Kanthar0s

Διάρκεια και αναγνώριση

2012-01-26T12:57:00.003+02:00

Και πάμε στην δεύτερη παρατήρηση που σχετίζεται με την Μπαρτσελόνα. Εν αρχή, οφείλω να ξεκαθαρίσω ότι δεν αναφέρομαι μόνο σε αποτελέσματα και τίτλους. Η ετικέτα της Μπαρτσελόνα αναγράφει κι άλλα συστατικά που δεν έχουν την παραμικρή στατιστική σημασία. Για τους Καταλανούς έχω αφιερώσει αρκετά άρθρα. Το παρόν κείμενο ουδεμία σχέση (δια)τηρεί με τακτικά ζητήματα. Θα επικεντρωθεί και θα αφοσιωθεί σε ένα ποδοσφαιρικό ερώτημα που με ταλανίζει αρκετό καιρό: ονομάζεται διάρκεια. Για πόσο χρονικό διάστημα μπορεί μια πετυχημένη ομάδα να κρατάει τα σκήπτρα; Το ρητό που υπογραμμίζει την ευκολία του να φτάσεις στην κορυφή, αλλά τη δυσκολία της μονιμοποίησης σε αυτή, με βρίσκει (απολύτως) σύμφωνο. Πόσα χρόνια πρωταγωνιστεί η Μπαρτσελόνα; Εν τέλει, ποιο είναι το μέγιστο χρονικό όριο που μπορεί να ''τρέξει'' μια ποδοσφαιρική μηχανή; Να πούμε τρία χρόνια; Ακούγεται ρεαλιστικό. Εξάλλου, δεν το προτείνω εγώ. Η ποδοσφαιρική πιάτσα το αφουγκράζεται ή, για να είμαι ακριβέστερος, η ποδοσφαιρική ιστορία. Μήπως, λέω μήπως, η Μπάρτσα έχει υπερβεί αυτό το όριο; Ναι, κατά την γνώμη μου, το έχει υπερβεί. Και τι μπορούμε να κάνουμε για αυτό; Απλά να συνεχίσουμε να τη θαυμάζουμε.

Επιλέον, αναδύεται ένα αλληλένδετο ερώτημα: ποιος είναι ο ρόλος του προπονητή; Είναι σαφές ότι μια σπουδαία ομάδα χρειάζεται έναν σπουδαίο τεχνικό. Είναι γνωστό, άλλωστε, το ακόλουθο ποδοσφαιρικό ρητό: «Οι παίχτες φτιάχνουν τον προπονητή και ο προπονητής την ομάδα». Για να δούμε τι γράφει ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος: «Γιατί, όμως, ο Πεπ δεν πιστώνεται τη συμβολή του στα κατορθώματα της Μπάρτσα; Καλύτερη εξήγηση από αυτή που δίνει ο Γκρέιαμ Σούνες και να ήθελα δεν θα έβρισκα». Πριν περάσουμε, όμως, στον Σούνες, ας προσπαθήσουμε να έρθουμε στη θέση του Γκουαρντιόλα. Έστω, λοιπόν, ότι είσαι ο προπονητής της Μπάρτσα. Προέρχεσαι από τα φυτώρια αυτής και φόρεσες τη φανέλα της επί 18 συναπτά έτη. Γνωρίζεις την ψυχοσύνθεση της ομάδας, την εταιρική της κουλτούρα, τα θέλω των οπαδών. Είσαι νέος και ορεξάτος. Διακατέχεσαι από την δική σου αγωνιστική φιλοσοφία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχεις επηρεαστεί από τον Κρόιφ και τον Μπιέλσα ή δεν έχεις μελετήσει το στυλ παιχνιδιού της ομάδας επί Ράικαρντ. Έχεις την τιμή και την χαρά να κοουτσάρεις πραγματικούς επαγγελματίες που τυγχάνει να γνωρίζουν μπάλα και ποδόσφαιρο. Παίχτες που λάμπουν με το αντισταριλίκι τους, εντός και εκτός γηπέδου. Και πάνω από όλα, (ανα)γνωρίζεις τις δυνατότητές και διακρίνεις τα όρια.

Τι θέλω να πω; Ο Γκουαρντιόλα δεν αποτελεί μια συνηθισμένη μορφή προπονητή, όπως τουλάχιστον την γνωρίζουμε ή, έστω, όπως επιβάλλει το ποδοσφαιρικό μάρκετινγκ. Οι παίχτες της ομάδας δεν αντικατοπτρίζουν το συμβατικό μοντέλο που ακολουθεί τους -αγωνιζόμενους σε υψηλό επίπεδο- ποδοσφαιριστές. Η ίδια η Μπάρτσα, ως σύστημα, ως οργανισμός, παρουσιάζεται διαφορετική, εναλλακτική, χωρίς, όμως, να παύει να σε ελκύει, να σε γοητεύει. Αγνοώ αν υπάρχει ανάλογο παράδειγμα στην ποδοσφαιρική ιστορία και δεν γνωρίζω για πόσο ακόμα θα ιντριγκάρεται ο Πεπ (και οι παίχτες) από το μεγαλείο των Μπλαουγκράνα. Ίσως το αντιληφθούμε όταν ο Γκουαρντιόλα κρίνει ότι τα ψωμιά του στο Καμπ Νου φαγώθηκαν. Αν κρίνω από την σπουδή με την οποία περιεργάζεται το καταλανικό του συμβόλαιο, αυτή η μέρα μπορεί να μην είναι μακριά. Είμαι σίγουρος ότι και ο ίδιος συνειδητοποιεί πλήρως το ζήτημα της διάρκειας και τον απασχολεί σφόδρα. Ας δώσουμε, όμως, την σκυτάλη στον Σούνες: «Όταν στη Λίβερπουλ κερδίσαμε σε μία πενταετία από το 1976 μέχρι το 1981, τέσσερα Πρωταθλήματα, τρία Κύπελλα Πρωταθλητριών και ένα Κύπελλο ΟΥΕΦΑ όλοι έλεγαν πως η ομάδα είναι του Μπιλ Σάνκλι, που είχε σταματήσει από το 1974, και πως με τέτοιους παίκτες δεν χρειαζόμασταν προπονητή. Ήταν άδικο για τον Μπομπ Πέισλι επειδή είχε φτιάξει το δικό του δημιούργημα, αλλά δεν το φώναζε τόσο πολύ όπως ο Μπράιαν Κλαφ. Το ίδιο συμβαίνει τώρα και με τον Γκουαρντιόλα. Ωστόσο, όποιος ξέρει ποδόσφαιρο καταλαβαίνει». Κι εμείς καταλαβαίνουμε. Εν κατακλείδι, η ομάδα της Καταλονίας, κατά την γνώμη μου, μόνο με έναν τρόπο μπορεί να χάσει τη λάμψη της: τη θέληση. Είτε τη δικιά της, είτε του χρόνου.

Υ.Γ.1 Νομίζω ότι αν ο Γκουαρντιόλα μπορούσε να πάρει τάιμ άουτ από το πρώτο λεπτό, θα το έπαιρνε δίχως σκέψη. Η είδηση δεν συνοψίζεται στην ορμητικότητα και στο υψηλό κίνητρο των Μαδριλένων. Επαφίεται στα αβίαστα λάθη των γηπεδούχων. Επαναλαμβάνω τη λέξη ''αβίαστα''. Σας έχω υποσχεθεί ότι κάποια στιγμή θα διαχωρίσουμε τις έννοιες. Το αντίδοτο της Μπάρτσα στην ψυχολογική και αγωνιστική πίεση της Ρεάλ, ονομαζόταν ''λάθος αντιδράσεις''. Η Μπάρτσα ξύπνησε από το 35' λεπτό και έπειτα, πέτυχαίνοντας δυο γκολ κόντρα στη ροή του παιχνιδιού, μόνο και μόνο για να ξανακοιμηθεί στα μέσα του δευτέρου ημιχρόνου. Η πρόκριση, πάντως, βγήκε ραντεβού με τους Καταλανούς. Κι ας πέτυχαν οι φιλοξενούμενοι μια ηθική νίκη. Όχι, δεν υπερβάλλω: το γεγονός ότι η Ρεάλ δεν διασύρθηκε αποτελεί για μεγάλη μερίδα του φίλαθλου κοινού σημαντική επιτυχία. Θα έχουμε, όμως, κι άλλα επεισόδια. Τέλος, παραθέτω ένα σχόλιο που διάβασα σε αθλητική ιστοσελίδα: «Πώς σε κατάντησαν έτσι, ρε Ρεάλ. Όλοι μιλούσαν για το επιθετικό σου ποδόσφαιρο και το πρεστίζ που έβγαζες προς τα έξω. Τώρα ασχολούνται με τον Μουρίνιο, τον Πέπε και τον Ρονάλντο (ιμιτασιόν) και κάπου στο βάθος υπάρχει και μια Ρεάλ». Κι όμως, η Ρεάλ θα είναι για πάντα (η) Βασίλισσα. Όπως είπε, μεταξύ άλλων, ο Τσάβι: «Στο τέλος αντέξαμε και πήραμε την πρόκριση. Ο κόσμος δεν αντιλαμβάνεται απόλυτα πόσο δύσκολο είναι να κερδίζεις μία ομάδα σαν τη Ρεάλ». Έχει άδικο;

Υ.Γ.2 Γράφει ο Νίκος Παπαδογιάννης: «Ο Βαγγέλης Αλεξανδρής είναι ο τελευταίος που ευθύνεται για την κατρακύλα, αλλά μπορεί να γίνει ο πρώτος που θα την πληρώσει». Έχω αρκετά παράπονα για ορισμένα γραπτά του συγκεκριμένου δημοσιογράφου, αλλά στην προκειμένη περίπτωση είναι σωστός. Δαμιανίδη, κανόνισε την πορεία σου.

Υ.Γ.3 Οι Ιερολοχίτες έβγαλαν μια αιχμηρή ανακοίνωση κατά όλων εκείνων που ''έπαιξαν'' και εξακολουθούν να ''παίζουν'' με το μέλλον του συλλόγου. Με βρίσκει σύμφωνο. Το νου σας, ρεμάλια.

Υ.Γ.4 Έχουν περάσει τόσες ώρες από τον αποκλεισμό κι ακόμα η Π.Α.Ε. Π.Α.Ο.Κ. δεν έχει προβεί σε ανακοίνωση κατά του αέρα. Ο αέρας δεν έφταιγε; Κάνω λάθος; Να μας πει ο ''εκκωφαντικός'', κύριος Ζαγοράκης.

Υ.Γ.5 Ρε Αδαμίδη, κουράστηκα. Βαρέθηκα. Κορέστηκα. Δεν μπορώ άλλο τόσο ενδιαφέρον για μια χρεωμένη εταιρία. Ειλικρινά δεν μπορώ. Εσύ, πώς το αντέχεις;

Υ.Γ.6 Τοπ μυαλό μου πήγε στους Megadeth. Δεν ήξερα, όμως, ποιο τραγούδι να τσοντάρω. Με μια αυθόρμητη κίνηση κατέληξα στο ακόλουθο. Ελπίζω να σας αρέσει.

Όνειρα, ανεμοδούρες, βροχές, προθέρμανση και Μπιέλσα!

2012-01-23T13:37:00.009+02:00

Ο Κατσαβάκης γνωρίζει άριστα πως να καλύπτει χώρους και ανταποκρίνεται ικανοποιητικά χωρίς κατοχή μπάλας. Οι ομάδες του έχουν πολύ καλή αμυντική συμπεριφορά, αλλά στερούνται επιθετικών ικανοτήτων. Αγωνίζεται με δέκα παίχτες πίσω από σέντρα και μπάλα και κατόπιν, περίπου στο 60' λεπτό, αν το σκορ βρίσκεται ακόμα σε εύθραυστη ισορροπία, ενσωματώνει στο παιχνίδι του τις αντεπιθέσεις, παρά την ποιοτική ανεπάρκεια του ρόστερ, προκειμένου να κλέψει το ματς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το εντός έδρας ματς με αντίπαλο τον Ολυμπιακό. Είναι προφανές ότι η Δόξα, στο χθεσινό ματς, παρουσίασε πιο επιθετικό πρόσωπο. Αυτό δείχνει ότι ο Κατσαβάκης πίστεψε την νίκη. Καλά έκανε. Ουδείς μπορεί να στερήσει το όνειρο. Ίσως ο πρόσφατος αγώνας μεταξύ των δυο ομάδων να ενίσχυσε την πίστη του. Στην πράξη, ωστόσο, τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν ομαλά. Ο Άρης εκμεταλλεύτηκε τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του Καστίγιο, που προσέδιδε κινητικότητα στην επίθεση, φόρτωσε την δεξιά πλευρά της Δόξας και δημιούργησε κραχτές ευκαιρίες, έστω κι αν δεν έπαιξε ποδόσφαιρο κατοχής ή, αν θέλετε, πρωτοβουλίας. Κι όπως υποδηλώνει ο άγραφος κανόνας του ποδοσφαίρου: «Εκείνος που χάνει τις ευκαιρίες, τρώει τα γκολ». Ευτυχώς, για εμάς, κάτι τέτοιο δεν συνέβη. Σε αυτό το σημείο οφείλω να αναφέρω την πολύ καλή παρουσία του Ακόστα. Σε αντίθεση με το προηγούμενο ματς που έπαιζε ως αριστερό εσωτερικό χαφ, πήρε μέτρα, πάτησε περιοχή, έδειξε ορμητική διάθεση και συνέβαλε στην καλή επιθετική λειτουργία. Είναι πιθανό να είχε λάβει διαφορετικές εντολές από τον πάγκο. Επιπλέον, δεν αμέλησε τα ανασταλτικά του καθήκοντα και κάλυπτε σε επαρκή βαθμό τον Μίτσελ. Ένας Μίτσελ που είναι ''καθαρός'' παίχτης, τρεχαλατζής, φιλότιμος, αλλά έχει μετριότατη αμυντική συμπεριφορά και είναι ιδιαίτερα αδύναμος στο ένας εναντίον ενός. Τέλος, όσο έχουμε μαθηματικές πιθανότητες, ελπίζουμε. Μπροστά μας βρίσκονται ακόμα δώδεκα παιχνίδια που σημαίνει ότι υπάρχουν 36 διαθέσιμοι βαθμοί. Ας προσπαθήσουμε να μαζέψουμε όσους περισσότερους μπορούμε. Μπορείς να σκοτώσεις των ονειροπόλο, αλλά όχι το όνειρο. Η έξοδος στην Ευρώπη κρίνεται απαραίτητη για την βιωσιμότητα της ομάδας. Κι αν είναι δυνατόν, χωρίς να απολεσθεί η όποια ανταγωνιστικότητά μας.

Και πάμε στον Π.Α.Ο.Κ. Ή μάλλον στον Κόλκα. Τα γραπτά του είναι ισάξια με αυτά που έγραφε ο Κάνθαρος όταν ήταν πέντε χρονών. Είναι τρομερό -σε θλιβερό βαθμό- να παρατηρείς σε βάθος χρόνου πως μεταλλάσσονται. Κι όταν λέω βάθος χρόνου, μην νομίζετε ότι αναφέρομαι σε έτη. Όχι, βέβαια. Για τον Σέρτζιο Κονσεϊσάο χρειάστηκε μόνο μια μέρα (!). Για τον Ζαγοράκη έχει αφιερώσει περισσότερο χρόνο. Τα κείμενα που αφορούν τον Πρόεδρο του Π.Α.Ο.Κ. λαμβάνουν αποθεωτικό, συμβουλευτικό, στηρικτικό, κριτικό ακόμα και εμπαθή χαρακτήρα. Για παράδειγμα, όταν είχε βουίξει η Θεσσαλονίκη ότι ο Κόλκας τα έχει συμφωνήσει με τους Φλωρίδη και Σαχπατζίδη, ο ''έγκυρος'' δημοσιογράφος του Π.Α.Ο.Κ., πραγματοποιούσε ανελέητη αντιπολίτευση στην διοίκηση της ομάδας. Μόλις οι Φλωρίδης και Σαχπατζίδης έφυγαν για την Κόπα Καμπάνα, τα κείμενα του απέκτησαν έναν αποθεωτικό χαρακτήρα. Πλέον, έχουμε περάσει στο συμβουλευτικό στάδιο με μερικές πινελιές εμπάθειας να κάνουν την εμφάνισή τους. Τελευταίο του θύμα ο Μπολόνι. Κάποτε ήταν με το ένα πόδι εκτός Π.Α.Ο.Κ., επειδή ''δεν καταλάβαινε την δομή και τα θέλω της ομάδας'', και τώρα ο Ρουμάνος τεχνικός ''τα κάνει όλα και συμφέρει''. Τα γραπτά του είναι ασύνδετα, χωρίς συνέπεια και διακρίνονται από επιλεκτική διατύπωση αληθειών και ορισμένων μπηχτών προς πάσα κατεύθυνση. Ο Κόλκας, λοιπόν, αποτελεί μια γνήσια ανεμοδούρα. Όπου φυσάει ο άνεμος.

Σειρά έχει ο Ολυμπιακός. Είδα μόνο το πρώτο 45λεπτο κι ως εκ τούτου δεν δύναμαι να προβώ σε οποιαδήποτε τακτική διαπίστωση. Μπορώ, όμως, να εκφράσω μια απορία και μια παρατήρηση. Η απορία είναι σύντομη: αυτοί οι περίφημοι ''κύκλοι της διοίκησης'' ποιοι είναι; Τον τελευταίο καιρό πρέπει να το έχω ακούσει πάνω από πέντε φορές. Ονόματα δεν έχουν αυτοί οι κύκλοι; Τέλος πάντων. Και περνάμε στην παρατήρηση. Έστω ότι είσαι ο Σάββας Θεοδωρίδης. Κάθεσαι στον καναπέ του σπιτιού σου, αράζεις με τον ''Γαύρο'' αγκαλιά και χτυπάει το τηλέφωνό σου. Το σηκώνεις και μαζί του σηκώνεσαι κι εσύ από τον καναπέ σε στάση προσοχής. Στην άλλη γραμμή είναι ο Μαρινάκης. Με το που ακούς την μελιστάλαχτη φωνή του, βρέχεις το βρακάκι σου. Καθώς μιλάτε, σε προσκαλεί στην επική μάχη κατά της ''παράγκας του Γόντικα''. Με το που το ακούς, βρέχεις και το παντελονάκι σου. Και για να δείξεις την ευγνωμοσύνη και τη χαρά σου, όπου βρεθείς κι όπου σταθείς, μιλάς για τα ''διαιτητικά εγκλήματα'' κατά του Ολυμπιακού.

Και πάμε στο Ο.Α.Κ.Α. Κυριολεκτικά πήγαμε στο Ο.Α.Κ.Α. Βρίσκω μεγάλο ενδιαφέρον να παρακολουθώ τις προθερμάνσεις των ομάδων. Μπορεί να σας φαίνεται περίεργο και υπερβολικό, αλλά μπορείς να προβείς σε πλήθος συμπερασμάτων. 'Εβλεπα, λοιπόν, τον Κατσουράνη και (χαμο)γελούσα χαριτωμένα. Μεγάλος παραμυθάς. Πιο εντατική προθέρμανση έκανε ο πιτσιρικάς που πηδούσε το πλεξιγκλάς για να βρει τα φιλαράκια του. Ο τραυματισμός του ήταν τυχαίος; Μπορεί. Τέλος πάντων. Να πω και δυο κουβέντες για την οπαδική συμπεριφορά. Δεν αναφέρομαι μόνο στους φίλους του Π.Α.Ο. -η μπάλα τους παίρνει όλους. Μπορεί να φταίω εγώ, μπορεί να έχω μεγαλώσει, μπορεί να μην καταλαβαίνω όσα πρέπει, αλλά το γήπεδο είναι η αποθέωση της μαλακίας. Είσαι από παντού περικυκλωμένος. Το τι ακούγεται είναι για σεμινάριο παπαριάς. Θα το αναλύσουμε κάποια στιγμή. Ο Π.Α.Ο., λοιπόν, είχε μεγάλο πλάτος, με τα ακραία μπακ να ανεβαίνουν σχεδόν στη σέντρα, τον Κατσουράνη να βρίσκεται πέντε μέτρα πιο ψηλά από τον Σιμάο και τον Λέτο να έχει ξεκάθαρα έναν ελεύθερο ρόλο. Ο Ατρόμητος προσπάθησε να εφαρμόσει το παιχνίδι του, αλλά δεν έδειχνε επικίνδυνος. Μόλις, μάλιστα, τραυματίστηκε ο Κατσουράνης, κατέστη φανερό ότι ο Δώνης κοιτούσε τον κώλο του (το ντουμπλάρισμα στον Λέτο έβγαζε μάτια). Οι γηπεδούχοι, χωρίς τον δημιουργικό μέσο είχαν πρόβλημα στην ανάπτυξη, μολαταύτα βρήκαν στο πρόσωπο του Σιμάο τον ηγέτη της μεσαίας γραμμής. Πραγματικά ανέλπιστο. Ένας Σιμάο που στην προθέρμανση έκανε πλασέ με το εσωτερικό του γόνατου και κου(ν)τεπιέ με τον αστράγαλο. Στο δεύτερο μέρος, ο Βιτόλο έτρεχε οριζόντια, απωθώντας από την περιοχή τους επιθετικογενείς παίχτες του αντιπάλου, ο Ζέκα -ελέω Φερέιρα- ανέλαβε τα ηνία του άξονα και ανέβασε αισθητά την απόδοσή του, οι ατομικές ενέργειες έλαβαν υψηλή προτεραιότητα κι ο Κουίνσι το παστέλωσε. Και μόλις ο Π.Α.Ο. πήρε προβάδισμα, οπισθοχώρησε περίπου δέκα μέτρα, δίνοντας χώρο στον αντίπαλο που δεν μπορούσε να εκμεταλλευτεί. Και για να μην το ξεχάσω: το γήπεδο ανακοίνωσε ότι M.V.P. ήταν ο Κουίνσι. Δίκιο έχει. Ο M.O.M, όμως, ήταν από κοινού οι Σιμάο και Ζέκα.

Τελευταίος αγώνας της ημέρας: Ρεάλ - Μπιλμπάο. Το τελικό σκορ ήρθε 4-1 υπέρ των γηπεδούχων, αλλά επιτρέψτε μου να γράψω δυο λόγια για τους Βάσκους. Δεν συνηθίζεται να υπάρχει αναφορά στον ηττημένο, πόσω μάλλον όταν δέχεται τεσσάρα, έστω και πλασματική, αλλά το συγκρότημα του Μπιέλσα είναι αυτό που λέμε ''ομάδα''. Δουλεμένη ομάδα. Τι σημαίνει, όμως, ο όρος ''δουλεμένη ομάδα''; Σημαίνει ξεκάθαρο αγωνιστικό πλάνο. Πειθαρχημένο σύστημα. Αλληλοκαλύψεις. Αυτοματισμούς. Πολύ καλή φυσική κατάσταση. Κανονικό προπονητή στον πάγκο. Παίχτες που λειτουργούν υπό το κράτος ενός κοινού κώδικα. Όπως ακριβώς και η Μπαρτσελόνα. Σημαίνει ότι χαίρεσαι να την παρακολουθείς. Σας προτρέπω να της δώσετε την προσοχή που της αρμόζει. Όπως υποστηρίζει κι ο Σωτηρακόπουλος: «Στην Αθλέτικ Μπιλμπάο, φέτος, ο Αργεντινός τεχνικός χρησιμοποιεί πότε 3-3-2-2 ή 3-3-1-3 εντός έδρας μετατρέποντας και πάλι το «Σαν Μαμές» σε αληθινό κάστρο. Όπως γράφουν οι ισπανικές εφημερίδες, ο Μπιέλσα κατάφερε να αλλάξει τη νοοτροπία παικτών αλλά και οπαδών της Αθλέτικ, επειδή το στυλ του είναι πραγματικά επιθετικό χωρίς να εγκαταλείπει την τακτική πληρότητα!». Όσο για τον Μουρίνιο, ήτο αναμενόμενο ότι εκτός από τους δαίμονές του, θα είχε να αντιμετωπίσει τις γιούχες του κοινού και τις τριβές στο εσωτερικό της ομάδας. Οι παίχτες της Ρεάλ λένε το αυτονόητο: «Δεν γίνεται κάθε φορά που αγωνιζόμαστε με την Μπαρτσελόνα να παίζουμε άμυνα». Όμως, το αυτονόητο, αλλάζει, μεταλλάσσεται, εννοείται, ανάλογα με τα βιώματα του καθενός. Κι ο Μουρίνιο έχει διαφορετικά βιώματα. Όπως είπε κι ο Ράμος στον προπονητή του: «Όχι, αλλά ανάλογα με τις συνθήκες του παιχνιδιού, κάποιες φορές αλλάζουν τα ατομικά μαρκαρίσματα. Αλλά, αφού εσείς δεν φορέσατε ποτέ σας κοντό παντελονάκι, δεν γνωρίζετε ότι αυτά συμβαίνουν μέσα στο γήπεδο!».

Υ.Γ.1 Καστίγιο, σε παρακαλώ να πασάρεις περισσότερο. Γίνε πιο ουσιαστικός. Παίξε ποδόσφαιρο. Εντάξει, αγόρι μου;

Υ.Γ.2 Οι φήμες λένε ότι ο Μουρίνιο φεύγει το καλοκαίρι. Οι ίδιες φήμες επιμένουν ότι το Παρίσι τον περιμένει με ανοιχτές αγκάλες, ενώ την ίδια στιγμή η αυθεντική Μάντσεστερ ψάχνει τον διάδοχο του Σερ Άλεξ.

Υ.Γ.3 Οι περισσότεροι εξ ημών ψάχνουμε το νόημα της ζωής. Ο Ιταλός τενόρος το ανακάλυψε στα 2:42 λεπτά. Κυρίες, δεσποινίδες και κύριοι, σας παρουσιάζω τον Λουτσιάνο Παβαρότι. Αφιερωμένο στην Αστροφεγγιά.

Τα όπλα

2012-01-19T02:47:00.003+02:00

Αντιμετωπίσαμε έναν ανώτερο, ποιοτικότερο αντίπαλο. Παρά το κάκιστο ξεκίνημα, στο δεύτερο δεκάλεπτο γυρίσαμε το ματς και το παλέψαμε με όλες μας τις δυνάμεις. Δυστυχώς, στα μέσα του τρίτου δεκαλέπτου η μπαταρία άδειασε. Τα επιθετικά ατού βρισκόντουσαν εκτός κλίματος και τολμώ να πω ότι διέκρινα άγχος. Οι Ρώσοι είχαν δυνατή περιφέρεια και έπαιζαν λίαν αποτελεσματική άμυνα εντός και εκτός ζωγραφιστού. Εντούτοις, τίποτα δεν χάθηκε. Στην πρόκριση τίθεται μια εξαρτημένη μεταβλητή: η Κίμκι να τερματίσει πρώτη και μάλιστα χωρίς να γνωρίσει την ήττα από Γάλλους και Ουκρανούς. Θα τα καταφέρει; Τα δεδομένα γνέφουν καταφατικά. Ωστόσο, δεν αρκεί μόνο αυτό. Πρέπει να κυνηγήσουμε τα ματς με Βιλερμπάν και Ντόνετσκ. Μπορούμε να περάσουμε ως δεύτεροι. Δεν θα παρατήσουμε τα όπλα.

Και πάμε στη Λιβαδειά. Ο Παράσχος δεν είναι άπειρος προπονητής. Γνωρίζει πως να παρέχει χώρο και να χτυπά στην κόντρα. Αυτό έκανε και χθες. Ο Λεβαδειακός παραχώρησε συνειδητά χώρο στον αντίπαλό του και περίμενε την ανταπόκρισή του. Ο Άρης αντέδρασε κάτι παραπάνω από ικανοποιητικά. Ο Λαζαρίδης, όντας αριστερός κεντρικός οπισθοφύλακας, έδινε βάθος στην άμυνα, πιέζαμε ψηλά, είχαμε αξιοποιήσιμη κατοχή μπάλας κι ο Ούμπιντες με τον Γιαννώτα έψαχναν τρόπους να ανοίξουν την σφιχτή άμυνα του Λεβαδειακού. Συν τοις άλλοις, ο Πρίττας με τον Καπετάνο ήλεγχαν τη μεσαία γραμμή, τοποθετημένοι μάλιστα σε διάταξη λοξής φάλαγγας (ο Καπετάνος έπαιζε περίπου πέντε μέτρα ψηλότερα από τον Σάκαρο) και κάλυπταν ικανοποιητικά τους χώρους. Δυστυχώς, όμως, οι Ούμπιντες και Γιαννώτας στερούνταν της απαιτούμενης τρίτης πλευράς, προκειμένου να σχηματιστεί το επιθετικό τρίγωνο. Ο Ακόστα παίζει σαν φοβισμένο γατάκι, αρνείται πεισματικά να πάρει πρωτοβουλίες, δεν μπορούσε να παίξει το όβερλαπ με τον Μίτσελ και δεν διαθέτει επιθετικές και αναπτυξιακές αρετές. Ωστόσο, ανταποκρίνεται θετικά στο ανασταλτικό κομμάτι που του αναλογεί. Πάλι καλά. Το σίγουρο είναι ότι με τον Ακόστα στην εντεκάδα χαραμίζουμε μία θέση. Πού ήταν ο Κατίδης, ο οποίος στο προηγούμενο ματς είχε βγάλει μάτια; Θα απαντήσουμε αργότερα. Πάντως, όσο παθητικός προσδιορίζεται ο Ακόστα, άλλο τόσο -και έτι περισσότερο- ερωτευμένος φέρεται ο Καζναφέρης με τις κίτρινες κάρτες. Το έχουμε πει: απαιτείται ποδοσφαιρική ωρίμανση. Και το πρώτο μέρος λήγει με την Αρειανάρα να προηγείται.

Σε αυτό το σημείο θέλω να εκφράσω μια ένσταση υπό μορφή απορίας. Έχουμε παίξει με επιθετικό περιοχής και οι γραμμές μεταξύ κέντρου και επίθεσης ήταν μεγαλύτερες από το μαλαπέρδι του Τόχα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Τσέζαρεκ που κατέστη συνώνυμο της προσπάθειας. Πώς να σκοράρει, όταν δεν παίρνει μπάλα; Με τηλεπάθεια; Το αποτέλεσμα ήταν να τραβιέται μακριά από την αντίπαλη περιοχή για να δεχτεί πάσα. Κι εμείς χλευάζαμε τον Κροάτη. Όχι τους προπονητές που δεν φρόντισαν να ορίσουν έναν συνδετικό κρίκο μεταξύ των γραμμών, είτε ποσοτικά, είτε ποιοτικά, είτε με φυσική κατάσταση, είτε με ταχύτητα. Για παράδειγμα, ο Ρεχάγκελ ποντάρει στην ποσότητα. Ο Ρέντναπ στην ποιότητα. Ο Κούπερ στην φυσική κατάσταση. Ο Κομπουαρέ (τον διαδέχτηκε ο Αντσελότι) στην ταχύτητα. Ο Γκουαρντιόλα σε όλα. Εμείς σε τι ποντάρουμε; Και συνεχίζω. Χθες, όπως και στο τελευταίο ματς πρωταθλήματος, παίξαμε με ψευτοεννιάρια. Είναι δεδομένο ότι ο Γιαννώτας, παρά το γκολ που πέτυχε, δεν μπορεί να παίξει το ρόλο του Τότι, του Ρούνεϊ, του Φάμπρεγας ή του Μέσι. Δεν ευθύνεται ο Γιαννώτας για αυτό, αλλά η αγωνιστική δομή της ομάδας και τα τεχνικά χαρακτηριστικά πολλών παιχτών. Για παράδειγμα, του Πρίττα ως αμυντικό χαφ και του Ακόστα ως αριστερό χαφ. Εξάλλου, το καλοκαίρι, η ομάδα δούλεψε πάνω σε τελείως διαφορετικό πλάνο και σχήμα. Οι ποδοσφαιριστές δεν είναι κομπουτεράκια για να θέτεις δεδομένα και να παράγουν άμεσο και σωστό αποτέλεσμα. Τέλος πάντων.

Και πάμε στο δεύτερο μέρος. Για τα πρώτα δέκα λεπτά του παιχνιδιού, λυπάμαι, δεν μπορώ να εκφέρω άποψη. Οι φιλοξενούμενοι δεν εμφανίστηκαν στο χόρτο κι ως εκ τούτου ο Λεβαδειακός έκανε ό,τι ήθελε στο χόρτο. Ήλπιζα να μην οπισθοχωρήσουμε, αλλά διαψεύστηκα πανηγυρικά. Εν προκειμένω, ποιο γενεσιουργό αίτιο σε ωθεί προς την περιοχή σου; Εξαιρετικά δύσκολο ερώτημα. Αναρωτιέμαι αν υπάρχει δεδομένη απάντηση. Σίγουρα, πάντως, παίζει ρόλο η ψυχολογία. Εν πάση περιπτώσει, ο Λεβαδειακός ισοφάρισε το ματς στο 54' λεπτό και έδωσε νέο ενδιαφέρον στο παιχνίδι. Πλήγμα η απουσία του Φατί. Και ξαφνικά, στο 60' λεπτό, έξι λεπτά μετά το τεμάχιο που δεχτήκαμε, οι μηχανές πήραν μπρος. Έπρεπε να φάμε γκολ για να ανοιχτούμε; Γιατί, όμως, κλειστήκαμε; Πάλι το ίδιο ερώτημα. Ησυχία δεν βρίσκω. Εντούτοις, ο Ούμπιντες ήταν συνεχώς ντουμπλαρισμένος, οι Πρίττας και Καπετάνος έχασαν τον έλεγχο του κέντρου, ο Νέτο, όντας οπισθοχωρημένος στο δεξί άκρο άμυνας, κινήθηκε πολλές φορές χωρίς την μπάλα, αλλά δεν τον αξιοποιήσαμε, ενώ η αντίπαλη περιοχή απαιτούσε την παρουσία μπομπάτων επιθετικών που δεν διαθέταμε. Κι από το 65' λεπτό και έπειτα, οι μεσαίες γραμμές εξαφανίστηκαν, το παιχνίδι άνοιξε επικίνδυνα και τα στροφόμετρα χτύπησαν κόφτη. Η αποβολή του Λαζαρίδη, στο 74' λεπτό, δεν άλλαξε ιδιαίτερα την κατάσταση, μέχρι να φτάσουμε στα τελευταία τρία λεπτά του παιχνιδιού, οπότε οι φιλοξενούμενοι είχαν κραχτές ευκαιρίες για το νικηφόρο γκολ.

Θα μπορούσα να γράψω αρκετά για τα μεθεόρτια του αγώνα και το εγγύς μέλλον, αλλά για να είμαι ειλικρινής δεν έχω ιδιαίτερη όρεξη. Θα αρκεστώ μονάχα στην αλλαγή του Κατίδη. Άκυρο. Θα αρκεστώ στην συμπεριφορά του Κατίδη. Αγόρι μου, είσαι μικρός σε ηλικία και έχεις όλο το μέλλον μπροστά σου. Μην μαγαρίζεις και μην ταλαιπωρείς τον εαυτό σου, την ομάδα κι εμάς με τέτοιες αντιδράσεις. Ο ποδοσφαιριστής οφείλει να ζητήσει συγγνώμη από τους συμπαίχτες του και τον προπονητή του, ενώ η διοίκηση πρέπει να εκτελέσει το πειθαρχικό καθήκον της. Κανείς δεν είναι πάνω από τον Άρη. Ελπίζω τα μυαλά των μικρών να μην έχουν πάρει αέρα. Αν έχουν πάρει, να κοπεί πάραυτα. Αναφορικά με τον στόχο, όσο έχουμε μαθηματικές ελπίδες, θα παλεύουμε. Δεν θα παρατήσουμε τα όπλα.

Και φτάνουμε Μαδρίτη. Δεν θα προβώ σε τακτική ανάλυση. Θέλω να πιστεύω ότι το παρόν ιστολόγιο έχει προσελκύσει αυθεντικούς ποδοσφαιρόφιλους κι ως εκ τούτου όποιος επιθυμεί μπορεί να αναρτήσει σχόλιο και να καταγράψει την άποψή του. Δεν ξέρω, άλλωστε, τι άλλο μπορώ να γράψω για αυτήν την Μπαρτσελόνα. Φοβάμαι ότι στο τέλος θα καταντήσω πιο κουραστικός από τον Τόχα, πιο γραφικός από το Πήλιο και πιο εκνευριστικός από τον Πάγκαλο. Επομένως, όποιος θέλει να διαβάσει για τους Καταλανούς, μπορεί να ψάξει στο ιστολόγιο και να βρει τις τακτικές αναλύσεις. Με αφορμή, λοιπόν, το πρώτο ''πόδι'' του ισπανικού κυπέλλου, παραθέτω δυο παρατηρήσεις. Η πρώτη αφορά τον Πέπε, ενώ η δεύτερη θα παρουσιαστεί σε ξεχωριστή ανάρτηση. Είναι εξαιρετικά δυσάρεστο να βλέπεις έναν τόσο ανήθικο και αντιαθλητικό ποδοσφαιριστή να αγωνίζεται σε ένα κλαμπ τέτοιας εμβέλειας. Δεν είναι, βέβαια, ο μοναδικός -έπονται (κι) άλλοι. Επιτρέψτε μου να δανειστώ μια φράση του Γιώργου Γεωργίου, την οποία, όμως, είχε ξεστομίσει για τον Έλληνα ποδοσφαιριστή -εν προκειμένω, ταιριάζει γάντι: «Είναι τόσο άτεχνος που και με σαγιονάρες να παίξει θα πατήσει τα κορδόνια του». Μυρουδιάς. Παίρνει το όπλο του, βάζει μπρος τον ανιχνευτή αντίπαλης σάρκας και βουρ στο ψαχνό. Το πρόβλημα δεν είναι ότι βρίσκεται απλώς στο ρόστερ της Ρεάλ, αλλά το ότι αγωνίζεται και μάλιστα βασικός. Ελπίζω κάποια στιγμή η διοικητική και τεχνική ηγεσία των Μαδριλένων να καταλάβει ότι δεν βλάπτει τους αντιπάλους -τη Ρεάλ υπονομεύει. Τίθεται, λοιπόν, θέμα εταιρικής κουλτούρας. Θα ταίριαζε περισσότερο σε μια αιματηρή ομάδα του ιταλικού νότου, παρά στο ντελικάτο ποδοσφαιρικό σύλλογο της Μαδρίτης. Δεν γουστάρετε Ιταλία; Να γυρνούσαμε τότε τον χρόνο πίσω και να τον τοποθετούσαμε στα ''Bad Boys'' των Detroit Pistons. Έτσι για να κάνει παρέα με τον Bill Lambeer. Υπάρχει και εναλλακτική: να δηλώσει συμμετοχή σε κάποιον πλανόδιο θεατρικό θίασο. Το υποκριτικό του ταλέντο βγάζει μάτια. Κυριολεκτικά. Θλίβομαι κάθε φορά που τον βλέπω. Ελπίζω κι εσείς.

Υ.Γ.1 Η έλευση Μασάδο αντικατοπτρίζει την λατινοποίηση του ρόστερ;

Υ.Γ.2 Κάθονται στο ίδιο τραπέζι και συζητάνε. Η συμφωνία έχει κλείσει. Επέστρεψαν. Το 1984 κυκλοφορούν το ενδέκατο στούντιο άλμπουμ της καριέρας τους και δηλώνουν βροντερό παρόν. Η live εκτέλεση που ακολουθεί συγκαταλέγεται στην συλλογή Nobody's Perfect του 1988. Και ναι, είναι θαυμάσια.

Ηθικές νίκες και αντιβιοτικά κλειδιά

2012-01-16T13:22:00.004+02:00

Ποτέ δεν κατάλαβα τον συνειρμό μεταξύ σφαγής και ποσότητας ελευθέρων βολών. Η σχέση τους δεν είναι απόλυτη. Η σφαγή στο μπάσκετ γίνεται χειρουργικά. Με το γάντι. Σε σημείο, μάλιστα, που πολλές φορές να μην δίνονται απλά τα σπόρια σε μια ομάδα (π.χ. τον φιλοξενούμενο), αλλά ολόκληρο το καρπούζι. Δεν αφήνω υπόνοιες περί σφαγής. Οι (πραγματικοί) λόγοι που χάσαμε αναφέρονται παρακάτω. Και τα (πραγματικά) κέρδη είναι περισσότερα από αυτά που νομίζουμε. Ωστόσο, είναι προφανές ότι κάτι δεν πάει καλά. Η Κ.Ε.Δ. οφείλει να επανεξετάσει κάποιες συμπεριφορές. Κάποια πράγματα βγάζουν μάτια. Και πάμε στην πεμπτουσία της υπόθεσης. Διέκρινα έντονο πρόβλημα στον αναπληρωματικό άσσο. Γιατί ο Αλεξανδρής προτιμούσε τον Μαυροειδή από τον Βεργίνη; Η απορία μου ενισχύθηκε, όταν έβλεπα ότι, παρά τα (πέντε) λάθη του ομογενούς γκαρντ (κλισέ), εξακολουθούσε να τον προτιμά. Κατόπιν του αγώνα, βέβαια, διάβασα ότι ο Βεργίνης ήταν ολίγον τραυματίας. Την δέχομαι την εξήγηση. Το σίγουρο, όμως, είναι ότι ο Νταν δεν είναι άσσος και επιτρέψτε μου να τηρώ παρόμοιες αμφιβολίες και για τον Βεργίνη. Με λίγα λόγια, μετά τον Τζέιμς, υπάρχει πρόβλημα στο κατέβασμα της μπάλας. Πρόβλημα, επίσης, υπάρχει στα αμυντικά ριμπάουντ -ο Παναθηναϊκός ανανέωσε αρκετές επιθέσεις. Και οι δυο ομάδες, πάντως, έπαιξαν εντυπωσιακή άμυνα. Χαλύβδινη. Επιθετική.

Πάντως, στα κρίσιμα χρονικά σημεία δεν είχαμε για μια ακόμη φορά καθαρό μυαλό. Και δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό. Αντίθετα, ο Παναθηναϊκός ήταν σαφώς πιο έτοιμος στα διαστήματα που ο αγώνα απαιτούσε τη λήψη τολμηρών αποφάσεων. Η ομάδα του Ομπράντοβιτς έχει σφυρηλατηθεί σε δύσκολες συνθήκες και γνωρίζει το πρωτόκολλο έκτακτης ανάγκης. Δεν τίθεται μόνο θέμα εμπειρίας ή, αν θέλετε, απειρίας, αλλά σίγουρα οφείλουμε να παραδεχτούμε την ποιοτική ανισορροπία των δυο ρόστερ. Δηλώνω, πάντως, ότι είμαι άκρως ευχαριστημένος από την προσπάθεια. Έζησα το παιχνίδι με πάθος και ένταση, έστω κι αν η εναλλαγή συναισθημάτων με άφησε μπουκάλα, έστω κι αν το αποτέλεσμα δεν ήταν το επιθυμητό, έστω κι αν έκλεισε η φωνή μου. Πετύχαμε, λοιπόν, μια ηθική νίκη. Και έπεται συνέχεια: την Τρίτη παίζουμε με την Κίμκι. Δεν ξέρω τι πρόσωπο θα παρουσιάσουμε και ελπίζω να περισσεύει ενέργεια στις μπαταρίες μας. Κι αν δεν έχουμε, θα φορτιστούμε από τον υπέροχο κόσμο που, πιστεύω, ότι θα τιγκάρει το Παλέ. Το βέβαιο είναι ότι την Τρίτη με ανάλογη εμφάνιση δεν χάνουμε.

