciela spojrzeniem i zacisnąłem dłonie w pięści.
-Pewnie, uwielbiam wasze koncerty - uśmiechnęła się do Louis'a.
-Ten Ci się raczej nie spodoba - mruknąłem pod nosem.
Liam mocno ścisnął moje ramię uciekając wzrokiem od mojej dziewczyny, jeszcze mojej.Spacerowaliśmy po parku i rozmawialiśmy na różne głupie tematy.
Reszta wieczoru, noc i ranek minęły nie wiadomo kiedy. Dzisiaj dzień, w którym moje życie ma się zawalić.
-Cześć skarbie - moje rozmyślenia przerwała Em.
Posłałem jej uśmiech i mocno przytuliłem. Dziewczyna zaśmiała się i przystąpiła do robienia późnego śniadania dla całej naszej hołoty. Po zjedzeniu , okazało się, że wybiło południe.
- Em masz się w co ubrać? - Zarechotała Daniell.
-Tym razem tak - zaśmiała się Em.
-A tak w ogóle o której koncert?
-Za cztery godziny - Zayn spojrzał na zegarek.
-Idę wziąć prysznic, bo jakoś wcześnie dzisiaj gracie - Emili pocałowała mnie w usta i ulotniła się z pomieszczenia.

Stałem szykując się do wejścia na scenę.
-Dobra idziecie - usłyszałem i zmarnowany powędrowałem na scenę.
Harry dorwał się do mikrofonu.
-Dzisiaj zaczynamy od Little Things - poczekał aż piski ucichnął. - Tylko, że razem z dziewczynami.
Widziałem jak oczy Em się rozszerzyły. Posłałem jej przepraszające spojrzenie.
-Zapraszamy dziewczynę Lou, Eleanor, teraz Danielle dołącz do Liam'a, Perrie skarbie choć do Zayn'a. Ja oczywiście jestem wolny -sztuczny uśmiech pojawił się na moich ustach, gdy zauważyłem blondynkę stojącą za kulisami obok Em. - No i nowość, dziewczyna Niall'a Evelyn -widziałem jak Emili powoli się wycofuje a w końcu wybiega.

Witam xD
Długo mnie tu nie było :c
Przepraszam kochani ;*
Mam nadzieje, ze rozdział się podoba.
Trochę namieszalam xD
Koniec sielanki :D
Liczę na opinię <3

Rozdział 36

noreply@blogger.com (Inna Inaczej) — Sat, 14 Sep 2013 17:21:00 +0000

Niall
Po zjedzonym śniadaniu postanowiliśmy jednak wybrać się na basen. Zadowolona Emili pobiegła do swojego pokoju aby nałożyć strój kompielowy. Natomiast obok mnie na kanapie usiadł Zayn.
-Niall - zaczął chyba nie do końca wiedząc co ma powiedzieć.
-Wiem, ja to wszystko wiem - oparłem głowę na dłoniach.
Malik nie powiedział nic więcej tylko położył mi rękę na ramieniu lekko ściskając.
-To jak chłopcy idziemy? - do salonu wpadła zadowolona Emili.
Przytaknęliśmy głowami, wstając z kanapy. Em miała na sobie czarne spodnie i zdecydowanie za duża koszulkę wywiązaną w supeł i odkrywającą część brzucha.
-Gdzie reszta? - zapytała zdezorientowana dziewczyna.
-Są w sanochodzie - rzucił Zayn.
Emili uśmiechnęła się i nakładając buty, pociągnęła nas za sobą. Po chwili siedzieliśmy w aucie. Na basen droga nie była daleka, więc po kilku minutach byliśmy na miejscu. Wysiedliśmy z vana i kierowaliśmy się ku wejściu, po drodze rozdając kilka uśmiechów, uścisków i autografów. Siostra Malik'a stała obok uśmiechając się i zabawnie tupiąc nogą. Widziałem jak przechodzący obok chłopaki zawieszają na niej wzrok. Ta odwdzięczała się kącikami ust uniesionymi do góry. Zerknąłem w jej stronę ponownie i zauważyłem jak jakiś chłopak mocno ją obejmuje i zakręca w kółko. To był chyba ten James. Dziewczyna wyłapując mój wzrok, posłała mi przepraszające spojrzenie i obejmowania przez chłopaka weszła na teren obiektu. Ja niestety dalej stałem i odpowiadałem na pytania fanek. Dopiero po około pół godziny udało nam się wyjść z kręgu dziewcząt. Razem z chłopakami powędrowaliśmy do środka. Szybko się przebraliśmy i weszliśmy na duży basen. Rozglądałem się wokół, próbując namierzyć Emili. W końcu spostrzegłem ją chlapiącą się wodą z Jams'em. Dopiero moment potem zorientowałem się, że stoję jak idiota na środku w samych kąpielówkach. Szybkim krokiem skierowałem się za Zayn'em, który już siedział w jacuzzi i chyba nie miał zamiaru z niego wyhodzić.
-A ty gdzie zapodziałeś swoją dziewczynę? - zapytał Czarny.
-Z James'em - skrzywiłem się.
-To idź do niej - zaśmiał się.
-Jak będzie chciała to sama przyjdzie - mruknąłem.
-Nedługo ją stracisz, korzystaj póki możesz - wyszeptał Mulat.
-Nie stracę jej! - warknąłem gardłowo.
-Kogo nie stracisz? - na mojej ramiona weszła Em.
-A nie ważne - uśmiechnąłem się.
-Chodź popływać - przechyliła głowę tak aby spojrzeć w moje oczy.
Kiwnąłem głową i podnosząc się razem z piszczącą nad moją głową powędrowałem do dużego basenu. Ustałem na brzegu i wrzuciłem dziewczynę do zimnej wody. Emili wychyliła się z wody i posłała mi zabójcze spojrzenie. Słodko się uśmiechnąłem i podałem jej rękę aby wyciągnąć ją z wody. To był mój błąd, bo wylądowałem obok niej z głośnym pluskiem. Ta zaśmiała się i odgarnęła włosy z oczu. Chciałem ją złapać, ale szybkim ruchem odpłynęła poza zasięg moich dłoni.
-Chodź do mnie - wyciągnąłem dłonie przed siebie.
-Nie - zaśmiała się i odpłynęła jeszcze dalej.
Wygiąłem usta w podkówkę i opuściłem ramiona. Udając przybitego chciałem opuścić wodę, ale Em rzuciła mi się na plecy i pocałowała w policzek.
-Jestem - zarechotała.
-Zauważyłem - przeżuciłem ją przez ramię i trzymając w rękach odepchnąłem się od brzegu.
-Co teraz zrobisz? - zapytał stawiając mnie w wodzie i mocno owijając ramiona wokół mojego pasa.
Dziewczyna zrobiła zamyśloną minę rzykładając palec do brody i prekręcając głowę w prawo. Patrzyłem na nią z rozczuleniem w oczach i na samą myśl, że mogę mieć ją w ramionach uśmiechałem się do siebie. Dziewczyna wykorzystując moje chwilowe zdezorienowanie, wyślizgnęła się z moich ramion. Z chytrym uśmiechem szybko znalazła się na środku basenu, energicznie machała nogami, utrzymując się nad wodą. Wyszczerzyłem się do Em i próbując ją złapać pływałem za nią po całym basenem, śmiejąc się.
-Hej, zakochańce zmywamy się - usłyszałem głos Liam'a.
-Idziemy - odktzyknęła Emili przepływając obok mnie i zalotnie się uśmiechając. Przewróciłem oczyma z uśmiechem na twarzy i popłynąłem za nią.

Cześć :(
Przepraszam, że taki krótki, ale padł mi dysk twardy na komputerze i piszę od koleżanki ;/
Nie wiem czy uda mi się go naprawić..
Mam szczęście, że przyjaciółka udostępnia mi swój..
Przepraszam was :c
Love ya <3

Rozdział 35

noreply@blogger.com (Inna Inaczej) — Thu, 29 Aug 2013 20:42:00 +0000

Emili
Oklaskom i krzykom nie było końca. Z wielkim uśmiechem zeszłam ze sceny. Rzuciłam się dziewczynom w ramiona.
-Jesteś niesamowita - Perrie szeroko się uśmiechnęła.
-Pierdol, pierdol - zaśmiałam się.
-Taka prawda - potwierdziła Danielle.
El ochoczo przytaknęła głową. Usiadłam na sofie za kulisami i czekałam na zakończenie koncertu. Rozmawiałam z dziewczynami na różne tematy. Ciągle się śmiałyśmy i dogryzałyśmy sobie na wzajem. Nagle chłopcy rozwalili się na kanapie obok nas.
-Co tak szybko? - Zdziwiłam się.
-Tak jak zwykle - zaśmiał się Harry.
-No nie wiem - wtuliłam się w Niall'a gdy mnie objął.
Styles posłał mi tylko głupkowaty uśmiech i wzruszył ramionami. Machnęłam na niego ręką i już chciałam coś powiedzieć ale przerwał mi Horan.
-Co jutro robimy kochanie? - zagadnął do mnie.
-A masz jakiś pomysł? - odparłam pytaniem na pytanie, patrząc mu w oczy.
-Chodźmy może na basen - rzucił pomysł.
-My też chcemy iść - Louis wstał z kanapy.
-O nie - nie zgodził się Nialler. - To będzie tylko nasz wypad - spojrzał na mnie.
-To nie fair - poskarżył się Harold.
-Oj no pozwól im z nami iść - próbowałam go przekonać.
-No ale Emili - jęknął blondyn.
Popatrzyłam na niego błagalnie i złożyłam namiętny pocałunek na jego ustach.
-No dobra niech będzie - zgodził się z ociąganiem.
-Wiedziałam, że się zgodzisz - uśmiechnęłam się. - Jesteś kochany - objęłam go rękoma w pasie.
-Chodźcie zbieramy się już do domu - pośpieszał nas Liam.
Wstaliśmy z sofy, na której ledwo się mieściliśmy i z uśmiechami pomaszerowaliśmy do samochodu.
-Em twój telefon - Zayn wyjął z kieszeni moje urządzenie.

Od : James

Wow! Byłaś niesamowita, czemu nie powiedziałaś, że umiesz grać i że masz taki świetny głos?! Jesteś boska :D xoxoxo

Uśmiechnęłam się do ekranu.
-Co się szczerzysz? - zapytał Niall zaglądając mi przez ramię.
-Jams napisał - zaśmiałam się gdy wywrócił oczyma.

Do : James

Nie przesadzaj :D Nie jestem aż taka dobra xoxo

-Czy ty mu wysłałaś buziaczki i uściski? - żachnął się Horan.
-Oj nie przesadzaj, to mój dobry kolega - pocałowałam go w policzek.

Od : James

Wcale nie przesadzam ^.- Jestem twoim fanem mała <3 xoxo

Kolejny szeroki uśmiech zagościł na moich ustach gdy odczytałam wiadomość. Obok siebie usłyszałam odchrząknięcie, zdecydowanie był to mój chłopak.

-Ej, skarbie jesteś zazdrosny? - spojrzałam na niego z litością w oczach.

-Może trochę - wzruszył ramionami.

-Oj przestań - szturchnęłam go łokciem w bok i przytuliłam się do niego.

Chłopaki ryknęli śmiechem.

-Jesteś żałosny przyjacielu - zarechotał Hazza.

-Jakbyś miał taką piękną, mądrą i w ogóle wspaniałą dziewczynę też był byś zazdrosny - Niall wymierzył w niego palcem.

Harry fuknął i odwrócił się w kierunku jazdy.

-Oj Niall, Niall - pokręciłam głową z politowaniem i mocniej wtuliłam się w chłopaka.

Horan lekko się uśmiechnął i objął mnie ramieniem w pasie, całując w czoło.

-Jesteśmy - poinformował nas Payne.

Szeroko ziewnęłam i wywlokłam się z samochodu. Zmęczona powędrowałam do swojego pokoju, zdjęłam buty, rzucając je gdzieś w kąt. W końcu zostałam w samej bieliźnie. Powędrowałam do łazienki, zrzuciłam z siebie to co na mnie zostało i weszłam pod prysznic. Wzięłam gorący prysznic i po chwili owinięta szlafrokiem weszłam do pokoju. Głośno westchnęłam i przerzuciłam mokre włosy na prawe ramię. Otworzyłam szafę i wygrzebałam jakąś białą bluzkę Niall'a. Z uśmiechem zaciągnęłam się jej zapachem i dla pewności rozglądając się po pokoju, przeciągnęłam ją przez głowę zrzucając z siebie miękki materiał. Włożyłam na nogi ciepłe papucie i powędrowałam na dół.

-A wy chłopcy jeszcze oglądacie? - zdziwiłam się widząc chłopców w salonie.

-Ta, jakąś tępą komedię - westchnął Zayn. - O, a gdzie moja koszulka? - zaśmiał się.

-Powędrowała do prania - uśmiechnęłam się.

-Więc musiałaś zwędzić jakąś z szafki Horan'a, co? - zarechotał mój brat.

-Milcz - wytknęłam mu język i poszłam do kuchni.

Wyciągnęłam z lodówki wodę truskawkową i na palcach próbowałam sięgnąć szklanki.

-Ty nadal za mała, żeby dostać, co? - zaśmiał się głos za mną.

-Nie naśmiewaj się ze mnie, Niall - wytknęłam mu język.

-Ślicznie ci w mojej koszulce - objął mnie ramionami w pasie i odwrócił do siebie twarzą.

-Nie żeby coś, ale ja chcę pić - uśmiechnęłam się.

-Wolisz wodę ode mnie? - oburzył się blondyn.

-W tym momencie chyba tak - wyszczerzyłam się.

-No wiesz co?! - chłopak zniwelował przestrzeń między nami i bez najmniejszego problemu sięgnął po szklankę nad moją głową.

-Proszę - pocałował mnie w policzek.

-Dziękuję - zaśmiałam się i nalałam sobie wody.

Wstawiłam butelkę z powrotem do lodówki i powędrowałam na górę, nie oglądając się za siebie. Weszłam do pokoju, zamknęłam drzwi, postawiłam szklankę na stolik nocny i wpakowałam się pod kołdrę.

-Co tak uciekłaś? - obok mnie rozłożył się Horan.

-A nie mogę? - odwróciłam się do niego twarzą.

-Na pewno nie ode mnie - położył dłonie na mojej tali i zaczął mnie gilgotać.

Głośno się śmiałam i rzucałam po łóżku.

-Przestań - rechotałam.

-Nie będziesz mi więcej uciekać? - zapytał z uśmiechem.
-No nie wiem - zaśmiałam się.
-Mam znowu zacząć? - podniósł brew.
-O nie - wyskoczyłam z łóżka i przyjęłam pozycję obronną nadal szeroko się uśmiechając.
-Co wy się tu drzecie? - do pokoju wparował Zayn.
-On mnie maltretuje - poskarżyłam się chwytając Malik'a za ramię.
-Chciałaś to masz - wyszczerzył się i mnie poczochrał.
-Ale z ciebie brat - oburzyłam się.
-Też cię kocham - ze śmiechem wyszedł z pokoju.
-Idioci, wszędzie idioci - pokręciłam głową z politowaniem.
-Mówiłaś coś? - zapytał Niall podnosząc się z łóżka.
-Ja? Nic - słodko się uśmiechnęłam.
-Jesteś pewna? - podszedł do mnie i przytulił opierając brodę na mojej głowie.
-Tak, raczej tak - położyłam dłonie na jego nagiej klatce piersiowej.
-A Zee bredził, że on cię maltretuję i chciałaś uciec - do pokoju zajrzał kędzierzawy łeb Harry'ego.
-Wyjdź, debilu - zmierzyłam go wzrokiem.
-Idę, już idę przecież - wyszczerzył się.
-Oni mnie przerażają - zarechotałam wyślizgując się z ramion Niall'a.
-Jeszcze się nie przyzwyczaiłaś skarbie? - uśmiechnął się szeroko.
-Nie do końca - pokręciłam głową i wpakowałam się z powrotem do łóżka. - Chodź spać.
-No dobra - położył się obok mnie i mocno objął ramieniem w pasie, całując w kark.
-Dobranoc, skarbie - czułam jak uśmiecha się przy mojej skórze.
-Dobranoc - odwróciłam się i pocałowałam go w policzek.
Wtulona w ramię Horan'a szybko odpłynęłam w krainę Morfeusza.

Niall
Jeszcze chwilę patrzyłem na jeszcze śpiąca dziewczynę, ale musiałem iść się napić. Delikatnie podniosłem głowę dziewczyny z mojej klatki piersiowej i zszedłem na dół. Zdziwiony zauważyłem, że jest tam już Liam.
-A ty co tak wcześnie? - zdziwiłem się, robiąc sobie kawę.
-Mam ci coś do powiedzenia - mruknął.
Usiadłem na przeciwko niego i wpatrywałem się w jego poważną minę.
-Coś się stało? - zapytałem lekko przestraszony.
-Dzwonił do mnie mangament - Liam podrapał się po karku.
-No i? - dopytywałem się.
-Niedługo mamy mieć koncert w Londynie, pamiętasz? - zapytał nie patrząc na mnie.
-No wiem - pokiwałem głową.
-No i na tym koncercie podobno będziemy śpiewać najpierw znów Little Thing - wziął głęboki oddech. - Tylko, że nasze dziewczyny mają stać obok nas - ze świstem wypuścił powietrze.
-Co kurwa?! - warknąłem gwałtownie podnosząc się z krzesła.
-Niestety, wszystko się wyda - mruknął chłopak.
-Nie to nie może się tak skończyć - ciągałem się za włosy.
-Mogłeś jej to powiedzieć od razu, a teraz i tak się wyda i moim zdaniem to będzie masakra - mruknął.
-No co ty kurwa nie powiesz?! Ona mnie znienawidzi - byłem bliski płaczu.
Li wzruszył ramionami i nie wiedział co powiedzieć. Po chwili do kuchni weszła reszta chłopców.
-Payne ci powiedział? - Lou położył mi rękę na ramieniu.
-Czemu wszystko mi się pieprzy?! - warknąłem ponownie siadając przy stole.
-Cześć kochanie - do pomieszczenia wpadła zadowolona Emili.
-Nie dam rady - szybko wyszedłem z pomieszczenia.
Pobiegłem na górę i zatrzasnąłem się w pokoju, który dzieliłem z Em. Usiadłem na łóżku i schowałem twarz w dłoniach. Nagle do pomieszczenia wparowała młoda.
-Hej, chłopcy powiedzieli, że źle się czujesz - usiadła obok mnie, stykaliśmy się ramionami.
-Boli mnie trochę głowa, ale wszystko jest OK - nic nie jest OK do cholery.
-Może przełóżmy dzisiejszy basen?- zapytała troskliwie.
-Nie, no co ty. Zaraz mi przejdzie - lekko się uśmiechnąłem i pocałowałem ją w policzek.
-To chodź zjemy jakieś śniadanie, bo jestem strasznie głodna - pociągnęła mnie za rękę do kuchni.
Ja ją kocham, ale niedługo to wszystko przepadnie.

Hej xd wróciłam xD
Rozdział nie jest najlepszy :(
Mam nadzieję, że wybaczycie mi tę nieobecność
Rozdział pisałam na telefonie więc przepraszam za jakiekolwiek błędy
Kocham was i czekam na opinie :*
<69
No i oczywiście wszystkiego najlepszego Liam :* kocham Cię. Jezu, masz już 20 lat jak szybko :')

Rozdział 34

noreply@blogger.com (Inna Inaczej) — Wed, 14 Aug 2013 21:47:00 +0000

Emili
-A wy mówicie, że jestem głupi - tryumfalnie uśmiechnął się Harry.
-Twój mózg jeszcze walczy - zaśmiałam się i poczochrałam go po głowie.
Styles popatrzył na mnie z pod byka, a chłopaki zaczęli się śmiać.
-Z czego taka radość? - do salonu wszedł Zayn z dziewczynami.
-Perrie, Danielle, El - krzyknęłam i podeszłam przytulając je trzy.
-Cześć, Em - zaśmiała się Dan.
-Jest sprawa, musimy iść na górę - szepnęłam tak aby nikt nie usłyszał.
-Chodź - Pezza złapała mnie za dłoń i pociągnęła na schody.
-Ej, nawet się nie zdążyłem przywitać, a ty już ją porywasz - jęknął Liam.
-Zaraz ci ją oddam - puściłam mu oczko na co ten się uśmiechnął.
-Co się stało? - zapytała Eleanor.
-Nic, nic - uspokoiłam je. - Harry wymyślił niespodziankę dla Zayn'a na urodziny.
-Harry?! - zdziwiła się blondynka.
-Tak właśnie - zaśmiałam się.
-To opowiadaj - zachęcały dziewczyny.
W skrócie powtórzyłam im to co wcześniej ustaliliśmy.
-To jest dobre - El pokiwała głową jakby sama do siebie. - Dziwne, że wymyślił to Hazz.
-Też się zdziwiłam, ale cóż - zaśmiałam się. - Dobra, chodźcie. Miałam was szybko odstawić - otworzyłam drzwi swojego pokoju.
Po chwili schodziłyśmy na dół. Usiadłyśmy na sofie i rozmawialiśmy z chłopakami. Harry był jakoś dziwnie milczący.
-Gniewasz się? - zapytałam przesiadając się bliżej niego.
Chłopak nie odezwał się, tylko spojrzał na mnie dziwnym wzrokiem i odwrócił się do mnie plecami.
-Ej, no - jęknęłam i objęłam go rękoma w pasie. - Nie gniewaj się - pocałowałam go w policzek.
Chłopak odwrócił się do mnie i również przytulił, uśmiechając się.
-Zacznę się na ciebie częściej gniewać - zaśmiał się.
-Chciałbyś - puściłam go.
-Już koniec tulenia?! - zrobił minę zbitego psa.
Jedynie przytaknęłam głową czochrając jego włosy.
-Co ty masz do moich loków, cały czas je macasz?! - zaśmiał się ukazując dołeczki.
-Bo są fajne - znów je poczochrałam.
-Każda mi to mówi - łobuzerski uśmiech wpłynął na jego usta.
-Zboczeniec, idę od ciebie - wstałam aby znaleźć inne wolne miejsce.
Wpakowałam się między Zayn'a a Niall'a.
-Ej, a tak fajnie się rozmawiało - mruknął Hazz.
-Dla kogo fajnie, dla tego fajnie - wyszczerzyłam się i pozwoliłam Niall'owi owinąć mnie ramieniem w pasie.
-Znów mnie obrażasz - obruszył się Loczek.
-Tylko żartuję - posłałam mu niewinny uśmiech.
-Niech ci będzie - machnął ręką i zagłębił się w rozmowę z Louis'em i Eleanor.
Ja natomiast wtuliłam się w Niall'a.
-Idziemy na spacer? - mruknął mi do ucha delikatnie je całując.
-Czemu, nie - uśmiechnęłam się.
-My idziemy się przejść - Horan wstał ciągnąc mnie za sobą.
-O tej godzinie? - zdziwił się Zayn.
-Przecież nie jest późno - wzruszyłam ramionami.
-No jest po dziewiętnastej - mruknął Malik.
-Nic nam nie będzie - zaśmiałam się.
-To na razie - pożegnałam się i wyszliśmy.
Szliśmy ulicami, oświetleni światłem latarń. Niall jak zwykle próbował mnie rozbawić. Wychodziło mu to nadzwyczaj świetnie. Weszliśmy do parku, gdzie prawie nikogo nie było. W dali zauważyłam tylko jakąś dziewczynę z chłopakiem, który wydawał mi się znajomy.
-Ej, to James - zauważyłam pokazując go dyskretnie Niall'owi
Rob chyba też mnie zauważył, bo pociągnął dziewczynę w naszą stronę. Nialler westchnął widocznie lekko sfrustrowany i mocniej ścisnął moją dłoń. Uśmiechnęłam się do niego i kciukiem pogładziłam jego knykcie. Chłopak odwzajemnił uśmiech i pocałował mnie w policzek.
-Emili, co ty tu robisz? - zapytał Jamie przytulając mnie.
Tym sposobem puściłam rękę Niall'a i objęłam drugiego obecnego tu chłopaka.
-Wyszłam na spacer z Niall'em, a ty? - zapytałam gdy wyswobodziłam się z jego objęć i z powrotem chwyciłam dłoń blondyna.
-Też wybrałem się na spacer - uśmiechnął się. - A właśnie, Amber to jest Niall i Emili - przedstawił nas sobie.
Podaliśmy sobie ręce i wymieniliśmy się uśmiechami i krótkim powitaniem.
-Czyli jednak jesteście razem - powiedziała dziewczyna o blond włosach.
-Słucham? - zdziwiona spojrzałam na nią.
-Trzy czwarte Directioners, może nawet wszystkie coś podejrzewałyśmy - uśmiechnęła się.
Niall przeklął cicho pod nosem.
-Tak, jesteśmy razem, ale proszę cię nie mów o tym nikomu - położyłam jej dłoń na ramieniu. - Na razie nie chcemy się ujawniać, zrobisz to dla nas? - zapytałam.
Dziewczyna niepewnie skinęła głową.
-Dziękuję - posłałam jej uśmiech.
-My musimy iść, mamy rezerwację - rzucił Jam.
-To pa - pożegnałam się z nimi i ruszyłam z Niall'em przed siebie.
-Kurwa - warknął Nialler. - Jak myślisz wygada się? - zapytał siadając na ławce i pociągając mnie na swoje kolana.
-Dzisiaj na pewno nie, ale za jakiś czas powie komuś i tak to się pewnie rozejdzie - wzruszyłam ramionami, opierając się o jego tors.
-Co robimy? - zapytał, obejmując mnie ramionami.
-Może chodźmy do domu i obgadamy to z resztą? - rzuciłam.
-Okej - lekko się uśmiechnął.
Po kilkunastu minutach z nietęgimi humorami staliśmy przed domem. Weszliśmy do środka i powędrowaliśmy do salonu.
-Szybko jesteście - zauważyła Danielle.
-Komplikacje - mruknęłam.
-Co się stało? - Zee usiadł obok mnie.
Wzięłam głęboki oddech i opowiedziałam im wszystko po kolei.
-No to już niedługo będziecie oficjalną parą - rzucił Liam, patrząc dziwnie na Niall'a.
-Może jednak się nie wygada - pocieszałam samą siebie.
-Jeżeli w ciągu trzech dni nic nie wypłynie, to jesteście bezpieczni - powiedziała Eleanor.
-Napiszę jeszcze do James'a, żeby spróbował ją powstrzymać od czegokolwiek.
Chwyciłam telefon.

Do : James

Błagam Cię przekonaj Amber, żeby nic nie mówiła prasie, ani nie ujawniała się z tym co wie, na żadnym portalu. To nie będzie dla mnie dobre przeżycie, proszę. Pomóż.

Mam nadzieję, że chłopak przekona ją aby milczała. Nie musiałam długo czekać, po chwili dostałam odpowiedź.

Od : James

Jasne, postaram się. Raczej mi się uda, bo Amber wzięła do serca Twoje słowa. Powiedziała, że nie wyzna, że jesteście razem tylko zrobi jakąś akcję :D Nie wiem o co chodzi, o shippowanie was jako pary czy coś xd

Uff.. Czyli może nie będzie tak źle. Pokazałam reszcie sms'a.

-Będzie dobrze - zaśmiała się Perrie.

-Jestem ciekawa jakie wymyślą wam wspólne imię - zastanawiał się Harry.

-Mi tam nic nie przychodzi do głowy - Lou wzruszył ramionami.

