[کهف]

یا محمد(ص)

یا محمد(ص)! تو بگو با غم و ماتم چه کنیم

روز خوش بی تو ندیدیم به عالم چه کنیم

پاسخ آینه ها بی تو دمادم سنگ است

یا محمد(ص)! دل این قوم برایت تنگ است

"محمدرضا برقعی"

حدیث پیمانه

بگذارید بگویند حکومت دیگری بعد از حکومت علی بود به اسم حکومت خمینی که با هیچ ناحقی نساخت تا سرنگون شد؛ما از سرنگونی نمی ترسیم، از انحراف می ترسیم.

شهید غلامعلی پیچک

حکایت عزل و نصب های آقای رییس جمهور

متکی فرد ناشناخته ای نیست. رییس دستگاه دیپلماسی کشور که در دوران او وزارت خارجه دوره ی نسبتا درخشانی داشت. در حقیقت، دوره ی او را می توان دوره ی احیای سیاست های بنیادی جمهوری اسلامی دانست. خبر عزل یک شبه او شکه کننده بود؛ برای همه! چه آنهایی که با خلق و خوی رییس جمهور آشنا هستند و چه حتی منتقدین آقای متکی. اما چرا باید یکشبه یکی از مسئولین سختکوش و مطلع نظام از جای خود برکنار شود؟! احمدی نژاد البته در این گونه اقدامات بی سابقه نیست. لنکرانی، مهره ی بزرگ و توانای وزارت بهداشت به جرم ناکرده حذف شد. صفار هرندی، سلیمانی، حسینیان، ذوالقدر و لیست بلند بالایی از بهترین و کارآمدترین مهره ی های نظام را می توان نوشت که قربانی تصمیمات اعجاب برانگیز رییس جمهور شدند. اما سوال همچنان باقی است. چرا متکی برداشته شد؟ پاسخ به این سوال در وهله ی اول می تواند پرسش-پاسخی دیگر باشد و آن اینکه قبلی ها چرا برداشته شدند؟! به همان علت متکی نیز برداشته شد! اما فارغ از این پاسخ دم دستی، باید گفت برداشتن متکی نمی تواند بی ارتباط با انتقادهای مکرر ولی بی سر و صدای متکی به موازی کاری های رییس جمهور باشد. دیگر عادت کرده ایم به دخالت های بی جا و بی حساب آقایان مشایی، رحیمی و جمعی از سوگلی های اطراف رییس جمهور در سیاست های نظام اسلامی. از ابراز فضل آقای مشایی پیرامون روابط با اسراییل گرفته تا تحریم پژوی فرانسه توسط آقای رحیمی! با این وصف ماندن متکی-که اصولا شخصیتی مستقل دارد- در وزارت خارجه جای سوال دارد نه رفتن او! دخالت های حضرات یاد شده تا جایی پیشرفته است که به عنوان نمایندگان جمهوری اسلامی به عربستان و اردن و... سفر می کنند تا پیام رییس جمهور را ابلاغ نمایند. مشخص نیست پس آقای متکی و دستگاه عریض و طویل وزارت خارجه چه کاره اند در این وسط! این بی توجهی رییس جمهور به عاملان اجرایی خودش و دسته بندی خودی و ناخودی در داخل دولت، دلیل محکمی برای حذف و عزل دکتر متکی می تواند باشد. هر چند که از دیدگاه بسیار خوشبینانه به عمل رییس جمهور، می توان به گناهی بسیار بزرگ و نابخشودنی از سوی متکی ظن برد که باعث شده این چنین خشم رییس جمهور برانگیخته شده و وزیر از فرنگ برنگشته را برکنار کند. به هر حال زمان روشن کننده این خواهد بود که قضیه واقعا چه بوده است.

آقایان، لطفا استکبار ستیز باشید!

پرده اول؛ 16 آذر 32
از 16 آذر 32 که شروع کنیم، می توانیم رد یک حرکت استکبارستیزانه را در حرکت های دانشجویی پیش از انقلاب و پس آن بیابیم. بگذارید واقعه را در چند جمله مرور کنیم، نیکسون (معاون رییس جمهور وقت آمریکا) به دعوت شاه به ایران می آید، قرار می شود که دانشگاه تهران به پاس خدمات بشر دوستانه نیکسون به وی دکتری افتخاری حقوق اعطا کند، دانشجویان دانشگاه تهران در اعتراض به این گستاخی عمال شاه و نیز جنایت های آمریکا بر علیه وی در شرف برگزاری تظاهراتی هستند، روز 16 آذر ماه، 3 تن از دانشجویان به یمن ورود(!) رییس جمهور آمریکا توسط نیروهای نظامی شاهنشاهی در دانشگاه تهران در خون خود می غلطند. 16 آذر به نماد مبارزه با امپریالیسم آمریکا و استکبار تبدیل می شود. رسانه ها هیچ انعکاسی از این اتفاق نداشتند. رسانه های آمریکا و انگلیس از این موضوع به سادگی گذشتند. نه روزنامه ی آمریکایی و نه رادیوی انگلیسی هیچ کدام از واقعه دهشتناک 16 آذر 32 سخنی به میان نیاوردند.

پرده دوم؛ 16 آذر 88
تقویم 16 آذر 88 را نشان می دهد. دانشگاه تهران دست به گریبان فتنه خواص بی بصیرت است. پیاده نظام دانشجویی فتنه نیز می خواهد کاری کند چرا که زمزمه خاموشی فتنه در جامعه پیچیده است. دانشحویان جمع می شوند. آنها شعار می دهند: «دانشجوی زندانی آزاد باید گردد»، «غزه و لبنان کمن، رفتن سراغ یمن»... مجید توکلی برای دانشجویان سخنرانی می کند و آنها را تهییج به ادامه کارشان می کند. ساعتی نمی گذرد که بالغ بر چندین هزار نفر دانشجو در مقابل این دانشجویان استکبار ستیز مدافع آزادی (!) تجمع می کنند. شعارشان را با شعار ، کلامشان را با کلام، دشنامشان را با احترام و سنگ پرانی شان را با اشک پاسخ می دهند. اما به مصداق ضرب المثل «نرود میخ آهنین بر سنگ»، دانشجویان استکبار ستیز (!) دست از فتنه انگیزی شان نمی کشند. در انتها نیز تصویر بزرگترین استکبار ستیز تاریخ معاصر، حضرت روح ا... را به آتش می کشند تا اعمال استکبارستیزانه شان کامل شود!

