Kanyarat and Spider - Man

ปรีดี พนมยงค์กับการเปลี่ยนแปลงประเทศ

noreply@blogger.com (Kanyarat) — Sat, 15 Aug 2009 01:29:00 +0000

นายปรีดี พนมยงค์

ชีวประวัติ ปรีดี พนมยงค์

ปรีดี พนมยงค์ เกิดเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ.2443 ถือ กำเนิดในเรือนแพหน้าวัดพนมยงค์ อำเภอกรุงเก่า จังหวัดพระนครศรีอยุธยา บิดาชื่อนายเสียง เป็นคนเชื้อสายจีนแต้จิ๋ว ซึ่งมีบรรพบุรุษข้างปู่สัมพันธ์กับพระเจ้าตากสิน มารดาชื่อนางจันทน์ สืบเชื้อสายมาจากพระนมแห่งกษัตริย์พระองค์หนึ่งในสมัยกรุงศรีอยุธยา ชื่อ "ประยงค์" ซึ่งเป็นผู้สร้างวัดห่างจาก กำแพงพระราชวังด้านตะวันตกชื่อ วัดนมยงค์ หรือ "พนมยงค์" เมื่อครั้งมีการประกาศพระราช บัญญัติขนานนามสกุล พ.ศ.2456 ครอบครัวนี้จึงได้ใช้นามสกุลว่า "พนมยงค์"

การเปลี่ยนแปลงประเทศในยุคสมัยของนายปรีดี พนมยงค์นั้น ได้เกิดการเปลี่ยนแปลงถือว่าเป็นครั้งใหญ่ที่สุดเลยก็ว่าได้ นายปรีดีพนมยงค์ ได้ทำการปฏิวัติการเปลี่ยนระบบสมบูรณาญาสิทธิราชย์มาเป็นการปกครองแบบรัฐสภาแทน รัฐสภามีบทบาทอย่างยิ่งและบุคคลที่มีความสำคัญและอิทธิพลต่อการเปลี่ยนแปลงนั้นก็คือ นายปรีดี พนงยงค์ นอก จากจะมีความสำคัญในเรื่องของการเปลี่ยนประเทศแล้วนายปรีดียังถือว่าเป็นนัก คิดที่สร้างแนวคิดแปลกใหม่ให้แก่ประเทศและแก่สังคมไทยอีกทั้งยังมีผลต่อการ พัฒนารูปแบบการปกครอง การคิด รวมทั้งการอธิบายสังคมไทยอย่างมากมายเลยทีเดียว

รัฐธรรมนูญกับความคิดทางการเมืองไทยของปรีดี พนมยงค์

รัฐ ธรรมนูญกับความคิดทางการเมืองของท่านปรีดี พนมยงค์ ถือได้ว่าเป็นวันที่มีความสำคัญอีกวันหนึ่งในประวัติศาสตร์การเมืองการ ปกครองของประเทศไทยที่กล่าวเช่นนั้น ก็เป็นผลสืบเนื่องมาจากว่าในวันดังกล่าวนั้นได้มีรัฐธรรมนูญเกิดขึ้นเป็น ฉบับแรกของไทย ซึ่งเราก็ทราบกันดีว่ารัฐธรรมนูญดังกล่าวนั้นเป็นรัฐธรรมนูญฉบับชั่วคราว โดยบุคคลที่ทำการร่างฉบับดังกล่าวนี้ ผู้ที่มีบทบาทสำคัญมากที่สุดบุคคลหนึ่งก็คือ ท่านปรีดี พนมยงค์

จากร่าง รัฐธรรมนูญฉบับชั่วคราว จะพบว่าสะท้อนให้เห็นถึงแนวคิดประชาธิปไตยของท่านปรีดี โดยเฉพาะความต้องการที่จะเปลี่ยนระบอบการปกครองให้กลายมาเป็นระบอบ ประชาธิปไตยที่เป็นระบบรัฐสภา เป็นสัญลักษณ์ตัวแทนของประชาชนอันเป็นสิ่งสะท้อนให้เห็นถึง การยอมรับความเป็นอำนาจสูงสุดของประชาชน เห็นได้จากบทบัญญัติที่ปรากฏในรัฐธรรมนูญฉบับชั่วคราว 27 มิถุนายน 2475

ขอ ยกตัวอย่าง เช่น การมีบทบัญญัติให้อำนาจอธิปไตยเป็นของประชาชน ซึ่งในระบอบเดิมนั้นอำนาจสูงสุดอยู่ที่บุคคลเพียงคนเดียว นั้นก็คือ พระมหากษัตริย์ โดยระบอบใหม่นี้ได้เปลี่ยนให้อำนาจมาอยู่กับคนหลายคน โดยมีรัฐธรรมนูญอันเป็นสัญลักษณ์ของความก้าวหน้ากำหนดรูปแบบแห่งการปกครอง ไม่ให้พระมหากษัตริย์อยู่กับความประสงค์ของพระองค์อีกต่อไป เมื่อเป็นเช่นนี้แล้วหากจะกล่าวว่าท่านปรีดี พนมยงค์ เป็นผู้ก่อการอภิวัติการปกครอง สร้างรัฐธรรมนูญก็คงจะไม่ผิดอะไรมากนัก

