Dzielny rycerz Stefan leżał właśnie na dachu swojej warowni. Na głowie miał nowy, wspaniały szyszak przeciwsłoneczny z przydymianymi piórami. Zbroję opiekało mu słoneczko, a w prawej rękawicy trzymał rosą pokryty puchar z zimnym napitkiem. Mrużył d.r. Stefan oczka i myślał sobie, że jest bardzo szczęśliwym dzielnym rycerzem na urlopie…

Niestety, krótki był jego wypoczynek. Już go bowiem wypatrzył ze swojej warowni d.r. Helmut i wnet w odwiedziny przyjechał. Uprzednio puścił jeszcze gołębia pocztowego, poleconego, do rodziny za borem mieszkającej, żeby do kurortu na wakacje zjechali.

A że daleko rodzina nie mieszkała, jeszcze tego samego dnia zjawiły się cztery ciotki z potomstwem.

Jakoż zobaczyli zjazd rodzinny rozbójnikowie leśni i wymyślili, coby na turystów napaść. Ale nim kupę zbrojną zebrali, turyści do warowni zdążyli dotrzeć. Takoż i oblężenie regularne się rozpoczęło.

Następnego dnia zjechały ze dwie setki gapiów, którzy jedli, rozrabiali, a przyglądali się oblężeniu, zakłady różne czyniąc. Stawki były nawet wysokie, bo nikt nie był pewien, czy zbóje do warowni się wedrą. A słonko nadal prześlicznie świeciło…

Po tygodniu jednakże, kiedy wokół warowni d.r. Stefana zebrało się już około siedemdziesięciu czterech tysięcy ludzi, przyszło rozwiązanie problemu przeludnienia. Otóż fama o pięknym, a doskonałym do wypoczynku miejscu rozeszła się po świecie. Obfitość ludzi i dóbr wszelakich ściągnęła w okolicę smoka…

Turyści wynieśli się w ciągu godziny zostawiając setki tysięcy ton papierów i puszek po piwie. Oblężenie też się skończyło, bo nie zostało już nic ciekawego do zdobycia, a i okolica stała się niebezpieczna…

Wszyscy więc umknęli oprócz oczywiście d.r. Stefana, no i smoka….

Tego dnia – jak to zwykle latem się przytrafia – upał padł na dolinę niemiłosierny. W warowni d.r. Stefana duchota natychmiast zapanowała i przygnębienie. Zwłaszcza, że rankiem obudziło d.r. Stefana rżenie koni zaprzęgniętych do powozów. Parobkowie bowiem rano do pracy wyruszali.
D.r. Stefan rześko z łoża wyskoczył i, podniósłszy się z posadzki, pomknął powłócząc nogami w kierunku prysznica. Tam otworzył nareszcie oczy i zdecydował się przekręcić kurek. A trzeba wspomnieć, iże kurków na ścianach w jego łaźni było niemało, bowiem d.r. Stefan do bractwa kurkowego należał, a i amatorsko zajmował się produkcją kurków na wieże kościelne.
Jakież jednak było jego zdumienie, gdy miast wody gorącej, na którą się d.r. Stefan tego ranka zdecydował, popłynęły przez sitko prysznica jeno smętne dźwięki na głos i lutnię… Śpiew nie był zbyt wyraźny, ale można było rozróżnić poszczególne słowa piosenki:
W miłej jasnej wodzie
Utopiłam trupa
Chciałabym się napić
Ale teraz to już…
D.r. Stefan pokręcił innymi kurkami próbując wyłączyć muzykę, ale efektem było jedynie wynalezienie kwadrofonii i wyraźna poprawa dźwięku:
Chciałabym jak krówka
Polecieć do nieba
Ale schudnąć trzeba
Nie żreć tyle chleba…
D.r. Stefan zirytował się na to niepomiernie i już miał mieczem, któren do ręcznika kąpielowego sobie przytroczył, palnąć w rurę, gdy pomniał iże nie przystoi dzielnemu rycerzowi we własnym domu tak się ciskać. Tedy uspokoił się nieco i watą dziurki zatykać zaczął.
Zwłaszcza, że małżonka jego zwróciła mu uwagę, iż przez wzgląd na sąsiadów nie powinien rano tak głośno nastawiać radia. A jak chce się kąpać, to powinien sobie przypomnieć, że może iść co najwyżej do strumienia, bo przecie onegdaj kazał hydraulika w ścieku uwięzić i biedak teraz całymi dniami nic nie robi, jeno śpiewa…

Zarąbiście udany festiwal. Kilka niezłych występów, kilka niezłych imprez, atmosfera (jak zwykle) znakomita, kilkaset inspirujących rozmów, trochę różnorakich płynów spożywczych. No i zdobyliśmy I (słowne: pierwsze) miejsce  (wspólnie z Szarpaniną ze Szczecina). Wszystkim serdecznie dziękujemy za słowa, głownie za te miłe.

Do Lidzbarku na pewno będziemy wracać wielokrotnie.

Noc była ciemna i głucha. Burza brzęczała za oknami. Zbliżała się północ. Dzielny rycerz Stefan i dzielny rycerz Helmut postanowili urządzić seans spirytystyczny.