پرده سوم؛ و اما استکبار...
روزنامه ها، رادیوها و رسانه های غربی که در برابر حرکت ضد استکباری 16 آذر چیزی نگفتند، برای حرکت استکبارستیزانه دانشجویان سبز(!!) چه نوشتند. مروری کنیم:
روزنامه آمریکایی «واشینگتن پست» در گزارش مفصلی به شرح درگیری‌های روز دانشجو در ایران پرداخت و در ادامه به نقل از سایت‌های ضد انقلاب در ایران آورد که تظاهرات‌های دیگری هم قرار است در جریان مراسم عزاداری برای امام سوم شیعیان در ماه محرم برگزار شود.
روزنامه کریستین ساینس مانیتور چاپ آمریکا ضمن اشاره به ادامهی اعتراضات می‌نویسد: «شاهدان عینی در دانشگاه تهران می‌گویند خشونتِ پلیسِ ضدشورش مجهز به گاز اشک آور و باتومهای برقی و پشتیبانی لباس شخصی‌ها نتوانست مانع تظاهراتِ دانشجویانی شود که شعار مرگ بر دیکتاتور می‌دادند.»
روزنامه لس آنجلس تایمز:« حاکمیت، همه تدابیر سرکوبگرانه را اتخاذ کرد: از قطع اینترنت و تلفن همراه گرفته تا بستن مترو در روز دانشجو و بازداشت دهها فعال دانشجویی و تهدیدات شدید فرمانده نیروی انتظامی مبنی بر مقابله با هرگونه تظاهرات، اما همه اینها ترسی در دل دانشجویان معترض راه نداد و آنان روانه صفوف اعتراضات شدند.»
و اما سران استکبار چه گفتند:
ایان کلی، سخنگوی وزارت امور خارجه آمریکا، گفت که «مقابلهی خشونت‌آمیز با مردمی که اعتراض خود را با مسالمت بیان کرده‌اند، نشان می‌دهد که جمهوری اسلامی به اصول مندرج در قانون اساسی کشور خود اعتنایی ندارد.»
دیوید میلی‌بند، وزیر خارجه بریتانیا، با ابراز تاسف از سرکوب اعتراضات دانشجویان و مردم توسط نیروهای دولتی گفت: «آزادی بیان و آزادی اعتراض سیاسی از ارزش‌های اساسی است که همه کشورها باید رعایت کنند. ما از مقامات ایرانی می‌خواهیم که به حقوق شهروندان خود احترام بگذارند و با آنها خشونت نکنند.»
یاللعجب! چه اتفاقی افتاده؟! معنای استکبار عوض شده؟! آمریکا و انگلیس دیگر استکباری و ظالم نیستند؟! توبه کرده اند؟! دیگر مردم دنیا را به بهانه های مختلف نمی کشند؟! شکنجه گاه گوانتانامو و ابوغریب و پادگانهای متجاوز در ژاپن و لیبی و هاییتی و سودان و لبنان و قطر و پاکستان و عراق و... تعطیل شده اند؟! آنها برای کشور ما دلسوز شده اند و دوست دارند ما ایرانی آباد و آزاد داشته باشیم؟!
یا نه! ماهیت برخی حرکت های دانشجویی عوض شده است! دیگر استکبار ستیزی در کار نیست! حال من آزادی می خواهم! رای من کو! حتی اگر کل عالم جمع شوند و آنهایی که خود این تخم لق را در دهان برخی کاشتند بگویند تقلبی در کار نبوده، خرتان کردیم، باز هم می گویم رای من کو! چون اصلا رای ام را نمی خواهم! رای و انتخابات و ... همه بهانه بود! بهانه برای اینکه باطبی برود بورس تحصیلی از آمریکا بگیرد! حقیقت جو استاد دانشگاه در آمریکا شود! سروش مشاور دانشگاه های انگلیس در امور فلسفی بشود! مخملباف جایزه خر طلایی روسیه راببرد! رهنورد بشود بزرگترین متفکر زن جهان خلقت از ابتدا تا کنون! لوس آنجلس تایمز برای من بنوسید دوستت دارم دانشجو، بوس!
بله، ماهیت عوض شده است. عده ای از دانشجویان آمریکایی اند چه به بخواهیم چه نخواهیم! آنها نان می خواهند نه آرمان! ویزا می خواهند، شورتک می خواهند، می خواهند لباس زنان را برتن کنند(آنگونه که باطبی و توکلی و... کردند)، رقص می خواهند، به آنها چه که خون مردم را می ریزند، اصلا به آنها چه که آمریکا و انگلیس چه بر سر اجدادمان آوردند و بر سر ما چه می خواهند بیاورند!
اما خوشبختانه این عده قلیلند، نه! اقلند! هیچ در برابر همه! می گویند بی شماریم، یک نفر چه خوب می گفت بهشان که: غلط کردید بی شمارید! چند بار اعلام تحصن کردید، چند بار اعلام تجمع کردید! چه شد؟ چند نفر آمدند؟ می گویند اگر حکومت آزادمان بگذارد همه با ما هستند! اما نمی دانند که این همان ادعای تمام شکست خوردگان تاریخ است. جو غالب دانشگاه هنوز در دست دانشجویانی است که غیرت در خونشان می جوشد، سودای نان و شهوت به روزمرگی شان نینداخته و لذت دیدنی های آمریکایی و غربی کورشان نکرده و به اضل من الانعام سوقشان نداده! دانشگاه هنوز زنده است برای ایفای نقش تاریخی خودش که کور کردن چشم جاهلان است! که نشاندن استکبار بر سر جای خودش است! دانشگاه هنوز پر است از شریعت رضوی ها، قند چی ها و بزرگ نیاها! دانشجوی ایرانی اگر ببیند که رادیوفردا و بی بی سی و برایش دست می زنند، می فهمد که یک جای کارش غلط است. او قلم به دست گرفته که آن را در چشم این مزدوران بکند و وای به آن روزی که نتانیاهوی جنایتکار اعلام کند از دانشجویان ایرانی حمایت می کنیم، وای بر ما اگر بگذاریم چنین روزی برسد!

پی نوشت
1- این مقاله را برای یکی از نشریات دانشجویی نوشته بودم، اما از ترس عدم انتشار که مدتهاست گریبانگیر نوشته هایم شده، اینجا هم انتشارش می دهم
2-از غیبت طولانی عذرخواهی می کنم، امید که با نظرتاتتون دلگرممون کنید!

زاد راه حرم وصل نداريم...

بوي تعفن اينجا خفه ام مي كند، در و ديوارش بوي نفس مي دهد. و اگر گفته اند كه "شرف المكان بالمكين"، لابد "شرِّ المكان من المكين" هم پر بيراه نيست. حالا درست كه مثل سيد مرتضي اين قدر مرد نيستم كه همه آنچه حديث نفس مي دانم در گوني بريزم و بسوزانم؛ اما آن پايه هم نامرد نبوده ام كه بر اباطيل بپويم و چند نفري را كه اينجا مي آيند به بطالت بخوانم. فرش نا گرفته را ديده اي كه آفتاب مي دهند تا بويش برود؟ لابد بايد اينجا هم چند وقتي آفتاب بگيرد تا از تعفن رهايي يابد. گمان ميكنم باز هم به اينجا برگردم اما كي؟والله العالم.تو خيال كن مرخصي رفته ام از دست ابليس و اعوانه و انصاره...
اخبار و جرايد و سايت و ...حتي تر اينترنت را هم كنار گذاشته ام كه مخل اند به حال و احوال و كار و اشتغال...كه فردا روز پرسش است از حال و اشتغال...فوتبال و سياست و فرهنگ و.. هم ندارد؛ همه سكه "غفلت" مي زنند در اين بيع و شراء كه گفته اند "فاسعوا الي ذكرالله و ذروالبيع"...
روي صحبتم با تو خواننده اينجاست؛ وجود اگر داري، به جاي خواندن اين اراجيف، بنشين و چند خط قرآن بخوان.كامنت گذاشتن اينجا هم دردي نه از من دوا مي كند كه نمي بينم و نه دردي از تو؛ دست بالايش مي شود حكايت فاتحه بر قبر خالي خواندن.