นอก จากนี้สิ่งที่สะท้อนแนวคิดประชาธิปไตยของท่านปรีดี พนมยงค์ อย่างดีก็สามารถศึกษาได้จากข้อปฎิญาณตนของคณะราษฎรก่อนที่จะเข้ารับอำนาจภาย ใต้การเปลี่ยนแปลงได้เป็นอย่างดี โดยปรากฏในรายละเอียด 6 ข้อดังต่อไปนี้

1. จะต้องรักษาความเป็นเอกราชทั้งหลาย เช่น เอกราชในทางการเมือง ทางศาล ทางเศรษฐกิจของประทศให้มั่นคง

2. จะ ต้องบำรุงความสุขสมบูรณ์ของราษฎรในทางเศรษฐกิจ คือรัฐบาลใหม่จะหางานให้ราษฎรทุกๆคนทำจะวางเค้าโครงเศรษฐกิจแห่งชาติ ไม่ปล่อยให้ราษฎรอดอยาก

3. จะต้องรักษาความปลอดภัยในประเทศให้มีการประทุษร้ายต่อกันให้น้อยลงให้มาก

4. จะต้องให้ราษฎรมีสิทธิเสมอภาคอย่างเท่าเทียมกัน

5. จะต้องให้ราษฎรมีเสรีภาพอย่างเป็นอิสระ

6. จะต้องให้การศึกษาอย่างเต็มที่แก่ราษฎร

ดัง นั้น จะเห็นแนวคิดเกี่ยวกับประชาธิปไตยของท่านปรีดี พนมยงค์ ได้เป็นอย่างดี เราไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ว่า รัฐธรรมนูญที่คณะราษฎรสร้างขึ้นมานั้น ท่านปรีดี พนมยงค์ เป็นผู้ร่วมก่อตั้งขึ้นด้วย

เมื่อ เป็นเช่นนี้แล้ว เราสามารถกล่าวได้ว่าแนวคิดของท่านปรีดี พนมยงค์ที่ปรากฏในร่างเค้าโครงเศรษฐกิจหรือรัฐธรรมนูญก็ดี สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งสะท้อนที่เป็นเครื่องยืนยันได้ว่าท่านปรีดีพนมยงค์ มีแนวคิดแบบประชาธิปไตยไม่ใช่เผด็จการหรือคอมมิวนิสต์อย่างที่กล่าวหากันและ จากการที่ทำเพื่อประเทศชาติ ตามอุดมการณ์เสรีของท่าน โดยมุ่งหวังเพื่อประโยชน์ของชาติ จึงทำให้ท่านต้องถูกกำจัดจากศัตรูทางสังคมการเมืองไทย และนี้หรือคือคนดีที่ทั้งเมืองไทยไม่ต้องการผู้มีนามว่าปรีดี พนมยงค์

บทสรุป

ปรีดี พนมยงค์ มีบทบาทสำคัญอย่างมากในสังคมไทยทั้งทางด้านการเมือง เศรษฐกิจ สังคมและอื่นๆ ปรีดี พนมยงค์นั้นเป็นบุคคลที่ถูกให้ภาพลักษณ์ทั้งที่ดี และไม่ดี เนื่องมาจากอุดมการณ์ทางการเมืองของกลุ่มต่างๆไม่สอดคล้องกับแนวคิดของท่าน ปรีดี พนมยงค์เป็นนักเรียนกฎหมายที่เก่งและมีประสบการณ์มากมายในต่างประเทศ และผู้ที่ได้นำเอาวิทยาการที่มีความก้าวหน้ามาปรับใช้ในสังคมไทยอย่างมากมาย

ปรีดี พนมยงค์ ได้ร่วมกับกลุ่มคณะราษฎรเปลี่ยนแปลงการปกครองทำให้สังคมไทยต้องก้าวเข้าสู่ ยุคที่เรียกว่า ประชาธิปไตย ซึ่งการเปลี่ยนแปลงนี้ส่งผลกระทบต่อกลุ่มอนุรักษ์นิยมและสถาบันกษัตริย์ทำ ให้กลุ่มดังกล่าวพยายามหาแนวทางที่จะกำจัดปรีดี ออกไปจากสังคม โดยใช้วาทกรรมชุดต่างๆมาเป็นเครื่องมือ ซึ่งเหตุการณ์ที่ทำให้ปรีดีถูกมองว่าเป็นปีศาจ คือ กรณีสวรรคตของรัชกาลที่ 8 ทำให้เขาต้องออกจากประเทศแต่ก็กลับมามีบทบาททางสังคมหลายครั้ง เช่น ขบวนการเสรีไทย และอื่นๆ

ปรีดี พนมยงค์ ถึงแก่กรรมในช่วงเวลาที่สังคมมีการต่อสู้ทางการเมืองในเรื่องที่ลุ่มลึกขึ้น คือ การช่วงชิงเนื้อที่ความทรงจำร่วมของสังคมระหว่างรัฐไทยอันมีรัฐบาลทหารและ กลุ่มอนุรักษ์นิยมคอยชี้นำกับขบวนการก้าวหน้าในสังคมไทย ซึ่งประกอบด้วยนักศึกษาปัญญ่ชนและผู้มีความคิดเสรีนิยมคนชั้นกลางผลลัพธ์ คือ ได้มีการสร้างภาพลักษณ์ปรีดีให้เป็นสัญลักษณ์ของเสรีนิยมซึ่งถือเป็นส่วน หนึ่งของการต่อสู้เพื่อสร้างความทรงจำร่วมของสังคมที่ให้เนื้อที่แค่สามัญชน และการเติบโตของแนวคิดทางการเมืองอื่นๆในการมีบทบาทสร้างประวัติศาสตร์สังคม ไทย

noreply@blogger.com (Kanyarat) — Sun, 09 Aug 2009 02:25:00 +0000

ความยุติธรรมคืออะไร.....ใครเข้าใจบ้าง..รู้ได้ไงว่าเปงยังไง

..งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

???????????????????????????????????????????????????????????????????????????

