fot. własna

Coraz rzadziej wysyłamy kartki świąteczne, na urodziny albo z wakacji. Na poczcie dziś mało ludzi pyta o znaczki. Pamiętam czasy, kiedy trudno było zmieścić się w urzędzie i stało się w ogonku na dworze. Teraz nie ma kolejek, nie ma problemu. Nawet kartki, które kupiłam mają gotowy tekst. Wystarczy wpisać od kogo są życzenia, czyli kto kupił i dopisał pod obcym wpisem. Są one i tak dla tradycyjnej części naszego społeczeństwa, większość przeszła na smsy. Prawda jest taka – z braku czasu dostajemy gotowy produkt, łatwy i szybki. 

Któryś już sezon robię kartki ręcznie. Jest to proces czasochłonny, zwłaszcza jeśli nie ma się wielu materiałów, bo jak zrobić coś z niczego? Mogę zapewnić, że można. Wystarczy wysilić wyobraźnię, która zapodziała się gdzieś w szarej rzeczywistości. Nie potrzeba ozdobnych dziurkaczy, falistych nożyczek, fantazyjnego papieru….

Są to rzeczy proste, nie wymagające prawie żadnych umiejętności , a jak satysfakcjonujące.

Najcenniejsze jest to, co w duszy gra. Dziś coraz trudniej tę muzykę usłyszeć. 

Wiosna nadchodzi, trzeba zmienić garderobę. Ja osobiście nie czynię tak restrykcyjnych zmian, wolę swój drelichowy, pokutno-milczący wór. Myśli nie wiążą się w żadną konstruktywną notkę. Może skończyła się już kariera hochsztaplera?

Co jest niezbędne:

©       2 kg renety

©       szklanka mąki

©       szklanka cukru (mnie wystarcza pół szklanki)

©       szklanka kaszy manny

©       kostka masła (takiego z 82% tłuszczu, nie ma lekko…)

i

©       tortownica

©       papier do pieczenia

©       piekarnik

W bardzo wymagającym i zapchanym palnie dnia powszedniego bierzemy się za robotę:

©       jabłka obieramy i ścieramy na tarce o grubszych oczkach

©       do tortownicy instalujemy papier do pieczenia

©       z lodówki wyjmujemy masło (tzn. twarde masło) i ścieramy trochę na tarce o grubszych oczkach na papier w tortownicy; smarujemy boki tortownicy

©       w misce mieszamy cukier, mąkę i kaszę; możemy użyć łyżki

©       wsypujemy połowę wymieszanego proszku na tortownicę i masło

©       kładziemy połowę startych jabłek

©       powielamy czynność z drugą częścią proszku i dodajemy trochę startego masła

©       i układamy ostatnią porcję jabłek

©       na jabłka ścieramy resztę masła

Całość pieczemy w temperaturze ok. 200º, przez godzinkę. Można podawać cieplutkie, jak i zimniutkie, owa warianty mają swoje odmienne smaczki. Taki przerywnik przy intensywnej pracy umysłowej, tudzież robutkowej, kiedy to ssie jak diabli, ale czasu brak na mieszanie w garnkach.

fot. własna (wyrób też)

Szarlotkę zjadam sama w przeciągu krótkiego czasu ..

P.S. Serdeczne uściski dla Pani K., która stała się sponsorem dzisiejszego wpisu i która podała przepis temu Panu (tak, tak, wie Pan, o kogo chodzi). Bez nich wessałby mnie głód .

fot. własna

'

Skończył się bal

W uszach jeszcze muzyka brzmi

Bose stopy prowadzą dalej

W grze świateł i kotylionów

Ciężko się zatrzymać

gdy

na opustoszałej sali

słychać przyspieszające rytm serca

 nuty

fot. własna

Czasami budzę się i nie wiem jaki jest dzień. Czy to niedziela, czy wtorek, zawsze jest coś do zrobienia. Budzik dzwoni łagodnie i, od niedawna, za zasłonkę przedziera się świt. Obietnica ciepła. Któregoś dnia myślałam, że zaspałam. Ocknęłam się dopiero pod zimnym prysznicem. Z czerwonych płytek spływały drobne smużki jeszcze letniej wody. Z tytułu trzaskających mrozów w łazience i ubikacji jest o dobrych parę stopni mniej niż w innych pomieszczeniach mojego mieszkania, wiec poranna toaleta bywa nie lada wyzwaniem. Zimno budzi najszybciej. Uciekam w ciepłe i wymagające pielesze pracy. Z gorącą herbatę w jednej dłoni i myszką w drugiej snuję się po kartkach kalendarza na rok bieżący. Zważywszy, że już luty, może wydać się to dziwne, a na pewno sporo pośliźnięte w czasie. Ale takie mam zlecenie – zaprojektować kalendarz. Niby nic, tak prychnęłam na początku, ale… Samo poznanie programu zajmuje sporo czasu. A projekt naszkicowany na kartce musiał być 10 razy zmieniany, bo moje fantazje nijak nie przystają ani do rzeczywistości, ani do umiejętności. Pstrykam fotki – dobieram tkaniny, układam przedmioty. Potem marznę przed komputerem i nad podręcznikiem, wariuję nad kolorem i czcionką. Daję sobie czas do poniedziałku, tak na wszelki wypadek parę dni przed oddaniem projektu do drukarni.

I jest obawa, że wielu się nie spodoba. A niech to, pierwsze koty za płoty!

Idzie nowe, a z nim postanowienia, oczywiście na lepsze. Tak się tylko wydaje, bo ile rzeczy zostaje z tamtego roku?