Do : James

Dzięki, jesteś wielki xD Chłopaki zastanawiają się jak połączyć nasze imiona ;p w sensie moje i Niall'a :o

-Kurde, no. Nie mam pomysłów - spasował Zayn.

-Trudno złączyć te wasze imiona - żachnął się Harry.

-Nie jesteście tak pomysłowi jak wasze fanki - zaśmiałam się.

-No nie - potwierdził Liam.

Od : James

Już ty się nie martw, Directioners coś wymyślą. Amber już siedzi i kombinuje xD Dam Ci znać jak coś będzie wiadomo xoxo

Ehh.. Ciekawe co wyjdzie z tego wszystkiego. Chociaż połączenie naszych imion mnie intryguje. Nawet ja z dziewczynami nie jestem w stanie na nic wpaść, nie żeby chłopcy byli jacyś gorsi, tylko po prostu no.. To po prostu oni.

-Jutro zobaczymy na tt co wymyślili -zaproponowałam.

-Dobra, stoi i tak przegrzałem sobie mózg - zaśmiał się Louis.

El z pobłażaniem pokręciła głową, ale nic nie powiedziała.

-Ja to chyba idę spać - ziewnęłam.

-Nie ma jeszcze dwudziestej pierwszej - poskarżył się Niall.

-Jak dla mnie za dużo się dziś wydarzyło - mruknęłam. - Ty jeszcze siedź - pocałowałam go i poszłam do pokoju.

Weszłam do pomieszczenia, zamknęłam za sobą drzwi i przebrałam się w bluzkę Zayn'a. Położyłam się na łóżku, ale jakoś nie mogłam zasnąć. Przekręcałam się z boku na bok, ale to i tak nic nie dawało. Próbowałam liczyć barany, jednak zrezygnowałam, gdy doszłam do stu dwudziestu i nadal nie spałam. Warknęłam cicho i schowałam głowę w poduszkę. Umieram, znów zmieniłam pozycję, szukając takiej, w której w końcu zasnę, ale nic z tego. Lekko zdenerwowana usiadłam na łóżku i rozejrzałam się po pokoju. W kącie stała gitara Niall'a, nie mam pojęcia skąd ona się tu wzięła. Podeszłam do niej, opuszkami palców przejechałam po strunach i wzięłam ją ze sobą. Ponownie usiadłam na pościeli, krzyżując nogi i oparłam gitarę o kolano. Kiedyś w domu dziecka chodziłam na nauki gry na instrumentach. Ciekawe czy coś jeszcze pamiętam. Dość nie pewnie zaczęłam wygrywać pierwsze dźwięki Little Things. Po chwili poczułam się pewniej i zaczęłam cicho śpiewać kolejne solówki chłopców. Właśnie kończyłam część Harry'ego i zaczęłam śpiewać jego wspólny refren z Niall'em. Już miałam śpiewać dalej, gdy uprzedził mnie jakiś głos dobywający się z drzwi.

You'll never love yourself half as much as I love you.

Chłopak po woli szedł w moją stronę.

You'll never treat yourself right, darlin' but I want you too.

Niall był coraz bliżej mnie. Nadal grałam, chociaż Horan trzymał mnie za brodę.

If I let you know, I'm here for you, maybe your'll love yourself ,

Blondyn delikatnie wyjął mi z rąk gitarę i pociągnął mnie do góry tak abym stykała się z nim czołem. Patrzył mi głęboko w oczy i wyśpiewał ostatni wers.

Like I love you. Ohh..

Mocno wpił się w moje usta, kładąc swoje duże dłonie na moich biodrach.

-Nie wiedziałem, że umiesz grać - oparł swoje czoło o moje.

Jego ciepły oddech odbijał się od mojej twarzy. Uśmiechnęłam się delikatnie.

-Dawno tego nie robiłam - wzruszyłam ramionami.

-Ale robisz to pięknie - uśmiechnął i znów mnie pocałował.

-Wcale nie - zarumieniłam się i próbowałam ukryć to za kurtyną włosów, ale Niall stał za blisko.

Chłopak z powrotem zgarnął moje czarne włosy za ucho.

-Ślicznie się rumienisz - mruknął.

-Pff - mruknęłam uśmiechając się.

-Wow - zza drzwi usłyszeliśmy kolejny głos.

Lekko odsunęłam się od Niall'a, jednak chłopak dalej trzymał mnie za biodra.

-Świetnie grasz - Danielle podeszła do mnie i wyrwała z objęć Niall'a przytulając mocno.

-Mam pomysł - pochwalił się Harry.

-Masz dzisiaj dobry dzień - wymierzyłam w niego palcem.

-Wiem - posłał mi szczery uśmiech.

-Chyba wiem co ci chodzi po głowie - zamyślił się Liam.

-Jutro gramy koncert w Londynie i jako pierwszy utwór miał iść Little Things - zaczął Hazz, a ja zaczęłam się domyślać o co mu chodzi. - Co wy na to żebyśmy śpiewali tylko do gitary? - zapytał.

Odetchnęłam z ulgą, jednak nie o to mu chodziło.

-To jest genialne - podchwycił Louis.

-Jest jeszcze lepiej - uśmiechnął się Loczek. - Bo zagra nam Emili - objął mnie ramieniem.

-Nie, zdecydowanie nie - warknęłam.

-Em, no proszę - marudził Niall.

-Nigdy w życiu - podniosłam ręce w geście obronnym.

-Siostra - jęczał Zayn. - Jesteś niesamowita, no proszę cię - próbował mnie przekonać.

-Emili! Masz zagrać i koniec - Perrie tupnęła nogą jak mała dziewczynka.

-No nie wiem - nie byłam do tego zbyt pozytywnie nastawiona.

-Prooooszę? - Liam popatrzył na mnie z błagalną miną.

-O której jest koncert? - zapytałam zrezygnowana.

Harry podskoczył i zamknął mnie w niedźwiedzim uścisku. Po chwili dołączyła się do niego reszta.

-Koncert jest o dziewiętnastej - uśmiechnęła się El.

-Musicie mnie zabrać na zakupy,bo nie wiem czy będę miała w czym iść - odwzajemniłam gest brunetki.

-Pewnie - wyszczerzyła się Dan.

-Dobra to jak mam jutro iść na ten wasz występ do idę spać - pożegnałam się ze wszystkimi i już po chwili leżałam wtulona w Niall'a.

-Ty dalej nie znalazłeś swojego pokoju? - zaśmiałam się szukając jego oczu w ciemności.

-To jest mój pokój, trzy czwarte moich rzeczy już tu są - mocniej mnie przytulił opierając swoje czoło o moje.

-To stąd ta gitara - pocałowałam go w policzek. - Dobranoc.

-Kocham cię - mruknął w odpowiedzi.

Szeroki uśmiech wstąpił na moją twarz i wpiłam się w usta Niall'a co dało mu wystarczającą odpowiedź. Ułożyłam swoją głowę na klatce piersiowej Nialler'a i niedługo potem zasnęłam głębokim snem.

Niall

Obudziłem się koło dziesiątej co było na prawdę dziwne. Rzadko kiedy wstaje tak wcześnie. Delikatnie pocałowałem Emili w czoło i uwolniłem się spod jej uścisku, wkładając jej pod głowę poduszkę. Naciągnąłem na siebie dresy, jakiś bezrękawnik i zwlokłem się na dół. W kuchni siedział już Zayn.

-Niall?! - zdziwił się. - Co ty tu robisz tak wcześnie? - zapytał.

-Nie wiem, tak jakoś wstałem i przyszedłem się czegoś napić - posłałem mu uśmiech. - Wiedziałeś, że Emili gra na gitarze? - zapytałem siadając obok niego ze szklanką soku.

-Tak - przytaknął. - Ale mówiła mi, że z tym skończyła i nie chce więcej grać - wzruszył ramionami.

-Jest w tym świetna - znów się uśmiechnąłem.

Malik znów przytaknął.

-Ej, stary coś się stało? - spojrzałem na niego przenikliwym wzrokiem.

-Nie - nikły uśmiech pojawił się na jego twarzy.

-Zayn - nie spuszczałem z niego wzroku.

Chłopak głośno westchnął i nerwowo poprawił się na krześle.

-Boję się, że związek twój i Emili wyjdzie na jaw, a wiesz jak zareaguje na to mangament - powiedział szybko.

-Wiem - mruknąłem. - Dlatego staram się to jakoś ukrywać.

-Martwi mnie jeszcze , że Em dowie się o tym za nim to się skończy - zrobił wyraźny nacisk na 'tym' i 'to'.

-Nie, na pewno nie - pokręciłem głową, próbując nie wyobrażać sobie reakcji Am.

-Wiesz, że może - Zayn nadal się tym zadręczał.

-Nie martw się tym teraz - lekko się uśmiechnąłem. - Na razie mamy wszystko pod kontrolą.

-Ona nas znienawidzi stary - bąknął Malik.

-Emili taka nie jest - pocieszałem chyba sam siebie.

-Oby - Zayn przybrał na usta uśmiech gdy do pomieszczenia weszły dziewczyny.

-O czym tak debatujecie? - zapytała Perrie witając się z Mulatem całusem w usta.

-A nic, zastanawiamy się jak pójdzie dzisiejszy koncert - wymyśliłem na szybko.

-Pójdzie świetnie - do kuchni wpadła Em, ubrana jedynie w koszulkę Zayn'a.

Podeszła do mnie i złożyła na moich ustach długi pocałunek. Kocham ją, ale ona mnie znienawidzi jak się dowie. Malik ma rację, pod żadnym pozorem nie może się dowiedzieć. Z uśmiechem na ustach objąłem ją ramieniem w pasie.

-No to jak dziewczyny kiedy ruszamy na podbój sklepów? - zapytała podnosząc głowę i puszczając mi oczko.

Tylko się zaśmiałem i pocałowałem jej policzek.

-A która jest godzina? - zapytała Danielle siedząc na kolanach już obecnego Liam'a.

-Prawie jedenasta - Zayn zerknął na zegarek.

-Co powiesz na pierwszą? - rzuciła Perrie.

-Po co tak wcześnie? - zdziwił się Lou wchodząc do kuchni i witając się z El.

-Zanim powłóczymy się po sklepach to będzie jakaś czwarta, wy musicie być na hali ze dwie godziny wcześniej żeby was wyszykowali, a my jeszcze musimy wyszykować Emili - podsumowała Danielle.

-Macie za mocne argumenty - zaśmiałem się.

-Wiemy - wszystkie dziewczyny się uśmiechnęły.

-To może obejrzymy jakiś film? - zaproponowałem.

Wszyscy ochoczo pokiwali głowami i rozsiedliśmy się na kanapie. O tej godzinie nie leciało nic ciekawego, w końcu włączyłem jakiś horror na DVD i na reszcie było co oglądać. Film trwał około półtora godziny i był to bodajże 'Koszmar z ulicy wiązów' o ile dobrze kojarzę.

-Dobra Em won się przebrać i idziemy na te zakupy - popędzała ją Danielle.

-Idę przecież idę - zaśmiała się.

Po chwili zeszła w beżowych spodniach i czarnej bluzce z kotem i z podwiniętymi rękawami.

-To my idziemy pa - dziewczyny się z nami pożegnały i opuściły dom.

-Masz przejebane, jak to się wyda - zauważył Liam.

-No co ty kurwa nie powiesz?! - warknąłem i złapałem się za głowę.

Emili

-Chłopcy nie wydają wam się jacyś dziwni? - zapytała Danielle.

-No właśnie - Eleanor podjęła temat. - Jakby coś ukrywali.

-To nie w ich stylu - wtrąciłam się do dyskusji.

-Może i masz rację - rzuciła Perrie.

Telefon w mojej kieszeni za wibrował.

Od : James

Hahahahahahah ^^ Wejdź na tt, zobacz jakie macie słodkie przezwisko z Niall'em. Jesteście na pierwszym miejscu w trendach :D xoxo

Do : James

Ty się już tak nie ekscytuj, idioto :D Dzięki za cynk xD Teraz nie mam czasu idę na zakupy, oglądaj dzisiejszy koncert One Direction zdziwisz się xoxo

-Ej, dziewczyny - zatrzymałam je.

-Co? - zapytała Dan odwracając się w moją stronę.

-Podobno już wymyślili połączenie naszych imion - zaśmiałam się widząc zdezorientowanie dziewczyn. - Mojego i Horan'a - podpowiedziałam.

-To wchodź na tt - pośpieszała mnie Pezza.

Wstąpiłyśmy do kawiarni gdzie było Wi-Fi i od razu weszłyśmy na twitter'a.

-Jak to się wolno ładuję - jęknęłam.

-Jest - krzyknęła Eleanor zwracając uwagę połowy osób będących w pomieszczeniu.

Spojrzałam na trendy i wybuchnęłam śmiechem.

-Widzisz to? - rechotałam dalej.

-Jakie słodkie - zaśmiała się Danielle.

-A widzisz jaka akcja?

-Gdzie? - błądziłam wzrokiem po ekranie.

-No tu #Nialiforever - wskazała palcem.

-A faktycznie - uśmiechnęłam się.

-Dobra chodźmy na te zakupy - wyłączyłam telefon i włożyłam do kieszeni.

Żwawym krokiem ruszyłyśmy do centrum handlowego. Nawiedzałyśmy każdy sklep szukając czegoś odpowiedniego. W końcu zatrzymałyśmy się przy jakimś stosiku aby napić się kawy.

-Moim zdaniem to musi być coś delikatnego - mruknęłam popijając gorący napój.

-Masz rację, to Little Things, musisz wyglądać uroczo - uśmiechnęła się Danielle.

-Ile tak w ogóle tu jesteśmy? - zapytałam.

El spojrzała na telefon i lekko odchrząknęła.

-Trzy godziny - wymruczała.

-Co ty pieprzysz?! - zdziwiłam się.

-Też nie wieżę - zaśmiała się.

Rozglądałam się wokół z nadzieją, że wypatrzę coś na wystawie. Nigdzie nic nie mogłam zauważyć. Posiedziałyśmy jeszcze chwilę i ruszyłyśmy dalej.

-Dobra mamy jeszcze pół godziny i cztery ciekawe sklepy - Dan wskazała na nie palcami. - Musimy się rozdzielić.

-Wiesz jak to jest w horrorach?! Nie wolno się rozdzielać - zaśmiałam się.

-Milcz i idź czegoś szukać niedorobie jeden - pośpieszała mnie Peazer.

Jeszcze raz się zaśmiałam i poszłam w kierunku sklepu. Gdy tylko weszłam zaczepił mnie chłopak, chyba z obsługi.

-Pomóc w czymś ślicznej pani? - uśmiechnął się.

-Szukam czegoś delikatnego i dziewczęcego - odwzajemniłam gest.

-Tędy - pokazał ręką.

Zaprowadził mnie do przedziału gdzie było pełno spódnic. Wybrałam kremową z czarną kokardką, a do tego z działu obok czarną bluzkę na krótkie rękawy z białą falbanką przy dekolcie.

-Przydałyby się jakieś dodatki - mruknęłam sama do siebie.

-Chodź, zaprowadzę - chłopak ciągle tu był.

Podskoczyłam lekko przestraszona, na co on zareagował cichym chichotem. Zaprowadził mnie w drugi kąt sklepu. Wzięłam trzy bransoletki z białych koralików, naszyjnik z diamentową kuleczką i nie mogłam się powstrzymać od torebki, chodź wiedziałam, że nie będzie mi potrzebna na koncert. Poszłam do przymierzalni aby sprawdzić czy rozmiary się zgadzają. Wszystko pasowało. Podałam rzeczy miłej kasjerce, zapłaciłam i ruszyłam na poszukiwanie dziewczyn. Wszystkie wracały z pustymi rękami, oprócz mnie.

-Pokazuj co masz - podekscytowała się Dan.

Wyjęłam ciuchy z torby.

-Jakie śliczne - zachwyciła się Eleanor.

-A dodatki? - zapytała Pezza.

-Mam naszyjnik, bransoletki i nie mogłam powstrzymać się od torebki - zarechotałam pokazując im wszystko.

-Brakuje tylko butów.

-Zapomniałam o nich - pacnęłam się w czoło.
-Co ty byś bez nas zrobiła - dziewczyny pociągnęły mnie do kolejnego sklepu.
Przechadzałyśmy się między półkami zapełnionymi butami i w końcu jedne wpadły mi w oko.
-Co powiesz na te? - zapytałam Danielle.

-Będą pasowały - uśmiechnęła się. - Oby był twój rozmiar.
Przejrzałam pudełka i wybrałam buty, ówcześnie przymierzając. Były idealne. Pokazałyśmy je jeszcze dziewczynom na co te ochoczo pokiwały głowami. Z nowym nabytkiem powędrowałam do kasy. W ten jeden dzień wydałam więcej niż przez ostatnie pół roku. Jednak opłaca się, trzeba jakoś wyglądać na tym koncercie. Po około piętnastu minutach byłyśmy w domu.
-Godzinne spóźnienie, kochanie - Niall przywitał mnie słodkim całusem.
-Byłyśmy tam aż pięć godzin?! - zdziwiłam się.
-Za długo - obruszył się blondyn przytulając mnie.
-Trochę się nam zeszło, ale jak się wyszykuje to szczęka ci opadnie - uśmiechnęła się Danielle.
-Jak zwykle - musnął ustami moją szyję.
-Jest szesnasta, nie wiem czy wyrobicie się w godzinę - zaśmiał się Harry.
-Ty już się o nas nie martw, my jesteśmy już gotowe, jeszcze tylko Emili - Danielle wytknęła mu język.
Dziewczyny obdarowały jeszcze swoich chłopaków całusami i ulotniłyśmy się na górę. Najpierw wzięłam szybki, zimny prysznic, umyłam zęby i w samej bieliźnie wyszłam do pokoju. Danielle zajęła się moimi włosami. Delikatnie je podkręciła tworząc słodkie loczki okalające moją twarz. Perrie zrobiła mi makijaż. Wystarczyło trochę podkładu, szminka, tusz do rzęs i lekko przydymione cienie na oczach. Nałożyłam na siebie strój i podeszłam do łóżka aby wyjąć buty z torby.
-Macie jeszcze piętnaście minut - usłyszałam głos Liam'a z dołu.
Szybkim ruchem włożyłam buty zapinając sprzączkę.
-Eleanor, pomożesz z naszyjnikiem? - odwróciłam się do niej tyłem.
Dziewczyna przeniosła moje włosy na jedno ramię, po czym zapięła drobną ozdobę.
-Wyglądasz prześlicznie - dziewczyny uśmiechnęły się podziwiając swoje dzieło.
-To dzięki wam - przytuliłam je.
-Bus już jest, chodźcie - zawołał Louis.
Wzięłam głęboki oddech i otworzyłam drzwi pokoju. Najpierw poszły dziewczyny, dopiero potem ja. Podeszłam do chłopaków, którym otworzyły się usta.
-Idziemy czy będziemy tak stać? - zaśmiałam się.
-Eee.. - to jedyne co usłyszałam.
Razem z dziewczynami wybuchnęłyśmy śmiechem. Niall podszedł do mnie owinął mnie ramionami w pasie i zachłannie wpił się w moje usta.
-Jesteś piękna - uśmiechnął się.
-No i teraz jak wyjdziemy to wszyscy będą patrzeć na ciebie, a nie na nas - oburzył się Lou.
-Na pewno nie - uśmiechnęłam się do niego.
Pośpieszani trąbieniem busa, ruszyliśmy do niego. Zapakowaliśmy się do środka i po minutach, które dla mnie ciągnęły się w nieskończoność dojechaliśmy. Byłam cholernie zdenerwowana. Dziewczyny objęły mnie ramionami i powędrowaliśmy na halę.
-Emili, jakaś ty śliczna - Lou mnie przytuliła.
-Dziękuję - mruknęłam trzęsąc się z nerwów.
-Co taka zdenerwowana? - zapytała stylistka chłopców.
-Louise przedstawiam ci naszą nową gitarzystkę do little Things - Zayn objął mnie ramieniem.
Kobieta na chwilę zaniemówiła, a potem mocno mnie objęła i życzyła powodzenia. Teraz pobiegła stylizować chłopców, a ja przestępowałam z nogi na nogę, z każdą minutą coraz bardziej się denerwując.
-Kochanie spokojnie - Niall złapał mnie za rękę.
-Boję się - wyznałam.
-Nie masz czego, oni cię kochają, już od pierwszego spotkania. Uwierz mi jesteś wspaniała, jesteś idealna - mruknął całując mnie w usta.
-Dobra, dobra. Nie słodź mi tu - trochę się rozluźniłam.
-Wchodzicie za 10..9..8..7..6..5..4..3..2..1.. - teraz było już słychać tylko piski.
-Cześć wszystkim - przywitał się Zayn. - Mamy dla was niespodziankę - Zee zabawnie poruszył brwiami.
Zaraz mnie zapowie, a ja podejdę, wezmę gitarę od Niall'a, wymienię z nimi uśmiechy, usiądę na krześle między nimi i zacznę grać. Powtarzałam to jak mantrę.
-Dzisiaj zaczniemy od Little Things - kolejny głośny pisk. - I do tej piosenki mamy nowego gitarzystę - zrobił krótką przerwę na zaczerpnięcie oddechu. - Nie, w gruncie rzeczy to gitarzystka - próbował być zabawny. Kilka osób z pierwszych rzędów się zaśmiało. - Emili chodź do nas - wyciągnął dłoń w moją stronę.
Gdy publika usłyszała moje imię zaczęli piszczeć i krzyczeć. Wyszłam zza kulis i pomachałam im wszystkim z uśmiechem. Chłopcy zostawili mnie na chwilę samą, po czym wrócili z sześcioma krzesłami. Podeszłam do Niall'a i wzięłam od niego gitarę, jednak Horan nie dał mi tak od razu odejść, tylko wskazał na jakiś transparent. Spojrzałam w tamtą stronę, ujrzałam ogromny napis 'NIALI <3'. Zaśmiałam się i usiadłam na jednym z krzeseł, opierając gitarę na udzie. Po mojej lewej siedział Zayn z Niall'em, a po prawej Harry, Louis i Liam. Zaczęłam grać. Przy swojej solówce Zayn wstał i wyszedł do przodu, każdy z chłopców śpiewając swoje kwestie wychodzili do przodu. Przy wspólnym refrenie rozsunęli się. Wstałam więc ze swojego miejsca i nadal grając podeszłam do nich, ustałam między nimi, jednak zostałam wypchnięta delikatnie do przodu. Za karę zaczęłam grać refren jeszcze raz. Pierwsze dźwięki zaśpiewałam sama, potem chłopcy się ocknęli i dokończyli sami. Wszyscy zaśmiali się,a potem podniósł się aplauz i jeden zgodny krzyk, mówiący 'bis'. Zaśmiałam się, pomachałam im, oddałam ukochaną gitarę Niall'owi i zbiegłam ze sceny.
-Jakie emocje - zaśmiałam się przytulając do siebie dziewczyny.
-Byłaś niesamowita - mocno objęły mnie ramionami.
-Dzięki - nie chciałam wypuścić ich ze swoich objęć.
W końcu usiadłyśmy na kanapie i śmiałyśmy się w wygłupów chłopców. W końcu nadszedł czas na pytania. Pierwsze mnie rozwaliło, nie spodziewałam się go.
-Ja przeczytam - wyrywał się Niall. - Czy Emili zaśpiewa nam jedną z waszych piosenek? - brzmiało owo pytanie.
-Zaraz zobaczymy - zdyszany blondyn wpadł zza kulisy. - Chodź -pociągnął mnie za rękę.
-Nie, Niall. Ja nie umiem śpiewać - skarżyłam się.
Chłopak nachylił się i pocałował mnie, podnosząc z kanapy.
-Śpiewasz pięknie, no chodź - wyciągnął mnie na scenę.
Ustałam przed mikrofonem otoczona chłopcami.
-No to co nam zaśpiewasz? - Zayn mówił do swojego mikrofonu uśmiechając się do mnie szeroko.
-Co powiecie na taken? - zapytałam patrząc na publikę.
Wokół rozniósł się głośny pisk. Pierwsze nuty piosenki poleciały z ogromnych głośników. Na sali nastała głucha cisz, nikt się nie odzywał, wszyscy kołysali się w rytm muzyki. Zaczęłam śpiewać, wyjęłam mikrofon ze statywu i przeszłam do przodu, a chłopcy razem ze mną. Staliśmy w sześcioro na samym przodzie sceny. W refrenie chłopcy dołączyli się do mnie i razem dokończyliśmy utwór.

Hej :D
Ten rozdział wyszedł mi cholernie długi i chyba w miarę dobry.
Mam nadzieję, że wam się podoba :*
Wywalczyliście go więc proszę :D
Nie wiem czy z kolejnym rozdziałem wyrobię się w sobotę, ponieważ będę miała kilka zajęć :(
Liczę na wasze opinie, bo mam mieszane uczucie co do tego rozdziału ^^

Rozdział 33

noreply@blogger.com (Inna Inaczej) — Sat, 10 Aug 2013 04:08:00 +0000

Proszę o komentarze pod tym postem, ponieważ chce mniej więcej wiedzieć ile osób to czyta i czy opłaca mi się to jeszcze pisać :)

Emili

Poplotkowałam jeszcze trochę z dziewczynami i moje przyjaciółki pojechały, bądź zostały zawiezione, do domów. Ja też zaczęłam ziewać. Wstałam leniwie z łózka, wzięłam prowizoryczną piżamę i przebrałam się w nią. Z powrotem położyłam się w łóżku i nakryłam kołdrą, odwracając się plecami do ściany. Westchnęłam słysząc śmiechy chłopców na dole i włożyłam głowę pod poduszkę. Próbowałam zasnąć, ale na prawdę jest to ciężkie gdy piętro niżej pięciu idiotów prawdopodobnie dewastuje salon. Warknęłam i przekręciłam się na drugi bok. Wyciągnęłam rękę spod kołdry i chwyciłam telefon. Zegarek wskazywał północ. Lekko poddenerwowana zeszłam na dół.

-Zamknijcie się w końcu - warknęłam wchodząc do salonu.

Chłopcy spojrzeli na mnie zdezorientowani moją obecnością.

-Jest północ, nie macie jakiś koncertów, wywiadów, sesji czy czegoś tam? - zapytałam szeroko ziewając.

-O kurwa - Louis pacnął się w czoło.

-Już ta godzina?! - zadziwił się Harry.

-Przecież jutro musimy wstać o dziewiątej na sesje - Liam wyłączył telewizor. - Dzięki Emili - cmoknął mnie w policzek.

-Ja to robiłam dla siebie, ale nie ma za co - uśmiechnęłam się do niego.

-Em, moja koszulka! Szukałem jej - Zayn wymierzył we mnie groźne spojrzenie.

-To ten tego* - podrapałam się po plecach. - Dobranoc! - i już mnie nie było w tym pomieszczeniu.

-Emili! - słyszałam jak mój brat woła mnie, a chłopaki wybuchają śmiechem.

Weszłam do pokoju i zamknęłam za sobą drzwi. Słyszałam jak pozostali krzątają się po domu i po chwili trafiają do swoich pokoi. nagle poczułam rękę na swojej tali i aż podskoczyłam, a za sobą usłyszałam cichy chichot.

-O ile mi się zdaję, to twój pokój jest po przeciwnej stronie korytarza - przesunęłam się robiąc miejsce dla Niall'a.

-To źle ci się zdaję, skarbie - blondyn uśmiechnął się i pocałował mnie w kark, przytulając do swojej klatki.

-Chyba jednak dobrze - zarechotałam.

