ZD KSM Archidiecezji Katowickiej

Artykuł Nie ma Go tu! pochodzi z serwisu Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży Archidiecezji Katowickiej.

Tematem lutego jest ZAPROSZENIE. Zaproszenie do wspólnego przejścia drogi przygotowującej nas do świadomego przeżycia obchodów 30-lecia Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży w Polsce.

Konspekt spotkania formacyjnego oraz liturgię słowa i adorację na luty w kluczu tematu „Zaproszenie” można znaleźć w aplikacji DOBRA – www.dobra.app.

Treści na luty:

• Konspekt spotkania „Zaproszenie” – szukaj też w aplikacji DOBRA zakładce Formacja > W grupie
• Liturgia Słowa i Adoracja „Zaproszenie” – szukaj też w aplikacji DOBRA w zakładce Formacja > Celebracja
• Gra terenowa oparta na 10 zasadach KSM – szukaj w aplikacji DOBRA w zakładce Formacja > Integruj się

Materiały na każdy miesiąc zamieszczane będą w aplikacji DOBRA. Zachęcamy do pobrania i śledzenia.

Artykuł „Hej, do apelu stańmy wraz” – program formacyjny KSM pochodzi z serwisu Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży Archidiecezji Katowickiej.

Chciej wyrazić swoje marzenia w dowolny sposób. Możesz napisać wiersz, piosenkę, opowiadanie. Może  jednak wolisz przygotować prezentację multimedialną, spektakl lub po prostu przelać swoje myśli na kartkę papieru?

Zbierz to wszystko i przyjedź do Brennej!

Jesteś chętny? Wyślij swoje zgłoszenie na maila: ksm.katowice@gmail.com, a następnie przelej na konto zaliczkę w wysokości 30 zł i wyślij potwierdzenie przelewu. Pozostałą kwotę (40 zł) przywieź na rekolekcje. W cenie znajduje się wyżywienie i nocleg. Zgłoszenia przyjmowane są do 8 marca. W razie jakichkolwiek pytań prosimy o kontakt mailowy.

Nr konta: 41 1440 1172 0000 0000 0233 6178 (PKO Bank Polski);

Temat: Na cele statutowe – KSM – rekolekcje dla młodych,  nazwa oddziału, liczba osób.

Artykuł Moje marzenia pochodzi z serwisu Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży Archidiecezji Katowickiej.

 Prosimy o przekazanie informacji dalej 

Domyśl się! Czyli o komunikacji w związku to temat siódmej już edycji Debaty Walentynkowej, do udziału w której zapraszamy! Kogo będziemy gościli? Kiedy będziemy mogli podyskutować o różnicach w komunikacji kobiet i mężczyzn?

Karolina i Maciej Piechowie, znani jako Szczęśliwa Rodzina, oraz Robert Lubowiecki, coach relacji intymnych, seksuolog, będą naszymi gośćmi. Rozmawiać będą o tym, jak mówić do drugiego, by ten dobrze nas zrozumiał.

Karolina i Maciej, jak sami o sobie mówią, na studiach poznali tajemnicę: jak tworzyć szczęśliwą rodzinę i chcą się nią dzielić. Chcemy głosić światu, że małżeństwo to niesamowita przygoda, a kryzysy były, są i będą, trzeba po prostu nauczyć się z nimi radzić. Robert to człowiek o bardzo dużym doświadczeniu, które nabywa w pracy z parami i małżeństwami.

Jak co roku, spotkanie odbędzie się na auli CNTI Uniwersytetu Ekonomicznego (ul. Bogucicka 5, Katowice), a poprowadzi je Agnieszka Skrzypczyk-Plaza, redaktor Radia eM. Udział w wydarzeniu jest bezpłatny. Zaczynamy o 17.30!

Partnerem wydarzenia jest Parlament Studencki Uniwersytetu Ekonomicznego.

Podaj zaproszenie dalej i dołącz do wydarzenia na Facebooku!