W tym celu przysposobili stół do seansu. Nakryli go suknem zielonym, w prostokąty zdobnym. W wiele prostokątów liczby wpisali, niektóre czarnym lub czerwonym kolorem oznaczywszy. Ustawili także u szczytu stołu koło, które wirując o obecności persony z zaświatów świadczyć miało. Zasiedli dzielni rycerze przy stole i ducha wywoływać poczęli.

- Przybądź, ach przybądź duchu – zawołał d.r. Stefan.

Echem wołanie jego po warowni się rozeszło i bez odzewu powróciło: Ach. Ach. Ach.

- To ja może spróbuję – rzucił d.r. Helmut. I spróbował: – Przybądź, duchu, ty bucu !

I jakież było ich zdziwienie, gdy nagle z nicości duch najprawdziwszy wyłonił się i u szczytu stołu stanął.

- Wzywaliście mnie dzielni rycerze – rzucił duch.

Włos zjeżył się na stopach dzielnych rycerzy Stefana i Helmuta, bowiem sądzili, że duchów nie ma, a tu proszę. Jednak nie przystoi dzielnym rycerzom strach okazywać, więc udawali, że tego właśnie oczekiwali.

- Co nam powiesz ciekawego – rzucił d.r. Stefan w nadziei, że duch przejmie jakoś ciężar rozmowy na siebie. Duch jednak wykonał unik:

- Wszystko czego pragniecie.

- Gry nas jakiejś naucz – dorzucił d.r. Helmut pomysłowo.

Na to duch wyciągnął z kieszeni kulkę i powiedział:

- Postawcie, szanowni panowie, dukaty na liczby.

A gdy to uczynili – dodał:

- Która liczba wypadnie, ta wygrywa, reszta dla ducha.

I zakręcił kołem i kulkę w koło rzucił, i wypadło siedem. Nieparzyste. Czerwone.

Wygrał dzielny rycerz Helmut i ucieszył się niezmiernie. D.r. Stefan przegrał, ale zapragnął się odegrać. I postawili znów dzielni rycerze, a duch zawołał:

- Koniec obstawiania – i zakręcił.

I grali tak rycerze do świtu białego i przegrali by wszystkie swoje dukaty, warownie, żony, konie, służbę i co tylko posiadali, gdyby nie fakt, że o świcie duch zniknął zostawiając im dobra wszelakie. Zostawił też kulkę.

Odtąd dzielni rycerze stawali się coraz zamożniejsi, bo zapraszali do siebie na rozgrywki dzielnych rycerzy z innych okolic i wołali:

- Proszę obstawiać! – A po chwili:

- Koniec obstawiania! – I kręcili kołem.

A trzeba przyznać, że gdy się już w kręceniu wprawili, to niejednego ze swoich gości z torbami puścili. I to nawet nie dobywając miecza.

Krótka informacja o nowym programie i kilka zdjęć z prapremiery tu: „Jeszcze Więcej Baranów”

Pewnego dnia dzielny rycerz Helmut nie czuł się najlepiej. Nie do końca wiadomo było, co jest przyczyną takiego stanu rzeczy. Być może wiatr chłodny przewiał jego zbroję wiosenną i d.r. Helmut zachorzał. Być może nazbyt wiele pucharów miodu wychylił poprzedniego wieczora i to stało się przyczyną bólu głowy…
Jak by nie było, d.r. Helmut nie czuł się na siłach, by na codzienną dopołudniową wyprawę krzyżową wyruszyć. Niedobrze mu się robiło na samą myśl o podskakiwaniu w siodle przez parę godzin. Jedynie gdyby konik kołysał się łagodnie… może wtedy… ale jakiż rumak potrafiłby się tak kołysać?
– Ach, jaki jestem nieszczęśliwy! – rzucił d.r. Helmut, gdyż poczuł się nieszczęśliwy.
– Ach, co by tu zrobić? – zastanawiał się d.r. Helmut nie wiedząc, co zrobić.
– A przecie zapyta mnie d.r. Stefan, gdzie byłem na wyprawie, gdy mnie nie spotka w swojej okolicy…– zastanawiał się d.r. Helmut nie wiedząc, co powie d.r. Stefan.
I tu znalazł się pachołek pomysłowy, który rzucił nie pytany:
– Jest sposób, dzielny rycerzu!
D.r. Helmut na wszelki wypadek w pysk go prasnął, żeby się nie pytany nie odzywał.
– A jakiż to sposób? – zapytał podejrzliwie d.r. Helmut wyczuwając ochotę pachołka do facecji i żartów.
Zapytany pachołek odrzekł całkiem poważnie i z przekonaniem, iże widział kiedyś rumaka na biegunach, któren się kołysał w tę i nazad w zależności od ruchów rycerza… Wystarczy na biegunach rumaka umieścić, by d.r. Helmut mógł bez wychodzenia z warowni wyprawę odbyć kołysząc się przyjemnie w przód i w tył…
Zeźlił się na to d.r. Helmut niemożebnie. Pachołkowi polecił sto batów wymierzyć za żarty z dzielnego rycerza urządzane, a sam jął znowu rozpaczać.
Kto bowiem widział kiedy rumaka tak wielkiego, by przednimi kopytami sięgnął bieguna północnego, a tylnymi południowego? A gdyby nawet zwierzak ten istniał, to skąd wziąć siodło tak wielkie, by dało się mu nałożyć? I jak na owo siodło się wdrapać? Nic tylko kpiny z rycerskiego stanu…

Ogromnie nam miło, że stawiliście się tak licznie. Niestety występ został przerwany zanim w ogóle mieliśmy szansę wyjść na scenę.