-Wyganiasz mnie? - odwrócił mnie przodem do siebie żeby zaprezentować minę zbitego szczeniaczka.

-Może - uśmiechnęłam się.

Chłopak oparł swoje czoło o moje i patrzył mi głęboko w oczy. Delikatny uśmiech wstąpił na jego twarz i namiętnie wpił się w moje wagi.

-No dobra, możesz zostać - zarechotałam.

-No ja myślę.

-Jutro musisz rano wstać, śpij - zganiłam go.

-Musimy, skarbie. Musimy, ty jedziesz z nami - pocałował mnie w nos.

-Po co? - jęknęłam.

-Louise potrzebuje twojej pomocy - cichy śmiech rozniósł się po pomieszczeniu.

-To tym bardziej śpimy - położyłam głowę na klatce piersiowej Niall'a i zamknęłam oczy.

Horan objął mnie ramieniem i mocniej przycisnął do swojego ciała. Wsłuchując się w bicie serca mojego chłopaka zasnęłam.

Niall

Mój budzik wyciągnął mnie z miłego snu. Jęknąłem, nie ważąc się ruszyć aby nie obudzić Emili. Wziąłem telefon i zauważyłem, że jest wpół do dziewiątej. Ponownie jęknąłem, a Em u mojego boku przeciągnęła się i leniwie otworzyła oczy.

-Cześć - mruknęła zaspanym i lekko zachrypniętym głosem.

-Hej, skarbie - pocałowałem ją w czoło.

Dziewczyna przeciągnęła się i podniosła do pozycji siedzącej.

-Idę pod prysznic - ziewnęła i zwlokła się z łóżka.

Przytaknąłem głową i mruknąłem na potwierdzenie. Po chwili słyszałem już lejącą się wodę.

-Niall, Emili! Wstawajcie! - krzyknął Liam z dołu.

-Już wstaliśmy! - odkrzyknąłem z nadzieją, że usłyszał.

Po chwili z łazienki wyszła Am. Miała na sobie jedynie ręcznik, a kropelki wody błyszczały w jej włosach.

-Możesz iść się myć - z rozmyśleń wyrwał mnie rozbawiony głos dziewczyny.

-Idę - mruknąłem.

Mijając ją dałem jej przelotnego buziaka w usta.

-Jesteś mokra - zaśmiałem się.

-No co ty? - zironizowała.

Znów się zaśmiałem i wszedłem do łazienki. Nawet nie zamykałem drzwi tylko od razu wskoczyłem pod strumień zimnej wody. Po porannej toalecie, powlokłem się do siebie do pokoju i ubrałem się. Nie musiałem jakoś specjalnie się szykować, bo i tak na sesje nas przebiorą. Wciągnąłem więc na siebie czarne dżinsy, biały bezrękawnik i bluzę od Emili. Leniwie zwlokłem się na dół i usiadłem w kuchni, czekając na resztę. Po chwili pojawili się chłopcy, brakowało tylko młodej.

-O Niall - zdziwił się Harry.

-Cześć - uśmiechnąłem się.

-Kto robi śniadanie? - rzeczowo zapytał Louis.

-Ja - do pomieszczenia wpadła radosna Em. - Hej wszystkim - pocałowała chłopców w policzki, a mnie w usta.

Od razu humor mi się poprawił.

-Co jemy? - zainteresował się Zayn.

-W menu mam naleśniki, kanapki albo jajecznicę - zaśmiała się dziewczyna.

-Naleśniki - krzyknęliśmy równo.

-Tak myślałam - zarechotała.

-A ty co taka zadowolona? - zapytał podejrzliwie Liam.

-Szczerze to nie wiem - podrzuciła naleśnika na patelni.

Po kilkunastu minutach na stole stał talerz zapełniony pysznie pachnącym śniadaniem, a obok słoik dżemu i nutelli. Zabraliśmy się za jedzenie, a gdy skończyliśmy Daddy ogłosił, że musimy jechać. Wszyscy wpakowaliśmy się do samochodu i pojechaliśmy do studia.

-Emili! - Louise ciepło przywitała siostrę Zayn'a obejmując ją rękoma w pasie.

-Tak, cześć Lou, u nas wszystko dobrze i też miło cię widzieć. Tak, dobrze spaliśmy, a ty? - wyrecytował Harry.

Wszyscy się zaśmiali i ruszyliśmy do wybierania stylizacji, makijażu i tego wszystkiego. Poszło szybko, bo bogu dzięki nie wciskali nas w jakieś garniaki albo coś w tym stylu. Wyglądaliśmy normalnie, jak na co dzień. Emili nas jeszcze uczesała i przystąpiliśmy do zdjęć.

Emili

Chłopcy wyglądali na prawdę świetnie. Niall miał na sobie zwykłe dżinsy, trzy kolorowy sweterek i swoje ukochane buty. Lou nałożył jasne spodnie, granatową bluzkę, czarną bluzę i białe trampki, oczywiście bez skarpetek. Liam też miał jasne dżinsy, bluzkę z czerwonymi rękawami, którą na prawdę lubił i białe trampki. Harry był w ciemnych rurkach, biało-granatowej bluzce, brązowych butach i jakimś cudem udało nam się wcisnąć go w szarą

marynarkę. Zayn był chyba ubrany najbardziej prosto z nich wszystkich. Ciemne spodnie, białe adidasy i tego samego koloru T-shirt. To było to w czym czuli się swobodnie i było to widać w zdjęciach. Wygłupiali się jak tylko mogli, a fotografowie próbowali ich uspokoić i jakoś ustawić. Ja razem z Louise stałyśmy z boku i cicho się z nich zaśmiewałyśmy. W końcu wyszło z tego kilka dobrych zdjęć. Zadowoleni chłopcy po kilku godzinnej sesji przebrali się w ciuchu, w których przyszli i zaczęliśmy zwijać się do domu.

-Dzięki za pomoc - Lou mnie przytuliła.

-Nie ma za co, polecam się na przyszłość - również objęłam ją ramionami.

Kobieta zaśmiała się i pożegnała się z chłopcami. Już po chwili pakowaliśmy się do samochodu.

-Co dzisiaj robimy? - zapytał Harry wygodnie rozkładając się na siedzeniu.

-Ja umówiłam się właśnie z James'em - oznajmiłam odpisując na sms.

-Ranisz - odezwał się Niall.

-Oj nie przesadzaj, to tylko kolega - pocałowałam go w policzek.

-Pff - Horan założył ręce na piersi i odwrócił się do mnie bokiem.

Zaśmiałam się pod nosem i splotłam nasze palce.

-Liam zatrzymasz się koło parku, proszę? - nachyliłam się żeby mieć twarz obok jego.

-Pewnie - uśmiechnął się.

-Dzięki.

Wróciłam na swoje miejsce. Za jakiś kwadrans samochód zatrzymał się przed wejściem, przez okno widziałam, że czeka już tam na mnie James.

-Dobra, będę wieczorem, pa - pomachałam im i wyszłam z samochodu.

-Czekaj - Niall wciągnął mnie z powrotem.

Wpił się w moje usta. Czułam jak uśmiecha się pod moimi wargami.

-Teraz możesz iść - zaśmiał się.

-Dzięki - posłałam mu wymowne spojrzenie i jeszcze raz się z nimi pożegnałam.

-Cześć Jamie - przytuliłam chłopaka.

-Hej młoda - objął mnie w pasie i delikatnie podniósł do góry. - Dzisiaj bez motoru? - widocznie ze mnie kpił.

-Chłopcy mnie podrzucili - usiadłam na ławce nieopodal.

-Pięciu szoferów? Brzmi nieźle - znów mnie wyśmiewał.

-W gruncie rzeczy to jeden - posłałam mu słodki uśmiech.

-Ten blondyn? - zapytał.

-Niall - poprawiłam go.

-Jak zwał tak zwał - dźgnął mnie łokciem.

-A spadaj, może co? - lekko go popchnęłam.

-A może nie, może co? - przedrzeźniał mnie.

-A może tak, może co?** - odwzajemniłam się tym samym.

-To bez sensu, wiesz? - zarechotałam.

-Wiem - zawtórowałam mu.

-Idziemy coś zjeść? - zapytał wstając z ławki.

-Jadłam naleśniki, ale mogę się napić kawy - również wstałam.

-To chodź - złapał mnie pod łokieć i pociągnął do kawiarni.

Zajęliśmy stolik obok dużego okna, które wychodziło na ulicę. Ludzie biegali w to i z powrotem, wiecznie gdzieś się śpiesząc. James właśnie wrócił z moim gorącym napojem i swoim obiado-śniadaniem. Rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym.

-Jak ci się układa z blondynem? - zapytał pijąc cole.

-Niall'em - poprawiłam go. - Dobrze, a ty masz kogoś na oku? - zapytałam.

-Nie chyba, na razie nie - wyszczerzył białe ząbki.

-Ty nie, ale tej kelnerce chyba się podobasz - zaśmiałam się, dyskretnie wskazując dziewczynę stojącą przy barze.

Chłopak od razu spojrzał w tamtą stronę i uśmiechnął się do blondyny, co ta niepewnie odwzajemniła.

-Ładna - skwitował.

-To ja was zostawię - zarechotałam wstając.

-Gdzie ty znów idziesz? - wstał razem ze mną.

-Ktoś musi zrobić obiad tej wygłodniałej piątce - wyjaśniłam.

-A sami sobie nie mogą zrobić? - zapytał.

-Wolę żeby kuchnia została cała - zaśmiałam się. - Muszę iść, pa - przytuliłam go i szybkim krokiem opuściłam lokal.

Złapałam taksówkę i już po chwili byłam w sklepie. Zapytałam taksówkarza czy może poczekać, na co ten się zgodził. Szybko wbiegłam do spożywczaka, po czym zrobiłam małe zakupy i już po kwadransie siedziałam w samochodzie. Po kolejnych piętnastu minutach byłam w domu.

-Jestem - krzyknęłam.

-Miałaś być wieczorem - zdziwił się Liam wychodząc z salonu i zabierając torbę z zakupami.

-Uświadomiłam sobie, że nie macie nic do jedzenia, więc wróciłam wcześniej i postanowiłam wam coś zrobić - uśmiechnęłam się.

-Kochana jesteś - z kanapy usłyszałam Harry'ego.

-Dzięki - zarechotałam i wzięłam się za przyrządzanie spaghetti.

-Co tak ładnie pachnie? - z góry zwlókł się Niall.

-Obiadek - wychyliłam się z kuchni.

-Miałaś być wieczorem - powtórzył to samo co Payne.

-Wiem, ale nie chciałam was zostawić głodnych - posłałam mu uśmiech.

-Kocham cię - z wielkim bananem na twarzy przytulił mnie i pocałował.

-Ja ciebie też - przytuliłam się do niego.

-To słodkie - do pomieszczenia wszedł Zayn. - Ale jestem głodny - usiadł przy stole.

-Już podaję - zaśmiałam się i pacnęłam go w czoło.

Ten tylko popatrzył na mnie spod byka i rozstawił talerze na stole.

-Dzisiaj nie będzie dziewczyn? - zapytałam.

-Nie, każda jest tam czymś zajęta - mruknął Lou, usadawiając się obok Zee.

-To po co ja robiłam podwójną porcję? - zapytałam bardziej siebie niż ich.

-Zapomniałaś, że mamy blondyna - zaśmiał się Harry, stając obok mnie i zaglądając do garnka. - Nic się nie zmarnuje.

-Weź idź mi stąd - odepchnęłam jego głowę od makaronu. - Ja nie chcę jeść twoich włosów - poczochrałam go.

Ten tylko się uśmiechnął i zajął kolejne miejsce. Rozłożyłam danie po talerzach i usiadłam między Niall'em, a Louis'em. Horan co chwilę biegał po dokładkę. W końcu po jego trzecim wstaniu od stołu, wzięłam garnek i na desce do krojenia postawiłam go na stole.

-Masz i jedz - zaśmiał się.

Po obiedzie chłopcy pozmywali, a Zayn wybrał się do Perrie, na próbę zespołu czy coś. Zostaliśmy więc w piątkę.

-Ej, chłopcy. Niedługo urodziny Malik'a, robimy coś? - zapytałam siadając na kanapie.

-No pewnie, ja mam nawet plan - pochwalił się Harold.

-Dawaj - ponaglałam go.

Po krótkim opracowaniu i poprawieniu kilku szczegółów, uznaliśmy, że to całkiem niezły pomysł. Postanowiliśmy wtajemniczyć jeszcze dziewczyny, ale to jeszcze nie teraz.

-Wyrobimy się? - zaniepokoił się Liam.

-Bez problemu - uśmiechnęłam się.

Wiem, że mieszam z tymi datami, ale dopiero niedawno uświadomiłam sobie, że piszę bez sensu, bo ominęłam urodziny naszego Mulata. Powiedzmy, że w Londynie nastał bardzo gorący styczeń :D

Dziękuję, że to wgl czytacie :*

*To ten tego - słowa mojej przyjaciółki, kiedy próbuje czegoś uniknąć albo się wykręca.

**A może nie, może co?

A może tak, może co? - przedrzeźnianie się mojej przyjaciółki z jej eks

Musiałam tego użyć, a że jestem miła to oznaczyłam, że to Twoje teksty Olka ;p

Rozdział 32

noreply@blogger.com (Inna Inaczej) — Tue, 06 Aug 2013 14:05:00 +0000

Emili
Zaparkowałam motor przed domem i podeszłam do drzwi. Pociągnęłam za klamkę, ale ku mojemu zdziwieniu były one zamknięte. Zdezorientowana wyjęłam klucze z tylnej kieszeni szortów i weszłam do domu. Widocznie chłopcy jeszcze nie skończyli wywiadu. Ciekawe kiedy wrócą. Jak na zawołanie mój telefon dał o sobie znać. Wzięłam go w rękę i zobaczyłam sms'a.

Od : Niall :*

Będziemy za około godzinę. Zrób coś do jedzenia kochanie, umieramy. Kocham Cię xoxoxo

No tak, bo o czym innym miał myśleć mój Horan jak nie o jedzeniu. Zaśmiałam się pod nosem i powędrowałam do kuchni. Wyjęłam potrzebne rzeczy i postanowiłam zrobić zapiekankę serową. Gdy ta stała w piekarniku i już prawie była gotowa, do domu wpadła dzicz.

-Cześć - Nialler obdarzył mnie soczystym buziakiem.

-My też tu jesteśmy - odchrząknęła Perrie.

-O proszę, nie spodziewałam się aż tylu ludzi - zaśmiałam się i przytuliłam dziewczyny. - Ciekawe czy starczy nam jedzenia.

-Jak twój chłopak zje normalną porcję to pewnie, że tak - swoje trzy grosze dorzucił Zayn.

W jego stronę powędrowało wściekłe spojrzenie blondyna.

-Ale ja jestem głodny - jęknął.

-Raz zjesz mniej niż zwykle, to nic ci się nie stanie - zaszydził Harry.

Kolejne groźne spojrzenie. Podeszłam do przygaszonego niebieskookiego.

-Potem wyrwiemy się na jakąś pizze - wyszeptałam mu do ucha, wspinając się na palce.

-Kochana jesteś - objął mnie rękoma w pasie i mocno przytulił.

-Jak dalej będziesz mnie tak obejmował to spali się nam zapiekanka - zaśmiałam się gdy staliśmy tak dłuższą chwilę.

Chłopak cmoknął mnie jeszcze w policzek i wypuścił. Podeszłam do piekarnika zaalarmowana pikaniem zegarka, który był w niego wmontowany. Nakładając rękawice ochronne wyciągnęłam ładnie pachnące danie i postawiłam na podkładce. Odwróciłam się, aby sięgnąć po sztućce i talerze.

-Won z łapami, zaraz dostaniesz - zaśmiałam się. - Harry, tak do ciebie mówię.

-Skąd wiedziałaś? - zapytał zdziwiony.

-Coś mi się zdaje, że nie tylko Niall jest tu taki żerczy - pominęłam jego pytanie.

Równo podzieliłam zapiekankę i usiedliśmy do stołu. Gdy zjedliśmy chłopcy zaproponowali, że pozmywają. Dość ochoczo przystałam na tę propozycję.

-Jak tam układa ci się z Nialler'em? - zapytała Danielle gdy zostałyśmy same.

-Teraz nie powiem ci za dużo, bo długo to my razem nie jesteśmy - uśmiechnęłam się delikatnie.

-Jaka tajemnicza - zarechotała Eleanor.

-Spadaj, co? - uderzyłam ją lekko w ramię.

Ze szturmu dalszych pytań wywabił mnie Niall.

-To idziemy? - zapytał.

Przebrał się, to było pierwsze co rzuciło mi się w oczy. Szorty w palemki zamienił na czarne dresy, a zamiast bezrękawnika miał niebieską bluzkę na krótki rękaw.

-A ty co? Na dworze gorąc, a ty się ubrałeś jakby było dziesięć stopni - zapytałam podchodząc do niego.

-Jest dwanaście słońce - zaśmiał się i objął mnie ramieniem.

-Ale przed chwilą było dziesięć więcej - spojrzałam na niego kompletnie zbita z tropu.

-No to już nie ma - uśmiechnął się do mnie. - Idź się przebrać, bo zmarzniesz - pocałował mnie w usta i delikatnie popchnął w stronę schodów.

-Jak się o ciebie martwi, to słodkie - dziewczyny zrobiły zbiorowe 'awww'.

Machnęłam na nie ręką i szybko wbiegłam na schody. Tym razem przebieranie zajęło mi trochę więcej czasu. Idę przecież na miasto ze sławnym Niall'em Horan'em, muszę jakoś wyglądać. Najpierw wygrzebałam ciuchy, potem umalowałam się, a na końcu wybrałam jakieś dodatki. Mam nadzieję, że mój głodomór nie czekał na mnie przesadnie długo i nie poszedł beze mnie. Zadowolona zeszłam na dół i z szafki w przedsionku wyciągnęłam buty. Nałożyłam je na nogi i zajrzałam do kuchni gdzie spodziewałam się znaleźć Niall'a. Jednak byli tam tylko Zayn i Harry.

-A ty gdzie się tak wystroiłaś? - zaśmiał się Hazz.

-Idę z Horan'em do pizzerii, ale on gdzieś przepadł - wyjaśniłam.

-Czeka na ciebie przed domem - Zee puścił mi oczko.

Uśmiechnęłam się do niego w podzięce i wyszłam z domu.

-Tu jesteś - podeszłam do niego.

Zmierzył mnie wzorkiem.

-Chyba moje dresy nie pasują do ciebie - objął mnie ramieniem.

-Przestań, jest ok - potargałam jego włosy. - Idziemy?

Chłopak tylko ochoczo kiwnął głową i przepuścił mnie w bramie. Mimo butów na dość wysokim obcasie, nadal byłam sporo niższa od blondyna. Uśmiechnęłam się sama do siebie i szłam obok Niall'a, który znał już pewnie wszystkie restauracje i knajpy w okolicy ale mimo to i tak trafiliśmy do pizzerii tuż za rogiem.

-Przychodzę tu dość często - rzucił otwierając mi drzwi.

-Warto wiedzieć - zaśmiałam się i zajęłam miejsce przy stoliku w rogu lokalu.

-Już widzę te nagłówki w jutrzejszej gazecie - wyszczerzyłam się.

-Mam nadzieję, że nie ma tu żadnych paparazzi - Niall nerwowo rozejrzał się wokół.

-A co wstydzisz się mnie? - zapytałam utrzymując już teraz lekko sztuczny uśmiech na twarzy.

-Nie - szybko zaprzeczył. - Po prostu nie chcę żeby te szuje łaziły za tobą i wymyślały jakieś bzdurne historie - tłumaczył się łapiąc mnie za dłoń.

-A nie pomyślałeś, że oni już to robią? - oburzyłam się. - Do cholery jestem siostrą Zayn'a. Helo - przypomniałam mu.

-Przepraszam, masz rację, ale na prawdę nie chcę, żeby wymyślali tę idiotyczne sensacje na nasz temat - usiadł po mojej stronie kanapy i objął mnie ramieniem.

-To może nie powinieneś siedzieć tak blisko, bo ktoś nam zrobi zdjęcie - tym razem ja się przesiadłam.

-Emili - jęknął blondyn.

-Nie, cicho - syknęłam przez zęby.

Kilkanaście sekund po mojej wypowiedzi do naszego stolika podeszła kelnerka z zamówioną pizza. Uprzejmie podziękowałam i wzięłam się za jedzenie.

-Em - Niall znów chciał podjąć tą bezsensowną konwersację.

-Oj, cicho już bądź. Rozumiem o co ci chodzi - delikatnie się uśmiechnęłam. - Nie ma o co się kłócić - wzięłam do ręki kawałek pizzy.

Widziałam jak blondyn uśmiecha się sam do siebie i także zaczyna jeść. Po kilku minutach zjadł już całą swoją porcję.

-Jak ty szybko jesz - zarechotałam.

Nadal było mi trochę przykro, bo wydawało mi się, że Niall na prawdę się mnie wstydzi, ale może faktycznie chodziło mu tylko o te historie, które wymyślały te pismaki. Chuj ci go tam wie, muszę porozmawiać z dziewczynami.

-Co powiesz na spacer po parku? - zapytał mój towarzysz wyrywając mnie z zamyśleń.

-A nie macie już dzisiaj żadnych wywiadów czy czegoś w tym stylu? - zapytałam patrząc na niego.

-Nie dzisiaj wolne, jutro jakiś wywiad, potem kilka koncertów w okolicy - wyjaśnił. - To jak? - zapytał ponownie.

-No dobra - wstałam z lekkim uśmiechem.

Niall zapłacił za nasze jedzenie i wyszliśmy z knajpy, wolnym krokiem kierując się do parku. Chodziliśmy uliczkami śmiejąc się i rozmawiając o wszystkim. nagle Horan złapał mnie za rękę i ściągnął z dróżki wyłożonej kostką.

-Gdzie ty mnie ciągniesz człowieku? - zapytałam.

-Znam tu takie fajne miejsce - uśmiechnął się tajemniczo.

Po woli drzewa wokół nas zaczęły się zagęszczać, ale my dalej brnęliśmy do przodu. Teraz teren podnosił się pod małym kątem, ale się podnosił.

-Nie dam już rady, gdzie my idziemy, no? - zaczęłam narzekać.

-Jeszcze kawałek, kochanie proszę - ciągnął mnie dalej.

Westchnęłam głośno i zrównałam się z chłopakiem. Ten zadowolony objął mnie ręką w pasie i pocałował w skroń.

-Już nie daleko - pocieszał mnie.

Po chwili rozchylił dwa krzaki zasłaniające cały widok i wyprowadził mnie na polankę. Była ona na wzniesieniu więc było widać kawałek miasta z góry. Tu było pięknie.

-Wow, jak ty to znalazłeś? - zapytałam kładąc się na trawie.

-Kiedyś mi się nudziło więc chodziłem po okolicy i jakimś cudem tu trafiłem - uśmiechnął się i położył się obok mnie. - Podoba ci się? - zapytał.

-Pewnie, tu jest cudownie - położyłam głowę na jego klatce piersiowej.

Chłopak zaśmiał się i objął mnie ramieniem.

-Ktoś jeszcze o tym wie? - zapytałam patrząc mu w oczy.

-Tylko my - złączył nasze wargi w namiętnym pocałunku.

-Czuję się zaszczycona - uśmiechnęłam się odrywając od blondyna.

-Powinnaś - potwierdził rozbawiony.

Cicho zarechotałam i mocniej wtuliłam się w jego bok. Głęboko odetchnęłam i wsłuchiwałam się w bicie serca blondynka

-Może już wracajmy, co? - zapytał Niall.

-A która godzina? - odparowałam pytaniem.

Chłopak uniósł biodra i wyjął telefon z kieszeni dresów.

-Dziewiętnasta - mruknął.

-No to faktycznie, chodźmy już - podniosłam się z nietęgą miną.

Po chwili Horan obejmował mnie ramieniem i schodziliśmy w dół pagórka. Potknęłam się o jakiś wystający konar i żeby nie ręka Nialler'a, leżałabym jak długa.

-Dzięki - uśmiechnęłam się.

Niebieskooki tylko odwzajemnił gest i pocałował mnie w czoło. Tym razem patrzyłam pod nogi i po około pół godziny znaleźliśmy się w domu.

-Długo was nie było - zauważył Liam.

-Bywa - uśmiechnęłam się.

-Horan, czekaliśmy na ciebie z FIFA - zaśmiał się Zayn.

-Już idę - chłopak pobiegł do telewizora i już po chwili siedział na dywanie i zawzięcie grał.

-Dziewczyny możemy pogadać? - zapytałam.

-Pewnie, chodź do ciebie do pokoju - Danielle się uśmiechnęła.

-Co jest? - zapytała El.

-Dzisiaj byłam z Niall'em w pizzerii i coś mnie niepokoi - mruknęłam siadając na łóżku obok dziewczyn.

-Nawijaj - uśmiechnęła się Perrie.

Opowiedziałam im wszystko co wydarzyło się w lokalu.

-Nie wiem co o tym myśleć, na prawdę wydaję mi się, że on się mnie wstydzi - wyrzuciłam z siebie.

-Moim zdaniem, chcę cię chronić. Mimo, że jesteś siostrą Zayn'a i wiesz co to plotki i te wymyślone bajki, ale on na prawdę boi się o ciebie - zaczęła Eleanor.

-Calder dobrze mówi. Niall martwi się, że możesz źle zareagować na te wszystkie historie, które pojawiały by się w gazecie, gdyby świat się o was dowiedział - dodała Danielle.

-Martwi się pewnie też o fanki zespołu, przecież wiesz jak my byłyśmy traktowane na początku, wiesz jakie nieciekawe komentarze były kierowane w naszą stronę - Pezza objęła mnie ramieniem.

-Dzięki, dziewczyny. Pomogłyście mi - przytuliłam je trzy.

-Polecamy się na przyszłość - zaśmiały się.