Artykuł „Domyśl się!”, czyli VII Debata Walentynkowa pochodzi z serwisu Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży Archidiecezji Katowickiej.

18.00 – konferencja na temat Relacje OdNowa, którą wygłosi do nas Robert Lubowiecki, coach relacji intymnych, seksuolog, terapeuta. Będzie to okazja do przeanalizowania swoich relacji z bliskimi, niezależnie od tego, czy jesteśmy przed zawarciem małżeństwa, u początku życia rodzinnego czy już doświadczonym małżeństewm.
19.00 – Msza Święta z modlitwą o dobrą żonę i dobrego męża.
20.00 – modlitwa uwielbienia.

Wydarzenie na Facebooku

Artykuł Modlitwa o dobrą żonę i dobrego męża pochodzi z serwisu Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży Archidiecezji Katowickiej.

40 dni to tylko 960 godzin. Godzin, które mogą uratować życie! Każdy, kto chce się włączyć w akcję, wybiera dogodny dla siebie termin i godzinę, następnie poprzez kontakt z koordynatorami wydarzenia wpisuje się do  kalendarza modlitwy umieszczonego na stronie internetowej, zobowiązując się tym samym do poświęcenia całej godziny na modlitwę w naszej sprawie. Jakiej modlitwie? Dowolnej. Mogą to być różaniec, koronka do miłosierdzia Bożego, rozważanie Pisma Świętego, litanie itd. Najważniejsze, by trwała ona całą godzinę, bo tylko wtedy możemy mówić o nieprzerwanej modlitwie.

Zapraszamy wszystkich do zaangażowania się w akcję i dawania świadectwa wiary i wartości życia ludzkiego. Zgłoszenia i pytania kierować można na: ksmdl.zarzad@gmail.com lub telefonicznie pod numer 513 129 362.

Organizatorem inicjatywy jest KSM Diecezji Legnickiej.

Artykuł 40 dni dla życia pochodzi z serwisu Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży Archidiecezji Katowickiej.

Nie był to mój pierwszy pobyt w tym mieście, nawet nie drugi. Chyba mogę powiedzieć: lubię tam wracać. Właśnie z powodu włoskiego luzu, okazji do wytchnienia przy przepięknej architekturze i radości, którą wywołuje samo tylko spojrzenie na plac św. Piotra skąpany w promieniach słońca. Jak każda wizyta w tym miejscu i ta była inna. Wyjątkowa. Wyjątkowa, bo wypełniona uśmiechami Pana Boga (niespodziankami po prostu).

Celem wyjazdu było rozpoczęcie obchodów 30-lecia reaktywacji naszego Stowarzyszenia. Prezydium chciało, by papież Franciszek pobłogosławił naszym działaniom. Przygotowało dla niego piękną ikonę patronów KSM. I z nią właśnie związany jest jeden z takich Bożych uśmiechów, bo udało się i jedno, i drugie.

Wyjątkowym czasem była Msza Święta sprawowana w kościele, w którym spoczywa św. Stanisław Kostka. W pokoju na piętrze zobaczyć można figurę przedstawiającą Stasia w momencie jego śmierci. Właśnie przy niej modliliśmy się za KSM i KSM-owiczów z każdego zakątka Polski. To właśnie w tym miejscu z ust ks. Andrzeja Lubowickiego wybrzmiały tytułowe słowa: „Doświadczeniem Jezusa zainspiruj innych”. Bo właśnie to jest naszym zadaniem. Doświadczaj, czerp z Jezusa na tyle, byś promieniował tym na wszystkich, którzy są wokoło ciebie. Słysząc je i zerkając ukradkiem na figurę naszego patrona, nie sposób nie zatrzymać się na chwilę właśnie na sensie życia św. Stanisława i tego, jak on realizował te słowa w nastoletnich latach. Ot, taki drugi uśmiech Pana Boga, w obecności Stasiowych relikwii.