Και πάμε στο Περιστέρι. Το πρώτο ημίχρονο άνηκε ολοκληρωτικά στον Άρη. Η ομάδα της Θεσσαλονίκης (κλισέ), όντας απαλλαγμένη από το άγχος του κυπέλλου, προσπάθησε -και πράγματι το πέτυχε- να μεταφέρει την πίεση στο στρατόπεδο των γηπεδούχων. Το πριμ που έταξε ο Σπανός σε περίπτωση νίκης, καθώς και η άτακτη οπισθοχώρηση του πρώτου ημιχρόνου, όταν ο Άρης έδειξε τα κοφτερά του δόντια, φανερώνουν ακλόνητα σημάδια φόβου. Ο φόβος συνιστά παρεξηγημένο συναίσθημα. Υποδηλώνει αναγνώριση της κρισιμότητας μιας κατάστασης, αποτελεί προειδοποιητικό σήμα, και αντικατοπτρίζει την αναγκαιότητα δυναμικής και γρήγορης αντίδρασης. Και φυσικά, δεν πρέπει να συγχέεται με το άγχος. Ο Άρης, λοιπόν, έπαιξε ποδόσφαιρο κατοχής, έβγαλε αυτοματισμούς και υποχρέωσε τον Ατρόμητο σε άναρχη υποχώρηση. Οι επελάσεις του Μίτσελ και οι εναλλαγές θέσεων μεταξύ των Ούμπιντες (επιτελικός μέσος), Γιαννώτα (κορυφή) και Κατίδη (αριστερό χαφ) ήταν υποδειγματικές. Ο Σκόνδρας τα είχε βρει μπαστούνια, καθώς ορμούσαν κατά πάνω του δύο και τρία κορμιά. Μεγάλη ευθύνη φέρουν οι Νάστος και Φυτανίδης, οι οποίοι βοήθησαν μόνο κατόπιν υπόδειξης του Δώνη, καθώς και ο Μπρίτο (δεξί χαφ) που είχε αφήσει κυριολεκτικά αβοήθητο το δεξί άκρο της άμυνας. Επιπλέον, ο Μήτρογλου ήταν καλά κλεισμένος, πράγμα απολύτως λογικό από τη στιγμή που το ατομικό μαρκάρισμα, είτε του Σανκαρέ είτε του Λαζαρίδη, λειτούργησε ιδανικά. Ο μοναδικός ναυαγός που διεσώθη ήταν ο Τάτος που προσπαθούσε να απεγκλωβίσει την ομάδα του από την άμυνα και να οργανώσει -ανεπιτυχώς- κάποια επίθεση. Αφενός μεν ο Τάτος είναι soft παίχτης, αφετέρου δε οι βοήθειες και ειδικά οι διαγώνιες αλληλοκαλύψεις ήταν για σεμινάριο. Μολαταύτα, για να εφαρμοστούν όλα αυτά στο γήπεδο, έπρεπε να απενεργοποιηθεί η δεξιά πλευρά. Ο Καζναφέρης και ο Βελλίδης έβλεπαν δωρεάν το παιχνίδι, ενώ ο Νέτο φάνηκε να είναι τακτικά ανυπόμονος και ελαφρώς απείθαρχος. Από την άλλη πλευρά, ο Ούμπιντες ήταν συγκλονιστικός, ο Κατίδης έβριθε από ποδοσφαιρικό και δημιουργικό θράσος, ενώ ο Γιαννώτας ενεργούσε συνεχώς κινήσεις χωρίς την μπάλα.

Και πάμε στο δεύτερο μέρος. Ο Δώνης έπρεπε να βρει τρόπο, ώστε να κόψει σε ευθείες το τρίγωνο Ούμπιντες-Γιαννώτα-Κατίδη. Τι κάνει; Αντικαθιστά τον ντελικάτο Μπρίτο με τον Δημούτσο και του δίνει εντολή για κάλυψη του Σκόνδρα και δυνατό, σκληρό παιχνίδι. Ο παίχτης υπακούει και αποκομίζει κίτρινη κάρτα στα πρώτα δευτερόλεπτα του δευτέρου 45λέπτου. Η κατάσταση, όμως, δεν είχε αλλάξει ιδιαίτερα. Η αριστερή πλευρά του Άρη, έστω και σε μειωμένο βαθμό, ήταν επικίνδυνη και δραστήρια, ο Σφακιανάκης βρισκόταν εκτός κλίματος, ενώ ο Μήτρογλου εξακολουθούσε να κλείνεται από τις αμυντικές συμπληγάδες του Άρη, Λαζαρίδη και Σανκαρέ. Οι αδιάφορες εμφανίσεις των επιθετικογενών παιχτών του Ατρομήτου δεν συνιστούν έκπληξη. Ένας επιθετικός για να κάνει αισθητή την παρουσία του πρέπει να κατέχει μπάλα κι ο Ατρόμητος σπάνια την κατείχε. Έχουμε πει, εξάλλου, ότι η επιθετική δεινότητα των γηπεδούχων περιορίζεται στον Μήτρογλου. Κλείνεις τον Μήτρογλου, κλείνεις και τον Ατρόμητο. Εντούτοις, στο 61' λεπτό, ο Τάτος χάνει μεγάλη ευκαιρία για να ανοίξει το σκορ. Στην αμέσως επόμενη φάση ο (συγκλονιστικός) Ούμπιντες εκτοξεύει ευθύβολη τορπίλη. Από εκείνο το σημείο και έπειτα, ο Σκόνδρας προσαρμόστηκε στην αριστερή πτέρυγα του Άρη και ο Δώνης έψαχνε τρόπους για να βγάλει την ομάδα του έξω από το καβούκι της. Στο 64' λεπτό περνάει τον Πίτου Γκαρσία στη θέση του Μπάλλα. Ποιος θα αναλάμβανε την νευραλγική θέση του αμυντικού μέσου; Ρητορικό το ερώτημα. Ο Μιχαλήτσιος (ή ο Μασάδο;) βλέπει ότι το παιχνίδι του Άρη έγινε προβλέψιμο και ενεργοποιεί βίαια, πλην πειθαρχημένα, την δεξιά πλευρά. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχαν οι μονομαχίες Μίτσελ-Δημούτσος και Καζανφέρης-Γιαννούλης. Το ματς είχε αποκτήσει άγρια ομορφιά, διατηρώντας παράλληλα τον καλό ρυθμό του πρώτου ημιχρόνου. Και στο 78' λεπτό ανατρέπονται όλα τα σχέδια. Ο επιβλητικός Φατί, ο άρχοντας της μεσαίας γραμμής, αποβάλλεται με δεύτερη κίτρινη κάρτα. Η τραγική ειρωνεία προσδιορίζεται στο ότι ο διαιτητής του αγώνα επαγγέλλεται οφθαλμίατρος. Τέλος πάντων. Ο Δώνης πετάει άμεσα τον Αναστασάκο για να γεμίσει την αντίπαλη περιοχή, αλλά ο Άρης, κρατώντας μπάλα, δεν πτοήθηκε.

Συγκεφαλαιώνοντας επιλογικά, η Αρειανάρα έπαιξε πειθαρχημένα και άξιζε την νίκη. Δυστυχώς, όμως, δεν εξαργυρώσαμε την σπουδαία εμφάνιση του πρώτου ημιχρόνου. Αν είχαμε μπομπάτο επιθετικό (Μπομπαντίγια γύρνα!) για να γεμίζει η αντίπαλη περιοχή το ματς θα είχε κλειδώσει. Εν πάση περιπτώσει, δεν αποπροσανατολιστήκαμε από την αναγκαστική αλλαγή του Παπαστεριανού (ευτυχώς, δεν έπαθε χοντρή ζημιά), διαθέταμε αυτοματισμούς, είχαμε τριγωνάκια και βγάλαμε πάθος και ένταση. Πετύχαμε, κατά την γνώμη μου, όπως και στο μπάσκετ, μια ηθική νίκη. Η τακτική συμπεριφορά της ομάδας ήταν εντυπωσιακή, ενώ παράλληλα καταρρίφθηκε -για μια ακόμη φορά- ο μύθος της έλλειψης φυσικής κατάστασης. Η φυσική κατάσταση είναι πιο σύνθετο ζήτημα από να βλέπεις έντεκα μαντράχαλους να κυνηγάνε μια μπάλα. Κάποια στιγμή θα το αναλύσουμε. Ωστόσο, οι ισχυρές μεταπτώσεις στην απόδοσή μας υποδεικνύουν νοητική αναμπουμπούλα. Ας ελπίσουμε ότι θα βρούμε την φόρμα μας. Έχουμε ακόμα, όπως έχω γράψει επανειλημμένως, δυο βδομάδες. Εξάλλου, η Αρειάναρα συνιστά ομάδα ψυχολογίας. Συνιστά ομάδα δευτέρου γύρου. Και κάτι τελευταίο: ο καμικάζι φανερώνει ικανοποιητικά δείγματα στο διάβασμα του αντιπάλου και στήνει καλά την ομάδα, αλλά υστερεί στο κοουτσάρισμα και τις διορθωτικές κινήσεις. Παραμένει, όμως, ένας πιστός στρατιώτης του Άρη. Όπως, πιστεύω, όλοι μας.

Επόμενη στάση: ίντερνετ. Πρόσφατα το F.B.I. προειδοποίησε ότι ο κίνδυνος από τους χάκερς είναι τεράστιος κι ότι βρίσκονται σε ικανή θέση να παρέμβουν σε ηλεκτρονικές δομές που θα μπορούσαν να προκαλέσουν οικονομικές καταστροφές, διπλωματικά επεισόδια και στρατιωτικές αναμπουμπούλες. Η λύση ονομάζεται άμυνα. Αποτελεσματική άμυνα. Ως εκ τούτου, έχουν βγει προγράμματα που εντοπίζουν και καταστρέφουν επιθέσεις από ιούς, δούρειους ίππους, σκουλήκια και κακόβουλα λογισμικά. Υποθέτω ότι το F.B.I. διαθέτει εκλεπτυσμένες μορφές ηλεκτρονικής προστασίας. Αντίθετα, οι περισσότεροι χρήστες αρέσκονται να χρησιμοποιούν τα κλασικά προγράμματα αντιβίωσης. Ένα από αυτά ονομάζεται Kaspersky. Για να ''τρέξεις'' το πρόγραμμα απαιτούνται κάποια (αντιβιοτικά) κλειδιά, τα οποία για να τα αποκτήσεις πρέπει να πληρώσεις. Εντούτοις, στο ίντερνετ κυκλοφορούν πολλά ''δωρεάν'' κλειδιά που μπορεί κάποιος να χρησιμοποιήσει, προκειμένου να ''τρέξει'' το πρόγραμμα. Το κόλπο τις περισσότερες φορές πετυχαίνει κι ως εκ τούτου γλιτώνεις το χρηματικό ποσό που θα πλήρωνες για τα αυθεντικά κλειδιά. Και προφανώς η εταιρία δεν συμφωνεί με το ''σπάσιμο'' των κλειδιών. Το πρόβλημα, βέβαια, έγκειται στο ότι οι εταιρίες προστασίας και άμυνας βρίσκονται πάντα ένα βήμα πίσω από τους χάκερς. Όπως ακριβώς γίνεται με το ντόπινγκ και το αντιντόπινγκ. Ως εκ τούτου, η Kaspersky δεν μπορεί να προβλέψει ποια κλειδιά θα ''σπάσουν''. Όταν, όμως, ''σπάσουν'', η εταιρία τα εντοπίζει και τα μπλοκάρει, τα κάνει black list. Ακριβώς όπως η Π.Α.Ε. Άρης έκανε (σ)τον Μιχάλη Σηφάκη.

Υ.Γ.1 Φεύγει (;) και ο Σολτάνι. Θέλουμε έναν επιθετικό ολκής. Και δεν αναφέρομαι στον Κόκε. Όσο για τον Τόχα, ελπίζω να μην τον ξαναδώ με τον Θεό του Πολέμου στο στήθος.

Υ.Γ.2 Ο Μήτρογλου, εκτός όλων των άλλων, απέδειξε ότι δεν ξέρει να εκτελεί και πλάγιο άουτ. Αρχίζω να πιστεύω σφόδρα ότι δεν γνωρίζει τους κανόνες του παιχνιδιού.

Υ.Γ.3 Ο Ομπράντοβιτς στη συνέντευξη τύπου δήλωσε: «Ο Παναθηναϊκός είναι ελληνική ομάδα και θα συνεχίσει να δουλεύει με το ίδιο σθένος για το καλό του Παναθηναϊκού και του ελληνικού μπάσκετ». Το ελληνικού μπάσκετ; Όπως τα δυο ''μεγάλα'' κόμματα δουλεύουν για το καλό της Ελλάδας.

Υ.Γ.4 Παρακολούθησα το ματς Γιάνννενα - Π.Α.Ο. Δεν θα σχολιάσω τα περί πάγου. Θα μας παρατηρούν οι έχουσες πάγο χώρες και θα γελάνε. Θα σταθώ, όμως, σε αυτόν τον Γεωργίου: σας είχα πει ότι θα τον προσέχω. Ε, λοιπόν, τον θέλω. Ποδοσφαιρικά εννοώ. Μην το πάρετε στραβά.

Υ.Γ.5 Κυκλοφόρησε το 1974 και αποτελεί το τρίτο στούντιο άλμπουμ της μπάντας. Ο τίτλος του; ''Phenomenon''. Και πράγματι, ο δίσκος ήταν φαινόμενο. Το συγκρότημα, με την προσθήκη του ικανοτάτου Michael Schenker, άφησε, εν πολλοίς, πίσω του το μπλουζ-ροκ ύφος και στράφηκε ξεκάθαρα σε πιο rock μονοπάτια. Το αποτέλεσμα εντυπωσιακό. Τα σέβη μου στους UFO.

Πόκερ αυτοκτονίας

2012-01-13T15:08:00.007+02:00

Προτού αρχίσω να αναλύω το ματς οφείλω να δώσω ρισπέκτ στον Ατρόμητο για την αρχική του εντεκάδα που περιλάμβανε δέκα Έλληνες και φυσικά να του ευχηθώ καλή συνέχεια στο θεσμό. Ο Ατρόμητος είναι φιλόδοξη, ενθουσιώδης και ποιοτική ομάδα. Και συνεχίζουμε. Πίστευα ότι το παιχνίδι θα ήταν κλειστό. Δεν ήταν. Γιατί δεν ήταν; Ποιος φταίει; Επιπλέον, πίστευα ότι όποιος άνοιγε το σκορ, θα κέρδιζε. Πάλι λάθος. Εμείς το ανοίξαμε. Γιατί δεν κερδίσαμε; Ποιος φταίει; Η απάντηση θα δοθεί προς το τέλος του κειμένου, αν και όποιος παρακολούθησε το ματς, γνωρίζει πολύ καλά ποιος είναι υπεύθυνος. Όπως, επίσης, όποιος παρακολουθεί τον Ατρόμητο γνωρίζει τον τρόπο παιχνιδιού του. Ο Δώνης περιλαμβάνει την αμυντική γραμμή στην επιθετική ανάπτυξη της ομάδας. Τα σέντερ μπακ αγωνίζονται πολύ ψηλά, μακριά από τον τερματοφύλακα, χωρίς να υπάρχει αυτό που λέμε ''βάθος''. Εντούτοις, εκείνος που αναλαμβάνει το ρόλο του σύρτη, συνήθως ο Ζουέλα (χθες ο Μπάλλας), μπροστά από τα σέντερ μπακ, κρατάει τις γραμμές συνδεδεμένες, ενώ παράλληλα σε συνθήκες άμυνας, μετατρέπεται συχνά σε τρίτο σέντερ μπακ. Επιπλέον, τα ακραία μπακ είναι πολύ επιθετικά, διενεργούν συχνά το όβερλαπ και δέχονται εν κινήσει μακρινές διαγώνιες πάσες από τον Τάτο. Αυτό το πλάνο δεν το είδαμε χθες. Είναι φανερό ότι ο Δώνης προσέγγισε συντηρητικά το ματς και αμόλησε καλούμπα μόνο όταν δέχτηκε το γκολ. Εξάλλου, δεν είχε άλλη επιλογή. Η τακτική συμπεριφορά της ομάδας, μετά το γκολ που δέχτηκε, ήταν μονόδρομος. Την καλούμπα, πάντως, την αμόλησε πειθαρχημένα.

Και πάμε στον Άρη. Περίμενα ότι το προπονητικό δίδυμο του Άρεως θα παρουσίαζε ένα αγωνιστικό πλάνο που θα εναρμονιζόταν με τις επιταγές ποδοσφαιρικού ρεαλισμού. Ήλπιζα ότι δεν θα δείχναμε ποδοσφαιρική αφέλεια. Επομένως, προσδοκούσα να δω σφιχτή άμυνα, μικρό πλάτος και χαμηλό τέμπο. Το κλειδί εντοπιζόταν στην χρησιμοποίηση τριών χαφ -έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου. Τέτοιο σχήμα δεν είδαμε κι ως εκ τούτου τα ακραία χαφ δεν είχαν σωστή τακτική συμπεριφορά και δεν κάλυπταν σε ικανοποιητικό βαθμό τους Φατί και Παπαστεριανό. Ωστόσο, το μικρό πλάτος που παρουσιάσαμε δεν αντιπροσώπευε συσπείρωση γραμμών και σωστή αλληλοκάλυψη ή βοήθειες. Το αμυντικό πλάνο της ομάδας, λοιπόν, βασιζόταν σε ένα μεγάλο τρίγωνο με βάση τους Φατί και Παπαστεριανό, πλευρές τους Νέτο και Ούμπιντες και κορυφή τον Γιαννώτα. Μέχρι και ο Καστίγιο μάρκαρε. Νταξ, μην φανταστείτε ότι μετατράπηκε σε κλώνο του Ντάβιντς. Μολονότι η ομάδα αγωνιζόταν με αυτόματο πιλότο, χωρίς βοήθεια από τον πάγκο, η εικόνα που παρουσιάζαμε ήταν ενθαρρυντική σε σημείο πρόκρισης. Το παιχνίδι στο πρώτο ημίχρονο έδειχνε ισορροπημένο και φαινόταν ότι ο νικητής θα κριθεί από ένα γκολ. Κι εμείς το πετύχαμε. Τα προβλήματα, όμως, εμφανιζόντουσαν, παρέμεναν ή γνώριζαν ένταση.

Ο Καστίγιο φαίνεται ότι πληρώνει παλαιά γραμμάτια. Δεν έχει πολλές συμπάθειες. Θαρρώ ότι δεν τον γουστάρει ούτε ο ίδιος του ο εαυτός. Οι παίχτες του Ατρομήτου είχαν στοχεύσει τα πυρά τους πάνω στον Νέρι, πιθανολογώ με την παρότρυνση του Δώνη. Το κόλπο, εν όλω, έπιασε. Ο Καστίγιο απέκτησε νεύρα και (άδικες;) κάρτες. Κρίμα. Πάντως, έδειξε πάθος και διάθεση για πραγματικό ποδόσφαιρο. Αλλά δεν ξέρω που θα φτάσει αυτή η κατάσταση. Οι απονενοημένες ενέργειές του δεν εκφράζουν τον Άρη -σε καμία περίπτωση- και δεν γίνονται αποδεκτές από την συνολική μάζα των Αρειανών. Νομίζω ότι όποιος ήταν αρχικά επιφυλακτικός, πλέον δεν συμμερίζεται την στήριξη -οποιασδήποτε μορφής- προς το πρόσωπό του. Άλλωστε, δεν έχει νόημα. Επιπλέον, ελπίζω, επιτέλους, να καταλάβει ότι δεν παίζει στον Ολυμπιακό. Αν και δεν νομίζω ότι θα παίζει για πολύ καιρό ακόμα στον Άρη. Για μένα ο παίχτης έχει τελειώσει οριστικά.
Ο Μίτσελ δεν μπορεί να παίξει το τεχνητό οφσάιντ. Το ακραίο μπακ, επειδή συνήθως, όταν μαρκάρει τον αντίπαλο στο άκρο της άμυνας, έχει πλάτη στην εστία, πρέπει να κρατάει πάντα στο νου του μια φωτογραφική εικόνα της περιοχής με την ποσότητα των παιχτών που βρίσκονται σε αυτήν και κυρίως με το στήσιμο συμπαχτών και αντιπάλων. Ο Βραζιλιάνος δεν διαθέτει επαρκή αμυντική αντίληψη και δεν αντιδρά ικανοποιητικά σε φάσεις που απαιτούν γρήγορες και σωστές αποφάσεις.
Ο Βελλίδης εκτέθηκε από την δεδομένη έλλειψη επικοινωνίας, την αδυναμία των αμυντικών στο ψηλό παιχνίδι και κυρίως από την συμπεριφορά του στις εξόδους. Στο πρώτο γκολ οφείλει να βγει από την εστία του και να συμπαρασύρει συμπαίχτες, αντιπάλους, διαιτητές και μπάλες. Δεν το έκανε. Απλά περίμενε την μπάλα να φτάσει στις γροθιές του. Λάθος εκ μέρους του. Μερική ευθύνη φέρνει και στο γκολ του Μήτρογλου, όπου βρίσκεται σαφώς εκτός θέσης. Ωστόσο, ούτε τον απαξιώσω μήτε θα τον καταδικάσω. Τον πιστεύω τον Βελλίδη. Εξάλλου, κανείς δεν είναι άσφαλτος (sic!). Όλοι δικαιούνται μια κακή παρένθεση. Όπως, άλλωστε, έχω τονίσει επανειλημμένως, ο παίχτης χρειάζεται χρόνο για να αποκτήσει διαρκή αυτοπεποίθηση και να βελτιώσει ορισμένες αδυναμίες (επικοινωνία, εξόδους). Έχει ικανότητες και διάθεση για δουλειά. Δυστυχώς, δεν μπορώ να πράξω αναλόγως και στην περίπτωση του Ντίκο. Εξακολουθεί να υποπίπτει σε λάθη. Δεν βγάζει σιγουριά στις μεταβιβάσεις του και δεν είναι τόσο καλός στα προσωπικά μαρκαρίσματα με αντιπάλους γρηγορότερους από εκείνον, ειδικά όταν η φάση είναι στατική. Αυτό σημαίνει ότι δεν είναι εγκεφαλικό σέντερ μπακ (Ρονάλντο Γκιάρο, γύρνα!). Η επαναφορά του Σανκαρέ στην εντεκάδα κρίνεται επιβεβλημένη. Γιατί, όμως, ξεκίνησε ο Ντίκο;
Πρέπει να προκρίνουμε σχήμα με τρία χαφ. Δεν γίνεται διαφορετικά. Πρέπει να βάλουμε κλεφτοπόλεμο στο παιχνίδι μας. Να γίνουμε απρόβλεπτοι. Να κλείσουμε διαδρόμους και να δουλέψουμε στις αλληλοκαλύψεις. Επαλαμβάνω: σχήμα με τρία χαφ.

Αν, όμως, ο Μίτσελ δεν μπορεί να παίξει το τεχνητό οφσάιντ, τότε ο Μήτρογλου δεν ξέρει τι σημαίνει οφσάιντ. Έχει την τύχη ή, αν θέλετε, την χαρά να βρίσκεται σε μια ομάδα που έχει στηθεί -εν γνώσει του προπονητή- πάνω του. Ο παίχτης διαθέτει ικανοποιητικά τεχνικά χαρακτηριστικά, αλλά δεν έχει την προσωπικότητα και δεν δείχνει την απαιτούμενη θέληση για περαιτέρω βελτίωση. Χαρακτηριστική φάση αποτελεί η συμπεριφορά αλάνας απέναντι στον Τάτο. Το μόνο που απαιτούσε, λοιπόν, η περίστασή του ήταν ένα καλό μαρκάρισμα, ένα καλό μαν του μαν. Δεν το πράξαμε. Επιπλέον, έπρεπε να τον εξωθούμε όσο τον δυνατόν συχνότερα έξω από την μεγάλη περιοχή. Το κόλπο, μέχρι την είσοδο του Αναστασάκου, στο 61' λεπτό, πέτυχε. Ο επιθετικός του Ατρομήτου, μόλις μπήκε στο παιχνίδι, κράτησε μπάλες, έβγαλε παίχτες από πίσω, έδωσε ελευθερία κινήσεων στον Τάτο, και έκοψε δωρεάν εισιτήριο στον Μήτρογλου για την παραμυθένια περιοχή του Άρη. Από εκείνο το χρονικό σημείο, δηλαδή το μπάσιμο του Αναστασάκου στο χόρτο, οι Λαζαρίδης και Ντίκο αντιμετώπισαν ιδιαίτερα προβλήματα στο μαρκάρισμα του Μήτρογλου, ο οποίος ενεργεί οριζόντιες κινήσεις στο ύψος της μεγάλης περιοχής, κινείται στατικά εντός περιοχής και δέχεται πληθώρα πασών από τους συμπαίχτες του, καθώς ο Δώνης έχει επικεντρώσει την εκτελεστική δεινότητα της ομάδας του στο πρόσωπο του Έλληνα επιθετικού (κλισέ). Ένας Δώνης που έχει δουλέψει υπέρ το δέον στις στημένες φάσεις και έχει αρχίσει να αποκτά ποδοσφαιρικό ρεαλισμό και σιγουριά στις κινήσεις του. Διάβασε σωστά την παρτίδα, αντέδρασε με τακτική επίθεση, εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο το ντούκου του αντιπάλου, πόνταρε μεγάλο ποσό και τα φύλλα που εμφανίστηκαν στην τσόχα τον δικαίωσαν. Οι αλλαγές ήταν πετυχημένες.

Και φτάνουμε στο κυριότερο πρόβλημα του Άρη: η καθοδήγηση από τον πάγκο. Αν οι αλλαγές του Δώνη έπιασαν τόπο, ίσως οφείλεται στο γεγονός ότι η πλευρά των φιλοξενουμένων ουσιαστικά δεν προέβη ποτέ σε αντικατάσταση παιχτών. Το κοουτσάρισμα θα το χαρακτήριζα επιεικώς άσχημο. Μέχρι κι εγώ θα λειτουργούσα καλύτερα από τον πάγκο. Η διαχείριση του αγώνα ήταν απίστευτα ερασιτεχνική. Λες και το προπονητικό δίδυμο δεν πίστευε στην νίκη και στην πρόκριση. Λες και δεν ήθελε να βρισκόταν στον πάγκο. Βάζεις, λοιπόν, το γκολ στο πρώτο λεπτό του δευτέρου ημιχρόνου και αντί να θωρακίσεις την ομάδα, να ρίξεις τον μεταβολισμό και να χτυπήσεις σαν κόμπρα στην αντεπίθεση, προετοιμάζεις και στήνεις ένα ποδοσφαιρικό έγκλημα εις βάρος του Άρη. Τον πιο φανατικό αντιαρειανό να έβαζες στον πάγκο του Άρη, τέτοια πράγματα δεν θα βλέπαμε από το 60' λεπτό και έπειτα. Μιχαλήτσιο και Σεμερτζίδη, στο πόκερ, ο έχων το καλύτερο φύλλο, δίνει ισχυρό στίγμα και χτυπάει την παρτίδα για να προστατεύσει το φύλλο του και -γιατί όχι- να πάρει αξία. Δεν περιμένει την κίνηση του αντιπάλου και δεν κρατάει μετριοπαθή ή φοβισμένη στάση. Ειδάλλως, θα φάει μπλόφα. Κι εμείς την φάγαμε. Με το κακό να συμβαίνει από μια στημένη φάση. Πόσα γκολ, άραγε, έχουμε φάει από το ψηλό παιχνίδι των εκάστοτε αντιπάλων; Αφήστε το καλύτερα. Θα χάσουμε το μέτρημα.

Ως εκ τούτου, το προπονητικό δίδυμο έπρεπε να ρίξει στην μάχη τον Πρίττα από τα μέσα του δευτέρου ημιχρόνου -είχα ξελαρυγγιαστεί να το φωνάζω. Εντούτοις, με δεδομένη την είσοδο του Αναστασάκου, ο πυραυλοκίνητος Σάκαρος έπρεπε να μπει άμεσα ως αντιστάθμισμα της επιλογής του Δώνη. Τον βάζεις να λειτουργεί σαν συρμάτινη σκούπα μπροστά από τα σέντερ μπακ και αντίο Ατρόμητε. Εμείς τον βάλαμε στο 94' λεπτό (!!!). Ούτε που θέλω να φανταστώ τον λόγο. Παράνοια (μαζί σου Αρειανάρα στα ουράνια). Και κάτι πάρα πολύ σημαντικό: στις κερκίδες βρισκόταν ο νέος προπονητής του Άρη. Δεν διέκρινα ιδιαίτερο κίνητρο από τους ποδοσφαιριστές. Πού ήταν οι ψυχολογικές ντόπες; Πού ήταν η νοητική προετοιμασία; Τι σκατά οδηγίες έδωσε ο Μιχαλήτσιος στον Σολτάνι, πριν ο Αλγερινός περάσει στο γήπεδο; Τι του είπε; Να παίξει για το λαό του Άρη; Να παίξει για την πάρτυ του; Να παίξει για τον νέο προπονητή που βρισκόταν στο γήπεδο και παρακολουθούσε τα πάντα όλα; Μήπως του είπε να παίξει αυτό που ξέρει και εκείνος μπερδεύτηκε; Πάντως, η εμφάνιση του Σολτάνι ήταν απαράδεκτα απαράδεκτη. Χίλιες φορές τα μικρά και διψασμένα Αρειανάκια.

Εν κατακλείδι, η ομάδα αδίκησε τον εαυτό της και έδωσε εξαιρετικές οδηγίες για ιδανική αυτοχειρία. Όσοι πιστοί προσέλθετε. Διαθέτουμε ισχυρές αυτοκαταστροφικές τάσεις. Μακάρι να διαθέταμε και κάποιον ικανό στρατηγό. Κάποιον ηγέτη, εντός και εκτός χόρτου, που να μας οδηγήσει σε ένδοξες μάχες. Και επιτέλους πρέπει να κατασταλάξουμε: η ομάδα βρίσκεται υπό καθεστώς ομηρίας; Ναι ή όχι; Η κατάσταση, κατά την γνώμη μου, παρουσιάζει κοινά σημεία επαφής με το ελληνικό εκλογικό κατεστημένο. Αν θεωρείς ότι η ομάδα κρατείται όμηρη, την απελευθερώνεις με την ψήφο σου. Με αυτό το θέμα, όμως, θα ασχοληθούμε σε ανύποπτο χρόνο.

Υ.Γ.1 Έχουμε αντιμετωπίσει την Γιαγκελόνια που είχε προπονητή τον Πρόμπιερζ. Τον τσιμπήσαμε. Έχουμε αντιμετωπίσει την Μπράγκα που είχε προπονητή τον Μασάδο. Τον γραπώσαμε. Ωραίο κόλπο για να βρίσκουμε προπονητές.

Υ.Γ.2 Το παιχνίδι της Κυριακής θα είναι διαφορετικό από αυτό του κυπέλλου. Υποτίθεται.

Υ.Γ.3 Δεν έχω που να τρέξω: από τους KISS.

Άρης, μύθος, άγαλμα και κλώνοι

2012-01-12T03:22:00.010+02:00

Οι τωρινές εξελίξεις φανερώνουν έλλειψη ρεαλισμού, περιορισμένη αξιοπιστία, απουσία ορθής επικοινωνιακής πολιτικής και άσχημη οικονομική διαχείριση. Τι κάνει η Λέσχη για αυτό; Αυτή δεν συγκροτεί, άραγε, τον θεματοφύλακα της Π.Α.Ε.; Τέλος πάντων. Ο Τσέζαρεκ, λοιπόν, αποτελεί (;) παρελθόν. Ο τρόπος φυγής με προβληματίζει τα μάλα. Είναι φανερό ότι δεν μας αρέσουν οι αλήθειες. Διέκρινα, ωστόσο, αρκετούς Αρειανούς να χαίρονται με την συγκεκριμένη κατάσταση, αφήνοντας να εννοηθεί ότι ο Κροάτης είναι άμπαλος. Μισό λεπτό. Για να καταλάβω. Η κατάσταση γίνεται αποδεκτή επειδή δεν γουστάρουμε τον Τσέζαρεκ; Επειδή τον θεωρούμε άμπαλο; Επειδή θα γλιτώσουμε -σε θεωρητική βάση, διότι είναι πιθανό να μην γλιτώσουμε τίποτα- κάποια λεφτά; Κοροϊδευόμαστε; Μεταξύ μας; Περί αυτού, ο Λάμπρος Σκόρδας, πρώην Πρόεδρος της Π.Α.Ε. Άρης και ιδρυτής της Λέσχης Φίλων Άρη, υποστηρίζει: «Ο καθένας μας έχει μέσα του, το δικό του Άρη. Τον μεγαλώνει και τον μικραίνει ανάλογα με τον ίδιο, με τους φόβους του, με τα όνειρά του. Με βάση αυτήν την αντίληψη αντιδρούμε και στα γεγονότα». Αν έφευγε, δηλαδή, με παρόμοιο τρόπο κάποιος αγαπητός ή ''έμπαλος'' ποδοσφαιριστής της ομάδας, πάντα κατά την άποψη των Αρειανών, τι θα άλλαζε; Επί της ουσίας τι θα άλλαζε; Εν πάση περιπτώσει, λυπάμαι που ο Κροάτης αποτελεί παρελθόν και από την πλευρά μου οφείλω να του ευχηθώ καλή συνέχεια. Παρεξηγημένος ποδοσφαιριστής που σε κάθε ματς τιμούσε και ίδρωνε τη φανέλα. Και τι ζητούσε; Σωστές πάσες. Σαν τους Έλληνες πολίτες που ζητούν δικαιοσύνη και αξιοκρατία. Τουλάχιστον, θέλω να πιστεύω, ότι θα πάρουν ευκαιρίες -αν τις αξίζουν- οι Κανούλας, Τοπούζης, Τριανταφυλλάκος και Τσουκάνης. Έστω κι αν αυτό σημαίνει τη βίαιη, αναγκαστική ενσωμάτωσή τους στην αποστολή και -γιατί όχι- στην εντεκάδα. Και φυσικά, η αποπομπή Τσέζαρεκ ανοίγει τον δρόμο για τον Κόκε. Για τον Ισπανό, όμως, θα τα πούμε σε μεταγενέστερη ανάρτηση. Κλείνω την παρούσα παράγραφο με τον Βράνιες, ο οποίος στις αποχαιρετιστήριες δηλώσεις του, έκανε λόγο για περίεργες καταστάσεις μέσα στην ομάδα. Ρε Γιούριτσα, βγες και πέστα. Ποιος, που, πότε και γιατί.

Επόμενος σταθμός η Νέα Σμύρνη. Τι ματς παρακολουθήσαμε; Φιλικό προετοιμασίας, φιλικό μεσούσης της περιόδου, πρωτάθλημα, κύπελλο, παιχνίδι μεταξύ φίλων, προσομοίωση αλάνας ή χαλαρή προπόνηση; Αίνιγμα ολκής. Το βέβαιο είναι ότι δεν υπήρχε τακτική. Όπως, επίσης, δεν υπήρχε ένταση και πάθος. Η ποσότητα των φάουλ που σφυρίχτηκαν στο πρώτο ημίχρονο αντικατοπτρίζει την εικόνα. Ο Πανιώνιος, για να καταλάβετε, είχε μόλις ένα (!) φάουλ. Κι όλα αυτά σε νοκ άουτ ματς! Την απάντηση, πάντως, στο άνωθεν αίνιγμα δεν έδωσε ούτε η διαδικασία των πέναλτι -θύμιζε προπόνηση. Βάραγε πέναλτι παίχτης του Παναθηναϊκού και ο Κατσουράνης γελούσε. Αυτό θα πει σοβαρότητα, αφοσίωση και αντίληψη. Ένας Κατσουράνης που δεν μπορεί να παίξει σέντερ μπακ. Λειτουργεί ικανοποιητικά σε λίγα τετραγωνικά, αλλά οι αντιδράσεις του σε συνθήκες πίεσης (τάκλιν, ένας εναντίον ενός, κεφαλιά) παίρνουν ελλειμματικό βαθμό. Επιπλέον, ο Κατσουράνης, όντας χαφ, μπορεί να ανοίξει το παιχνίδι και να μοιράσει μπάλες, κυρίως όταν έχει κάποιον καθαρόαιμο κόφτη δίπλα του, αλλά όταν πρέπει ως κεντρικός αμυντικός να λάβει την πρώτη πάσα από τον τερματοφύλακα, βραχυκυκλώνει. Είναι ξεκάθαρο ότι ο ποδοσφαιριστής δεν διαθέτει την ιδιοσυγκρασία (κεντρικού) αμυντικού. Έχει γαλουχηθεί ως παίχτης μεσαίας γραμμής κι ως τέτοιος λειτουργούσε στο χθεσινό παιχνίδι. Επομένως, κατά την γνώμη μου, η λαϊκή ρήση ότι ο Κατσουράνης μπορεί να αντεπεξέλθει ως κεντρικός οπισθοφύλακας αποτελεί έναν μεγάλο μύθο. Ειδικά, όταν η αμυντική γραμμή συμπεριλαμβάνει τους Σπυρόπουλο και Μπίαρσμιρ. Μολαταύτα, δεν δικαιώθηκα, όταν υποστήριζα ότι ο Πανιώνιος θα βάλει γκολ και θα πάρει την πρόκριση. Ίσως, διότι, ο Κούκι, παρόλο που κινούταν ικανοποιητικά χωρίς την μπάλα, δεν την έπαιρνε σωστά κι ο Σκέμπρι φαινόταν φανερά εκτός κλίματος, μη μπορώντας να κάνει μπούκες. Οι μόνοι που ήταν ορεξάτοι ήταν ο Σάμαρης που σου δίνει την εντύπωση ότι παιχνίδι με παιχνίδι παρουσιάζεται πιο ώριμος και ο Όμο που θαρρείς ότι τρέχει πάνω, κάτω και πλαγίως. Το σίγουρο είναι ότι ο Παναθηναϊκός έχει εξαντλήσει την φρεσκάδα του, έχει απωλέσει την αγωνιστική του συνοχή και δείχνει να έχει ξε(χάσει) το passing game. Κι όπως λέει ο Καρπετόπουλος: «Άλλο να παίζω με τον ίδιο τρόπο κι άλλο να παίζω με τους ίδιους παίχτες». Η φράση λαμβάνει ως αποδέκτες αρκετούς ποδοσφαιριστές. Στοχεύει, για παράδειγμα, τον Κουίνσι. Δεν μαρκάρει ούτε τον ασβέστη. Ποιο πιθανό είναι να μαρκάρει συμπαίχτη. Για να θέσει τα πόδια του σε κίνηση, πρέπει να κατέχει την μπάλα. Ειδάλλως, δεν κουνιέται. Κυριολεκτώ. Και εννοείται ότι ανασταλτικά δεν βοηθάει τον Σπυρόπουλο. Επομένως, πώς να πάρει ο Σπυρόπουλος μέτρα στην πλευρά; Ποιος θα τον καλύψει μετά; Ο επόπτης; Ο Φερέιρα θα πρέπει να ανακατέψει την τράπουλα και να στηριχτεί σε παίχτες που μέχρι πρότινος δεν υπολόγιζε ως βασικούς. Επιπρόσθετα, δεν πρέπει να αμελήσουμε την αποχή του Τσάκα από τα Μ.Μ.Ε. Ο άνθρωπος τραβούσε όλα τα φώτα πάνω του και απελευθέρωνε την ομάδα. Για τον Τσάκα, όμως, θα τα πούμε σύντομα -σας το έχω υποσχεθεί. Το ευτυχές γεγονός είναι ότι πλέον το μόνο καρπούζι που έχει παραμάσχαλα είναι αυτό του πρωταθλήματος. Όσο για τον Πανιώνιο, απλά επιβεβαιώθηκε αυτό που διαπιστώνει ο κάθε φίλαθλος που έχει παρακολουθήσει την ομάδα: τα πράγματα, πάντα σε αγωνιστικό επίπεδο, δεν είναι τόσο τραγικά όσο αφήνουν να εννοηθούν οι περισσότεροι δημοσιογράφοι. Καλή συνέχεια στους Πάνθηρες.

Και πάμε στο νησί. Δεν τον συμπαθώ ιδιαίτερα. Μου την σπάει, όταν επιχειρεί αυτά τα τεχνικά πλασεδάκια. Μου την δίνει το υφάκι του. Με ενοχλεί το αλαζονικό του στυλ. Με εκνευρίζει το πόσο ατσαλάκωτος (θέλει να) δείχνει. Είναι, όμως, μεγάλος παίχτης και αποτελεί αδιαμφισβήτητα σημαντική προσωπικότητα και - τολμώ να πω- είδωλο της Άρσεναλ. Ο τρόπος που πανηγύρισε το γκολ με άγγιξε. Δεν τον έχω συνηθίσει σε τέτοια ένταση. Να πανηγυρίζει τόσο εκδηλωτικά. Να βγάζει άκρατο συναίσθημα. Ο τρόπος, με τον οποίο σκόραρε αποτελεί σήμα κατατεθέν του Γάλλου: γρήγορο πρώτο βήμα, σύντομη κίνηση χωρίς την μπάλα, υποδοχή εν κινήσει, κοντρόλ, κοφτή ντρίμπλα, λοκάρισμα στόχου, τεχνικό πλασέ με το δεξί, γκολ, σέντρα. Το μόνο που άλλαξε, όπως προείπα, είναι ο πανηγυρισμός. Η Άρσεναλ έπαιξε γρήγορο και κάθετο ποδόσφαιρο, αλλά δεν μπόρεσε να σκοράρει σε πρώιμο στάδιο του παιχνιδιού. Ο Βενγκέρ πέταξε μέσα τον Ανρί και δικαιώθηκε. Αυτές οι επιστροφές είναι η χαρά των Άγγλων. Τα στοιχήματα δίνουν και παίρνουν. Θα αγωνιστεί; Ως βασικός ή αλλαγή; Θα σκοράρει; Σε ποιο λεπτό; Με ποιο τρόπο; Πανικός. Είναι σαν τα στοιχήματα των τροϊκανών μπουκ: θα πτωχεύσει η Ελλάδα; Θα πέσουν ή θα ανέβουν τα spreads; Θα ξυρίσει το μουστάκι του ο Τζέφρυ; Η ουσία είναι ότι η Άρσεναλ με μια στιγμή μεγαλοπρέπειας κέρδισε την σκληροτράχηλη Λιντς και προκρίθηκε στην επόμενη φάση του κυπέλλου. Και ο Ανρί απέδειξε ότι το άγαλμα που στήθηκε λίγο καιρό πριν έξω από το Emirates, ζει και βασιλεύει.