To znów ja xd
Wiem, że miałam przerwę w pisaniu, więc dodaję kolejny post i mam nadzieję, że to wam wynagrodzę :D
I mam jeszcze jeden problem xd pomożecie?Nie mam zielonego pojęcia jak połączyć imiona Niall i Emili...
Niall+Emili=?
Przyda mi się to do opowiadania, więc mam nadzieję, że pomożecie :P
Podoba się wam rozdział nr.32? ^^Pa.. Love ya <33
PS Pogubiłam się w datach w opowiadaniu :D Ja i mój talent xD Omijamy urodziny Zayn'a (12.01) czy nie? ^^ Pomóżcie :)

Rozdział 31

noreply@blogger.com (Inna Inaczej) — Sun, 04 Aug 2013 19:08:00 +0000

Emili
Wróciłam do stolika i usiadłam obok Niall'a. Blondyn jednak miał zaciętą minę i unikał mojego wzroku.
-Niall, co jest? - zapytałam łapiąc go za rękę.
-Flirtujesz z jakimś typem na środku parkietu i jeszcze pytasz co jest?! - odstawił kieliszek na blat i przedzierając się między ludźmi wyszedł z klubu.
Wstałam z kanapy z zamiarem pójścia za nim, ale Zayn przytrzymał mnie za łokieć.
-Za dużo wypił, poczekaj aż ochłonie i wytrzeźwieje - doradził mi.
Wywróciłam tylko oczyma i jak najszybciej dało się na szpilkach wybiegłam za chłopakiem. Zobaczyłam go siedzącego na krawężniku koło klubu. Głowę opierał na dłoniach i kiwał się delikatnie w przód i w tył.
-Niall? - podeszłam do niego.
-Czego? - warknął dość niemiłym głosem.
Spojrzałam w jego oczy, były one o odcień albo dwa ciemniejsze. Nie wiem tylko czy od złości, czy od alkoholu.
-Owszem James chciał mnie poderwać, ale powiedziałam mu, że mam ciebie i jestem szczęśliwa - wyjaśniłam, zanim zdążył mi przerwać.
Jego spojrzenie znacznie złagodniało.
-Przepraszam, nie dość, że upiłem się na Twoich oczach, to jeszcze odstawiam ci sceny zazdrości - błękitne tęczówki znów powędrowały na kostkę.
-Nie ma za co - usiadłam obok niego i chwyciłam jego dłoń.
-Po prostu niedawno odważyłem się zrobić ten pierwszy krok w twoją stronę i nie chcę cię tak szybko stracić - wyjaśnił nie podnosząc na mnie wzorku.
-Nie masz za co przepraszać, rozumiem cię - pocałowałam go w policzek.
Niall objął mnie ramieniem i zarzucił na mnie swoją bluzę, gdy zobaczył jak trzęsę się od powiewu wiatru.
-Wracamy do klubu czy do domu? - zapytałam opierając głowę o jego ramię.
-Może do domu, obejrzymy jakiś film albo coś - zaproponował.
-Jasne - wstałam i pociągnęłam go za sobą. - Zatrzymaj jakąś taksówkę, a ja dam znać Zayn'owi, że się już zwijamy.
Horan przytaknął głową i poszedł na parking. ja natomiast wyjęłam telefon z kieszeni i napisałam do brata. Po chwili siedziałam już w samochodzie obok lekko pijanego Nialler'a.
-To co oglądamy? - zapytał chłopak gdy tylko weszliśmy do domu.
-A mogę się najpierw przebrać? - zapytałam ze śmiechem. - Wybierz jakąś bajkę Disney'a.
Chłopak zaśmiał się, pocałował mnie w policzek i powędrował do szafki z płytami. Pokręciłam głową z politowaniem i poszłam do pokoju. Zdjęłam sukienkę a zamiast jej nałożyłam niebieskie dżinsy i białą koszulkę z napisami. Zeszłam na dół na bosaka, chłopak czekał już na mnie na sofie z popcornem, chusteczkami i kocem.
-Co żeś wybrał, że zakładasz, że będę płakała? - zapytałam siadając obok i nakrywając się kocem.
-Król lew - uśmiechnął się.
Sięgnęłam po pilot i odpaliłam film. No oczywiście, że płakałam jak zabito Mufase. Ktoś kto na tym nie płacze, nie ma prawa mówić, że ma uczucia. Wytarłam oczy chusteczką i pociągnęłam nosem, wyłączając telewizor. Podniosłam głowę i moje spojrzenie spotkało się z zaszklonym wzrokiem Niall'a.
-Płakałeś? - zdziwiłam się.
-Ty też - wytknął mi.
-Dobra, ja już nie dam rady, która godzina? - zapytałam szeroko ziewając.
-Czwarta - powiedział sprawdzając na telefonie.
-O Boże - jęknęłam. - Idę spać - poinformowałam go, wstając z kanapy.
-Zostawiasz mnie? - jęknął blondyn.
-Hmm.. - Udawałam, że się zastanawiam. - Tak w gruncie rzeczy to tak - zaśmiałam się i ruszyłam po schodach.
Weszłam do swojego pokoju, chwyciłam koszulkę w której spałam i weszłam do łazienki wziąć prysznic. Na wszelki wypadek zamknęłam drzwi, nie wiadomo do czego pijany Niall jest zdolny. Wyszłam po około 20 minutach. Związałam włosy w kucyk na karku i położyłam się na łóżku. Ciekawe o której wróci reszta. Zanim się zorientowałam zasnęłam.
Obudziłam się o dziewiątej w miarę wypoczęta, co mnie zadziwiło. Po cichu zeszłam na dół myśląc, że wszyscy śpią. Zaparzyłam sobie herbatę i usiadłam na wysokim stołku przy wysepce. Poczułam dłoń na moim biodrze i pisnęłam ze strachu. Za swoimi plecami usłyszałam dobrze znany mi śmiech.
-Aż taki straszny jestem? - zapytał Niall całując mnie w usta.
-A kacyk nie męczy - odpowiedziałam ironicznie.
-Pff - udawał obrażonego. - O to to lepiej zapytaj jego - wskazał głową Harry'ego schodzącego ze schodów.
-Cześć - zarechotałam na widok jego zbolałej miny.
-Dwa tony ciszej proszę - burknął.
Horan nie wytrzymał i wybuchnął gromkim śmiechem za co dostało mu się po głowie.
-Trzymaj - podałam Styles'owi tabletki i wodę.
-Dzięki - uśmiechnął się i dał mi buziaka w czoło.
Nie musieliśmy długo czekać na resztę, tylko Liam był trzeźwy, reszta ledwo funkcjonowała.
-Oj biedactwa - znów zaczął się śmiać Niall.
-Milcz Irlandczyku - skarcił go Zayn.
-Było tyle nie chlać - odparł Nialler, a już po chwili uciekał przed zdenerwowanym i skacowanym Malik'iem.
-Mam pomysł - wpadł do kuchni lekko zdyszany.
-Jaki? - zapytałam.
-Chodźcie do basenu, może to wam pomoże - zaproponował.
Po chwili sam, nawet się nie przebierając wskoczył do basenu rozbryzgując wodę. Zarechotałam i zrobiłam to samo, ciągnąc za sobą chłopaków. Kąpaliśmy się w basenie, gdy do drzwi zadzwonił dzwonek. Wszyscy odruchowo spojrzeli na mnie. Wyszłam z basenu i cała mokra w samej bieliźnie poszłam do drzwi. Mijając salon zabrałam bluzkę, któregoś z chłopaków. Poszłam do drzwi i otworzyłam je. Nie mogłam uwierzyć w to, że widzę tam jego.
-Cześć - uśmiechnął się, mierząc mnie wzrokiem.
-Skąd wiesz gdzie mieszkam? - zdziwiłam się.
-Na prawdę myślisz, że ciężko jest znaleźć siedzibę One Direction? - podniósł brew patrząc na mnie.
-Emili, kto to? - za moimi plecami pojawił się nie kto inny jak Niall.
-Cześć, jestem James - podał rękę mojemu chłopakowi.
Horan nie chętnie ale podał mu swoją i również się przedstawił.
-Co byś od nas chciał? - zapytał Niall, nie bardzo zadowolony z wizyty mojego 'adoratora' z klubu.

Niall
-Chciałem zaprosić Em na spacer, ale widzę, że chyba macie inne plany więc wpadnę kiedy indziej - uśmiechnął się do mojej dziewczyny.
Trafne spostrzeżenie idioto, chyba pierwsze odkąd się tu przywlokłeś. Nie zważając na to, że Emili jest mokra przytulił ja, powiedział coś na ucho i wcisnął w rękę kartkę.
-Na razie - machnął mi ręką.
Skinąłem głową i zatrzasnąłem drzwi.
-Co ci dał? - próbowałem być spokojny.
-Numer telefonu, chciał żebym napisała kiedy będę mogła z nim wyjść - odparła kładąc karteczkę na kuchennym stole.
-I co? - próbowałem wyciągnąć z niej jakieś informacje.
-Pokąpiemy się jeszcze trochę, przebiorę się i pójdę z nim na spacer - wzruszyła ramionami.
Zrobiłem minę zbitego psa, za co dostałem słodkiego buziaka. Mimo woli uśmiechnąłem się i łapiąc ją w pasie wskoczyłem do basenu. Dziewczyna zaczęła piszczeć i śmiać się. Bawiliśmy się jak małe dzieci, chlapiąc się wodą i podtapiając. Mieliśmy przy tym niezły ubaw. Wpłynąłem pod wodę i niespodziewanie wciągnąłem pod nią Emili. Najpierw lekko uderzyła mnie w czoło a potem uśmiechnęła się. Przyciągnąłem ją do siebie i pocałowałem.
-Utopiliście się? - ktoś nad wodą zadał nam retoryczne pytanie.
-Chciałbyś - Emili wyskoczyła z wody i wskoczyła na barana jak się okazało Louis'owi.
-Nie chciałbym, bo nie miał by kto nam robić śniadań, obiadów, kolacji i tym podobnych - zaśmiał się skacząc w wodzie z dziewczyną na plecach.
Czarnulka uderzała go rękoma w ramiona, ale on ścisło trzymał ja za uda i biegał po całym basenie. W końcu wyszedł z wody, ustał na brzegu i skoczył na plecy ze zdezorientowaną dziewczyną. Wszyscy zaczęli się śmiać gdy rozwścieczona Em zaczęła się ciągać z Lou.
-Dobra starczy, nie dam już rady - dziewczyna wyszła i usiadła na brzegu, wyciskając włosy z wody. Skanowałem wzrokiem jej idealne ciało okryte jedynie bielizną. Nagle ktoś się na mnie rzucił i wciągnął pod wodę.
-To nadal moja siostra - zarechotał Zee obok mojego ucha, gdy się wynurzyliśmy.
-Wiem, przecież - puściłem mu oczko i podpłynąłem do Em. - A ty gdzie się wybierasz? - zapytałem siadając obok.
-Idę się wysuszyć i idę na ten spacer z James'em, wy chyba też powinniście zbierać się na wywiad - pocałowała mnie w policzek i pobiegła do domu.
-Ona ma rację - poparł ją Li. - Zbieramy się.

Emili
Okręcona ręcznikiem zastanawiałam się co na siebie ubrać. Ustaliłam z brunetem, że spotkamy się w parku. Dzisiaj było dość ciepło, wyciągnęłam więc krótkie czerwone spodenki i czarną bokserkę. Dobrałam do tego bieliznę i poszłam do łazienki się przebrać. Zrobiłam delikatny makijaż, rozczesałam włosy i zeszłam do chłopców.
-Kiedy macie ten wywiad? - zapytałam nakładając trampki.
-Za godzinę, a ty już idziesz?
-Jak widać - pomachałam im i pobiegłam do garażu.
Wcisnęłam na głowę kask, na siebie założyłam kurtkę i wsiadłam na motor. Wyjechałam z podwórka i skierowałam się do parku. Wjechałam w jego uliczki i wolnym tempem toczyłam się w umówione miejsce. Kilku chłopaków siedzących na ławce zagwizdało na mój widok, pomachałam im i zatrzymałam się kawałem dalej. Postawiłam motor na stopkach, kask na nim, a kurtkę powiesiłam na kierownicy. Podeszłam do chłopaka czekającego na mnie oparty plecami o fontannę.
-Musiałaś się pochwalić no nie? - zaśmiał się.
-Nie chciałam się spóźnić - lekko uderzyłam go w ramię.
-Tak jasne - ironizował. - Patrz jak Ci wszyscy faceci się na ciebie patrzą - wskazał chłopaków, którzy wcześniej na mnie gwizdali.
-To na mnie a nie na motor, więc wiesz - poruszyłam zabawnie brwiami.
-Skromnaś - zarechotał.
-Bo to ja - zawtórowałam mu.
-Będziemy tu tak stać, czy idziemy na jakąś kawę? - zapytał chłopak.
-Ja posiedzę na ławce, o tam - wskazałam palcem. - A ty przyniesiesz mi coś do picia? - zapytałam robiąc minę kota ze Shrek'a.
-No dobra, niech ci będzie - spuścił głowę i powłócząc nogami poszedł do kawiarni obok.
Po chwili dostałam gorący napój do ręki i siedziałam z chłopakiem jeszcze około godziny, śmiejąc się i rozmawiając. W końcu postanowiłam wrócić do domu, widząc na telefonie czternastą. Siedziałam z nim około trzy godziny. Pożegnałam się z chłopakiem i odjechałam.

Cześć xd
Przepraszam was, że ostatnio nic nie dodałam :c
POJAWIŁA SIĘ NOWA POSTAĆ W ZAKŁADCE 'BOHATEROWIE'. JEST TO JAMES.
Będzie on występował dość często w kolejnych rozdziałach i zagra ważną rolę dla Emili, więc pomyślałam, że go dodam.
Mam nadzieję, że się podoba :D
Pa <3

Rozdział 30

noreply@blogger.com (Inna Inaczej) — Sat, 20 Jul 2013 17:08:00 +0000

Emili
Patrzyłam się jak zaczarowana na Niall'a.
-Tak wiem jest beznadziejna - chłopak odstawił gitarę obok łóżka i spuścił głowę.
Nie mogłam już znieść tej jego miny. Podniosłam jego głowę za podbródek i wpiłam się w jego usta.
-To było genialne - uśmiechnęłam się i mocno go objęłam.
-Na prawdę? - zdziwił się.
-Dla mnie możesz śpiewać cokolwiek, wystarczy że słyszę twój głos - kolejny uśmiech powędrował w jego stronę.
-Jesteś słodka - delikatnie cmoknął mnie w policzek.
-Spać! - do pokoju wpadł Louis.
-Weź wyjdź człowieku - Horan rzucił w niego poduszką.
-Zayn kazał przekazać, że śpicie oddzielnie bo on nie chce być wujkiem - po chwili obok Lou stał Harry.
-Won mi z mojego pokoju, zboki - warknęłam śmiejąc się.
-Od razu zboki - Hazza popatrzył na mnie spod grzywki obejmując Tomlinson'a ramieniem w pasie i prowadząc do pokoju.
Zaśmiałam się i wstałam z łóżka.
-Gdzie mi uciekasz? - Niall zrobił obrażoną minę.
-Idę się przebrać, już prawie dwudziesta trzecia.
Po chwili wróciłam do pokoju w za dużej koszulce, oczywiście była ona ukradziona z szafy mojego brata.
-Ej, Malik przedwczoraj szukał tej koszulki - zaśmiał się Nialler.
-To raczej już jej nie znajdzie - w bananem na ustach wpakowałam się do łóżka i nakryłam kołdrą na samą głowę.
Po chwili poczułam rękę czule obejmującą mnie w talii. Wyszczerzyłam się jeszcze bardziej i wtuliłam w jego nagi tors.
-Dobranoc, skarbie - musnął moją skroń swoimi wargami.
-Dobranoc - wymruczałam i już po chwili spałam w ramionach chłopaka.

Niall
Obudziłem się rano i ku mojemu zdziwieniu zauważyłem, że obok mnie nie śpi Emili. Wyszedłem z łóżka, naciągnąłem na siebie dresy i bluzkę na ramiączka po czym zszedłem na dół, prowadzony zapachem naleśników.
-O przyszedł nasz śpioch - zarechotał Liam.
-Bardzo zabawne - machnąłem na niego ręką - Cześć skarbie - podszedłem do Em i złożyłem na jej ustach pocałunek, czułem jak uśmiecha się pod moimi wargami.
-Hej - mruknęła gdy się od siebie oderwaliśmy.
Usiadłem przy stole między Louis'em a Zayn'em i wpatrywałem się w talerz w oczekiwaniu na jedzenie.
-Wyglądasz jak idiota z tym bananem na ryju - zaśmiał się Malik.
Dopiero gdy usłyszałem te słowa to zdałem sobie sprawę, że się uśmiecham nawet tego nie kontrolując.
-Dzięki - dźgnąłem go w żebra.
-Nie mogę przeżyć, że będziemy rodziną - Zee pokręcił głową z niedowierzaniem. - Emily, nie mogłaś wybrać kogoś innego?! Chociażby Harry'ego.
-Kocham Hazza'e jak brata, a z Niall'em to co innego - usłyszałem głos Em tuż obok swojego ucha.
-Nie strasz mnie - zaśmiałem się do dziewczyny.
-Ja ci jedzenie niosę, a ty mnie tu oskarżasz - lekko uderzyła mnie w ramię.
-Dobra, dobra - zabrałem talerz na który położyła naleśnika i zabrałem się za jedzenie. - Wracaj do garów kobieto - zarechotałem i popchnąłem ją delikatnie w stronę kuchenki.
Młoda warknęła na mnie pod nosem i oddaliła się niby przypadkiem zaczepiając o moje krzesło. Pokręciłem głową z politowaniem, ale zanim zdążyłem się odezwać do pomieszczenia wtargnął Harry ze świetnym pomysłem.
-Dzisiaj ostatni dzień wolnego, potem znów koncerty, trasy i tym podobne chodźmy na imprezę - zaproponował.
-Ja jestem za - powiedział Zayn.
Chwilę po nim przyłączył się też Louis i Liam, potem Danielle, Perrie i Eleanor, a na końcu Emili i ja.
-To o osiemnastej zbiórka w holu - zarządził Styles i usiadł do stołu.
-Am zostaw tę patelnię idziemy na zakupy - Pez zawzięcie odciągała ją od kuchenki.
-Ale ja mam ubrania - narzekała rzucając nam błagalne spojrzenia.
-Idziemy młoda panno, nie ma dyskusji - Dan tupnęła nogą jak mała dziewczynka.
-No dobra idę. Tylko się przebiorę - spojrzała na swoje ubrudzone szare dresy.
-Masz pięć minut - zarządziła Eleanor.

Emili
Znudzona weszłam do swojego pokoju, zrzuciłam z siebie dresy, zostawiając niebieską bokserkę. Wsunęłam na tyłek czarne rurki, wzięłam w rękę kremową bejsbolówkę i z trampkami w rękach zbiegłam na dół.
-Faktycznie szybko ci poszło - zdziwiła się Perrie.
-Nie mam po co się stroić skoro i tak będziecie mnie zmuszały do przymierzenia co najmniej dwudziestu sukienek - wywróciłam oczyma.
-Nie narzekaj - zaśmiały się dziewczyny i objąwszy mnie ramionami wyszłyśmy z domu.
Dziewczyny ciągały mnie od sklepu do sklepu i tylko ja byłam z pustymi rękami.
-No dobra ostatni sklep, jak tu nic nie kupisz to wygrzebiemy coś z twojej szafy - rzuciła Danielle.
Pokiwałam twierdząco głową i weszłam do sklepu.

Każda z nas poszła w inną stronę aby znaleźć coś co do mnie pasuje. Rozejrzałam się za czymś konkretnym i chyba w końcu wypatrzyłam to o co mi chodziło. Czarna kiecka z baskinką, bez ramiączek z ćwiekami przy dekolcie. O to mi właśnie chodziło. Wzięłam sukienkę z wieszaka i powędrowałam do przymierzalni. Nałożyłam ja na siebie po czym wychyliłam głowę zza kotary, która mnie zasłaniała i zawołałam dziewczyny.
-Masz coś - zapytała zainteresowana Dan.
Z uśmiechem wyszłam z przymierzalni i okręciłam się wokół swojej osi.
-Co powiecie? - zapytałam.
-Wow - rzuciła El.
-Wyglądasz bosko, chłopaki w klubie popadają na twój widok.
-Ja jestem zajęta - zarechotałam.
-No i co, ale jak cię zobaczą to nie dasz rady się odgonić - zaśmiała się Perrie.
-Tylko nie wiem jakie buty założyć - zastanawiałam się gdy kupiłam już sukienkę.
-Miałam gdzieś czerwone szpilki na platformie, powinny być idealne - podrzuciła Danielle.
-Na prawdę mi je pożyczysz? - objęłam ją w pasie.
-Pewnie - zaśmiała się.
-A wy co tam kupiłyście, bo nawet nie widziałam? - zapytałam.
-Która godzina? - Pezza zlekceważyła moje pytanie.
-Szesnasta - odparłam zerkając na komórkę.
-To wracamy się szykować.
Żwawym krokiem weszłyśmy do domu, chłopaki siedzieli przed telewizorem i grali w fife, przerażająco przy tym wrzeszcząc.
-Jesteśmy! - jakimś cudem Eleanor udało się ich przekrzyczeć i poinformować o naszym powrocie.
Zayn podniósł kciuk w górę na znak, że słyszeli i już możemy sobie iść. Powędrowaliśmy na górę do mojego pokoju. Dziewczyny rozłożyły kosmetyki na środku i make-up'em zajęła się Dan

natomiast fryzurami Perrie. Następnie ubrałyśmy się w sukienki. Elanor miała białą koronkę z czarnymi szpilkami, Danielle miała obcisłą, różową, również z takimi butami, a Pez czarną z koronki i kremowe szpilki. Wyglądały na prawdę ślicznie, wydawało się, że ja przy nich jestem szarą myszką.
-Dobra idziemy, trzeba zobaczyć czy chłopcy są gotowi.
Zeszliśmy na dół i o dziwo chłopaki czekali już na nas, nerwowo stąpając z nogi na nogę. Byli ubrani prawie jak codziennie, ale była w nich jakiś luz i mocne perfumy pięciu chłopaków mieszające się ze sobą. Z gracją zeszłyśmy ze schodów postukując szpilkami.
-To co idziemy? - zapytałam stając przed Niall'em.
Chłopak chyba chwilowo stracił głos bo ocknął się dopiero po dłuższej chwili.
-Wyglądasz zajebiście - mruknął mi do ucha przytulając mnie.
-Dzięki, ty też w miarę - spłonęłam rumieńcem.
Horan chwycił mnie za rękę i wyszliśmy z domu.
-Jak nie chcecie się ujawniać to lepiej puść jej dłoń - upomniał Horan'a Liam.
Z niezadowoleniem ale jednak postanowiliśmy rozłączyć nasze dłonie. Nie dłużej niż po piętnastu minutach dotarliśmy do klubu. Próbując nie zgubić się w tłumie, złapałam za rękę Danielle. Powędrowaliśmy do miejsca dla V.I.P'ów. Rozsiedliśmy się na kanapach i Zayn zawołał kelnera. Zamówił kolejkę. Po chwili dostaliśmy nasze kieliszki i wychyliliśmy je. Po dwóch następnych dziewczyny powyciągały do tańca chłopaków, przez co przy stoliku zostałam tylko ja, Niall i Harry.
-Idę wyrywać dupy - uśmiechnął się Styles i już po chwili widzieliśmy jak tańczył z jakąś blondynką.
-Jaki świr. Musi w końcu znaleźć sobie dziewczynę - oparłam głowę na dłoni.
-Może kiedyś, na razie musi się wyszumieć - Horan posłał mi uśmiech. - Idziemy zatańczyć? - zapytał.
-Jak ci się chce to możemy - wstałam i chwyciłam jego dłoń.
Przeciskając się między spoconymi ciałami, znaleźliśmy kawałek wolnego parkietu.
-Odbijany? - usłyszałam głos brata obok nas.
Nialler przytaknął głową i po chwili tańczyłam już z Zayn'em.
-Jak się bawisz? - zapytał.
-Dobrze, a ty?
-Zajebiście - zaśmiał się i obrócił mnie kilka razy.
-Chcesz żebym zwymiotowała? - udawałam wściekłą, ale mimo wszystko się uśmiechałam.
-Skądże - również się uśmiechnął.
Przetańczyliśmy jeszcze kilka piosenek, po czym zmęczona opadłam na kanapę obok Niall'a. Ten uśmiechnął się i objął mnie ręką w pasie przysuwając jeszcze bliżej siebie. Na prawdę fajne było, że nikt nam nie przeszkadzał. Fanki na pewno nas widziały, ale nie chciały zakłócać naszej prywatności.
-Zatańczysz? - obok mnie pojawił się jakiś brunet.
-Jasne - złapałam jego dłoń i wstałam.
Obejrzałam się za siebie i zauważyłam Horan'a podejrzliwie patrzącego na mojego partnera. Pokręciłam głową z politowaniem i zaczęłam tańczyć z chłopakiem. Wirowałam wśród ciał setek nastolatków za każdym razem wracając do nieznanego mi bruneta.
-Dziękuję za taniec - puścił moją dłoń i nisko się schylił.
-Ja też dziękuję, na prawdę świetnie tańczysz - pochwaliłam go.
-Ale to ty przyciągasz więcej spojrzeń - odbił piłeczkę.
-Dobra, dobra. Nie flirtuj - uderzyłam go lekko w ramię.
-Jeszcze potem cię znajdę i zatańczymy - pocałował zewnętrzną stronę mojej dłoni.
-Zobaczymy - uśmiechnęłam się i odwróciłam na pięcie.
Wróciłam z powrotem i zajęłam to miejsce, które wcześniej.
-Kto to był? - zapytał Zayn.
-Nie mam pojęcia - wzruszyłam ramionami.
-Mówiłam, że się nie ogonisz - zaśmiała się Perrie.
-To tylko jeden chłopak.
-Jesteś pewna? - zdążyła szepnąć zanim ponownie poproszono mnie od tańca.
Tym razem był to wysoki blondyn. Przetańczyłam z nim kilka piosenek i zmęczona padłam na kanapę.
-Nie dam rady więcej - uśmiechnęłam się i oparłam głowę na ramieniu mojego chłopaka.
-Chcesz jakiegoś drinka? - zapytał.
-Cola wystarczy - po chwili kelnerka przyniosła moje zamówienie.
Uśmiechnęłam się do niej z wdzięcznością i sączyłam napój.
-Chyba będziesz musiała - zaśmiała się Danielle.
Po chwili nawet nie pytając jakiś chłopak odciągnął mnie os stolika.
-Mówiłem, że cię znajdę - zaśmiał się.
-O, nie sądziłam, że tak szybko - uśmiechnęłam się.
-Nie znasz moich możliwości.
-Imienia też nie - dałam się obrócić.
-James - kolejny obrót. - A twoje?
-Emili.
-Śliczne, jak ty - popatrzył mi w oczy.
-Dzięki - policzki zrobiły mi się lekko różowe.
Po chwili nie czułam tylko ciepła, ale również kciuk James'a, którym chłopak zgarnął włosy i założył je za ucho. Delikatnie lecz pewnie się od niego odsunęłam, wiedząc że zaraz przyjdzie tu Niall.
-Co się stało? - zapytał zdziwiony brunet.
-Mam chłopaka - odparłam rzeczowym tonem.
-Ou. To zmienia postać rzeczy, to ten blondyn prawda? - zadał kolejne pytanie.
-Skąd wiedziałeś? - zdziwiłam się.
-Szczęściarz z niego.
-Nie odpowiedziałeś na pytanie - przekręciłam głowę w bok.
-Czuję jak jego nienawistne spojrzenie wypala mi dziurę w plecach - zarechotał
Wyjrzałam zza jego ramienia.
-Faktycznie - uśmiechnęłam się. - dzięki za taniec, wracam do niego, bo zaraz sam tu przyjdzie - poklepałam chłopaka po ramieniu.
-Spotkamy się jeszcze kiedyś? - zapytał gdy odchodziłam.
-Może - pomachałam mu i wolnym krokiem szłam w stronę stolika.

