กล่องใส่เครื่องนี่เน้นประหยัดพื้นที่เหมือนเดิม ใหญ่กว่าตัวเครื่องแค่หน่อยเดียวเอง หน้าจอที่เห็นเป็นสติ๊กเกอร์รูปหน้าจอตอนเปิดเครื่องที่แปะกันหน้าจอเครื่องไว้ (ให้ทายว่าผมใช้กล้องยี่ห้ออะไรถ่ายรูป)

เปิดกล่องออกมาจะพบว่ามี 2 ชั้น ชั้นบนเป็นที่เก็บตัวเครื่อง ส่วนชั้นล่างเป็นที่เก็บสายซิงค์ หูฟัง Dock adapter และคู่มือ แล้วก็หมดแล้ว 10,900 บาท ได้มาแค่นี้แหละ (ลืมไปมี apple care 1 ปีด้วย)

แกะสติ๊กเกอร์ออกมาก็เจอหน้าจอมืดๆ เพราะยังไม่ได้เปิดเครื่อง

หมดแล้วครับ กับการแกะกล่อง iPod Touch third gen 32 GB เครื่องมือหากินชิ้นใหม่ทดแทน สมุดโน้ตคู่ตัว Rskine ที่ใช้มากว่าปีครึ่ง (2 เล่ม) จากการใช้งานใน 2 สัปดาห์ที่ผ่านมา รู้สึกว่าเครื่องมันเร็วใช้ได้ แถมยังไม่แฮ็งค์เลย มีแต่อยู่ดีๆ เด้งออกมาจากโปรแกรมกลับมาที่หน้า home แบตก็ทนพอใช้ โปรแกรมก็ซื้อง่ายดี รูดปื้ดๆ โปรแกรมข้อมูลยาที่มีให้ใช้ฟรีก็โอเค ตอบคำถามที่ต้องการได้ตลอด เลยยังไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องไปซื้อโปรแกรมราคาแพงมาใช้

ส่วน jailbreak นี่ยังไม่มีแผนที่จะทำเลย ไม่รู้จะทำไปทำไม เพราะตอนนี้ก็รู้สึกว่ามันรองรับความต้องการผมได้หมดแล้ว โปรแกรมไหนจำเป็นต้องใช้ก็ซื้อเอา เกมส์ฟรีที่มีให้เล่นก็เพียงพอแล้ว ปกติก็ไม่ค่อยจะได้เล่นซักเท่าไหร่ อะไรที่มัน advance มากคงไม่มีเวลาทำ ใช้เครื่องแบบคนทั่วไปนี่สบายที่สุดแล้ว

วันนี้
15/10/52 FBS = 133 mg/dl, HbA1C = 7.2, BMI 20.7
ระดับน้ำตาลในเลือดแย่ลงกว่าเดิมอีกแล้ว คงเป็นเพราะช่วงนี้ต้องกินข้าวเยอะขึ้น เพื่อให้ใส่สูทแล้วหุ่นเฟิร์ม ก็เลยต้องยอมรับชะตากรรม กินยาลดระดับน้ำตาลในเลือดเพิ่มอีก 1 ตัวเพราะถ้าปล่อยให้มากกว่านี้ จะเอามันลงมายาก เดี๋ยวหลังแต่งงานจะตั้งเป้าหมายเรื่องสุขภาพเป็นเป้าหมายใหญ่แล้ว

ปล. บทความนี้เขียนเพื่อบันทึกไว้ประเมินตัวเองเฉยๆ ไม่แนะนำให้นำไปใช้อ้างอิงในการรักษาโรค ท่านที่มีโรคประจำตัวหรือความเสี่ยงต่อโรคสูง แนะนำให้ปรึกษาแพทย์ก่อนนำข้อมูลไปใช้.

