یک منبع مطلع به شبکه حقوق بشر کردستان گفت که روز یکشنبه ۱۷ خرداد ۱۴۰۵، این زندانی پس از احضار به اجرای احکام زندان مرکزی ارومیه، با دست‌بند و پابند به سلول انفرادی منتقل شده است. به گفته این منبع، این اقدام معمولاً در آستانه اجرای حکم اعدام صورت می‌گیرد.

این منبع هویت این زندانی را آرمین اعلام کرد و افزود که وی چند سال پیش، در زمانی که زیر ۱۸ سال سن داشته، به اتهام «قتل عمد» بازداشت و به قصاص نفس محکوم شده است.

تا لحظه تنظیم این خبر، اطلاعاتی درباره سرنوشت این زندانی در دست نیست و مشخص نشده که حکم اعدام وی اجرا شده یا اینکه با جلب رضایت اولیای دم، اجرای حکم متوقف شده است.

بر اساس اطلاع شبکه حقوق بشر کردستان، جلسه رسیدگی به اتهام‌های رسول یادیار، از جمله «عضویت در گروه‌های معارض» و «تبلیغ علیه نظام به نفع گروه‌های مخالف»، در تاریخ ۱۱ خرداد ۱۴۰۵ در دادگاه انقلاب اسلامی بوکان برگزار شد و حکم صادره در روزهای گذشته به وی ابلاغ شده است.

بر اساس این حکم، این شهروند کُرد مجموعاً به ۹ سال حبس تعزیری محکوم شده است که در صورت تأیید حکم در مراحل بالاتر، اشد مجازات، یعنی ۵ سال حبس، قابل اجرا خواهد بود. وی همچنین به عنوان مجازات تکمیلی به ۲ سال ممنوعیت خروج از کشور پس از پایان دوره محکومیت محکوم شده است.

رسول یادیار در تاریخ ۲۵ آذر ۱۴۰۴ توسط نیروهای وزارت اطلاعات در بوکان بازداشت و به بازداشتگاه این نهاد امنیتی منتقل شد. وی در دوران بازجویی در بازداشتگاه وزارت اطلاعات برای اخذ اعترافات اجباری تحت شکنجه جسمی و روانی قرار گرفت و در حالی که از ناحیه بینی، فک و قفسه سینه دچار جراحات شده بود، به قرنطینه زندان بوکان منتقل شد.

او پس از حدود چهار ماه بازداشت، در تاریخ ۲ خرداد ۱۴۰۵ با تودیع وثیقه ۶ میلیارد تومانی به صورت موقت از زندان آزاد شد.

سه برادر وی به نام‌های حمزه یادیار، ناصر یادیار و موسی یادیار نیز در تاریخ ۲۲ بهمن ۱۴۰۴ توسط نیروهای وزارت اطلاعات بازداشت و اواخر فروردین ۱۴۰۵ با قرار وثیقه به صورت موقت از زندان آزاد شدند.

بر اساس اطلاع شبکه حقوق بشر کردستان، این شهروند اخیرا توسط شعبه ۱۰۱ دادگاه کیفری شهرستان قوچان به ریاست قاضی پور‌آریا به اتهام‌های «عضویت در گروه‌های معارض» و «تبلیغ علیه نظام» به ترتیب به ۵ و ۱ سال حبس تعزیری محکوم شده است. بر اساس ماده ۱۳۴ ( قانون تجمیع احکام)  اشد این حکم یعنی ۵ سال آن قابل اجرا خواهد بود. دادگاه همچنین ۴ سال و ۶ ماه از این حکم را به حالت تعلیق درآورده است.

در تاریخ ۲۰ مرداد ۱۴۰۲ در آستانه تولد مهدی ببرنژاد، ماموران سازمان اطلاعات سپاه پاسداران به خانه این خانواده دادخواه یورش برده و بدون ارائه حکم قضایی رضا ببرنژاد را بازداشت کردند. او پس از مدتی با پایان دوران بازحویی با قرار وثیقه آزاد شد.

وی برای دومین بار  در تاریخ ۳۱ اردیبهشت ١٤٠٣ به دنبال انتشار پستی در صفحه اینستاگرام شخصی خود در خصوص مرگ ابراهیم رئیسی، رئیس جمهور سابق ایران و عضو هئیت مرگ در دهه شصت، با یورش نیروهای امنیتی به منزل خانوادگی‌اش بازداشت و پس از ۱۳ روز آزاد شد، اما پس از ۵ روز مجددا بازداشت شد. وی در تاریخ ۳۱ تیر ۱۴۰۳ با قرار وثیقه به صورت موقت از زندان قوچان آزاد شد.