Gigantyczna burza, łamiące się drzewa, wiatr i brak prądu uniemożliwiły nam zaprezentowanie naszego programu…

Graliśmy niedawno podczas deszczu, ale ta ulewa była dużo poważniejsza, się nie dało się…

Tego dnia, a był to wtorek, dzielny rycerz Stefan był w bardzo podłym humorze. Siedział sobie samotnie w swojej komnacie i rozważał, że podjął był w życiu kilka trafnych i roztropnych decyzji, a kilka zupełnie nieprzemyślanych i chybionych.

– Może by tak książkę napisać? – rzucił d.r. Stefan.

I już rozważać począł rozdział pierwszy: „O dziewek sposobieniu do posiłków porannych”, któren zawierać miał porady intymne o dziewek sposobieniu do posiłków porannych. Jednakowoż wyznać by musiał wszystkie swoje ciekawsze sposobienia, co nie bardzo mu było po myśli.

– Nie przystoi dzielnemu rycerzowi cześć białogłów narażać – rzuciło zdawkowo sumienie dzielnego rycerz Stefana.

– To może o wyprawach krzyżowych? – rzucił d.r. Stefan do siebie.

– Ja bym nie zalecało – odrzuciło sumienie. – Temat to wysoce niebezpieczny, a moralnie dwuznaczny…

– Racja – zgodził się po krótkim namyśle d.r. Stefan. – Wtedy o polowaniach może…

Ale i tu sumienie miało do powiedzenia parę zdań o okrucieństwie i niewinnych stworzeniach…

Tedy d.r. Stefan księgę ze stołu chwycił, sumienie przez łeb palnął i zasiadł do pisania książki kucharskiej.

Temat bezpieczny i nie godzący w niczyje uczucia, poza dobrym smakiem oczywiście…

Bardzo udany festiwal. Pod każdym właściwie względem.
Zarówno konkurs, jak i imprezy towarzyszące na niezłym poziomie. Jury kompetentne i bez kontrowersyjnych wyroków. Imprezy integracyjne bardzo udane (świetna atmosfera, niezłe kapele, ognisko i takie tam…)
Nasz występ (wraz z Noł Nejm, Jurkami, Dnem i Łowcami.B) w imprezie w sumie plenerowej i podczas deszczu, ale publiczność doskonała – nie wystraszyła się wody i bawiła się podczas wszystkich występów tego wieczoru do samego końca.
Zaledwie się skończyła tegoroczna Mulatka, a już się by chciało następnej…
Dziękujemy organizatorom i publiczności, a zwycięzcom gratulujemy!

Dzielni rycerze Stefan i Helmut wybrali się tego dnia na wyprawę wojenną. Dzień był sposobny po temu, bo słonko przypiekało radośnie, a wiadomo, że raźniej jest dzielnym rycerzom podróżować w rozgrzanej zbroi. Mogli się bowiem na wyprawę zimą wybrać, albo, co gorsza, w czasie burzy i gradobicia…

Cel wyprawy był oczywisty. Dzielni rycerze Stefan i Helmut postanowili pomścić pewnego błędnego rycerza, który walczył z wiatrakami. Błądził ów rycerz, błądził, aż pewnego dnia napadły go dwa wiatraki i po pysku naprały, i uciekły. Tak głosi legenda….

Dzielni rycerze Stefan i Helmut wypatrywali wiatraków już od wielu godzin.

- Widzę jednego – rzucił d.r. Stefan.

- Ja chyba też – odrzucił d.r. Helmut.

Istotnie na horyzoncie zamajaczyły ramiona potężnego wiatraka. Spięli tedy rumaki dzielni rycerze ostrogami i popędzili. I natarli z impetem, i huk się rozległ straszliwy, i wywrócili się obaj. Ale wnet żwawo wskoczyli na koniki, które aż stęknęły od ciężaru ich zbroi. I ponownie natarli, i znów wiatrak był górą…

Pewnie by zmogli dzielni rycerze wiatrak potężny, gdyby nie fakt, że wylazł ze środka jakiś facet w białym fartuchu z dwururką w łapie.

- Czego mi tu łomocą? – rzucił facet.

- Pryskamy – rzucił półgłosem d.r. Stefan. I prysnęli, bo nie przystoi dzielnym rycerzom czekać, aż plebs broń palną zarepetuje i w stan rycerski wymierzy. Uznali poza tym, że to nie wiatrak, lecz młynarz jakiś owego legendarnego rycerza palnął w przyłbicę. Zaś wobec takiego wniosku sens wyprawy legł w gruzach. Wiatrak natomiast pozostał nietknięty…