Ten wyjazd upłynął nam pod znakiem spotkań. Takim spotkaniem, które najbardziej zapamiętam, nie było wcale to z papieżem Franciszkiem, ale rozmowa z kard. Konradem Krajewskim. Chyba nie poznałam jeszcze tak konkretnego i prostolinijnego człowieka. W przeciągu godziny, zapraszając nas na obiad przygotowany przez byłego więźnia i dwóch innych bezdomnych, którymi się opiekuje, podczas – wydawałoby się – zwyczajnej rozmowy, zrobił nam rekolekcje, jakich jeszcze nie przeżyłam.

To człowiek, który nie tylko mówi, że żyje Ewangelią, ale naprawdę to robi; nie tylko dzieli się z ludźmi życiową mądrością, ale wyciąga wnioski i wprowadza je w życie; nie tylko powtarza: musicie spotykać się z tymi, którzy tego potrzebują, ale rzeczywiście sam każdego dnia tak właśnie robi.

Kiedy przypomniałam sobie dzisiaj to spotkanie, pomyślałam: tutaj Pan Bóg uśmiechnął się do nas najszerzej. Aż zęby było widać! A to dlatego, że i o zębach była mowa. Kardynał Krajewski, papieski jałmużnik, podkreślał nam rolę ubogich w świecie i to, co my możemy dla nich zrobić. Do dziś brzmią mi w uszach słowa: „Szukaj potrzebujących, ale daj im to, czego oni potrzebują, a nie tego, co ty uważasz, że oni potrzebują. Jeśli nie ma zębów, nie dawaj mu jabłka, bo go nie pogryzie, ale daj mu banana albo zaprowadź go do dentysty”.

Tym, co jeszcze przekazał nam z pełnym przekonaniem o tym, co mówi, było konkretne wezwanie do robienia dobra. „Żeby coś działało, musisz być szalonym. Musisz tym żyć, bo masz tylko pięć minut. Franciszek ma tyle, ja mam, ty też masz pięć minut do zrobienia ogromnego dobra. Nie myśl o tym, kiedy ono się skończy, tylko rób dobro teraz”. Jak się tu nie uśmiechnąć? Jak, patrząc na kard. Krajewskiego, nie chcieć robić dobra właśnie dzisiaj?

Tych uśmiechów było jeszcze sporo – w pogodzie, w lodach jedzonych z widokiem na bazylikę św. Piotra, w spacerach, w osobach, które tam były: Patryku, Łukaszu, Piotrku, Tomku, Teresie, ks. Andrzeju i Oli. We mnie też, bo przecież Pan Bóg działa przez każdego z nas.

I moje, i twoje pięć minut jest właśnie teraz. „Nie myśl o tym, kiedy ono się skończy, tylko rób dobro teraz” i doświadczaj Pana Boga, by móc dzielić się Nim z innymi.

Monika Fenisz

Artykuł Doświadczeniem Jezusa zainspiruj innych pochodzi z serwisu Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży Archidiecezji Katowickiej.

Na Ukrainę dotarł już pierwszy transport darów. Wziął w nim udział Łukasz Fenisz z naszej archidiecezji. Zobacz film z tego wydarzenia.

Zachęcamy również do przeczytania pełnej emocji relacji KSM-owiczki Karoliny z KSM Diecezji Warszawsko-Praskiej, która także brała udział w wyjeździe na Ukrainę.

Nie ma dobra, które by do nas nie wróciło

Polak z sercem to nie tylko akcja o pięknej, chwytliwej nazwie, to przede wszystkim realne spotkania i realna pomoc. Doświadczenie, które dotyka każdego, kto w jakikolwiek sposób otworzy swoje serce. Dużo emocji i radości dostarcza już pierwszy etap akcji, czyli zbiórka produktów, ich sortowanie, pakowanie. Wiadomo, że jest to ciężka praca i wymaga nieco wysiłku, ale satysfakcja i chwile spędzone na pogłębianiu wspólnoty parafialnej rekompensują wszelkie minusy.