پي نوشت:

1. يقين دارم كه فقط حرف هاي يك مرد است كه ارزش خواندن دارد و مردتر از "سيدروح الله" به عمرم نديده ام و شايد نخواهم ديد.اگر مردي بنشين و حرف هايش را بخوان، فقط 22 جلد است.
2. طاير قدسم و از دام جهان برخيزم...

درس هاي بلند يك خطبه كوتاه

يا لطيف

خطبه ها و منابر در طول تاريخ تشيع همواره محل طرح و بررسي مهم ترين مسائل دين و دنياي امت، روشنگر مسير آينده و در عين حال مهم ترين نماد آميختگي سياست و ديانت بوده اند. خطبه هاي امير المومنين(ع)،خطبه معروف حضرت زهرا(س)،خطبه معروف امام حسين(ع) در روز عاشورا، خطبه تاثير گذار حضرت زينب(س) در كوفه و شام و...از نمونه هاي مهم و تاثيرگذار خطبه ها و منابر در تاريخ تشيع هستند. تاثير گذاري اين تريبون به حدي است كه اگر از آن به عنوان مهم ترين رسانه تشيع نام ببريم سخن به گزافه نگفته ايم.
خطبه هاي نماز عيد فطر امسال كه به امامت ولي امر مسلمين جهان حضرت آيت الله خامنه اي برگزار گرديد واجد نكات مهم و درس هاي بلندي بود كه با دقت در مباحث آن مي توان به نقشه راه‌ آينده انقلاب و نظام پي برد.
در شرايطي كه سخنان و موضع گيري هاي بيشتر مسئولين داخلي و دشمنان خارجي حول دو محور مسائل داخلي و همچنين مباحث اقتصادي از جمله تحريم ها بيان مي گردد ؛خطبه هاي نماز امسال داراي دو ويژگي مهم و اساسي بود:
1. در آن هيچ اشاره اي به مسائل داخلي نشد.
2. در آن هيچ اشاره اي به مسائل اقتصادي نشد.
شايد در نگاه اول، نپرداختن به اين دو موضوع باعث تعجب و شگفتي باشد.
رهبر معظم انقلاب در اين خطبه ها به مسائل بين المللي و مسائل جهان اسلام از جمله مصائب و مشكلات مردم مسلمان پاكستان و همچنين مسئله فلسطين و مذاكرات به اصطلاح صلح پرداختند.
براي داشتن درك و تحليل درست از اين مسئله بايستي به نقشه عمل دشمنان و راهبردهاي آنان در منطقه و جهان نگاهي جدي و دقيق داشت. دشمنان جمهوري اسلامي در رويكرد جديد خود براي مقابله با نظام اسلامي راهبردهاي متعددي را انتخاب نموده و در عرصه عمل به آن راهبردها پايبندند كه از آن جمله مي توان به موارد زير اشاره نمود:
• تضعيف قدرت جمهوري اسلامي از طريق:
1. اعمال فشار اقتصادي و تحريم
2. اعمال فشار سياسي از طريق مجامع بين المللي
3. اعمال فشار رواني و رسانه اي از طريق مطرح نمودن موضوعات مختلف حقوق بشري و ...
4. تلاش در جهت ايجاد اختلافات داخلي و دلسرد نمودن مردم از نظام از طريق طرح مباحث اختلافي بين مسئولين و قواي سه گانه، گرم نگه داشتن تنور اختلافات سياسي، ناتوان جلوه دادن دولت در حل مسائل و مشكلات اقتصادي و ...
• محدود نمودن جمهوري اسلامي به داخل مرزها و كم كردن دايره نفوذ نظام اسلامي در منطقه و جهان اسلام از طريق:
1. طرح و ايجاد مسائل اختلافي ميان ايران و كشورهاي همسايه و اسلامي
2. حضور جدي و بدون هزينه در منطقه
3. ايجاد گزينه هاي جايگزين براي رهبري و تاثير گذاري در كشورهاي منطقه مانند عربستان سعودي، مصر و حتي خود آمريكا
در عرصه مقابله با اين رويكردها و راهبردها مي توان به دو گونه مقابله عملياتي و راهبردي عمل نمود.در گونه مقابله عملياتي مي توان با به كارگيري تدابير و راهكارهاي منطقي به مقابله با اثرات اين فشارها و تحريم ها و ... پرداخت به عوان مثال در مقوله اعمال فشار اقتصادي و تحريم ها مي توان با راهكارهايي از قبيل مديريت هزينه ها، تامين كالاهاي استراتژيك براي مدت طولاني، بهبود فضاي كسب و كار، توانمندسازي و تقويت بنگاه هاي اقتصادي، يافتن شركاي جديد اقتصادي و ...به گونه عملياتي به مقابله پرداخت.
در گونه مقابله راهبردي، بايستي ابتدا اهداف نهايي دشمن از اتخاذ تدابير و راهكارها را شناخت و پس از درك صحيح به مقابله با آن اهداف نهايي و اصلي پرداخت. به بيان ديگر در گونه مقابله راهبردي بايد از وراي پرده راهكارهاي دشمن به اهداف و مقاصد اصلي او پي برد و او را در رسيدن به آنها ناكام گذاشت. اصلي ترين مزيت اين گونه مقابله دلسرد نمودن دشمن از پي گيري اين ابزارها و راهكارهاست . به بيان ديگر دشمن اگر راهكارهاي اتخاذ شده از طرف خويش را در موضوعات مورد نظر بي ارتباط تشخيص بدهد به دنبال راهكارهايي با درصد ارتباط بيشتر خواهد گشت و اين ابزارها را كنار خواهد گذاشت.
سخنان مهم رهبر معظم انقلاب در خطبه روز عيد فطر را مي توان در گونه مقابله راهبردي با سياست هاي دشمنان به سركردگي آمريكا دسته بندي نمود.ايشان در حاليكه همه اذهان داخلي متوجه مسائل اقتصادي، تحريم ها، اختلافات داخلي و عملكرد ناصحيح برخي از افراد است مسائل مهم و راهبردي نظام جمهوري اسلامي را مطرح و گوشزد مي نمايند.
همان گونه كه بيان گرديد دشمنان نظام اسلامي دو راهبرد اساسي در برخورد با جمهوري اسلامي را پيگيري مي نمايند در راهبرد اول به دنبال تضعيف نظام اسلامي و در راهبرد دوم به دنبال كاهش دايره نفوذ آن مي باشند. رهبر معظم انقلاب ضمن پرداختن به مسئله پاكستان و مشكلات و مصائب مردم مسلمان و مومن آن و نيز مسئله فلسطين به وضوح اين پيام را براي دشمنان ارسال نمودند كه با وجود همه فشارها و تحريم ها و برنامه ريزي هاي دشمنان، جمهوري اسلامي هيچگاه در درون مرزها متوقف و محصور نمي ماند و همواره؛ حتي در سخت ترين شرايط؛ دلسوزانه و با قدرت پيگير مسائل و اتفاقات جهان اسلام است. همچنين با ابراز نگراني از مسائل و اتفاقات در عرصه سياسي پاكستان و برنامه هاي دشمنان در اين كشور، مسئولين پاكستان را به هوشياري و عمل به وظايف در اين عرصه دعوت نمودند. اين موضوع از آنجا اهميت مي يابد كه آمريكا در رويكرد جديد خود به دنبال حضور با كمترين هزينه در منطقه مي باشد و مسائل و اتفاقاتي از قبيل خروج نظاميان عملياتي از عراق با وجود حضور پنجاه هزار نفر نظامي در آن كشور در اين مسير معنا مي يابد. همانگونه كه خواننده اين سطور به خاطر دارد، در واقعه زلزله هائيتي، آمريكا سعي داشت در قالب كمك به اين كشور عملا اختيار امور را با اعزام گسترده نظاميان و به شكل يك شبه كودتا در دست بگيرد.با اين تفاسير، هوشمندي معظم له در تذكر به سران منطقه بسيار مهم و حياتي مي باشد.
نظام جمهوري اسلامي عملا پاي به عرصه مقابله راهبردي با نظام سلطه گذارده و لازمه حضور در اين عرصه هوشياري مسئولين و تمامي آحاد مردم و تيزبيني و بصيرت در درك صحيح و درست مسائل و اتفاقات و عدم غفلت از رسالت جهاني انقلاب اسلامي است.
بدون شك مسئولين جمهوري اسلامي بايستي با نصب العين قرار دادن منويات معظم له و به تبعيت از ايشان با قدرت به مقابله با اقدامات دشمنان بپردازند و در اين راه مطمئن باشند كه ملت مسلمان و فداكار ايران تا پاي جان در راه اهداف انقلابي كه با خون شهيدان آبياري شده خواهد ايستاد.
تيز بيني و بصيرت رهبر معظم انقلاب در كشف و خنثي سازي سناريو هاي دشمنان نعمتي است كه خداوند متعال به جمهوري اسلامي عطا فرموده و حفظ اين نعمت در گرو شكر عملي از آن با تلاش در جهت تحقق منويات معظم له، پرهيز از اختلاف و چند دستگي و ايثار و فداكاري در جهت تحقق اهداف انقلاب مي باشد.