Cześć xd
No i mamy okrągłą 30 ^^
Nie wiedziałam, że dojdę aż tak daleko. Myślałam, że rzucę ten blog po 10 rozdziałach, bo nie będę miała na niego pomysłu, ale się kręci :3
Mam nadzieję, że się podoba, pa ;*

Rozdział 29

noreply@blogger.com (Inna Inaczej) — Fri, 12 Jul 2013 16:29:00 +0000

Niall
-Dobra won, idę spać - ręką wskazałem drzwi dwójce przyjaciół.
-No wiesz co?! - oburzył się Zayn stając w drzwiach pomieszczenia.
-Przed chwilą wstałeś - zauważył Liam.
-Ale się nie wyspałem - uśmiechnąłem się, pośpieszając ich ruchem ręki.
Malik pokręcił głową z dezaprobatą i wyszedł machając na pożegnanie. Zaraz po nim ten gest powtórzył Li i obaj wyszli zamykając za sobą drzwi. Z uśmiechem na twarzy położyłem się z powrotem do łóżka. Zacząłem rozmyślać o tym co powiedział Paym i doszedłem do wniosku, że miał cholerną rację. Muszę zawalczyć o tą dziewczynę, bo ona może być tą jedyną. Zamknąłem oczy i położyłem dłoń pod głowę próbując zasnąć gdy drzwi się otworzyły i ktoś wszedł do środka. Wziąłem głęboki wdech i odwróciłem się przodem do wejścia. Zobaczyłem tam lekarza w białym kitlu z teczką pod ręką.
-Dzień dobry panie Horan - uśmiechnął się do mnie.
-Dzień dobry panie doktorze - kiwnąłem głową.
-Mam dla pana informacje - rozłożył papiery na brzegu szpitalnego łóżka.
-Dobre czy złe? -próbowałem wyłapać coś z kartek.
-To już pan sam osądzi - puścił mi oczko.
Kiwnąłem głową i czekałem co ma mi do powiedzenia.

Emili
Siedziałam na kanapie w słodkiej piżamie w kaczuszki, oglądałam telewizję i jadłam suche płatki,które powinnam spożywać z mlekiem. Nagle obok mnie pojawiła się czwórka chłopaków wyjadając mój smakołyk.
-No won z łapami, nasypcie sobie - próbowałam schować przed nimi miskę.
-Oj, no weź - Harry był chyba na prawdę głodny.
-W szafce jest cały karton - fuknęłam w jego stronę.
-Będziesz coś chciała - obraził się.
-Zobaczymy kto prędzej do kogo przyjdzie - zarechotałam.
Styles popatrzył na mnie spod grzywki po czym zarzucił lokami odwracając się na pięcie. Zaśmiałam się razem z chłopakami i próbowałam unikać trzech hien pozostałych na sofie obok mnie. W końcu zdenerwowana wstałam z wygodnego miejsca i poszłam do swojego pokoju. Zamknęłam się na klucz i podeszłam do szafy. Usłyszałam jak samochód odjeżdża z podjazdu, pewnie pojechali do sklepu. Z mahoniowego mebla wyjęłam szerokie, czarne dresy w których lubiłam chodzić przy domu i czerwoną bokserkę. Z szuflady obok wyjęłam bieliznę i poszłam do łazienki. Wzięłam długi, odprężający prysznic, a w między czasie pojazd któregoś z chłopców wrócił na swoje miejsce. Wytarłam dokładnie swoje ciało, wtarłam balsam, poczekałam aż się w chłonie i zanim to się stało umyłam zęby. Ubrałam się i opuściłam pomieszczenie wchodząc do swojego pokoju. Usiadłam na łóżku kończąc płatki. Wstałam, wrzuciłam telefon do kieszeni i poszłam na dół z zamiarem dosypania sobie przysmaku. Weszłam do przestronnego pomieszczenia i ustałam na palcach aby dosięgnąć kartonu z najwyższej półki.
-Daj pomogę - ktoś za mną zaśmiał się i po chwili poczułam czyjeś mięśnie brzucha.
-Dzięki - odwróciłam się przodem i zamarłam. - Niall!
Wydarłam się i zarzuciłam ręce na jego szyję. Chłopak ponownie się zaśmiał i zakręcił mną w kółko.
-Czemu nie powiedziałeś, że dzisiaj wychodzisz? - zapytałam gdy postawił mnie na ziemię.
-Chciałem ci zrobić niespodziankę - nie zdejmował rąk z moich bioder.
-No to ci się udało - objęłam go rękami w pasie i mocno przytuliłam opierając głowę o jego klatkę.
-Widziałaś mnie wczoraj, aż tak tęskniłaś? - poczułam jak jego klatka wibruje.
Przytaknęłam głową i uśmiechnęłam się sama do siebie.
-To słodkie - dał mi buziaka w policzek i wyswobodził się z moich ramion sięgając po płatki. Wsypał je do mojej miski i zadowolony rozsiadł się przed telewizorem zajadając się czekoladowymi kulkami.
-Gdzie reszta? - zapytałam zabierając mu naczynie.
-Liam z Danielle, Louis z El, a Zayn z Harry'm pojechali do jakiegoś sklepu czy coś - oburzony spojrzał na moje dłonie. - Oddawaj moje jedzenie.
-Nieprawda - zaprzeczyłam. - To moje - schowałam ręce za siebie.
Horan popatrzył na mnie z miną zbitego psa i próbował mi odebrać płatki. Wstałam jednak z kanapy i uciekłam do kuchni. Nialler wszedł pewnym krokiem i złowieszczo się uśmiechnął.
-Oddaj - ustał przede mną, ręką próbując wyrwać mi miskę.
-Nie - zaśmiałam się gdy odsunął mnie od blatu.
-Tak - dalej próbował zabrać mi jedzenie.
-Nie - odsunęłam ręce jeszcze bardziej za siebie.
-To użyjemy innych metod - tajemniczy uśmiech wpłynął na jego twarz.
Niespodziewanie złączył nasze usta. Jego ręce zacisnęły się na moich biodrach. Miska wysunęła mi się z rąk i z głośnym trzaskiem rozbiła się o podłogę. W moim brzuchu rozgorzało stado motyli, a ręce mimowolnie wplotły się w blond włosy Niall'a przyciągając go jeszcze bliżej siebie. Dopiero gdy chłopak odsunął się ode mnie przypomniało mi się, że powinnam oddychać. Złapałam głęboki wdech i wyplątałam palce z kosmyków Nialler'a. Na policzki mimowolnie wstąpił uśmiech gdy Horan podniósł moją głowę za podbródek i patrzył mi w oczy.
-Rozsypałaś płatki - oburzył się.
-Na prawdę to jest teraz dla ciebie najważniejsze? - zaśmiałam się.
-Nie, właściwie to nie - ponownie złączył nasze usta, znajdując między moimi wargami wolne miejsce i włączając do tego pocałunku nasze języki.
Gdy odsuwaliśmy się od siebie delikatnie pociągnął zębami moją dolną wargę.
-To co jest dla ciebie najważniejsze skoro nie jedzenie? - ledwo łapałam oddech.
-Ty - moje policzki zalały się szkarłatnym rumieńcem i spuściłam wzrok mając nadzieję, że Niall nie zauważył. - Ślicznie się rumienisz - wyszeptał nachylając się do mojego ucha.
Cholera zauważył. Czerwień na moich policzkach nabrała intensywności. Chłopak zaśmiał się i pocałował mnie w czoło.
-No Emily, możesz być dumna, jesteś ważniejsza niż jedzenie - zaśmiał się Zayn wchodząc do pomieszczenia.
-Od kiedy wy tu jesteście? - zapytałam zdziwiona.
-Tak jakoś od momentu gdy zaczęliście się ganiać z tą miską z płatkami - zaśmiała się Danielle.
-Nie słyszałem jak przyjechaliście - oburzył się Niall.
-No cóż. Byliście zbyt zajęci sobą - zarechotał Harry.
-A w zęby to chcesz? - byłam wściekła, ale się uśmiechałam.
-Nie - wypiął mi język.
-A może jednak - zapytał Horan przytulając moje plecy do swojego brzucha.
-Słodko razem wyglądacie - powiedziała Eleanor.
-To chyba dobrze nie? - wyszczerzył się N.
-Pewnie, że tak. No to jeszcze tylko ja jestem samotny - oburzył się Hazza.
-A kto powiedział, że ja z nim jestem? - zrobiłam wielkie oczy.
Nialler zamarł za moimi plecami, a kilka zdziwionych spojrzeń powędrowało w moją stronę. Cisza panowała w pomieszczeniu, gdy w końcu wybuchnęłam śmiechem.
-Ale mieliście miny - złapałam się za brzuch i nie mogłam powstrzymać od śmiechu.
-A tak nawiązując do was, Niall coś dla ciebie ma - Liam rzucił w mojego chłopaka, bo chyba już mogę tak mówić, zeszytem, którego nigdy wcześniej nie widziałam.
-Nie - jęknął blondyn. - Nie jest dopracowana.
-Jest świetna - zapewniał Li.
-Ja tu jestem - pomachałam ręką podniesioną wysoko do góry
-Ciężko nie zauważyć - zaśmiał się Lou.
Posłałam mu jedno z moich morderczych spojrzeń.
-Dowiem się o co chodzi? - odwróciłam się twarzą do Niall'a.
-Dzisiaj wieczorem, dobrze? - wyszeptał mi do ucha.
Kiwnęłam potakująco głową.
-Dobra co robimy? - zapytał znudzony Zee.
-Horan musi odpoczywać - rzuciła Danielle.
-Nie, tylko nie ty - zaśmiał się blondyn.
-Zamknij się i do wyra - Dan wskazała salon palcem.
-Idę, idę - powiedział kierując się ze spuszczoną głową do pomieszczenia, ciągnąc mnie za sobą.
-Kto powiedział, że idę z tobą? - złapałam się framugi drzwi.
-Ja - uśmiechnął się i bez trudu przeciągnął mnie przez drzwi.
-To nie fair, dziewczyny pomóżcie - zaczęłam się śmiać.
-Niańcz swojego chorego - Dan pomachała ma i podjęła rozmowę z Liam'em.
Po chwili na pół siedziałam na pół leżałam na kanapie oparta o klatkę piersiową Niall'a i nakryta kocem.
-A myślałem, że nigdy do tego nie dojdzie - blondyn złożył pocałunek na moich wargach.
-Dlaczego? - zapytałam gdy się od siebie oderwaliśmy.
-Myślałam, że masz mnie tylko za przyjaciela - mruknął.
Poderwałam się do pozycji siedzącej i spojrzałam mu prosto w oczy.
-Nie żartuj - uśmiechnęłam się. - Miałam to samo.
-A mi chłopaki wciskali, że było to po mnie widać i było można ze mnie czytać jak z otwartej książki.
-Widocznie byłam ślepa.
Z powrotem położyłam się na jego torsie i oglądałam film. Niall co chwila coś komentował a ja wybuchałam głośnym śmiechem.
-Nialler - podniosłam głowę.
Popatrzył na mnie pytającym wzrokiem.
-Już wieczór, Liam sugerował, że coś dla mnie masz - uśmiechnęłam się słodko.
-Jesteś pewna? - zapytał jakby trochę zażenowany.
Ochoczo kiwnęłam głową. Zdjął z nas koc, wplótł swoje palce w moje i poprowadził mnie na górę do swojego pokoju. Usiadł na łóżku, wziął gitarę i zaczął śpiewać.

Come on, you dip today in the depths of black,
/Chodź, zanurzymy się dziś w czeluściach czerni,/
under a mantle of silence, taking tight,
/pod płaszczem ciszy, w objęciu szczelnym,/
let the time meter will be engraven upon his memory,
/niech czasu miernik będzie nam odźwiernym/
to the doorman, two hearts in the corner-stone.
/wyryje dwa serca w kamieniu węgielnym/
Then fill nothigness Tango,
/Wówczas wypełnimy nicość tangiem,/
fleeing from crowling morning,
/uciekając przed pełznącym porankiem,/
that Marina will be the last stop,
/ów przystań będzie ostatnim przystankiem,/
because when you go in there, someone stole your passwords down the handle.
/bo gdy tam wejdziemy, ktoś skradnie klamkę./
Rinse feeling of bitterness
/Wypłuczmy uczuciem goryczy szklankę./
and a glass of integrate in the unity of each tissue.
/po czym zespólmy w jedność każdą tkankę.
Add to the chosen girl,
/Dodajmy więc do wybranka wybrankę,/
let's create a whole, instead of being a fraction.
/stwórzmy całość, zamiast być ułamkiem./
The memories conjured in the frame will be,
/Wspomnienia zaklęte w ramkę zostaną,/
the rest being to give himself up.
/reszta jestestwa odda się zmianom./
Almost morning, eyes stain,
/Już prawie rano, oczęta plamią,/
that craning their self-confidence whisper Goodnight.
/ów wpatrzone w siebie szepczą dobranoc./*

Cześć ^^

Witam was w piątek, miało być dopiero jutro, ale okazało się, że wyjeżdżam na weekend i nie chciałam mieć poślizgu i dodawać w poniedziałek, więc witam was rozdziałem dziś.

* - jest to polska piosenka, tylko z trudem przetłumaczona na angielski, przepraszam za błędy :)

Mam nadzieję, że rozdział się podoba :* By <3

Rozdział 28

noreply@blogger.com (Inna Inaczej) — Sat, 06 Jul 2013 19:57:00 +0000

Emili
Ze sztucznym uśmiechem na ustach weszłam do sali i ku mojemu zdziwieniu zauważyłam, że oprócz Niall'a nikogo tam nie ma.
-A gdzie reszta? - zdziwiłam się.
-Ja nie wystarczam, co? - nadąsał się Horan.
-Nie mam ochoty na żarty, gdzie jest reszta? - ponownie zapytałam.
Chciałam pokazać tego sms'a Zayn'owi, miałam nadzieję, że on coś na to zaradzi. Blondyn usiadł na łóżku marszcząc brwi.
-Co się stało Emili? - zapytał.
-Nic - mruknęłam.
-Najpierw Zayn, Louis i Liam wybiegają z sali jak poparzeni, gdy Payne przeczytał jakiegoś sms'a, potem ty wchodzisz tu ze sztucznym uśmiechem, a teraz dziwnie dopytujesz się o resztę, widzę, że nic - patrzył na mnie przenikliwym wzrokiem.
-Na prawdę, nie chcę ci dorzucać problemów, masz dość swoich - próbowałam wytrzymać jego wzrok, ale w końcu opuściłam głowę.
Niall wstał z łóżka i złapał moją dłoń.
-Emili - mruknął, biorąc moją brodę w palce i podnosząc tak abym patrzyła mu w oczy. - Jestem twoim przyjacielem i jestem od tego abyś mogła mi się wyżalić i żebym mógł ci pomóc, ale nie zrobię tego, gdy nie chcesz mi nic powiedzieć - ściągnął usta w wąską linię.
Delikatnie się uśmiechnęłam, wyjęłam swoją rękę z uścisku Nialler'a i mocno otuliłam go rękami w pasie. Czułam jak chłopak położył brodę na czubku mojej głowy, a jego ręce mocno trzymały moje biodra. Uśmiechnęłam się pod jego dotykiem. Niall odsunął mnie od siebie delikatnie i oparł swoje czoło o moje, głęboko spoglądając mi w oczy. Zaczął się po woli zbliżać do moich ust, gdy do pomieszczenia wtargnęła pielęgniarka.
-Czas odwiedzin się już skończył! - warknęła na mnie. - Panie Horan do łóżka, natychmiast! - znów podniosła głos.
Odsunęłam się od niego, pocałowałam w policzek, pomachałam i odeszłam.

Niall
Ujebie tę pielęgniarkę. Obiecuję, że dzięki mojej pomocy wyleci z tej roboty.
-Powiedziałam, żeby położył się pan do łózka! - ponownie krzyknęła.
-Idę, przymknie się już pani - zdenerwowałem się i z głośnym hukiem walnąłem się na łóżko.
Kobieta popatrzyła na mnie z dezaprobatą i wyszła trzaskając drzwiami. Żmija, tak mało brakowało, ale jak zwykle coś poszło nie tak. Warknąłem i uderzyłem ręką w szafkę przy łóżku. Wtedy odezwał się mój telefon. Cholera, Greg. Co ja mu powiem, chłopaki nie dali im znać o tym co się stało. Trzęsącą się ręką nacisnąłem zieloną słuchawkę.
-Halo?
-Cześć, brat! Co tam?
No i co ja mam mu do cholery powiedzieć?! A wiesz leżę w szpitalu, bo próbowałem popełnić samobójstwo. Grrr..
-Jakoś leci. A tam?
-Też spoko, mama się o ciebie martwi.
-Dlaczego? - przeraziłem się.
-A skąd ja mam wiedzieć, to cała mama - zaśmiał się.
Odetchnąłem z ulgą.
-Ja muszę kończyć, Greg, bo chłopaki coś chcą, na razie! - rozłączyłem się zanim zdążył odpowiedzieć.
Rzuciłem telefon na półkę i przekręciłem się na bok z nadzieją zaśnięcia. No cóż tym razem Morfeusz nie spełnił mojego życzenia. Kręciłem się jakieś pół godziny, aż w końcu zdenerwowany wziąłem swój zeszyt i zacząłem pisać piosenkę. Sklejałem słowa próbując tworzyć zdania, potem tworzyłem z nich wersy, aż po kilku godzinach miałem dwie zwrotki. Przeczytałem je jeszcze raz po czym przekreśliłem linią i położyłem się na łóżko. Tym razem sen zmorzył mnie szybko.
Obudziłem się kolejnego dnia i pierwsze co zauważyłem to Liam'a siedzącego na brzegu łózka i wertującego mój zeszyt.
-Dawaj to! - warknąłem i próbowałem zabrać mu notes, ale Payne odsunął się.
-Te dwie zwrotki są świetne, dopiszę się coś, zrobi muzykę i będzie dobra piosenka - powiedział patrząc na mnie.
Mina mi zrzedła i odebrałem wyciągnięty do mnie przedmiot.
-Aa.. Chyba rozumiem - uśmiechnął się lekko.
-Nic nie rozumiesz! - wyrzuciłem mu.
-Ta piosenka jest tylko i wyłącznie dla jednej dziewczyny - poklepał mnie po ramieniu. - Dopisz jeszcze ze dwie zwrotki, pomysł nad muzyką, podrzucę ci nawet gitarę i idź zaśpiewaj to Emili - puścił mi oczko.
-Skąd wiesz, że to o nią chodziło? - wytrzeszczyłem na niego oczy.
-To widać, stary to widać - uśmiechnął się.
-Aż tak źle? - zapytałem. - Jak myślisz, ona wie? - przestraszyłem się.
-Nie, raczej nie, ale chyba też cię lubi - poruszył zabawnie brwiami.
-Chyba jednak nie. Ostatnio powiedziała mi, że jestem jej przyjacielem - posmutniałem.
-Może myśli, że ty chcesz, żeby ona była tylko przyjaciółką.
-To życie jest jakieś pojebane, wiesz? Ty z Danielle jesteś taki szczęśliwy, a ja próbowałem z tyloma dziewczynami i z żadną mi się jeszcze nie udało - warknąłem.
-Ja i dan to w ogóle inna historia - Liam uśmiechnął się na myśl o dziewczynie. - Może jeszcze nie znalazłeś tej właściwej, odpowiedniej. Może właśnie jest nią Emili - zamyślił się.
-Może tak, a może to kolejna pomyłka, mojego głupiego serca? - powiedziałem, nie oczekując odpowiedzi.
-Wątpię w to Niall, zbyt długo jesteś zauroczony tą dziewczyną. Chociaż teraz można to już pewnie nazwać miłością - zaśmiał się.
-Czemu się śmiejesz? - zdezorientowałem się lekko.
-Zayn będzie twoją rodziną. Powodzenia, stary - znów zaczął się śmiać.
-Wal się debilu, co ty chcesz od naszego Mulata? - delikatnie go popchnąłem.
-Nic - podniósł ręce w geście obronnym.
-No właśnie, co ty do mnie masz człowieku - do pokoju wparował Zee.
-A ty tu skąd? - zdziwiłem się.
-Podsłuchiwałem - przyznał i wyszczerzył zęby.
-dzięki za szczerość - warknąłem.
-Oj nie denerwuj się - usiadł po mojej drugiej stronie. - Podzielam dokładnie wszystko co powiedział Liam, no może oprócz tego, ze mną w roli głównej - uderzył Payne'a w tył głowy.
-Nie bij mnie, bo oddam - zarzekł się.
-Już się boję - zajęczał Malik ze śmiechem.
-I masz rację - Li skoczył na Zayn'a i zaczęli się przepychać.
-Dzieci - machnąłem na nich ręką.
-Jak wyzdrowiejesz to dostaniesz - obaj wycelowali we mnie palcami.
-Tak, tak. Obiecaj, obiecaj, żebyście wy nie dostali - zaśmiałem się.

Kolejny krótki, no ale cóż..
Brat mnie wygania i nie mam czasu, przykro mi :(
Za tydzień będzie dłuższy obiecuję :*

Rozdział 27

noreply@blogger.com (Inna Inaczej) — Sat, 29 Jun 2013 18:53:00 +0000

Emili
Niall z wielkim uśmiechem na twarzy po woli się do mnie zbliżał gdy do pomieszczenia wpadła cała ta hołota, której oczekiwałam już od jakiegoś czasu.
-Nialller - Eleanor, Danielle i Perrie rzuciły się na niego mało nie zwalając go z nóg.
-No w końcu się obudziłeś ile można? - Harry objął blondyna gdy dziewczyny go puściły.
Po chwili dołączył do nich Liam, Louis i Zayn tym razem lądując z impetem na ziemi. Zaczęłam się śmiać.
-Ogarnijcie się, wymęczycie go jutro jak wróci do domu - zasugerowałam za co dostałam mordercze spojrzenie Niall'a.
-To on wraca już jutro? - zdziwił się Liam.
-Jeżeli będziemy się nim opiekować, co obiecałam już lekarzowi, to tak - wyszczerzyłam zęby.
-My sobie z nim poradzimy - Danielle zatarła ręce.
-Nie! - krzyknął Horan. - To ja już wolę tu zostać - zaśmiał się.
-Jeszcze będziesz coś chciał - oburzyła się Peazer.
-Oj, nie gniewaj się, no - Niall przytulił brunetkę.
-Hello, ja tu ciągle jestem - przypomniał o sobie Liam.
-Wiem - zaszydził blondyn.
Puścił Dan i zaczął się przepychać z Payn'em. W końcu obaj wylądowali na podłodze i śmieli się głośno dalej niby próbując uszkodzić siebie na wzajem.
-Jak dzieci - westchnęłam.
-Jedną koszulkę już miałaś mokrą, a drugiej ci nie dam - Niall wbił we mnie wskazujący palec.
-Właśnie - zastanowiła się Perrie. - Dlaczego jesteś w koszulce blondyna? - uniosła brew.
-Bo ten idiota oblał mnie wodą, a potem miłosiernie dał mi swoją koszulkę - wyjaśniłam.
-To faktycznie Niall jesteś cholernie pomocny - zauważyła dziewczyna.
-Tak wiem - Horan uśmiechnął się od ucha do ucha.
Pokręciłam głową z politowaniem i postanowiłam wybrać się na przejażdżkę motorem. Pożegnałam się ze wszystkimi i opuściłam szpital. Dopiero przed drzwiami odetchnęłam pełną piersią. Nienawidzę tego smrodu środków dezynfekujących i innych śmieci.

Od : Nathan
Ładnie Ci w koszulce tego debila, ale ładniej byłoby Ci w mojej.. xxx

O kurwa, kurwa, kurwa! Zaczęłam się nerwowo rozglądać po bokach, ale nigdzie nie widziałam tego idioty. W końcu wypuściłam powietrze z płuc i spojrzałam przed siebie, siadając na motor i mało nie dostałam zawału. Nathaniel stał kilka metrów ode mnie i przyglądał mi się z uśmiechem. Złapałam się za serce i próbowałam złapać oddech.
-Aż tak na ciebie działam? - zaśmiał się chłopak.
-Pierdol się psycholu - warknęłam.
-Wcześniej byłaś milsza - przekręcił głowę w bok.
-Bo zawsze byłam najebana i nie myślałam normalnie - kolejny syk wydobył się z pomiędzy moich zaciśniętych zębów.
-Oj skarbie, tak tylko mówisz - uśmiechnął się.
-Nie mów do mnie skarbie - zacisnęłam ręce na kierownicy, aż zbielały mi knykcie.
-Ale nie denerwuj się - podszedł do mnie krok bliżej.
Sięgnęłam ręką do kieszeni, odblokowałam w niej telefon i wysłałam wiadomość.

Do : Liam
Przed szpitalem! Szybko!

Zdążyłam nacisnąć mały czerwony przycisk, gdy telefon został mi wyrwany i wylądował na trawniku, a mój nadgarstek tkwił w żelaznym uścisku.
-Myślałaś, że ktoś ci pomoże? - zaśmiał się.
-Zdziwisz się - splunęłam obok jego butów.
-Zobaczymy - ściągnął mnie z motoru a ten z hukiem wylądował na betonie.
-Kurwa - próbowałam się wyrwać i podnieść maszynę.
Wyczekująco spojrzałam w stronę drzwi i kilka sekund potem wybiegł z nich Zayn, a za nim Lou i Liam.
-Jesteś pewny, ze nikt mi nie pomoże? - złośliwie się uśmiechnęłam.
-Dziwka - warknął do mojego ucha, boleśnie przygryzając jego płatek.
-Au! Zayn - krzyknęłam zanim zdążył zatkać mi usta.
Po chwili moje nadgarstki były uwolnione i cholernie bolały. Zaczęłam je pocierać aby krew zaczęła szybciej krążyć. Podniosłam wzrok i zauważyłam Nathana zbierającego się z ziemi z krwawiącym, prawdopodobnie złamanym nosem i Louis'a zamierzającego iść za nim.
-Lou nie ruszaj - złapałam go za ramię.
-Nic ci nie zrobił? - zapytał patrząc na mnie.
-Nie zdążył - uśmiechnęłam się.
Odwróciłam się i zobaczyłam jak Li podnosi mój motor z ziemi i strzepuje coś z jego boku. Zayn natomiast stał i pocierał zdarte kostki u rąk. Uśmiechnęłam się do niego i ze swojej torebki wyjęłam plastry.
-Po co to nosisz? - zapytał zdziwiony.
-Bo wy zawsze sobie coś zrobicie - zaśmiałam się. - Złamałeś mu nos? - zapytałam.
Malik przytaknął głowa i delikatnie się uśmiechnął.
-Ty się nie śmiej, może cię pozwać do sądu - warknęłam.
-Nic mi nie zrobią, to było w obronie własnej - wzruszył ramionami. -Ty możesz go pozwać za napastowanie, śledzenie i zastraszanie.
-Nie chce mi się - powiedziałam. - Dobra ja jadę się przejechać - ponownie wsiadłam na motor.
-Nie, wracasz z nami do sali! - Mulat złapał mnie za łokieć.
-Myślisz, że on jeszcze wróci? Wątpię - uśmiechnęłam się do niego i uwolniłam swoją rękę.
-Dzięki chłopcy - pocałowałam każdego w policzek.
-Polecamy się na przyszłość - uśmiechnął się Louis.
-Zapamiętam - puściłam mu oczko i odjechałam.
Odjechałam dość spory kawałek od szpitala i zatrzymałam się przy jezdni gdy poczułam wibracje w kieszeni.

Od : Nathan
Tym razem Ci się udało, ale następnym nikt Ci nie pomoże xx

Ten człowiek zaczyna mnie przerażać, muszę to pokazać chłopakom. Ciekawe co oni na to. Niedługo będę się bała sama wychodzić z domu. Włożyłam telefon do kieszeni nie odpisując i próbowałam uspokoić oddech. Po kilku minutach ruszyłam z powrotem w stronę szpitala. Zaparkowałam motor przed wejściem do białego budynku i zeszłam z maszyny. Oparłam się o yamah'e i pomyślałam, że zrobię coś z włosami. Były one już długie, bo sięgały mi prawie do pasa, więc musiałam je jakoś urozmaicić, bo były one czysto czarne. Rozejrzałam się po okolicy i zobaczyłam fryzjera. Zrobiłam krok do przodu, ale samej mi sie nie chce. Pogadam z Dan i jutro się z nią wybiorę. Myśląc o tak bzdurnych rzeczach wypychałam ze swojego umysłu myśli o Nathan'ie.