مهدی ببرنژاد، شهروند ۲۲ ساله کُرد اهل قوچان، در تاریخ ۳۰ شهریور ۱۴۰۱ در جریان خیزش «ژن ژیان ‌ئازادی» در اثر تیراندازی نیروهای امنیتی در همین شهر جان باخت. ماموران امنیتی جسد این شهروند را پس از ۳ روز با گرفتن تعهد کتبی به خانواده‌اش تحویل دادند. مراسم خاکسپاری این شهروند کُرد با حضور گسترده نیروهای امنیتی در روستای «شارک» قوچان برگزار شد.

یک منبع مطلع با تأیید این خبر به شبکه حقوق بشر کردستان گفت: «چیمن حسین‌زاده حدود ۲۰ سال پیش با یک مرد افغانستانی ازدواج کرد و در روستای “غلدوری” شهرستان کوهستانات در ولایت سرپل زندگی می‌کرد. او با نام “بی‌بی چمن گل” شناخته می‌شد و به عنوان مامای محلی مشغول به کار بود.»

به گفته این منبع، فردی به نام مفتی محمدالله، مسئول اداره حج و اوقاف طالبان در شهرستان کوهستانات ولایت سرپل، خواستار ازدواج با سارا یوسفی، دختر ۱۵ ساله چیمن حسین‌زاده، بوده است. وی روز ۱۸ اردیبهشت ۱۴۰۵ با مراجعه به منزل این خانواده تلاش کرده سارا را به زور با خود ببرد، اما با مقاومت مادر او روبه‌رو شده است.

این مقام طالبان در پی مقاومت مادر در برابر انتقال اجباری دخترش، با تیراندازی چیمن حسین‌زاده و سارا یوسفی را به قتل رسانده است. بنا بر اطلاعات دریافتی، عامل این قتل پس از وقوع حادثه توسط نیروهای طالبان بازداشت شده است.

خانواده این شهروند پس از چند هفته در تاریخ ۱۰ خرداد ۱۴۰۵ از وقوع این قتل مطلع و مراسم ترحیم وی در تاریخ ۱۲ خرداد در روستای «کهریزه سردار» برگزار شد.

بر اساس اطلاع شبکه حقوق بشر کردستان، روز شنبه ۱۶ خرداد ۱۴۰۵، این فعال مدنی پس از احضار به اجرای احکام دادسرای عمومی و انقلاب دهگلان برای اجرای حکم حبس روانه زندان مرکزی سنندج شد.

 این عضو انجمن نوژین در آبان ۱۴۰۴ توسط شعبه ۱۰۲ دادگاه کیفری دو این شهر به اتهام «تبلیغ علیه نظام» به یک سال حبس تعزیری محکوم شد.

محمد رضایی، اهل سنندج و ساکن دهگلان، در تاریخ ۲۱ تیر ۱۴۰۴ بدون ارائه حکم قضایی در این شهر بازداشت و پس از ۵۵ روز بازداشت با قرار وثیقه ۸۰۰ میلیون تومانی به صورت موقت آزاد شد.

انجمن فرهنگی-اجتماعی نوژین که با تمرکز بر تدریس داوطلبانه زبان کُردی در شهرهای مختلف کردستان فعالیت می‌کند، در سال‌های گذشته با برخورد نهادهای امنیتی مواجه شدە و برخی از اعضای آن مورد احضار، بازداشت و صدور احکام حبس قرار گرفتەاند.

بر اساس اطلاع شبکه حقوق بشر کردستان، بامداد روز شنبه ۱۶ خرداد ۱۴۰۵، نیروهای وزارت اطلاعات با محاصره  منازل خانوادگی کژال رحمانی و دانیال رحمانی، پس از شکستن درب منازل، این دو خواهر و برادر را بدون ارائه حکم قضایی بازداشت کردند.

نیروهای امنیتی همچنین تلفن همراه عیسی فیضی را که هنگام بازداشت همسرش در منزل حضور داشت، ضبط و با خود بردند. ساعاتی بعد، وی برای کسب اطلاع از وضعیت و محل نگهداری همسر و برادر همسرش به ستاد خبری اداره اطلاعات کامیاران مراجعه کرد. مأموران امنیتی با این ادعا که قصد دارند چند سؤال از او بپرسند، وی را به ساختمان اداره اطلاعات منتقل کرده و بدون ارائه حکم قضایی بازداشت کردند.

تا زمان تنظیم این خبر، از دلایل بازداشت و محل نگهداری این سه شهروند اطلاعی در دست نیست.