Rekolekcje w praktyce

Nie bez znaczenia jest też czas odbywania się akcji – zbiórka darów kończy się w Niedzielę Chrystusa Króla, która kończy również rok liturgiczny w Kościele. Tydzień później zaczyna się adwent, a więc segregowanie darów oraz ich transport odbywa się już w czasie oczekiwania. Dlaczego do tego nawiązuję? Bo tegoroczny wyjazd na Ukrainę z darami był dla mnie właśnie rekolekcjami adwentowymi w praktyce. Lekcją pokory, cierpliwości, zaufania Panu. Otworzeniem oczu nieco szerzej niż na moje problemy i bolączki codzienności.

Wyjazd bardzo późno w nocy lub bardzo wcześnie rano, zależy jak kto na to spojrzy, bo ruszyliśmy z Sulejówka o 3. I już po kilku godzinach jazdy czekała nas pierwsza próba. Niespodziewana sytuacja, nieplanowany przystanek i dość długa wizja oczekiwania. Chcieliśmy jak najszybciej dotrzeć na Ukrainę, więc taka informacja nie spotkała się z naszym entuzjazmem. Po chwili dotarło do nas jednak, która jest godzina i że za kilkanaście minut możemy być w pobliskim kościele. Szybka decyzja. Czy można oczekiwać lepiej niż na roratach? Nie sądziliśmy, że uda nam się w trakcie podróży uczestniczyć w Mszy roratniej. Po raz kolejny doświadczyłam – nie planuj za wiele, nie zniechęcaj się. Ufaj. 

Kolejna próba spotkała nas na granicy. Nie zostaliśmy przepuszczeni z przygotowanymi darami. Po odstaniu swojego w kolejce i podczas kontroli granicznej, musieliśmy zawrócić i zostawić większą część darów w zaprzyjaźnionej parafii po polskiej stronie. Mogliśmy się złościć, mogliśmy niecierpliwić, ale mogliśmy też zrobić wszystko, co możliwe, by jak najszybciej dotrzeć do celu i pomimo opóźnień zrealizować założony plan w jak największym stopniu. Udało się. Dotarliśmy do Lwowa. Późno, ale to nic, bo jutro też jest dzień…

Piątek rozpoczęliśmy od spotkania z abp. Mieczysławem Mokrzyckim. Pobłogosławieni na dalszą drogę, uposażeni w dobre słowo ruszyliśmy w kierunku Kamieńca Podolskiego. Nie padał śnieg, właściwie pogoda była naprawdę sprzyjająca podróżom i to też Boży palec, bo dzięki temu udało się uniknąć kolejnych opóźnień.

Kamieniec Podolski był naszym celem podróży, tym miejscem na które wszyscy czekaliśmy najbardziej. Odwiedziliśmy zarówno osoby starsze, jak i rodziny z dziećmi. Każde ze spotkań było inne. Wnosiło w tę podróż coś nowego i czegoś nowego uczyło.