امام(ره) به ما آموخت ...

يا لطيف

دست ما اگر به نخل بلند وجود او نمي رسد، دست خميني كه مي رسيد. او آمد تا معناي «انتظار» را به اين امت بياموزد، در آينه وجود خود كه اسوه مصاديق منتظران بود؛ و اكنون ديگر دور افلاك را مرادي نيست جز آنكه منتظر مهدي باشد.
امام(ره) به ما آموخت كه « انتظار در مبارزه است » و اين بزرگ ترين پيام او بود، و پس از او، اگر باز هم اميدي ما را زنده مي دارد همين است كه براي ظهور آخرين حجت حق مبارزه كنيم. امام(ره) ما را آموخت كه « عرفان را با مبارزه جمع كنيم» و خود بهترين شاهد بود بر اين مدعا كه عرفان عين مبارزه است...

كتاب " آغازي بر يك پايان"- سيد مرتضي آويني

سازندگي

يا لطيف

براي جواب دادن به اين سوال كه" چگونه خود را بسازيم؟" بايد به اين سوال پاسخ دهيم كه "چرا مي خواهيم خود را بسازيم؟" بايد هدف از ساختن مشخص باشد تا راه و روش ساختن مشخص گردد. ما بايد به يك نتيجه معقول و منطقي براي هدف از ساختن برسيم و اين درك مستلزم شناخت جايگاه و رسالت ماست. ما با هر تعريفي كه از خود و جايگاه و رسالت خود انجام مي دهيم هدفي براي ساختن را براي خود مشخص مي كنيم. براي شناخت جايگاه بايد گام ديگري برداريم و آن شناخت توانايي ها و استعدادهاست. ما بايد توانايي خود و مجموعه خود و افراد خود را بشناسيم . با اين شناخت خود و آن شناخت رسالت براي خود ما به تعريفي از يك نمونه و الگوي فرد و مجموعه مطلوب مي رسيم كه از درك تفاوت و تباين اين الگوي مطلوب و حال موجود به ضرورت حركت و خودسازي مي رسيم. به ضرورت كار و به عطش كار فرهنگي دست پيدا مي كنيم كه فرهنگ تنها ساحتي است كه با همه ساحات مرتبط است و درك هيچ ساحتي بدون درك درست از ساحت فرهنگ كه شامل اعتقادات، ارزش ها، اخلاق، انديشه و ...است ممكن نيست.

حركت ٥

هر كدام فرعوني شده ايم...

يا لطيف

اين طور نيست كه فقط بشنويد و بعد هم اگر شناختيد و حركت نكرديد، هيچ مشكلي پيش نيايد. كساني كه به اندازه تمامي عمرشان آگاهي به دست آورده اند، ولي به اندازه يك لحظه هم گامي برنداشته اند، بدانند كه همين آگاهي ها، اغلال و زنجيرهاشان مي شود و آنها را خرد و خسته مي كند. اينكه مي بينيد با باري از معلومات و مطالعات و آگاهي ها، هر كدام فرعوني شده ايم و آشكار و پنهان، دعواها داريم، به همين خاطر است كه آگاهي يك عمر را به دوش گرفته ايم، ولي حركت يك لحظه را هم نداشته ايم. باري كه بازده نداشته باشد، چه كمرها كه نمي شكند!
باشد كه هر كدام از ما مولد باشيم نه محتكر!

كتاب "حركت" -استاد علي صفايي حائري

تو بايد بيايي...