عیسی فیضی، فعال مدنی و زندانی سیاسی سابق، پیش‌تر در ۱۵ دی ۱۳۹۷ در جریان بازداشت گسترده فعالان مدنی در کامیاران بازداشت شد. وی پس از بیش از پنج ماه بازداشت، با قرار وثیقه به صورت موقت از زندان کامیاران آزاد شد. او بعدها از سوی دادگاه انقلاب اسلامی سنندج به اتهام «اقدام علیه امنیت ملی» به شش سال حبس تعلیقی محکوم گردید.

کژال و دانیال رحمانی نیز از خانواده‌های دادخواه کردستان هستند. برادر آنان، جمال رحمانی، عضو شورای رهبری جامعه دموکراتیک و آزاد شرق کوردستان (کودار)، در سال ۱۳۹۷ توسط نیروهای سپاه پاسداران کشته شد. در این سال‌ها خانواده برای تحویل پیکر یا اطلاع از محل دفن وی بارهای به نهادهای امنیتی در شهرهای کامیاران و سنندج مراجعه کرده‌اند اما هیچ پاسخی به آنان داده نشده است. همچنین برادر دیگر آنان، ریبین رحمانی، زندانی سیاسی سابق و عضو هیئت مدیره شبکه حقوق بشر کردستان است.

بر اساس اطلاع شبکه حقوق بشر کردستان، صبح روز شنبه ۱۶ خرداد ۱۴۰۵، ده‌ها نیروی وزارت اطلاعات به‌صورت همزمان به محل سکونت کژال رحمانی و دانیال رحمانی در شهر کامیاران یورش بردند. ماموران امنیتی پس از شکستن درب خانه‌ها و بدون ارائه حکم قضایی، این دو خواهر و برادر کُرد را بازداشت و به مکانی نامعلوم منتقل کردند.

کژال و دانیال رحمانی از خانواده‌های دادخواه کردستان هستند. برادر آنان، جمال رحمانی، عضو شورای رهبری جامعه دموکراتیک و آزاد شرق کوردستان (کودار)، در سال ۱۳۹۷ توسط نیروهای سپاه پاسداران کشته شد. در این سال‌ها خانواده برای تحویل پیکر یا اطلاع از محل دفن وی بارهای به نهادهای امنیتی در شهرهای کامیاران و سنندج مراجعه کرده‌اند اما تاکنون هیچ پاسخی به آنان داده نشده است. همچنین برادر دیگر آنان، ریبین رحمانی، زندانی سیاسی سابق و عضو هیئت مدیره شبکه حقوق بشر کردستان است.

کژال رحمانی، فعال مدنی، در سال‌های گذشته نیز بارها از سوی وزارت اطلاعات در کامیاران و سنندج احضار و مورد بازجویی قرار گرفته است. وی که در بیمارستان سینای کامیاران به عنوان پرستار مشغول به کار بود، در پاییز ۱۳۹۸ در پی فشارهای وزارت اطلاعات از محل کار خود اخراج شد.

دانیال رحمانی، دانشجوی رشته مهندسی کامپیوتر دانشگاه آزاد سنندج، نیز در سال‌های گذشته چندین بار از سوی نیروهای سازمان اطلاعات سپاه پاسداران در کامیاران احضار و مورد بازجویی قرار گرفته است.

بررسی‌های انجام‌شده نشان می‌دهد که منابعی که این اطلاعات را در اختیار شبکه حقوق بشر کردستان قرار داده بودند نیز خود دچار اشتباه شده بودند و اطلاعات نادرستی را که دریافت کرده بودند، با حسن نیت منتقل کرده‌اند.

بر همین اساس، شبکه حقوق بشر کردستان ضمن تصحیح خبر مذکور، اعلام می‌کند که گزارش پیشین درباره قتل مهشید فلاحی نادرست بوده و از مهشید و نزدیکان او و نیز از تمامی مخاطبان، به‌ویژه اعضای جامعه کوییر که انتشار این خبر موجب نگرانی، اندوه یا آسیب عاطفی آنان شده بود، صمیمانه پوزش می‌خواهد.

در عین حال، لازم می‌دانیم تأکید کنیم که گردآوری، راستی‌آزمایی و پیگیری اخبار مربوط به افراد کوییر در ایران با دشواری‌های جدی روبه‌رو است. تبعیض ساختاری، ترس از آشکار شدن هویت، فشارهای خانوادگی و اجتماعی، نبود حمایت‌های قانونی و محدودیت دسترسی به منابع مستقل و قابل اعتماد، موجب می‌شود که در بسیاری موارد دسترسی به اطلاعات دقیق و امکان راستی‌آزمایی سریع اخبار با چالش‌های فراوان همراه باشد. چنین شرایطی گاه به شکل‌گیری یا انتقال اطلاعات نادرست، حتی از سوی منابعی منجر می‌شود که خود نیز با حسن نیت در جست‌وجوی حقیقت هستند.