คำว่ายุติธรรมนั้น แปลว่าอะไรกัน บ้างก็ว่ากันว่ายุติธรรมหมายถึง ความเที่ยงธรรม ความชอบธรรม ความชอบด้วยเหตุผล ตัวอย่างเช่น ศาลทรงไว้ซึ่งความยุติธรรมหรือสินค้ามีราคายุติธรรม ถ้าตามหลักพุทธศาสนายุติธรรมก็คือ การเดินตามทางสายกลาง อยู่ในความพอดี ตึงบ้างหย่อนบ้าง แต่ต้องพึงระลึกอยู่ในทางที่ถูกที่ควรเท่านั้น

มนุษย์เป็นสัตว์ที่อยู่เป็นสังคม การที่อยู่ร่วมกันก็ย่อมมีการประพฤติปฏิบัติต่อกันและกัน รวมทั้งมนุษย์แต่ละคนย่อมมีแนวปฏิบัติของตนเองว่า จะกระทำอะไร อย่างไร ด้วยเหตุผลอะไร โดยธรรมชาติมนุษย์มีแนวโน้มที่จะใฝ่หาความสุข ความสบาย หลีกหนีความทุกข์ยาก ความลำบาก และโดยธรรมชาติมนุษย์อาจจะปฏิบัติต่อผู้อื่นอย่างเลวร้ายหรืออย่างเอารัดเอา เปรียบ หากว่าตนเองจะได้รับประโยชน์หรือความสุขความสบายเป็นเครื่องตอบแทนถ้าทุกคน ปฏิบัติเช่นนั้นสังคมก็จะยุ่งเหยิงวุ่นวายที่สุดแล้วก็คงไม่มีใครที่จะอยู่ ได้อย่างสุขสงบ

ดังนั้นจึงจำเป็นที่จะต้องมีกฏเกณฑ์ร่วมกัน การที่จะให้ผู้อื่นเคารพสิทธิของตนเองและไม่เบียดเบียนตนเอง ตนก็ต้องเคารพสิทธิของผู้อื่นและไม่เบียดเบียนผู้อื่น ตนเองอยากให้ผู้อื่นปฏิบัติต่อตนเองอย่างไร ก็ต้องปฏิบัติอย่างนั้นต่อผู้อื่น

ปราชญ์ในสมัยกรีกโบราณเช่น โสเครตีส เพลโต และอริสโตเติ้ลต่างก็พยายามหาคำตอบที่ว่า อะไรคือจุดมุ่งหมายสูงสุดของชีวิต? ความดีคืออะไร? และมนุษย์ควรจะปฏิบัติตนอย่างไร? เอาอะไรเป็นเกณฑ์ตัดสินว่าดี? ความดีนั้นเป็นสากลหรือไม่ หรือความดีจะเปลี่ยนไปตามสภาพแวดล้อมทางสังคมแต่ละยุคสมัย? ความยุติธรรมคืออะไรและใช้เกณฑ์อะไรตัดสิน?

ความยุติธรรมเป็นแม่แบบของแนวทางต่างๆ เป็นแนวทางในเกณฑ์การตัดสิน ซึ่งมีกฏหมายเป็นเครื่องมือในการทำหน้าที่ ความยุติธรรมนั้นเป็นเรื่องที่ละเอียดเพราะการที่คนเราจะกำหนดว่าอะไรคือ ความดี แล้วความดีกับความชั่วต่างกันตรงไหนเป็นเรื่องที่ต้องวิเคราะห์กันอย่าง ละเอียด

โสเครตีสเชื่อว่าถ้าเราไม่สามารถหาคำนิยามของคุณธรรมเหล่านี้ได้ เราก็จะไม่สามารถมีความรู้เกี่ยวกับคุณธรรมได้ และการตัดสินว่าการกระทำหนึ่งมีความยุติธรรม หรือกล้าหาญ ฯลฯ หรือไม่ ย่อมปราศจากหลักเกณฑ์ที่น่าเชื่อถือ

คุณแม่คนนึงแบ่งเค้กให้ลูกแฝดทั้งสองคน คุณแม่แบ่งให้ลูกคนที่โตกว่าไม่กี่ชั่วโมง น้อย กว่าอีกคน

คนโต บอกคุณแม่ไม่ยุติธรรม ถึงผมจะแก่กว่าไม่กี่ชั่วโมงก็ไม่ใช่ว่าผมจะได้เค้กน้อยกว่า(สมมติฮะสมมติ)

แล้วคุณคิดว่าความยุติธรรมคืออะไร

การแบ่งครึ่งๆ อย่างเท่ากัน หรือเปล่า.....