Cześć ^^
Nie mam bardzo weny, ale mam nadzieję, że was nie zawiodłam :)

Rozdział 26

noreply@blogger.com (Inna Inaczej) — Tue, 18 Jun 2013 11:48:00 +0000

Niall
-Mógłbyś dokładniej? - zapytała.
-A może masz mi coś do powiedzenia? - zapytałem.
Dziewczyna przymrużyła powieki i zastanowiła się chwilę, nagle jej oczy się rozszerzyły. Myślę, że doszła do rozwiązania.
-Powiedział ci? - warknęła.
Skinąłem głową.
-Powiedziałabyś mi kiedyś? - zadałem kolejne pytanie.
Pokręciła przecząco głową. No fajnie, myślisz, że dziewczyna ci ufa, ty ją kochasz, a ta nie chce ci nic mówić.
-Czemu? - popatrzyłem jej w oczy.
-Bo byś mi zabronił - wzruszyła ramionami.
-Owszem zrobiłbym tak i miałbym cholerną rację - zaczynałem się denerwować.
-Wcale nie! - krzyknęła. - Ja to kocham, nie możesz mi zabronić tego robić, nie jesteś moim ojcem! Nikt nie będzie mi mówił co mam robić - wkurzała się jeszcze bardziej.
-A żeby podtrzymać tradycję, powinnaś mnie teraz spoliczkować - wypaliłem zanim zdążyłem ugryźć się w język.
Dziewczyna zamilkła i spojrzała na mnie, a w jej oczach zaczęły zbierać się łzy.
-Przepraszam, nie chciałem - mruknąłem. - Przepraszam, Emili - złapałem ją za rękę.
-Jest ok - drugą ręką otarła swoje policzki. - To ja już dawno powinnam przeprosić za tamten incydent. Jesteś moim przyjacielem i się o mnie martwisz.. - Nie słuchałem jej dalej. Przyjacielem. Zabolało. Zakuło w okolicach serca.
Dziewczyna skończyła swój monolog całując mnie w policzek i jeszcze raz przepraszając. Delikatnie się uśmiechnąłem i nawykiem wymruczałem, że jest ok i nie ma za co.
-Niall? Słuchasz mnie w ogóle? - dziewczyna pomachała mi dłonią przed oczyma.
-Tak - odparłem.
-To co ostatnio powiedziałam?
-Dobra nie słucham - wyszczerzyłem zęby, za co dostałem kuksańca w bok.
-Jak zwykle - warknęła udając zdenerwowanie. - A o czym tak myślałeś?
-O wszystkim - skłamałem. - Zastanawiam się kiedy wrócę do domu - wypaliłem bez zastanowienia.
-Zaraz pójdę zapytać lekarza - zaoferowała się i pobiegła.
Gdy tylko weszła przyłożyłem pięścią w małą szafkę obok mojego łóżka. Zazgrzytałem zębami, podkuliłem nogi i przyłożyłem w nie głową. Byłem wkurzony, zdawało mi się, ze Emili coś do mnie czuje, a wyszło na to, że jestem kompletnym idiotą. dziewczyna uważa mnie tylko za przyjaciela. Nie mam zamiaru wyjawiać jej swoich uczuć, bo to może nas oboje zniszczyć. Po chwili do pomieszczenia wparowała zadowolona Em, a ja usiadłem wygodnie w białej pościeli. Przybrałem sztuczny uśmiech na twarz i czekałem na nowiny.
-Lekarz powiedział, że jak będziesz grzeczny to możesz wyjść nawet za dwa dni - ucieszyła się i zarzuciła mi ręce na szyję. - A nie będziesz więcej próbował, prawda? - zapytała patrząc mi głęboko w oczy.
Pokręciłem przecząco głową i moje usta znalazły się na jej policzku.
-Jesteś słodki - Emili usiadła obok mnie.
-Jestem facetem, nie mogę być słodki - naburmuszyłem się.
-Możesz - drażniła się ze mnę
-Wcale nie - dźgnąłem ją w żebra na co zaczęła się śmiać.
Położyłem ją na łóżku obok siebie i zacząłem gilgotać. Dziewczyna wiła się, krzyczała i śmiała, prosząc abym ją puścił.
-Jestem słodki? - zapytałem przestając.
-Tak - przytaknęła, łapiąc oddech.
Ponowiłem tortury.
-Nadal to samo zdanie? - tym razem nie przestałem.
-Dobra, nie jesteś słodki - zaśmiała się.
Zjechałem dłońmi na biodra i skończyłem męczyć dziewczynę. Na jej ustach gościł promienny uśmiech, włosy były zmierzwione, a policzki rumiane. Była śliczna. Odwzajemniłem się błyskając zębami.
-Jesteś niemożliwy - uniosła się na łokciach.
Nasze twarze dzieliły centymetry. Oparłem swoje czoło o jej, a uśmiech nie schodził mi z twarzy.
-Tak, wiem - mruknąłem cicho.
Powoli zacząłem się do niej zbliżać, gdy do pomieszczenia wtargnął lekarz. Oboje spojrzeliśmy w jego stronę odsuwając się od siebie.
-Widzę, że doszedł pan już do siebie - zaśmiał się, sprawdzając jakieś papiery. - Pańska dziewczyna się o pana martwi - powiedział spoglądając na mnie.
-Nie jesteśmy razem, to moja przyjaciółka - chyba usłyszał w moim głosie gorycz i posłał mi pocieszające spojrzenie.
-Jutro chyba będę w stanie pana wypuścić, w takich dobrych rękach pan nie zginie - uśmiechnął się.
-Na pewno nie - ochoczo przytaknął głową.
Starszy facet pokręcił głową z politowaniem głową i opuścił salę.
-Na czym skończyliśmy? - zapytałem dziewczyny.
-Na dyskusji o tym, że jesteś niemożliwy - rzuciła.
Myślałem, że powie coś innego, ale trudno.
-I do jakich wniosków doszliśmy - zwiesiłem nogi z łóżka i oparłem się o nie łokciami.
-Chyba jeszcze do żadnych - przygryzła dolną wargę.
Musiałem się powstrzymać całą siłą swojej woli, żeby nie przechylić się bardziej do przodu i jej nie pocałować. Emili z zaangażowaniem wpatrywała się w swoje buty. Mruknąłem niedowierzająco i schyliłem się po butelkę truskawkowej wody.
-A żeś się przyssał - zarechotała dziewczyna.
-Zaraz ta woda będzie na tobie moja droga - uśmiechnąłem się złowieszczo.
-Nie zrobisz tego - wstała i wycofała się w stronę drzwi.
-Zakład? - zapytałem.
-Nie wolę nie - zaczęła się śmiać.
-Nie wierzysz mi? - podniosłem brwi.
Pokręciła przecząco głowa i po chwili w całym chyba szpitalu rozniósł się dziewczęcy pisk i mój śmiech. Pół butelki zimnej wody wylądowało na klatce dziewczyny.
-Ładnie ci w roli miss mokrego podkoszulka - zażartowałem.
-Zabiję cię Horan! - warknęła.
-Już wierzysz skarbie? - zapytałem.
-W co ja się teraz ubiorę?! - wydawała się być zdenerwowana, ale w jej oczach błyskały wesołe ogniki.
-Zaraz ci coś znajdę, mam tu kilka rzeczy - cmoknąłem i powolnym jeszcze delikatnie chwiejnym krokiem podszedłem do szafy.
Trochę w niej pogrzebałem i wyjąłem z szafy białą koszulkę z krótkim rękawem i wielkim, kolorowym okiem, cisnąłem nią w dziewczynę i pokazałem gdzie jest łazienka, żeby mogła się przebrać. Po chwili wyszła i wyglądała na prawdę słodko. Krótkich szortów nie było widać zza materiału białej koszulki sięgającej dziewczynie do połowy uda. Czarne rajstopy dopełniały całości i wyglądała.. Seksownie.
-Wow - wyjąkałem. - Wyglądasz w mojej bluzce lepiej niż ja - uśmiechnąłem się.
Wstałem z łóżka i podszedłem do niej.

Cześć xd
Teraz rozdziały będą dodawane co SOBOTĘ !

Rozdział 25

noreply@blogger.com (Inna Inaczej) — Sun, 02 Jun 2013 16:45:00 +0000

Emili
Zatrzymałam się przed domem moim i Zayn'a i głęboko odetchnęłam. Zdjęłam kask i rozejrzałam się wokół. Nikogo nie było. Zgubiłam ich.. Uff. Ciekawe jak reszta? Mam nadzieję, że wszystkim się udało.
-Emili! Gdzieś ty była? - obok mnie, znikąd, zmaterializował się Zayn.
-Boże - aż podskoczyłam na motorze. - Wystraszyłeś mnie, skąd się wziąłeś?
-Po prostu przyszedłem - wzruszył ramionami.
-Więc dlaczego cię nie zauważyłam? - zmarszczyłam brwi.
-Byłaś zbyt zajęta rozglądaniem się i mamrotaniem pod nosem - na jego ustach pojawił się półuśmiech.
-Spadaj - machnęłam na niego ręką. - Wróciliście już od Niall'a?- zapytałam zmieniając temat.
-Jest prawie dwudziesta czwarta, dziwisz się? - odpowiedział pytaniem.
-Noo.. Nie - mruknęłam nakładając kask. - Pakuj dupę, jedziemy do chłopaków.
Zayn nic nie mówiąc usiadł za mną i zapiął swoją niebieską bluzę. Odpaliłam maszynę i po niedługim czasie byliśmy w domu. Zaparkowałam motor w garażu i weszłam na górę. Chłopcy siedzieli na kanapie i coś oglądali.
-A wy czemu jeszcze nie śpicie? - zapytałam zawieszając swoją kurtkę.
-Czekaliśmy na ciebie, bo gdzieś się zapodziałaś - Louis spojrzał na mnie znad oparcia sofy.
-Przepraszam. - uśmiechnęłam się słodko. - Jestem już więc możecie iść spać.
-A ty? - zapytał Harry.
-Ja się tylko napije i też idę - wyjęłam telefon z kieszeni gdy za wibrował.

Od : Nathan
No, no. Wygrałaś wyścig, gratuluje. Mam nadzieję, że nie złapały cię psy? xx

Westchnęłam i uderzyłam głową o blat stołu. Już chciałam mu coś odpisać, gdy przyszła następna wiadomość.

Od : Nialler
Proszę Cię, przyjdź do mnie jutro rano. SAMA. Chce o czymś pogadać.

Nie wiedziałam o co może mu chodzić.

Do : Nathan
Nie złapali mnie i dzięki..

Do : Nialler
Jasne, że przyjdę. Mam nadzieję, że to nic strasznego xxxx

Nalałam sobie soku do szklanki i powędrowałam do swojego pokoju. Przebrałam się w piżamę i położyłam do łóżka. Wypiłam sok i nakryłam się kołdrą po same czoło. Nagle odezwał się mój telefon. Warknęłam i wzięłam go w rękę.

Od : Nathan
Cieszę się, słonko xxx

Pierdol się człowieku, nie będę z tobą dyskutować. Cisnęłam telefon na jego pierwotne miejsce i położyłam się z powrotem. Po godzinnym przekręcaniu się z boku na bok zasnęłam.

~KOLEJNY DZIEŃ~

Obudziłam się rano dość nie wyspana. Spojrzałam na zegarek i zobaczyłam, że jest dopiero siódma. Jęknęłam i walnęłam głową w poduszkę. Chciałam z powrotem zasnąć, ale przypomniałam sobie, że Niall chciał się ze mną spotkać. Wstałam więc z łóżka i podeszłam do szafy szeroko ziewając. Spojrzałam na pogodę za oknem. Było w miarę ciepło więc wyjęłam krótkie szorty, cienki, czarne rajstopy i bluzkę w paski z rękawem trzy/czwarte. Pomaszerowałam do łazienki, po drodze wyjmując z szafki bieliznę. Trzy razy upewniłam się, że drzwi są zamknięte i zaczęłam się przebierać. Zrobiłam jeszcze poranną toaletę i wyszykowana zeszłam na dół. Usiadłam do stołu i z blatu wzięłam płatki i sok pomarańczowy, gdy chciałam wsypywać czekoladowe kulki zorientowałam się, że nie wzięłam miski. Uderzyłam się otwartą ręką w czoło i przyniosłam białą miseczkę. Gdy zjadłam śniadanie było prawie wpół do dziewiątej, nałożyłam więc trampki i wyszłam z domu zamykając drzwi na klucz. Zeszłam do garażu i nałożyłam kask przy wejściu. Darowałam sobie kurtkę, ale rękawiczki wolałam założyć. Po dwudziestu minutach byłam pod szpitalem. Zgramoliłam się z motoru i weszłam do środka.
-Dzień dobry, czy można już odwiedzać pacjentów? - uprzejmie zapytałam kobiety za ladą.
-Tak oczywiście - uśmiechnęła się.
-Dziękuję - oddaliłam się w stronę sali Horan'a.
Cicho zapukałam do drzwi i weszłam.
-Cześć, co chciałeś? - pocałowałam go w policzek.
-Siadaj, jest sprawa - spojrzał na mnie poważnie.
-Niall nie strasz mnie - lekko się uśmiechnęłam.
-Po prostu usiądź - wskazał głową krzesło obok jego łóżka.
Lekko przestraszona usiadłam na krześle i położyłam dłonie na kolanach.
-Był u mnie Nathan - powiedział chłopak na wdechu.
-C..Co?! - mało nie zemdlałam. - Co chciał? - zapytałam.
-Pytał o ciebie - blondyn zagryzł wargę.

Cześć xd
Dzisiaj trochę krócej, ale mam nadzieję, że fajnie xd

Rozdział 24

noreply@blogger.com (Inna Inaczej) — Sun, 26 May 2013 17:20:00 +0000

Emili
Posiedziałam jeszcze chwile przy Niall'u po czym cała w skowronkach wyszłam ze szpitala i zamówiłam taxi. Z wielkim uśmiechem na ustach podałam adres facetowi i po kilku chwilach wpadłam do domu nanosząc masę błota.
-Wybudził się! - wrzasnęłam na cały dom.
-Co? - z góry zszedł zaspany Zayn.
-Nial się wybudził - po moich policzkach potoczyły się łzy szczęścia.
Malik stał przez chwilę oniemiały po czym złapał mnie w pasie i zakręcił w kółko.
-Idę po chłopaków i jedziemy do niego - pocałował mnie w czoło.
Pokiwałam głową i po chwili byłam świadkiem istnej rewolucji. Chłopaki biegali z pokoju do łazienki, z łazienki do kuchni i innych pomieszczeń w domu, aby jak najszybciej się wyszykować. Udało się! Po dwudziestu minutach stali zwarci i gotowi do drogi.
-Czym jedziemy? - zapytał Liam.
Wyjrzałam za okno.
-Śnieg stopniał, ja przejadę się motorem - zaproponowałam.
-Okej, to my bierzemy van'a i jedziemy po dziewczyny. Spotkamy się przed wejściem - powiedział Louis i już ich nie było.
Zeszłam na dół, ubrałam kurtkę, kask, rękawiczki i wyprowadziłam motor przed dom. Wsiadłam na niego i spalając trochę gumy ruszyłam w kierunku, z którego nie dawno wróciłam. Po niedługim czasie, na pewno krótszym niż taxi byłam pod szpitalem. Poczekałam jeszcze około kwadrans na resztę i weszliśmy. Przeszliśmy korytarzami, jakaś mała dziewczynka poprosiła chłopaków o autograf i potem bez dalszych komplikacji dotarliśmy do sali. Chłopaki wzięli głęboki oddech i pchnęli białe drzwi.
-Cześć Horan! - weszli do sali robiąc masę rumoru.
Niall delikatnie się uśmiechnął i podniósł rękę.
-Ale nas nastraszyłeś młody - Danielle usiadła na łóżku.
Chłopak tylko wzruszył ramionami i zaczął bawić się swoimi palcami.
-Jak się czujesz? - zapytał Harry.
-Jest okej - powiedział lekko zachrypniętym głosem.
-Pocieszające - Loczek zaśmiał się.
-Wiem - blondyn wyszczerzył zęby.
Styles pokręcił głową z politowaniem.
-Jak zwykle idiota - uśmiechnął się.
-Też komplement - mruknął Niall.
-W twoim wykonaniu, zawsze - kolejny uśmiech.
-Ale się podlizujesz Harold - popatrzyłam na niego.
-Wcale, że nie - obruszył się.
-Wcale, że tak - przedrzeźniałam go.
-Wcale, że nie - zrobił krok w moją stronę.
-Tak - usiadłam na krześle.
-Nie - Harry był już obok mnie i zaczął mnie gilgotać.
-Spadaj, debilu! Wal się, no! - krzyczałam próbując się odsunąć.
-Nie - gilgotał mnie dalej.
Brzuch zaczynał mnie już boleć od śmiechu i od długich palców Loczka.
-Dobra Harry starczy, bo dziewczyna zaraz padnie - Louis odciągnął go ode mnie.
-Dzięki Lou - wzięłam głęboki uśmiech i złapałam się za brzuch.
-Polecam się na przyszłość, jak będą cię maltretować - uśmiechnął się brunet.
-Już wiem, do kogo uciekać w razie czego - podniosłam kciuk do góry.
W końcu drzwi do pokoju się otworzyły i wszedł lekarz.
-Muszę państwa przeprosić, ponieważ musimy zrobić panu Horan'owi rutynowe badania - powiedział.
Pokiwaliśmy tylko głowami i opuściliśmy pomieszczenie. Po chwili opuścił je również Niall wieziony na wózku przez młodą blondynkę. Siedzieliśmy w poczekalni i nudziliśmy się jak mopsy. Poczułam wibracje w kieszeni i wyjęłam z niej telefon.
Wiadomość od : Nathan
Dlaczego ja jeszcze nie usunęłam tego numeru?!
Wiem, że nie chcesz mnie znać, ale wiem też, że dzisiaj jest nielegalny wyścig motorów na obrzeżach Londynu. Jeżeli chcesz wiedzieć więcej, bądź za dwadzieścia minut w głównym parku.
Przeczytałam wiadomość raz i drugi, i zadecydowałam, że pójdę, zobaczę o co chodzi.
-Chłopaki mam coś do załatwienia, nie czekajcie na mnie - wyszłam zanim padły jakiekolwiek pytania.
Przed szpitalem wsiadłam na motor i ruszyłam do parku. Byłam pięć minut przed czasem. Zaparkowałam koło fontanny i zauważyłam chłopaka, który do mnie pisał.
-Jestem - usiadłam obok niego, zdejmując rękawiczki.
-Tak myślałem - uśmiechnął się. - Gdzie masz motor? - rozglądnął się.
Kiwnęłam głową w kierunku yamah'y.
-Piękna - mruknął.
-Wiem, ale do rzeczy. Kiedy i gdzie? - zapytałam rzeczowym tonem.
-Wesz, gdzie odbywały się wyścigi samochodowe na zrobionych przez ludzi torach? - zapytał patrząc na mnie.
-Pierwszy czy drugi tor? - odpowiedziałam pytaniem.
-Drugi - kiwnęłam głową. - Teraz organizują tam wyścigi motorów.
-Okej - odepchnęłam się od kamiennej fontanny - O której? - zapytałam.
-Za dwie godziny do jakieś dwudziestej czwartej - powiedział.
-Będę - nałożyłam kask i odjechałam do domu.
Musiałam się przebrać. Wpadłam do pokoju, nałożyłam na siebie czarne dżinsy, białą bokserkę i czerwoną kurtkę ochronną. Zbiegłam na dół, nasuwając na nogi czarno-czerwone nike. Wyszłam z domu, nałożyłam kask, rękawiczki i byłam już na drodze. Po około pół godziny dojechałam do wyznaczonego miejsca. Było tam piętnaście motorów, ale żadnej Yamah'y. Z pięknym pomrukiem silnika zatrzymałam się w ciemnościach. Zdjęłam kask, a po chwili podszedł do mnie umięśniony facet.
-Pierwszy raz? - zapytał.
Pokiwałam głową.
-Tu są sami faceci, jesteś pewna, że chcesz jechać? - zadał kolejne pytanie.
-Jasne, że tak - uśmiechnęłam się wrednie.
-To bierz sprzęt i chodź na start - wyrzucił niedopałek na trawę i odwrócił się plecami.
Podprowadziłam motor we wskazane miejsce i faktycznie tak jak mówił ten facet, przy każdym z motorów stał mężczyzna bądź chłopak. Najmłodszego oceniłam na osiemnaście lat, a najstarszego na trzydzieści. Większość motorów było czarnych. Na szesnaście maszyn, wliczając moją, czarnych było czternaście, jedna fioletowa plus moja biała, która wyróżniała się w tłumie.
-Dobra, na motory! - krzyknął ktoś stojący po mojej prawej.
Nałożyłam kask i wsiadłam na motocykl, odpaliłam go a po okolicy rozniósł się przyjemny pomruk. Rozejrzałam się po przeciwnikach. Wszystkie maszyny były raczej słabsze niż moje, a tę trasę już dobrze znam. Facet wystrzelił z pistoletu i ruszyliśmy, do zrobienia było około kilometra po prostej plus kilka ostrych zakrętów. Na początku trzymałam się w pierwszej czwórce, dopiero pod koniec zaczęłam ich wyprzedzać. Trzydzieści metrów przed metą byłam równo z pierwszym zawodnikiem. Dodałam gazu i wyprzedziłam go na długość kroku, ale to wystarczyło żeby wygrać. Zeszłam z motoru i uśmiechnęłam się do zawodników.
-Dobra jesteś mała - któryś poklepał mnie po plecach.
-Dzięki - zaśmiałam się.
-To co pijemy za zwyciężczynię? - ktoś przyniósł cztery butelki.
-Nie sądzę, psy jadą - usłyszałam charakterystyczny dźwięk syren.
-Spierdalamy ludzie! - wszyscy wsiedli na motory i rozjechali się w różne strony.