با وجود این دشواری‌ها، شبکه حقوق بشر کردستان خود را متعهد به رعایت اصول دقت، راستی‌آزمایی و اصلاح اشتباهات احتمالی می‌داند و در مواردی که اطلاعات جدید خلاف گزارش‌های منتشرشده را نشان دهد، وظیفه خود می‌داند که موضوع را به‌صورت شفاف با مخاطبان در میان بگذارد.

بار دیگر بابت انتشار این خبر نادرست پوزش می‌خواهیم.

بر اساس اطلاع شبکه حقوق بشر کردستان، این زندانی سیاسی روز ۱۱ خرداد ۱۴۰۵، پس از انجام چند عمل جراحی در بیمارستان تهرانپارس به زندان اوین بازگردانده شد. به گفته منابع مطلع، تعلل در اعزام وی به مراکز درمانی خارج از زندان موجب شد توده‌ای خوش‌خیم به توده‌ای بدخیم تبدیل شده و به بخش‌های دیگر بدن سرایت کند. در نتیجه، پزشکان ناچار شدند طی چند عمل جراحی، کیسه صفرا و بخشی از کبد او را خارج کنند.

گفته می‌شود با وجود وخامت وضعیت جسمی این زندانی سیاسی، دادستان تهران و نهادهای امنیتی تاکنون با درخواست توقف اجرای حکم یا اعزام وی به مرخصی استعلاجی موافقت نکرده‌اند. ادامه نگهداری او در شرایط سخت زندان، جانش را با خطر جدی مواجه کرده است.

همچنین در سال‌های گذشته، با وجود تأیید پزشک متخصص و بهداری زندان اوین درباره ضرورت مصرف داروهای تجویزشده، مسئولان زندان بارها از تحویل داروهای تهیه‌شده از خارج زندان به وی خودداری کرده‌اند.

پیش‌تر، این زندانی سیاسی در ۱۵ اردیبهشت ۱۴۰۴ در اعتراض به مخالفت دادستان تهران با توقف اجرای حکم و نیز محرومیت از دسترسی به خدمات درمانی، دست به اعتصاب غذا زده بود.

مطلب احمدیان در سال‌های گذشته در دوران حبس به سرطان اثنی‌عشر، فتق دیافراگم، تنگی کانال نخاع و عفونت مجاری ادراری مبتلا شده است. محرومیت مستمر او از دسترسی به خدمات درمانی تخصصی، موجب کاهش بیش از ۳۵ کیلوگرم از وزنش شده و وی را در شرایطی وخیم و نگران‌کننده قرار داده است.

این زندانی سیاسی پیش‌تر نیز در دی‌ماه ۱۳۹۸ با انتشار نامه‌ای، وضعیت جسمی خود را به دلیل فقدان رسیدگی پزشکی وخیم توصیف کرده و ضمن اشاره به عفونت در ناحیه بیضه‌ها و شکستگی سه مهره ستون فقرات در اثر شکنجه در دوران بازداشت، تأکید کرده بود که تشدید وضعیت سلامتی‌اش ناشی از عدم درمان به‌موقع بوده است.

او در بخشی از آن نامه نوشته بود: «متأسفانه زندان از پرداخت هزینه عمل و خرید داروهای قبل و بعد از عمل سر باز زد. طبق آیین‌نامه سازمان زندان‌ها، تأمین هزینه درمان و داروهای زندانیان بر عهده زندان است، اما من تمام هزینه‌های اعزام و داروها را خودم پرداخت کردم و به دلیل ناتوانی مالی، از ادامه پیگیری درمان منصرف شدم.»

مطلب احمدیان، متولد ۱۳۶۲ در بانه، در ۱۳ مهر ۱۳۸۹ بازداشت شد. او پس از هشت ماه نگهداری در بازداشتگاه‌های امنیتی سردشت، سقز و سنندج، در شرایط سخت سلول انفرادی و تحت شکنجه‌های شدید جسمی، به اتهام «محاربه» از طریق عضویت در حزب کومله به ۳۰ سال حبس و تبعید به زندان میناب محکوم شد.

وی در دو پرونده دیگر نیز به اتهام «تردد غیرمجاز از مرزهای کشور» به پرداخت یک میلیون ریال جزای نقدی و یک سال حبس تعزیری، و به اتهام «مشارکت در قتل» به ۹ سال حبس، پرداخت نصف دیه کامل و ۲۰ میلیون تومان جزای نقدی محکوم شده است.

مطلب احمدیان در طول دوران حبس خود تاکنون در زندان‌های سقز، سنندج، رجایی‌شهر، اوین و تهران بزرگ نگهداری شده است.