Αντίθετα, η Α.Ε.Κ ζει με μηχανική υποστήριξη και σίγουρα δεν βασιλεύει. Ο Ξενιάδης, υποψήφιος επενδυτής της Π.Α.Ε. Α.Ε.Κ., παραδέχθηκε ότι από το 2005 κάνει μηδενικές φορολογικές δηλώσεις στην Ελλάδα (sic!). Το πρόβλημα δεν είναι η παραδοχή. Το πρόβλημα είναι ότι την εν λόγω κατάσταση την θεωρούμε τετριμμένη. Δεδομένη. Πάγια. Λειτουργούμε εντός πλαισίου που διακρίνεται από ψέμα και προσπαθούμε να το καλύψουμε με σοβαροφάνεια. Είμαστε αξιολύπητοι. Αυτός ο άνθρωπος, που παραδέχεται ότι είναι κλέφτης και ψεύτης, θέλει να πάρει την Π.Α.Ε. Και να την πάρει πώς θα την ''τρέξει''; Με αλήθειες και τιμιότητα; Κοροϊδευόμαστε; Αυτό είναι το συμφέρον της ομάδας; Αυτό είναι το συμφέρον της εταιρίας; Ας είμαστε σοβαροί. Και μαζεύονται δικηγόροι, επαγγελματίες οπαδοί, δημοσιογράφοι, πρώην Πρόεδροι και διάφοροι παρατρεχάμενοι για να εξετάσουν τα απίθανα. Υπάρχουν πολλές λύσεις για τις ελληνικές ομάδες -δεν αναφέρομαι μόνο στην Α.Ε.Κ. Και δεν εννοώ την αγορά Α.Φ.Μ. που, όπως φαίνεται, πρόκειται για τη νέα διοικητική μόδα στο χώρο του επαγγελματικού (ποιου;) ποδοσφαίρου. Αντί να στρώσουμε τον κώλο μας κάτω και να νοικοκυρευτούμε σε παν επίπεδο, σπεύδουμε να ψάξουμε διαθέσιμο Α.Φ.Μ. Υπενθυμίζω ότι οι φήμες υποδηλώνουν ότι η Α.Ε.Κ. έχει συμφωνήσει με τον Θρασύβουλο, ο Π.Α.Ο.Κ. με την Βέροια και ο Άρης με την Επανομή. Μπούρου μπούρου στην πλατεία Κουμουνδούρου. Έλεγα, λοιπόν, για λύσεις, τις οποίες πλείστοι ευαγγελίζονται, αλλά ελάχιστοι τολμούν να εφαρμόσουν και να θέσουν σε λειτουργία. Είναι εύκολο να το δηλώνεις σε μια συνέντευξη τύπου, ειδικά όταν οι οπαδοί-δημοσιογράφοι δεν θα σε φέρουν σε δύσκολη θέση με περίεργες ερωτήσεις, αλλά εξαιρετικά δύσκολο να το κάνεις πράξη. Γιατί το δηλώνεις τότε; Τι κερδίζεις; Θεωρητικά χρόνο, πρακτικά μιζέρια και γκρίνια. Τι χάνεις; Χρόνο. Πολύτιμο χρόνο. Αυτές οι δηλώσεις, λοιπόν, έχουν κάψει τη γούνα της Α.Ε.Κ. Και η αλήθεια είναι ότι μετά τον Ντέμη, κάθε σεζόν που περνάει, η ομάδα υποβαθμίζεται ολοένα και περισσότερο. Τσαλακώνεται. Ας όψεται, μεταξύ άλλων, η υπόθεση Βάλνερ που καταρράκωσε την Προεδρία του Νικολαΐδη. Το εν λόγω περιστατικό αποτελεί μία από εκείνες της ιστορίες που βρίθουν με λεπτομέρειες, οι οποίες θα μπορούσαν να έχουν αλλάξει τον ελληνικό ποδοσφαιρικό χάρτη. Και δεν νομίζω ότι ο Ξενιάδης θα μετατραπεί σε κλώνο του Ντέμη. Τουλάχιστον μάθαμε/θυμηθήκαμε ότι οι μετοχές βρίσκονται ενεχυριασμένες στη Μόργκαν Στάνλεϊ. Πάλι καλά που δεν έχουν φτάσει -ακόμα- τα χάλια του Ηρακλή που δεν γνώριζαν ποιος κυριεύει τις μετοχές της εταιρίας.

Αλλά τι κάθομαι και γράφω ο βλαξ; Ασχολούμαι με τον Άρη, το κύπελλο, την Άρσεναλ και την Α.Ε.Κ.; Χαζός είμαι; Εδώ έχουμε κοτζάμ Κουλούρη -άνευ eyeliner- να δίνει ρεσιτάλ ολκής. Έχουμε έναν διορισμένο Πρωθυπουργό να υποδύεται τον εκλεγμένο Πρωθυπουργό. Έχουμε έναν Πρόεδρο Δημοκρατίας, χωρίς να έχουμε Δημοκρατία. Έχουμε έναν Τζέφρυ να δίνει ξαφνικά βροντερό, εκκωφαντικό απών (πού είναι τα λεφτά Τζέφρυ;). Και έχουμε τους πολίτες, οι οποίοι δεν συγκινούνται. Πλέον, ό,τι και να γίνει το θεωρούν φυσιολογικό. Δεν είναι! Ξεσηκωθείτε! Επαναστατήστε! Νοητικά. Ψυχολογικά. Συναισθηματικά. Κλείστε την τηλεόρασή σας. Πάρτε αγκαλιά γκόμενες, γυναίκες, παιδιά, βιβλία, φυτά, κουτάβια, μαξιλάρια, μακαρονάδες και σκεφτείτε, όντας απεξαρτημένοι από το βαθύτερο ορισμό του εγώ σας, ποια είναι τα δικαιώματά σας και ποιες οι υποχρεώσεις σας. Σκεφτείτε το μέλλον. Επιθυμείτε να δίνετε το καλό παράδειγμα; Θέλετε να σας μιμείται ο πλησίον; Σκεφτείτε τον κοινωνικό και πολιτικό σας ρόλο. Οι εκλογές πλησιάζουν. Το ίδιο και οι κλώνοι του Κουλούρη και του Τζέφρυ. Εσείς;

Υ.Γ.1 Οι τελευταίες (ανυπόστατες;) φήμες αναφέρουν ότι ο Άρης έχει κλείσει τον Δημήτρη Παπαδόπουλο (μυτόγκας).

Υ.Γ.2 Για το (τα) ματς του Περιστερίου θα μιλήσουμε στην επόμενη ανάρτηση.

Υ.Γ.3 Στο μπάσκετ πραγματοποιήσαμε μετριότατη εμφάνιση. Τα σκαμπανεβάσματα που λέγαμε.

Υ.Γ.4 Αφιερωμένο σε όλους τους ηρωικούς αναγνώστες του Κάνθαρου. Δικό σας.

Η επιστροφή των εξόριστων

2012-01-09T02:46:00.002+02:00

Όχι, δεν εφήρμοσε το σύστημα εξαγνισμού. Δεν ασχολήθηκε καν με καμινάδες. Ήθελε στρωτό ποδόσφαιρο και γρήγορη εναλλαγή της μπάλας. Το πρόβλημα παρουσιάζεται, όταν θες να παντρέψεις την ταχύτητα με την ακρίβεια. Για το επίπεδο τεχνικής κατάρτισης των παιχτών των Ιωαννίνων είναι εξαιρετικά δύσκολο. Κι όμως, θα μπορούσαν να πάρουν την ισοπαλία. Δεν κλείστηκαν, δεν πανικοβλήθηκαν και μπορώ να πω με σχετική σιγουριά ότι τακτικά υπήρξαν συνεπείς. Δεν έχουν, όμως, συνηθίσει να παίζουν αρκετά με την μπάλα στα πόδια τους, δηλαδή να έχουν κατοχή, κι ως εκ τούτου λογικό ήταν να βραχυκυκλώνουν στα τελευταία στάδια της επιθετικής ανάπτυξης. Ίσως ο Μπακαγιόκο, αν ξεκινούσε βασικός, να μπορούσε να κάνει τη ζημιά. Ήταν φανερό ότι ο Τζάνης δεν έχει το ειδικό βάρος για να κουβαλήσει την επίθεση της ομάδας του Αναστασιάδη. Αντίθετα, αυτός ο Γεωργίου έδειξε πολύ καλά στοιχεία. Θα τον προσέχω. Το σημείο ορόσημο, κατά την γνώμη μου, εντοπίζεται στο 65' λεπτό. Σε εκείνη τη χρονική στιγμή η αμυντική γραμμή των φιλοξενούμενων ανέβηκε πολύ ψηλά -σχεδόν στη σέντρα- και οι φιλοξενούμενοι προσπάθησαν να κυνηγήσουν το γκολ. Εντούτοις, δεν απείλησαν, ωστόσο οι επιστροφές τους ήταν υποδειγματικές. Δεν μπορέσαμε να εκμεταλλευτούμε τα χωράφια που εμφανίστηκαν στην άμυνα του αντιπάλου. Μάλιστα, σε αρκετές περιπτώσεις, εμείς οι ίδιοι σηκώναμε φρένο. Τρανό παράδειγμα ο εξόριστος Καστίγιο. Γιατί γινόταν αυτό; Δεν γνωρίζω. Προπονητική οδηγία; Κούραση; Τεχνική ανεπάρκεια; Τακτική αδυναμία; Άγνωστο.

Το σημαντικό είναι ότι πετύχαμε νωρίς το γκολ και διατηρήσαμε το σκορ, χωρίς να πιεστούμε ιδιαίτερα, έστω κι αν η διαχείριση δεν ήταν ενδεδειγμένη. Το ευτυχές αποτέλεσμα μας αποσυμπιέζει σε υπερθετικό βαθμό και απομακρύνει την γκρίνια, αλλά η αλήθεια είναι ότι η ομάδα δεν εντυπωσίασε. Τουλάχιστον δεν αποσυντονίστηκε. Μελανά σημεία αποτελούν οι αντιδράσεις του Ντίκο που συνεχίζει να είναι επιρρεπής στο λάθος και η έλλειψη αμυντικής προσήλωσης του Μίτσελ. Ωστόσο, οφείλω να αναγνωρίσω ότι ο Βραζιλιάνος είχε πολύ καλή συνεργασία με τον Ούμπιντες και γενικά πρόκειται για ένα παίχτη που τρέχει πολλά χιλιόμετρα στο φτερό και μοχθεί στο γήπεδο. Από την άλλη πλευρά ο Νέτο είχε σωστή τακτική συμπεριφορά και κινήθηκε αρκετά, σε άμυνα και επίθεση, χωρίς την μπάλα. Με λίγα λόγια, ''έπαιξε καλά'', χωρίς να ''παίξει πολύ''. Μακάρι να μπορούσε κι ο Καστίγιο να εντρυφήσει στη συγκεκριμένη νοοτροπία. Μακάρι να βγάλει ποδοσφαιρικό εγωισμό και γνήσιο ποδοσφαιρικό τσαμπουκά. Αν θέλει να κάνει ''μαγκιές'', να φύγει, να πάει αλλού. Και εξετάζουμε τους Man of the Match. Ο πρώτος είναι ο Καζναφέρης. Αν τιθασεύσει λίγο τα πάθη και τις ορμές του, νομίζω ότι θα εξελιχθεί έτι περισσότερο. Χρειάζεται να ωριμάσει ποδοσφαιρικά. Διακρίνω περιθώρια βελτίωσης. Ο δεύτερος είναι ο Φατί. Ο Γάλλος ήταν σχεδόν παντού. Όντας απελευθερωμένος από την απουσία του Τόχα, έκανε τα πάντα στο γήπεδο. Κάλυψε πάρα πολλά χιλιόμετρα στον άξονα, πήρε επιθετικές πρωτοβουλίες, έκανε δυο καλά μακρινά σουτ, έβγαλε την πάσα στον σκόρερ, μοίρασε παιχνίδι διαγώνια και έκοψε μπάλες, όπως ο Κάνθαρος κόβει ξύλα για να ζεσταθεί τις κρύες μέρες του χειμώνα. Η επάνοδος του εξόριστου Παπαστεριανού κρίνεται θετική. Χωρίς να είναι εντυπωσιακός, παρουσίασε αυτά που δεν εμφανίζει ο Τόχα: έβγαλε ενέργεια, έπαιξε κάθετα και κάλυψε τους συμπαίχτες του. Απλά και ουσιαστικά. Σε αυτό το σημείο επαναλαμβάνω για πολλοστή φορά ότι πρέπει να προκρίνουμε ένα σχήμα με τρία χαφ, ιδιαίτερα στα ματς υψηλής έντασης, πίεσης και επικινδυνότητας, εκ των οποίων ο ένας να επωμιστεί το ρόλο του κόφτη. Ένας ρόλος που ταιριάζει στον εξόριστο Πρίττα (πυραυλοκίνητος). Έχοντας τις σωστές αλληλοκαλύψεις, θα δαγκώνουμε τσιμέντο και θα μασάμε σίδερα.

Και πάμε στους Μιχαλήτσιο - Σεμερτζίδη. Δεν χρειάστηκαν να βάλουν τις δικές τους πινελιές. Η ροή του ματς -το γρήγορο γκολ του Καστίγιο- αρκούσε. Το σημαντικό είναι ότι ο Πολωνός Γκουαρντιόλα απομακρύνθηκε. Επικίνδυνος άνθρωπος. Μαζί του έφυγαν, θαρρώ, και οι πειραματισμοί του Harvard. Γιατί, όμως, ήρθε; Ποιος τον έφερε; Ποιος θα απολογηθεί; Τέλος πάντων. Μπορεί ο καμικάζι Μιχαλήτσιος να διαχειριστεί την υφιστάμενη κατάσταση; Με δεδομένο το περσινό δείγμα γραφής, όχι δεν μπορεί. Ωστόσο, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι εκείνη την περίοδο επικρατούσαν ιδιάζουσες συνθήκες. Η πιο σωστή κίνηση αρχίζει και τελειώνει στην επιλογή Έλληνα τεχνικού. Ελπίζω να μην είναι ο Λεμονής. Δεν ταιριάζει με την εταιρική κουλτούρα του οργανισμού, όπως ακριβώς δεν ταίριαζε ο Μήτρογλου. Δεν ξεχνώ το πόσο άτιμα φέρθηκε στην Ξάνθη. Εκτός αν η διοίκηση ασκήσει δημόσια αυτοκριτική και κατασταλάξει σε συγκεκριμένη φιλοσοφία, δηλαδή τι είδους προπονητή επιθυμεί. Για να ξέρουμε και τι λέμε. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι εξόριστοι επέστρεψαν και -προς το παρόν- δικαιώθηκαν.

Υ.Γ.1 Περί Παπαδήμου: «Την Πρωτοχρονιά πήγε στο Δήμο της Αθήνας που μοιράζανε συσσίτιο στους άστεγους. Σαν να λέμε ότι ένας έμπορος ναρκωτικών πήγε να κάνει επίσκεψη σε κέντρο απεξάρτησης». Από τον Κώστα Καίσαρη.

Υ.Γ.2 Δικαιοσύνη και αξιοκρατία. Έτσι δεν είναι, κύριε Κουλούρη;

Υ.Γ.3 Μου φαίνεται ότι η επιστροφή Κόκε θα παίξει πολύ σοβαρά. Ίδωμεν.

Υ.Γ.4 Το αποτέλεσμα της Δόξας με τον Ολυμπιακό δεν μου προξενεί έκπληξη.

Υ.Γ.5 Σαλιαρέλης is back. Όσο για την Α.Ε.Κ., έχω να πω ότι όποιος θέλει να πάρει την Π.Α.Ε., πρέπει να είναι λαμόγιο ή μπατίρης. Δεν εξηγείται διαφορετικά.

Υ.Γ.6 Οι Helloween, το 1987, κυκλοφορούν το πρώτο μέρος του ''Keeper of the Seven Keys'', στο οποίο εμφανίζεται για πρώτη φορά ο Michael Kiske και για προτελευταία ο Kai Hansen. Το άλμπουμ συγκαταλέγεται στα κλασικά του είδους.

Ομάδες, σενάρια και Harvard

2012-01-05T15:58:00.003+02:00

Θυμάστε πώς είχε παρουσιαστεί ο Άρης στην αρχή της χρονιάς; Η μία ήττα ακολουθούσε την άλλη. Χάναμε, διότι οι εμφανίσεις μας ήταν αποκαρδιωτικές. Χωρίς ομαδικότητα, συνεργασία, σύστημα. Δεν μπορούσαμε καν να εφαρμόσουμε μπλοκ άουτ και σκριν. Έδιωξε κανείς τον Αλεξανδρή; Όχι, φυσικά. Θα έπρεπε κάποιος να είναι τρελός. Το αποτέλεσμα είναι να βλέπεις μια ομάδα που μάχεται και προσπαθεί να αξιοποιήσει τα δεδομένα πλεονεκτήματά της. Χθες, απέναντι στο αξιόμαχο και δουλεμένο Μαρούσι, έκανε το come back στο τρίτο δεκάλεπτο και επικράτησε. Παίχτες που μέχρι πρότινος φαινόντουσαν εκτός μπασκετικού χάρτη, αρχίζουν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους, αρχίζουν να ανεβάζουν τις μετοχές τους. Ο Τζέιμς ξεκίνησε να μοιράζει και ασίστ, ο Κερούς, σύμφωνα με τον Αλεξανδρή και τα μάτια μας, έχει παρουσιάσει εντυπωσιακή άνοδο κι ο Μάλντροου παίζει πολύ καλά το ρόλο του σκιάχτρου. Ο κάθε παίχτης μέσα στην ομάδα έχει βρει τον ρόλο του. Βέβαια, υπάρχουν και εξαιρέσεις. Ο Κρούσιτς, πλην ορισμένων κινήσεων στο ζωγραφιστό, δεν διαθέτει ελκυστικό πακέτο και ειδικά στην άμυνα είναι για τα θηρία. Ο Βεργίνης φαίνεται ακόμα έξω από τα νερά του. Ο Μαυραειδής έχει πολύ καλά στοιχεία, αλλά η παρουσία του στο παρκέ υποδηλώνει ότι ακόμα δεν έχουμε καταφέρει να τον ταιριάξουμε στο παζλ. Μολαταύτα, η ομάδα μπάσκετ του Άρη είναι ακριβώς αυτό: ομάδα.

Αντίθετα, στην ποδοσφαιρική ''ομάδα'' ο Τσιώλης έφυγε και αντικαταστάθηκε από έναν φιλόδοξο Πολωνό. Η επιλογή, κατά την γνώμη μου, έχει αποβεί λανθασμένη και ελπίζω να μην αποβεί μοιραία. Ο Πρόμπιερζ βρέθηκε σε άγνωστα νερά μεσούσης της περιόδου κι ως εκ τούτου πρέπει να διαχειριστεί, όχι να στήσει. Κι όμως, πολύ φοβάμαι ότι ο Πολωνός προσπαθεί να παίξει το ρόλο, διαβάζοντας ένα σενάριο που έγραψε ο ίδιος. Αυτά τα πράγματα γίνονται στην καλοκαιρινή προετοιμασία, όπου έχει άνεση χρόνου και λιγότερη πίεση. Σε καμία περίπτωση δεν πραγματοποιούνται τώρα. Επομένως, ο Άρης θα παίξει το ποδόσφαιρο του Πολωνού ή ο Πολωνός θα παιξει το ποδόσφαιρο που μπορεί να παίξει ο Άρης; Η απάντηση είναι ότι σε περιπτώσεις διαχείρισης θα προσπαθήσεις να παίξεις το ποδόσφαιρο που μπορούν να παίξουν οι παίχτες σου. Πάρτε, για παράδειγμα, τον Κωστένογλου. Τα πράγματα που άλλαξε, όταν διαδέχτηκε τον Χιμένεθ, είναι ελάχιστα. Εκτός αν ο Πρόμπιερζ έχει το ειδικό βάρος του Κούπερ. Δεν νομίζω. Ξαναγράφω ότι το φετινό έργο μου θυμίζει την περσινή Λάρισα. Τότε, είχα καταλογίσει ευθύνες στον Πηλαδάκη. Το ίδιο θα κάνω τώρα. Η διοίκηση είναι εκείνη που προσέλαβε τον Τσιώλη ως τον ''καλύτερο 'Ελληνα προπονητή'' και τον έδιωξε σαν αποτυχημένο. Η διοίκηση είναι εκείνη που έφερε τον Πολωνό Γκουαρντιόλα. Η διοίκηση είναι εκείνη που δεν έχει το σθένος να πει όχι. Όχι σε νέες μεταγραφές, όχι σε συγκεκριμένες αποδεσμεύσεις (Πρίττας και Παπαστεριανός), όχι σε επικοινωνιακά κόλπα. Η διοίκηση είναι εκείνη που δεν έχει τα καλαμπαλίκια να πει ναι. Ναι στην ευθύνη, ναι στην αυτοκριτική, ναι στην αλήθεια. Οι Αρειανοί είναι ποιοτικός λαός. Έξυπνος. Κουλτουριάρικος. Και φυσικά η συντριπτική μάζα των Αρειανών δεν εκπροσωπεύεται από τον Σούπερ3. Επομένως, η χθεσινή ανακοίνωση που εξέδωσε ο σύνδεσμος δεν με αφορά και δεν με αντιπροσωπεύει. Η όλη φάση μου θυμίζει αρχαία τραγωδία. Αφού ολοκληρώσαμε την επίκληση στο συναίσθημα και στο φιλότιμο, παραθέτουμε τον φόβο. Αν, δηλαδή, απειλήσεις τους παίχτες με μπινελίκια και ηλεκτρομαγνητικά όπλα, θα αρχίσουν ξαφνικά να παίζουν ποδόσφαιρο; Όχι, βέβαια. Απλά θα μαζεύουμε κόκκινες κάρτες σαν σταφίδες. Εν τέλει, τι έπρεπε να κάνει η διοίκηση της Π.Α.Ε.; Ό,τι έκανε και η διοίκηση της Κ.Α.Ε.: να κρατούσε τον προπονητή. Και πάμε στο ματς.

Ο Παναγιώτης Στεφάνου έλεγε ότι ο Καζναφέρης ήρθε στην Κέρκυρα με 40 πυρετό. Και έπαιξε βασικός. Θα του έδωσε, εικάζω, ο Πρόμπιερζ, κάποια πολωνικά υπόθετα και θα του είπε να παίξει υπέρ Πολωνών και υποθέτων. Ο Καζναφέρης, λοιπόν, φερόταν σαν ζαλισμένο κοτόπουλο. Είχε τάχιστες μετατοπίσεις στο κέντρο της άμυνας και καλές τοποθετήσεις στο όριο της μικρής περιοχής. Ωστόσο, οι επιλογές του, όταν είχε την μπάλα στα πόδια του, ήταν από μέτριες έως κακές. Συν τοις άλλοις, ο Νέτο, ο οποίος έπαιζε ως δεξί χαφ, δεν είχε καλές επιστροφές. Αλλά τι να κάνει κι αυτός; Όταν ο Καζναφέρης, αντί να επιστρέψει την μπάλα στον Βελλίδη, προτιμά να ντριμπλάρει τον αντίπαλο, τι πρέπει να κάνει ο Νέτο; Να ενεργοποιήσει το νίτρο για να καλύψει είκοσι μέτρα σε δυο δευτερόλεπτα; Οι (συμ)παίχτες προπονούνται για να καλύπτουν τα λάθη, όχι τα αβίαστα λάθη. Κάποια στιγμή θα μιλήσουμε για την σημασιολογική διαφορά αυτών των δυο. Επομένως, ο Γκράθια, έχοντας αναθέσει στην μεσαία γραμμή ανασταλτική αποστολή, έδωσε εντολή για παιχνίδι από τις πτέρυγες. Ο Γιάντσης (μαζί με τον Γκουστάβο) ταλαιπώρησε τον Μίτσελ κι ο Αγρίτης τον Καζναφέρη. Ένας Αγρίτης που έτρεχε πολλά μέτρα στο φτερό, για να δώσει βοήθειες στον Μίχο και αργότερα στον Σακελλαρίου που αντικατέστησε τον πρώτο λόγω τραυματισμού στο 9' λεπτό. Προφανώς ο Γκράθια φοβόταν τις μπούκες του Νέτο.

Στο χώρο του κέντρου, δέσποζε η παρουσία των Οσμάν και Φατί. Ο Οσμάν, σε καθεστώς άμυνας, δηλαδή λειτουργία άνευ κατοχής μπάλας, ενεργούσε σαν πιστόνι μπροστά από το κεντρικό αμυντικό δίδυμο. Κι όμως, μόλις η μπάλα πήγαινε στον Φατί πεταγόταν σαν μπιζέλι, για να τον μαρκάρει. Έχω την εντύπωση ότι επρόκειτο για καθαρό μαν του μαν. Κίνηση οξυδέρκειας και τακτικής από τον Ισπανό προπονητή των Φαιάκων (κλισέ). Άφησε τον Τόχα να μπερδεύει τα κορδόνια του με το μαλαπέρδι του και προσπάθησε να περιορίσει τον Φατί που είχε επωμιστεί ρόλο οργανωτή. Σε αυτό βοήθησε η αμυντική γραμμή των γηπεδούχων που στεκόταν αρκετά ψηλά, με αποτέλεσμα η απόσταση που έπρεπε να διανύσει ο Οσμάν να συνοψίζεται σε ελάχιστα μέτρα. Παρόλα αυτά, ο Φατί με διαγώνιες πάσες περίπου δέκα μέτρων έψαχνε συνεχώς -και με σχετική επιτυχία- τον Νέτο. Ο Ούμπιντες πρέπει να ένοιωθε σαν παιδάκι που δεν το παίζουν οι φίλοι του. Όσο για τον Τόχα, γράφω, γράφω, γράφω κι αυτός φροντίζει σε κάθε ματς, πλην εκείνου με τον Ολυμπιακό, να επιβεβαιώνει τα λεγόμενα μου. Δεν είναι οργανωτής, δεν είναι κόφτης, δεν είναι box to box. Δεν έχει κάθετη, δεν σουτάρει, δεν καθοδηγεί. Είναι, όμως, ο άρχοντας του γκαζόν στα λάθη και στις οριζόντιες πασούλες τεσσάρων μέτρων. Αν ο Τόχα αγωνίζεται, επειδή θέλουμε να τον πουλήσουμε, καλύτερα να πάρουμε έναν μπαλτά και να κόψουμε τα νύχια μας. Δεν υπάρχει σοβαρή ομάδα για να πληρώσει γιούρο για αυτόν τον παίχτη. Τώρα που το γράφω, σκέφτομαι την μεταγραφή του Τζόρβα στην Παλέρμο. Οι Ιταλοί πρέπει να έχουν τυφλούς καλόγερους για σκάουτερ -δεν εξηγείται αλλιώς. Το πρώτο ημίχρονο τέλειωσε με την Κέρκυρα να είναι ελαφρώς καλύτερη και τον Κάνθαρο να πιστεύει το διπλό.

Εντούτοις, το ξεκίνημα του δεύτερου μέρους μου έριξε φαπ. Ο Μάρτιν επιβεβαίωσε ότι η επιθετική τακτική περιστρεφόταν γύρω από το πρόσωπό του. Ο Αργεντινός, αξιοποιούσε το δυνατό και εύπλαστο κορμί του και έσπαγε συνεχώς διαγώνια την μπάλα, αξιοποιώντας τις κινήσεις των Αγρίτη και Γιάντση στην πλάτη της άμυνας του Άρη. Όμως, στο 48' λεπτό ανέλαβε την ιδιότητα του εκτελεστή. Όποιος θέλει μπορεί να δει το βίντεο και να μου πει μπροστά από πόσους παίχτες του Άρη περνάει η μπάλα.

Μία από τις χειρότερες επιθέσεις, λοιπόν, έβαλε γκολ σε μία από τις καλύτερες άμυνες. Και τώρα, μία από τις χειρότερες επιθέσεις, έπρεπε να σκοράρει απέναντι σε μια από τις χειρότερες άμυνες. Παράνοια (μαζί σου Αρειανάρα στα ουράνια). Μετά το γκολ προσπαθήσαμε -ανεπιτυχώς- να μεταφέρουμε το παιχνίδι στο τερέν του αντιπάλου. Το πρώτο κόρνερ του παιχνιδιού το κερδίσαμε στο 63' λεπτό. Την πρώτη ευκαιρία του δεύτερο ημιχρόνου την εξαντλήσαμε στο 73' λεπτό. Έστω, λοιπόν, ότι κάθεσαι στο σπίτι ή στην καφετέρια και παρακολουθείς τον αγώνα και κάποια στιγμή έρχεται, στο 49' λεπτό, ένα λεπτό μετά την επίτευξη του γκολ, ένας φίλος να δει το ματς. Του δίνεις την πληροφορία ότι η μια ομάδα προηγείται στο σκορ και του λες να προσπαθήσει να μαντέψει ποια είναι αυτή. Με ανατριχιαστική σιγουριά θα σου έλεγε ότι κέρδιζε ο Άρης. Η Κέρκυρα, έκλεισε χώρους, αλλά δεν κλείστηκε, έβγαινε με δυνάμεις και ορμές στην επίθεση και προσπαθούσε σκληρά για το 2-0. Μπράβο της. Ευτυχώς είχαμε τον Ντίκο. Ο Γκανέζος βγαίνει πρώτος στην μπάλα, είναι δυνατό κορμί, έχει καλό κεφάλι, άριστο συγχρονισμό στο τάκλιν, αλλά είναι λίαν επιρρεπής στο λάθος και παραλίγο στο πρώτο μέρος να το πληρώσουμε. Σε αυτό το σημείο πρέπει να σταθώ στην αθόρυβη, ουσιαστική δουλειά του Γραμμόζη που είχε αναλάβει προπονητής μέσα στο τερέν, στον Βέντζελ που μαζί με τον Μαϊστόροβιτς έκλεισαν τον Τσέζαρεκ που ακόμα παρακαλάει για αξιόλογες πάσες και στον Ιωάννου που έπαιζε πολύ καλά ως κρυφό εννιάρι, έστω και κάπως στατικά, συμπληρώνοντας τον Μάρτιν. By the way, όσοι Αρειανοί φώναζαν για την πρόσληψη του Μάρτιν, αποδείχτηκε ότι είχαν δίκιο. Όσο για τον Πρόμπιερζ συνέχισε τις δοκιμές. Λες και κουνάει στρατιωτάκια στον χάρτη. Ούτε στο Harvard δεν διεξάγουν τέτοια πληθώρα πειραμάτων. Για να καταλάβετε τι εννοώ, ο Ούμπιντες άλλαξε τέσσερις φορές θέση μέσα σε διάστημα οχτώ λεπτών. Εντυπωσιακό. Το κάνει αυτό ο αυθεντικός Γκουαρντιόλα; Δεν νομίζω. Η αποθέωση εντοπίζεται στην είσοδο του Σανκαρέ, αντί του άφαντου Σολτάνι. Διώξαμε τον Γιάκομπ, δεν βάζουμε τους μικρούς επιθετικούς μας και προτιμούμε τον Σανκαρέ ως φουνταριστό; Κίνηση πανικού και απόγνωσης από τον πάγκο του Άρη.

Εν κατακλείδι, παρακολούθησα ένα ωραίο παιχνίδι με καλό ρυθμό, αρκετές φάσεις και λίγα φάουλ. Η Κέρκυρα πέτυχε την πρώτη νίκη της ιστορίας της απέναντι στον Άρη και πολύ καλά έκανε. Κατασκόπευσε, εφήρμοσε, αγωνίστηκε και μόχθησε. Δεν επηρεάστηκε από την αναγκαστική αλλαγή του Μίχου και δεν σταμάτησε να βγάζει επιθετικότητα, ακόμα και μετά το γκολ. Η πίεση που γνώρισε ήταν πολύ μικρή. Όσον αφορά τον Άρη, ο στόχος των play off αρχίζει να ξεθωριάζει τόσο, ώστε να μην θεωρείται στόχος. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά πρέπει να λάβουμε αποφάσεις βαρύνουσας σημασίας. Πρέπει να θέσουμε σωστές προτεραιότητες και να επιλέξουμε το σωστό σενάριο. Δεν υπάρχει επικοινωνία εντός γηπέδου κι όπως φαίνεται απουσιάζει και εκτός αυτού. Έχουμε έναν προπονητή με δεδομένη ημερομηνία λήξης που λειτουργεί με μη αξιοκρατικά και μη ρεαλιστικά κριτήρια και φρονώ ότι δεν γνωρίζει τι πρέπει να κάνει και γιατί πρέπει να το κάνει. Οι οπαδοί δείχνουν μπερδεμένοι, ο σύνδεσμος ταράζει τα νερά -επιδεικνύοντας άκρατο συναίσθημα, αλλά όχι ορθολογισμό και ψυχραιμία- και η διοίκηση σφυρίζει αδιάφορα. Ελπίζω οι δημοσιογράφοι να κρατήσουν ειλικρινή στάση και ο Σκόρδας να μην βρει πάτημα για επίθεση. Επιπλέον, σύμφωνα με τα Αθλητικά Νέα, μπήκε ταφόπλακα στο νέο γήπεδο, οι φήμες λένε ότι έχουμε καβατζώσει το Α.Φ.Μ. (!) της Επανομής για να είμαστε καλυμμένοι (!), ο Πρίττας με τον Παπαστεριανό προπονούνται με τα τρακτέρ και ο Σηφάκης προετοιμάζεται για την νέα του ομάδα. Περαστικά μας.

Υ.Γ.1 Η διοίκηση είναι εκλεγμένη από την Λέσχη Φίλων Άρη, ενώ η αξιοπερίεργη κατάσταση εξακολουθεί να υφίσταται.

Υ.Γ.2 Παίξτε με τρία χαφ, εκ των οποίων ο ένας να λειτουγεί ως καθαρόαιμος κόφτης.

Υ.Γ.3 Είναι Ιταλός, έχει φωνάρα και ονομάζεται Αλβανός. Απολαύστε τον.

Happy New Year!

2012-01-01T20:44:00.001+02:00

Υ.Γ.1 Το καινούριο έτος είναι μια ψευδαίσθηση. Ο χρόνος, νέος ή παλιός, χαρακτηρίζεται από συνέχεια. Διάρκεια. Σταθερότητα. Συνέπεια. Συγκροτεί το παρόν. Οριοθετεί το μέλλον. Δεν προβαίνει σε διακρίσεις. Αντιθέτως, οι άνθρωποι επιχειρούν διακρίσεις. Εκείνοι στοχοποιούν τον χρόνο. Ίσως θα ήταν καλύτερο να επικεντρωθούν στα πεπραγμένα τους και να προσπαθήσουν να βελτιωθούν. Εγώ, ο Κωστής, σας διαβεβαιώ, ότι καταβάλλω υπέρμετρη προσπάθεια, προκειμένου να παρουσιάζομαι ολοένα και καλύτερος. Σας προτρέπω να κάνετε το ίδιο. Ακριβώς το ίδιο. Λειτουργείστε εγωιστικά. Ωστόσο, τοποθετήστε τον εγωισμό σας εντός επιλεγμένου πλαισίου. Δεν χρειάζονται υπερβολές. Μόνο σύνεση. Μείζον προτέρημα στην όλη κατάσταση αναγνωρίζεται η αρετή της υπομονής. Σταματήστε τις σκοτεινές ακροβασίες και αδράξτε χρωματιστές ''πεταλούδες''. Δεν θα ζημιωθείτε. Δεν θα ζημιωθούμε.

Υ.Γ.2 Αυτό, πάντως, που συμβαίνει στη χώρα είναι τραγελαφικό. Όλοι γνώριζαν τι συνέβαινε και ουδείς μιλούσε. Τώρα που ξεκινάει το τρένο της φτώχειας και της απόγνωσης, τρέχουν όλοι να αλλάξουν εισιτήριο. Οι προκλητικοί, μάλιστα, ζητούν και επιστροφή χρημάτων. Πόσοι, όμως, εποφθαλμιούν την αυτοκριτική; Πόσοι επιδιώκουν την αποφασιστικότητα; Πόσοι διεκδικούν αυτό που τους αναλογεί; Πόσοι λένε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη; Εν τέλει, πόσοι αντιλαμβάνονται ότι η λύση επαφίεται στις δικές μας πράξεις κι όχι στα μέτρα που ευαγγελίζεται ή οραματίζεται ο κυβερνητικός θίασος; Το κράτος, ένας δυσανάλογα μεγάλος και ταυτόχρονα αναποτελεσματικός μηχανισμός, οφείλει και πρέπει να λειτουργεί με γνώμονα το κοινό συμφέρον και τις κοινωνικές αναπηρίες. Φευ! Αρνείται πεισματικά να ακολουθήσει το μονοπάτι του ρεαλισμού και της λογικής. Δεν πειράζει. Εκείνοι θα χάσουν. Η Ελλάδα, στην μακρόχρονη ιστορία της, έχει περάσει πάμπολλα δεινά. Ό,τι και να συμβεί, θα το ξεπεράσουμε. Όπως το ένα έτος διαδέχεται το επόμενο.

Υ.Γ.3 Εν τέλει, διαγράψετε τις εισαγωγικές προτάσεις. Το καινούριο έτος δεν αντιπροσωπεύει απλώς μια ψευδαίσθηση. Επιτρέψτε μου, να προσθέσω έναν επιθετικό προσδιορισμό. Αντιπροσωπεύει μια αναγκαστική ψευδαίσθηση. Όλοι χρειαζόμαστε ένα άφθαρτο σημείο αναφοράς που θα αναδύει φρεσκαδούρα. Όλοι χρειαζόμαστε μια νέα ενημέρωση στο λογισμικό μας. Η σημερινή μέρα έρχεται να καλύψει το συγκεκριμένο κενό. Τι σημαίνει αυτό; Βελτίωση. Ποιότητα. Ορθολογισμός. Συναίσθημα. Σύνεση. Δεν είμαστε ο τελευταίος τροχός της αμάξης. Είμαστε η άμαξα! Απλά έχουμε δώσει τα γκέμια σε ανάξιους αναβάτες. Ωστόσο, δεν απογοητευόμαστε. Όλα θα διορθωθούν. Έτσι δεν είναι; Καλή διασκέδαση!

Υ.Γ.4 Καλή χρονιά σε όλους!!!

Η τρύπα του όζοντος κι ο Μπομπ ο Σφουγγαράκης

2011-12-29T23:06:00.005+02:00

Συνέχεια από το εντός έδρας ματς με τον Ολυμπιακό. Είναι προφανές ότι κάποιοι πρέπει να επανεξετάσουν τον ορισμό της τεχνικής ποινής, των φάουλ και των αντιαθλητικών φάουλ. Όπως, επίσης, είναι προφανές ότι η επιλεκτική εφαρμογή των κανονισμών διαιωνίζει τις γκρίνιες και τις ανισότητες. Δεν θα αναφερθώ περαιτέρω στο συγκεκριμένο ζήτημα. Νομίζω ότι οι περισσότεροι συνέλαβαν πλήρως το νόημα. Οφείλω, όμως, να σχολιάσω τον ''ηρωισμό'' του Τσαλδάρη. Γιατί αγόρι μου δεν τιθασεύεις τις αγωνιστικές ορμές σου; Γιατί χαντακώνεις μια καλή παρουσία εκ μέρους σου; Γιατί προτιμάς αψυχολόγητες ενέργειες; Συνεχίζουμε με τα καταραμένα ριμπάουντ. Υπάρχουν στιγμές που πρέπει να πάρουμε το (αμυντικό) ριμπάουντ. Κι όταν γράφω ''πρέπει'', εννοώ ότι η κατοχή μπάλας είναι ζωτικής σημασίας. Φευ! Για μια ακόμη φορά χάσαμε τα κρίσιμα ριμπάουντ. Κρίμα. Η άμυνα είχε μεγαλύτερα κενά κι από την τρύπα του όζοντος. Επιπρόσθετα δεν υπήρχε ομαδικότητα. Τέλος, είχαμε τον τραυματισμό του Μπόγρη από το τάκλιν του Ντικούδη. Η απώλεια του Μπόγρη έδωσε περισσότερο χρόνο συμμετοχής σε Κρούσιτς και Τσαϊρέλη. Θα προσπαθήσω να το καταστήσω όσο πιο σαφές μπορώ. Ο Κρούσιτς δεν υπάρχει. Ο Τσαϊρέλης προσπαθεί ο κακομοίρης, αλλά δεν το έχει. Αμφότεροι χάνονται στις περιστροφές, στις αλλαγές των σκριν και δεν μπορούν να ''σκεπάσουν'' τα καλάθια. Ευτυχώς υπάρχει ο Μάλντροου που κι αυτός δεν ξέρει μπάσκετ, αλλά είναι πιο αθλητικός, πιο κινητικός και μοιράζει τάπες όπως ο Άγιος Βασίλης μοιράζει δώρα. Το ματς, πάντως, ήταν γεμάτο ένταση και ανατροπές. Με χόρτασε. Κι ας χάσαμε. Εξάλλου, σε μια αναμέτρηση μεταξύ δυο αντιπάλων, ο ένας θα στεφθεί νικητής κι άλλος θα γεμίσει απογοήτευση. Συνεχίζουμε. Οι Ινδιάνοι δεν τα παρατάνε.