Będę się za Was modlić…

Pierwszy dom, skromny, choć z dużym ogrodem. Docieramy do niego błotnistą drogą. Wprowadza nas i zapowiada Sasza – nauczyciel historii pomagający Ojcom Paulinom, którzy mają swój klasztor w Kamieńcu Podolskim. Furtkę otwiera sąsiadka, starsza kobieta, ale jeszcze samodzielnie poruszająca się. Dba o panią Janinę. Ona sama już nie wstaje. Wchodzimy. Przygaszone światło, na łóżku pani Janina czyta książkę. Świetnie mówi po polsku, choć w Polsce nie była bardzo dawno i raczej już taka podróż jej się nie uda. Tym bardziej cieszy się, gdy nas widzi, gdy może porozmawiać po polsku i o Polsce. Rozmowa to klucz spotkania. Zastanawiam się, kto w tamtym momencie bardziej chłonął wszystkie słowa, które wypełniały niewielką izdebkę. Wspomnienia, żywa historia – łzy powoli spływają po policzkach. Wycieramy je ukradkiem – nie chcemy, żeby pani Janina pomyślała, że to przez nią. To łzy wzruszenia, łzy wypalające pyszne, codzienne zachcianki. Nasza gospodyni też płacze. Dziękuję za otrzymane dary, za obecność w przedświątecznym czasie. Chciałoby się zostać jeszcze godzinę, dwie… niestety czas goni. Jeszcze kilka rodzin czeka, musimy iść dalej. Pani Janina macha na pożegnanie, całujemy jej spracowane dłonie. „Będę się za Was modlić, niech Bóg błogosławi Wam i wszystkim dobrym ludziom w Polsce, którzy pomogli w tym dzisiejszym spotkaniu”. Te słowa bardzo zapadły mi w pamięć, a powtarzały się właściwie podczas każdego spotkania. Słysząc je uświadomiłam sobie, że jesteśmy ambasadorami akcji Polak z sercem. Dostaliśmy szansę i jesteśmy tam na Wschodzie nie jako pojedyncze osoby, ale przede wszystkim jako przedstawiciele Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży i wszystkich ludzi dobrej woli, którzy zaangażowali się w pomoc. Wszystkie słowa podziękowania kierowane są na nasze ręce, ale po to byśmy zawieźli je do Polski i przekazali.

Znów jedziemy przez wąskie i błotniste dróżki. Rodziny, które odwiedzamy nie mieszkają w samym Kamieńcu Podolskim, ale także w obszarze okolicznych wiosek. Nie wszędzie da się dojechać autem. Samochód zakopuje się. Dalej trzeba iść pieszo. Bierzemy paczki. Droga wiedzie pod górę, to nie jest teren nizinny. Przychodzi wtedy ze zdwojoną siłą myśl, że my teraz jednorazowo wnosimy te rzeczy, a ludzie tu mieszkający muszą pokonywać tę drogę o wiele, wiele częściej…

Weźcie, to z naszego ogrodu…

Odwiedzamy starsze małżeństwo, samotną kobietę chorującą na serce, a także dwie rodziny. W jednym z domów zostawiamy paczkę dla sąsiadki – jej syn alkoholik niestety zabrałby przyniesione rzeczy. Sąsiedzi przekażą dary w odpowiednim czasie, w mniejszych porcjach. Oglądamy zdjęcia. „To moja wnuczka, a to syn i mąż świętej pamięci…” Każdy z domów wygląda podobnie – skromne, by nie rzec ubogie, niewielkie pomieszczenia, a w nich zawsze te same elementy – łóżko, stół oraz piec. Dzięki temu w domu nie jest zimno. Na ścianach obrazki – z Jezusem Miłosiernym oraz Matką Bożą Częstochowską. Niewiele, ale po żadnej z odwiedzanych rodzin nie widać żalu, czy pretensji. Oni cieszą się z tego co mają. Doceniają chwile spotkania. Nie chcą czasu marnować na narzekanie, utyskiwanie. Chwile spotkania wypełniają opowieści o rodzinie, dawnych czasach, odwiedzinach w Polsce. Wsłuchiwanie się w to, co dziś zajmuje polską młodzież. Dostajemy siatkę jabłek i orzechów. „Weźcie, to z naszego ogrodu, sam zbierałem, proszę”. Zajadamy się nimi w samochodzie i znów przychodzi refleksja. Ci ludzie nie mają prawie nic, a i tak dzielą się tym co mają. Nauka miłości w praktyce. Do Pana Boga i do bliźniego. Wdzięczność za wszystko co mam, co otrzymuje od innych. Wdzięczność Panu Bogu. Każde pożegnanie kończy się błogosławieństwem na dalszą drogę. Tak często gubimy tę zdolność. Lubimy ponarzekać, poutyskiwać na codzienność. Takie spotkania to szybki, zimny prysznic. Poukładanie na nowo właściwej hierarchii wartości.