Uff...
W końcu ;p
Udało się coś napisać ;D
Mam nadzieję, że się podoba xd

Rozdział 23

noreply@blogger.com (Inna Inaczej) — Sun, 12 May 2013 12:34:00 +0000

Emili

Obudziłam się koło dziesiątej i pierwsze co zrobiłam to złapałam za telefon sprawdzając czy żaden z chłopaków do mnie nie dzwonił. Jednak nie było żadnego nieodebranego połączenia. Zasępiłam się i poszłam do łazienki. Wzięłam długi prysznic i owinęła ręcznikiem powędrowałam z powrotem do swojego pokoju. Otworzyłam swoją szafę i wyciągnęłam z niej czarne dżinsy i błękitną koszulę nakładaną przez głowę. Z szafki obok wyciągnęłam bieliznę i będąc pewna, że w domu nikogo nie ma przebrałam się. Włożyłam jeszcze telefon do kieszeni i wyszłam z pokoju, zbiegając ze schodów znalazłam się w przestronnej kuchni. Zrobiłam sobie śniadanie, składające się z płatków i szklanki soku pomarańczowego. Po posiłku zadzwoniłam do Zayn'a z prośbą aby po mnie przyjechał. Nie minęło więcej niż dwadzieścia minut i chłopak czekał na mnie przed domem. Zgarnęłam jeszcze kurtkę i wyszłam przed budynek. Wsiadłam do samochodu witając się z Zayn'em pocałunkiem w policzek.
-Cześć - mruknęłam przypinając się pasami.
-Hej - odparł zaciskając ręce na kierownicy.
-Stało się coś? - zapytałam zaniepokojona.
-Właśnie nic - zdenerwował się. - Horan jeszcze się nie wybudził.
-Zayn spokojnie, dajmy mu czas - powiedziałam niepewnie. - To w ogóle cud, że jeszcze żyje - mruknęłam.
Malik głośno wypuścił powietrze.
-Może i masz racje - wyszeptał. - Dobra jedźmy już - uruchomił samochód i po chwili byliśmy w szpitalu.
Wysiadłam z pojazdu i skierowałam się do sali. Kilka chwil po mnie do środka zawitał również Zayn. Rozejrzałam się po sali. Wszyscy spali ze zmęczenia.
-Wstawajcie, jesteśmy, możecie jechać - powiedziałam dość głośno.
Danielle zamrugała gwałtownie powiekami i skierowała na mnie swoje zaspane spojrzenie.
-Pomogę Ci obudzić resztę - wstała z krzesła i zaczęła budzić chłopaków.
Po chwili wszyscy już stali i prawie każdy przecierał oczy albo ziewał.
-Nie za wygodne te krzesła - poskarżył się Liam.
-To nie ty spałeś na podłodze - oburzył się Harry.
-Przecież jak zasypiałem to siedziałeś jeszcze na krześle - zdziwił się Louis.
-Jeszcze - prychnął Lokowaty. - Potem zjebałem się na podłogę - przegarnął dłonią włosy.
-I nie obudziłeś się? - zakpił Zayn.
-Pieprz się, jedziemy do domu - Harold wyszedł z sali oburzony.
-No dobra to na razie - Payne zgarnął kluczyki z parapetu i wyszedł a za nim reszta.
-Zayn skoczysz mi po coś do picia? - zapytałam.
-Jasne idę - o dziwo zgodził się.
Zamrugałam powiekami, ale posłałam mu delikatny uśmiech i już go nie było. Po chwili wrócił z gorącą czekoladą i usiadł obok mnie.
-Odzywał się do Ciebie Nathan? - ni z tond ni zowąd zapytał Malik.
-Czemu pytasz? - zapytałam podejrzliwie.
-Widziałem się z nim ostatnio - wyznał bawiąc się rąbkiem prześcieradła.
-Gdzie? - zdziwiłam się.
-W parku - nie patrzył mi w oczy.
-Kiedy? - naciskałam.
-Jakoś ze dwa dni temu - mruknął widocznie czymś zażenowany.
-Gadaj w końcu rzesz kurwa! - krzyknęłam trochę za głośno.
-Spokojnie. Zatrzymał mnie i pytał o ciebie - w końcu na mnie spojrzał. - Wymieniliśmy się poglądami, dostał w pysk i się rozeszliśmy - wyjaśnił w skrócie przebieg ich spotkania.
Pokręciłam głową z politowaniem.
-Czy ty zawsze musisz kogoś sklepać? -lekko się zezłościłam.
-Wkurwił mnie - próbował się usprawiedliwiać.
-Ciebie każdy wkurwia - rzuciłam zła.
-Emili, no proszę Cię - jęknął.
-Spadaj - machnęłam na niego ręką i wyszłam z sali.
Nie mam siły na tego chłopaka. Nie mógł normalnie porozmawiać z Nathan tylko od razu oklepać mu pysk? Dobra mam Coosey'owi za złe, że wciągnął mnie w te imprezy, nie ma co ukrywać, no ale od razu go bić? Mógł z nim spokojnie pogadać, albo nawet zlekceważyć, ale nie, bo po co. Kopnęłam w ścianę i warknęłam w myślach na Malik'a.
-Idę się przejść - wsunęłam głowę do sali i mruknęłam do brata, żeby się nie martwił.
Zanim zdążył cokolwiek powiedzieć, trzasnęłam drzwiami i żwawym krokiem wymaszerowałam przed szpital. Pierwszy raz głęboko zaciągnęłam się czystym powietrzem, a za drugim razem już zaciągałam się dymem papierosowym. Szare 'powietrze' przyjemnie drażniło moje gardło. Wyrzuciłam niedopałek do śmietnika i powędrowałam w stronę parku. Lubiłam tam przesiadywać, nie wiem dlaczego. Może to przez tą atmosferę którą tworzyły wszystkie te ćwierkające ptaki, biegające dzieciaki i starsze pary, a może zielone drzewa i szumiąca fontanna. Nie wiem, po prostu jak tam wchodzę to uśmiech pojawia mi się na twarzy. Wolnym krokiem szłam wybrukowaną ścieżką i patrzyłam w niebo, gdy nagle ktoś mały, albo coś sporego uderzyło w moje nogi. Schyliłam głowę i zobaczyłam małą dziewczynkę na około trzy letnią, nerwowo obejmującą moje nogi. Zdjęłam jej drobne rączki i przykucnęłam przy blondyneczce.
-Cześć, skarbie - uśmiechnęłam się do niej.
-Cesc - wymamrotała ocierając oczy.
-Jak się nazywasz? - zapytałam.
-Amandia - otarła niebieskie oczka.
-A gdzie jest twoja mamusia? - próbowałam dowiedzieć się czegoś od dziewczynki.
-Nje fiem, źgubilam sie - zaczęłam płakać.
-Nie płacz, kochanie. Chodź poszukamy mamy - chwyciłam ją za rączkę i ruszyłam przez park.
Chodziłam już z Amandą prawie dwadzieścia minut a jej rodziców ani śladu. Dziewczynka zmęczyła się i nie chciała dalej iść. Wzięłam ją na ręce i kontynuowałam poszukiwania. Po chwili usłyszałam głośne i płaczliwe nawoływanie imienia. Skierowałam się w tamtą stronę i po chwili stałam przez kobietą z blond włosami i brązowymi, a może nawet piwnymi oczyma. Była szczupła i wysoka, wyglądała może na trzydzieści pięć lat.
-Proszę pani - przerwałam jej krzyki.
-Słucham - zapytała nie odwracając się w moją stronę.
-Znalazłam pani córeczkę - powiedziałam.
Kobieta szybko się odwróciła i pochwyciła dziewczynkę z moich rąk całując ją i tłumacząc, że tak nie wolno. Już chciałam odejść gdy ta zatrzymała mnie.
-Na prawdę bardzo pani dziękuję za znalezienie córki - uśmiechnęłam się przez łzy.
-Nie ma za co, zresztą to dziewczynka znalazła mnie - zaśmiałam się serdecznie.
-Jeszcze raz Pani dziękuje - mruknęłam kobieta.
-Jaka Pani? - zapytała lekko zażenowana - Jestem od Pani młodsza, więc to dziwnie brzmi w pani ustach.
-Może faktycznie - uśmiechnęła się miło. - Jestem Emma - powiedziała.
-Ja Emili - uścisnęłam jej wyciągniętą dłoń.
-Może wybierzesz się ze mną na kawę? - zapytała.
-Nie dziękuję, nie mam czasu - wykręcałam się.
-Skoro nie chcesz ze mną, to może z moim synem, jesteście pewnie w tym samym wieku - uśmiechnęła się. - Nathaniel choć na chwilę poznasz kogoś.
Krew zamarła mi w żyłach, a oddech w płucach, ale to nie może być on. Nie jeden Nathan na tym świecie. Już z daleka widziałam zbliżającego się do nas w miarę postawnego chłopaka. Gdy podszedł byłam pewna, że to on.
-Poznaj.. - zaczęłam jego mama.
-My się już znamy - uśmiechnął się chłopak.
-Na prawdę? - Emma była zdziwiona.
-Tak - mruknęłam patrząc na niego spod byka.
-To zostawiam was samych, porozmawiajcie sobie - wzięłam małą Amandę za rękę i odeszła.
Popatrzyłam za dwiema oddalającymi się sylwetkami i zauważyłam małą machającą mi rączkę. Również pomachałam i skierowałam spojrzenie na blondyna.
-Dawno się nie spotkaliśmy - zrobił krok w moją stronę.
-Ale spotkałeś się z pięścią Zayn'a, nie wystarczy ci? - zaszydziłam i cofnęłam się krok w tył.
Chłopak roześmiał się nerwowo i przejechał ręką po rozciętej wardze.
-Może i nie - wzruszył ramionami.
-Nie mam czasu na głupie pogaduszki, muszę iść - odwróciłam się na pięcie i zrobiłam kilka kroków w przód.
-Poczekaj - złapał mnie za przedramię.
-Czego jeszcze chcesz? - zapytałam zła.
-Chciałem cie przeprosić za to, że wciągnąłem cię w tę imprezy i alkohol, nie powinienem - spuścił wzrok.
-Owszem, nie powinieneś - wyrwałam rękę z uścisku. - Jest za późno na przeprosiny - odwróciłam się i ponowiłam próbę odejścia.
Jednak nic to nie dało, po chwili znów stałam odwrócona przodem do Coosey'a.
-Spieprzaj - warknęłam na niego. - Ciężko zrozumieć?! - zdenerwowałam się.
-Proszę Cię, Emili - popatrzył na mnie z bólem w oczach. - Ja nie wiedziałem, że to zajdzie tak daleko, proszę Cię wybacz mi to. Błagam, na prawdę żałuję - mówił patrząc mi w oczy i trzymając za nadgarstki.
Pokiwałam przeczącą głową i odepchnęłam jego dłonie.
-Nie, Nathan - wyszeptałam i odeszłam nie oglądając się za siebie.
Słyszałam jak krzyczał moje imię, jak uderzał w drzewo, pokręciłam głową z niedowierzaniem i ruszyłam biegiem przed siebie. Zatrzymałam się dopiero pod drzwiami szpitala zmęczona, zdyszana, ale chyba zadowolona, że pozbyłam się tego chłopaka z mojego życia. Mam nadzieję, że więcej go nie zobaczę. Uspokoiłam oddech, napiłam się wody z automatu i weszłam do sali Niall'a. Rozejrzałam się po pomieszczeniu. Horan leżał na łóżku jak zwykle, a Zayn siedział obok i wpatrywał się w niego, chyba nawet mnie nie zauważając.
-Hej - powiedziałam.
Malik podskoczył na krześle mało z niego nie spadając i złapał się za serce.
-Młoda przestraszyłaś mnie - rzucił oskarżycielskim tonem.
-Trudno - wypięłam mu język.
-Wredota - przetarł oczy i ziewnął.
Odruchowo zerknęłam na zegarek i zdziwiłam się widząc godzinę dwudziestą.
-Jedź do domu, ja jeszcze z nim posiedzę i też niedługo będę - poklepałam go po ramieniu.
-Chyba się skuszę - pocałował mnie w policzek i wyszedł.
Z głośnym westchnieniem opadłam na krzesło obok łóżka blondyna. Przeczytałam mu prawie cztery rozdziały książki i postanowiłam, że trochę z nim 'porozmawiam'.
-To był ciężki dzień - złapałam go za dłoń i pogładziłam ją kciukiem.
W nadziei, że mnie słyszy opowiedziałam mu co się stało dzisiejszego dnia.
-Nie wiem, czy dobrze zrobiłam odrzucając przeprosiny Nathaniel'a - mruknęłam.
Nagle dłoń blondyna zacisnęła się na mojej.

Niall
-Bardzo dobrze - ledwo wychrypiałem.
Długo nie używałem swojego gardła i trochę szwankowało. Obudziłem się już wczoraj, ale nie miałem siły mówić, poczekałem aż zbiorę trochę siły.
-Niall! - wykrzyknęła dziewczyna, a po jej policzkach potoczyły się łzy.
-Ja - uśmiechnąłem się, trochę zmęczony tą rozmową.
Dziewczyna wyleciała z sali jak rakieta i po chwili wróciła z lekarzem i pielęgniarkami. Wygonili czarnulkę z pomieszczenia i zaczęli mnie badać. Pytali jak się czuję, czy czegoś mi nie potrzeba i czy chcę, żeby ta dziewczyna weszła. Popatrzyłem na niego z dziwną miną i potwierdziłem. Po półgodzinnym męczeniu się z facetem w białym kitlu obok mnie zasiadła Emili. Była cała zapłakana, ale uśmiechnięta. Z wielkim wysiłkiem podniosłem rękę i otarłem jej policzek.
-Cześć - uśmiechnąłem się delikatnie.
Dziewczyna pokręciłam głową z politowaniem posłała mi uśmiech i przejechała palcami po moich blond włosach.
-Ale się chłopaki ucieszą - powiedziała speszona zabierając dłoń co skwitowałem prychnięciem.
-A ty? - nie dałem rady recytować całych zdań, więc mówiłem jak najmniej, ale starałem się żeby było to zrozumiałe.
-Czy się ciesze? - zapytała.
Przytaknąłem, oczekując odpowiedzi.
-Nie - przewróciła oczyma. - Pewnie, że się cieszę. Siedziałam tu każdego dnia, mając tą jebaną świadomość, że możesz się nie wybudzić, że mogę już nigdy nie zobaczyć twoich niebieskich oczu i tej radości w tobie, że to wszystko przeze mnie, że wszyscy mnie znienawidzą, że znienawidzisz mnie ty, jeżeli się wybudzisz - wyszeptała bawiąc się palcami.
Nie mógłbym cię znienawidzić, bo cię kocham, pomyślałem. Jednak zamiast to powiedzieć złapałem ją za dłoń i mocno ścisnąłem, uśmiechając się.

Uff.. Ale się namęczyłam nad tym rozdziałem.
Kompletny brak weny -.-
W nagrodę za to, że tyle czekaliście, Niall wybudził się wcześniej niż planowałam xD
I takie pytanie : Emili ma wybaczyć Nathaniel'owi, czy nie? ^^
Do kolejnego rozdziału xd

Rozdział 22

noreply@blogger.com (Inna Inaczej) — Sat, 20 Apr 2013 23:07:00 +0000

Emili
Weszłam do szpitala z książką pod pachą i kawą zakupiona w kawiarence. Powędrowałam korytarzami do sali Niall'a. Weszłam po cichu jakby bojąc się obudzić blondyna. Usiadłam na krześle przyglądając się z zaciekawieniem okładce książki. Otworzyłam ją na pierwszej stronie i po krótkim namyśle zaczęłam czytać na głos.

Gdy się budzę, czuję, że druga strona łóżka już zdążyła wystygnąć. Wyciągam rękę w poszukiwaniu Prim, ale dotykam tylko szorstkiego płótna materaca. Na pewno przyśnił się jej koszmar, więc poszła do łóżka mamy. Oczywiście, że tak. Dziś dożynki.

Ciekawe co to te dożynki? Pewnie wyjaśni się w dalszej części książki. Kontynuujmy.

Podpieram się na łokciu. W pokoju jest już na tyle jasno, że je widzę. Moja młodsza siostra Prim zwinęła się jak embrion i wtuliła w mamę, przywarły do siebie policzkami. We śnie mam wyglądało młodziej, nadal wydaje się zmęczona, ale nie taka sterana. Prim ma twarz świeżą jak poranek i śliczną jak prymulka, na której cześć dostała imię. Mama też była kiedyś wyjątkowo piękna. Tak przynajmniej słyszałam.

Bardzo konstruktywne porównanie. Może kiedyś mi się do czegoś przyda. Szkoda, że nie mam gdzie zanotować. Ciekawe czy Niall mnie w ogóle słyszy, czy czytam tę książkę na głos sama sobie? Odłożyłam na chwilę lekturę na szafeczkę obok łóżka i powędrowałam po kolejną kawę. Po chwili byłam z powrotem i znów złapałam książkę w rękę. No to czytamy dalej.

U kolan Prim siedzi najbrzydszy kot świata, jej strażnik.

Na pewno nie jest aż tak źle. Nie może być.

Ma zmiażdżony nos i oczy w kolorze gnijącego kabaczka, brak mu połowy ucha. Prim nazywa go Jaskier, bo się upiera, że jego brudnożółte futro ma taki sam kolor jak ten kwiatek.

A może jednak jest tak źle. Nie mi to oceniać. Westchnęłam i spojrzałam na twarz blondyna, próbując doszukać się jakiejś zmiany albo chociaż delikatnego drgnięcia któregoś z mięśni. Jednak nic się nie stało, kompletnie nic. Kolejne westchnięcie wyrwało się z moich ust i bezwładnie opadłam na krzesło. Nagle drzwi się otworzyły i do pomieszczenia wparował Zayn.
-Hej, młoda? Co tam? - zapytał z lekkim uśmiechem.
-Bez zmian jak widać - kiwnęłam głową w stronę łóżka.
-A ty jak się trzymasz? - kolejne pytanie.
-W miarę - uśmiechnęłam się. - Co robiliście jak was nie było?
-Byliśmy u mangamentu, chcieli wiedzieć co się dokładnie stało - Malik usiadł na brzegu łóżka.
-Powiedzieliście im? - zrobiłam wielkie oczy.
-Musieliśmy - chłopak spuścił wzrok.
Pokiwałam głową ze zrozumieniem.
-Gdzie reszta?
-Pojechali do domu się przebrać i przywieźć parę rzeczy Niall'a jakby się wybudził - odchrząknął.
-Ahh.. Nie no okej - zrobiłam nie tęgą minę. - Ciekawe kiedy nadejdzie ten moment.
-Na pewno nie długo. Pamiętaj co powiedział lekarz - Zayn położył mi rękę na ramieniu.
-Przecież wiem, sama z nim rozmawiałam - przypomniałam mu.
-Cześć, chcecie coś do picia, jedzenia? - do sali wszedł Liam.
-Ja nie chcę, wypiłam dwie kawy i jakoś nie jestem głodna - kiwnęłam głową w stronę szafki, gdzie stały plastikowe kubeczki.
-Masz jeść, bo jak schudniesz to Niall nas zabije - uśmiechnął się Harry żwawym krokiem drepcząc za Li.
-Przesadzasz - upomniałam go.
-Wcale nie - obruszył się.
-Dobra zjem coś - zgodziłam się. - Co macie?
-Louis gdzieś tam z tyłu tacha jakiegoś kurczaczka.
-Trzymaj - Lou podał mi moją porcję.
Wzięłam w rękę plastikowy widelczyk i zaczęłam jeść danie.
-Emili ruszaj tyłek zawieziemy Cię do domu - Danielle podniosła mnie z krzesła.
-Nie, nie czuję się zmęczona.
-Dobra, dobra. Jak coś się będzie działo to zadzwonimy. Chodź - pośpieszał mnie Zayn.
-No dobra - zgodziłam się z ociąganiem.
Wstałam z krzesła i wzięłam swoje rzeczy. Wychodząc z pomieszczenia odwróciłam się jeszcze w stronę łóżka i posłałam nikły uśmiech śpiącemu blondynowi.
-No chodź, chodź - pośpieszał mnie Malik.
-Idę przecież - dałam mu kuksańca w bok.
Wyszliśmy z budynku i wsiedliśmy do samochodu Mulata, o dziwo nie spotykając nigdzie paparazzi. Byłam tak zdziwiona, że aż zapytałam o to Zayn'a.
-Menedżer to załatwił - powiedział wpatrując się w drogę przed sobą.
Kiwnęłam głową, chociaż wiedziałam, że nie był w stanie tego zauważyć.
-Do domu, spać - zatrzymaliśmy się przed mieszkaniem.
-Nie chce mi się spać, zresztą nawet jakby mi się chciało to bym nie zasnęła - wzruszyłam ramionami.
-Obiecuję, że będę dzwonił jak coś będzie się działo - pocałował mnie w policzek i życzył dobrej nocy.
Po chwili słyszałam pisk opon na asfalcie. Od kluczyłam drzwi i weszłam do środka zamykając je z powrotem. Zrzuciłam z nóg buty i powędrowałam do swojego pokoju. Przebrałam się w piżamę i położyłam się na łóżku. Przekręciłam się w bok i natknęłam się na zdjęcie stojące na mojej szafce nocnej. Było to wtedy, gdy chłopaki powiedzieli Niall'owi, że się we mnie zakochał. Stałam w niebieskiej bluzie Horan'a obejmowana jego ramieniem i uśmiechałam się rozbawiona. Natomiast blondyn stał w samym czarnym podkoszulku i z wygiętymi wargami pokazywał chłopakom środkowy palec. Na moją twarz wdarła się delikatna podkówka, a policzki zmoczyły się od łez. Przycisnęłam głowę do poduszki i zasnęłam.

Uff.. Przepraszam, że tak późno, ale dużo roboty w domu ;p
1 sprawa kiedy ma być kolejny rozdział?
i
2 sprawa Niall ma się wybudzić, czy umrzeć?
Wasza decyzja ;3
do następnego ^^

Rozdział 21

noreply@blogger.com (Inna Inaczej) — Tue, 16 Apr 2013 15:23:00 +0000

Emili
-Ale nie wiem czy dotrzymam słowa - wyszeptałam mając nadzieję, że nie usłyszy.
-Emili! Obiecaj mi, do cholery obiecaj, że nigdy więcej się nie potniesz. Obiecaj - Zayn potrząsnął mną patrząc w oczy.
-Ja.. Ja nie dam rady dłużej. Nie wymagaj ode mnie tego - na moje policzki wdarły się łzy.
-My jesteśmy z tobą. Ja z Perrie, Liam z Danielle, Louis z Eleanor, Harry i Niall gdy się obudzi. Wszyscy Cię kochamy i uwierz, że masz dla kogo żyć - z jego oczu również poleciała słona ciecz.
Przytaknęłam głową i oparłam ją na klatce piersiowej Malik'a.
-Dziękuję - pocałowałam go w policzek.
-Nie ma za co, młoda. Pamiętaj, że ze wszystkimi problemami możesz zawsze przychodzić do mnie - otarł mokre policzki.
Uśmiechnęłam się do niego delikatnie i powtórzyłam jego gest. Ochłonęliśmy jeszcze chwile na świeżym powietrzu i wróciliśmy do szpitala. Weszliśmy do sali. Wszyscy siedzieli wokół Horan'a i natarczywie się w niego wpatrywali. Mój wzrok machinalnie powędrował w stronę szpitalnego łóżka. Natrafiłam tam na twarz bez wyrazu, zamknięte oczy i kilka kabli. W gardle pojawiła się gula, prze którą nie mogłam wykrztusić z siebie słowa, a oczy zrobiły się szklane. Spuściłam głowę i pociągnęłam nosem. Zayn stojący za mną objął mnie ramieniem i przytulił do swojego boku. Czułam się przy nim bezpieczna. Mocno objęłam go rękami i po prostu się rozpłakałam.
Siedzieliśmy już w tym miejscu, które przesiąkło wonią śmierci kilka godzin.
-No dobra zbieramy się, przyjedziemy jutro - Perrie podniosła się z kolan Zayn'a.
-Ja zostaje - zadeklarowałam.
-Emili, wrócimy tu jutro z samego rana, chodź odpoczniesz - próbował przekonać mnie Liam, ale ja już podjęłam decyzje.
-Zostaje - powiedziałam stanowczo.
-Ale..
-Słyszałeś? Nigdzie nie jadę - nie zmieniałam zdania.
-No dobra - głośno westchnął Harry. - Trzymaj się.
Kiwnęłam głową i niewidzącym wzrokiem wpatrywałam się w leżącą na łóżku sylwetkę blondyna. Każdy z osobna się ze mną pożegnał i po chwili zostałam praktycznie sama w sali. Przysunęłam sobie krzesło i usiadłam tuż obok łóżka nieprzytomnego chłopaka. Wzięłam jego dłoń w swoją i gładziłam kciukiem jego delikatną skórę. Wspominałam wszystkie radosne chwile przeżyte z tym dużym dzieciakiem. Jednak w mojej pamięci utknął ten cholerny incydent, przez który prawdopodobnie chłopak chciał sobie odebrać życie. Jeżeli ten roześmiany blondyn tego nie przeżyję, to ja na prawdę sobie coś zrobię. Nie zniosłabym wyrzutów sumienia. Po wyznaczonych już na moich policzkach torach potoczyły się kolejne strumienie łez. Ciężko jest siedzieć przy łóżku chłopaka, którego się kocha i mieć tę jebaną świadomość, że może on niedługo odejść. Oparłam czoło na krawędzi białej kołdry i przymknęłam oczy. Sięgnęłam dłonią do kieszeni spodni i wyjęłam zimny kawałek metalu. Zdjęłam opaskę i przyłożyłam żyletkę do nadgarstka. Chciałam zrobić krwawą kreskę, ale przypomniała mi się obietnica dana Zayn'owi. Zagryzłam wargi i moje rany z powrotem przykrył szary materiał. Obracałam metal w ręku, aż w końcu zdecydowanie nacisnęłam na dwa jego brzegi, łamiąc żyletkę na pół. Potem obie części złamałam na kolejne i tak do małych kawałków. Wstałam z krzesła i wyrzuciłam wszystko do śmietnika. Wróciłam na miejsce i zdawało mi się, że na chwilę na ustach Niall'a pojawił się uśmiech. Pokręciłam jednak głową uświadamiając sobie, że na pewno mi się przywidziało. Oparłam głowę o ramie blondyna i zasnęłam.
Koło szóstej obudziła mnie pielęgniarka, mówiąc, że muszę opuścić salę ponieważ muszą zbadać pacjenta. Posłusznie wyszłam z białego pomieszczenia i znalazłam się na korytarzu. Rozejrzałam się po nim i ujrzałam pełno smutku i rozpaczy. To miejsce mnie przerażało, ale wiedziałam, że nie mogłam zostawić Horan'a samego. Czekałam więc cierpliwi aż w drzwiach sali pojawi się lekarz informując mnie o stanie zdrowia chłopaka. Facet w białym fartuchu pojawił się dopiero po około godzinie.
-Panie doktorze?! - Zatrzymałam mężczyznę około trzydziestki. - Co z nim? - kiwnęłam głową w stronę drzwi.
Lekarz popatrzył na mnie uważnie spod okularów i milczał dłuższą chwilę.
-Niall Horan - zamyślił się. - Przeżył tę noc, więc jest na prawdę dobrze. Teraz powinno być wszystko OK. Udało nam się w porę oczyścić organizm z toksyn - przestałam go słuchać, gdy zaczął gadać o tych lekarskich bzdurach i tylko bezwiednie przytakiwałam głową.
-A kiedy się wybudzi? - przerwałam mu.
Mężczyzna spojrzał na mnie krytycznie i głośno westchnął mamrocząc coś pod nosem.
-Prawdopodobnie w przeciągu tego tygodnia - powiedział już głośniej.
-Dziękuję - kiwnęłam głową i odeszłam.
Skierowałam się do bufetu znajdującego się w centralnej części budynku. Przedarłam się przez jakąś tandetną zasłonę i weszłam do środka. Zamówiłam smakowicie wyglądające ciasto i kawę. Po chwili pani ze sztucznym uśmiechem przyniosła moje zamówienie. Zjadłam dość spory kawał szarlotki i biorąc kubek z kawą wyszłam z lokalu. Wbiegłam schodami na piętro i powędrowałam prawie na koniec korytarza. Przydusiłam klamkę i wgramoliłam się do sali. Usiadłam obok łóżka Niall'a i popijając czarny napój boga zaczęłam opowiadać jakieś denne historie z dzieciństwa. Raz się śmiałam, raz płakałam. Gdy skończyły mi się chyba wszystkie historyjki westchnęłam i spojrzałam na zegarek wiszący nad łóżkiem. Wskazywał on dziesiątą, więc pewnie zaraz pojawi się reszta grupy i dziewczyny. Tak jak przypuszczałam po około dwudziestu minutach drzwi się otworzyły i pojawiła się w nich dziewczyna Liam'a.
-Cześć, co z nim? - Danielle pocałowała mnie w policzek.
-Bez zmian, ale lekarz mówił, że powinien wybudzić się jakoś w tym tygodniu - lekko się do niej uśmiechnęłam.
-To świetnie - ucieszyła się. - Idę powiedzieć reszcie.
Tyle ją widziałam. Po chwili do sali wszedł Zayn informując mnie że będą dopiero wieczorem, bo mają ważną sprawę do załatwienia.
-Jak chcesz to mogę Cię odwieźć do domu, bo dziewczyny jadą z nami - zaproponował.
-Nie, dzięki. Zostanę - delikatnie się uśmiechnęłam i poklepałam chłopaka po ramieniu.
-Jak chcesz, ale w razie czego dzwoń wyrwę się i przyjadę - pocałował mnie w czoło i opuścił pomieszczenie.
Delikatny uśmiech wpłynął na moją twarz. Fajnie, że mam tę paczkę przyjaciół, drugich takich nigdzie nie znajdziesz. Mimo, ze popełniłam tyle błędów oni nadal ze mną są. Głośno westchnęłam i skierowałam swój wzrok w stronę maszyny wskazującej bicie serce. Linia poruszała się w systematycznie i wydawała przy tym dziwne bliżej nie określone dźwięki. Oby nasz blondyn szybko się wybudził. Wstałam z krzesła aby trochę rozruszać nogi. Postanowiłam przejść się do księgarni, która znajduje się nie opodal szpitala i kupić jakąś książkę. Żwawym krokiem opuściłam biały budynek i weszłam do dużo mniejszego, ale pomalowanego w wesołe, pastelowe barwy pomieszczenia.
-Dzień dobry - miło przywitała się sprzedawczyni.
Z uśmiechem kiwnęłam głową.
-Może pomóc? - znów usłyszałam ten sam głos.
-Dziękuję, jakiś bestseler? - zapytałam najuprzejmiej jak mogłam.
Kobieta pokiwała głową i pokazała półkę na której leżą książki, które powinny mnie zainteresować. Wybrałam jakąś na chybił trafił i położyłam na ladzie.
-To wszystko? - zapytała wklepując cenę.
-Tak, dziękuję. Do widzenia - uśmiechnęłam się opuszczając księgarnię.