Και πάμε στο Χαριλάου. Ο Πρόμπιερζ είχε δώσει εντολή στον Τόχα να φτιάχνει παιχνίδι από πίσω. Το ξέρω ότι ακούγεται -και είναι- οξύμωρο, αλλά τα ματάκια μου αυτό είδανε. Ελάχιστα μέτρα μεταξύ των κεντρικών αμυντικών και του Τόχα. Η πρώτη πάσα, λοιπόν, πήγαινε στον Κολομβιανό που προσπαθούσε να οργανώσει με οριζόντιες πάσες. Σωστά διαβάσατε: με οριζόντιες πάσες. Τέλος πάντων. Αυτό που κατάλαβα είναι ότι ο Κατίδης δεν λειτουργεί σωστά ανασταλτικά. Βγάζει υπέρμετρο πάθος, αλλά όχι ουσία. Και η θέση του αμυντικού χαφ, όπως όλοι γνωρίζουμε, απαιτεί ουσιαστικές ενέργειες. Δεν κατηγορώ τον παίχτη. Εξάλλου, τον πάω τον Κατίδη. Ωστόσο, είναι φανερό ότι δεν πρέπει να έχουμε υψηλές απαιτήσεις από τα μικρά Αρειανάκια. Η προώθηση και η αξιοποίηση αυτών πρέπει να εφαρμόζεται κατόπιν ορθολογικού σχεδίου κι όχι εξαναγκασμού. Ας εξετάσουμε και τις πτέρυγες. Η δεξιά πλευρά λειτουργούσε ικανοποιητικά. Ο Κανακούδης, το αριστερό μπακ της Δόξας, τα βρήκε σκούρα με τις συνεργασίες των Κασναφέρη και Νέτο. Αντίθετα, από την άλλη πλευρά διέκρινα διάθεση και κινητικότητα από τον Ούμπιντες. Ο Αργεντινός είναι ποιοτικός παίχτης. Όσο για το αριστερό άκρο αμύνης, μετά από πάρα πολύ καιρό είδα τον αριστερό κεντρικό οπισθοφύλακα να καλύπτει τον Μίτσελ. Δεν ξέρω πως προέκυψε. Μπορεί να είχε δώσει εντολή ο Πρόμπιερζ. Ίσως ο Λαζαρίδης θυμήθηκε την αμυντική τακτική του Κούπερ. Άγνωστο. Η ουσία είναι ότι οι πτέρυγες κρατούσαν. Αυτό που θύμιζε τον Μπομπ τον Σφουγγαράκη ήταν η μεσαία γραμμή. Ο Κατίδης ήταν μέτριος στα ανασταλτικά του καθήκοντα, ο Τόχα είχε επωμιστεί οργανωτικό (!) ρόλο, παραμελώντας τα αμυντικά του καθήκοντα, ενώ οι Νέτο και Ούμπιντες από δεξιά και αριστερά αντίστοιχα δεν έδιναν ανάσες στα κεντρικά χαφ, υποθέτω λόγω προπονητικών οδηγιών. Για να δώσουμε μια πλήρη εξήγηση, ας προσθέσουμε και την δυσλειτουργία του Σολτάνι. Ο κλώνος του Σαμίρ Γκούντα είναι ντελικάτος και αδυνατεί να αντεπεξέλθει σε συνθήκες έντασης και δύναμης. Συνυπολογίζουμε και το γεγονός της τακτικής του ασυνέπειας και δένει το γλυκό.

Πώς, όμως, παρουσιάστηκε η Δόξα; Η ομάδα του Κατσαβάκη είχε αμυντικούς προσανατολισμούς και σαφή αμυντικογενή διάταξη. Για να το καταλάβετε καλύτερα, ο μόνος που έπαιζε μπροστά από την μπάλα, σε συνθήκες άμυνας, ήταν ο Βάντερσον που κι αυτός πολλές φορές κατέβαινε περίπου τέσσερα μέτρα κάτω από τη σέντρα. Επιπλέον, ο Κουμπρόγλου από δεξιά κι ο Σικαλιάς από αριστερά λειτουργούσαν περισσότερο ως μπακ παρά ως χαφ. Και φτάνουμε στο 13' λεπτό. Ο Νέτο εκτοξεύει μια φαλτσαριστή σέντρα κι ο Ούμπιντες το παστελώνει. Το γκολ έδωσε νέο χρώμα στον αγώνα. Η Δόξα ανέβασε τις γραμμές, άνοιξε το πλάτος και προσπάθησε να πιέσει ψηλά. Το εγχείρημα, λαμβάνοντας υπόψη την βίαιη εφαρμογή του, διακρίθηκε από σχετική επιτυχία. Έργο Κατσαβάκη. Ποια ήταν η αντίδρασή μας; Το έγραψα παραπάνω: Μπομπ ο Σφουγγαράκης! Το αποτέλεσμα ήταν μια ωραία ατομική προσπάθεια του Βάντερσον και μια φωτοβολίδα του Λίμα. Πάλι καλά που υπήρχε κι ο Ντίκο, ο οποίος έβγαινε πρώτος στην μπάλα. Εν τω μεταξύ, ο Πρόμπιερζ προέβη σε εσωτερικές αλλαγές προσώπων. Ο Νέτο πέρασε στον άξονα, ο Κατίδης αριστερά κι ο Ούμπιντες δεξιά. Για τις αλλαγές, όμως, τα είπαμε σε προηγούμενο άρθρο. Το μοναδικό θετικό ήρθε από τον Ούμπιντες που κέρδισε την δεύτερη κίτρινη κάρτα του Κανακούδη και κατ' επέκταση την αποβολή του. Το πρώτο μέρος έληξε με την Δόξα να δείχνει διατεθειμένη να πουλήσει ακριβά το τομάρι της.

Το δεύτερο μέρος έκρυβε εκπλήξεις. Ο Άρης παρουσιάστηκε αποφασισμένος και μπήκε στο γήπεδο για να τελειώσει το ματς. Σε διάστημα δέκα λεπτών είχαμε τρεις κλασικές ευκαιρίες που δεν εκμεταλλευτήκαμε. Δεν καταφέραμε να εξαργυρώσουμε το ορμητικό ξεκίνημα. Έχει ξανασυμβεί και πρέπει να μπει ένα τέλος σε αυτή την κατάσταση. Από την άλλη πλευρά του λόφου, η Δόξα, παίζοντας με δέκα παίχτες, δεν μπορούσε να πιέσει με συνέπεια και αδυνατούσε να ακολουθήσει το ρυθμό των γηπεδούχων. Ο Βάντερσον βρισκόταν απελπιστικά μόνος και συχνά κλεισμένος από δυο και τρεις αντιπάλους, ενώ ο Αραβίδης, ο οποίος στο πρώτο μέρος αγωνιζόταν πίσω από τον Βάντερσον, κλήθηκε να καλύψει με τον Σικαλιά την αριστερή πτέρυγα. Τουλάχιστον ο Βέρτσος πρόσθετε πάθος, ο Τριποτσέρης ύψος κι ο Σέρεμετ ασφάλεια. Κάτι είναι κι αυτό. Η αλήθεια, όμως, είναι ότι η Δόξα είναι soft ομάδα. Οι παίχτες της έχαναν τις προσωπικές μονομαχίες, δεν μπορούσαν να λάβουν σωστές τοποθετήσεις και διακρίνονται από έκδηλη τεχνική ανεπάρκεια. Επιπλέον, στερείται ενός επιθετικού που θα υποδύεται τον κεφαλοσφαιριστή για να σπάει μπάλες. Αυτα, όμως, συνιστούσαν προβλήματα της Δόξας, όχι του Άρη. Ένας Άρης που είχε συντριπτική κατοχή και πολύ καλή κυκλοφορία. Κι ως γνωστόν, η μπάλα τρέχει πιο γρήγορα από τον παίχτη. Η κούραση των φιλοξενούμενων έμοιαζε προδικασμένη. Όπως, επίσης, προδικασμένη έμοιαζε και η αγωνιστική καθίζηση των γηπεδούχων. Μετά το 65' λεπτό επαναπαυτήκαμε και πίναμε τσίπουρα. Ευτυχώς, ο Καπετάνος πέτυχε το 2-0. Πολύ εύκολα θα μπορούσαμε να είχαμε βρεθεί προ τετελεσμένων γεγονότων. Ο Πολωνός Γκουαντιόλα, πάντως, δεν κολλάει. Κατά τη διάρκεια του δεύτερου ημιχρόνου, πείραζε τη διάταξη και άλλαζε πρόσωπα, όπως ένας μπέμπης παίζει με την πολύχρωμη κουδουνίστρα του. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν οι Ούμπιντες και Νέτο. Ο πρώτος ξεκίνησε ως αριστερό χαφ, μετατοπίστηκε δεξιά και τέλειωσε το ματς ως επιτελικός μέσος. Ο δεύτερος ξεκίνησε ως δεξί χαφ, μετατοπίστηκε στη μεσαία γραμμή και τέλειωσε το ματς ως δεξί μπακ. Το κουτσάρισμα του Πολωνού με συνεπήρε τόσο πολύ που μέχρι κι εγώ μετατοπίστηκα. Από τον καναπέ βρέθηκα στο πάτωμα. Αυτά είναι.

Εν κατακλείδι, το παιχνίδι ήταν must win. Έπρεπε να πάρουμε τους τρεις βαθμούς και να πραγματοποιήσουμε πειστική εμφάνιση. Κάπου το χάσαμε στην ''πειστική εμφάνιση''. Τουλάχιστον εκπληρώσαμε το χρέος μας και γλιτώσαμε από την ανίατη ασθένεια της καταστροφολογίας. Πετύχαμε την δεύτερη συνεχόμενη νίκη, πήραμε ψυχολογική ένεση και ατενίζουμε το εγγύς μέλλον υπό διαφορετικό πρίσμα. Η Δόξα, όσο φιλότιμο διαθέτει, άλλη τόση ποιότητα της λείπει. Δεν θα αντέξει σε βάθος χρόνου. Ήδη δεν αντέχει. Νομίζω ότι είναι το πρώτο φαβορί για υποβιβασμό. Η ομάδα χρειάζεται ποιοτική ενίσχυση κι ο Κατσαβάκης βρίσκεται ενώπιον μια ισχυρής πρόκλησης. Πάντως, είμαι βέβαιος ότι δεν θα παρατήσει τα όπλα. Θα το παλέψει μέχρι την τελευταία αγωνιστική.

Υ.Γ.1 Το περιβραχιόνιο άλλαξες πολλές φορές μπράτσα. Το είχε φορέσει, να φανταστείτε, μέχρι και ο Καστίγιο. Θεέ και Κύριε. Άλλο ένα δείγμα της αναμπουμπούλας που μας διακρίνει. Ελπίζω, όμως, ο νέος χρόνος να μας βρει με νέα μυαλά. Πραγματοποιήθηκε, κατόπιν πρωτοβουλίας του Πρόμπιερζ, νέα ψηφοφορία για το περιβραχιόνιο και νικητής προέκυψε ο Νίκος Λαζαρίδης. Σωστή απόφαση από τον Πολωνό. Επίσης, από ό,τι μαθαίνω, έδειξε την στήριξή του στον Βελλίδη και την πίστη του στον Κατίδη. Μακάρι να κατασταλλάξει σε ένα συγκεκριμένο σχέδιο, αγωνιστικό και μη. Και φυσικά, ελπίζω αυτό το σχέδιο να μην περιλαμβάνει τον Τόχα. Το μεγάλο ερώτημα που ανατέλλει στο μυαλό μου είναι το εξής: πώς θα παρουσιαστεί τη νέα χρονιά ο Άρης; Θα παίξει το ποδόσφαιρο του Πολωνού ή ο Πολωνός θα παιξει το ποδόσφαιρο που μπορεί να παίξει ο Άρης; Οψόμεθα. Επιπρόσθετα, η ομάδα πρέπει να πορευτεί ως έχει. Όπως στρώσαμε θα κοιμηθούμε. Ούτε μία μεταγραφή. Ούτε μία. Λευτεριά στον Πρίττα!

Υ.Γ.2 Πολιτικός κρατούμενος κι ο Εφραίμ. Έτσι πάει. Οι λαμογιές στην Ελλάδα πρέπει να εφαρμόζονται με παρθενογένεση. Έστω να τις εκπληρώνουν τα μυστήρια πλάσματα του Λιακόπουλου. Δεν εξηγείται αλλιώς.

Υ.Γ.3 Για τον νέο χρόνο θα τα πούμε... του χρόνου! Εξάλλου, ακόμα γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα! Να είστε όλοι καλά!

Υ.Γ.4 Λέγονται Heart και διακρίνονται από την παρουσία δυο αδερφών, των Nancy και Ann Wilson. Τις έχουμε ξανασυναντήσει στο μακρινό παρελθόν, ωστόσο, υπό διαφορετικές συνθήκες. Το τραγούδι που ακολουθεί, αποτελεί ένα από τα πιο μεταλλικά κομμάτια της μπάντας.

Χριστουγεννιάτικη υπόθεση εργασίας

2011-12-24T06:34:00.006+02:00

Το ρολόι δείχνει οχτώ το πρωί. Εσύ κοιμάσαι. Μόλις οι δείκτες του ρολογιού αγγίξουν το πρώτο λεπτό της ώρας, κρούει ο κώδων. Πετάγεσαι σαν ελατήριο και κοιτάς με απόγνωση την ντουλάπα. Είναι ξεκάθαρο ότι δεν την παλεύεις. Καθώς ερωτοτροπείς με το πάπλωμα, λαμβάνεις την γενναία απόφαση να σηκωθείς. Ειδάλλως, θα αργήσεις για δουλειά. Κάθεσαι για λίγο στο στρώμα, κοιτώντας το πάτωμα και με μια απότομη κίνηση βάζεις πλώρη προς το μπάνιο. Πλένεις την μουσούδα με σαπούνι χαμομηλιού και κατόπιν πετάς παγωμένο νερό στο σβέρκο -συνιστά πάγια τακτική. Όντας, πλέον, σε νηφάλια κατάσταση, είσαι έτοιμος για δράση. Και ακριβώς εκείνη την στιγμή διαπιστώνεις ότι δεν δουλεύεις. Πολύ απλά, όντας εγκλωβισμένος στη δίνη της καθημερινότητας, ξέχασες να απενεργοποιήσεις το ξυπνητήρι. Με άκρατη διαύγεια θυμάσαι ότι είναι Σάββατο. Η ώρα, εν τω μεταξύ, έχει φτάσει 8:35. Μονολογείς πόσο χαζός είσαι και αποφασίζεις να ξαναπέσεις για ύπνο. Ξάφνου, χτυπάει το κουδούνι. Αμφιταλαντεύεσαι: να ανοίξεις ή να μην ανοίξεις; «Ποιος μπορεί να είναι Σάββατο πρωί;», σκέφτεσαι. Εν τέλει, η περιέργεια, έμφυτο στοιχείο του ανθρώπου, υπερνικά τις όποιες αναστολές σου. Ξεκλειδώνεις και ανοίγεις. Και το θέαμα που αντικρίζεις σε γεμίζει ενοχές. Στην πόρτα σου στέκονται δυο γλυκύτατα παιδάκια. Ένα αγοράκι και ένα κοριτσάκι. Το αγοράκι φοράει το καλό του παντελονάκι και έχει φτιάξει τα μαλάκια του χωρίστρα, ενώ το κοριτσάκι είναι ντυμένο με μια κόκκινη καρώ φουστίτσα. Αμφότερα κρατούν ένα τρίγωνο και με μια φωνή ρωτάνε: «Να τα πούμε;». Εσύ, όντας κατακόκκινος από ντροπή, απαντάς καταφατικά. Είναι παραμονή Χριστουγέννων κι εσύ το ξέχασες! Τα δυο μπεμπάκια λένε τα κάλαντά τους κι εσύ γεμάτος χαρά -και με ισχυρή τάση εξιλέωσης- τους μοιράζεις ένα σεβαστό χρηματικό αντίτιμο. Κατόπιν, τα παιδιά, τρέχοντας, πάνε και αγκαλιάζουν μια κομψή κυρία. Προφανώς είναι η μητέρα τους.

Καθώς κλείνεις την πόρτα, σκέφτεσαι ότι δεν έχει νόημα να (ξανα)κοιμηθείς. Το σίγουρο είναι ότι πεινάς. Πας στην πιατελούμπα και γραπώνεις δυο μελομακάρονα. Τα παρασκεύασες προχθές και είναι νοστιμότατα. Γεμάτος περηφάνια για την επιτυχία της ζαχαροπλαστικής απόπειρας, σπεύδεις να ανοίξεις τα παντζούρια. Πας στο δωμάτιό σου και καθώς ανεβάζεις το παντζούρι βλέπεις κάτι που μοιάζει με λευκό στρώμα. «Δεν είναι δυνατόν», σκέφτεσαι. Είναι χιόνι; Ναι, είναι χιόνι! Τώρα εξηγούνται και οι άσπρες νιφάδες στα ρούχα των δυο ξωτικών που λέγανε τα κάλαντα. Την ώρα που εσύ κοιμόσουν βαριά και ονειρευόσουν γλυκά, ο καιρός είχε στήσει το δικό του πάρτι. Τα πάντα είχαν καλυφθεί από έναν λευκό μανδύα. Αυτόματα, έστω και με πλημμελή ρουχισμό, κατεβαίνεις στον κήπο για να χαρείς. Να νοιώσεις. Να παίξεις. Χωρίς δεύτερη σκέψη, αρχίζεις να φτιάχνεις χιονόμπαλες. Και τότε σου έρχεται μια φαεινή ιδέα: θα δημιουργήσεις έναν χιονάνθρωπο! Λειτουργούντας με αξιοζήλευτη ζωντάνια και πρωτοφανή διάθεση, στήνεις τον χιονάνθρωπο. Το μόνο που (απο)μένει είναι να τον στολίσεις. Ανεβαίνεις στο σπίτι και ψάχνεις στα ραπτικά. Βρίσκεις το κουτί με τα κουμπιά και ξαναπάς κάτω στον κήπο. Για μάτια καθιστάς δυο μικρά κουμπιά, ενώ τοποθετείς τέσσερα μεγάλα κουμπιά στο κυρίως σώμα του χιονάνθρωπου. Ωστόσο, δεν έχεις τελειώσει. Πού είναι η μύτη; Το κασκόλ; Η καπελαδούρα; Ξεχύνεσαι προς το δωμάτιό σου και ψαχουλεύεις την κούτα που έχεις καταχωνιάσει τα σκουφιά, τα κασκόλια και τα γάντια. Παράλληλα, αλλάζεις ενδυμασία, ντύνεσαι γερά και καβατζώνεις ένα κασκόλι και μια καπελαδούρα. Ύστερα, πας στην κουζίνα, ανοίγεις το ψυγείο και παίρνεις ένα καρότο. Η ώρα είναι περασμένες δέκα. Καθώς οι νιφάδες χιονιού χορεύουν στο πρόσωπό σου, εσύ παρατηρείς τον χιονάνθρωπο. Ήταν επιβλητικός, με χρωματιστά και μαύρα κουμπιά για μάτια και παλτό αντίστοιχα, ενώ την μύτη του αναπαριστούσε ένα καρότο μικρού μεγέθους. Είχε ένα κιτρινόμαυρο κασκόλ τυλιγμένο στο λαιμό του και μια καπελαδούρα τύπου Ιντιάνα Τζόουνς. Εντούτοις, ήταν εμφανές ότι κάτι έλειπε. Τον κοιτούσες, τον ξανακοιτούσες και ξαφνικά μετατράπηκες σε κλώνο του Αρχιμήδη, φωνάζοντας: «Εύρηκα!». Ο χιονάνθρωπος δεν είχε χαμόγελο. Με ένα μικρό ξύλο, έφτιαξες ένα χαμόγελο στο πρόσωπό του και αυτόματα χαμογέλασες κι εσύ. Με ποιο όνομα, όμως, θα τον αποκαλούσες; Πώς θα τον βάφτιζες; Το πρώτο όνομα που ανακάλυψες ήταν Νέτο, αλλά σκέφτηκες ότι μάλλον δεν ταιριάζει. Μετά σου ήρθε στο μυαλό το όνομα Τζακ, αλλά γρήγορα το ξεπέρασες, διότι σου φαινόταν τετριμμένο. Εν τέλει, καταστάλαξες στην πιο αντιπροσωπευτική ονομασία: θα τον φώναζες Χιονάνθρωπο.

Ανέβηκες γρήγορα στο σπίτι, έφτιαξες ένα ζεστό ρόφημα φασκόμηλου με μια κουτάλια θυμαρίσιο μέλι και ξεκίνησες να μοιράζεσαι τη δημιουργηθείσα χαρά με τους φίλους σου. Κανόνισες συναντήσεις και βόλτες. Πήγες για ψώνια. Πήρες δώρα για τα πρόσωπα που αγαπάς και νοιάζεσαι. Γιατί, όμως, να παίρνουμε δώρα τα Χριστούγεννα; Τι αλλάζει σε σχέση με τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου; Μπορούμε να κάνουμε δώρα όλο το χρόνο. Δεν χρειάζεται να είναι ακριβά, μεγάλα ή υλικά. Και μια λέξη αρκεί. Μια χειρονομία. Μια ευφάνταστη παρουσίαση.Υπόσχεσαι στον εαυτό σου ότι θα προσπαθείς να λειτουργείς με Χριστουγεννιάτικο πνεύμα καθόλη τη διάρκεια του χρόνου κι όχι μόνο τις μέρες των εορτών. Και είσαι αποφασισμένος για αυτό. Είναι θλιβερή η ένταση της υποκριτικής διάθεσης που σκεπάζει τα Χριστούγεννα. Η ώρα, πάντως, πέρασε γρήγορα. Γιατί, όταν περνάς όμορφα, ο χρόνος κυλάει σαν νεράκι; Αναπάντητο ερώτημα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν μπορούσες να βγάλεις από το μυαλό σου τον Χιονάθρωπο. Ανυπομονούσες να γυρίσεις πίσω και να τον δεις. Κάποια στιγμή, κατά τις έντεκα το βράδυ, γύρισες σπίτι. Ήσουν ξεθεωμένος και σε πονούσαν τα πόδια σου, αλλά αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο να κατέβεις στον κήπο και να θαυμάσεις τον Χιονάθρωπο. Στεκόταν αγέρωχος και περήφανος, ενώ το χαμόγελό του εξακολουθούσε να είναι λαμπερό, σαν να σου έλεγε: «Ευχαριστώ που με δημιούργησες». Μισή ώρα αργότερα έπεφτες για ύπνο. Έπρεπε, άλλωστε, να σηκωθείς νωρίς την επόμενη μέρα. Θα επισκεπτόσουν τον θείο και τη θεία. Όταν ήσουν μικρός, βαριόσουν να πηγαίνεις σε συγγενικές συγκεντρώσεις και το μόνο ενδιαφέρον που έδειχνες σε αυτές, ήταν το ύψος των χρημάτων που θα αποκόμιζες από το σόι. Πλέον, αδημονείς να συναντήσεις τους συγγενείς κι ας μην σου δίνουν δεκάρα τσακιστή. Πώς αλλάζουν οι καιροί; Πώς αλλάζουν οι προτεραιότητες; Ίσως μέσω της ηλικιακής ωρίμανσης να επέρχεται και η νοητική. Μακάρι να ωριμάζεις νοητικά, αλλά να μένεις για πάντα παιδί. Βυθιζόμενος στις παραπάνω σκέψεις, προσπαθείς να κλείσεις τα μάτια σου και να ονειρευτείς γλυκά. Ξάφνου, ακούς έναν δυνατό και συνάμα παράξενο κρότο. «Τι μπορεί να ήταν;», αναρωτιέσαι. Παίρνεις ένα μακρύ ξύλο που κρατάς για περιπτώσεις υψηλής επικινδυνότητας και αρχίζεις να (εξ)ερευνάς το σπίτι. Δεν βρίσκεις απόλύτως τίποτα. Μπορεί και να το φαντάστηκες. Οι δείκτες του ρολογιού έχουν εναρμονιστεί στη θέση δώδεκα. Μολαταύτα, δεν χάνεις τη ευκαιρία να δεις πως τα πάει ο Χιονάνθρωπος. Κι αυτό που συναντάς σου φαίνεται απίστευτο! Τι βλέπεις; Ο Χιονάνθρωπος απέκτησε ζωή! Υποθέτεις ότι κι αυτό το φαντάζεσαι, αλλά οι τσιμπιές που επιχειρείς στον εαυτό σου είναι αληθινές και πονάνε! Κατεβαίνεις στον κήπο και τρέχεις με λαχτάρα προς το μέρος του. Απλώνει το χέρι του κι εσύ ανταποκρίνεσαι. Μπορεί να αποτελείται από παγωμένο χιόνι, αλλά το χέρι του είναι τόσο, μα τόσο, ζεστό. Σαν τη δική σου καρδιά. Καθώς είστε πιασμένοι χέρι με χέρι, το ταξίδι ξεκινά κι εσύ είσαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος πάνω στον πλανήτη. Καλά Χριστούγεννα!

Υ.Γ.1 Όποιος θέλει να εξετάσει την υποκριτική διάθεση των Χριστουγέννων, να παρατηρήσει θλιβερές συμπεριφορές, να τσεκάρει ορισμένες φωτογραφίες και να ακούσει όμορφα τραγουδάκια, μπορεί να διαβάσει την περσινή ανάρτηση: Λευτεριά στα Χριστούγεννα.

Υ.Γ.2 Στο κείμενο παρουσίασα τον δικό μου Χιονάνθρωπο. Τα υπέροχα, καταπληκτικά βιντεάκια που ακολουθούν, απεικονίζουν μια διαφορετική έκδοση. Ποιος είναι, όμως, ο δικός σας Χιονάνθρωπος;

Ανασκόπηση και συγκρίσεις

2011-12-22T16:30:00.003+02:00

Ο Αλεξανδρής, σε πρόσφατη συνέντευξη του, δήλωσε ότι έδιωξε τον Όλιβερ επειδή δεν ήταν καλός χαρακτήρας και χαλούσε το κλίμα στα αποδυτήρια. Ο Κάνθαρος απόρησε με την απόλυση του παίχτη, για τον απλό λόγο ότι ήταν ένας από τους ελάχιστους του ρόστερ που ξέρει μπάσκετ. Ωστόσο, δεν γνωρίζω τον χαρακτήρα του παίχτη. Εμπιστεύομαι την κρίση του Αλεξανδρή. Και ως εκ θαύματος, από εκείνη τη στιγμή και έπειτα, η ομάδα του μπάσκετ είναι, το λιγότερο συγκλονιστική. Δεν μιλάω για αποτελέσματα, αλλά για πάθος. Ενέργεια. Διάθεση. Όρεξη. Φυσικά δεν συντελέστηκε κάποιο θαύμα. Ο Αλεξανδρής στήριζε και στηρίζει την ομάδα. Δεν είναι απατεώνας. Με ντούρασελ δουλεύει. Ακόμα και μετά τις συνεχόμενες ήττες στο ξεκίνημα της περιόδου, δήλωνε αισιόδοξος και μοίραζε υποσχέσεις ανάκαμψης. Και κάπως έτσι, ήρθαν οι νίκες και η πρόκριση στην Ευρώπη. Και το κυριότερο: εμφανίστηκε φλόγα. Μακάρι να προχωρήσουμε στο θεσμό, αν και καταλαβαίνω ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο. Ας το παλέψουμε με όλες μας τις δυνάμεις και να είστε σίγουροι ότι ο κόσμος θα επιβραβεύσει τους παίχτες και τον προπονητή με την παρουσία του στις κερκίδες του Παλέ.

Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει στη μπάλα. Και λέω μπάλα, διότι, πλην του αγώνα με τον Π.Α.Ο., δεν παίζουμε ποδόσφαιρο. Ο Τσιώλης δήλωνε ότι η ομάδα θα βρει τον εαυτό της. Προσωπικά τον πίστευα. Απλά στο ποδόσφαιρο, εν συγκρίσει με το μπάσκετ, η ομοιογένεια (εκ)πληρώνεται πιο αργά και δύσκολα. Είναι απολύτως λογικό. Σε μια ποδοσφαιρική ομάδα έχεις να κουμαντάρεις περίπου 25 κορμιά. Δεν είναι καθόλου εύκολη δουλειά. Εξάλλου, ας μην ξεχνάμε ότι ο Τσιώλης είναι ακριβώς ο ίδιος προπονητής και άνθρωπος που προσλάβαμε τις τελευταίες πέντε αγωνιστικές του ελληνικού πρωταθλήματος. Θα μπορούσα να χαρακτηρίσω τον Τσιώλη ως κλώνο του Αλεξανδρή; Όχι. Είναι πολύ νωρίς για να του προσάψεις τέτοιον χαρακτηρισμό. Έχει να φάει πολλά ψωμιά ακόμα. Είναι βέβαιο, όμως, ότι χρειαζόμαστε και στο ποδόσφαιρο έναν Αλεξανδρή.

Έστω, λοιπόν, ότι ο Όλιβερ είναι κακό παιδί. Στο ποδόσφαιρο πόσα κακά παιδιά έχουμε; Αρκετά. Ένας από αυτούς είναι ο Καστίγιο. Ένας παίχτης που εκτελεί πλάγιο άουτ και δίνει πάσα στον εαυτό του. Η διοίκηση τον πίστεψε και καλά έκανε. Μόχθησε για να υπογράψει τον Καστίγιο και καλά έκανε. Και αρκετοί χάρηκαν με την μεταγραφή. Εντούτοις, όλοι αυτοί που κράζουν τώρα τον Καστίγιο, είναι οι ίδιοι που πανηγύριζαν την πρόσληψή του. Θεμιτό. Δεν μπορώ να πω κάτι επ' αυτού. Και είναι θεμιτό, διότι ο παίχτης έχει δώσει πάμπολλα δικαιώματα. Να μην τα έδινε. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι τον χειμώνα έχει κρύο και ψέμματα. Πάμε στον Γιάκομπ. Τι να πούμε για τον Ρουμάνο; Ήταν σαφές ότι δεν ταίριαζε με την ιδιοσυγκρασία της ομάδας. Άστοχη μεταγραφή. Ήλπιζα ότι θα σκύλιαζε, αλλά διαψεύστηκα. Στο μόνο που δείχνει συνέπεια είναι οι φωνές, οι γκρίνιες και τα βλέμματα σε επόπτες και διαιτητές. Και φτάνουμε στον Σολτάνι. Όταν τον υπογράψαμε, θεώρησα ότι θα μπορούσε να προσφέρει. Φευ! Ο παίχτης μας βγήκε παρόμοια έκδοση του Κάλβο. Φυσικά την μπάλα που ξέρει ο Κάλβο δεν την ξέρει ο Σολτάνι, αλλά τέλος πάντων.

Πώς να επέλθει ομοιογένεια; Πώς να προκύψει επικοινωνία; Πώς να πετύχουμε καλό κλίμα; Ποιος να τα κάνει όλα αυτά; Ο Πολωνός Γκουαρντιόλα; Ρε, τι να νοιώσει αυτός από Άρη και ελληνικό πρωτάθλημα; Η ποδοσφαιρική ιστορία βρίθει από αντίστοιχα παραδείγματα που αντανακλούν στην επικείμενη αποτυχία. Χρειάζεσαι κάποιον να διαχειριστεί την υφιστάμενη κατάσταση και φέρνεις έναν Πολωνό μαθητευόμενο μάγο; Γιατί; Για να στείλει τον Πρίττα στον ψυγείο; Για να βάζει τον Τόχα βασικό και αναντικατάστατο; Το να βρίσκεται ο Τόχα στο δυναμικό του Άρη συνιστά λάθος. Το να παίζει βασικός ο Τόχα και ο Πρίττας να προπονείται με τα τρακτέρ, αποτελεί εγκληματική ενέργεια και σκάνδαλο ολκής. Δεν έχω εμπιστοσύνη στον Πρόμπιερζ και δηλώνω απαισιόδοξος.

Στο μπάσκετ η ομοιόγενεια έφτασε και μάλιστα χωρίς να αλλάξουμε προπονητή. Στο ποδόσφαιρο δεν ήρθε στο επιθυμητά χρονικό σημείο που θέλαμε και διώξαμε τον προπονητή που με τόσο κόπο υπογράψαμε. Προσωπικά αυτό το (απο)καλώ παράνοια. Το ίδιο στοιχείο το ερμηνεύουμε διαφορετικά. Στο μπάσκετ ονομάζεται υπομονή και στο ποδόσφαιρο ανοχή. Απίστευτα πράγματα. Ρε παιδιά, το τετράγωνο της μελιτζάνας έχει συγκεκριμένες πλευρές! Εδώ δεν μπορούμε να αλλάξουμε μυαλά στον Καστίγιο και θα αλλάξουμε σχήμα στο τετράγωνο; Πώς θα φας (αυθεντικό) τιραμισού, όταν αλλάζεις συνεχώς -επαναλαμβάνω συνεχώς- τον μάγειρα, αλλά όχι την νοοτροπία όλων εκείνων που του πρήζουν τα συκώτια και τα παπάρια; Πώς θα παίξεις ορθολογικό ποδόσφαιρο, όταν αδυνατείς να θέσεις σε λειτουργία -πρωτίστως- τον τέταρτο παράγοντα; Πώς θα γίνεις δαίμονας, όταν δεν ψήνεις το κέικ της υπομονής; Πώς θα κερδίσεις τον κόσμο, όταν δεν μοχθείς στο γήπεδο; Στο μπάσκετ παίζουμε σαν οικογένεια. Στο ποδόσφαιρο παίζουμε λες και είμαστε μαλωμένοι. Στο μπάσκετ τα 211 εκατοστά του Κρούσιτς πέφτουν στο παρκέ για να ανακτήσουν μια χαμένη μπαλιά. Στο ποδόσφαιρο οι περισσότεροι δεν έχουν καταλάβει τι ζητάει ο κόσμος από εκείνους. Στο μπάσκετ μεταλλαχθήκαμε σε Ινδιάνους. Στο ποδόσφαιρο γίναμε γατάκια. Στο μπάσκετ υπάρχει ένας Ταπούτος και καθοδηγεί την ομάδα. Στο ποδόσφαιρο ποιος υποδύεται τον Ταπούτο; Στο μπάσκετ έχουμε έναν Κερούς που βγάζει τόση ενέργεια, όσο συνολικά η ομάδα ποδοσφαίρου. Στο μπάσκετ έχουμε έναν Μάλντροου που έχει περισσότερα κοψίματα από τους ''κόφτες'' της μεσαίας γραμμής. Στο μπάσκετ έχουμε έναν Τζέιμς που ενεργεί απείρως περισσότερες μπούκες από όλους τους επιθετικούς του ποδοσφαιρικού Άρη.

Ολοκλήρωσα μια πρόχειρη ανασκόπηση του τμήματος ποδοσφαίρου και αναπόφευκτα οδηγήθηκα σε αγωνιστικές συγκρίσεις με την μπασκετική Αρειανάρα. Δεν ξέρω τι θα γίνει με τον ποδοσφαιρικό Άρη. Η κατάσταση αρχίζει και μου θυμίζει έντονα την περσινή Λάρισα. Ακόμα όλα είναι ρευστά. Αν γίνουν χειρότερα, να είστε βέβαιοι ότι εδώ θα είμαστε και θα τα γράψουμε. Κι ας γράφει ο Τσαλτίδης ό,τι θέλει. Έχω πει επανειλημμένως ότι αυτός ο άνθρωπος δεν (πρέπει να) εκφράζει τον Άρη και μάλιστα από επίσημο βήμα. Όσο για το μπάσκετ, η ομάδα θα έχει και κακές στιγμές. Να είστε σίγουροι για αυτό. Θα υπάρξουν σκαμπανεβάσματα. Εμείς θα είμαστε μαζί με την Αρειανάρα. Και στο μπάσκετ και στο ποδόσφαιρο. Τέλος, δηλώνω για πολλοστή φορά ότι υποστηρίζω τον Άρη κι όχι την Π.Α.Ε ή την Κ.Α.Ε. Κλείνω με ένα απόσπασμα από τις δηλώσεις του Αλεξανδρή, μετά την νίκη με τους σκληροτράχηλους Λιθουανούς: «Ήμουν ως έφηβος παρών στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας στο ποδόσφαιρο, το 1970. Έχω γίνει παππούς και δεν έχω χαρεί άλλο τίτλο με το ποδόσφαιρο. Ο Άρης είναι ενιαίος, πρέπει να χαιρόμαστε με τις επιτυχίες κάθε τμήματος, αλλά αυτό το τμήμα που έχει 21 τίτλους αξίζει συμπαράστασης σαν την σημερινή».

Υ.Γ.1 Το άρθρο του Τσάκα θα ανέβει του χρόνου. Κυριολεκτικά του χρόνου.

Υ.Γ.2 Τα σέβη μου στον Στογιάκοβιτς. Καλός παίχτης, πολύ καλός παίχτης ή παιχταράς; Ρητορικό το ερώτημα. Επίσης, οφείλω να υποβάλλω τιμές στον Antonio McDyess.

Υ.Γ.3 Η Λάρισα, δυστυχώς, πάει από το κακό στο χειρότερο. Ο Πηλαδάκης ψάχνει τρόπους απεμπλοκής, ο Κόουλμαν αδυνατεί να προσαρμοστεί στο εξοντωτικό πρωτάθλημα της Β' Εθνικής, η ομάδα δεν τσουλάει καλά στο πρωτάθλημα και στο κύπελλο αποκλείστηκε από τον Παναιτωλικό. Οι φίλοι της Λάρισας έχουν στερέψει από υπομονή και κριτική σκέψη. Οι Χαριστέας και Θεοδωρίδης άκουσαν τα εξ αμάξης από τους οπαδούς της Λάρισας. Χαριστέα, γύρνα στην Αρειανάρα.

Υ.Γ.4 Ο Ζαγοράκης δεν παραδέχτηκε ότι έκανε πρωταθλητισμό με τα λεφτά, τις σκανδαλώδεις χορηγίες θα έλεγα, του πολυμετοχικου Π.Α.Ο. Αυτή είναι η τεράστια αλήθεια και ουδείς επεχειρεί να τη δηλώσει λες και πρόκειται για κολονοσκόπηση. Και κάτι τελευταίο: μας είχατε πρήξει τα παπάρια για εξυγιάνσεις και βιωσιμότητες. Πώς θα είσαι μακροχρόνια ανταγωνιστικός, αν δεν καταστείς βιώσιμος; Από έναν ποδοσφαιράνθρωπο ως ο Ζαγοράκης, έχω περισσότερες απαιτήσεις. Πολύ φοβάμαι ότι τον έχει απορροφήσει το παραγοντικό σύστημα. Κρίμα.

Υ.Γ.5 Ο Αθανασιάδης δεν παραδέχτηκε το τεράστιο διοικητικό και επικοινωνιακό λάθος με τον Τσιώλη. Δεν παραδέχτηκε ότι η κόντρα με τον Σκόρδα είναι προσωπική. Δεν παραδέχτηκε ότι το σχέδιο είχε και εμφάνισε κενά. Ωστόσο, παραδέχτηκε ότι η ομάδα ψάχνει επενδυτές. Παραδέχτηκε ότι υπάρχουν προβλήματα με τις πληρωμές. Επίσης, πρέπει να παραδεχθεί ότι ο κόσμος του Άρη δεν είναι χαζός. Και ελπίζω, όταν παραδεχθεί το λάθος με τον Πολωνό Γκουαρντιόλα, να μην είναι πολύ αργά.

Υ.Γ.6 Στο κύπελλο πέφτουν καρέκλες, αντικείμενα, μπινελίκια, ντου και γενικά επικρατεί μια έντονη αναμπουμπούλα. Ελπίζω, τουλάχιστον, να περάσουμε στην επόμενη φάση. Στην Κομοτηνή κρίνονται πολλά και πολλοί.

Υ.Γ.7 Jetro Tull: ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα. Τέλος.

Το φάντασμα του χόρτου (και της όπερας)

2011-12-19T12:47:00.006+02:00

Διάβαζα τα ρεπορτάζ και τραβούσα τις κωλότριχές μου. Κι όχι μόνο τις τραβούσα, αλλά τις έβγαλα κιόλας. Σας πληροφορώ ότι δεν είναι ευχάριστη εμπειρία. Εξηγούμαι πάραυτα: τώρα πήραμε πρέφα ότι ο Μίτσελ είναι περιορισμένων ικανοτήτων; Ποιον κοροϊδεύουμε; Εδώ και 1,5 χρόνο βλέπουμε ότι το παιδί -ειδικά αμυντικά- δεν μπορεί. Και τον αντικατάστησε ο Καζαναφέρης. Ένας παίχτης, τον οποίο το καλοκαίρι είχα χαρακτηρίσει αινιγματικό και πολυθεσίτη. Σε αυτό το σημείο θα μιλήσουμε για τις αλλαγές θέσεων. Εν αρχή, οφείλω να αναφέρω ότι δεν μπορείς να αλλάξεις θέσεις σε όλους τους παίχτες -ειδικά συγχρόνως. Δεν μπορείς, για παράδειγμα, να βάλεις τον Γιάκομπ δεξί μπακ ή τον Σανκαρέ αριστερό εξτρέμ. Οι αλχημείες θα λάβουν μέρος, όταν προκύψει ιδιαίτερο πρόβλημα που επιβάλλει τολμηρές λύσεις, π.χ. αποβολή ή τραυματισμός. Ο κλήρος θα πέσει σε συγκεκριμένους παίχτες και θα εφαρμοστεί σε ειδικές περιπτώσεις. Δεν είναι τόσο απλή υπόθεση. Η αλλαγή θέσης πρέπει να συνάδει με ορισμένα χαρακτηριστικά του ποδοσφαιριστή. Ο Καζναφέρης, επί τούτου, πληροί αρκετές προϋποθέσεις. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι πρέπει να παίζει παντού. Να υπενθυμίσω ότι ο παίχτης, μέχρι στιγμής, έχει αγωνιστεί δεξί μπακ, δεξί χαφ, αμυντικό χαφ, επιτελικός μέσος, επιθετικός, ολίγον έξω αριστερά και εσχάτως αριστερό μπακ. Άντε, στο μέλλον και τερματοφύλακας. Όπως γίνεται αντιληπτό, τα πειράματα που έκανε ο Τσιώλης, τα εφαρμόζει κι ο Πολωνός Γκουαρντιόλα. Δοκιμές επί δοκιμών και έχει ο Θεός (του Πολέμου). Η αλλαγή θέσης εμπεριέχει το στοιχείο του προσωρινού. Εμείς έχουμε ανάγει το προσωρινό σε μόνιμο. Είναι προφανές ότι κάτι πάει στραβά. Υπενθυμίζω τη θέση μου περί ρολαρίσματος. Πρέπει να ρολάρουμε μέχρι τις αρχές Γενάρη. Αν δεν επιτύχουμε την αγωνιστική ανάταση μέχρι τότε, θα έχουμε σοβαρό πρόβλημα. Και κλείνω το θέμα των αλλαγών θέσεων με τον αειθαλή Ρεχάγκελ σε μεγάλα κέφια: «Αν πω σ’ ένα αριστερό μπακ να παίξει αριστερό εξτρέμ, τι θα πει; Ότι δεν ξέρει τι να κάνει; Λίγο πιο μπροστά θα παίζει. Σε όποια θέση κι αν τον βάλω θα πρέπει να ξέρει τι να κάνει. Αν τον βάλω τερματοφύλακα, ξέρει ότι πρέπει να αποκρούσει την μπάλα. Αν βουλιάζει ένα καράβι και φωνάξει ο καπετάνιος τον μάγειρα να βοηθήσει, τι θα πει ο μάγειρας; Ότι εγώ ξέρω μόνο να μαγειρεύω (sic!);».