يا لطيف

تو بايد از فراز اين همه سال بيايي؛ كه سال ها را ناي ايستادن بي تو نيست و هر نوروز كه مي آيد، از مادر پير زمستان اين نويد را مي شنود كه تو خواهي آمد و با آمدنت گل ها شكوفه مي كنند. تابستان كه شروع مي شود، ديگر قدم ها كند مي شود و نفس ها به شماره مي افتند؛ از ترس اين كه مبادا برگ ها بي روي تو زرد شوند. پاييز كه مي رسد ديگر همه "زرد روي" ايم كه باز چه شد...خمودي زمستان و برف پيري كه مي نشيند ديگر نوميد مي شويم تا نو "روزي" ديگر و...
تو بايد اما بيايي كه خستگي هامان در شود...
اما تو بايد جمعه بيايي كه در آن گفته اند "فاسعوا الي ذكرالله و ذروا البيع" و تو بي هيچ كم و كاست "ذكرالله الاكبر"ي و ما از اين بيع و شراع عمر و مال هيچ خيري نديده ايم؛ پس بيا كه با آمدنت مژده"فانتشروا" است...
تو بايد عاشورا باشد كه بيايي و ندايت بايد همان "هل من ناصر ينصرني" باشد، تا آن ها كه بطونشان از حرام پر است، ندايت را نفهمند و هلهله كنند...تا شيپورچي شيپور جنگ بنوازد؛ كه در جنگ، مرد از نامرد مشخص مي شود...تا "زبر الحديد" آبديده شوند...تا امتحان جان و مال و ناموس...تا زينب ها پيدا شوند...
تو كه آمدي بايد از ما امتحان "بابي انت و امي" بگيري...تو بايد از همه آنها كه "عاشورا" مي خوانند و آن را حفظ اند "حرب لمن حاربكم" را بپرسي...تو بايد "شايعت و بايعت و تابعت" را از نو براي مان معنا كني...
اما يادت باشد "محرم" بيايي كه "روي سياه" مان را به "پيراهن سياه" مان ببخشايي...
راستي ما حافظه مان خوب نيست، تو كه اين "عهد" و قرار ها يادت مي ماند؟

زيان...

يا لطيف

خاب الوافدون علي غيرك و خسر المتعرضون الا لك...

پي نوشت:

...و زيانكار شدند آنان كه به غير تو رو آوردند...

حركت ٤

يا لطيف

اين هر دو احساس در شما مرده...

آنچه كه من را شتاب مي داد و بي قرار مي ساخت، شايد اين احساس تنگي وقت و دوري راه بوده و شايد اضطرار و ضرورت و جدال و مبارزه با دسته هاي مختلف فكري؛ كه اين هر دو احساس در شما مرده و يا بي حال است. اگر در برابر فكرهاي مهاجم و مكتب هاي مهاجم قرار بگيري و بخواهي كه انتخاب كني، چه بسا وضع تو و شتاب تو، بيش تر و مطلوب تر شود.

كتاب"نامه هاي بلوغ"- استاد علي صفايي حائري

حركت٣

يا لطيف

...كثافت ها را هم مي خورد.

ضرورت حركت، از تركيب ما، از فطرت ما، از ساخت ما مايه مي گيرد و به همين خاطر كساني كه حركتي ندارند، مجبورند با تنوع ها خودشان را مشغول كنند. تنوع طلبي، نشان دهنده نيازي است كه ارضاء نشده؛ مثل گرسنه اي كه اگر به او غذا ندهند، كثافت ها را هم مي خورد.
وقتي آدمي حركتي ندارد، مجبور است خودش را با شكل هاي مختلف زندگي فريب دهد تا خيال كند كه حركتي دارد.

كتاب "حركت"- استاد علي صفايي حائري

حركت ٢

يا لطيف

بايد حركت كنيم...

كساني كه سر به بالا دارند و حركتي متعالي را مي خواهند، مثل سنگ نيستند تا با هل دادن به جايي برسند؛ چرا كه وقتي اين نيرو تمام شد، سقوط مي كنند؛ كه سقوط يك اصل طبيعي براي سنگ هاست. ولي اگر ريشه ها در انسان جان گرفت، آنچه براي همه غير طبيعي است، طبيعي ترين خواهد بود كه حركت بر خلاف جريان طبيعي سنگ ها، يك اصل طبيعي براي حركت گياهان است.
ما بايد سر به بالا داشته باشيم، بايد حركت كنيم و از زير خاك و سنگ بيرون آييم كه حركت، براي آنهايي كه ريشه دارند امكان و حتي ضرورت دارد.
ضرورت حركت، بايد از ضرورت نفس كشيدنمان هم بيشتر باشد تا بتوانيم به خاطر آن، حتي خون و جانمان را بدهيم. مادامي كه ضرورت حركت در اين سطح درك نشده باشد، قطعا انسان در راه مي ماند؛ راه هايي كه پرپيچ و خم و پرخطر است. راه هايي كه پر از درگيري و رنج است.

كتاب "حركت"- استاد علي صفايي حائري

حركت 1

يا لطيف

گنديدن ضرورت است...

آدمي كه به ماهي چند هزار تومان حقوق و يك زن و بچه و بروبيايي و احيانا يك عنوان روشن فكري و چند جلسه سخنراني قانع است، ديگر چه مي خواهد؟! اگر به اين حد قانع باشد، طبيعي است كه حركتي نكند، طبيعي است كه در ركودش بگندد. اگر به طهارت آب پاك چشمه ها و اشك پاك ابرها هم كه باشد، مي گندد؛ كه گنديدن ضرورت است.
كفر متحرك به اسلام مي رسد، ولي اسلام راكد، پدربزرگ كفر است.سلمان ها در حالي كه كافر بودند، حركتشان آنها را به رسول منتهي كرد و زبيرها در حالي كه با رسول بودند، ركودشان آنها را به كفر پيوند زد.
كفري كه با حركت ما همراه باشد، وحشتي ندارد. وحشت آنجايي است كه با ركودها پيوند خورده باشيم.