Dzwonimy do furtki, nikt nie otwiera, ale u sąsiadów świeci się światło. Otwiera nam miła kobieta – „Zapraszamy, rodzina, której szukacie jest u nas. Różaniec odmawiamy, jak każdego dnia o tej porze”. Przy stole trójka dzieci oraz mama. Dziewczynka przytula otrzymanego pluszaka z ogromną czułością. Wzrok pada na stół – stoi na nim świeca, a obok rozłożona jest kartka z zapisanymi intencjami różańcowymi. Do tych intencji dołączyli też darczyńcy akcji Polak z sercem…

Wiele historii zapisało się po wyjeździe na Ukrainę w sercu każdego z uczestników. Na pewno dla każdego jakiś inny, ale bardzo konkretny aspekt był tym szczególnym, tym zmieniającym perspektywę. Wracamy do Polski bogatsi. Czy będziemy umieli to bogactwo przekazywać innym w codzienności? Oby tak.

Wciąż też trwa akcja sms, w której dzięki wysłaniu wiadomości o treści KRESY” pod numer 72052 (koszt: 2,46 zł z VAT) pomagamy zbierać fundusze m.in. na pobyt w Polsce, dzieci z polskich rodzin ze wschodu, podczas wakacji 2020.

Wciąż możesz zostać Polakiem z sercem. Nie ma dobra, które by do nas nie wróciło.

Ono się mnoży, kiedy się je dzieli.

Karolina Błażejczyk

Artykuł Ślązacy znów podzielili się sercem pochodzi z serwisu Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży Archidiecezji Katowickiej.

Artykuł Śpiewajcie i grajcie Mu! pochodzi z serwisu Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży Archidiecezji Katowickiej.

Rekolekcyjny czas uczestnicy przeżywali pod duchowym kierownictwem ks. Janusza Wilka. Zagłębiali się w temat przyjaźni z Bogiem na przykładzie ikon Chrystus i św. Menas oraz Powrót syna marnotrawnego. Ks. Janusz podkreślał, by codziennie dziękować za drogę, którą dziś przeszedłeś – każdy bowiem dzień jest drogą, która przybliża nas do zbawienia.

KSM-owicze mieli także okazję do spotkań ze starszymi kolegami, którzy przez wiele lat działali na poziomie diecezjalnym w Katolickim Stowarzyszeniu Młodzieży: ks. Łukaszem Noconiem i Piotrem Delawskim – mężem i ojcem czwórki dzieci. Obaj przyznali, że wartości KSM są im bliskie do dziś. Piotrek każdego dnia podczas modlitwy wypowiada słowa naszego zawołania.

Ks. Łukasz, odwołując się do niewielkiej liczby KSM-owiczów w diecezji, przypomniał: Jesteście małą trzódką, ale Pan Bóg właśnie z małego wyprowadza dużo. Idźcie z tą mocą, jaką posiadacie, i wymagajcie od siebie więcej.

Z podobnymi słowami zwrócił się do nas Piotr: Pielęgnujcie w sobie to, co wam się chce. Wymagajcie od siebie i nie oczekujcie niczego w zamian.

Rekolekcje pogłębiły wiedzę uczestników o tym, kim jesteśmy jako katolicy, ale także jako członkowie Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży. Odbył się quiz z wiedzy o KSM-ie, w którym tytuł najlepszego KSM-owicza zdobył Mateusz z oddziału Orzepowice.

Podczas Mszy Świętej z przyrzeczeniem ks. Janusz zwrócił się do KSM-owiczów z jednym życzeniem: „Wy-trwajcie”! Niech tak się stanie.

Przez cnotę, naukę i pracę służyć Bogu i Ojczyźnie – gotów!

Artykuł Wy-trwajcie! pochodzi z serwisu Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży Archidiecezji Katowickiej.