Και πάμε στον αγώνα. Ο σκοπός του Τεννέ ήταν προφανής: άμυνα και τα μυαλά στο μηδέν της άμυνας. Δεν αρκεί, όμως, να θέσεις τον σκοπό, αλλά να τον εκπληρώσεις κιόλας. Ο προπονητής του Παναιτωλικού το πέτυχε. Έταξε ως κεντρικό αμυντικό δίδυμο τους Ντολεζάι και Εντεγκέλε και ακριβώς μπροστά τους τον Μητρόπουλο που λειτουργούσε ως σκουπιδοφάγος. Στη μεσαία γραμμή αγωνίστηκαν οι Ρότσα και Μουμίν, οι οποίοι χωρίς να κάνουν κάτι ιδιαίτερο έφραξαν τους χώρους. Εξάλλου, ποιον είχαν να αντιμετωπίσουν; Τον Τόχα και τον Φατί. Για τον Γάλλο τα έχουμε πει: δεν μπορεί να τρέχει για δυο και τρεις παίχτες. Αυτός ο Κολομβιανός, όμως, είναι απίστευτος. Σε κάθε αγώνα σου προσφέρει και μια νέα αιτία εκνευρισμού. Πρόκειται για μεγάλο επίτευγμα. Οι αντιδράσεις με την μπάλα στα πόδια του, με κουράζουν περισσότερο κι από δυο ώρες κολύμπι. Μαλακίες γράφω: με ή χωρίς μπάλα, η τακτική του συνέπεια είναι μηδαμινή. Ο άνθρωπος κόβει την ομάδα στα δύο και δεν υπάρχει συγκολλητικό. Ή μάλλον υπάρχει: ίσως τα ρεπορτάζ ανακαλύψουν πλην της ανεπάρκειας του Μίτσελ και εκείνη του Τόχα. Η μόνη διαφορά είναι ότι ο Μίτσελ προσπαθεί σκληρά και ιδρώνει την φανέλα. Με τον Τόχα το μόνο που ιδρώνει είναι το μέτωπό μας. Επομένως, ποια ήταν η απάντηση στο αμυντικό βάθος του Τεννέ; Γιόμες. Λέγονται και γεμίσματα. Προσωπικά τα αποκαλώ γεμιστά, αλλά μάλλον πρόκειται για άστοχο χαρακτηρισμό. Τα γεμιστά τρώγονται και είναι εύγευστα. Άλλη απάντηση είχαμε; Βεβαίως! Οριζόντιες πασούλες και τσίκα τσίκα μπουμ. Ποιος έκανε τις οριζόντιες πασούλες; Ο Τόχα!

Τουλάχιστον διέκρινα πειθαρχημένη διάταξη από τα 8/11. Εξαιρέσεις αποτελούν οι Καστίγιο και Καζανφέρης -για τον Τόχα τα είπαμε παραπάνω. Ένας Καστίγιο που έδειξε ιδιαίτερα κινητικός (άλλαζε συνεχώς πλευρές), αλλά είναι προφανές ότι συμπεριφέρεται σαν ψάρι έξω από το νερό. Και φυσικά δεν έλειψαν οι παπαριές του. Πήρε κίτρινη για θέατρο και όταν βγήκε αλλαγή κατευθύνθηκε αμέσως προς τα αποδυτήρια υπό τα απαραίτητα γιουχαρίσματα των οπαδών. Δεν ξέρω τι θα γίνει με την περίπτωσή του. Όσο για τον Καζναφέρη, είναι ηλίου φαεινότερο ότι στερείται της απαιτούμενης τακτικής παιδείας. Μολαταύτα, παρέταξε ενέργεια και ενθουσιασμό που αναπληρώνουν, εν μέρει, την τακτική του ανεπάρκεια. Ως εκ τούτου, είχαμε κατοχή, αλλά όχι πρωτοβουλία. Θα πρέπει να ξέρουμε ότι η κατοχή δεν αντικατοπτρίζει απαραίτητα την πρωτοβουλία. Ποιο στοιχείο αντανακλά στο ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας; Αναφέρω συνοπτικά την ομαδικότητα, την ικανότητα (π.χ. στο κάθετο παιχνίδι ή στο πρέσινγκ) και την ουσία. Εμείς δεν έχουμε ομαδικότητα, διαθέτουμε μερική ικανότητα και μάλλον στερούμαστε ουσίας. Αυτό που δεν κατάλαβα είναι γιατί δεν κάναμε παιχνίδι από την αριστερή πλευρά; Προτιμούσαμε και τροφοδοτούσαμε συνεχώς τον Γιαννώτα, ο οποίος δεν τα κατάφερνε απέναντι στον Άντι. Όχι τίποτα άλλο, αλλά λυπήθηκα και τον Τσέζαρεκ που έτρεχε σαν κουτάβι, κουνώντας ναζιάρικα την ουρίτσα του. Ούτε χάδια ζητούσε μήτε κόκκαλα. Μια αξιόλογη μπαλιά ήθελε. Ο Κροάτης έδωσε πολλές μάχες με τους Ντολεζάι και Εντεγκέλε, έτρεξε πολύ χωρίς την μπάλα και μόχθησε. Μπράβο του. Η ασφυκτική πίεση των γηπεδούχων στο τελευταίο δεκάλεπτο του πρώτου ημιχρόνου δεν απέδωσε καρπούς (κλισέ), παρά μόνο εύκολες επεμβάσεις εκ μέρους Μπλάζιτς.

Και πάμε στο δεύτερο ημιχρόνιο. Ο Τεννές, όπως προαναφέραμε, έδειξε τις αμυντικές διαθέσεις του. Σε αυτό βοήθησε και ο τραυματισμός του Κουτρουμάνου που είχε λάβει μέρος ήδη από το πρώτο δεκάλεπτο του αγώνα. Ο εν λόγω ποδοσφαιριστής, βλέπετε, αρέσκεται να παίρνει μέτρα, νοοτροπία που αφήνει εκτεθειμένα τα νώτα του -θα μπορούσαμε να το εκμεταλλευτούμε. Η αναγκαστική αντικατάστασή του έφερε στο γήπεδο τον Παλαιολόγο που επέδειξε διαφορετική, στατική θα έλεγα, αγωνιστική συμπεριφορά. Ως εκ τούτου, το (στενό) πλάτος του Παναιτωλικού υπήρξε μονοδιάστατο. Το βάρος έπεφτε στον Άντι και στις εναλλαγές θέσεων των Χαριστέα, Θεοδωρίδη και Καμαρά. Ένας Άντι που αγωνίζεται με εντυπωσιακή ωριμότητα. Ξέρει κανείς πόσο χρονών είναι; Για ψάξτε το. Στην αρχή μάρκαρε με επιτυχία τον Γιαννώτα, στη συνέχεια τον Ούμπιντες, ενώ από την πλευρά του πέρασαν επίσης οι Κατίδης, Σολτάνι (κλώνος του Σαμίρ Γκούντα) και Καστίγιο (κλώνος του εαυτού του). Άψογη προσαρμογή στο παιχνίδι του αντιπάλου. Επιπρόσθετα, συνέβαλλε στον απεγκλωβισμό της μπάλας, ήταν πολύ καλός στο ένας εναντίον ενός και είχε γρήγορες επιστροφές. Άριστη παρουσία. Το ίδιο ισχύει και για τον Μητρόπουλο που καταβρόχθιζε ότι υπήρχε στην εμβέλειά του -ιδιαίτερα τις συρτές πάσες. Συν τοις άλλοις, όταν η ομάδα δεχόταν πίεση, μετατρεπόταν σε τρίτο σέντερ μπακ και βοηθούσε τους Ντολεζάι και Εντεγκέλε στο κεφαλόσφαιρο. Προσθέστε και το σκληρό παιχνίδι του ντελικάτου Μουμίν από την αριστερή πλευρά του Άρη -κυρίως επί του Ούμπιντες- και έχετε ολοκληρωμένη την εικόνα του Παναιτωλικού. Από την άλλη πλευρά, ο Άρης σε λίγα τετραγωνικά δεν μπορεί να αναπτυχθεί κάθετα, δεν μπορεί να εφαρμόσει αυτοματισμούς, δεν μπορεί να συνεργαστεί. Εξού οι γιόμες που λέγαμε παραπάνω και οι οριζόντιες πασούλες στο χώρο του κέντρου και της άμυνας. Κάπως έτσι δικαιολογείται η κατοχή, το passing game και η πολύ καλή κυκλοφορία στο χώρο της μεσαίας γραμμής, έστω και σε οριζόντιο επίπεδο, έστω και ανούσια. Ωστόσο, καθώς η μπάλα κυλάει προς το τερέν και την εστία του αντιπάλου, βραχυκυκλώνουμε σαν παιδάκι που έχει ξεχάσει τα λόγια από το ποιηματάκι του σε γιορτή του σχολείου.

Οδεύουμε προς τον τερματισμό του άρθρου. Ήρθε η ώρα να γράψω κάτι που με γαργαλάει εδώ και κάμποσο καιρό. Είναι γενικά αποδεκτό ότι πρέπει να εκμεταλλεύεσαι τα ισχυρά σου σημεία. Αυτό μπορεί να λέγεται ταχύτητα, δύναμη, ύψος, φυσική κατάσταση, στημένες φάσεις, ομοιογένεια, αμυντικά χαφ, δεκάρι, πτέρυγες, προπονητής, έδρα κι ό,τι άλλο θέλετε. Δεν αρκεί, όμως, μόνο αυτό: οφείλεις και πρέπει να εκμεταλλεύεσαι τα αδύνατα σημεία του αντιπάλου, τα οποία συνήθως οδηγούν σε λάθη. Λάθη, τα οποία πρέπει να τα μετουσιώσεις σε γκολ ή έστω σε ψυχολογική και αγωνιστική πίεση. Ο Άρης, πλην του αγώνα με τον Π.Α.Ο., αδυνατεί να εξαργυρώσει τα ποιοτικά του διαστήματα και δυσκολεύεται ιδιαίτερα να μετατρέψει σε γκολ/πίεση τις πατατιές του αντιπάλου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα συνιστούν δυο φάσεις. Η πρώτη συνέβη στο 67' λεπτό με τον Κατίδη και η δεύτερη στο 75' λεπτό με το Σολτάνι. Ποιο είναι το νόημα του έντονου πρέσινγκ και του υψηλού τέμπου, όταν, ενώ κερδίζεις κατοχή και πιάνεις ανοργάνωτη την αντίπαλη άμυνα, δεν μπορείς να στείλεις την μπάλα στα δίχτυα από απόσταση αναπνοής; Σε τέτοιες περιπτώσεις είσαι άξιος της μοίρας σου. Το παιχνίδι τέλειωσε με τον Τεννέ, ουσιαστικά από το 10' λεπτό και θεωρητικά από το 30' λεπτό, να μην εκδηλώνει ουδεμία διάθεση για αντεπίθεση και τον Άρη να παλεύει με τους δαίμονές του. Η τελευταία φάση του αγώνα με την αποβολή του Φατί υπαγορεύει την ψυχοσύνθεση της ομάδας. Δεν έχουμε αγωνιστική συνοχή, ψυχραιμία και ψυχολογικές αντιστάσεις. Τέλος.

Υ.Γ.1 Είναι προφανές ότι οι κόντρες μεταξύ διοίκησης και αντιπολίτευσης δημιουργούν, εκτός από ανούσιες εντυπώσεις, ουσιαστικές φθορές στο εσωτερικό της ομάδας. Το δηλώνω εκ νέου: δεν (προ)βλέπω ευχάριστο τέλος στην όλη ιστορία.

Υ.Γ.2 Μπράβο στον Αυτοκράτορα. Πολύ καλή εμφάνιση. Ενέργεια, πάθος, αυτοθυσία, ομαδικότητα και αποτελεσματικότητα. Την Τρίτη το Παλέ πρέπει να είναι γεμάτο. Σταματήστε τα πείσματα και τις γκρίνιες και στηρίξτε τους Ινδιάνους και τον Τίγρη που δουλεύει. Μπράβο και στους φιλάθλους του Ηλυσιακού που ταξίδεψαν από την Αθήνα, προκειμένου να σταθούν διπλά στην ομάδα τους.

Υ.Γ.3 Πριν από λίγες μέρες έφτασε στην Ε.Π.Ο. ένα έγγραφο από την Ουέφα. Το συγκεκριμένο έγγραφο, καλεί στην πειθαρχική επιτροπή της ΟΥΕΦΑ τον Παναθηναϊκό, την Α.Ε.Κ. και τον Π.Α.Ο.Κ., για παράβαση των κανονισμών που αφορούν στο οικονομικό fair play. Οι τρεις Π.Α.Ε. κινδυνεύουν με σοβαρές ποινές που ξεκινούν από έγγραφη επίπληξη και φτάνουν μέχρι σε αποκλεισμό από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις της επόμενης αγωνιστικής χρονιάς. Το (αυτονόητο) ερώτημα που αναδύεται είναι το εξής: γιατί η Ε.Π.Ο. και ειδικότερα ο πρόεδρός της, Σοφοκλής Πιλάβιος, κράτησαν το θέμα κρυφό λες και πρόκειται για τετριμμένη γραφειοκρατία; Λες και αναφέρεται σε συνήθη, καθημερινά ζητήματα; Προσοχή: ούτε το υποβάθμισαν μήτε το υποβίβασαν. Το αποσιώπησαν. Το έθαψαν. Έχει τεράστια διαφορά. Σαν τους Σοβιετικούς που έσφαξαν στο Κατύν, το 1940, χιλιάδες αξιωματικούς και υπαξιωματικούς του Πολωνικού στρατού, τους έθαψαν στο τοπικό δάσος και μετέπειτα κουκούλωσαν το περιστατικό, καταστρέφοντας σχετικά έγγραφα και σκοτώνοντας αυτόπτεις μάρτυρες, μη προσηλωμένους στα κομμουνιστικά ιδεώδη. Κι όταν οι Γερμανοί, κατά την υποχώρησή τους στο ανατολικό μέτωπο, ανακάλυψαν τα χιλιάδες πτώματα, οι Σοβιετικοί παρίσταναν τους αδιάφορους μόνο και μόνο για να αντεπιτεθούν με θράσος και άστοχη επιχειρηματολογία. Δεν πιστεύω να θέλει ο Πιλάβιος να επαναλάβει τον ρόλο του Στάλιν. Έτσι δεν είναι; Τι θα πει κι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας; Ο αγωνιστής ντε! Ο ανιψιός ηγείται του ποδοσφαίρου κι ο θείος προεδρεύει της Δημοκρατίας. Τουλάχιστον γλυτώσαμε από τον Τζέφρυ. Και επανέρχομαι στο φλέγον ζήτημα: να το κρατούν οι ομάδες μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας είναι αναμενόμενο, κατανοητό και λογικό. Αντιθέτως, το να επιλέγει συνειδητά η Ομοσπονδία να μην ενημερώσει το κοινό είναι ανήθικο, ακατανόητο και παράλογο. Δεν καταλαβαίνουν ότι λειτουργώντας καθ' αυτόν τον τρόπο, τα πράγματα γίνονται χειρότερα; Τέλος, να σημειώσουμε ότι το θέμα γνώριζαν και πολλοί ρεπόρτερ των συλλόγων που επειδή λειτουργούν υπέρ της προπαγάνδας της εκάστοτε διοίκησης, φυλούσαν το θέμα σαν κόρη οφθαλμού. Εντούτοις, έχουμε αναφερθεί στην επιλεκτική -και συχνά ανήθικη- στάση των ρεπορτάζ: όταν θέλουν τα μυστικά μένουν επτασφράγιστα. Εν τέλει, ποιος αγαπάει αυτό το καταραμένο άθλημα;

Υ.Γ.4 Η υπέροχη Sarah Brightman ερμηνεύει ανατριχιαστικά κι ο Antonio Banderas (!) δίνει μια ανέλπιστα μαγευτική παράσταση. Κι επειδή μου αρέσει η μεταλλική ηχορύπανση, τσοντάρω και δυο βιντεάκια. Το πρώτο με τους Holyhell, θυγατρική μπάντα του DeMaio, οι οποίοι, με την αισθησιακή Maria Breon στα φωνητικά, παρουσιάζουν μια άκρως ελκυστική έκδοση του τραγουδιού και το δεύτερο με τους Nightwish. Τολμώ να πω ότι η έκοδη των Holyhell είναι ελαφρώς καλύτερη από τους Nightwish -εξαιρείται η Tarja. Ίσως πάλι επηρεάζομαι από την επιβλητική παρουσία του Eric Adams. Εσείς τι λέτε;

Σύστημα εξαγνισμού (μέσω καμινάδας)

2011-12-16T11:54:00.002+02:00

Υ.Γ.1 Ορισμένοι τον λένε γραφικό. Κάποιοι τον χαρακτηρίζουν πιο γραφικό κι από το Πήλιο. Και υπάρχουν κι αυτοί που τον θεωρούν θρησκόληπτο σε βαθμό κακουργήματος. Νομίζω, όμως, ότι οι περισσότεροι συμφωνούν αναφορικά με τις προπονητικές του ικανότητες. Τον θυμάμαι σε Π.Α.Ο.Κ., Ηρακλή και Π.Α.Ο. Και στις τρεις ομάδες είχε κάνει καλή δουλειά και οι περισσότεροι τον αναπολούν με σεβασμό. Θυμάμαι, επίσης, μια δήλωση που είχε κάνει πριν αρκετά χρόνια, σύμφωνα με την οποία δεν έχει το παραμικρό πρόβλημα να δουλέψει στον Άρη. Κι εγώ δεν έχω το παραμικρό πρόβλημα να δουλέψει στον Άρη. Αφού γύρισε από την Κύπρο και επέστρεψε σε γνώριμα λημέρια, όλα είναι πιθανά. Ούτως ή άλλως, το να αντέξεις στα Γιάννενα αποτελεί κατόρθωμα. Με έναν Χριστοβασίλη που εταιρικά αντιπροσωπεύει τον κλασικό Έλληνα παράγοντα, δηλαδή πορεία άνευ σχεδίου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η πρόσφατη αναζήτηση προπονητή. Ρε Χριστοβασίλη, τι σχέση έχει ο Ντεμόλ, ο Λεμονής κι ο Αναστασιάδης; Ό,τι να 'ναι. Ευτυχώς, στερείται της λαμογιάς και της μεγαλομανίας που έχει εμποτίσει, δυστυχώς, τους περισσότερους παράγοντες, οι οποίοι νομίζουν ότι η Κυριακή ανήκει σε εκείνους κι όχι στους παίχτες, τους προπονητές και το κοινό. Θλιβερό.

Υ.Γ.2 Η επιστροφή του Αναστασιάδη, λοιπόν, συνιστά σπουδαίο γεγονός που πέρασε στο ντούκου. Διαθέτει ελκυστικό πακέτο: Έλληνας, ικανός, τολμηρός, λεβέντης, δίκαιος, κέρβερος και ατακαδόρος! Από το κλασικό ''δεν μπορεί το παλικάρι'', μέχρι το ''με τη βοήθεια της Παναγιάς''. Στο ματς με την Α.Ε.Κ., προς τέρψιν του Κάνθαρου, έδωσε ισχυρό στίγμα: ''Ήθελα να κάνω τέσσερις αλλαγές στο πρώτο δεκάλεπτο'', είπε στη συνέντευξη τύπου, ενώ κατά τη διάρκεια του ματς, η φράση ''θα τον σκίσω'' ακουγόταν με ρυθμό μυδραλιοβόλου. Κι όλα αυτά, αντιμετωπίζοντας το κομποσχοίνι του Κωστένογλου. Γιατί, όμως, δεν έκανε μεγαλύτερη καριέρα; Οι φήμες υποδηλώνουν ότι μεγάλο ρόλο έπαιξε η κατάσταση της μητέρας του, η οποία μάλιστα απεβίωσε προσφάτως. Για τον άνθρωπο Αναστασιάδη, φαίνεται ότι η οικογένεια μπαίνει στην πρώτη γραμμή. Σωστές προτεραιότητες. Υπάρχουν σημαντικότερα πράγματα από το ποδόσφαιρο. Ακόμα και για τους επαγγελματίες του χώρου. Τέλος, για να δούμε αν θα επαληθευτεί ο Χριστοβασίλης: «Κάπου χρειαζόμασταν έναν Αναστασιάδη στα αποδυτήρια για να βάλει μια τάξη. Οι Έλληνες τον ήξεραν και σε λίγο καιρό θα τον μάθουν και οι ξένοι. Είναι προπονητής που διαβάζει το ματς. Το κοουτσάρισμά του είναι από τα καλύτερα». Περιμένω με λαχτάρα να μάθω την αντίδραση των ξένων, μόλις τον μάθουν!

Υ.Γ.3 Ο Κώστας Καίσαρης σε μεγάλα κέφια: «Κι αν είναι όμως εξουθενωμένος ο Βενιζέλος με βιβλιάριο καταθέσεων που ξεπερνάει τα τρία εκατομμύρια γιούρο, πώς πρέπει να αισθάνονται οι ένα εκατομμύριο άνεργοι; Αν είναι εξουθενωμένος ο Βενιζέλος, τι να πει ο κοσμάκης που τον βομβαρδίζουν με το ένα χαράτσι μετά το άλλο; Αν είναι εξουθενωμένος ο Βενιζέλος που απειλεί ότι θα κόψει το ρεύμα, τι να πούνε αυτοί που δεν έχουν να πληρώσουνε; Πόσο θρασύς δηλαδή πρέπει να είσαι για να φτύνεις δέκα εκατομμύρια κατάμουτρα; Πόσο υποκριτής πρέπει να είσαι για να τους κοροϊδεύεις μ' αυτόν τον τρόπο; Σαν να συλλάβουνε δηλαδή αύριο έναν βιαστή και να βγει και να πει «σας παρακαλώ, αφήστε με να ξεκουραστώ. Είμαι εξουθενωμένος. Όλη τη νύχτα την πήδαγα. Δεν αντέχω άλλο». Έτσι κι ο Βενιζέλος. Έχει εξουθενωθεί να ''πηδάει'' τον ελληνικό λαό. Όχι τώρα. Όσα χρόνια είναι υπουργός. Κι όταν υπήρχανε λεφτά και τα σκόρπαγε και τώρα που δεν υπάρχουνε και τα μαζεύει. Σε άλλους τα έδινε όμως κι από άλλους τα παίρνει τώρα. Σε άλλους χάριζε χρέη, σε άλλους βάζει φόρους τώρα. Θέμα σύλληψης του Βενιζέλου, βέβαια, ή άλλων πολιτικών για ομαδικό βιασμό 10 εκατομμυρίων Ελλήνων δεν υφίσταται. Ο ίδιος είναι, άλλωστε, που έχει φτιάξει τον νόμο περί ευθύνης υπουργών. Έχει προνοήσει περί τούτου. Το θέμα είναι αν θα νιώσει εξουθενωμένος ο ελληνικός λαός με το να συνεχίζει να ψηφίζει Βενιζέλους».

Υ.Γ.4 Ο Π.Α.Ο.Κ. τα κατάφερε. Τσίμπησε το πονταλάκι, τερμάτισε πρώτος, εισήλθε στους δυνατούς και ατενίζει το ευρωπαϊκό μέλλον με φιλοδοξία. Νοκ άουτ είναι τα παιχνίδια. Όλα πιθανά είναι. Εξίσου πιθανή, όμως, είναι και η φυγή του Μπολόνι. Ίδωμεν.

Υ.Γ.5 Το παρόν ιστολόγιο, στο θέμα του Τσάκα, κράτησε αδιάφορη στάση. Ίσως γράψω ένα κείμενο στις αρχές της επόμενης βδομάδας. Όχι για να το παίξω λεβέντης, αλλά να προσπαθήσω να αναδείξω το μεγαλοπρεπές δούλεμα που τρώμε στην μάπα.

Υ.Γ.6 Δεν υπάρχει άλλη επιλογή: Μεταλλική Εκκλησία και τα μυαλά στα ρουλεμάν. Όποιος είναι τολμηρός, ας ακολουθήσει του συνειρμούς που προκαλεί ο τίτλος της μπάντας και του τραγουδιού.

Σκοτεινές ακροβασίες και ''πεταλούδες''.

2011-12-14T10:17:00.002+02:00

Η κάθε απόφαση έχει το ρίσκο της. Το αποτέλεσμα, συνήθως, είναι εκείνο που κρίνει την ορθότητα και τη λογική αυτής. Ένα αποτέλεσμα που για να προκύψει, επιβιβάζεται στο βαγόνι του χρόνου και κανονίζει την πορεία του ανθρώπου που έλαβε την απόφαση. Δεν αναφέρομαι, φυσικά, μόνο στο ποδόσφαιρο. Προς Θεού (του Πολέμου). Ολόκληρο το φάσμα της ζωής επιβάλλει την λήψη αποφάσεων. Δεν είναι, βέβαια, όλες ιδίας βαρύτητας. Κάποια απόφαση ενδέχεται να είναι απλή ή ανώδυνη. Όπως η επιλογή μπύρας ή γραβιέρας. Κι όμως, θα δείτε αρκετούς ανθρώπους να στέκονται σκεπτικοί για αρκετά λεπτά της ώρας, προκειμένου να αποφασίσουν. Αντίθετα, για κάποια άλλα ζητήματα αφιερώνουμε λιγότερο κόπο και προσπάθεια. Έχω καταλάβει ότι η κατανάλωση χρόνου, όταν αντιμετωπίζουμε σημαντικά ζητήματα, είναι αντιστρόφως ανάλογη με την σοβαρότητα της κατάστασης. Λες και θέλουμε να ξεμπερδεύουμε. Λες και δεν μας αφορά. Λες και μπορείς να αποφύγεις την ατομική ευθύνη ή τα διατεταγμένα εμπόδια. Γαμημένη υποκρισία. Κι όταν γράφω ''σοβαρότητα'', εννοώ, πλην ημών, την περιπλοκή κι άλλων ανθρώπων. Ο καθείς είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του και μπορεί να κάνει ό,τι θέλει, αρκεί να μην ενοχλεί, θίγει ή επηρεάζει τον συνάνθρωπό του. Θα δούμε, για παράδειγμα, κάποιον να πίνει ένα αναψυκτικό και μόλις το τελειώσει να το πετάει κάτω. Μηχανικά. Προκλητικά. Αδίστακτα. Μπορεί να είναι ο ίδιος άνθρωπος που σκεφτόταν τι μπύρα ή γραβιέρα να αγοράσει. Προφανώς, κατά την κρίση του, το να πετάς κάτω το κουτάκι του αναψυκτικού υποδηλώνει ''μαγκιά''. Τον καλώ, λοιπόν, να αναθεωρήσει την έννοια και τη σημασία της λέξης ''μαγκιά''.

Μέχρι που φτάνει, άραγε, η μικροψυχία μας; Υποθέτω ότι το βαρέλι έχει ακόμα πάτο. Αυτός που διπλοπαρκάρει σε κεντρική οδό, ώστε να βρεθεί ακριβώς έξω από το κατάστημα, για παράδειγμα ένα περίπτερο ή μία τράπεζα, σε πόσα δευτερόλεπτα έλαβε την απόφαση; Σε κανένα. Η απόφαση ήταν ειλημμένη. Προ πολλού. Για κάποιους, μάλιστα, το να αδιαφορούν προκλητικά και συστηματικά για τον εξωτερικό κόσμο του εαυτού τους, συνιστά στάση ζωής. Είναι, λοιπόν, σοβαρό το ζήτημα, σύμφωνα με τα κριτήρια που θεσπίσαμε παραπάνω; Προφανώς και είναι. Δεν τον νοιάζει παρά μόνο ο εαυτούλης του. Το ερώτημα είναι μονολεκτικό: γιατί; Μπορούμε να φέρουμε τον εαυτό μας στη θέση του άλλου; Πώς θα νοιώθαμε; Πώς θα αντιδρούσαμε; Δώστε βάση: αν, λέμε αν, κάποια στιγμή που έχουμε παρκάρει κανονικά, κάποιος μας κλείσει, τι θα πράξουμε; Το σωστό είναι να κάνεις τουμπεκί, από τη στιγμή που έχεις βεβαρυμένο παρελθόν. Κάνεις; Όχι. Διότι, σε ενοχλεί που κάποιος σε έκλεισε, ασχέτως αν αρέσκεσαι κι εσύ στην ίδια πράξη. Αντικαθιστάς το θράσος με θράσος. Πόσο χρόνο αφιέρωσες για την προκείμενη αντίδραση; Μηδέν εις το πηλήκιον που λέει κι ο Τζέφρυ. Πού αφιερώνουμε, άραγε, τον χρόνο μας; Έλα ντε. Διότι, είναι βέβαιο ότι η συντριπτική πλειοψηφία επιλέγει λάθος μονοπάτια. Μπορεί να περιστρεφόμαστε συνεχώς γύρω από τον εαυτό μας, αλλά δεν τον προσέχουμε και δεν τον σεβόμαστε. Εγωισμός του κώλου. Ούτε αυτό δεν μπορούμε να κάνουμε σωστά. Κι όταν δεν σέβεσαι τον εαυτό σου, δεν σέβεσαι το συνάνθρωπό σου -είμαι απόλυτος σε αυτό. Πρέπει να αξιολογήσουμε τον εαυτό μας με αμερόληπτο ύφος. Αυτό δεν σημαίνει απονεύρωση του υπερβατικού στοιχείου, αλλά εξυγίανση του προσωπικού ιστού μας και αλίευση των ναρκών που φυτεύουμε με προκλητική απάθεια στον κοινωνικό περίγυρό μας.

Και φτάνουμε στα ψέμματα και στις αλήθειες. Τι συνιστούν αυτές οι δυο πλευρές; Τα άκρα. Ή μήπως όχι; Το οξύμωρο, εν προκειμένω, έγκειται στην ταύτιση της αλήθειας με το ψέμα. Πώς γίνεται αυτό; Πολύ εύκολα. Μέσω διαστρέβλωσης, συκοφάντησης, μεγαλοποίησης, ανακρίβειας, παραποίησης και υπερβολής. Αυτό, όμως, δημιουργεί ψυχολογικές κατολισθήσεις, κοινωνικές συγκρούσεις και ηθικές απρέπειες. Η ευκολία της καταφυγής στο ψέμα δεν συνάδει με την εγκυρότητα και την ορθότητα της απόφασης. Τα άσχημα κίνητρα αποδίδουν άσχημο αποτέλεσμα. Το επιθυμητό, λοιπόν, από κάθε άποψη, είναι η αλήθεια. Το να δηλώνεις την αλήθεια απαιτεί διαύγεια και κόπο -κυρίως. Ποιος σας είπε, όμως, ότι τα αγαθά αποκτώνται χωρίς κόπο; Επί τούτου, ο Σοφοκλής, τραγικός ποιητής, υποστήριζε: «Το ψέμα ποτέ δεν ζει πολύ για να γεράσει». Ο Αριστοτέλης ισχυριζόταν: «Το αληθινό και το δίκαιο έχουν εκ φύσεως μεγαλύτερη δύναμη απ' το ψέμα και το άδικο». Αυτό σημαίνει ότι η αλήθεια δεν αποτελεί άκρο, αλλά μέση λύση. Τα δυο αυτά σημεία, ήτοι ψέμα και αλήθεια, βρίσκονται τόσο κοντά το ένα με το άλλο, που πραγματικά πολλές φορές δεν ξέρουμε τι να κάνουμε. Η σοβαρότητα της κατάστασης μπορεί να χτυπάει κόκκινο. Πρέπει να λάβουμε μια απόφαση. Πού καταλήγουμε; Με αφοπλιστική ευκολία και μηδαμινό χρόνο επιστρατεύουμε το ψέμα. Συνειδητά. Προσοχή: επαναλαμβάνω συνειδητά. Δεν αποτελεί συνήθεια. Έστω, λοιπόν, ότι εκείνοι που μας βομβαρδίζουν με ψέμματα είναι άσχετοι, άναρχοι, άτακτοι και ανήθικοι άνθρωποι. Εμείς τι είμαστε; Ποια είναι η αντίδρασή μας; Να σας πω; Θέλετε να ακούσετε; Είμαι σίγουρος ότι το γνωρίζετε, αλλά είστε έτοιμοι να το διαβάσετε; Γουστάρουμε. Γουστάρουμε ωραιοποιημένες καταστάσεις. Δραματικά γεγονότα. Μεγαλεπήβολες δηλώσεις. Παντοδύναμες λέξεις. Γουστάρουμε κάλπικους χαρακτήρες, ανυπόστατες φήμες, υποκριτικές συμπεριφορές, εφήμερες επιτυχίες, εικονικές πραγματικότητες. Και τα γουστάρουμε, διότι είμαστε εξαρτημένοι. Θέλουμε να βαυκαλιζόμαστε ότι περνάμε ξένοιαστα κι ότι αποτελούμε σημαντικό, ξεχωριστό γρανάζι του κοινωνικού περίγυρου. Κι ας γνωρίζουμε την αλήθεια στην πλειονότητα των περιπτώσεων. Μην περιμένετε να σας γράψω χαρακτηριστικά παραδείγματα. Η συντριπτική πλειοψηφία γνωρίζει πολύ καλά τι εννοώ. Μια ματιά στην καθημερινότητα θα σας πείσει. Παρατηρήστε τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και τσεκάρετε την ισχύ και την βαρύτητα των χρησιμοποιηθέντων λέξεων. Ακούστε κάποιον πολιτικό ή δημοσιογράφο και συνειδητοποιήστε την αντιφατική και διπλωματική γλώσσα που χρησιμοποιεί. Ανοίξτε την τηλεόραση και θαυμάστε το μεγαλείο της εικόνας που το ελάχιστο το καταστεί μέγιστο. Κάντε μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας και παρακολουθήστε ανθρώπινες συμπεριφορές. Κοιτάξτε τον φιλικό σας κύκλο και διακρίνετε πρόσωπα και καταστάσεις. Δείτε πως αντιδρά μια γκόμενα όταν της λες ότι την αγαπάς. Κι ας μην το πιστεύεις. Κι ας μην το εννοείς. Κι ας μην το νοιώθεις. Εκείνη θέλει απλά να το ακούσει. Ερευνήστε τον τρόπο που εμφανίστηκε η ελληνική κρίση (ή ''κρίση''). Τα ψέμματα έπαιξαν ρόλο; Για παράδειγμα, το μαγείρεμα των στατιστικών στοιχείων; Η φοροδιαφυγή; Οι υπερβολές έπαιξαν ρόλο; Φυσικά! Υπερβολικές προσλήψεις, υπερβολικές συντάξεις, υπερβολικοί μισθοί. Υπερβολικές σπατάλες σε πάσης φύσεως επίπεδο. Τέλος, ψάξτε τον ίδιο σας τον εαυτό. Όχι, εκείνον του Facebook. Τον πραγματικό σας εαυτό. Πόσες αλήθειες και πόσα ψέμματα διακρίνετε; Προς τα που γέρνει η πλάστιγγα; Ρητορικό το ερώτημα. Τι συγκροτούν όλες αυτές οι πλευρές; Τα άκρα. Τι συμβαίνει, όμως, όταν γνωρίζεις την αλήθεια κι απλά δεν τη δηλώνεις; Εξαιρετικά δύσκολη ερώτηση. Εντούτοις, έχω βρεθεί σε παρόμοια θέση και το τίμημα ήταν πάρα πολύ βαρύ. Δεν ξανακάνω το ίδιο λάθος. Ποτέ. Μια φορά το έκανα και το πλήρωσα. Ακόμα το πληρώνω. Πουτάνα ειρωνεία.

Ζούμε σε ένα σπάταλο κόσμο που έχει δημιουργήσει υπερκαταναλωτικές κοινωνίες. Ψάχνουμε ακατάπαυστα συμμάχους στην υπερβολή. Και πάντα κάποιος ή κάποιοι θα την προσφέρουν. Έχουμε χάσει το απαιτούμενο μέτρο. Έχουμε χάσει την ζητούμενη ισορροπία. Έχουμε χάσει την πειθαρχημένη σκέψη. Έχουμε χάσει το συναίσθημα. Μολαταύτα, προσπαθούμε να ακροβατήσουμε σε τεντωμένο σχοινί, χωρίς να υπάρχει προστατευτικό δίχτυ. Θα τα καταφέρουμε; Όχι. Γιατί; Διότι, έχουμε (ξε)χάσει την αλήθεια. Αυτή αντιπροσωπεύει το προστατευτικό δίχτυ. Αυτή εκφράζει την ασφάλεια. Μια αλήθεια που χάνει τη δύναμή της, όταν δηλώνεται επιλεκτικά, ήτοι ανήθικα. Επί τούτου, ο Πλάτωνας, στο εξαίσιο έργο ''Πολιτεία'', γράφει: «Αν πάρεις έναν άνθρωπο από το βαθύ σκοτάδι και τον βγάλεις στο φως δεν είναι σίγουρο ότι η όρασή του θα λειτουργήσει. Το πιθανότερο είναι να τυφλωθεί από την απότομη έκθεση των ματιών του στο φως». Εμείς που βρισκόμαστε; Στο σκοτάδι ή στο φως; Για σκεφτείτε το.

Εντοπίζονται, όμως, και εξαιρέσεις -ευτυχώς. Υπάρχουν άνθρωποι που (προσπαθούν να) είναι δίκαιοι, σωστοί, ηθικοί και τίμιοι. Τους αναγνωρίζουμε; Σπάνια. Τους προβάλλουμε; Σπανιότερα. Τους μιμούμαστε; Σπανιότατα. Γιατί; Πώς θα προβάλλεις ή θα μιμηθείς κάποιον που δεν αναγνωρίζεις; Αυτή είναι η μοναδική αιτία; Όχι, δυστυχώς. Το προϊόν που πλασάρουν δεν μας ικανοποιεί. Δεν μας ιντριγκάρει. Δεν μας εξιτάρει. Δεν είναι ελκυστικό. Κι αν, κατά τύχη ή εξ ανάγκης, τους συναντήσουμε και τους αναγνωρίσουμε; Θα τους χλευάσουμε. Την σήμερον ημέραν, όποιος μπορεί να κλέψει και δεν κλέβει θεωρείται βλάκας. Έτσι επιβραβεύεται η τιμιότητα. Μπορεί, όμως, και να τους αποθεώσουμε. Να τους εξυμνήσουμε. Θα καταφύγουμε, λοιπόν, στην υπερβολή και στα αδελφάκια της. Γιατί; Επειδή αδυνατούμε να συνειδητοποιήσουμε το πόσο αυθεντικοί είναι. Αληθινοί. Ειλικρινείς. Η χρήση της υπερβολής παίρνει μεγάλες διαστάσεις, διότι είναι αναγνωρίσιμη. Θα μεταφράσουμε τη μέση λύση και το μέτρο ως την άλλη πλευρά του άκρου. Ειρωνικό, αποκρουστικό και θλιβερό σε υπερθετικό βαθμό. Ποιο είναι, εν τέλει, το αυτονόητο; Η αλήθεια ή το ψέμα; Μήπως οι υπερβολές; Οι ανακρίβειες; Η αδικία; Από που πηγάζει, άραγε, η αδικία; Από που αντλεί δύναμη; Στον σημερινό, σχεδόν χαοτικό, ασταθή και επομένως υπερευαίσθητο κόσμο, ορισμένες ''πεταλούδες'' όπως η σκέψη, οι αξίες, οι αρχές και η ηθική μπορούν να προκαλέσουν θεμελιώδη μετασχηματισμό. Από μας εξαρτάται πόσες ''πεταλούδες'' θα παγιδεύσουμε στο βαθύτερο εγώ μας. Ας πάψουμε να κυνηγάμε δονκιχωτικά τέρατα. Δεν ταιριάζει με την ιδιοσυγκρασία της απόχης μας. Καλό δρόμο να έχουμε.

Υ.Γ.1 Ως αντικειμενικός σκοπός του άνωθεν άρθρου, ορίστηκε ο προβληματισμός των αναγνωστών. Ελπίζω να επιτεύθηκε.

Υ.Γ.2 Το παρακάτω τραγούδι είναι άσημο, άγνωστο και υποτιμημένο. Δεν το παίζουν καν στις live εμφανίσεις τους. Γιατί ρε Twister Sister;

Το Γκραν Πρι του κοιμώμενου γίγαντα

2011-12-11T20:50:00.005+02:00

Απίστευτα πράγματα. Μόλις άδειασα το γλυκόξινο και κοτοπουλιάρικο περιεχόμενο της κατσαρόλας στην πιατελούμπα, άκουσα τον εκφωνητή να ουρλιάζει γκολ. Τρέχω με την ποδιά στη μέση και την κουτάλα στο χέρι και το βλέπω σε replay. Πού να φανταστώ ότι θα μπει γκολ τόσο γρήγορα; Τραγικό λάθος εκ μέρους μου. Άκυρο. Τραγικό λάθος εκ μέρους του Βαλντές. Τζόρβα θύμισε. Φτου φτου, μακριά από εμάς. Η Ρεάλ, λοιπόν, σκόραρε και απέκτησε -κυρίως- ψυχολογικό προβάδισμα. Ή μήπως όχι; Ελάχιστα λεπτά μετά την επίτευξη του γκολ, οι γηπεδούχοι έδωσαν εσκεμμένα χώρο στον αντίπαλο. Η άμυνα κατέβηκε πάνω από δώδεκα μέτρα, η πίεση οριοθετήθηκε στα 2/4 του γηπέδου και το νέο αγωνιστικό πλάνο υποδήλωνε εκμετάλλευση των ταχύτατων μεταβάσεων μπάλας και παιχτών από το ένα τερέν στο άλλο. Ωστόσο, οι Καταλανοί δεν πτοήθηκαν. Είχαν γρήγορες επιστροφές, δεν έχασαν την συνοχή τους και το κυριότερο: δεν αποσυντονίστηκαν. Δεν διέκρινα πανικό. Δεν διέκρινα φόβο. Αντίθετα, οι Μαδριλένοι έδειχναν μπερδεμένοι. Σκόραραν σε πρώιμο σημείο του παιχνιδιού, έχοντας ως αποτέλεσμα να μην επεχειρήσουν να εξαργυρώσουν την ορμητικότητα και την επιθετικότητά τους στον βαθμό που ήθελαν. Ουσιαστικά δεν πρόλαβαν να κουράσουν και να πιέσουν τον αντίπαλο. Κάπως έτσι ήρθε η ισοφάριση. 'Ήταν αναμενόμενο.