1, 12 การ์ดที่ทำโดย GIMPshop กับ Photoscape ใช้ฟอนท์ laiji mahaniyom เอาไปอัดโฟโต้แถวลาดพร้าวโดยน้องชาย ทำออกมาเป็นรุ่นปกติ 6 แบบ 300 ใบ + รุ่นหายากอีก 6 แบบที่มีแค่แบบละ 1 ใบ

2, 3 การ์ด กับซองเตรียมพร้อมอยู่ร่วมกัน

4, 5 ซองจดหมาย กับที่อยู่พร้อมแปะหน้าซอง

6, 7, 8 กองซองจดหมายที่บรรจุการ์ดเชิญสำหรับเพื่อนๆ ร่วมรุ่นทั่วประเทศ

9, 10 การ์ดเชิญสำหรับเพื่อนรอจับคู่กับซองจดหมาย

11 กองซองจดหมายที่บรรจุการ์ดเชิญเรียบร้อย พร้อมนำไปส่งที่ไปรษณีย์

และสุดท้ายภาพด้านบนรวมโดย Picasa

ตื่นมาตอนเช้า นึกได้ว่านานๆ ทีจะได้หยุดทำงาน (ผมทำงาน 28 – 30 วันต่อเดือน) นอนต่อดีกว่า กว่าจะตื่นมาแต่งตัว ไปรับเธอ แล้วก็ไปที่ว่าการอำเภอศรีราชาก็ปาไป 11 โมง ไปถึงเจอปลัดอำเภอเพื่อขอคิว ท่านก็บอกว่าวันนี้คิวเยอะมาก ถ้าถึงทุ่มนึงปิดสำนักงานแล้วจะไม่รับจดทะเบียนให้นะ เหลือบไปมองรอบๆ มากันเป็นคู่ทั้งนั้น สงสัยจะร่วมชะตากรรมเดียวกัน ว่าแล้วก็ไปพัทยา เผื่อจะมีอนาคตกว่า

ไปถึงพัทยาก็เที่ยงแล้ว เลยไปแวะกินข้าวกันอย่างสบายอารมณ์ พอบ่ายโมงก็ตรงดิ่งไปศาลาว่าการเมืองพัทยา เพื่อฟังเจ้าหน้าที่บอกว่า “ที่นี่ไม่รับจดทะเบียนสมรสนะ” อ้าวแล้วทำไมคุณแอนจดได้ วันนี้กลับมาอ่านที่คุณโบว์เขียนไว้ดีๆ สรุปแล้วผมอ่านไม่ดีเอง ดันดูรูปกับอ่านผ่านๆ แล้วไปคิดเอาเองว่าจดที่เมืองพัทยาได้ ว่าแล้วก็ไปกันที่จดทะเบียนสนรสของคนพัทยาต่อ

ถึงที่ว่าการอำเภอบางละมุง แล้วก็พบกับภาพเดิมที่ศรีราชา เจ้าหน้าที่บอกว่าเหลืออีกประมาณ 50 คิวกับเวลาอีก 2 ชั่วโมงกว่า (ที่นี่ไม่ได้ขยายเวลาถึง 1 ทุ่มเหมือนศรีราชา) คิดว่าคงไม่ทันหรอก ถึงตอนนี้ความตื่นเต้นที่จะได้จดทะเบียน มันเปลี่ยนเป็นความเครียดว่าผมจะไปจดที่ไหนดีนี่ ว่าแล้วก็นึกถึงแผนที่ชลบุรีในสมอง คิดว่ามีอำเภออะไรใกล้ๆ แถวนี้ ปิ๊ง! สัตหีบไง อำเภอเล็ก และใกล้ที่สุด

ไปถึงที่ว่าการอำเภอสัตหีบ เข็มสั้นที่นาฬิกาชี้ไปที่เลขสามแล้ว เหลือเวลาอีก 1 ชั่วโมง เข้าไปข้างในที่ว่าการเจอภาพเดิมอีกแล้ว มากันเป็นคู่ๆ แต่ความหนาแน่นต่างจากสองอำเภอที่ผ่านมา ถามเจ้าหน้าที่ว่าเหลืออีกกี่คิว ก็อ้ำๆ อึ้งๆ กัน ท่านปลัดอำเภอเลยเดินเข้ามาบอกเองเลยว่า “บอกเค้าไปเลยว่าเหลืออีก 8 คิว” ได้ยินแล้วดีใจสุดๆ เพราะตอนแรกคิดว่าต้องรอเป็นสิบคิวแล้ว