ขณะที่พี่คนโตกว่าบอกไม่ยุติธรรม ส่วนคนน้องว่ามันยุติธรรมดีแล้ว

หรือความยุติธรรมก็คือเรื่องของผลประโยชน์?

ในความเห็นคิดว่าความยุติธรรมก็เหมือนกับประชาธิปไตยคือ ความคิดเห็นของคนส่วนมากที่มีความคิดเห็นอย่างเดียวกัน ผลประโยชน์ที่ได้รับคือผลประโยชน์ที่กลุ่มคนได้รับเหมือนกัน คิดว่าเหมือนผลประโยชน์ของส่วนรวมนั่นแหละ แน่นอนว่าบางครั้งความยุติธรรมมันต้องขัดกับผลประโยชน์ของคนกลุ่มๆนึง

ยกตัวอย่างเช่น การกำหนดให้มีกฎหมายบังคับใช้ในสังคม ถ้าคนไหนทำผิดตามหลักเกณฑ์ของสังคมนั้นจะมีบทบัญญัติในการลงโทษ ซึ่งคนส่วนมากเห็นด้วยกับหลักการข้อนี้ ตัวอย่างเช่น คนที่ขโมยของถูกปรับ ฯลฯ นั่นคือความยุติธรรมของสังคม

ความยุติธรรมเป็นตัวกำหนดทิศทางของสังคม ซึ่งความยุติธรรมของแต่ละสังคมไม่เหมือนกัน ยกตัวอย่างเช่น หากสังคมหนึ่งทุกคนเห็นพ้องต้องกันว่า การขโมยของเป็นเรื่องที่ถูกต้อง ถือว่ายุติธรรม ซึ่งในความเป็นจริงแล้วความยุติธรรมที่เป็นที่นิยมมากที่สุดเป็นความ ยุติธรรมที่ต้องอยู่คู่กับ คุณธรรมและจริยธรรม ที่เป็นเครื่องช่วยในการกำหนดกฎเกณฑ์ว่าสิ่งไหนเป็นสิ่งที่ดี ถูกต้อง และเหมาะสม แล้วความยุติธรรมแบบไหนที่คนส่วนมากจะยอมรับ

ความยุติธรรมมีจริงหรือไม่ ? ความยุติธรรมนั้นเมื่อเราแยกจากหมวดหมู่ของคำ ก็จะรู้ว่า คำว่าความยุติธรรมนั้น เป็นนามธรรม(abstract noun) คือไม่มีตัวตนจับต้องไม่ได้ ตามหลักวิทยาศาสตร์จะขออธิบายดังนี้ ความยุติธรรมนั้นจับต้องไม่ได้ ความยุติธรรมมีจริงเพราะเป็นเครื่องมือของมนุษย์ที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเป็น เงื่อนไขไปสู่ข้อยุติของปัญหานั้นๆ ความยุติธรรมสัมผัสได้ แต่สัมผัสได้ด้วยใจ(mind)เป็นเรื่องที่ค่อนข้างละเอียดอ่อนเพราะว่าจิตใจ (mental) ของคนเราไม่เหมือนกัน

อยากจะ บอกว่าความยุติธรรมคือทุกคนได้รับความเท่าเทียมกันในการตัดสิน ก็ผิดอีก เพราะว่า คนเราสถานภาพไม่เหมือนกันและเจตนาก็ไม่เหมือนกัน เอาง่ายๆ แค่เรื่องฆ่าคน คนที่รับเงินมาฆ่าคน คนที่ฆ่าคนเพราะล้างแค้นให้พ่อแม่ คนที่ทำอุบัติเหตจนคนตาย คนที่บันดาลโทสะเพราะโดนยั่ว สมควรรับโทษเท่ากันหรือเปล่า ถ้าไม่เท่ากัน แต่ละคนควรได้รับเท่าไหร่ ถามแค่นี้รับรองว่า 10 คน ก็ตอบแทบไม่เหมือนกันซักคนแล้วล่ะ แล้วจะหาความเท่าเทียมกันจากไหน ตอบ ก็ผู้มีอำนาจอีกล่ะ ที่กำหนด

กลับเข้ามายังคำถามของเรา พวกคุณลองมองไปยังสังคมรอบๆตัวคุณดู โลกนี้มีความยุติธรรมอยู่จริงๆหรือหรือว่ามันเป็นเพียงสิ่งที่อุปโลกน์ขึ้น เพื่อนที่จะปลอบใจตัวเองว่า เราต้องเท่าเทียมกับคนอื่นๆ ตั้งแต่เราเกิดมา ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นกับเรามีความยุติธรรมเป็นที่ตั้งจริงๆอย่างนั้นหรือ ในความคิดของดิฉัน ดิฉันว่าความยุติธรรมนั้นมีตัวตนอยู่จริง เพียงแต่ มันอาจจะน้อยมากๆ ประมาณว่าร่อนหาทองในทะเลอะไรประมาณนั้น จะไม่กล่าวพูดเยิ่นเย้ออะไรมากมายนัก แต่อยากจะขอความเห็นของทุกท่านที่เข้ามาเยี่ยมชมว่า ในความคิดของท่าน ทุกวันนี้.. .ความยุติธรรมคืออะไร