Δεν κατάλαβα τι είχε στο μυαλό του ο Μουρίνιο. Προτιμούσε αμυντικογενές ή επιθετικογενές σχήμα; Ούτε ο ίδιος δεν ήξερε. Αν ήθελε αμυντικογενές σχήμα, γιατί ξεκίνησε τον Οζίλ και δεν παρέταξε τρία χαφ, εκ των οποίων ο ένας να λειτουργεί ως σύρτης μπροστά από τα σέντερ μπακ; Αν ήθελε επιθετικογενές σχήμα, γιατί ξεκίνησε ο Ντιαρά αντί του Κεντίρα και γιατί ο Ντι Μαρία σπαταλούσε δυνάμεις, καλύπτοντας συνεχώς τον (ανεπαρκή) Κοεντράο; Τέλος, δεν κατάλαβα γιατί ο Πέπε αγωνίζεται στην Ρεάλ και πως είναι δυνατόν να τον αγόρασε τόσο, μα τόσο, ακριβά από την Πόρτο. Ο παίχτης δεν μπορεί να σταθεί στην ομάδα. Είναι άτεχνος, αντιαθλητικός, δεν έχει ψυχραιμία, αδυνατεί να ανταποκριθεί σε λίγα τετραγωνικά και παρασέρνει τον Ράμος σε μετριότητα. Απλά ορμάει σε πόδια και μπάλα, όπως ο Κάνθαρος καταβροχθίζει κινέζικα μακαρόνια. Θα έχετε ακούσει, υποθέτω, την ακόλουθη φράση: «Δεν μπορεί να στρίψει». Αυτή είναι η μισή αλήθεια. Το πρόβλημα για έναν (κεντρικό) οπισθοφύλακα δεν περιορίζεται μόνο στο να στρίβει γρήγορα, αλλά να ξέρει και προς τα που πρέπει να στρίβει. Θαρρώ πως ο Πέπε δεν έχει ιδέα. Βάζει σε λειτουργία τον ανιχνευτή αντίπαλης σάρκας και η παράσταση ξεκινά. Αυτό, όμως, δεν αρκεί για να καταστρέψεις το κάθετο παιχνίδι των Καταλανών. Ένα παιχνίδι που αποτελείται από κάθετες κινήσεις (σπριντ) άνευ μπάλας. Συνεχείς κινήσεις. Ξαφνικές. Πολλαπλές. Οι συνεργασίες είναι ουσιαστικές και λαμβάνουν μέρος με αξιοθαύμαστη συνέπεια. Για παράδειγμα τα ένα δυο. Μέσα σε λίγα τετραγωνικά και σε ένα δευτερόλεπτο ο παίχτης δίνει πάσα, μόνο και μόνο για να την ξαναδεχθεί. Στο μεταξύ, όταν την ξαναδέχεται, έχει ήδη επιταχύνει κι ως εκ τούτου έχει αναπτύξει ικανοποιητική ταχύτητα που του προσδίδει συγκριτικό πλεονέκτημα έναντι του αντιπάλου. Το μυστικό, κατά την γνώμη μου, βρίσκεται στον παίχτη-σημείο αναφοράς, ο οποίος από δέκτης μετατρέπεται άμεσα σε πομπό, ευρισκόμενος παράλληλα με πλάτη στην αντίπαλη εστία, λες και είναι κλώνος του Σαμπόνις. Αυτό σημαίνει ότι ο αμυνόμενος, συνήθως ο (κεντρικός) αμυντικός, καθώς δεν έχει καθαρή οπτική επαφή με την μπάλα και ξέροντας ότι ο αντίπαλος θα την σπάσει σε πρώτο χρόνο, δεν ξέρει που θα πάει το τόπι και μοιραία αργεί να αντιδράσει. Θυμηθείτε το στρίψιμο που λέγαμε παραπάνω και τα πολλαπλά σπριντ.

Επομένως, το λάθος της Ρεάλ, δηλαδή η ανεξήγητη οπισθοχώρησή της, διορθώθηκε μετά το τεμάχιο του Σάντσες. Η άμυνα (ξανα)έγινε επιθετική και μετατοπίστηκε στο τερέν του αντιπάλου, ήτοι στη μεσοεπιθετική γραμμή. Η αμυντική τακτική άλλαξε χώρο και το πλάνο προσδιορίστηκε όπως στην έναρξη του αγώνα: άμεση εκμετάλλευση ενδεχόμενου λάθους. Ωστόσο, σε καμία περίπτωση περίπτωση δεν αντιπροσωπεύει ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας. Επίσης, οι γραμμές ανέβηκαν και τα ακραία μπακ, κυρίως ο Μαρτσέλο, πήραν μέτρα. Έπρεπε, όμως, να φάει γκολ για να επαναφέρει το συγκεκριμένο σχέδιο; Όχι, βέβαια. Δεν έπρεπε να το αλλάξει. Τα περισσότερα δεδομένα συνηγορούσαν υπέρ της Βασίλισσας (κλισέ). Κύριε Μουρίνιο, που πήγε η προβλεψιμότητα της μεγάλης ομάδας; Μην ξεχνάμε ότι ο αγώνας διεξαγόταν στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου. Όσο για τα μαρκαρίσματα, τολμώ να πω ότι για την μεν Ρεάλ ήταν υψηλότερου επιπέδου, για την δε Μπάρτσα ήταν υψηλότατου επιπέδου. Η Ρεάλ προσπάθησε να παίξει το μαν του μαν, αλλά δεν κατάφερε να το εφαρμόσει απόλυτα. Τολμηρή κίνηση από τον Μουρίνιο που δεν του βγήκε. Οι περισσότερες ομάδες διστάζουν να παίξουν το μαν του μαν με αντίπαλο την Μπάρτσα, διότι θεωρούν ότι δεν θα αντέξουν δε βάθος 90λεπτου. Και ακριβώς για αυτό το λόγο παραχωρούν χώρο. Ο Μουρίνιο προσπάθησε να θέσει σε λειτουργία και το μαν του μαν και τους ανοιχτούς χώρους. Απέτυχε παταγωδώς. Με το ζόρι κατάφερε να παίξει αξιόλογη προσωπική άμυνα για (τα πρώτα) είκοσι λεπτά. Αντίθετα, ο Γκουαρντιόλα φανέρωσε την οξυδέρκειά του. Τον Κριστιάνο Ρονάλντο, για παράδειγμα, τον έκλειναν τρεις παίχτες: ο Πουγιόλ που κάλυπτε (και) δεξιά, ο Ντάνι Άλβες που (χθες αγωνίστηκε ως δεξί μπακ-χαφ και) έπαιρνε όπισθεν μέτρα και ο Πικέ που έσπευδε για έξτρα βοήθεια. Όταν ο Πικέ άφηνε το κέντρο άμυνας, τον κάλυπτε ο Μπούσκετς που έτρεξε αρκετά μέτρα στον άξονα του καταλονικού τερέν, ενώ ο Αμπιντάλ συνέκλινε προς το κέντρο αμύνης. Όταν ο Μπούσκετς μετατρεπόταν σε σέντερ μπακ, τον κάλυπτε κάποιος άλλος π.χ. ο Τσάβι, ο Φάμπρεγας (σπάνια), ακόμα κι ο Μέσι (σπανιότερα). Εντυπωσιακή αμυντική τακτική και εξαιρετική διαχείριση της αδύναμης πλευράς. Ειδικά αν λάβεις υπόψη σου την ανισόρροπη διάταξη των φιλοξενούμενων. Αν δεν υπήρχαν τα προσωπικά λάθη του Βαλντές (δύο), του Πικέ (ένα) και του Αμπιντάλ (ένα), θα ήταν πραγματικά άμυνα για σεμινάριο, όπως ακριβώς διδάσκεται η τακτική του Μιλτιάδη, κατά τη μάχη του Μαραθώνα, στο West Point, στρατιωτική σχολή των Η.Π.Α.

Στο δεύτερο ημίχρονο, ανέμενα την δράση του Μουρίνιο. Θα ψήλωνε το τέμπο; Θα έδινε εντολή για σκληρό παιχνίδι; Θα εξακολουθούσε την επιθετική άμυνα; Μήπως θα προτιμούσε μια συντηρητική συνταγή, διότι θεώρησε πως τον βολεύει το Χ; Από την άλλη πλευρά του λόφου, η αντίδραση του αυθεντικού Γκουαρντιόλα ήταν δεδομένη, ανεξαρτήτως αντιπάλου. Κοντινές πάσες, κάθετα σπριντ, τάχιστες επιστροφές, διαγώνιες αλληλοκαλύψεις, χαμηλό τέμπο με απότομο στρεσάρισμα και μικρό πλάτος με ξαφνικό ξεδίπλωμα. Εν τέλει, ο Μουρίνιο επέλεξε συντηρητική τακτική. Πρόσθεσε λίγη σκοπιμότητα και έριξε τον μεταβολισμό του παιχνιδιού. Αυτή η συμπεριφορά, όμως, δεν αντιπροσωπεύει τη Ρεάλ Μαδρίτης -έχω κουραστεί να το λέω. Οι φιλοξενούμενοι είχαν την κατοχή, είχαν την πρωτοβουλία και πέτυχαν την ανατροπή του σκορ, έστω και με λίγη τύχη, στο 53' λεπτό. Ρε Μουρίνιο, για να παίξεις επιθετικά πρέπει να φας γκολ; Αυτό μου θυμίζει τακτική Αναστόπουλου. Συν τοις άλλοις, οι γηπεδούχοι δεν πόνταραν στο αδύνατο σημείο της αντίπαλης άμυνας -το ψηλό παιχνίδι. Και στο 65΄λεπτό η σεμνή τελετή έλαβε τέλος. Ο Κοεντράο δεν είναι δεξί μπακ, ο Ντι Μαρία δεν είναι κλώνος του Νεμπεγλέρα (σκυλί πολέμου) και ο Φάμπρεγας επιβεβαίωσε ότι μπορεί να παίξει ως κρυφό εννιάρι. Ωστόσο, δεν λειτουργεί μόνο ο Φάμπρεγας ως κρυφός κυνηγός. Το ίδιο πράττει ο Μέσι, ο Ινιέστα κι ο Σάντσες. Οι μόνοι που δεν φέρονται καθ΄αυτόν τον τρόπο είναι οι Τσάβι και Μπούσκετς. Το θέμα είναι ότι η εναλλαγή ρόλων (δι)ενεργείται υποδειγματικά και προβλέψιμα με απρόβλεπτο τρόπο. Η επιθετική ανάπτυξη είναι ορθολογική, ξαφνική και τριγωνική, απόρροια της αψεγάδιαστης συνεργασίας. Το τελευταίο 20λεπτο κύλισε σαν στρογγυλό αντικείμενο σε κατηφόρα. Στο γήπεδο υπήρχαν, ελέω Ρεάλ, μεγάλες αποστάσεις, ισόποσες του χωρικού διαστήματος Μαδρίτη - Βαρκελώνη. Η είσοδος του Κεϊτά στο 78' λεπτό, κλείδωσε το αποτέλεσμα.

Τι έκανε η Ρεάλ; Σκόραρε πάρα πολύ νωρίς και ξύπνησε τον γίγαντα. Όπως (φημολογείται ότι) είχε πει ο Ισορόκου Γιαμαμότο, ναύαρχος του Ιαπωνικού στόλου, μετά την επιτυχή επίθεση στο Pearl Hαrbor, το 1941: «Φοβάμαι ότι το μόνο που καταφέραμε, είναι να ξυπνήσουμε έναν κοιμώμενο γίγαντα». Η ταμπακιέρα είναι ότι η Ρεάλ, παρά το γεγονός ότι βρισκόταν σε φοβερή κατάσταση, δεν κατάφερε να επικρατήσει, δεν κατάφερε καν να αντισταθεί. Από ψυχολογική σκοπιά, το χτύπημα είναι πολύ μεγάλο. Το είπε και ο Κασίγιας: «Πρέπει να υπάρχει εμμονή. Δεν εξηγείται αλλιώς. Παίξαμε ένα παιχνίδι που θα μπορούσε να ήταν κατά παραγγελία». Εντούτοις, στο ποδόσφαιρο επικρατεί ένας άγραφος κανόνας που υποδηλώνει ότι είναι πιο εύκολο να καταστρέψεις το παιχνίδι του αντιπάλου σου, παρά να επιβάλλεις το δικό σου. Είναι προφανές ότι στην περίπτωση της Μπαρτσελόνα δεν ισχύει κάτι τέτοιο, ακόμα κι αν ο αντίπαλος ονομάζεται Ρεάλ Μαδρίτης. Υποπτεύομαι ότι το αποτέλεσμα του πρώτου παιχνιδιού του Σούπερ Καπ, αποθάρρυνε τον Μουρίνιο. Και τον αποθάρρυνε, διότι δεν δικαίωσε την επιθετική τακτική που είχε ακολουθήσει σε εκείνο το ματς. Επιπλέον, το γρήγορο γκολ του Μπενζεμά, όπως άφησα να εννοηθεί, έπαιξε καθοριστικό ρόλο για την έκβαση του ματς και κυρίως για την επιλεγόμενη τακτική του Πορτογάλου. Όσοι παρακολουθείτε το εν λόγω ιστολόγιο, θα θυμάστε ότι έχουμε αναφέρει πολλάκις πως η Ρεάλ είναι μεγαλύτερο μέγεθος από τον Πορτογάλο. Πριν το ματς, λοιπόν, άκουγα και διάβαζα ότι ο Μουρίνιο απορροφήθηκε από το σύστημα που ονομάζεται Ρεάλ. Τρίχες κατσαρές. Ο μόνος τρόπος για να καταλάβεις ότι ο Μουρίνιο έχει αφουγκραστεί τα θέλω της Ρεάλ, εντοπίζεται στις αναμετρήσεις με την Μπάρτσα. Κι όπως όλοι διαπιστώσαμε, οι δυο πλευρές δεν έχουν εξισωθεί ακόμα. Ο Μουρίνιο επιμένει με αμετανόητη συμπεριφορά να υποτιμά τον οργανισμό και το κοινό της Μαδρίτης. Κάποια στιγμή θα (του) γυρίσει μπούμερανγκ. Επομένως, το πρωτάθλημα απέκτησε νέο ενδιαφέρον. Σήμερα το πρωί, όποιος άνοιξε την ''Marca'', είδε τους Μπ(α)λαουγκράνα στην κορυφή της βαθμολογίας, έστω και με ένα παιχνίδι περισσότερο. Ποια είναι η τελική μου εκτίμηση; Αυτό δεν ήταν El Gran Clasico. Αυτό ήταν Γκραν Πρι. Και μάλιστα για έναν ρόλο. Χωρίς όπισθεν.

Υ.Γ.1 Η σωστή απάντηση στο κουίζ της προηγούμενης ανάρτησης είναι ο Ανδρέας Λοβέρδος! Το βρήκατε όλοι!

Υ.Γ.2 Δεν ξέρω πόσοι από εσάς παρακολούθησαν το Ξάνθη - Λεβαδειακός. Εγώ, πάντως, αφιέρωσα τον χρόνο μου και δεν έχασα. Πάρα πολύ όμορφο ματς. Χωρίς υπερβολή.

Υ.Γ.3 Τρομακτική βελτίωση στα ριμπάουντ. Τρομακτική βελτίωση στην προσωπική άμυνα. Είναι φανερό ότι προσπαθούμε σκληρά να περιορίσουμε την έλλειψη ποιότητας, ποντάροντας στο σύνολο. Μακάρι να το πετύχουμε όσο το δυνατόν καλύτερα. Εμπιστεύομαι τον Αλεξανδρή.

Υ.Γ.4 Η νίκη επί του Π.Α.Ο. ήταν πυροτέχνημα. Ο Αστέρας του Τσιώλη μας εγκλώβισε και μας αποδιοργάνωσε. Ποια ήταν η αντίδρασή μας; Η ενδεδειγμένη. Απλά ακολουθήσαμε το πρωτόκολλο που συνοδεύει τέτοιες στιγμές: γιόμες και έχει ο Θεός (του Πολέμου). Ακολουθήσαμε το σύστημα ''πετάω πέτρες στην θάλασσα''. Ως εκ τούτου, όλες οι μπαλιές κατέληξαν στο βυθό. Ο γηπεδούχος, σε επίπεδο τακτικής, ήταν ανώτερος. Και η Αρειανή έλλειψη επικοινωνίας συνεχίζεται. Εντός και εκτός γηπέδου.

Υ.Γ.5 Για την Τετάρτη έχω ετοιμάσει ένα άρθρο διαφορετικής θεματολογίας. Εύχομαι να είναι χορταστικό. Πρέπει να γράψω και την χριστουγεννιάτικη ανάρτηση. Ελπίζω να προλάβω να την αποτυπώσω στην οθόνη.

Υ.Γ.6 Με το που τέλειωσε το ματς, το παρακάτω κομμάτι μου ήρθε κατευθείαν στο μυαλό. Παντοδύναμο τραγούδι. Μόλις φτάσει στο 3:55, σπάστε τα όλα. Από τους Pantera.

Η αμφιβολία

2011-12-09T17:02:00.008+02:00

Με έπιασε σύγκρυο. Δεν γλυτώνω. Το εγκεφαλικό βρίσκεται προ των πυλών. Το έμφραγμα κρούει την πόρτα της καρδούλας μου. Εκεί που νομίζεις ότι τα έχεις δει όλα, ότι τα έχεις ζήσει όλα, έρχεται ένα νέο περιστατικό και σε ισοπεδώνει. Σκέφτεσαι ότι δεν είναι δυνατόν. Και ξάφνου, ένα τρομακτικό δίλημμα ανατέλλει: βρε, μήπως είμαι εγώ ο αναίσθητος; Μήπως είμαι εγώ εκείνος που βρίσκεται εκτός τόπου και χρόνου; Μήπως είμαι εγώ ο τρελός και οι πολιτικοί τα έχουν τετρακόσια, σαν το Λάμπρο Κωνσταντάρα στην σχετική ταινία; Μήπως είμαι εγώ ο προκλητικός που δεν πείθομαι από τα λόγια τους και τα (ποια;) έργα τους; Μήπως είμαι εγώ εκείνος που ζει και αναπνέει σε αποστειρωμένο περιβάλλον; Μήπως είμαι εγώ ο Υπουργός Υγείας; Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω. Βομβαρδιζόμαστε συνεχώς και ακατάπαυστα από ''είδησεις'' καταστροφικού, τρομοκρατικού και μίζερου περιεχομένου. Έτσι δεν είναι; Συμφωνούμε όλοι; Θαυμάσια. Επομένως, οι αρμόδιοι θα έπρεπε να κατευθύνουν την αμέριστη προσοχή τους στα πάσης φύσεως προβλήματα της χώρας. Σωστά; Σωστά. Τσου ρε Λάκη! Διότι, φαίνεται ότι κάποιοι δεν έχουν εκτιμήσει σωστά κάποιες παραμέτρους. Το βέβαιο είναι ότι κάτι αρμενίζει στραβά. Και δεν είναι ο γιαλός. Σας εκλιπαρώ λατρεμένοι αναγνώστες μου (ass kissing), βοηθήστε με να καταλάβω την επικρατούσα κατάσταση. Βοηθήστε με να συνειδητοποιήσω την πραγματικότητα. Είστε η τελευταία μου ελπίδα. Χαρίστε μου τα φώτα σας. Πρέπει να καταστώ νηφάλιος. Έχουμε Ρεάλ - Μπάρτσα. Πώς θα αποκρυπτογραφήσω το παιχνίδι, όταν με απασχολεί σε τόσο έντονο βαθμό το παρακάτω κουίζ; Σε ποιον ανήκει λοιπόν, το παρακάτω απόσπασμα; Ποιος το έγραψε;

«[...] Ποιοι ήταν οι καλύτεροι παίκτες του Ολυμπιακού; Αδιαμφισβήτητα ο Μανιάτης και ο Μοντεστό, χωρίς να υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο Ράφικ Τζεμπούρ είναι επιθετικός μεγάλης ολκής που «τρομοκρατεί» τις αντίπαλες άμυνες και ανεβάζει την εμπιστοσύνη και τη δυναμική της κερκίδας. Οι μεγάλοι παίκτες είναι για τις μεγάλες ομάδες. Καλός χθες ήταν κι ο Μέγιερι, αλλά προβληματίζει η απόδοση της άμυνας μας. Ούτε την Τρίτη ενέπνεε εμπιστοσύνη. Στην άμυνα χρειαζόμαστε ακόμη δουλειά. Δεν μπορώ να καταλάβω τι φταίει, δεν είμαι άλλωστε προπονητής, αλλά κάτι πρέπει να γίνει [...]».

Ανδρέας Λοβέρδος
Ανδρέας Λοβέρδος
Ανδρεάς Λοβέρδος
Ανδρεάς Λοβέρδος
Ανδρεάς Λοβέρδος

Καλή επιτυχία.

Υ.Γ.1 Η σωστή απάντηση θα δημοσιευτεί στην επόμενη ανάρτηση.

Υ.Γ.2 Με τέτοιους πολιτικούς, βουλευτές και Υπουργούς, ποια είναι η τύχη της Ελλάδας μας; Ωστόσο, στις προσεχείς εκλογές δεν κρίνονται εκείνοι, αλλά ο ελληνικός λαός στο σύνολό του. Τον Κάνθαρο, πάντως, θα τον βρουν μπροστά τους.

Υ.Γ.3 Η νέα ανάρτηση θα ανέβει, πλην συγκλονιστικού απροόπτου, το απόγευμα της Κυριακής.

Υ.Γ.4 Φωτιά και τσεκούρι στον παιδεραστή από το Ρέθυμνο.

Υ.Γ.5 Χθες το βράδυ, καθώς περπατούσαμε με έναν φίλο, υπέπεσαν στην αντίληψή μας ύποπτες κινήσεις στο μπαλκόνι ενός ξένου σπιτιού. Καταλάβαμε αμέσως τι συνέβαινε. Μας είδανε που τους είδαμε. Κατέβηκαν από το μπαλκόνι, υποδυόμενοι τους ενοίκους τους σπιτιού, και έκαναν πως έφευγαν. Πριτς! Ξαφνικά μας πήραν στο κυνήγι με μένος, ίσως, διότι τους χαλάσαμε τη δουλειά. Επειδή είμαστε κλώνοι του Μπρέσκα, παρά την ισχυρή ένταση, τους ξεφύγαμε σχετικά εύκολα, αν και με το φίλο μου χωριστήκαμε. Ο ένας, πάντως, τρόμαζε. Ζώο ήταν. Δεν τον είχα. Και κυνηγούσε εμένα ο μπάσταρδος. Πέταξα προς το τμήμα, σαν τον Ρούντολφ το ελαφάκι, εξήγησα την κατάσταση και έδωσα περιγραφή των υπόπτων. Την ίδια στιγμή έφτασε κλήση στο αστυνομικό τμήμα από τον φίλο μου. Και εκείνος τη γλίτωσε. Ευτυχώς. Η αστυνομία, προς απρόσμενη και συνάμα ευχάριστη έκπληξή μου, κινητοποιήθηκε άμεσα. Μπράβο τους. Οχτώ μηχανές και δυο οχήματα κυριολεκτικά χτένισαν όλη την περιοχή. Εν τέλει, τους πιάσανε. Δεν τους χάλασε. Τους αναγνωρίσαμε. Μας είπαν ότι ήταν Βούλγαροι. Μάλιστα, ο ένας εκ των δυο, το ζώο που έλεγα, είχε ποινικό μητρώο και απαγόρευση εισόδου στη χώρα, ενώ το μηχανάκι που επέβαιναν μάλλον ήταν κλεμμένο. Το ευτυχές είναι ότι είμαστε καλά, το σπίτι γλίτωσε και οι δράστες συνελήφθησαν. Το λυπηρό είναι ότι, σύμφωνα με τα λεγόμενα των αστυνομικών, και οι δυο αύριο θα είναι πάλι ελεύθεροι. «Γιατί;», τους ρωτήσαμε. Και εκείνοι αποκρίθηκαν: «Παιδιά, φταίει ο νόμος». Γαμημένη νομολαγνεία.

Υ.Γ.6 Δεν ξέρω τον λόγο, αλλά χθες το πρωί μου κόλλησε το παρακάτω τραγούδι. Το μοιράζομαι μαζί σας. Με δυο κιθάρες παρακαλώ. Κυρίες, δεσποινίδες και κύριοι, The Doors!

Στύση, καταστροφές και συνομιλίες

2011-12-07T15:03:00.001+02:00

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι η τάπα ήταν αντικανονική. Δεν ήταν. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι έγινε φάουλ πάνω στον Τζέιμς. Έγινε. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι ο Πελεκάνος ακούμπησε το διχτάκι, ενώ η μπάλα βρίσκεται πάνω από τη στεφάνη. Το ακούμπησε. Κι εγώ υποστηρίζω ότι η Αρειανάρα έχασε στα τελευταία δευτερόλεπτα δυο ελεύθερες βολές και έπαιξε στην τελευταία επίθεση του Ολυμπιακού κάκιστη προσωπική άμυνα στον Σπανούλη. Το να μιλάμε αποκλειστικά για την τελευταία φάση ή τα περιστατικά του πρώτου ημιχρόνου αποτελεί παγίδα ολκής. Πέρα από τα δεδομένα και χρόνια λάθη της διαιτησίας, οφείλουμε να σπεκουλάρουμε τις αδυναμίες μας και να τις βελτιώσουμε. Ωστόσο, δεν κατάλαβα πως γίνεται ο διαιτητής να παίρνει την (μη προβλεπόμενη εκ του κανονισμού) πρωτοβουλία να τσεκάρει το replay έξι και επτά φορές και να μην αντιλαμβάνεται το φάουλ και το διχτάκι. Τέλος πάντων. Επίσης, υποστηρίζω ότι μόλις παρακολούθησα το κάρφωμα του Κιρούς, απέκτησα ξαφνική, άμεση και διαρκής στύση. Τι έκανε ο άνθρωπος; Χρόνια είχα να δω παρόμοιο κάρφωμα. Αυτός ο παίχτης έχει πλούσια αθλητικά προσόντα και σαφέστατη άγνοια κινδύνου. Μπάσκετ, φυσικά, δεν ξέρει, αλλά τα προαναφερθέντα στοιχεία κρίνονται απαραίτητα. Προσδίδουν ενθουσιασμό. Το ρεζουμέ είναι ότι, παρά το γεγονός πως δεν ήμαστε εύστοχοι και αποτελεσματικοί, φανερώσαμε διάθεση, πίστη και ενέργεια. Επεδείξαμε την ανταγωνιστικότητά μας και απεδείξαμε ότι αυτή δεν έρχεται με την εμπειρία, αλλά με την ικανότητα και τη θέληση. Ο Κάνθαρος ευχαριστήθηκε.

Όπως, επίσης, ευχαριστήθηκα και το ματς της Ευρώπης. Παρέα με μια καζανούμπα γεμάτη (σπιτικό) ποπ κορν, παρακολούθησα τον αγώνα από τον υπέροχο καναπέ μου, σουηδικής κατασκευής, αξίας 99 ευρώ. Τι ωραία θα ήταν να βρισκόμουν Σαλονίκη και να έδινα το παρόν στο Παλέ. Ο αντίπαλος ήταν χαμηλής δυναμικότητας κι ως εκ τούτου δεν συναντήσαμε προβλήματα. Εντούτοις, επιμένω ότι πρέπει να βελτιωθούμε στα ριμπάουντ. Να δείξουμε μεγαλύτερη μαχητικότητα και να μην ξεχνιόμαστε να κάνουμε μπλοκ άουτ. Δεν είναι δυνατόν να χτυπάει η μπάλα στο σίδερο κι εμείς να την κοιτάμε σαν αερόστατο. Τα ριμπάουντ αποτελούν τη δικαίωση της καλής ομαδικής άμυνας. Το επιστέγασμα αυτής. Χρειαζόμαστε δουλειά και στην προσωπική άμυνα. Έχουμε παίχτες που διαθέτουν γρήγορα πλάγια βήματα, αλλά θα πρέπει να μην ψαρώνουν στις προσποιήσεις. Το ευχάριστο είναι ότι η ομάδα ανεβαίνει σταδιακά και χτίζει αυτοπεποίθηση. Υπενθυμίζω, ωστόσο, ότι θα έχουμε αρκετά σκαμπανεβάσματα στην απόδοσή μας. Επιπρόσθετα, ένα σημείο που απαιτεί επικέντρωση είναι το διοικητικό. Δεν ξέρω τι επιφυλάσσει το εγγύς μέλλον. Ας ελπίσουμε ότι θα λειτουργήσουμε με γνώμονα τον Άρη. Κλείνοντας, εύχομαι να ξεφύγουμε από τα στενά όρια του τυφλωμένου οπαδισμού, ο οποίος μπλοκάρει την καθαρή σκέψη και την ωμή πραγματικότητα. Δεν εννοώ τους Αρειανούς. Όπως απαντάνε οι Π.Α.Σ.Ο.Κ.τσήδες και οι Νεοδημοκράτες, όταν τους λέει κάποιος ότι κατέστρεψαν τη χώρα, τα ίδια ακριβώς αραδιάζουν και οι Παναθηναϊκοί με τους Ολυμπιακούς, όταν τους λένε ότι κατέστρεψαν το ελληνικό πρωτάθλημα. Και η απόδειξη της θεωρίας περί καταστροφής προέρχεται από το πως τσακώνονται μεταξύ τους για το ποιος ευθύνεται για την ισοπέδωση της χώρας και του μπάσκετ αντίστοιχα. Αφού πρώτα βγάλουν και οι δυο τις ουρές τους από έξω. Και φυσικά, ακριβώς το ίδιο γίνεται και στο ποδόσφαιρο. Τραγελαφικές καταστάσεις.

Και πάμε στον τζαμπιολίδικο Ολυμπιακό. Το ματς έχει τελειώσει, τα σουβλάκια χωνεύονται, η ξανθιά στο ποτήρι εξακολουθεί να με φλερτάρει και η συνομιλία με άνθρωπο γένους θηλυκού ξεκινάει:

- Πολύ χάρηκα με την νίκη του Ολυμπιακού.
- Νίκησε, αλλά δεν προκρίθηκε.
- Δεν προκρίθηκε; Τι εννοείς; Αφού νίκησε.
- Βρε, νίκησε, αλλά νίκησαν κι άλλοι. Δεν ήταν ο μόνος. Ως εκ τούτου, αποκλείστηκε από την επόμενη φάση.
- Αποκλείστηκε; Δεν πειράζει. Εγώ πάλι το χάρηκα.
- Εκείνοι δεν το χάρηκαν.
- Θα έπρεπε. Αφού νίκησαν.

Φυσικά, ο προπονητής, οι παίχτες και οι φίλοι της ομάδας δεν χάρηκαν τη νίκη, όσο η πρωταγωνίστρια της παραπάνω συνομιλίας. Είναι εξαιρετικά δυσάρεστο συναίσθημα να έχεις (εκ)πληρώσει το χρέος σου και να βασίζεσαι/εξαρτάσαι από τα θέλω τρίτων. Αυτοί οι τρίτοι, λοιπόν, στέρησαν από τον Ολυμπιακό μια πρόκριση στους 16 του τσου λου. Τις δηλώσεις του Τοροσίδη και του Φουστέρ, περί ύποπτου αποτελέσματος στο άλλο παιχνίδι του ομίλου, τις γράφω εκεί που δεν πιάνει μελάνι, δηλαδή στα καλαμπαλίκια μου και στο μαλαπέρδι μου. Απαράδεκτες. Φανερώνουν αξιοπερίεργη νοοτροπία. Δεν θα εκπλαγώ αν πέσει καμπάνα από την Ουέφα. Επί τούτου, ο Μιχάλης Τσαμπάς, αρχισυντάκτης του Gazzetta, γράφει: «Αν αυτή η εξέλιξη γινόταν σε κάποιον άλλο όμιλο το μόνο βέβαιο είναι ότι όλοι θα συμφωνούσαμε σε κάτι. Θα λέγαμε πως αυτή είναι η μαγεία του ποδοσφαίρου, πως ο βασιλιάς των σπορ είναι πάντα απρόβλεπτος και θα γίνονταν αναλύσεις επί αναλύσεων για την... ψυχή που έβγαλαν οι Γάλλοι και το πως την ''πάτησαν'' οι Γερμανοί». Αντίθετα, ο Βαλβέρδε, παρουσιάστηκε για μια ακόμη φορά σοβαρός στις δηλώσεις του. Μακάρι να παραμείνει ο Βάσκος στο ελληνικό πρωτάθλημα, αλλά πολύ φοβάμαι ότι το καλοκαίρι θα αποτελέσει παρελθόν -θέλει να επιστρέψει στην Ισπανία. Ο Μαρινάκης, ο οποίος έδειξε χθες ότι μπορεί να φερθεί πολιτισμένα και λεβέντικα, πρέπει να τον πείσει για το όραμα του Ολυμπιακού. Ειδάλλως, θα ψάχνει για διάδοχο - δεν είναι εύκολο.

Όσο για το ματς, δεν χωράει ιδιαίτερη κριτική. Όπως η Ντόρτμουντ κατέρρευσε μετά το γκολ της Μαρσέιγ, άλλο τόσο αδιάφορη ήταν η Άρσεναλ. Αυτό, όμως, δεν μειώνει την νίκη του Ολυμπιακού που μπήκε για να πάρει το ματς και το πήρε. Πολύ καλά έκανε. Το γεγονός ότι ο Βενγκέρ υποχρεώθηκε να παίξει με κάποιο Playmobil κάτω από τα δοκάρια, δεν αποτελεί πρόβλημα του Ολυμπιακού. Το παιχνίδι είχε ανορθόδοξο ρυθμό, θυμίζοντας φιλικό αγώνα στο τελευταίο στάδιο προετοιμασίας. Μολαταύτα, υπήρχε ενδιαφέρον, υπήρχε σασπένς, ειδικά μετά το γκολ του Μπεναγιούν, υπήρχε πίστη και στο τέλος επικράτησε η πίκρα. Μήπως η τύπισσα της παραπάνω συνομιλίας έχει δίκιο; Η ομάδα μάζεψε εννιά βαθμούς, πάλεψε και έπεσε μαχόμενη, νικώντας την Άρσεναλ. Για ποια αποτυχία μιλάμε; Ο κόσμος αναγνώρισε την προσπάθεια. Εξάλλου, δεν αποκλείστηκε από την Ευρώπη. Συνεχίζει στο πρώην Ουέφα. Μια διοργάνωση που μπορεί να μην έχει την αίγλη, τα λεφτά και το κίνητρο του τσου λου, αλλά σίγουρα περιλαμβάνει συγκινήσεις και δύσκολα παιχνίδια. Προσωπικά χάρηκα την νίκη, χάρηκα το παιχνίδι, χάρηκα τη δίψα του κόσμου και χάρηκα την προσπάθεια του προπονητή και των παιχτών. Αυτό που δεν χαρώ θα είναι το πιθανολογούμενο σνομπάρισμα του πρώην Ουέφα.

Υ.Γ.1 Αρκετοί χάρηκαν με τον αποκλεισμό. Ένας από αυτός ενδέχεται να είναι ο Μαρινάκης. Ενδεχόμενη πρόκριση στους 16, θα δημιουργούσε νοητική κούραση και ψυχολογική φθορά, ειδικά αν κληρωνόταν με ''βατό αντίπαλο'', διότι θα υπήρχαν απαιτήσεις πρόκρισης. Για τον Μαρινάκη, όντας ιδιοκτήτης Π.Α.Ε., προηγείται η βιωσιμότητα της επιχείρησης, ήτοι η πρώτη θέση στο πρωτάθλημα και τα λεφτά του τσου λου. Δικαιολογημένη συμπεριφορά, αρκεί να το πετύχει με θεμιτά μέσα. Ποιοι άλλοι ενδέχεται να χάρηκαν με τον αποκλεισμό; Ορισμένοι οπαδοί του Παναθηναϊκού -οι λόγοι είναι ευνόητοι. Ποιοι στεναχωρήθηκαν με τον αποκλεισμό; Πάλι οι οπαδοί του Παναθηναϊκού. Για τους λόγους που αναφέρω στην δεύτερη πρόταση του παρόντος υστερόγραφου: η νοητική κούραση και η ψυχολογική φθορά πιθανότατα θα είχε αντίκτυπο στο κυνήγι του πρωταθλήματος και θα έδινε θεωρητικό προβάδισμα στον Παναθηναϊκό. Επίσης, στεναχωρήθηκε ο Βαλβέρδε, ο οποίος μου θυμίζει τον Κούπερ που σάρωνε πέρυσι (σ)την Ευρώπη. Ο Βάσκος θέλει να φτιάξει όνομα και να ακουστεί στην πατρίδα του κι ο Αργεντινός ήθελε να αποδείξει ότι δεν είναι τελειωμένος -αμφότεροι τα κατάφεραν. Και φυσικά ο κόσμος του Ολυμπιακού που παρόλη την απογοήτευση χειροκρότησε και αναγνώρισε την προσπάθεια. Νομίζω ότι οι μόνοι που εξαιρούνται από την όλη διαδικασία είναι οι δημοσιογράφοι. Οι περισσότεροι εξ αυτών πρέπει να ζουν σε ένα παράλληλο σύμπαν. Δεν μπορώ να το εξηγήσω διαφορετικά. Πάνε, όπου φυσάει ο άνεμος. Κυριολεκτικά ανεμοδούρες.

Υ.Γ.2 Παρακολούθησα ένα μεγάλο μέρος του παιχνιδιού Α.Ε.Κ. - Κέρκυρα. Η ομάδα του Κωστένογλου έπαιξε πολύ καλά, αν και ορισμένες αδυναμίες βγάζουν μάτια. Για παράδειγμα, πρόβλημα στα κεντρικά χαφ, αργά πόδια στο κέντρο άμυνας, περιορισμένες αλληλοκαλύψεις. Δεν νομίζω ότι μπορεί να πάρει το πρωτάθλημα, αλλά τη δεδομένη στιγμή είναι η μόνη ομάδα που μπορεί να κοντράρει, για όσο αντέξει, τον Π.Α.Ο. και τον Ο.Σ.Φ.Π. Κι όπως λέει ο Καρπετόπουλος: «Αν μάλιστα αποφασίσουν να τη στηρίξουν και οι οπαδοί της, μπορεί να κάνει ένα ηρωικό πρωτάθλημα».

Υ.Γ.3 Έρχεται το Σάββατο. Έρχεται το ποδοσφαιρικό νέκταρ: Ρεάλ - Μπάρτσα.

Υ.Γ.4 Μπορεί κάποιος να μου πει πόσο μεγάλη κομματάρα είναι το τραγούδι που ακολουθεί;

Μεταλλική (παρα)ζάλη

2011-12-04T01:41:00.012+02:00

Τα προεόρτια του αγώνα περιλάμβαναν έντονες αναφορές στον Σπάθα. Απίστευτα πράγματα. Αντί να σχολιάζουμε το πως θα κόψουμε μαχαίρι τις συνεργασίες των παιχτών του Π.Α.Ο., καθόμαστε και ασχολούμαστε με βούρτσες. Αντί να αφοσιωθούμε στα 22 άτομα που κυνηγούν μια στρογγυλή θεά, επιλέγουμε συνειδητά να δώσουμε προτεραιότητα σε εκείνον, στον έναν, που κρατάει το στραγάλι. Νοσηρή νοοτροπία. Κι όχι μόνον από τον Τσαλτίδη, του οποίου τα γραπτά (και λόγια) σε μεγάλο ποσοστό είναι του κώλου. Ένας Τσαλτίδης που δεν πρέπει να έχει σχέση με την Αρειανάρα μας. Κι όμως, είναι υπεύθυνος επικοινωνίας στην Π.Α.Ε. Ντρέπομαι και αισχύνομαι που αυτός ο άντρας κατέχει τέτοιο βήμα επικοινωνίας. Τέτοιοι άνθρωποι δεν εκφράζουν τον Κάνθαρο. Μεγάλη ευθύνη, όμως, έχουν και οι οπαδοί. Και δεν περιορίζομαι μόνο σε μερίδα των Αρειανών. Μακάρι να μέναμε μόνο στους Αρειανούς. Υπάρχουν μερίδες οπαδών από όλες τις ομάδες που ηδονίζονται για τέτοιες αναφορές και συζητήσεις. Κι αν δεν ηδονίζονται, πέφτουν σε παγίδες και τεχνάσματα αποπροσανατολισμού. Η πλάκα και η πίκρα απογειώνεται, όταν οι οπαδοί είναι οργανωμένοι. Θαρρείς ότι ο έχων την ιδιότητα του οργανωμένου, κυριεύει μια μαγική δύναμη που μεταλλάσσει την αλήθεια και την πραγματικότητα σε κάτι υποκειμενικό. Μια φανταστική ικανότητα που υποτάσσει την πληροφορία σε διαφορετική, ιδιόμορφη θα έλεγα, επεξεργασία. Αυτά έχουμε, αυτά μας αξίζουν.

Περίμενα να δω τον Καστίγιο εκτός ομάδας. Δεν εννοώ εντεκάδας. Εκτός αποστολής. Ο παίχτης δεν είναι απλά αρνητικός για τον Άρη, αλλά φτάνει πλήρως στο σημείο να γίνεται θετικός για τον αντίπαλο. Είμαστε ήδη μια αργή -στην ανάπτυξη- ομάδα και με τον Καστίγιο γινόμαστε επιτάφιος. Ψιτ, Νέρι, η μπάλα τρέχει πιο γρήγορα από σένα. Μολαταύτα, θα στρώσουν τα πράγματα. Ο Πρόμπιερζ, λένε τα ρεπορτάζ, τον μάλωσε. Σαν μια μάνα που βλέπει το αγοράκι της να κυκλοφορεί στους 310 βαθμούς Fahrenheit χωρίς το φουτεράκι του: «Βάλε κάτι αγόρι μου, θα κρυώσεις», λέει η μάνα. Και απαντά το παιδί: «Άσε με ρε μαμά, τώρα κάνω σουζίδια με το BMX». «Νέρι, θα σε παρακαλούσα να μην ξαναπείς τον Καζναφέρη πιθηκομούρη», λέει ο Ισπανός Γκουαρντιόλα. Με τον Νέρι να απαντά: «Εντάξει κόουτς, από εδώ και πέρα θα τον αποκαλώ κατσικομπίχτη». Εν τέλει, ο Καστίγιο, μάλλον, δεν θα ξεκινήσει βασικός. Τουλάχιστον, όταν μπαίνει ως αλλαγή, δείχνει ελαφρώς διαφορετική -προς το καλύτερο- αγωνιστική συμπεριφορά, ήτοι μένει αρνητικός για τον Άρη, αλλά όχι θετικός για τον αντίπαλο. Επιπλέον, θα ήθελα να δω τον Τόχα να καθαρίζει τον πάγκο. Έστω να μαζεύει τα ρολόχαρτα που πέφτουν από τις κερκίδες. Αν και τώρα τελευταία έχει μειωθεί η συχνότητα πτώσης αυτών. Πουτάνα κρίση. Έχει, όμως, αυξηθεί η θλίψη μου, όταν βλέπω τον Κολομβιανό να φοράει την φανέλα με το Θεό του Πολέμου στο στήθος. Γαμημένο σκάουτινγκ. Έχουμε και τον Μίτσελ που εξακολουθεί να μαρκάρει τον αντίπαλο από πίσω. Κι όταν δεν βλέπει την πλάτη του, τον κοιτάζει λες και είναι έκθεμα στο Μουσείο της Ακρόπολης. Τουλάχιστον, δεν προκαλεί. Είναι φιλότιμος, τρεχαλατζής, καλόπαιδο και προσπαθεί όσο του επιτρέπει η τακτική και τεχνική του (αν)επάρκεια. Και μάλιστα, χωρίς βοήθειες. Επί Κούπερ, ο Λαζαρίδης και το εκάστοτε αριστερό χαφ, δεν τον άφηναν από τα μάτια τους. Τον ντάντευαν μέχρι κι ο Βαγγέλι με τον Χαβίτο, ερχόμενοι από την αντίθετη πλευρά. Η μισή ομάδα, λοιπόν, τον πρόσεχε, όπως ο Κέρβερος, παιδί του Τυφώνα και της Εχίδνας, αστυνόμευε τις πύλες του Άδη. Ο Τσιώλης, στα πλαίσια της νέας επιθετικής φιλοσοφίας, υποτίμησε το πρόβλημα. Και φτάνουμε στον Πολωνό Γκουαρντιόλα που δεν θα μου προξενήσει εντύπωση αν θεωρεί τον Μίτσελ σαν κλώνο του Αμπιντάλ ή έστω του Αντριάνο.