ว่าแล้วก็ยื่นเอกสารแล้วก็นั่งรอ แล้วก็มองจอแสดงคิว 69 ของเรา มันไม่มีคิวอื่นมาต่อท้ายแล้ว สรุปแล้วเราเป็นคู่สุดท้ายที่มาจดทะเบียนที่สัตหีบในวันที่ 9 เดือน 9 ปี 2009 และจดกันตอน 15.59 น. จดเสร็จแล้วก็ปิดสำนักงานเลย

ในที่สุดเราก็ได้ทะเบียนสมรสมา 2 ใบ แต่ดันไม่ได้พกกล้องไป เลยไม่ได้ถ่ายรูปหน้าที่ว่าการอำเภอเป็นที่ระลึก

ปิดท้ายวันนี้ด้วยการไปดู “ห้าแพร่ง” ให้หลอนเล่น ยิ่งใกล้ครบ 5 เรื่อง ยิ่งกรี๊ดกันหนักขึ้นเรื่อยๆ ทั้งโรงหนัง สรุปแล้วการที่กรี๊ดกันเยอะนี่มันช่วยลดความกลัวได้ดีเหมือนกันแฮะ

ขอเปิดตัวก่อนด้วยรูป สิ่งอื่นๆ จะตามมาเรื่อยๆ ครับ

ปล. ดูรูปทั้งหมดได้ที่ นะครับ

ด้วยจิตใจที่เอนเอียง ทำให้ผมดูยังไงโปรแกรมที่อยู่บน iPhone มันก็น่าใช้ แถมโปรแกรมฟรีที่มีให้ใช้ก็แทบจะครอบคลุมการใช้งานทั้งหมด หรือถ้าอยากได้โปรแกรมที่คุ้นเคยอย่าง lexidrug มาใช้ก็จ่ายเพิ่มอีกไม่ถึงหมื่นก็โอเคแล้ว

แล้วรุ่นไหนหละที่ใช้กันเยอะ ?
จาก การสำรวจนี้ พบว่าบุคลากรทางการแพทย์ส่วนใหญ่ใช้ iPhone ที่เหลือก็ใช้ Windows mobile, Palm Pre, Google phone และ Blackberry ส่วนเหตุผลหลักในการเลือกใช้คือ โปรแกรมที่มีให้เลือกใช้ เพราะโปรแกรมทางการแพทย์มักไม่มีให้ใช้ครบทุกระบบปฏิบัติการ

ถ้าไม่อยากใช้ iPhone เพราะมันไม่มีคีย์บอร์ดหละ?
Windows mobile รุ่นที่มีคีย์บอร์ดสไลด์ ยังเป็นตัวเลือกที่ดีกว่า Blackberry เพราะบุญเก่าสมัยที่เป็นเจ้าตลาดนี้ ทำให้มีโปรแกรมให้เลือกใช้มากมาย แต่ในอนาคตอาจจะไม่แน่ถ้านักพัฒนาหนีไปเขียนโปรแกรมให้ iPhone กันหมด

ถ้าให้คาดการณ์คิดว่าในอนาคต iPhone น่าจะเป็นเจ้าตลาดของบุคลากรทางการแพทย์ได้ ถ้า WM 7 ไม่ได้มีอะไรที่เหนือหรือเทียบเท่า iPhone แล้ว Android ไม่คิดจะบุกตลาดนี้

ส่วนผมตอนนี้รอ ipod touch gen 3 ออกมาก่อนจะได้ตัดสินใจได้ว่าจะเอา iPhone หรือ iPod touch ดี

ในขณะที่แพทย์นั้นมี extern, intern, resident, fellow หรือ staff กันมานมนานแล้ว เภสัชกรไทยพึ่งจะเริ่มมีระบบการเรียนต่อเฉพาะทางได้ยังไม่ถึง 5 ปีเลย ซึ่งชื่อเรียกเภสัชกรในแต่ละช่วงจะคล้ายแพทย์ แต่ระยะเวลาที่ใช้เรียน กับสาขาที่มีให้เรียนอาจจะต่างกันบ้าง