كتاب "حركت"- استاد علي صفايي حائري

تناسب

عصر یک روز بهاری زن و مرد تصمیم گرفتند تا به پارک نزدیک خانه شان بروند. عطر بهار در کوچه و خیابان ها پیچیده بود. مرد در حالی که دست زن را به گرمی گرفته بود، وارد پارک شد. نگاهی به چهره ی پارک انداخت. همه جا شروع به سرسبز شدن کرده بود. غنچه های زیبای بهاری بر روی گلها شکفتن آغاز کرده بودند. پرندگان کوچک نغمه خوان در بین شاخه های درختان سر به آسمان ساییده پارک گردش می کردند و سرود سبز بهار را زمرمه می کردند. مرد دستان لطیف زن را در دستش گرفته بود. تپش های قلب زن در دستش که می پیچید، قلب مرد را به تپش وا می داشت. مرد همیشه از نگاه کردن به چهره زن می هراسید. هراسش نه از سر کمرویی و خجالت بلکه به این خاطر بود که با نگاههای زن انگار چیزی نمی ماند که ضربان قلبش متوقف شود. سکوت صدای لحظه ها شده بود. مرد تصمیم گرفت سکوت را بشکند و آواری از نواهای عاشقانه را به سوی زن سرازیر کند. قدم زنان به سمت نیمکت کهنه ی چوبی کنار درخت چنار سربه فلک کشیده ای، زن را رهنمون شد. زن که می نشست صدای نیمکت چوبی در آمد. مرد خوشآمد گویی نیمکت را شنید و با لبخندی تشکر کرد و سپس درست در کنار زن نشست. دستش را گرفت. زن مقاومتی نکرد. سرمای ملایمی در دست زن بود. مرد سعی کرد تمام گرمای وجودش را در دستانش جمع کند و به دستان زن بدهد. نمی توانست نگاهش کند. زیر لب با خود گفت: «باید شروع کنم!»
« می دانی! از آن موقع که برای اولین بار دیدمت دیرزمانی نمی گذرد. چند سال بیشتر نیست. اما هنوز نمی توانم به چشمانت خیره شوم. تجربه عشق تو هر روز بریم تازه تر می شود. فکر من کوچک بود به سان بچگان؛ ولی تو بزرگش کردی. اصلا تو بزرگترین فکر من شدی و همین باعث شد تا غایت فکرم بی نهایت شود.
نفس تو، نفس من و صدای ضربان قلب تو باعث روشن ماندن سوسوی چراغ زندگی ام است. خدا نکند که روزی این نفس، این ضربان بایستد. چون حتما قبل از آن من هزار بار چهره مرگ را دیده و بوسیده ام.
چشمان تو آفتاب زندگی من است. خیره شدن به آفتاب در توان من نیست. خودت بگو! چه کنم برای نگاه به چشمانت؟!»
زن حرفی نزد!
«سکوت تو معنادارترین کلمات زندگی من بوده و هست. در سکوت تو بود که عشق را جستم، گرچه شاید از نظر تو هنوز هم عاشق نباشم.»
خشک برگ درختی که در دستان باد به بازی گرفته شده بود به سوی زن و مرد آمد. سرعتش که زیاد شد مرد ترسید. نگاهی به برگ انداخت و نگاهی دیگر به گونه های زن. لحظه ها رنگ کندی گرفتند. تپش های قلب مرد سریع تر شد. مبادا...
تا به خود بیاید مبادا رنگ شدن گرفت و برگ با سرعت به گونه های زن اصابت کرد. تیری به قلب مرد خورد.
«صورتت چیزی شد؟!! لعنت بر این برگ! ببینم،نه! خدا رو شکر خراشی نینداخت.» لبهای زن لرزشی کرد. انگار که می خواست حرفی بزند. مرد نفس هایش را در سینه حبس کرد. اما لرزش محو شد. زن حرفی نزد.
« دوست دارم همواره به صورتت نگاه کنم. چون در نگاه من زیباترین تصویر خداوندی!»
این را مرد گفت در حالی که به خود جرات داده بود تا نیمه صورت زن را نگاه کند. مرد ادامه داد:« تو بزرگی و بزرگوار، نه در نگاه من که در نگاه آفرینش! وگرنه این همه زیبایی را خداوند نصیب یک موجود نمی کرد. تو در نزد من زیباترین و عزیزترین موجودی! نمی خواهی حرفی بزنی تا از نفس های تو بهار نشئه شود؟!»
زن نگاهی به مرد انداخت. چشمان مرد به چشمان زن افتاد. معصومیت در چشمان زن اردو زده بود. نگاهها به هم گره خورد. مرد نفس نمی کشید. لب های زن حرکت کرد. سپیدی دندان ها دیده شد. عظر نفسای زن در فضا پیچید...
زن گفت: چقدر حرف می زنی! پاشو، خسته شدم! برگردیم خونه!

دوران ما

دوران ما دوران استیلای صورت است بر باطن؛ دوران غلبه کلام است بر معنا...

پی نوشت:
همین و دیگر هیچ...

زمستان است...

يا لطيف

امروز با كلي زحمت خودم را به پاي اين دنياي مجازي مي رسانم و با حسي مالامال از شرمندگي و سر افكندگي اين جا را نگاه مي كنم از ترس اين كه دير كرده ام و نوشته دوستاني كه قول داده بودند-آن هم چيزي حول و حوش يك ماه پيش- اين جا بنويسند را نخوانده ام.
خودم را آرام مي كنم كه شايد به ايميلم فرستاده اند نوشته هاشان را. با دلهره اي بيشتر همه آدرس ها را چك مي كنم اما ...
پيش تر ها اين جا نوشته بودم كه ما آدم ها بيش تر حرف مي زنيم تا عمل كنيم؛ حالا مي نويسم كه ما آدم ها بيش تر قول مي دهيم تا عمل كنيم. دلم براي "علي رضا استقامت "تنگ شده كه تا كاري را انجام نمي داد خوابش نمي برد و از اين حرف زدن هاي بي مورد ما حرصش در مي آمد. يادم هست كه جلسه هاي شورا را مسخره مي كرد و من چه قدر از اين كارهايش ناراحت مي شدم ؛اما خوب مي دانستم كه به تر از او را براي ياري پيدا نمي كنم.حالا كه دوستانم با من اين گونه تا مي كنند ياد او مي افتم و دلم پر از غصه مي شود.
حس و حال نوشتن ندارم كه حالا بخواهم ويرايش هم بكنم...
نفس كاين است پس ديگر چه داري چشم؟
ز دست دوستان دور يا نزديك
زمستان است...

ما بايد كار كنيم...

يا لطيف

“اين نوشته و چند نوشته از اين پس مخاطب خاص دارند اما هيچ ايرادي نديدم كه مخاطب عام اينجا هم اين ها را بخواند و گاهي اگر نظري داشت برايم بنويسد كه "امرهم شوري بينهم".
اين خط ها بي آرامي هاي دلي است كه اين روزها كم تر آرام مي گيرد، دغدغه ها و حرف هايي كه شايد توي مخاطب كه مرا ديده اي يا دورادور چيزي خوانده اي قبل تر ها هم از من شنيده اي يا خوانده اي، اما اين بار به حكم شروع فصلي نو؛ دوباره و اين بار شايد اگر تقدير بود مرتب تر مي نويسم كه يقين دارم مهم ترين گام در پيمودن مسيري جديد يافتن درك مشترك و تفاهمي است در ترسيم نقشه راه نو.از اين رو در اين نوشته ها سعي دارم كه دلايلم را براي شروع فصل جديد بي پيرايه و تعارف بنگارم. مخاطبان خاص اين نوشته ها هم لطف مي كنند و براي هر نوشته نقدي مي نويسند و يا تكميلش مي كنند.”
١
جامعه ما دچار دردهايي است كه اگر خوب ديده نشوند و در غبار اين هياهوهاي پوچ سياسي و اجتماعي گم شوند، روز به روز بدتر مي شوند و ممكن است كار بدانجا رسد كه نبايد و درمان را نشايد. يكي از اين دردها اين است كه ما آدم ها بيشتر از آن كه كار كنيم يا حرف مي زنيم و يا غر مي زنيم. جايي كه كار به دست خود ماست فقط از آمال و آرزوهاي مان براي ديگران مي گوييم و جايي كه كار به دست ديگري است گوشه اي مي نشينيم و غر مي زنيم و راه كار هاي خيالي مي دهيم. اين درد بيش تر از همه در بين نخبه ها و خواص به چشم مي خورد. برآيند و برون داد اين درد اين مي شود كه نه امروزمان آن چنان كه بايد خوب است و نه فرداي مان بهتر از امروز و حتي ديروز. بگذريم از تمام سرخوردگي ها و سر شكستگي ها و ... كه براي جوانان و ..مان درست مي شود با همين حرف زدن و كار نكردن، از عدم اعتماد مردم به مسئولين شان و از به قول غربي ها پايين آمدن سرمايه اجتماعي مان و روز به روز گوشه نشين تر شدن مردم مان و همان فردگرايي - كه در اين واويلا هر كس گليم خود را واجب تر مي بيند براي از آب كشيدن - و...
٢
دردمان كاش به همين جا بسنده مي كرد، در جامعه ما كار فكري خريدار ندارد كه هيچ؛ فروشنده هم ندارد. اين متاع يا اصلا وجود خارجي ندارد و يا آن قدر كم سو و بي اثر است كه به تر است بگوييم نيست. بر فرض نگاه به كار فكري در جامعه ما -و علي الخصوص در بين مسئولين ما- نگاه به يك پديده غير ضرور است، اما سوال اين است كه چند تا پروژه فكري و تحقيقاتي انجام شده در حال خاك خوردن است؟و اصلا اگر پروژه اي در حال خاك خوردن بود بايد باقي پروژه ها ديگر انجام نشوند؟ بايد قبول كنيم كه كار فكري نمي كنيم، حتي تر دغدغه كار فكري هم نداريم.
٣
ساختار نخبگاني جامعه ما – اگر وجود خارجي داشته باشد- فشل است.بگذار بي پروا برايت بگويم؛ جامعه ما چيزي به نام ساختار نخبگاني ندارد! نه اين كه نخبه نداريم، نه!درد بالاتر از اين حرف هاست؛ ما حتي تعريفي از نخبه نداريم! حالا اين نخبه ها - كه حتي تعريف دقيق و درستي از چيستي و كيستي شان در دست نيست - چگونه بايد در ساختار جامعه تعريف شوند؟ كجاي جامعه مي ايستند؟ كدام درد جامعه را بايد درمان كنند؟كدام كاركرد را بايد داشته باشند؟ لوازم كارآيي شان كدام است؟ نسبت شان با توده و عوام چيست؟ با حاكمان چطور؟