ประเทศไทยในอุดมคติ

noreply@blogger.com (Kanyarat) — Sat, 01 Aug 2009 07:41:00 +0000

ประเทศไทยในอุดมคติ

สวัสดีคะนี้เป็นบทความเรื่องที่สอง ของดิฉันคะ มันเป็นความคิดในอุดมคติคะ

ทุกคนคงเคยคุ้นเคยการทำงานของรัฐบาลในประเทศไทยกันดีอยู่แล้วใช้ไหมคะ?? ในอุดมคติของทุกคนรัฐก็คือ บุคคลที่เป็นเสมือนพระเอกขี่ม้าขาวเพื่อเคยช่วยให้ทุกคนปลอดภัย มีความสุข และมีฐานะที่ดีในความเป็นอยู่มากขึ้น แต่ความเป็นจริงกับความฝันมันชั่งต่างกันจริงๆ ว่าๆไหมคะ???เหอะเหอะ

รัฐบาลตอนนี้ว่าได้เลยว่า ล้มเหลวไม่เป็นท่าเลย เพราะความแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกัน ความเห็นแก่ตัวของพวกที่ต้องการผลประโยชน์ นั้นจึงเป็นจุดเริ่มต้นของความล้มเหลว.....เหอะเหอะ....ในสภาวะปัจจุบันนี้ทั้งทางด้านการเมือง การงาน การค้าขาย เศรษฐกิจที่ย่้ำแย่ การท่องเที่ยวที่ทรุดโทรม และอีกมากมายที่ต้องปรับปรุงแก้ไขโดยเด่วที่สุด...แต่รัฐบาลกลับมัวแต่ทะเละกันแย่งชิงผลประโยชน์กันเพื่อความเห็นแก่ตัว..น่าเศร้าจริงๆๆ..ว่าไหมคะ???

รัฐบาลและการพัฒนาประเทศในฝันของฉัน...อยากให้มีการปกครองแบบไหนก็ได้คะ เพราะไม่ว่าจะเป็นการปกครองระบอบประชาธิปไตยหรือระบอบเผด็จการก็ไม่ต่างกันเท่าไร เพราะไม่ว่าจะแบบไหน..ผู้ปกครองก็มีความเห็นแก่ผลประโยชน์ด้วยกันทั้งนั้นคะ เราต้องยอมรับความเป็นจริงข้อนี้คะ แต่ก็ใช่ว่าจะแย่ซะทีเดียว...คนดีดีก็ยังมี ดีในที่นี้หมายถึง โก้งกินน้อยหน่อยคะ รัฐของฉันอยากให้เป็นแบบดูแลเอาใจใส่ความเป็นอยู่ของประชาชนไม่ว่าจะเป็น ด้านการงาน ด้านสุขภาพ ด้านการเงิน และความเป็นอยู่ อย่างเช่น ถ้าประชาชนพวกไหนที่ไม่มีงานทำ ก็ฝึกงานหางานให้กลุ่มคนพวนนั้นถนัด และอยากให้มีความสามัคคีกันมากกว่านี้ เคารพการตัดสินใจของกันและกัน ยอมรับความคิดเห็น และเปิดโอกาศให้ผู้ที่มีความคิดใหม่ๆเข้ามาพัฒนาประเทศ ฟังดูอาจดูง่าย แต่ถ้าเราไม่ลองแล้วจะรู้หรอคะว่า....ประเทศไทย..ทำได้ทำได้้

การปกครองในประเทศไทยนั้น ในอดีตมีการปกครองโดยพระมหากษัตริย์ในสมัยก่อนที่เรียกว่า สมบูรณาญาสิทธิราชย์นั้น แม้จะมีลักษณะเป็นการปกครองที่ประชาชนมีส่วนร่วมในการกำหนดผู้ปกครอง อำนาจสูงสุดในการปกครองประเทศเป็นของพระมหากษัตริย์ แต่มีลักษณะที่ผิดจากระบอบเผด็จการ เพราะพระมหากษัตริย์ได้รับการยอมรับเทิดทูนจากประชาชน ในลักษณะเหมือนสถาบันศักดิ์สิทธิ์ที่ให้ความคุ้มครองแก่ตน การยอมอยู่ใต้การปกครองของพระมหากษัตริย์เป็นไปด้วยความสมัครใจ บังเกิดจากความจงรักภักดีเพราะตระหนักว่า ประเทศชาติมีความมั่นคงเพราะพระบารมีของพระมหากษัตริย์