Και πάμε στον Φατί. Ο ρόλος του είναι κομβικός. Αποτελεί το πρακτικό βαρόμετρο της ομάδας. Μπορεί να αντεπεξέλθει στα καθήκοντά του. Ναι, κατά την γνώμη μου, μπορεί. Διαθέτει καλά στοιχεία. Μπορεί να τρέχει και για τον Τόχα; Η πρόσφατη ιστορία δείχνει ότι δεν μπορεί. Μπορεί να δίνει βοήθειες στα ακραία μπακ; Ναι, σε ικανοποιητικό βαθμό. Μπορεί να μετατραπεί σε τρίτο σέντερ μπακ, όταν είναι απαραίτητο; Ναι, αν και διακρίνω περιθώρια βελτίωσης. Μπορεί να παίξει κάθετα; Όχι, με συνέπεια. Παίρνει μέτρα στον άξονα; Νομίζω ότι μπορεί να πάρει -επί Κούπερ έπαιρνε. Μπορεί να απειλήσει; Όσες φορές έχει σουτάρει ή έχει πατήσει περιοχή έχει δείξει αξιόλογη συμπεριφορά. Μπορεί να κάνει όλα αυτά που ανέφερα μαζί; Συγχρόνως; Ταυτόχρονα; Όχι, όχι και όχι. Δεν είναι ηλεκτρονικός υπολογιστής. Ποδοσφαιριστής επαγγέλλεται. Άσχετα αν μου θυμίζει ανύπαντρη νοικοκυρά που μεγαλώνει δέκα παιδιά. Τι να πρωτοπρολάβει; Πρέπει να τα ταΐσει, ξεσκατίσει, παρηγορήσει, καθαρίσει, διδάξει, μεγαλώσει, ψυχαγωγήσει και λοιπά. Γίνονται αυτά τα πράγματα; Ποια είναι η λύση; Το έχω ξαναπεί στο πρόσφατο παρελθόν. Προκειμένου να μην καεί ο Φατί, πρέπει να το γυρίσουμε σε ρόμβο στο κέντρο. Αυτό που έκανε ο Ντούσαν Μπάγεβιτς. Έναν ρόμβο, στον οποίο προφανώς δεν θα έχει θέση ο Τόχα. Κι εγώ διαβάζω ότι στο ερχόμενο ματς πάμε για 4-4-2 με δίδυμους πύργους Γιάκομπ και Τσέζαρεκ. Αυτούς δεν τους έριξε η Αλ Κάιντα, δηλαδή οι Αμερικανοί; Δεν ρίχνουν και τον Τόχα που αναμένεται να ξεκινήσει πάλι βασικός; Μπούρου μπούρου στην πλατεία Κουμουνδούρου.

Στην πρώτη παράγραφο ανέφερα την φράση ''νοσηρή νοοτροπία''. Ξεκινάμε με τον Πρόμπιερζ. Μέσα σε τρεις βδομάδες δεν μπορείς να ξεριζώσεις νοοτροπίες ετών. Και προφανώς, η πηγή του κακού δεν είναι ο Πρίττας. Πάμε στον Τσιώλη. Μέσα σε πέντε μήνες δεν μπορείς να ξεριζώσεις νοοτροπίες ετών. Πάμε στον Κούπερ. Μέσα σε έναν χρόνο δεν μπορείς να ξεριζώσεις νοοτροπίες ετών. Τα ίδια ισχύουν και για προηγούμενους προπονητές. Πλην των αναφορών περί Σπάθα, άκουγα και για ισοπεδώσεις παντός είδους. Το λειτουργικό πλαίσιο της ζωής μας, υποδηλώνει συνεχείς εναλλαγές μεταξύ ακατανόητης αποθέωσης και μίζερης καταστροφολογίας. Τι συμβολίζουν οι δυο έννοιες; Τα άκρα. Αυτοί είμαστε. Για μια ακόμη φορά δεν αναφέρομαι μόνο τους Αρειανούς, καθώς η συγκεκριμένη συμπεριφορά αποτελεί πάγιο γνώρισμα των Ελλήνων. Επί τούτου, έχω ετοιμάσει ένα χορταστικό άρθρο. Επανέρχομαι στην ισοπέδωση. Το υλικό του Άρη, ισχυρίζονται κάποιοι, είναι άσχημο, κακό, ανεπαρκές και λοιπά. Οσάκις ακούω την παραπάνω άποψη, ομολογώ ότι παραξενεύομαι. Δεν θα έπρεπε. Έχουμε μιλήσει περί άγνοιας. Είναι δεδομένη, υπαρκτή και επικίνδυνη. Θα πει τώρα κάποιος: «Κι εσύ ποιος είσαι, ο σχετικός; Ο γνώστης;». Δίκαια απορία. Σωστή. Εύλογη. Όποιος διερωτάται, γνωρίζει και την απάντηση. Το υλικό, λοιπόν, δεν είναι κακό. Κακή είναι η ανάπτυξη, η αλληλοκάλυψη, η πειθαρχία, η ψυχολογία. Αυτό το σύνολο πρέπει να γίνει ομάδα. Πρέπει να ρολάρει. Το υλικό δεν δικαιολογεί την βαθμολογική θέση της Αρειανάρας Δράττομαι της ευκαιρίας και δηλώνω ότι αν δεν ρολάρει μέχρι τον Γενάρη, το πρόβλημα θα είναι βαθύτερο από όσο μας παρουσιάζουν κάποιοι. Σε μια τέτοια περίπτωση πρέπει να (προ)ετοιμαστούμε ψυχολογικά για μάχες υπέρ βωμών και εστιών. Όλοι μας. Παίχτες, προπονητές, οπαδοί και διοίκηση. Ειδικά η τελευταία έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης. Ακούς Αθανασιάδη; Αν αρχίσει και καίγεται η Ρώμη, δεν θα είναι η κατάλληλη στιγμή για να εξετάσουμε ποιος είχε/έχει δίκιο ή άδικο. Το θέμα έγκειται στο να μην πιάσει φωτιά. Αν χάσουμε απόψε, η Ρώμη θα πιάσει φωτιά; Εξαρτάται από την διαχείριση του αποτελέσματος και τις υπάρχουσες ψυχολογικές και επικοινωνιακές αντιστάσεις.

Και πάμε στον Παναθηναϊκό. Έχει πειθαρχημένη διάταξη και καλή κυκλοφορία. Μια κυκλοφορία που πηγάζει από την κίνηση χωρίς μπάλα, η οποία του επιτρέπει να βγάζει παίχτες από πίσω, χρησιμοποιώντας την ταχύτητα του Κουίνσι και την τεχνική του Λέτο ως αντιστάθμισμα των αμυντικών αντισωμάτων της αντίπαλης αμυντικής γραμμής. Υπενθυμίζω ότι η κίνηση χωρίς μπάλα συγκαταλέγεται στις θεμελιώδεις αρχές του ποδοσφαίρου. Ο Φερέιρα, λοιπόν, έχει απλώσει την αγωνιστική του φιλοσοφία και έχει βρει τους παίχτες για να την εφαρμόσουν στην πράξη. Ουσιαστικά αυτό που αλλάζει είναι οι κούρσες των πλάγιων μπακ. Στο Καραϊσκάκη, για παράδειγμα, δεν ανέβαιναν, ενώ στο εντός έδρας ματς με τον Ο.Φ.Η. πήραν πολλά μέτρα. Επιπλέον, ο Σιμάο έχει απελευθερώσει τον Κατσουράνη, ο οποίος προσπαθεί να φτιάξει παιχνίδι από πίσω, με το ρεζερβουάρ να έχει αποθέματα, αφού δεν καταναλώνει δυνάμεις για μαρκάρισματα και γρήγορες επιστροφές. Τώρα που το σκέφτομαι κι ο Ζέκα έχει απελευθέρωσει τον Κατσουράνη. Ο Πορτογάλος είναι αεικίνητος με κίνηση σε οριζόντιο και κάθετο επίπεδο. Προϊόν των πορτογαλικών κονέ του ''μυρωδιά'' Φερέιρα, για να μην ξεχνιόμαστε. Το πρόβλημα, ωστόσο, εντοπίζεται στην αμυντική γραμμή κι όχι τόσο πολύ στην άμυνα. Η άμυνα του Παναθηναϊκού ξεκινά από την καλή κυκλοφορία και την ικανοποιητική κατοχή. Ο αντίπαλος κυνηγά τόπι και παίχτες και μοιραία κουράζεται. Τι γίνεται, όμως, όταν χαθεί η μπάλα; Αναλαμβάνει δράση το πρώτο φράγμα που ακούει στο όνομα Σιμάο και κατόπιν το δεύτερο φράγμα που στήνει ο Μπουμσόνγκ. Αν ήμουν Φερέιρα θα ζητούσα και θα έπαιρνα έναν ταχύ και ευέλικτο επιθετικό, αντί του Κλέιτον. Στο ματς με τον Άρη, λένε τα ρεπορτάζ, χρόνο συμμετοχής θα πάρει κι ο Γκέργκελι. Ίδωμεν. Μην φωνάζετε. Το ξέρω ότι η ομάδα αντιμετωπίζει δυσκολίες στα ακραία μπακ, τα οποία δεν μπορούν να καλύψουν διαγώνια και είναι αδύναμα στο ένας εναντίον ενός -εξαιρείται ο Βύντρα. Από τη στιγμή, όμως, που η ομάδα δεν αγωνίζεται στην Ευρώπη, παρά μόνο στο χαμηλής ταχύτητας ελληνικό πρωτάθλημα, δεν χρειάζεται να πάρει ακραίους αμυντικούς. Οι υπάρχοντες, κουτσά στραβά, την βγάζουν τη δουλειά. Το ίδιο ισχύει και για τον Βάσκο γίγαντα. Με λίγα λόγια ο Π.Α.Ο. παίζει πολύ χωρίς την μπάλα και υπάρχει εναλλαγή ρόλων, κυρίως όταν πιέζεται ο Λέτο, που κάνει στην άκρη και ανοίγει διαδρόμους για Κουίνσι ή Ζέκα, ακόμα και Κατσουράνη.

Έγραψα Λέτο; Συνεχίζουμε με αυτόν. Είχα χλευάσει τα γραπτά ορισμένων δημοσιογράφων που υποστήριζαν ότι ο νέος ηγέτης του Π.Α.Ο. είναι ο Λέτο. Μέχρι στιγμής διαψεύδομαι πανηγυρικά. Έκανα λάθος. Φροντίζει ο Λέτο για αυτό. Ένας Λέτο που με τη φυγή του Σισέ απελευθερώθηκε, πρωτίστως με δική του πρωτοβουλία και κατόπιν έχοντας την άδεια του Φερέιρα. Ο Αργεντινός, λοιπόν, διασκεδάζει τα μάλα με τον νέο του ρόλο. Δεν χαραμίζεται στην πτέρυγα, σπαταλώντας δυνάμεις για να κυνηγά το αντίπαλο ακραίο μπακ, δεν κουράζει τόσο την μπάλα και τον θεατή, αλλά σίγουρα εξακολουθεί να ταλαιπωρεί τον αντίπαλο. Επιπλέον, μετριάστηκε και το αμυντικό πρόβλημα του αριστερού ασβέστη. Ο Σπυρόπουλος δεν έχει πια τον Λέτο μπροστά του για να εκτίθεται με τις ποζεριές του συμπαίχτη του. Φυσικά ο Αργεντινός ακόμα θεωρεί το μαρκάρισμα ποδοσφαιρική ταπείνωση και πρέπει να μάθει να πασάρει ακριβέστερα και γρηγορότερα, αλλά τουλάχιστον αποδίδει πολύ καλά στον αναπτυξιακό και επιθετικό τομέα, χωρίς να γίνεται φλύαρος. Ο παίχτης γνώρισε ποδοσφαιρική ωρίμανση; Δεν μπορώ να απαντήσω με βεβαιότητα. Αλλά σίγουρα βγήκε μπροστά, ίσως, επειδή, έτσι ένιωθε. Εντούτοις, χρειάζεται ακόμα χρόνος για να διαπιστώσουμε πλήρως το είδος ηγεσίας του Λέτο και -το κυριότερο- τη διάρκεια αυτής. Κι όπως πάντα συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν θα πιάσεις τον Λέτο, αλλά θα μαρκάρεις τους πομπούς που εκπέμπουν πάσες. Θα το καταφέρουμε; Δύσκολα πράγματα.

Εν κατακλείδι, ο Άρης θέλει νίκη, ώστε να πάρει βαθμολογική και ψυχολογική ένεση και ο Παναθηναϊκός για να επιδείξει δύναμη και να αποδείξει ότι δεν βρίσκεται τυχαία στην κορυφή. Δεν θεωρώ ορόσημο το ματς. Ούτε τελικό. Αναφέρομαι στην Αρειανάρα. Αν αρχίσουμε από τώρα να βαφτίζουμε τα ματς ως τελικούς και χωρίς αύριο και μεθαύριο, πάει το χάσαμε το κορμί. Ας μην ξεχνάμε ότι κάπου πρέπει να ξεσπάσουμε κι εμείς. Ειδικά εντός έδρας. Ας ελπίσουμε ότι οι πτέρυγές μας θα μπορέσουν να πλαγιοκοπήσουν και να παίξουν το ένας εναντίον ενός, κυρίως από την πλευρά του Σπυρόπουλου. Για ακριβώς αυτόν τον λόγο θα πρότεινα να ξεκινήσει ο Νέτο κι όχι ο Παπαστεριανός. Χρειάζεται και λίγο ρίσκο η υπόθεση. Θα χτυπήσουμε στην κόντρα; Θα έπρεπε. Είχα την εντύπωση ότι οι αντεπιθέσεις θα αποτελούσαν ισχυρό όπλο. Κι όμως, δεν μπορούμε να χτυπήσουμε ούτε χταπόδι. Μακάρι να προκύψει ένα αποτέλεσμα γεμάτο μέλι. Σε αντίθετη περίπτωση οφείλουμε να κοντρολάρουμε τις συνέπειες της μέλισσας και να καταλάβουμε ότι δεν αξίζει τέτοιο μίσος προς το συμπαθές έντομο. Και κλείνω με τον Π.Α.Ο. Οι παίχτες και ο προπονητής δεν θα παρατήσουν τα όπλα. Εδώ που έχουν φτάσει και απλήρωτοι να μείνουν θα το παλέψουν. Και ο Τσάκας να προκύψει ''Πρίγκιπας'', δεν θα το αφήσουν το κυνήγι του πρωταθλήματος. Και Πρωτοδικείο να πάνε, θα μοχθήσουν. Και η γη να γυρίσει ανάποδα, θα παλέψουν. Μια παρατημένη ομάδα από μετόχους, δημοσιογράφους και οπαδούς και βρίσκεται με το σπαθί της στην κορυφή. Οι μόνοι που δεν παράτησαν το παιχνίδι ήταν οι παίχτες και ο προπονητής. Ο ποδοσφαιρικός εγωισμός τους. Κι αν κατακτήσουν το πρωτάθλημα, η εκδίκηση θα είναι όλη δική τους. Η επιτυχία θα είναι όλη δική τους. Μην ξεχνάμε ότι στον δεύτερο γύρο τους Άρη, Π.Α.Ο.Κ., Α.Ε.Κ. και Ο.Σ.Φ.Π. τους έχει εντός έδρας. Και φυσικά, το κατσαρόλι δεν κρίνεται στο αποψινό ματς.

Υ.Γ.1 Η Εθνική κληρώθηκε με Πολωνία (συνδιοργανώτρια), Ρωσία και Τσεχία. Ο όμιλος είναι βατός (κλισέ). Μπορούμε να περάσουμε.

Υ.Γ.2 Η μπασκετική Αρειανάρα παίζει με τον Ολυμπιακό. Θα φτιάξω σπιτικό ποπ κορν και θα τιμήσω τον αγώνα. Ο Αλεξανδρής έκανε λόγο για ανταγωνιστικότητα. Για να είσαι ανταγωνιστικός πρέπει να έχεις διάθεση, πάθος και ενέργεια. Για να δούμε.

Υ.Γ.3 Αλίευσα ένα σχόλιο συνοπαδού, αναφερόμενο στον Άρη, από αθλητική ιστοσελίδα: «Όποιος το έφτιαξε αυτό το δημιούργημα είναι Θεούλης. Ούτε ο χειρότερος εχθρός μας δεν θα τα κατάφερνε καλύτερα».

Υ.Γ.4 Θα γράψω πολύ σύντομα ένα άρθρο που θα λειτουργήσει ως ένα είδος Αρειανής ανασκόπησης. Επιπλέον, ετοιμάζω δυο άρθρα, τα οποία ευελπιστώ ότι θα προκύψουν θαυμάσια. Αν και δεν έχει σημασία η γνώμη του αρθρογράφου περί των κειμένων του. Εσείς είστε ο κριτής.

Υ.Γ.5 Δεν θυμάμαι πότε τους άκουσα για πρώτη φορά. Πρέπει να ήμουν 12 χρονών. Μπορεί και 13. Αυτό που θυμάμαι είναι ότι με το που τους άκουσα, χαράχτηκαν στην μνήμη μου με πυρωμένο σίδερο. Κάθε φορά που πατούσα play, το σπίτι ανατινασσόταν. Έκτοτε, πέρασαν πολλά χρόνια. Και περνάνε γρήγορα τα άτιμα. Ωστόσο, σας εγγυώμαι ότι ακόμα έχουμε ανατινάξεις. Η αντοχή του ηχοσυστήματος είναι αξιοθαύμαστη. Μπράβο στους κατασκευαστές. Το πρώτο βίντεο, λοιπόν, μας δείχνει τον Karl Logan στην κιθάρα και τον Scott Columbus στα τύμπανα. Στο δεύτερο βίντεο τον ρόλο του κιθαρίστα αναλαμβάνει ο Ross the Boss, ενώ τις μπαγκέτες κρατάει ο Donnie Hamzik. Οι Eric Adams και Joey DeMaio παραμένουν ακλόνητοι. Δεν μπορούσα να αποφασίσω ποιο από τα δυο βίντεο είναι καλύτερο. Εσείς διαλέξτε. Εξαιρετικά αφιερωμένα στον Μπαλαντέρ.

I hear the sound in a metal way, I feel the power rolling on the stage, 'Cause only one thing really sets me free, Heavy metal loud as it can be...

Πουρνάρια, λύκοι και πυρ!

2011-12-01T02:45:00.010+02:00

Οι φίλοι του Π.Α.Ο.Κ. είναι ιδιαίτερα θερμοί, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αδυνατούν να μείνουν ήσυχοι, προς τιμήν του Γκάρι Σπιντ, για ένα λεπτό. Για ένα γαμημένο λεπτό. Και τι τραγουδούσαν; Συνθήματα κατά της Βουλής. Ωραίος συγχρονισμός. Τέλος πάντων. Μόλις είδα τις εντεκάδες των δυο ομάδων, σκέφτηκα ότι η αριστερή πλευρά του Π.Α.Ο.Κ., ελέω των απόντων Βιερίνια και Λίνο, θα υπολειτουργήσει, ενώ η δεξιά πλευρά θα έπρεπε να σηκώσει όλο το επιθετικό βάρος. Φαπ στον Κάνθαρο! Ο Φωτάκης έκλεψε την μπάλα και μοίρασε διαγώνια στον Γεωργιάδη, οποίος σημάδεψε με διαβήτη το μπιφτεκοκέφαλο του Σάλπι που άφησε την δεξιά πλευρά και συνέκλινε προς το κέντρο της περιοχής. Και εγένετο γκολ. Σωστή τακτική συμπεριφορά από τον Σάλπι. Ο Γκαλάς πήγε για πουρνάρια. Για την κλάση και την εμπειρία του, κρίνεται Α.Α. (αδικαιολογήτως απών). Η Τότεναμ προσπαθούσε να αντιδράσει και το κατάφερνε με ανορθόδοξο, όμως, τρόπο. Η ομαδικότητα και η τακτική συνέπεια των παιχτών του Μπολόνι, εξανέμιζε οποιοδήποτε τεχνικό πλεονέκτημα των Άγγλων. Επιπλέον, οι Ρόουζ και Τσόρλουκα ήταν εκτός αγώνα, κλίματος και πραγματικότητας. Και ξαφνικά, δέχομαι εκ νέου φαπ! Ο Γκαρσία (επαναστάτης) βγάζει πανέμορφη διαγώνια πάσα, μήκους περίπου δεκαπέντε μέτρων, προς τον Γεωργιάδη, ο οποίος σεντράρει παράλληλα και συρτά προς τον Αθανασιάδη. Τα πουρνάρια εξακολουθούσαν να φαντάζουν ιδανικός προορισμός για την αμυντική γραμμή των ''Πετεινών''. Το 2-0 υπέρ του Π.Α.Ο.Κ. είναι γεγονός. Απίστευτο. Κι όλα αυτά με τους γηπεδούχους σε ρόλο κομπάρσου.

Η αρχική πίεση στα 3/4 του γηπέδου, μετατράπηκε σε μερική συσπείρωση γραμμών και οπισθοχώρηση αυτών κατά δώδεκα (περίπου) μέτρα. Η άμυνα, ωστόσο, παρέμενε πιεστική και τολμώ να πω επιθετική. Όπως οι Σπαρτιάτες οπλίτες που υποχωρούσαν με αξιοθαύμαστη πειθαρχία και κατόπιν (αντ)επιτίθεντο σαν κουτάλα για φακές. Οι παίχτες του Χάρι Ρέντναπ, όντας πλέον τρομοκρατημένοι, φερόντουσαν σαν πρόβατα που τους κυνηγούσαν λύκοι. Δεν μπορούσαν καν, να θέσουν σε κίνηση τους δεδομένους αυτοματισμούς τους. Επιπλέον, το τέμπο είχε χαμηλώσει, με τον Γκαρσία να δίνει το μοτίβο. Ένας Γκαρσία, του οποίου οι αντιδράσεις, όντας πιεζόμενος, είναι αξιοζήλευτες. Μεγάλο προσόν να μην πανικοβάλλεται ο ποδοσφαιριστής και το κυριότερο να μην το δείχνει. Οι Λονδρέζοι, λοιπόν, απέκτησαν κατοχή, καθώς οι Έλληνες (sic!) τους έδωσαν συνειδητά γήπεδο, ωστόσο, παρέμεναν ακίνδυνοι. Οι προσωπικές ενέργειες των ''Πετεινών'', έπεφταν σε αδιέξοδο. Και φτάνουμε στο 36' λεπτό. Ο διαιτητής βλέπει χέρι του Σταφυλίδη, τον οποίο αποβάλλει, δίνοντας μάλιστα και πέναλτι. Αδιανόητα πράγματα. Τι να κάνει; Να το κόψει; Οι γηπεδούχοι μείωσαν το σκορ και αναθάρρησαν. Απέκτησαν ψυχολογία και δικαιολογημένη φλυαρία.

Το ερώτημα που αναδύθηκε, φτάνοντας στην ανάπαυλα (κλισέ), ήταν το εξής: θα μπορούσαν οι παίχτες του Π.Α.Ο.Κ. να αντέξουν στο δεύτερο ημίχρονο, παίζοντας με παίχτη λιγότερο; Ο Σάλπι ήταν αεικίνητος, ο Λαζάρ κάλυπτε πολλά τετραγωνικά κι ο Γκαρσία έτρεχε όσο πιο ποιοτικά μπορούσε. Θα είχαν τις (ψυχικές και σωματικές) δυνάμεις, για να υπομείνουν το δεδομένο σφυροκόπημα των γηπεδούχων; Να τρέχουν, να καλύπτουν, να αλληλοκαλύπτουν και να ντουμπλάρουν αντιπάλους; Το δεύτερο μέρος, λοιπόν, ξεκίνησε όπως τελείωσε το πρώτο. Ο Μπολόνι, προκειμένου να καλύψει το χάσμα του Σταφυλίδη, τοποθέτησε τον Φωτάκη ως αριστερό μπακ, αλλά το κενό στη θέση δέκα ήταν ολοφάνερο. Ο Κλάους γυρνούσε πολλά μέτρα πίσω, (παρα)σέρνοντας μονίμως κάποιον αντίπαλο μαζί του, για να πάρει μπάλα ή να ανοίξει χώρους για τον Γεωργιάδη και τον Σάλπι, όμως, ήταν φανερό ότι το σχήμα ήθελε ένα μικρό ρεκτιφιέ.

Ο Μπολόνι θυσιάζει τον Γεωργιάδη και περνάει στη θέση του τον Σνάουτσερ που λαμβάνει αμέσως πόστο στο αριστερό άκρο αμύνης. Ο Π.Α.Ο.Κ. έψαχνε τις διαγώνιες πάσες και τις συνεργασίες με τους ακραίους, όπως άλλωστε συνέβη στο πρώτο 45έπτο, ώστε να απεγκλωβιστεί από την άμυνα, αλλά ο Μόντριτς ήταν εκείνος που μοίραζε παιχνίδι στις αδύνατες πλευρές και ανάγκαζε την άμυνα του Π.Α.Ο.Κ. σε αδιάκοπο τρέξιμο. Ο Μπέιλ πέρασε στο παιχνίδι (στη θέση του κακού Ρόουζ), ο Ντεφό σκεφτόταν τα πουρνάρια, ο Λίβερμορ κατασκήνωσε στην περιοχή του Χαλκιά και η αμυντική γραμμή των Άγγλων ανέβηκε έως τη σέντρα, αλλά οι φιλοξενούμενοι είχαν την οξυδέρκεια και την ψυχραιμία να απομακρύνουν με αυτοθυσία την μπάλα και να βγαίνουν από την άμυνά τους. Συν τοις άλλοις, δεν προδόθηκαν από τις πτέρυγες, καθώς έστηναν στα ''Σπιρούνια'' συνεχώς παγίδες. Οι Λένον, Πιέναρ και μετέπειτα ο Γουόκερ δεν μπορούσαν να πλαγιοκοπήσουν, δεν έδωσαν το απαιτούμενο πλάτος και προσπάθησαν να συγκλίνουν ανεπιτυχώς προς τον άξονα. Μολαταύτα, οφείλω να δηλώσω ότι η ομάδα του Μπολόνι δεν φάνηκε να έχει εκπαιδευτεί σε καθεστώς αριθμητικής ανισορροπίας. Η απαιτούμενη συσπείρωση προήλθε, κατά την ταπεινή μου γνώμη, λόγω επιβίωσης και ποδοσφαιρικού ενστίκτου. Δεν διέκρινα ασφαλή έξοδο κινδύνου της μπάλας και τακτικό πλάνο αντεπίθεσης. Ίσως επειδή δεν υπήρχαν. Εντούτοις, κατανοώ πλήρως ότι πρόκειται για αυστηρότατη διαπίστωση και προφανώς δεν μειώνει την υπερπροσπάθεια των παιχτών. Σε καμία περίπτωση. Ο Π.Α.Ο.Κ. κατόρθωσε να βραχυκυκλώσει τους αντιπάλους του σε τέτοιο βαθμό που στο τέλος οι Άγγλοι έκαναν καθυστερήσεις μόνοι τους. Εντυπωσιακό.

Η ελληνική ομάδα (sic!) πέτυχε μια πολύ μεγάλη νίκη, έχουσα πολλαπλά οφέλη, απέναντι σε έναν αντίπαλο που ήταν φορμαρισμένος και ποιοτικότερος. Δεν νομίζω ότι οι Άγγλοι υποτίμησαν τον Π.Α.Ο.Κ. Ο Ρεντναπ, άλλωστε, δήλωσε: «Δεν μπορούσαμε να τους λυγίσουμε». Η αναγνώριση του αντιπάλου συνιστά παράσημο. Ένας Π.Α.Ο.Κ., από τον οποίο ουδείς υστέρησε. Άκυρο. Υπήρχε ένας. Αυτός ο Χαλκιάς είναι δυο μέτρα άντρας και δεν μπορούσε να πιάσει την μπάλα. Δεν μπορούσε να διώξει με το αριστερό πόδι -αντίστοιχα κι ο Γκαρσία με το δεξί. Δεν μπορούσε να καθοδηγήσει την άμυνα. Δεν είχε καθαρό μυαλό, φαινόταν αγχωμένος και δεν ενέπνεε εμπιστοσύνη. Οι συμπαίχτες του, πάντως, παρέμειναν ψύχραιμοι. Κάθε φορά που η μπάλα πήγαινε στην περιοχή, οι Π.Α.Ο.Κ.τσήδες σκούπιζαν τον ιδρώτα από το μέτωπο τους. Το γεγονός ότι οι αμυντικοί της ομάδας (π.χ. Σταφυλίδης ή Κοντρέρας) έσπευδαν να καλύψουν την εστία, δείχνει γνώση επί του θέματος. Ο Κρέσιτς που είναι; Τέλος πάντων. Μετά τη νίκη του Ολυμπιακού ήρθε η άλωση του Λονδίνου. Μακάρι να κερδίσει και η Α.Ε.Κ. Δεν σας κρύβω ότι ζηλεύω. Όχι τόσο τις νίκες, όσο τους ίδιους τους αγώνες. Την ατμόσφαιρα. Την προσμονή. Τη δίψα. Το γόητρο. Θα έρθει πάλι η σειρά μας. Κλείνω με τον Μπολόνι: ο μπαγάσας το πίστευε. Μαγκιά του. Και τώρα μπορείτε να τον αποθεώσετε. Κωλοτούμπες: άρξατε πυρ!

Υ.Γ.1 Η Αρειανάρα κέρδισε και στην Ολλανδία. Βρίσκεται στην δεύτερη θέση του ομίλου του, έχοντας μάλιστα την καλύτερη άμυνα στο Eurocup, και ατενίζει το εγγύς μέλλον με διαφορετική ψυχολογία. Την Κυριακή παίζουμε με τον Ολυμπιακό. Δεν με νοιάζει το αποτέλεσμα, αλλά η διάθεση που θα δείξουν οι Ινδιάνοι. Πάμε μωρή αρρώστια. Όσο για τα διοικητικά, δεν μπορώ να εκφέρω άποψη, διότι είμαι ακόμα μπερδεμένος. Προσπαθώ να βγάλω μια άκρη. Δεν είναι εύκολο.

Υ.Γ.2 Τι τρέχει με τον Πρίττα; Οι ρεπόρτερ δεν ξέρουν τι συμβαίνει με την περίπτωση του; Ξέρουν, αλλά δεν μιλάνε. Μπάσταρδοι. Το ίδιο και οι δημοσιογράφοι. Και το μόνο που απαντάνε, όταν τους ρωτάς, είναι ''επιλογή προπονητή''. Το ίδιο πάει να γίνει και με τον Καπετάνο. Υποθέτω και με τον Πορτίγια. Κι όλα αυτά συμβαίνουν την ίδια στιγμή που ο Τόχα ξεκινά βασικός. Σκάνδαλο. Ο Κολομβιανός πρέπει να εκσφενδονίζει απειλές ότι θα τους πνίξει με το μαλαπέρδι του. Δεν εξηγείται διαφορετικά. Ωραίος, πάντως, ο Πολωνός Γκουαρντιόλα. Εκείνος δεν ήταν που έλεγε ότι τα πράγματα δεν μπορούν να αλλάξουν γρήγορα; Σκεφτείτε να άλλαζαν και γρήγορα. Μήπως τον μπερδεύω με τον Ισπανό Γκουαρντιόλα;

Υ.Γ.3 Το να γκρινιάζει ο Π.Α.Ο. για την επιστροφή Καλόπουλου είναι αναμενόμενο, αλλά όχι και τόσο λογικό. Διότι, ξέρω αρκετές ομάδες, αγωνιζόμενες κατά του Π.Α.Ο., που έχουν γνωρίσει αρκετούς κλώνους του Καλόπουλου. Δεν διέκρινα σε κάποιο από αυτά τα παιχνίδια παρόμοια ευαισθητοποίηση. Εντούτοις, το έχουμε πει: όταν αδικείσαι με τον ίδιο τρόπο που αδικείς, ουρλιάζεις και μιλάς για σφαγές. Γαμημένη υποκρισία. Και πάμε στον Ολυμπιακό. Το να εκφράζουν κύκλοι της διοίκησης την έντονη δυσαρέσκεια τους για την ανακοίνωση του Παναθηναϊκού είναι προκλητικό. Υποδηλώνει θράσος. Επέστρεψε κι ο Σάββας. Άντε, καλώς να ορίσουν ο Γκαγκάτσης κι ο Θωμάς. Η παράγκα του Γόντικα πρέπει να γκρεμιστεί συθέμελα. Τι μου δείχνουν όλα αυτά; Η απάντηση είναι μία και μοναδική: φόβος. Φόβος μήπως και χαθεί το πρωτάθλημα. Από ποιον; Από μια ομάδα που μέχρι πρότινος ήταν παρατημένη από όλους. Φόβος, λοιπόν, για τον Παναθηναϊκό. Η αλήθεια είναι ότι ο Ολυμπιακός πληρώνει την μεγαλομανία του γυμνού βασιλιά. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Τα υπόλοιπα είναι για λαϊκή κατανάλωση.

Υ.Γ.4 Δεν ξέρω πως το καταφέρνουν. Ειλικρινά δεν ξέρω. Μόνο εκείνοι ξέρουν.

Άγιος Βασίλης, F-16 και μαοϊστικό λιοντάρι

2011-11-28T03:21:00.009+02:00

Ο Πανιώνιος δεν είναι κακή ομάδα. Τουλάχιστον στον βαθμό που του προσάπτουν. Και φυσικά το ματς δεν ήταν εύκολο. Άλλαξε προπονητή, συσπειρώθηκε και ατενίζει το μέλλον με διαφορετική ψυχολογία. Κι ας αποτελεί παρελθόν ο Εστογιανόφ (παιχταράς). Δεν νομίζω, πάντως, ότι πέσαμε στην παγίδα του ''διαλυμένου'' Πανιωνίου. Πολύ απλά ο αντίπαλος ήταν πιο ομοιογενής και πιο αποτελεσματικός. Έχω δηλώσει ότι χρειαζόμαστε ακόμα -τουλάχιστον- ένα μήνα. Το ρολάρισμα θα έρθει, ασχέτως αν στον πάγκο κάθεται ο καλύτερος Έλληνας προπονητής ή ο Πολωνός Γκουαρντιόλα. Πριν ξεκινήσω, οφείλω να αναφέρω ότι, πρέπει να σταματήσει η θριαμβολογία που κυριεύει τον Γιαννώτα. Ο παίχτης έχει παίξει δυο ματς. Όχι είκοσι ματς. Ούτε εκατό. Δύο. Το καταλαβαίνετε; Έλεος πια. Βυθιζόμαστε στην υπερβολή και για να σωθούμε, πιανόμαστε από σανίδες υπερβολής. Και προφανώς δεν αναφέρομαι μόνο στους Αρειανούς. Μακάρι να αναφερόμουν μόνο σε αυτούς. Και πάμε στο τρακάρισμα του Ντίκο. Δεν ξέρω την ένταση του ατυχήματος, αλλά είναι προφανές ότι τα ρεπορτάζ που δημοσιεύτηκαν ήταν του κώλου. Τι υποδήλωναν; Απουσία δυο βδομάδων. Και μετά από ακριβώς μια μέρα συμπεριλήφθηκε στην αποστολή και μάλιστα ξεκίνησε βασικός. Απίστευτα πράγματα. Τέλος πάντων. Απέναντι, λοιπόν, σε έναν ενθουσιασμένο Πανιώνιο, έπρεπε να καταλάβουμε το κέντρο και να χτυπήσουμε σαν κόμπρες στην κόντρα. Δεν το καταφέραμε.

Ο Καζναφέρης διακατέχεται από υπέρμετρο πάθος, το οποίο δεν μπορεί σε απόλυτο βαθμό να αναπληρώσει και να υπερκαλύψει την τακτική του ανεπάρκεια. Χάθηκε στις αλληλοκαλύψεις και δεν πήρε αρκετά μέτρα στην πλευρά. Ο Φατί κλήθηκε να τον καλύψει -δυστυχώς. Από την άλλη πλευρά ο Μίτσελ βρέθηκε σε αξιοπερίεργη βραδιά. Στο πρώτο γκολ δεν παίζει σωστά το τεχνητό οφσάιντ -δείγμα σαφούς έλλειψης αμυντικής προσήλωσης. Οι Εγγλέζοι το ονομάζουν defensive awareness. Το δεύτερο γκολ το δεχόμαστε από την πλευρά του. Να είναι καλά ο Τόχα που εκθέτει όλη την άμυνα. Μπορεί ο Μίτσελ κι ο κάθε Μίτσελ να διορθώνει συνεχώς τα λάθη του Τόχα; Είναι φύσει αδύνατο. Επομένως, από που προήλθε το γκολ; Από τον άξονα. Όπως και το πρώτο. Πρόκειται για σημαντική διαπίστωση, καθώς σπάνια συναντάμε προβλήματα από τον άξονα. Ο Μίτσελ, όμως, πρέπει να σημειώσω ότι, κέρδισε πολλές μονομαχίες και είχε ικανοποιητικές επιστροφές, παρά την έλλειψη στηρίγματος από τον Σολτάνι. Ένας Σολτάνι που δεν διαθέτει την απαιτούμενη τακτική παιδεία και δεν μπορεί να αντεπεξέλθει ικανοποιητικά στη θέση του αριστερού εξτρέμ. Ως κρυφός επιθετικός λειτουργεί σαφώς καλύτερα. Επιπλέον, ο Μίτσελ δεν έπαιρνε βοήθειες ούτε από τον Τόχα, παρά μόνο από τον εαυτό του. Ο Κολομβιανός, μετά την έκλαμψη που είχε στο ματς με τον Ολυμπιακό, επανήλθε στα γνωστά επίπεδα. Δεν μπορεί, δεν μπορεί και δεν μπορεί. Έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου. Δεν ξέρω πως αλλιώς μπορώ να το καταστήσω σαφές. Κόβει την ομάδα στα δύο. Ρε, τον αντίπαλο κόψε! Επιπρόσθετα, αναγκάζει τον Φατί να τρέχει σαν τον Βέγγο (τεράστιος) και αναπόφευκτα τον συμπαρασύρει σε μετριότητα. Ο Τόχα, τελικά, αντικαταστάθηκε από τον Κατίδη στο 65' λεπτό. Τσάμπα αλλαγή. Για μια ακόμη φορά. Θα είχε τρομακτικό ενδιαφέρον να μετρήσουμε πόσες φορές έχει βγει αλλαγή, έχοντας ξεκινήσει στη βασική εντεκάδα. Ως εκ τούτου, ο Πανιώνιος πήρε το κέντρο και με μπροστάρη τον Σκέμπρι, ύψωσε την κυανέρυθρη σημαία. Άξιος συμπαραστάτης του Μαλτέζου ο Σάμαρης που έπαιξε και για τον Κουμορτζί -είχε μέτρια απόδοση. Ο Σκέμπρι έτρεχε, πάσαρε, δημιουργούσε και σκόραρε. Ουσιαστικά. Πειθαρχημένα. Ακριβώς το αντίθετο από τον Καστίγιο. Ο Νέρι αποτελεί το θεωρητικό βαρόμετρο του Άρη. Το πρακτικό βαρόμετρο αντανακλά στην παρουσία του Φατί, για τον οποίο είπαμε ότι δεν μπορεί να καλύπτει τριάντα και σαράντα μέτρα μόνος του. Σαν τις γερμανικές μεραρχίες, οι οποίες στο ανατολικό μέτωπο, το 1944, κάλυπταν με λίγες χιλιάδες άνδρες, ένα χωρικό διάστημα πενήντα, εκατό, ακόμα και διακοσίων χιλιομέτρων. Η αγωνιστική άνοδος, λοιπόν, του Νέρι κρίνεται επιβεβλημένη. Κάποιοι κάνουν λόγο για απόλυση του παίχτη. Είναι ξεκάθαρο, πάντως, ότι ο Καστίγιο δεν μπορεί να πάρει την ομάδα στις πλάτες του. Περιμένουμε τον (καλό) Καστίγιο, όπως τα παιδάκια τον Άγιο Βασίλη. Κι αν είσαι καλό παιδί, ο Άγιος Βασίλης έρχεται. Ο Καστίγιο είναι καλό παιδί; Ρητορικό το ερώτημα. Και καλύτερα να κόψει τις μαλακίες, διότι θα τον πάρει και θα τον σηκώσει. Απαράδεκτη συμπεριφορά. Τον επόμενο αγώνα (πρέπει) να τον δει από την εξέδρα. Κι ας παίρνει μισό μύριο.