ما بايد كار كنيم، بايد فكر كنيم، بايد با فكر كار كنيم و بايد كار فكري كنيم.

ان شا الله این موها تو آسیاب سفید نشده

یا لطیف

هنوز جوونم ولی موهای سرم کمی بیشتر از تعداد انگشتام سفید شده. نمی دونم کدومشون تو کدوم تجربه رنگ باخته ، ولی اینو می دونم که زندگیم در عین نعمتهایی که خدا داده ، اینقدری فراز و نشیب داشته که این چند تار مو رو الکی سفید نکرده باشم.
کتاب رو از کتابخونه برداشتم. برگشتم تا پشت میز بشینم و مشغول مطالعه شم. اما نمی تونم، آرامش ندارم، چون اتاق کوچیکم، اصلا مرتب نیست. هیچ چیز درست و مرتب، سرجای خودش نیست. نمیشه! هر چقدر هم که بخوام بی تفاوت باشم ، نمیشه.
اول باید روی میز رو که شلوغ شده مرتب کنم. وسایل کامپیوتر بره توی کشو، جاچسبی ، ساعت رومیزی ، رحل و قلمدون. انگار باهم دعوا کردن و هر کدوم یه جایی برا خودشون زانوی غم بغل کردن و بی ترتیب نشستن. باید با هم آشتی کنن و خوب رو میز چیده بشن. رو زمین هم وسایل هست. روتختی و بالش ها هم نظم همیشگی و لازم رو ندارن.تازه اینا هم اگه مرتب بشن؛ هنوز لکه های اثر انگشتم رو شیشه های بوفه هست. باید پاک شن.
با این وضع نمی تونم مطالعه کنم. تمرکز ندارم. وقتی هم تمرکز ندارم ، اعصابم خورده. آرامش ندارم. مطالعه بدون آرامش به چه دردی میخوره؟ عمرا درکی از مطلب داشته باشم با این تمرکز.
وقتی یه بی نظم مادی اینقدر منو به هم میریزه، وقتی از نبودن وسایل سرجای خودشون اینقدر ناآرام هستم؛ چطور میتونم از بی نظمی اجتماعی- اعتقادی و انسانی و ....تو کشور عزیزم تاثیر نپذیرم؟ آرامش داشته باشم. تمرکز داشته باشم. به زندگی عادی و وظایفم برسم. چطور؟
هر وقت تو فیلم های مستند و غیر مستند میدیدم بسیجیای دانش آموز و دانشجو تا یه هفته قبل از عملیات، تو سنگر و یا خاکریز، کتاب به دست داشتن و از هر فرصتی برای مطالعه استفاده میکردن با خودم میگفتم آفرین به این همه غیرت و همت. حتی زیر آتیش دشمن هم دست از مطالعه برنمی دارن. اما نمی فهمیدم که این کار مهارت میخواد، اینکه تو اون شرایط تمرکز و تسلط به اعصاب و در نتیجه آرامش داشته باشی و بتونی مطالعه کنی.
سن من، از خیلی از اون نوجوونای بسیجی بیشتره . اما با این سنم ، امروز که زیر آتیش فتنه های رنگارنگ دشمن و توی جنگ نرم هستم، ذره ای آرامش ندارم. کتاب رو که دستم میگیرم ، بیشتر از اینکه بخوام بخونمش ، میخوام ورق ورق کنم و بریزم زمین شاید کمی آروم شم!!! فکرش رو بکن.
همه دروغ ها، توهین ها، تهمت ها و این آخری؛ که جسارت به حرمت عاشورا ، عزاداری اباعبدالله ، اصل ولایت فقیه و مهمتر از همه سوزوندن قرآن داخل کشوری که من درش زندگی میکنم، حسابی به هم ام ریخته. وقتی میگم «حسابی» یعنی نیاز به قرص آرام بخش، قرص زیر زبونی و ... .
حضرت امام خامنه ای (مدظله) فرمودند که بصیر، مبلغ و افسران جنگ نرم باشین و در هر حال آرامش داشته باشین تا بتونین به وظایف اصلی تون تو زندگی عمل کنین. ولی آقا(روحی فداک)! خیلی سخته آروم بودن. قلبم داره بدجور میتپه . فشارم جابجا میشه. حتی ذکر هم نمی تونه کامل آرومم کنه.
بله. اینا نشونه اس. نشونه سفید شدن چند عدد تار موی دیگه. ظاهرا تجربه جدیدی دارم کسب میکنم. ظاهرا جند تار موی دیگه میخواد سفید بشه؛ اما نه تو آسیاب، که تو یه بحران، در گذر یه امتحان، در راه کسب یه تجربه و مهارت ارزشمند. مهارت آروم بودن تو هر شرایطی.
تازه میفهمم که تجربه ام خیلی کم تر از اونیه که فکر میکردم. تازه فهمیدم که اگه کسی موهاش رو تو آسیاب سفید نکرده باشه ، باید حسابی تحویلش گرفت و ازش درس یاد بگیریم.
راستی؛ کاش بعضی از این آقایون هم موهاشون رو تو آسیاب سفید نمی کردن!