เริ่มจากนิสิตเภสัชชั้นพรีคลินิก (pharmacy student, pre – clinic) คือ นิสิตเภสัชชั้นปีที่ 1, 2 และ 3 ที่มีการเรียนวิชาพื้นฐานสำหรับไว้ใช้ตอนขึ้นเรียนคลินิก

นิสิตเภสัชชั้นคลินิก (pharmacy student, clinic) คือ นิสิตเภสัชชั้นปีที่ 4, 5 และ 6 ที่เป็นการเรียนวิชาสำหรับใช้ดูแลคนป่วย โดยเป็นการเรียนจากคนป่วยจริงๆ และคนป่วยในกระดาษสลับกันไป และในชั้นปีที่ 6 ที่ในบางประเทศเรียกว่า pre – registered pharmacist จะต้องทำงานได้ทุกอย่างได้เหมือนกับเภสัชกร เพียงแต่ยังไม่จบและยังไม่มีใบอนุญาตเท่านั้น ซึ่งในปีสุดท้ายนี้จะได้ฝึกงานแบบ rotation ไปทำทุกงานที่เภสัชกรต้องทำเป็นช่วงสั้นๆ 1 – 2 เดือน พอทำงานนั้นได้

เภสัชกรโรงพยาบาล (hospital pharmacist) คือเภสัชกรที่ทำงานในโรงพยาบาล ซึ่งในปัจจุบันเป็นรุ่นที่ไม่ต้องใช้ทุนแล้ว แต่เป็นการสอบคัดเลือกเข้าไปบรรจุ ต้องทำงานในโรงพยาบาลประมาณ 2 ปี ถึงจะมีสิทธิ์ขอทุนไปเรียนต่อเฉพาะทางได้

อาจารย์เภสัชกร (pharmacy teacher) คือเภสัชกรอีกกลุ่มหนึ่งที่มีสิทธิ์เรียนต่อเฉพาะทาง และอาจจะมีอัตราการเรียนต่อเฉพาะทางสูงกว่าเภสัชกรโรงพยาบาลด้วย
เพราะในปัจจุบันอาจารย์ผู้สอนที่มีวุฒิบัตรมาจากอเมริกายังมีน้อยถึงขั้นนับคนได้ จึงมีการส่งเสริมให้เรียนต่อกัน เพื่อกลับมาเป็นอาจารย์ผู้สอนต่ออีกทีเพื่อรองรับการเรียนต่อเฉพาะทางที่อาจจะมากขึ้นของเภสัชกรโรงพยาบาลในอนาคต

เภสัชกรประจำบ้าน (pharmacy resident) คือเภสัชกรที่เรียนต่อเฉพาะทางซึ่งปีที่ 1 จะเป็นการฝึกอยู่ในหอผู้ป่วยอายุรกรรม และในปีที่ 2, และ 3 จะเป็นการฝึกแยกย่อยไปตามสาขาต่างๆ คือ Internal medicine, Pediatics, Nutrition suport, Oncology and Hematology, Infectious disease, Cardiology, Renal disease และ Critical care เป็นต้น

pharmacy fellow คือ เภสัชกรประจำบ้านที่ผ่านการฝึกในปีที่ 4 พร้อมกับทำวิจัยเชิงลึกในสาขาที่เลือกซึ่งต่างกับแพทย์ที่เป็นการเรียนลึกลงไปในสาขาย่อย หรือ minor แต่สำหรับเภสัชกรจะมีแต่สาขา major จึงสิ้นสุดการเรียนเฉพาะทางแค่นี้

Staff คือ อาจารย์ผู้สอนที่มีวุฒิบัตร หรืออนุมัติบัตร เภสัชบำบัด ซึ่งในปัจจุบันเป็นอาจารย์ที่จบมาจากอเมริกา

สรุปแล้วถ้าใครอยากเรียนเภสัชกรจนได้เป็น fellow หรือ staff จะต้องใช้เวลาเรียนประมาณ 6 + (0 – 2) + 4 คือ 10 – 12 ปีนั่นเอง สำหรับผมนั้นผ่านมาได้ครึ่งทางแล้ว แต่ครึ่งทางหลังไม่รู้จะมีโอกาสได้ไปต่อหรือเปล่า (ทำเป็นพูดไป ทำอย่างกับตัวเองอยากเรียนต่อ)