ในปัจจุบันประเทศไทยได้เปลี่ยนแปลงการปกครองในระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์เป็นการปกครองระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข แต่อย่างไรก็ตามถึงแม้ว่าประเทศไทยของเราจะใช้ระบอบการปกครองแบบประชาธิปไตยแต่ภาพของการปกครองในระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ยังคงมีให้เห็นอยู่ดีในสังคมประเทศไทย การปกครองในระบบประชาธิปไตย คือ ระบอบการปกครองของรัฐ ซึ่งบริหารอำนาจรัฐมาจากเสียงข้างมากของ "พลเมือง" แต่ในความเป็นจริงแล้วการปกครองในระบอบประชาธิปไตยประชาชนในปัจจุบันนี้ได้เห็นเพียงแต่ภาพลวงตาของการปกครองในระบอบนี้เนื่องจากพวกเขาไม่สามารถจับต้องการทำงานของรัฐบาลได้อย่างแท้จริง ประชาชนเหล่านั้นได้แต่หวังว่าผู้แทนที่ตนเลือกเข้าไปนั้นจะทำตามคำมั่นสัญญาที่ให้ไว้ และการจัดตั้งรัฐบาลในบางครั้งก็ได้รับเลือกเข้ามาจากเสียงข้างน้อย รวมไปถึง แนวคิดการเลือกผู้แทนเข้ามาทำหน้าที่แทนตนในการทำงานของรัฐ ซึ่งไม่ได้มีตัวเลือกที่มากนัก และพบว่าผู้ลงคะแนนเสียงมีอิทธิพลน้อยมาก และอาจจะละเลยประเด็นปัญหาทางส่วนรวม ถ้าว่ากันแล้วการปกครองระบอบประชาธิปไตยเป็นการปกครองแบบให้ประชาชนเป็นผู้มีสิทธิในสังคมเท่าเทียมกัน รัฐบาลเป็นใหญ่กว่าประชาชนเสียอีกทั้งๆที่เงินในการใช้จ่ายปัจจุบันรัฐบาลนำมาบริหารประเทศและเป็นเงินเดือนที่พวกรัฐใช้จ่ายกันมันเป็นเงินที่ประชาชนจ่ายไปกับการเสียภาษีนั้นเอง

ธรรมชาติของมนุษย์ มนุษย์เป็นผู้ที่มีเหตุผล สามารถเรียนรู้ทำความเข้าใจต่อโลกภายนอนได้ มีความสามารถในการตัดสินใจเลือกสิ่งที่ดีสำหรับตน ถึงแม้ดุลยพินิจของมนุษย์จะไม่ได้ถูกต้องเสมอไป แต่ก็มีแนวโน้วว่าจะกระทำแต่สิ่งที่ดีสำหรับตนมากกว่าผู้ปกครองตัดสินใจให้ นอกจากนี้มนุษยฺยังมีการใช้มโนธรรมส่วนบุคคลประกอบการตัดสินใจร่วมกับเหตุผล แต่มโนธรรมที่แตกต่างกันทำให้ประชาคมทางการเมืองต้องอาศัยการวินิจฉัยร่วม กันของคนส่วนใหญ่ ซึ่งถือได้ว่ารากฐานแนวคิดของเสียงส่วนใหญ่ ในการปกครองระบอบประชาธิปไตย

เสรีภาพของมนุษย์ การเกิดขึ้นมาของมนุษย์นั้นสามารถถือได้ว่าเกิดมาพร้อมกับเสรีภาพและการที่มนุษย์รวมตัวกัน จัดตั้งรัฐก็เพื่อดำรงเสรีภาพของมนุษย์ และรัฐก็มีหน้าที่ปกป้องคุ้มครองสิทธิเสรีภาพของมนุษย์ อย่างไรก็ดีเสรีภาพที่ตนมี และจะต้องไม่ละเมิดเสรีภาพของใครเสรีภาพของมนุษย์จึงถือได้ว่าเป็นรากความคิดของระบอบประชาธิปไตย

ความเท่าเทียมกันของมนุษย์ ถึงแม้มนุษย์จะเกิดมาแตกต่างกันดังกล่าวก็ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นเงื่อนไขที่ทำให้บุคคลใด บุคคลหนึ่งหรือกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งมีความได้เปรียบอีกบุคคลหรือกลุ่มอีกกลุ่มหนึ่ง ดังนั้นความเท่าเทียมกันของมนุษย์จึงเป็นสิ่งที่มนุษย์แต่ละคนพึงจะได้รับ โดยเฉพาะอย่างยิ่งความเท่าเทียมกันในโอกาศที่จะมีชีวิตที่ดีในสังคม ซึ่งถือว่าเป็นรากฐานแนวคิดของความเท่าเทียมกันในสังคมของระบอบประชาธิปไตย

อำนาจอธิปไตยของประชาชน เมื่อประชาชนมีเสรีภาพและความเท่าเทียมกันในสังคมแล้ว ในระบอบประชาธิปไตยอำนาจจะตกเป็นของประชาชน โดยประชาชนได้ตกลงร่วมกันจะมอบให้กับผู้ปกครองหรือผู้แทน ซึ่งเมื่อได้มอบอำนาจให้กับผู้แทนแล้ว การมีหลักประกันว่าทำอย่างไรจะให้ผู้ปกครองหรือผู้แทนของตนไม่กระทำการใดๆก็ตามที่อาจจะละเมิดต่อสิทธิเสรีภาพและความเสมอภาพของประชาชนจึงมีสิทธิที่จะควบคุมให้ผู้ปกครองหรือผู้แทนทำการปกครองด้วยความเป็นธรรม และเพื่อประโยชน์ของประชาชน ซึ่งถ้าผู้ปกครองหรือผู้แทนละเมิดประชาชนก็มีสิทธิที่ถอดถอนผู้ปกครองหรือผู้แทนที่ได้รับมองอำนาจไป ดังนั้นระบอบประชาธิปไตยอำนาจอธิปไตยจึงเป็นของประชาชน