سیوفنا علی من؟

یا لطیف

در اخباری که از حرکت امام حسین(ع) از مکه به سوی کوفه نقل می کنند یکی این است که حضرت در مسیر از شخصی که از سوی کوفه می آمد از احوال مردم کوفه می پرسند که او در جواب چنین می گوید:"قلوبهم معک و سیوفهم علیک". قلب ها شان با توست ای پسر پیامبر(ص) و شمشیرهاشان برای قتل تو آماده است.این دوگانه(پارادوکس) از موضوعات عجیب تاریخ است که مردم کوفه - که از شیعیان علی ابن ابیطالب(ع) و اهل بیت هستند - چگونه دست در خون پسر پیامبر می برند و از این گونه نقل ها در خصوص حادثه کربلا کم نیست،شاهد دیگر آن که سپاهیان عمر سعد در هنگام غارت خلخال و گوشوار حرم رسول الله اشک در چشم دارندو بر مظلومیت آنان می گریند غرض آن که "فاعتبروا یا اولی الابصار".
با تو هستم نخبه بسیجی و...؛شمشیرت را به روی که کشیده ای؟اصلا شمشیر داری؟خودت را برای این جنگ آماده کرده بودی؟آن دوران آرامش را یادت هست که استراحت کردی؟چو فردا شود فکر فردا کنیم را؟مستی پیروزی را؟حالا که افسر این جبهه هستی چه می کنی؟گوشه ای نشسته ای و اشک می ریزی بر مظلومیت مولایت؟حواست هست که کجای این خط ایستاده ای و ملزومات ایستادنت در این جبهه چیست؟
دوستان بسیاری دارم که احتمالا گمانشان این است که حالا با این راه پیمایی و حضور در صحنه!!!دیگر تکلیف از گردن شان ساقط است و به وظیفه شان عمل کرده اند. غافل از آن که حضور در راه پیمایی و...تکلیف عوام بود-نه این که تکلیف خواص و نخبگان نبود –. سوال من این است که تکلیف نخبه در این مصاف چه بود و چه هست؟روشنگری و تحلیل دادن با کیست؟برنامه ریزی و طرح ریزی با کیست؟سازماندهی و به کارگیری نیروها وظیفه کیست؟پیش بینی شرایط آینده و آمادگی برای اتفاقات با کیست؟

پی نوشت:

1. آن چه نوشته ام حدیث نفس است شما زیاد به خودت نگیر.
2. این چند خط فقط طرح بحث است؛ اگر عمری بود در نوشته های بعدی کمی مطلب را باز می کنم.
3. گفته بودم که کم می نویسم؛بر همانیم که بودیم و همان خواهد بود.

از راه دور

يا لطيف

از راه دور چند خطي سياه مي كنم براي تو كه مرا توان دوري چشم هايت نيست و زندگي برايم بدون نگاهت مثل سرماي اين دورها زمستاني است. براي تو مي نويسم كه شايد حتي اين جا را نخواني اما ...
و براي تو كه هنوز بوسيدن دست هايت را فراموش نكرده ام و بدان مي بالم...
ملالي نيست جز دوري تان...

و نمازم را در شهر شکسته می خوانم

یا لطیف

هنوز بار قبلی بر زمین نگذاشته؛ توشه جدید باید بردارم و راه بیافتم. حالا دورتر؛ اما از مسیری آشناتر.از سفر زیاد گفته اند و من؛ کم تر گوش داده ام که برایم عادت مألوفی بوده- از کودکی تا حال، هم راه و جزئی از زندگی-. گوئی در سفر زاده ام یا آن که تقدیرم را در دوری و سفر نگاشته اند که چنین جاده ها را در راهم.
نه قصد نوشتنم ناسپاسی است- که لایق این همه خود را نمی دانم - و زبان در کام به؛ که خصم از سخن به کام، نه! این همه واگویه ای است از سر ذوقی و شوقی...
هنوز مرهمی برای نازنین دلش نبوده ام که باز دوری و باز... و این همه جز شرمندگی بر جبین ام نمی فزاید. به روی اش نمی آورم و جز خنده برایش نمی گویم، اما خوب می فهمم که در پس خنده اش و سکوتش دوباره غمی است...
حالا که یاد سفر می افتم انگار "موسی غیور" از پشت آن عینک ها نگاهم می کند و برایم می خواند:
"سفر که می روی
جاده ها را وطن می سازم
و نمازم را در شهر شکسته می خوانم"

پی نوشت:
1. دل تنگ می شوم اما غمگین نه.ما هکذاالظن بی...
2. درست است که این جا رونق گذشته را ندارد و این همه "از قامت ناساز بی اندام ماست" اما اتفاقاتی در راه است. "هر که را همت راه است بگو بسم الله".
3. در پست بعد در مورد چگونگی بسم الله گفتن و آداب آن توضیح می دهم.
4. عجالتا به این سوال ها فکر کنید که" چه قدر وقت دارید؟" و "چه قدرش سهم کهف می شود؟" و "چه کاری بیشتر کیفورتان می کند؟"

دوباره از نو...

یا لطیف

ما آدم ها زود دل می بندیم و انس می گیریم -آن قدر زود که حتی خودمان هم متوجه این انس گرفتن نمی شویم-. تازه وقتی می فهمیم با کسی یا چیزی یا جایی مانوس شده ایم که هنگامه جدایی می رسد و باید دلی را برداریم و برویم.ما با بیشتر چیزهایی که دور و برمان قرار دارند انس می گیریم و خیلی راحت برای مان جزئی از زندگی و هستی می شوند و این همه جز امتحان نیست که در اوج دوست داشتن باید دل بکنیم و بگذاریم و بگذریم.
و کیست که بفهمد سر این سخن که "ربنا تقبل منا هذا القربان".

پی نوشت:

1. دل بسته ام مرا ز سر خویش وا مکن...
2. بعد از دو ماه ننوشتن شروع سخت است.
3. از همه دوستانی که مراسم برای کهف گرفتند و فاتحه خواندند ممنونم. باری کهف هست تا امیدی هست و تا کسی هست که برایش فاتحه ای بخواند.
4. از بچه های تبریز دلگیرم، شرح این دلگیری بماند برای بعد.

گاه نوشته های یک تجربه-2

یا لطیف
دیروز دلم برای آدم ها سوخت؛ برای خودم هم. دلم سوخت که ما آدم ها این قدر گرفتار شده ایم که وقت برای زندگی کردن نداریم، وقت نداریم به راننده تاکسی لبخند بزنیم، وقت نداریم به پیره مرد رهگذر سلام کنیم ...ما آدم ها در حال دویدنیم؛ دویدنی که پایان اش را هم نمی دانیم و ناگاه در خواب یا بیداری می رسد سفیر سفر که" لکلّ امة أجل لآت". ما آدم ها این قدر مشغولیم که وقت نداریم زندگی کنیم و این را من حالا بهتر می فهمم، حالا که ابتدای این راه ایستاده ام و تو خود به تر می دانی که روزگار غریبی است نازنین...

پی نوشت:

1. یا ایها الناس قد أقبل إلیکم شهر الله...
2. نوشتن این چند روزه را به حساب ننوشتن های از این به بعد بگذارید.