Jest 21 ;p
Trochę krócej, ale brak weny -.-
Dedykacja dla Edyty i Olki ;*
Do następnego ^^

Rozdział 20

noreply@blogger.com (Inna Inaczej) — Tue, 02 Apr 2013 13:34:00 +0000

Emili
Z moich ust wydobył się krzyk. To nie może być prawda, on musi żyć. Straciłam czucie w nogach i opadłam na kafelki. Doczołgałam się do szafek i oparłam o nie plecami. Zamknęłam oczy. Policzki miałam już mokre od łez, ręce niebezpiecznie dygotały, zresztą tak jak reszta ciała. Ktoś objął mnie ramieniem i przycisnął do swojej klatki piersiowej. Te perfumy, Harry.
-Młoda, on żyje - wyszeptał Liam. - Tylko, ze jest w śpiączce i nie wiadomo czy się wybudzi.
-Pocieszające - warknęłam.
Chłopcy zamilkli i wpatrywali się w ścianę. Zayn odchrząknął.
-Jutro do niego jedziemy - oznajmił Mulat. - Jedziesz z nami?
-Oczywiście, że jadę - podniosłam się z podłogi.
Stojąc oparta o stół otarłam łzy i próbowałam się uspokoić. Styles objął mnie ramieniem i nikłym uśmiechem starał się pocieszyć. Dalej stałam i nie mogłam przyswoić wiadomości. Dlaczego on to zrobił?! Nie mogłam tego zrozumieć. Przecież on miał przyjaciół, rodziców.. A właśnie! Rodzicie, ciekawe czy wiedzą.
-Chłopaki? - rzuciłam pytanie, wlepiając wzrok w ścianę.
-Co jest? - zapytał Liam.
-Rodzice Niall'a wiedzą o tym.. Wypadku? - zapytałam trzęsącym się głosem.
-O cholera - Louis uderzył ręką o blat.
-Co my im powiemy jak zadzwonią? - zapytał przerażony Lou.
-Nie wiem, nie mam pojęcia, cholera! - zdenerwował się Liam.
-Spokojnie - Zayn próbował opanować sytuacje. - Był przecież w Irlandii, więc jego rodzice nie powinni się martwić, wiedzą, że niedługo zaczynamy trasę koncertową, więc.. - W tym momencie zamilkł.
-No i mamy kolejny problem - wymamrotał Harry. - Trzeba zadzwonić do mangamentu.
Liam głośno westchnął podniósł się z krzesła, wziął telefon i odszedł do innego pokoju.
-Emili, weź telefon i zadzwoń do dziewczyn. Zapytaj czy jutro z nami jadą - Louis popatrzył na mnie proszącym wzrokiem.
-Jasne - chwiejnym krokiem wyszłam z pomieszczenia i poszłam do swojego pokoju.
Po drodze minęłam Payne, który użerał się z kimś przez telefon. Poklepałam go po ramieniu i posłałam mu nikły uśmiech co odwzajemnił. Wspięłam się po drewnianych schodach i już byłam w swoim pokoju. Chwyciłam zimny przedmiot leżący na poduszce i wybrałam numer Danielle. Pierwsze pytanie jakie padło w moją stronę było do przywidzenia. Piłaś? Nie, nie piłam i skończyłam z tym. Taka rutyna powtórzyła się u każdej z dziewczyn. Wszystkie trzy oczywiście się zgodziły. Chciałam rzucić przedmiot na jego pierwotne miejsce, ale po krótkim zastanowieniu włożyłam go do kieszeni. Zgramoliłam się na dół i usiadłam na kanapie podwijając nogi pod siebie. włączyłam telewizor i próbowałam skupić się na wiadomościach, które podawali. Jednak moje myśli ciągle krążyły wokół jednej osoby. Nie mogłam odgonić się od napływających wspomnień. Słona łza popłynęła po moim bladym policzku.
-Może chodźmy już spać? - podskoczyłam przestraszona na dźwięk zachrypniętego głosu nade mną.
-A która godzina? - zapytałam przecierając oczy.
-Druga - odezwał się mój brat.
Jęknęłam przeciągle.
-O której jutro jedziemy do Niall'a? - głośno przełknęłam ślinę.
-Jakoś koło jedenastej, nie Li? - Zayn chciał potwierdzić to co powiedział.
-Ta - rzucił zamyślony chłopak.
Gdy zorientowałam się, ze wstrzymuję oddech, wypuściłam powietrze przetrzymywane w płucach. Wstałam z kanapy i życząc chłopakom kolorowych snów powędrowałam do swojego pokoju. Przebrałam się w prowizoryczną piżamę, którą była koszulka i rzuciłam się na łóżko. Wgramoliłam się pod kołdrę i naciągnęłam ją na sam czubek głowy. Czułam, że nie będę spać tej nocy. Wzięłam swój telefon, podłączyłam do niego słuchawki i nałożyłam je na uszy, odcinając się od świata. Jednak to nie pomogło,a słuchając smutnych piosenek pogłębiłam swój i tak zepsuty humor. Zdenerwowana cisnęłam słuchawkami w kąt pokoju. Odrzuciłam kołdrę i podciągnęłam kolana pod brodę. Próbowałam się uspokoić ale nic z tego. Sięgnęłam ręką do szuflady w nocnej szafce. Wyjęłam z niego małe, czarne, zamszowe pudełeczko. Otworzyłam je i wyjęłam dno. W moim ręku znalazł się cienki kawałek metalu. Przekręciłam go w dłoni, przyglądając się dokładnie namalowanemu tam napisowi. Przyłożyłam go do nadgarstka i po ciele przeszedł mnie dreszcz. Przycisnęłam żyletkę mocniej i pewnym ruchem pociągnęłam po skórze. Na całej długości linii pojawiła się krew. Ponowiłam czynność jeszcze kilkanaście razy. Po niecałych pięciu minutach dłoń była zalana moją własną krwią. Natomiast mnie ogarnął spokój, na usta wdarł się delikatny uśmiech. Wszystkie problemy spłynęły wraz z czerwoną cieczą. Nadgarstek wytarłam chusteczką następnie nakładając na niego opaskę. Przyłożyłam głowę do poduszki i zasnęłam.
Obudził mnie dopiero Zayn.
-Która godzina? - zapytałam przeciągając się.
-Dziesiąta, wstawaj. Ubierz się, zjedz śniadanie i jedziemy - zakomenderował.
Kiwnęłam potulnie głową i zeszłam z łóżka. Malik opuścił już mój pokój, więc podeszłam do szafy. Wyjęłam z niej czarne dżinsy, czarną bokserkę i czerwoną bluzę. Przebrałam się, po czym zrobiłam poranną toaletę i związałam włosy w wysokiego kucyka. Zeszłam na dół.
-Cześć, młoda - przywitał mnie Harry wychodzący akurat z łazienki.
Uśmiechnęłam się do niego delikatnie i pomaszerowałam do kuchni. Przy patelni kręcił się Liam robiąc jajecznicę.
-Siadaj zaraz skończę - powiedział Payn.
Posłusznie usiadłam do stołu, a już po chwili stało przede mną aromatycznie pachnące danie. Wzięłam widelec i zjadłam ze smakiem. Po chwili pojawili się chłopcy, witając się ze mną i uwijając się z jedzeniem. Usłyszeliśmy dzwonek do drzwi. Podniosłam się mówiąc, że ja otworze. Poszłam do wejścia i do domu wpuściłam Eleanor, Danielle i Perie.
-To co jedziemy? - zapytała Dan całując Li w policzek.
-Pewnie tak - Louis włożył talerz do zmywarki.
Ubraliśmy się i wyszliśmy z domu, wsiadając do vana. zatrzymaliśmy się przed dużym budynkiem. Wysiadając przygotowywałam się psychicznie do tego co mogę zobaczyć. Dość niepewnym krokiem powędrowałam za chłopakami. Weszliśmy do recepcji. Skierowaliśmy się do sali gdzie leżał Niall. Pozwolono nam tam wejść. Nikt nie był pewien czy ma na to dość siły, ale całą grupą weszliśmy do sali.
-Nie wygląda to za dobrze - mruknęła El.
Musiałam się z nią zgodzić. Horan leżał blady jak papier, podłączony do masy różnych urządzeń, które wydawały dziwne dźwięki. Na ekranie jednej z nich było widać jak nierówno bije jego serce. Zakryłam usta ręką, ponieważ wydobył się z nich jęk rozpaczy. Stojący obok mnie Styles objął mnie ramieniem i przycisnął do swojej klatki piersiowej.
-Nie płacz - mruknął mi do ucha.
Popatrzyłam na niego załzawionymi oczyma z miną mówiącą 'łatwo ci powiedzieć'. Usiadłam na brzegu łóżka patrząc na zamknięte oczy i spierzchnięte wargi naszego blondyna. Po policzkach płynęły łzy, nadgarstek piekł, a nogi odmawiały posłuszeństwa, gdy chciałam wstać. Zayn chwycił mnie za nadgarstek chcąc pomóc, syknęłam cicho i wyrwałam rękę. Malik zmrużył oczy i spojrzał na moją opaskę.
-Emili? - popatrzył mi w oczy.
-Nieważne - mruknęłam uciekając wzrokiem.
-To to o czym myślę? - zapytał.
-Nie wiem o czym myślisz - próbowałam zbić go z tropu.
-Doskonale wiesz. Chodź na dwór się przewietrzyć - delikatnie złapał mnie za dłoń i pociągnął w stronę wyjścia z sali.
Puścił mnie dopiero gdy staliśmy przed szpitalem.
-Em, pokaż nadgarstek - powiedział miękkim głosem.
-Po co? - zapytałam patrząc w swoje buty.
-Obiecuję, że nie będę się denerwował - podniósł mój podbródek.
Głośno westchnęłam i podciągnęłam rękawy bluzy. Zayn chwycił mnie za lewą rękę i zdjął szarą opaskę. Odwrócił dłoń na wewnętrzną stronę i jego oczy się rozszerzyły.
-Nie rób tego więcej błagam cię - przytulił mnie mocno do siebie. - Proszę cię, nie chce Cię stracić.
-Obiecuję - objęłam go w pasie.

Długo mnie nie było ;p
No ale wiecie jak to jest z brakiem weny ^^
Mam nadzieję, że rozdział się podoba ;D

Rozdział 19

noreply@blogger.com (Inna Inaczej) — Tue, 12 Mar 2013 16:24:00 +0000

Emili
Obudziłam się koło dwunastej. Miałam lekko sucho w gardle, więc od razu, nawet się nie przebierając, zeszłam do kuchni. Otworzyłam lodówkę i wyjęłam sok pomarańczowy. Wypiłam parę łyków z gwinta i odstawiłam go z powrotem. Ponownie pomaszerowałam do swojego pokoju. Przebrałam się w dżinsy i jakąś wyciągniętą koszulkę. Walnęłam się na łóżko i głośno westchnęłam. Wyciągnęłam rękę w poszukiwaniu telefonu i kiedy miałam już zrezygnować natknęłam się na zimny prostokąt. Ledwo zdążyłam wziąć go do ręki, zaczął wibrować. Nacisnęłam zieloną słuchawkę i głosem wypranym z uczuć odmówiłam kolejnej imprezy. Byłam wykończona, a zwłaszcza po tej wczorajszej akcji z Chris'em. Co mi od jebało?! No dobra, może to i on zaczął mnie całować pod drzwiami do domu chłopaków, ale przecież mogłam go odepchnąć. Na pewno mogłam darować sobie tę szopkę na oczach chłopców. Zrobiło mi się cholernie przykro jak zobaczyłam ból w oczach Niall'a. Tak jakby nie mógł znieść, że kolejny raz nie jestem trzeźwa. Potem Zayn zaczął mnie opieprzać. Wiem, że miał rację, ale tak trudno to do siebie dopuścić. Nagle usłyszałam dzwonek do drzwi. Nakryłam głowę poduszką udając, że mnie nie ma. Jednak natarczywiec przed drzwiami nie dawał spokoju. Wstałam i zeszłam na dół, kierując się do frontowego wejścia. Nagłym szarpnięciem otworzyłam wejście i ujrzałam osobę, której nie miałam najmniejszej ochoty znów widzieć.
-Cześć piękna - uśmiechnął się Chri i chciał mnie pocałować.
-A pierdol się - odepchnęłam go.
-Co jest? Wczoraj nie byłaś taka ostra - potarł kciukiem mój policzek.
-Byłam pijana, debilu. Nie chce widzieć ani Ciebie, ani Nathan'a, ani Andrew, nawet Charlie niech spieprza - warknęłam odpychając jego dłoń.
-Co Ci odbiło? - zapytał opierając się o framugę.
-Uświadomiłam sobie, że spieprzyliście mi życie i przez was straciłam przyjaciół! - krzyknęłam i trzasnęłam drzwiami.
Osunęłam się po nich, uprzednio zamykając je na klucz, aby nikt się nie dostał. Schowałam twarz w dłoniach uświadamiając sobie, jak cholernie dużo straciłem przez alkohol. Straciłam brata, przyjaciół i kogoś kto był bliski memu sercu, bliższy niż cała reszta. Podniosłam się z podłogi ocierając łzy. Rozejrzałam się po salonie. Panował tu istny bajzel. Wszystko było nie tam gdzie trzeba. Nigdy nie widziałam tu takiego bałaganu, coś musiało się stać. A gdzie są wszyscy? Przeszłam cały dom wzdłuż i wszerz, ale nikogo nie znalazła. Nie było też kluczyków od busa. Telefony chłopaków, które zawsze leżały przy ich łóżkach zniknęły. Nie było niektórych ciuchów Niall'a. Na korytarzu leżała bluza Liam'a. Nie była rzucona, tylko położona i lekko wygnieciona, jakby ktoś na niej leżał. Podniosłam ją z ziemi i otrzepałam z niewidocznego pyłku. Złożyłam ją i zaniosłam na łóżko Payne. Krążyłam po mieszkaniu i sprzątałam to co się dało, bo np nie ryzykowałam zaglądania do szafy Styles'a. W końcu usiadłam w salonie i włączyłam telewizje. Ktoś pociągnął za klamkę i po chwili zorientował się, że drzwi są zamknięte.
-Emili otwórz, bo zapomniałem kluczy - usłyszałam lekko zdenerwowany głos brata.
Szybko poderwałam się z sofy i otworzyłam wejście. Próg przekroczył Zayn z dziwną miną. Na twarzy miał jeszcze zaschnięte łzy i starając się ukryć rozpacz ruszył do kuchni. Poszłam w ślad za nim. Chłopak siedziała przy stole i wpatrywał się w okno. Zaparzyłam wodę i podałam mu gorącą herbatę.
-Dzięki - mruknął zanurzając popękane wargi w cieczy.
-Gdzie reszta? - zapytałam spokojnie.
Mulat gwałtownie podniósł głowę i spojrzał na mnie przenikliwym wzrokiem. Przygotowałam się na gwałtowne uderzenia wściekłości. Nawet lekko przymrużyłam oczy. Jednak nic takiego się nie stało.
-W szpitalu - mruknął słabym głosem.
Wybałuszyłam oczy i otworzyłam usta, żeby coś powiedzieć, jednak po chwili zamknęłam je z powrotem. Powtórzyłam tę czynność kilka razy.
-Ja też zaraz tam jadę, przyjechałem się przebrać - dokończył herbatę i wyszedł z kuchni.
Po chwili zszedł ubrany w czarne dresy i białą bluzkę. W ręku trzymał niebieską bluzę.
-Zostań w domu, wrócimy późno - rzucił wychodząc. - Nie schlaj się - odwrócił się przy drzwiach taksówki.
Skinęłam głową i pomachałam mu. Weszła do domu i usiadła na sofie. Dlaczego są w szpitalu? Co się stało? Oby tylko żadnemu z chłopaków nic nie odbiło. Nie, na pewno nie. Oni są zbyt perfekcyjni na próby samobójcze. Zresztą z jakiego powodu. Harry ma Louis'a, Louis ma Eleanor i Harry'ego, Liam ma Danielle, Zayn ma Perrie, Niall ma ich wszystkich. Zresztą każdy z nich ma wszystkich razem i każdego z osobna. Więc na pewno nic im nie jest. Może ktoś z ich muzyków albo jakiś przyjaciel, ale Malik był taki smutny. Może Dan, El albo Pezz? Ale to do nich nie podobne. Siedziałam owładnięta myślami i zastanawiałam się kto mógł trafić do tego jebanego szpitala. Przecież mogłam zapytać się Zayn'a. Walnęłam się otwartą dłonią w czoło. Głośno westchnęłam i zrezygnowana opadłam na poduszki. Zamknęłam oczy i nawet nie wiem kiedy zasnęłam. Wieczorem obudził mnie szczęk kluczy w zamku. Szybko się podniosłam i usiadłam. Po chwili do salonu wkroczył sponiewierany Harry.
-Nie powinieneś być w szpitalu? - zapytałam ostrożnie.
Styles spojrzał na mnie podejrzliwym wzrokiem.
-Trzeźwa? - zapytał nie dowierzając.
Zawstydzona spuściłam wzrok i pokiwałam lekko głową. Zapadła cisza, spojrzałam na chłopaka. Na jego ustach pojawił się nikły uśmiech.
-Chłopaki wysłali mnie, żebym się wyspał - westchnął.
-Wiecie już coś? - udawałam, że jestem w temacie.
-Nie - warknął.
Posiedzieliśmy jeszcze chwilę po czym mój towarzysz rozmów wstał i udał się do swojego pokoju, żegnając się cichym 'dobranoc'. Westchnęłam i pomaszerowałam do kuchni. Zaparzyłam wodę i zrobiłam sobie gorącej czekolady. Usiadłam przy blacie i krótkimi łykami pozbawiałam szklankę zawartości. Moją głowę nadal zaprzątały myśli o osobie leżącej w szpitalu. Ciekawe kto to? Ciekawe czy w ogóle jeszcze żyje? Moje rozmyślenia przerwało głośne trzaśnięcie drzwiami, wyszłam z pomieszczenia w którym się znajdowałam i w przedsionku zobaczyłam zdenerwowanych chłopców.
-Jebany frajer - mruknął Louis i poszedł do łazienki na piętrze.
Zayn spojrzał na mnie nieprzenikliwym wzrokiem.
-Zrób mi coś do picia, młoda - poprosił.
-O ja też chcę! - zakrzyknął Liam.
-To mi też zrób - Lou wychylił się z łazienki.
Uśmiechnęłam się lekko i pokierowałam się do miejsca, w którym byłam wcześniej. Zrobiłam im herbatę cytrynową i kanapki.
-A gdzie Niall? - zapytała, nie widząc blondyna.
Trójka przyjaciół zamarła i znacząco na siebie spojrzeli.
-Mówiłem Ci, że jesteśmy w szpitalu, prawda? - skinęłam głową na pytanie Malik'a. - No to my właśnie.. - wziął głęboki oddech. - Byliśmy u Niall'a.
-Co się stało? Jakiś wypadek? - oczy mało nie wyszły mi z orbit.
-Liam, może ty, bo mi nie przejdzie przez gardło - zaproponował mój brat.
Payne spojrzał na mnie zamglonym wzrokiem. Wypił trochę herbaty, zagryzł kanapką i chyba nie wiedział jak się zabrać do powiedzenia mi prawdy.
-Niall.. On.. On.. - jąkał się.
-No wysłów się! - krzyknęłam.
-On chciał popełnić samobójstwo - spuścił wzrok, a do kubka wpadła łza.
Zatkał mnie, kompletnie mnie zatkało. Łyżeczka którą trzymałam w ręku wypadła mi i z głuchym odgłosem odbiła się od kafelek. Z pod moich powiek zaczęły wyciekać łzy.
-Powiedz mi, że on żyje - zażądałam.
-Chciałbym - mruknął Tomlinson.

Jest kolejny rozdział ;D
Może nie za dużo on wyjaśnia, ale taki był cel ;p
Mam nadzieję, że się spodoba ^^

Rozdział 18

noreply@blogger.com (Inna Inaczej) — Thu, 28 Feb 2013 20:20:00 +0000

Po długiej i żmudnej wędrówce dotarłem do swojego azylu. Rzuciłem się na łóżko i próbowałem zasnąć, jednak nie było mi to dane. Przewracałem się ze strony na stronę. Myślałem, że trwało to przynajmniej godzinę. Zdenerwowany wziąłem telefon do ręki i głośnym warknięciem skomentowałem fakt, że minęło zaledwie piętnaście minut. Usłyszałem przeraźliwy huk więc zgramoliłem się z łóżka i powłócząc nogami zszedłem na dół. Obraz jaki na mnie czekał kompletnie mnie obudził. Po pierwsze brak Eleanor, Danielle i Perrie. Chociaż ta druga sprawa była o wiele gorsza. Wracając do tematu. Chłopaki stali równie zdziwieni i wpatrywali się w Emili i Chris'a zawzięcie całujących się pod ścianą. Chyba nas nie za uwarzyli, a my nie mogliśmy zrobić kroku.
-Nie wierzę, po prostu nie no, kurwa, nie wierzę! - wydarłem się.
Em natychmiast odskoczyła od chłopaka i spojrzała na nas przerażonym wzrokiem. Moje dłonie samoistnie zacisnęły się w pięści, a żyłka na czole zaczęła niebezpiecznie pulsować. Jednak uprzedził mnie Zayn. Złapał Chri za koszulkę i dość brutalnie cisnął w stronę drzwi. Chłopak z nadmiaru alkoholu w krwi upadł na podłogę. Malik szybko go podniósł i wypieprzył za drzwi.
-Piękne przedstawienie - warknąłem wkurwiony, uderzając rękę w ścianę obok głowy czarnulki.
Ta odskoczyła z piskiem co skomentowałem prychnięciem.
-Patrzę nawet w miarę trzeźwa - zironizował Louis.
Dziewczyna spojrzała na niego dziwnym wzrokiem. Ustałem obok Zee i wpatrywałem się w bliżej nieokreślony punkt na ścianie. Zayn spojrzał na mnie lekko niespokojny i położył rękę na moim ramieniu. Wściekły strząchnąłem ją i powędrowałem do swojego pokoju mocno trzaskając drzwiami.

Zayn
-Zajebiście to rozegrałaś - warknąłem na dziewczynę wpatrującą się w schody, na których przed chwilą zniknął blondyn.
-O co wam chodzi? - zapytała lekko wstrząśnięta.
-O nic kurwa, o nic - warknął Harry i wyszedł z salonu.
-Jeszcze się pytasz, spójrz jak się zachowujesz - Liam podniósł ręce do góry i też opuścił pomieszczenie.
Louis tylko pokręcił głową, zmierzył lekko pijaną dziewczynę wzrokiem i ulotnił się w ślad za Payne'm.
-Nie mam na Ciebie słów. Znów wszystkim zjebałaś humor - nawet nie zaszczycając jej spojrzeniem poszedłem do pokoju Horan'a.
Delikatnie uchyliłem drzwi i zajrzałem do środka. Blondyn siedział na parapecie i zapalczywie wpatrywał się w dal.
-Niall - szepnąłem.
-Wyjdź, Zayn - spojrzał na mnie zamglonymi oczyma. - Nie chcę z nikim gadać, nie wiem co robić, mam tego wszystkiego dosyć - warknął i schował twarz w dłoniach.
Podszedłem do niego i objąłem ramieniem. Chłopak podniósł głowę, smutno się uśmiechnął i zszedł z parapetu zrzucając moje ramię.
-Co jest? - złapałem go za ramiona.
-Malik, nie teraz, nie dzisiaj, nie mam ochoty na nikogo patrzeć, ani z nikim rozmawiać. Na prawdę dziękuję Ci za pomoc, jesteś wspaniałym przyjacielem, ale tym razem muszę poradzić sobie sam - chłopak otarł samotną łzę spływającą po jego policzku i przytulił się do mnie.
Objąłem go ramieniem i czułem jak po woli moja bluzka przesiąka słonym deszczem spływających spod powiek Niall'a. Po chwili chłopak odsunął się ode mnie otarł mokre policzki i uśmiechnął się słabo.
-Jeszcze raz dziękuje - powiedział i przetarł zaczerwienione oczy.
-Nie ma za co, od tego jest druga część Ziall'a - poklepałem go po ramieniu.
Na te słowa chłopak lekko się zaśmiał ukazując aparat.
-Chcę zostać sam - spuścił głowę.
-Jasne - uśmiechnąłem się bardziej do siebie niż do niego. - Dobranoc - poczochrałem jego czuprynę i wyszedłem.
Z lekkim uśmiechem na ustach skierowałem się do swojego pokoju. Spojrzałem na łóżko Styles'a. Loczek spał w najlepsze i cicho pochrapywał. Cisnąłem w niego poduszką z taką silą, żeby się obudził.
-Czego? - wyseplenił.
-Nie chrap - próbowałem stłumić śmiech.
-Pieprz się - warknął i opadł na poduszki.
Zaśmiałem się pod nosem i również położyłem się spać. Kolejnego ranka obudziły mnie jakieś krzyki z korytarza przed moimi drzwiami.
-Dzwoń po tą jebaną karetkę traci przytomność! - Darł się Louis.
Gdy usłyszałem te słowa wybiegłem z pokoju jak z procy.
-Co się dzieję?! - wpadłem na korytarz zakładając dresy.
-Później Ci wyjaśnimy, na razie jedziemy za karetką. Ruszaj się - pośpieszał mnie Liam.
Wróciłem do pokoju naciągnąłem na siebie koszulkę i już byłem na dole. Spotkałem tam roztrzęsioną Dan, El i Perrie. Przytuliłem blondynkę i wszyscy razem poszliśmy do naszego busa. Payne nie chciał budzić naszego kierowcy o tak wczesnej porze, więc sam zasiadł za kierownicą. Siedziałem obok niego z przodu. Złamaliśmy wszystkie przepisy drogowe pędząc za uprzywilejowanym samochodem. Do szpitala dotarliśmy jakieś dziesięć minut po karetce. Wyskoczyłem z samochodu i pobiegłem do środka białego budynku. W środku unosił się ten okropny zapach środków dezynfekujących. Miałem podejść do lady, ale uprzedził mnie Harry i zdenerwowany wypytywał o coś pielęgniarkę. Ta kręciła tylko głową widocznie nic nie rozumiejąc z paplaniny Loczka. Po chwili do akcji wkroczył Liam i na spokojnie wyjaśnił coś pielęgniarce. Kobieta sprawdziła coś w komputerze po czym podała odpowiedź Li. Chłopak pobladł na twarzy i mało nie upadł na ziemię. Wrócił do nas i usiadł na krześle łapiąc głęboki oddech.
-Co jest? - zapytał zdenerwowany Louis.
Payne zrezygnowany pokręcił głową. Dopiero teraz zauważyłem, że wśród nas brakuje Niall'a.
-Co on sobie zrobił? - zapytałem zaciskając wargi.
-Nażarł się jakiś tabletek, znaleźliśmy go rano w łazience - powiedziała Danielle, a po jej policzku potoczyła się łza.
-Co Ci powiedziała ta baba? - dopytywał się Lou.
-Praktycznie nie ma szans na przeżycie - powiedział ledwo dosłyszalnym szeptem.
Dziewczyny zaczęły płakać. Złapałem się za włosy i uderzyłem głową w ścianę.
-Cholera! - warknąłem. - Gdzie on teraz jest?
-Nie mam pojęcia - wzruszył ramionami Daddy. - Próbują usunąć toksyny z jego organizmu.
Osunąłem się po ścianie na zimną posadzkę i niecierpliwie czekałem na lekarza. Po kilki godzinach rozpaczania, gdybania i obwiniania się pojawił się ten chuj w białym kitlu. Zerwałem się z podłogi i podbiegłem do niego.
-Co z nim? - zapytałem trzęsącym się głosem.
-Jest bardzo źle - mężczyzna spuścił głowę. - Nie wiadomo czy przeżyję więcej niż dobę. Ta noc o wszystkim zadecyduję - poklepał mnie po ramieniu i odszedł.
Chwiejnym krokiem wróciłem do reszty i powtórzyłem im to o czym przed chwilą się dowiedziałem. Wszystkim zaparło dech w piersiach, nikt nie mógł wykrztusić słowa. Co uroiło mu się w tym blond łbie?! Jak on mógł to zrobić, przecież wszyscy tak go kochamy. Stałem przyciskając nos do szyby i patrząc na bezwładne i bezbronne ciało Niall'a ułożone na wznak na śnieżnobiałej pościeli. Reszta wyglądała pewnie tak jak ja. Intensywnym wpatrywaniem się próbowałem przywołać go z powrotem do żywych. Nic z tego nie wyszło. Po moim poliku potoczyła się łza, która po chwili skapnęła na blond włosy Perrie wtulającej się w moją klatkę. Nagle maszyny zaczęły piszczeć i pojawiła się na nich ciągła linia. Do pomieszczenia wbiegł lekarz i kilka pielęgniarek, zaczęli go reanimować. Zasłonili szybę żaluzjami, więc żadne z nas nic nie widziało. Spojrzałem na Liam'a i Danielle, oboje płakali. Zresztą tak samo jak Louis, Eleanor, Harry, ja i Edwards. Po chwili z sali wyszedł lekarz zdejmując białe rękawiczki z rąk. Czy w tym jebanym szpitalu wszystko musi być białe?!
-Co z nim?! - pierwszy odezwał się Liam ocierając policzki.

No to jestem z 18 ;p
Mam nadzieję, że się podoba xd
Co sądzicie?