อย่างที่จะยกเอาแนวคิดประชาธิปไตย ของอริสโตเติลเคยบอกไว้ว่า ในลักษณะที่คนเป็นคนดีกฏหมายเป็นกฏหมายดี การปกครองระบอบเผด็จการเป็นระบอบที่ดีที่สุด (เพราะทำให้ต้นทุนการดำเนินการน้อย) และประชาธิปไตย เป็นการปกครองที่มีผลดีน้อยที่สุด (เพราะต้นทุนการดำเนินการสูงมาก) แต่ในทางตรงกันข้ามหากผู้ปกครองไม่ดี กฏหมายไม่ดี การปกครองเผด็จการเป็นการปกครองที่แย่ที่สุด(เพราะการปกครองจะมีไว้เพียงเพื่อบุคคลใดคนหนึ่ง) และการปกครองแบบประชาธิปไตยจะเป็นการปกครองที่มีผลเสียน้อยที่สุด(เพราะอย่างน้อยสามารถรักษาผลประโยชน์ของคนส่วนใหญ่ไว้ได้) ทุกคนรู้ว่าความคิดของกรีกเป็นรากฐานความคิดของคนตะวันตกก็เลือกประชาธิปไตยเพราะคนตะวันตกรู้ว่าผู้ปกครองไม่สามารถไว้ใจได้ เขาจำเป็นต้องคิดระบอบการปกครองอย่างใดอย่างหนึ่งที่จะจำกัดอำนาจของผู้ปกครอง เพราะเขามีความเชื่อว่าพื้นฐานอีกอย่างของมนุษย์คือ "มนุษย์เป็นผู้มีเหตุผลที่เห็นแก่ตัว" มนุษย์ทุกคน(อย่างน้อยส่วนใหญ่มากๆ) ย่อมทำเพื่อตัวเอง การหยุดสิ่งนี้ไม่สามารถทำได้ด้วยการทำให้ทุกคนทำเพื่อสังคม(เพราะมันเป็นไปไม่ได้) แต่ต้องทำให้ผลประโยชน์ต่างๆของคนมีที่ยืนในสังคมและให้คนต่างๆเลือกเอาว่าต้องการผลประโยชน์แบบไหน และสิ่งที่ตัดสินออกมาด้วยคนส่วนใหญ่ก็คือ กติกา ซึ่งคนทุกคนต้องปฏิบัติตาม แต่เราต้องเข้าใจว่าคนตะวันตกไม่เคยรู้สึกว่า สิ่งที่ตัดสินออกมาโดยคนส่วนใหญ่นั้นถูกต้องเสมอ เพราะบางครั้งความถูกต้องอาจอยู่ในมือของคนส่วนน้อยก็เป็นได้ แต่ที่จำเป็นต้องเลือกคนสวนใหญ่ก็เพราะคนส่วนใหญ่มีสิทธิ์ถูกมากกว่าคนส่วนน้อยเท่านั้นเอง ดังนั้นเขาจึงเลอกประชาธิปไตย

ดังที่กล่าวประชาธิปไตยของอริสโตเติลมานั้น เห็นด้วยกับแนวคิดที่กล่าวมาข้างต้น แต่ประเทศไทยนับว่าเป็นประเทศที่ยังใช้ระบอบประชาธิปไตยได้ก็จริงแต่ไม่สมบูรณ์เพราะโดยพื้นฐานแล้วเราถูกปกครองโดยพระมหากษัตริย์เป็นเจ้าแผ่นดินมาตั้งแต่เดิมอยู่แล้ว และถึงแม้่ว่าเราจะพยายามเปลี่ยนแปลงประเทศโดยการนำระบอบประชาธิปไตยมาใช้ในประเทศไทยก็ยังคงยึดติดฐานเดิมที่เคยเป็นอยู่ดี คนไทยมีความจงรักภักดีต่อกษัตริย์เทดทูล อยู่แล้วถ้าจะให้ใช้ระบอบประชาธิปไตยแบบตะวันตกนั้นคงเป็นการยากยิ่ง ประชาธิปไตยที่ว่านี้มีข้อดีตรงที่ทุกคนในประเทศมีเสรีภาพและสิทธิเท่าเทียมกันแต่ในความมีสิทธิินี้เองก็ต้องมีผู้ที่หวังผลประโยชน์ที่จะเอาเปรียบอยู่ดี เพราะมนุษย์โดย สันชาตญาณแล้วมีความเห็นแก่ตัวเป็นที่ตั้งอยู่แล้ว ยิ่งสิ่งที่เอื้อประโยชน์ต่อตนเองมากเท่าไรก็ยิ่โหยหามากเท่านั้น เพราะระบอบนี้เื้อื้อต่อคนที่ต้องการอำนาจ ยศ และความเป็นใหญ่มากกว่า การที่จะทำเพื่อประเทศ