Και πάμε στον Τσέζαρεκ. Ο Κροάτης δεν είναι τόσο άσχετος, όσο φωνάζουν οι συνοπαδοί μου. Βρίσκεται στις φάσεις, παίρνει καλή τοποθέτηση και είναι διψασμένος, αλλά έχει ένα μικρό πρόβλημα στο τελείωμα. Εντούτοις, παρά την αξιοζήλευτη εκτίναξη του Ελευθερόπουλου, το στρούμφισε στο 73' λεπτό και έδωσε νέο ενδιαφέρον στο ματς. Ο Άρης, έχοντας τραυματίες τους Καζναφέρη και Κατίδη, πάλεψε στα τελευταίο 20λεπτο και κυνήγησε την ισοπαλία. Εντούτοις, μπορεί κάποιος να μου πει που βρισκόταν στα υπόλοιπα εβδομήντα λεπτά του παιχνιδιού; Γιατί δεν κάναμε παιχνίδι από την πλευρά του Γιόνσον; Γιατί δεν εκμεταλλευτήκαμε τα γρήγορα ποδάρια των ακραίων μας; Γιατί παίζει ο Τόχα στην Αρειανάρα; Όσο για τον Τριανταφυλλάκο, νταξ, το ρίσκο του Πολωνού δεν βγήκε. Δεν χάλασε κι ο κόσμος. Δεν θα τον κρεμάσουμε. Να πω και δυο κουβέντες για τον Βελλίδη. Έχει δείξει πάρα πολύ καλά στοιχεία, αλλά επαναλαμβάνω ότι δεν μπορεί να αντέξει το ψυχολογικό βάρος του πρώτου τερματά. Πρέπει να συνεχίσει και να συνεχίσουμε τη δουλειά. Ωστόσο, δεν μπορώ να παραγνωρίσω ότι για μια ακόμη φορά συγκαταλέγεται στους κορυφαίους. Δώστε έμφαση στο ''για μια ακόμη φορά''. Πρόκειται για σημαντική διαπίστωση. Από την μια χαίρομαι για τον παίχτη κι από την άλλη λυπάμαι για την ομάδα. Και κλείνω με τα γκολ του Πανιωνίου. Αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι ο Ριέρα προσδίδει απρόβλεπτη επιθετικότητα στην ομάδα. Ουσιαστικά και τα δυο γκολ ξεκινούν από τον Ισπανό. Ο παίχτης, ο οποίος στα χαρτιά έπαιζε δεξιά, ήταν ιδιαίτερα κινητικός στον οριζόντιο άξονα, έπαιξε ως μοντέρνος περιφερειακός επιθετικός και προξένησε αρκετά προβλήματα. Ελευθερία κινήσεων του έδωσαν οι χαμένες μονομαχίες που είχαμε στη μεσαία γραμμή. Τον έπιανε κανείς μαν του μαν; Δεν περιμένω απάντηση. Στο πρώτο γκολ, λοιπόν, η φάση εξελίχθηκε τόσο γρήγορα που νόμιζα ότι κάποιος έριξε υγρό τσιμέντο ταχείας πήξης στα πόδια και στο μυαλό των παιχτών μας. Όμορφο τέρμα. Στο δεύτερο γκολ, ειδική μνεία αξίζει ο Κούκι, ο οποίος, ενώ φαίνεται άχαρος και άτεχνος, γνωρίζει πολύ καλά τα βασικά της θέσης. Είναι ικανότατος στην κίνηση χωρίς μπάλα, σουτάρει με την μία, έχει αξιόλογο τελείωμα και φαίνεται και καλό παιδί. Συνεργασία και ομαδικότητα οι Πανιώνιοι, ανομοιογένεια και έλλειψη επικοινωνίας οι Αρειανοί. Και ανεβαίνουμε Σαλονίκη.

Δεν ξέρω αν ο Μπολόνι περιμένει να πάρει αποτέλεσμα στο Λονδίνο. Το White Heart Lane, η έδρα της της Τότεναμ, είναι κατηφορικό γήπεδο. Ακριβώς το αντίθετο της σαββατιάτικης Τούμπας. Ο Π.Α.Ο.Κ. είχε συντριπτική κατοχή, πενταπλάσιες πάσες, αλλά εγκλωβίστηκε στην τακτική του προπονητή του, στα F-16 της Κέρκυρας και στον Οσμάν. Ο Μπολόνι προσπάθησε να παίξει από τα άκρα, αλλά δεν πετύχαιναν οι συνεργασίες και δεν μπορούσε, όταν έβγαιναν οι σέντρες, να συρρικνώσει ξαφνικά το πλάτος. Σέντρες; Ναι, σέντρες. Πολλές σέντρες. Για ποιον ρε παιδιά; Τον Παπάζογλου που βάζει το κεφάλι σαν φοίνικας; Τον Κλάους που ναι μεν χώνεται στις φάσεις, αλλά δεν είναι κεφαλοσφαιριστής; Τον Σάλπι που ίσως έχει ψυχολογικά, αλλά σίγουρα όχι ύψος; Τον Γεωργιάδη που ώρες ώρες δείχνει ότι φοβάται και τον ίσκιο του; Τον Βιερίνια που άλλαζε πλευρές λες και ήταν λεπρός; Το ίδιο λάθος το έχει ξανακάνει ο Π.Α.Ο.Κ., επί Δερμιτζάκη, αν θυμάμαι καλά, που αγωνιζόντουσαν ως επιθετικοί Σάλπι, Βιερίνια και Ελ Ζαρ και παίζανε με σεντρούλες. Δυστυχώς, για τον Μπολόνι, ο άξονας απαιτεί ενέσεις ποιότητας. Η ομάδα θέλει τουρμπάτο επιθετικό. Ο Κοντρέρας (κλώνος του Χάρρυ Κλυνν) τα πήγε αρκετά καλά και είχε πληθωρική παρουσία ως αμυντικό χαφ, αλλά ο Μπαλάφας δεν μπορεί. Δεν έχει πάσα, δεν έχει ψυχραιμία, δεν ξέρει μπάλα. Μόνο κεφάλι διαθέτει και φιλότιμο. Επιπλέον, αυτός ο Σπαντάτσιο, που μάλιστα διαμαρτυρόταν κιόλας επειδή δεν αγωνίζεται συχνά, δεν μπορεί να κάνει τη διαφορά. Πού είναι ο Ίβιτς με εκείνη την θαυμάσια σεζόν που κατέγραψε πριν δυο χρόνια; Είναι ξεκάθαρο, κατά την γνώμη μου, πως ο Μπολόνι στο συγκεκριμένο ματς, το οποίο πίστευε ότι θα κέρδιζε εύκολα ή δύσκολα, είχε σκοπό να ξεδιπλώσει κάποιες σκέψεις του και να τις αποτυπώσει στο χόρτο. Για παράδειγμα, ο Κοντρέρας ως αμυντικό χαφ, ο Φωτάκης ως δεξί μπακ, κι ο Αθανασιάδης ως δεξί χαφ. Περί αλλαγής θέσεως, όμως, ενός ποδοσφαιριστή, θα τα πούμε σε ανύποπτη στιγμή. Έκανα και ρίμα. Περίπου.

Υπήρχε, όμως, και αντίπαλος. Τα F-16 που ανέφερα παραπάνω λέγονται Μαϊστόροβιτς και Γκαλίνοβιτς. Ο πρώτος κυριάρχησε στον αέρα κι ο δεύτερος κατέρριπτε ότι έφτανε στις γροθιές του. Είναι πολύ σημαντικό να ξέρεις ότι ο τερματοφύλακας της ομάδας σου θα βγει και θα ισοπεδώσει συμπαίχτες και αντιπάλους. Ο επιθετικός το σκέφτεται διπλά πριν πηδήξει για τη διεκδίκηση της μπάλας. Ο κορυφαίος, όμως, του γηπέδου, κατά την γνώμη μου, ήταν ο Οσμάν. Μονοδιάστατο αμυντικό χαφ με ξεκάθαρο σκοπό να καταστρέψει το παιχνίδι του αντιπάλου. Και το κατέστρεψε ιδανικά, τρέχοντας αμέτρητα χιλιόμετρα στον άξονα. Επίσης, έδειξε διάθεση να πάρει μέτρα, αλλά δεν πήρε όσα θα ήθελε ή έστω όσα μπορούσε. Οι λόγοι (υποθέτω ότι) είναι δύο: κούραση και προπονητικές οδηγίες. Άκυρο. Τρεις είναι οι λόγοι. Αν έπαιρνε μέτρα ο Οσμάν, ο Χαμπλ θα έκανε πάρτι. Ποιος είναι ο Χαμπλ; Ο παρτενέρ του Οσμάν. Και τι έκανε; Μα, το είπα προηγουμένως: πάρτι! Υποθέτω ότι ο Ισπανός προπονητής της Κέρκυρας είχε δώσει σαφή εντολή για φάουλ στο χώρο της μεσαίας γραμμής, προκειμένου να κόβεται ο ρυθμός του αγώνα. Ο Χαμπλ το παραξήλωσε. Υπερβάλλων ζήλος. Έκανε ό,τι μπορούσε για να αποσυντονίσει τον Π.Α.Ο.Κ., αλλά και την ομάδα του. Τα φάουλ, βλέπετε, τα έκανε λίγα μέτρα έξω από τη μεγάλη περιοχή του Γκαλίνοβιτς. Και ήταν πολλά τα άτιμα. Τουλάχιστον, προσπάθησε επιθετικά. Όπως κι ο Αγρίτης που έπαιζε συνεχώς στο όριο του οφσάιντ. Η Κέρκυρα έψαχνε εμφανώς την κόντρα, κυρίως με μακρινές μπαλιές, αλλά όσο περνούσαν τα λεπτά, τόσο περισσότερο μαζευόταν στο καβούκι της. Η απόδοση της Κέρκυρας, χωρίς την μπάλα στα πόδια της, ήταν αξιοζήλευτη για την ποιότητα της ομάδας. Το μοναδικό λάθος ήταν ότι οι παίχτες της μαζευόντουσαν σαν σαρδέλες στην περιοχή τους κι ως εκ τούτου η μπάλα, μόλις την απέκρουαν, κατέληγε πάντα σε Π.Α.Ο.Κ.τσήδες. Η Κέρκυρα, λοιπόν, δεν μάζευε τα ριμπάουντ, αλλά πήρε, μάλλον δίκαια, το Χ. Έκλεισε τους διαδρόμους στη μεσαία γραμμή, σήκωσε τα F-16 και μόλις έβαλε σε λειτουργία την σκοπιμότητα, το αποτέλεσμα κλείδωσε. Ο Π.Α.Ο.Κ. προσπάθησε, προσπάθησε και προσπάθησε. Εντούτοις, θυμάμαι ελάχιστες ευκαιρίες. Δεν μπόρεσε να αξιοποιήσει την δεδομένη υπεροχή του και να την μετουσιώσει σε γκολ. Ο Μπολόνι είναι (κανονικός) προπονητής και χρειάζεται στήριξη, αλλά πολύ φοβάμαι ότι τα εξωαγωνιστικά προβλήματα του Π.Α.Ο.Κ. θα επηρεάσουν την απόδοση του ιδίου και κατ' επέκταση της ομάδας. Δεδομένου και των τάσεων φυγής που έχει δείξει στην καριέρα του, νομίζω ότι ο χρόνος κυλάει αντίστροφα. Και πάμε στη Γαλλία.

Η Μαρσέιγ έχει δώσει προτεραιότητα στην Ευρώπη. Επ' αυτού, υποθέτω ότι ο Ντεσάμπ, ένας πρακτικός και ρεαλιστής προπονητής, ήρθε σε συνεννόηση με την διοίκηση του συλλόγου. Βλέπετε, η Μαρσέιγ, έχει οικονομικά βάρη -ανακαινίζει το γήπεδό της- και χρειάζεται ενέσεις ρευστού. Το αποτέλεσμα στο Καραϊσκάκη σήμανε το έναυσμα και έπεισε τους Γάλλους για την ορθότητα του ρίσκου που ακούει στο όνομα ''Ευρώπη''. Ενδεχομένως να οδήγησε και σε υποτίμηση του Ολυμπιακού. Το επιθυμητό αποτέλεσμα στο επερχόμενο ματς με την Ντόρντουντ (ελπίζουν ότι) θα φέρει θετική ψυχολογία, ενθουσιασμό, χρήμα και απελευθέρωση από τα δεσμά της Ευρώπης. Εδώ, όμως, έχουμε να αντιμετώπισουμε διαφορετικές παραμέτρους. Το ματς με την Παρί είναι κάτι περισσότερο από ένα ντέρμπι. Είναι πόλεμος. Σύμφωνα με τον Μάο Τσε Τουνγκ: «Η στρατηγική λέει να μισείς τον εχθρό σου, αλλά η τακτική λέει να τον παίρνεις στα σοβαρά». Αυτό έκανε ο Ντεσάμπ. Εξού και η νωχελική απόδοση της Μαρσέιγ στο πρόσφατο ματς με τον Ολυμπιακό. Οι παίχτες της έπαιζαν λες και ήταν τσακωμένοι μεταξύ τους. Εξού και η αντίδραση της γαλλικής ομάδας μετά το γκολ του Ολυμπιακού. Ο Ντεσάμπ πίστευε ότι δεν θα έχανε. Το μεγαλύτερο ρίσκο που πήρε ήταν η ελαχιστοποίηση των ρίσκων. Δεν δίστασε να το πάρει και απέτυχε. Καλά να πάθει. Ο Βαλβέρδε κοίταξε την δουλειά του και σωστά έπραξε. Η διαχείριση του Ντεσάμπ δεν μειώνει τη μεγάλη -σε παν επίπεδο- νίκη του Ολυμπιακού. Σε καμία περίπτωση. Όπως και δεν υποβαθμίζει την ένταση του ντέρμπι με την Παρί. Μια Παρί που την προηγούμενη αγωνιστική γνώρισε εντός έδρας ήττα από τη Νανσί. Έκπληξη ή μήπως όχι; Αν εξετάσεις το παιχνίδι μεμονωμένα, ναι, είναι έκπληξη. Επειδή, όμως, ένα πρωτάθλημα χαρακτηρίζεται από αλλοπρόσαλλη συνέχεια, όχι, δεν συνιστά έκπληξη. Το κίνητρο για επικράτηση στο Le Classique, επισκιάζει τα πάντα ή έστω τα πλείστα. Είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι θεωρείτε πως είμαι υπερβολικός. Έχοντας δει αρκετά ματς μεταξύ των δυο ομάδων, σας πληροφορώ ότι ουδόλως είμαι υπερβολικός. Αντίθετα, μάλλον, είμαι φειδωλός.

Ο Ντεσάμπ, λοιπόν, ξεκίνησε με όλα του τα όπλα. Εξαιρείται ο Ζινιάκ που τα έκανε όλα ταναπού και δύσκολα θα ξαναδεί αποστολή. Έβαλε τον Λούτσο, ώστε να λειτουργήσει ως το αντίπαλο δέος του Παστόρε. Τοποθέτησε στα άκρα της άμυνας τα γρήγορα ποδάρια των Μορέλ και Αθπιλικουέτα, προκειμένου να αντιμετωπίσουν τους Μενέζ και Νένε αντίστοιχα. Έταξε, στη μεσαία γραμμή, ως παρτενέρ του Ντιαρά, τον Εμπιά, προκειμένου να παραθέσει μαχητικότητα, πάθος και κλωτσιά. Και η Παρί είχε αλλαγές. Ο Κομπουαρέ (τσιχλάκιας) προτίμησε τον -περισσότερο πειθαρχημένο- Ζαλέ, αντί του Σεαρά και τον πολεμιστή Λουγκάνο, έναντι των Καμαρά και Μπίσεβατς. Ορθώς δεν ξεκίνησε ο Σέρβος. Μου θυμίζει μια άσχημη εκδοχή του Σαριέγκι. Για να καταλάβουμε το πως εκτυλίχθηκε ο αγώνας ας αναφέρουμε κάποια πραγματάκια. Το πρώτο φάουλ σφυρίχτηκε στο δεύτερο δευτερόλεπτο (!). Ναι, σωστά διαβάσατε. Το πρώτο γκολ μπήκε στο 9' λεπτό. Ουσιαστικά ήταν η πρώτη επίσκεψη των γηπεδούχων στα καρέ του αντιπάλου (κλισέ). Η πρώτη κίτρινη κάρτα δόθηκε στο 12' λεπτό. Ο πρώτος τσαμπουκάς συνέβη στο 19' λεπτό. Οι γηπεδούχοι φανέρωσαν τάσεις για ισχυρό πρέσινγκ στα 2/4 του γηπέδου, αλλά η μετάβαση Παριζιάνων και μπάλας από τη φίλια περιοχή στη αντίπαλη, το λεγόμενο transition game, εφαρμόζεται ταχύτατα. Αυτή η κατάσταση συνέχισε να ισχύει ακόμα και μετά το γκολ του Ρεμί -κατόπιν τραυματίστηκε και αντικαταστάθηκε κλαίγοντας. Η Παρί (συνηθίζει να) δίνει, ελέω του επιθετικού τριγώνου Μενέζ-Νένε-Παστόρε, υψηλό τέμπο στο παιχνίδι της και εμφανίζει μεγάλο πλάτος στο χόρτο. Η αμυντική της τακτική επικεντρώνεται στα κλεψίματα, προκειμένου να βγει γρήγορα στην κόντρα και να πιάσει απροετοίμαστο τον αντίπαλο. Το πρώτο μέρος, δηλαδή, κύλισε με την Μαρσέιγ να είναι (υπερ)ευχαριστημένη με το γκολ και την Παρί να πέφτει πάνω σε ανθρώπινες ασπίδες και δοκάρια. Ήταν αναμενόμενο το ψυχολογικό φορτίο του προβαδίσματος, να αναγκάσει τους Μαρσεγέζους σε ολιγόμετρη οπισθοχώρηση.

Το δεύτερο ημίχρονο έκρυβε εκπλήξεις. Η Μαρσέιγ, προφανώς λόγω προπονητικών οδηγιών, αύξησε την ένταση στα μαρκαρίσματα, ντούμπλαρε συνεχώς τους αντιπάλους και ανέβασε περίπου πέντε μέτρα τις γραμμές της. Πολλά φάουλ από πλευράς γηπεδούχων, αφενός μεν για να κόψουν τον ρυθμό, αφετέρου δε για να εκνευρίσουν τους αντιπάλους. -εν πολλοίς, το πέτυχαν με τον Νένε. Ο Κομπουαρέ, στην προσπάθειά του να βρει λύσεις, βγάζει τον Γκαμέιρο -ακούμπησε ελάχιστες φορές μπάλα- και βάζει τον φινετσάτο Μποντμέρ. Ομολογώ ότι δεν κατάλαβα την αλλαγή, αλλά ήταν δεδομένο ότι κάτι έπρεπε να αλλάξει. Και άλλαξε. Εις βάρος της Παρί. Ο Ντεσάμπ, σε μια κίνηση τακτικής, στο 64' λεπτό, βγάζει τον Λούτσο, που από την στιγμή που η ομάδα προηγούταν στο σκορ δεν θεωρείτο απαραίτητος, και πετάει στο χόρτο τον Σεϊρού. Οι προθέσεις του Ντεσάμπ ήταν πασιφανείς. Ήθελε να κατεβάσει κάποια μέτρα τον Ντιαρά, δίνοντας του ρόλο ''σκούπα'' μπροστά από τα σέντερ μπακ, προκειμένου να μπλοκάρει διαδρόμους, να δώσει την καθοδήγηση του άξονα στον ξεκούραστο Σεϊρού και να παίξει την κόντρα με αιχμές τα αδελφάκια Αγιού και τον Αλμαφιτανό. Ο τελευταίος, ακριβώς ένα λεπτό μετά την αλλαγή, έκανε το 2-0. Η ισχυρή πίεση των Φωκέων στους Ματουιντί και Σισοκό είχε ουσιαστικό αποτέλεσμα. Κι όλα αυτά με τον Παστόρε να μοιάζει σαν μπριζόλα που προσφέρεται σε πεινασμένο λιοντάρι. Ο Εμπιά έριξε πολλή δουλειά και κλωτσιά. Οι γηπεδούχοι, μετά το γκολ, χαλύβδωσαν έτι περισσότερο, ενώ οι Πρωτευουσιάνοι ήταν αποδιοργανωμένοι. Το 3-0, με σκόρερ τον Αντρέ Αγιού, ήταν το επιστέγασμα της δίψας που έδειξαν οι παίχτες του Ντεσάμπ. Η Παρί έχει κερδίσει Τουλούζ, Μονπελιέ και Λιόν, αλλά στο Βελοντρόμ μπήκε άνω τελεία. Μια νίκη στην έδρα της Μαρσέιγ θα συνιστούσε επίδειξη δύναμης, ωστόσο με τέτοιες εμφανίσεις δεν μπορείς να ελπίζεις σε πολλά. Ο Κομπουαρέ, παρά το γεγονός ότι κάνει καλή δουλειά και έχει την ομάδα δεύτερη, εργάζεται σε ένα πλαίσιο έντονης αμφισβήτησης. Η προπονητολογία δεν τον αφήνει σε ηρεμία. Θεωρώ ότι η θητεία του στην ομάδα έχει οριοθετημένη ημερομηνία λήξης. Θα φροντίσει ο Λεονάρντο για αυτό. Από την άλλη πλευρά, η Μαρσέιγ τσαλάκωσε το πρεστίζ του αντιπάλου και πέτυχε μια επιβλητική νίκη με πειθαρχημένη εμφάνιση και μαχητικό πνεύμα. Ωστόσο, η Παρί άξιζε ένα γκολ. Οι γηπεδούχοι, απέναντι στην ταχύτητα και στην τεχνική κατάρτιση των αντιπάλων τους, αντιπαρέταξαν δύναμη και πάθος. Είχε δίκιο ο Μάο.

Υ.Γ.1 Πόλη: Θεσσαλονίκη. Ομάδα: Άρης. Η ανεπίσημη και επίσημη αντιπολίτευση του ποδοσφαιρικού σωματείου φαίνεται ότι ταυτίζονται. Κάτι μου λέει ότι δεν θα έχουμε το τέλος των παραμυθιών. Κι ας θυμίζει παραμύθι η όλη υπόθεση. Το πράγμα αρχίζει και ξεφεύγει επικίνδυνα. Πού βρίσκονται οι δικλείδες ασφαλείας; Ποιος είναι ο κυμματοθραύστης; Εν τέλει, ποιος είναι ο εχθρός;

Υ.Γ.2 Emalaith. Από τους Virgin Steele.

Κόντρα στο πλάνο

2011-11-24T09:58:00.005+02:00

Η Μαρσέιγ την επόμενη αγωνιστική του γαλλικού πρωταθλήματος αντιμετωπίζει την Παρί. Για όσους δεν γνωρίζουν, το συγκεκριμένο ματς αποτελεί τον ορισμό του ντέρμπι. Κυριολεκτικά πέφτουν κορμιά. Ως εκ τούτου, ο Ντεσάμπ κράτησε τα μπόσικα. Αυτό φυσικά ουδόλως απασχόλησε τον Βάσκο. Άλλωστε, δεν θα έπρεπε. Ο προπονητής του Ολυμπιακού έχει ξεκάθαρο σχέδιο μέσα στο κεφάλι του. Το εν λόγω σχέδιο το προσάρμοσε στο παιχνίδι της ομάδας και ζητάει από τους παίκτες να το τηρήσουν πιστά. Και το κυριότερο: τους πείθει να το εφαρμόσουν. Νταξ, δεν το καταφέρνει με όλους τους παίχτες, αλλά αυτό δεν μειώνει το εγχείρημά του. Χθες, στην Μασσαλία, ο Βάσκος κλήθηκε να παρουσιάσει μια ομάδα με αμυντικογενή αμυντικά χαφ. Ο Μοδέστο και ο Μανιάτης έχουν διαφορετικό στυλ από τους Ορμπάιθ, Μακούν και Ιμπαγάσα. Ως εκ τούτου, ο Βάσκος δεν μπορούσε να παίξει ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας. Από ό,τι κατάλαβα, ούτω ή άλλως, δεν ήθελε. Ήταν ξεκάθαρο πως έψαχνε την κόντρα. Η άμυνα διαδραματιζόταν στα 2/4 του γηπέδου και η πίεση ήταν σχετικά χαλαρή. Όταν, όμως, ο Σεϊρού προσπαθούσε να φτιάξει παιχνίδι, ψάχνοντας, την κάθετη πάσα, η πίεση αυξανόταν αισθητά. Μέχρι κι ο Τζιμπούρ μάρκαρε. Από τη διάταξη του Αλγερινού καταλάβαινες και τον αγωνιστικό προσανατολισμό της ομάδας. Μοναδική παραφωνία αποτελούσε ο Μιραλάς. Ο Βέλγος στα χαρτιά έπαιζε δεξιά. Στο χόρτο έπαιζε αριστερά. Και ο σπίκερ έλεγε ότι του έχει ανατεθεί ελεύθερος ρόλος. Τρίχες κατσαρές. Ο παίχτης είναι άτακτος. Ως εκ τούτου, το μονοπώλιο των επιθέσεων εντοπιζόταν στον αριστερό ασβέστη.

Μολαταύτα, η πλευρά του Μαρκάνο συναντούσε αρκετά προβλήματα. Διέκρινα έντονο πρόβλημα στις διαγώνιες αλληλοκαλύψεις -συνέβη και στον αγώνα με τον Παναθηναϊκό. Ο Βαλμπουενά, αν είχε μεγαλύτερη υπομονή κι δεν άλλαζε συνεχώς πλευρές, θα μπορούσε να κάνει τη ζημιά. Σε αυτό ευθύνεται ο Ντεσάμπ. Επιπλέον, ο Μαρκάνο έχει σοβαρότατο πρόβλημα στις απομακρύνσεις. Τις ελάχιστες φορές που η διαγώνια αλληλοκάλυψη επετεύχθη, δεν έδιωχνε την μπάλα στον διαγώνιο άξονα, αλλά στον κάθετο. Εγκληματικό λάθος που πήγε να εκμεταλλευτεί ο Ντιαρά. Αυτά τα πράγματα τα μαθαίνει κανείς από τα μπαμπίνο. Ένας Ντιαρά, που σε αντίθεση με το πρώτο ματς, έπαιζε στην ίδια ευθεία με τον Σεϊρού. Τολμώ, μάλιστα, να πω ότι έπαιζε κάποια μέτρα ψηλότερα από τον παρτενέρ του. Πάτησε πολλές φορές περιοχή και είχε ορισμένες καλές ευκαιρίες για να σκοράρει. Και κάτι ακόμα για την αριστερή πτέρυγα των φιλοξενούμενων: Ο Καμπορέ, δεδομένου ότι είχε να αντιμετωπίσει δυο και τρεις αντιπάλους, τα πήγε θαυμάσια. Είχε γρήγορες επιστροφές και μπλόκαρε σχεδόν όλες τις επιθέσεις του Ολυμπιακού.

Επανέρχομαι στα χαφ του Ολυμπιακού. Ο Μοδέστο για μια ακόμη φορά ίδρωσε την φανέλα. Ο Γάλλος είναι εργάτης. Αυτός, όμως, που έκλεψε την παράσταση ήταν ο Μανιάτης. Κυριάρχησε στο κέντρο, προσπάθησε να βγάλει την μπάλα μπροστά, μετατρεπόταν, όποτε ήταν απαραίτητο, σε τρίτο στόπερ και συγχρόνως κάλυπτε τα πλάγια μπακ, ειδικά τον Τοροσίδη, αφού αριστερά γυρνούσε κι ο Χολέμπας. Σημειωτέον, όταν ο Μιραλάς ερχόταν αριστερά, ο Χολέμπας μετατρεπόταν σε τρίτο χαφ. Αυτό είδα, αλλά δεν έχω ιδέα αν το τακτικό πλάνο υποδήλωνε τέτοια προσαρμογή. Ο Ρεμί και τα δυο αδελφάκια, πάντως, εγκλωβίστηκαν στην συσπείρωση των γραμμών του Ολυμπιακού. Ο Μανιάτης, λοιπόν, ήταν ο απόλυτος M.O.M (Man of the Match). Ο Φετφατζίδης, τότε, τι ήταν; Ο M.V.P., ήτοι ο πολυτιμότερος παίχτης. Πέτυχε το γκολ σε πολύ κρίσιμο σημείο του παιχνιδιού και έδειξε όρεξη. Ένα γκολ που προήλθε από ωραία μπαλιά -με το εξωτερικό- του Γέστε. Ο Ισπανός βλέπει γήπεδο, έχει την κάθετη πάσα, αλλά είναι πολύ soft παίχτης και δεν έχει αντοχές. Πιθανολογώ ότι ως αλλαγή αποδίδει καλύτερα. Ποιον αντικατέστησε ο Γέστε; Τον Φουστέρ. Υπερτιμημένος παίχτης. Όταν λείπει ο Ιμπαγάσα, ο Φουστέρ πίνει το φίλτρο της εξαφάνισης. Ο Αργεντινός είναι εκείνος που τον κάνει μάγκα, διότι του δίνει ελευθερία κινήσεων.

Ο Ολυμπιακός, λοιπόν, πήρε μια μεγάλη νίκη και μάλιστα εκτός έδρας. Ο Βάσκος πόνταρε στην νωθρότητα των γηπεδούχων και στην ταχύτητα του Μιραλάς και δικαιώθηκε. Βέβαια, όπως, είπαμε παραπάνω, είχε έναν άξιο και ανέλπιστο συμπαραραστάτη -τον Μανιάτη. Σε αντίθεση με τα προηγούμενα ματς που υπερφόρτωνε τον άξονα καθόλη τη διάρκεια του αγώνα, χθες, στο πρώτο ημίχρονο, προτίμησε να καβατζάρει την αριστερή πτέρυγα και κατόπιν, στο δεύτερο μέρος, τοποθέτησε τον Μιραλάς στην κορυφή και τον Γέστε πίσω του, προκειμένου να εκμεταλλευτεί τα αργά ποδάρια του Εν Κουλού και του Ντιαβαρά. Ο Ντεσάμπ πέταξε μέσα τον Λούτσο, μήπως γίνει πάλι Road Runner, αλλά ο τελευταίος αναλώθηκε σε σέντρες, έχοντας ως προφανή στόχο τον Ζινιάκ, που απέκρουε ψύχραιμα -συνήθως- η αμυντική γραμμή του Ολυμπιακού. Οι λιγότερες πάσες και η μικρότερη κατοχή, σε σχέση με τον αντίπαλό του, μετά το τέλος του παιχνιδιού, φανέρωσαν πλήρως τις οξυδερκείς σκέψεις του Βάσκου. Η πρόκριση είναι εφικτή.

Υ.Γ.1 Μεθεόρτια Ο.Φ.Η. - Άρη. Μέγιστο φάουλ του Ολυμπιακού. Για μια ακόμη φορά. Το να παραθέτεις μονοδιάστατα και επιλεκτικά (τα) γεγονότα είναι λίαν επικίνδυνο και ανήθικο. Αν ο Ολυμπιακός θέλει να κερδίσει αντιπάθειες ας συνεχίσει στο ίδιο μοτίβο. Το πετυχαίνει. Ούτε τη διαιτησία εκθέτει μήτε τον Π.Α.Ο. Τον ίδιο του τον εαυτό μειώνει.

Υ.Γ.2 Τσάκα, είσαι απολαυστικός, αλλά σήκωσε χειρόφρενο. Σε παίρνει η κατηφόρα.

Υ.Γ.3 Παρακολουθώ με μεγάλο ενδιαφέρον το come back του Λάμπρου Σκόρδα. Για να δούμε τι θα δούμε.

Υ.Γ.4 Τα σέβη μου στην αρμάδα του Έμερι. Η Βαλένθια, είτε χάνει είτε κερδίζει, είναι απολαυστική ομάδα.

Υ.Γ.5 Το ''Face the Heat'' των Σκορπιών -κυκλοφόρησε το 1993- αποτελεί, αν θυμάμαι καλά, το δεύτερο cd της συλλογής μου. Η παρακάτω τραγουδάρα ορίζει την έναρξη του άλμπουμ.

Μαθηματικά και φρίκη

2011-11-21T12:23:00.002+02:00

Το ξέρω ότι οι περισσότεροι θα διαφωνήσετε μαζί μου, αλλά οφείλω να το δηλώσω, έστω και συνοπτικά. Δεν φοβάμαι να λέω/γράφω την γνώμη μου. Δεν φοβάμαι την αντιπαράθεση. Ο εορτασμός του Πολυτεχνείου αποτελεί ντροπή για τη χώρα. Ντροπή για εκείνους που έχουν γνώση και γνώσεις. Τι είναι ο εορτασμός του Πολυτεχνείου; Πανηγυράκι. Προπαγανδιστικό εργαλείο. Μέρα χαράς για τους μαθητές που χάνουν μαθήματα. Το Πολυτεχνείο πρέπει να υπάρχει για να μαθαίνουν/θυμούνται/ξέρουν όλοι ποιοι έχουν τα κουμάντα. Το μέγιστο κακό της ελληνικής Χούντας, της πιο ήπιας -επί Παπαδόπουλου- δικτατορίας στη σύγχρονη παγκόσμια ιστορία, ήταν ότι έπεσε, προκειμένου να αντικατασταθεί από την so called γενιά του Πολυτεχνείου. Πώς έπεσε; Η πτώση, αφού σημειωθεί ότι υπήρχε η βούληση και το πλάνο, προς ομαλή επαναφορά των δημοκρατικών διαδικασιών, δηλαδή επρόκειτο για ένα δικτατορικό καθεστώς με σαφής ημερομηνία λήξης, επήλθε με εξωτερική βοήθεια, λόγω οικονομικών και διπλωματικών συγκυριών.

Ο πρώτος λόγος αφορά την άρνηση του Παπαδόπουλου να προσφέρει αεροπορικές βάσεις της Κρήτης στους Αμερικανούς, προκειμένου οι τελευταίοι να βοηθήσουν λόγω του Γιομ Κιπούρ, το 1973, τους Εβραίους, ενώ ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει με την άρνηση των Αμερικανών να εγκρίνουν, δίχως ιδία συμμετοχή, ήτοι οικονομικό όφελος, την άντληση πετρελαίου στη Θάσο και την εξόρυξη πολύτιμων μετάλλων στη Θράκη και στη Μακεδονία, προς ιδιοτελές συμφέρον της Ελλάδας. Υπάρχουν κι άλλοι λόγοι, όπως η άρνηση του Παπαδόπουλου να ανατρέψει τον Μακάριο, η προτίμηση της Γαλλίας για τις αγορές στρατιωτικού υλικού και η χρηματοδότηση της Εθνικής Άμυνας εξ ιδίων πόρων, αγνοώντας παράλληλα την Αμερική. Επομένως, δεν την έριξε το Πολυτεχνείο. Ας είμαστε σοβαροί. Ο Παπαδόπουλος, άλλωστε, προ των γεγονότων του Πολυτεχνείου, είχε ανακοινώσει εκλογές που δεν έγιναν ποτέ. Κάποιοι βιαζόντουσαν. Ποιοι δεν ήθελαν να πραγματοποιηθούν οι εκλογές; Να μας πει η κυρία Δαμανάκη, ο κύριος Λαλιώτης, ο κύριος Τζουμάκας, ο κύριος Μπίστης, ο κύριος Ανδρουλάκης, ο κύριος Παπουτσής, ο κύριος Ρέππας, ο κύριος Ευθυμίου και η ''φανταστική'' γενιά τους. Αλήθεια, τι απέγιναν όλοι αυτοί; Νομίζω πως όλοι γνωρίζουμε τον τρόπο που επιβραβεύτηκαν. Πόσοι, άραγε, είχαν ξεβολευτεί και πόσοι θέλανε να βολευτούν; Βασανιστικό ερώτημα, αλλά θεωρώ ότι τα τεκταινόμενα των τελευταίων 37 ετών, προβάλλουν την πραγματική απάντηση. Το κρίμα είναι ότι υπήρχαν και κάποιοι που διακατεχόντουσαν από υγιή κίνητρα. Που έμειναν στην αφάνεια. Συνειδητά. Προφανώς δεν βολεύτηκαν, αλλά κάποιοι πάτησαν πάνω στα πτώματά τους. Κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Τι έγινε τελικά με τα γεγονότα του Πολυτεχνείου; Έπεσε η Χούντα; Όχι. Ανέβηκε η πολυπόθητη Δημοκρατία; Όχι. Λοιπόν; Ανετράπη ο Παπαδόπουλος από τον Ιωαννίδη. Ε, τότε, τι σκατά γιορτάζουμε; Την ανατροπή; Θεέ και Κύριε. Η κατευθυνόμενη εξέγερση του Πολυτεχνείου έφερε δυο πράγματα: σκληρότερη δικτατορική Κυβέρνηση υπό τον Ιωαννίδη και ματαίωση των αναγγελθέντων εκλογών. Το Πολυτεχνείο, ο Ιωαννίδης και ο Αττίλας της Κύπρου ήταν τα αντίποινα του εβραϊκού λόμπι. Εβραϊκό λόμπι; Ναι. Θυμηθείτε τις αιτίες της πτώσης. Ο Μοσέ Νταγιάν γνωρίζει πάρα πολλά για το Πολυτεχνείο. Ο Χένρι Κίσσινγκερ γνωρίζει πάρα πολλά για την Κύπρο. Και οι δυο γνωρίζουν πάρα πολλά για την Χούντα και τον Ιωαννίδη. Και φυσικά η C.I.A. γνωρίζει τα πάντα για τους πάντες. Γιατί, αλήθεια, οι μεταπολιτευτικοί ''Δημοκράτες'', δεν άφησαν ποτέ τον Ιωαννίδη να μιλήσει; Τι φοβόντουσαν; Κι ας μην αναφέρω καλύτερα τον αισχρό και ανήθικο μεταπολιτευτικό μύθο για τους νεκρούς του Πολυτεχνείου. Νεκροί υπήρχαν, αλλά όχι εντός Πολυτεχνείου. Να είναι καλά η εκπαίδευση Αμερικανών ελεύθερων σκοπευτών (ή Εβραίων κομάντο;) και το καθαρό οπτικό πεδίο που παρέχεται από τις ταράτσες. Κάποιοι προσπάθησαν να βεβηλώσουν μνήμες. Να εκμεταλλευτούν γεγονότα. Να παραποιήσουν καταστάσεις. Ντροπή τους. Το λυπηρό είναι τα κατάφεραν. Με τη δική μας βοήθεια. Με την ψήφο μας. Εμείς ανυψώσαμε την ''περίφημη'' γενιά του Πολυτεχνείου. Και κάπως έτσι φτάσαμε στην τωρινή κατάσταση που ταλανίζει την Ελλάδα μας. Η μεταπολιτευτική διαχείριση της χώρας συνιστά υπόδειγμα ανηθικότητας, απληστίας, σπατάλης και ψεύδους. Συνιστά παράδειγμα προς αποφυγήν.

Η μεταπολίτευση, λοιπόν, ήρθε πολλούς μήνες μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Η αναστήλωση της Δημοκρατίας. Η εγκαθίδρυσή της. Υπό από τον μανδύα της συγκεκριμένης ''Δημοκρατίας'', επικρατεί η χείριστη μορφή Χούντας. Κάτω από το τραπέζι. Ανεπίσημα. Τι σχέση έχει η συγκεκριμένη Δημοκρατία με το αντίστοιχο πολίτευμα της Αθήνας του Περικλή ή έστω του Σόλωνα; Να εξισώσω τα δεδομένα με το παρόν; Να τα εξισώσω. Τι σχέση έχει η τωρινή Δημοκρατία που βιώνουμε με την αντίστοιχη της Ελβετίας; Απαντώ μόνος μου. Ουδεμία σχέση. Κι όμως, μόλις, πρόσφατα ''αγανακτήσαμε''. Όσοι είναι πλήρως συνειδητοποιημένοι γνωρίζουν πολύ καλά τι εννοώ, αλλά, δυστυχώς για όλους μας, η συνείδηση, η τιμή και το ήθος, την σήμερον ημέραν, συνιστούν σπάνια εφόδια. Όσοι αποφεύγουν την ατομική ευθύνη και βαυκαλίζονται ότι όλα βαίνουν καλώς, είναι εκείνοι που υποστηρίζουν διαφορετική άποψη. Μια άποψη που συνήθως πηγάζει μέσα από τις κομματικές ιδεολογίες και τη μάσα. Τα κόμματα και η μάσα μας έχουν κάψει τη γούνα. Μιλήστε και λίγο για πατρίδα. Αναφερθείτε στο κοινό συμφέρον. Δεν βλάπτει. Κι αφήστε τους ''φιλελεύθερους'' και τους ''Δημοκράτες'' να μεταφράζουν τις αναφορές για πατρίδα ως εθνικισμό και ρατσισμό. Μην πτοήστε. Τον Κάνθαρο, πάντως, θα τον βρουν μπροστά τους.

Θλίβομαι όταν βλέπω τους Έλληνες να μην ανοίγουν ελληνικά λεξικά. Θλίβομαι όταν βλέπω τους Έλληνες να αγνοούν ή να παρερμηνεύουν επιδεικτικά και εσκεμμένα την ιστορία τους. Θλίβομαι όταν βλέπω τις λέξεις να αλλάζουν νοήματα με το έτσι θέλω. Και για να έχουμε καλό ερώτημα: πόσα λεφτά έκλεψαν οι Χουντικοί; Ούτε δραχμή. Μια δραχμή που εκείνη την επταετία ισχυροποιήθηκε σε υπερθετικό βαθμό. Πόσα λεφτά έκλεψαν και εξακολουθούν να κλέβουν οι (σοσια)ληστές και οι ομοϊδεάτες τους; Κάντε εσείς τα μαθηματικά. Ούτε τους βουλευτικούς τους μισθούς δεν μειώνουν. Και κάτι τελευταίο: οι υπεύθυνοι της ελληνικής Χούντας δικάστηκαν και φυλακίστηκαν δίκαια (;) και παραδειγματικά (;). Να μας πει ο κύριος Καραμανλής τους λόγους που δικάστηκε ο Παπαδόπουλος και κατ' επέκταση οι συνεργάτες του. Και συνεχίζουμε: πόσοι Έλληνες βουλευτές και πολιτικοί δικάστηκαν και φυλακίστηκαν τα τελευταία 37 χρόνια; Απαντώ μόνος μου: ουδείς. Ούτε ένας. Το απόλυτο μηδέν. Πουτάνα ειρωνεία. Πόσοι Έλληνες ψηφοφόροι και πολίτες δικάστηκαν και φυλακίστηκαν τα τελευταία 37 χρόνια; Ελάχιστοι. Δεν μιλάμε για ένα και δυο χρόνια. Ούτε για επτά χρόνια που διήρκησε η Χούντα. Το φαγοπότι που έστησαν πολιτικοί και ψηφοφόροι μετράει 37 ολόκληρα χρόνια ζωής. Το καταλαβαίνετε; Μπορείτε να το συνειδητοποιήσετε; Γαμημένη υποκρισία. Επομένως, οι αφελείς πιστεύουν ότι γιορτάζουμε την επάνοδο της Δημοκρατίας. Οι καλεσμένοι του πάρτι γιορτάζουν την μάσα. Και οι συνειδητοποιημένοι φρίττουν με την ωμή πραγματικότητα. Για να λέμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη.

Υ.Γ.1 Οι Jeff Loomis και Van Williams αποτελούν παρελθόν, αλλά ο Warrel Dane δηλώνει ότι οι Nevermore θα συνεχίσουν την μουσική τους διαδρομή.

Inside four walls I live my life, doesn't matter what I've done, the government's always right, they tell us what to be, they tell us what to believe...