O! Chociażby choinka, która bardziej jest pod niż na gałązkach. W każdym razie bałagan jest, bo to pranie nieuprasowane z trzech pralek, zabłocona podłoga, sterta naczyń w zlewie. Proza życia.

Właściwie, czym zaskoczy mnie nowe? Niczym, muszę przecież wywiązać się z projektu, za który zaocznie wzięłam pieniądze w starym roku. Piętrzą się koło mnie sterty archiwalnych segregatorów, filmy i zdjęcia. Do przejrzenia i ewentualnego skorzystania.  Niczym, bo problem, który ciągnie się za mną przez kilkanaście lat sam nie zniknie (może w tym roku zacznę go rozsupływać?)

Spoglądam spoza tego chaosu i mówię wam – nie chcę mi się! Chcę urlopu od myślenia, bo spać nie mogę, kiedy mam za dużo na głowie.  I koło się zamyka.

Zawsze, kiedy staję przed kimś i składam mu życzenia próbuję odgadnąć jego marzenia… Tu trudno kogokolwiek zobaczyć. Więc życzę, by spełniły się Wam najskrytsze pragnienia, które popiskują postawione do kąta. Niech dobiorą się w pary i nigdy nie zaznają samotności.

fot. własne

Numer dwa wykorzystuje wszystkie zmysły. Przygoda zaczyna się od muzyki. Taka, jakiej na co dzień nie słuchamy, przenika się tradycyjną, wygrywaną przez większość stacji radiowych, by wpaść do zardzewiałego kotła z heavy metalem i obić się o rajski świegot ptaków. W końcu plątanina dźwięków, przez przeróżne wariacie, nabiera kształtu, dla każdego innego, bardzo osobistego, czego wyraz mogą nadać dłonie i stopy. Bo oto pojawiają się kolejne bodźce – płyta gipsowa i mieszanka mąki, pigmentu i wody.

Czy ktoś przypomina sobie jakie to uczucie mieć na dłoniach farbę? Nabierać garściami granulowaną, kolorową maź i ściskać, tak, by wychodziła między palcami? Nie pamiętam podobnego incydentu z farbami, może z ciastem… Od dzieciństwa do malowania służył pędzel albo wałek. A tu trafia się gratka w postaci swawoli przypisanych dziecku!

Tak naprawdę chciałam rzucić czerwoną farbą w ścianę. Żeby rozbryzgała się w najdziwniejsze wzory. Zaraz do niej dosztukowałabym żółtą i niebieską, potem czarną i białą… Tak naprawdę powstrzymał mnie krzyczący, dorosły człowiek i kazał zagospodarować tylko płytę gipsową – 100×70. Odpłynęłam w moje małe pole manewru i mieszaninę muzyki. Wyjechałam gdzieś w świat wyobraźni i niebytu. Drżeniem, dotykiem, gładzeniem i natarciem. Z rękami upaćkanymi po łokcie, kolorowymi stopami, w pierwotnym rytmie na czworakach, stworzyłam coś, czego nazwać nie umiem. Nie umiałabym też odtworzyć tego po raz drugi. Każdy raz jest inny.

Dźwina i kręta jest droga do siebie.

fot. własne

Wygoniona z krzaków, pokrzepiona słowami koleżanki po sąsiedzku (że święto już inne i następne dwa za pasem), zanim znów zaszyję się w pogoni za rajem na ziemi, spisuje co u mnie następuje:

Nr jeden – nudna konferencja, wykład, warsztat, etc.

Nie, nie oznacza to, że każda z wymienionych dłuży się jak przysłowiowe flaki z olejem, ale samo siedzenie dwa dni po kilka godzin odznacza wielkie piętno na d. Kiedy w końcu podnoszę się po tym wysiłku… umysłowym, czuję się niczym oznakowana rozżarzonym żelazem k. Nawet najciekawszy wykład wywołuje niepochamowane ziewania i ukradkowe spojrzenia po zasłuchanych – tylko ja nie mogę się powstrzymać? Nie wiem, jak inni, ale ja mam czasem awaryjne zabawki. Wypróbowuje nowe kredki albo długopis, piszę scenariusz dramatu, o którym zaraz zapomnę, albo pstrykam co popadnie, np. swoje buty:

Oczywiście to nie przeszkadza mi w słuchaniu .

Niektórzy umieją streścić swoje życie w paru podpunktach, inni zaczynają snuć tyrady i przypominać maniusie wątki. Ogarek mruga w ciszy albo gaśnie, gdy człowiek nie dotarł jeszcze ze swoją opowieścią do połowy.

Mały znicz migoce na grobie bezdomnego, stara kobieta modli się nad mogiłą noworodka, a tam, pod płotem, niedawno pochowano siedemnastolatka. Dziś na cmentarzu jest wyjątkowo ciepło i jasno, choć to szczere pole z rozhulałym wiatrem. Ktoś milczącym dał kolejną szansę na wypowiedz, a łuna ognia powoli popieli przeszłość.

Moja opowieść byłaby kolorowa, mieniąca się kryształami, miękka w dotyku i bardzo melodyjna. Nie, nie kiczowata, a wielobarwna, z jak namieszą ilością czerni i szarości. Bo czerń i gorycz chciałabym ukryć. Gdzieś tam koncertowałaby orkiestra i słychać było śpiewy w różnych tonacjach. Pod roztańczonymi nogami wirowałyby kwiaty i liście, a każdy dzień ciągnąłby do światła…

Może słuchający dopatrzyłby się lekkiego koloryzowania, ale u mnie wywołałoby to tylko uśmiech – udało się nie zanudzić i zmieścić w czasie do końca.

fot. własna

 Wpatruję się w drgający płomień znicza na grobie taty i słucham, może mi coś opowie?