เราลอกเอาประชาธิปไตยแบบตะวันตกมา โดยเอาลักษณะข้อดีต่างๆของประชาธิปไตยของประเทศต่างๆมาผสมปนๆกันจนเกิดเป็น ประชาธิปไตยแบบไทย และเราก็คิดว่าประชาธิปไตยแบบนี้เหละที่ดีกับเราจริงเหรอ ? เราลอกมาจากตะวันตก ต้องอย่าลืมว่าเราลอกเอาความคิดพื้นฐานของเขามาด้วยเดิมทีประวัติศาสตร์เราเขียนเสมอว่าผู้ปกครองเราต้องเป็นคนดีต้องทำทุกอย่างเพื่อ ประเทศและทีสำคัญที่สุดเราคิดเสมอว่าเลือกตั้งทำให้เราได้คนดีมาเป็นผู้ปกครอง เป็นความคิดที่ผิด เพราะการที่คนคนหนึ่งได้รับคะแนนจากคนส่วนใหญ่ในประเทศ ไม่ได้หมายความว่าเขาเป็นคนดี แต่มันคือกติกา เราต้อมยอมรับว่าเราอยู่ในกฏแบบนี้ สิ่งที่เราต้องออกแบบระบบการถ่วงดุลอำนาจที่มีคุณภาพมากกว่านี้ เพื่อมาจำกัดอำนาจของผู้ปกครอง ดิฉันยกตัวอย่างของอเมริกา อำนาจนิติบัญญติ บริหารและตุลาการเขาแยกกันชักเจนไม่มีฝ่ายไหนสามารถแทรกแซงอีกฝ่ายหนึ่งได้โดยง่าย และระบบการปกครองท้องถิ่นของเขาก็มีมากจนบางอย่างมากกว่ารัฐบาลกลาง เสียอีก แน่นอนว่าดิฉันไม่ได้หมายความว่าระบบแบบอเมริกามาใช้ในไทยแล้วจะดี แต่ที่อยากสื่อก็คือเราจำเป็นต้องคิดระบบที่เหมาะสมกับความคิดพื้นฐานของ คนมากกว่านี้แล้วต่างหาก ยกตัวอย่างสิงโปร์เขามีระบบเผด็จการในนามประชาธิปไตย และระบบนี้ก็ดูเหมือนว่าจะเหมาะกับประเทศเขาซะด้วย ยกตัวอย่างประเทศจีน ถึงแม้ว่ามีปัญหาสังคม อีกจำนวนมากมหาศาลรอให้แก้ไขแต่ก็ดูเหมือนว่าการปกครองคนจำนวนมากที่มีภาษา วัฒนธรรมต่างกันสุดๆ การให้คนไม่รู้ว่าตัวเองมีสิทธิ์เสรีภาพอะไรบ้างจะเป็นวิธีที่ทำให้เขา ประสบความสำเร็จได้ แล้วคนไทยหละ ? เรายังคงคิดว่าการปกครองด้วยระบบคุณธรรมจะทำให้ประเทศเราพัฒนาไปได้อย่าง ต่อเนื่องจริงๆหรือ หากเรายืนยันว่าเราจะใช้ประชาธิปไตยต่อไป ถึงเวลาหรือยังที่เราต้องยอมรับว่าคนไม่ใช่คนดี เราไม่สามารถโทษเพียงแต่ผู้ปกครองที่ไม่ดี แต่ยังต้องโทษระบบที่ไม่สามารถจำกัดการใช้อำนาจในทางที่ไม่ชอบของผู้ปกครองได้ สิ่งที่คนไทยและระบบของประเทศควรจะทำได้ก็คือ หากเราได้ผู้ปกครองที่ไม่ดีมาต้องถือว่าเรา "คุ้มทุน" ไม่ใช่ "ขาดทุน" และการที่เราได้ผู้ปกครองที่ดีมาหมายความว่า "ได้กำไร" แต่ไม่ใช่ "คุ้มทุน"

คำคม

noreply@blogger.com (Kanyarat) — Sat, 25 Jul 2009 11:31:00 +0000

มนุษย์ถูกสร้างมาเท่าเทียมกัน

พวกเขาได้รับมอบจากพระเจ้า

สิทธิบางอย่างที่ไม่อาจแปลงเป็นอย่างอื่นได้

สิทธิ เช่น ชีวิต เสรีภาพ และการแสวงหาความสุข

สิ ท ธิ แ ล ะ เ ส รี ภ า พ

noreply@blogger.com (Kanyarat) — Sat, 25 Jul 2009 10:15:00 +0000

" ค ว า ม เ งี ย บ ใน บ า ง ค รั้ ง คือ ก า ร โ ต้ แ ย้ ง กั บ ก า ร ย อ ม รั บ "

" ค ว า ม ยุ ติ ธ ร ร ม ป ร ะ ก อ บ ด้ ว ย

ก า ร ไ ม่ แ ย่ ง ชิ ง ข อ ง ที่ เ ป็ น ข อ ง ค น อื่ น ม า เ ป็น ข อ ง ต น เ อ ง "

ทอมัส ฮอบส์

ป รั ช ญ า สั ง ค ม แ ล ะ ก า ร เ มื อ ง

สวัสดีคะ ท่านอาจารย์ เพื่อนๆ พี่น้องชาว Blog ทุกท่าน สาระความรู้ที่ทุกคนจะได้อ่านนี้เป็นบทความปรัชญาสังคมและการเมือง ในหัวข้อ “สิทธิกับเสรีภาพ” บทความนี้เป็นบทความที่เขียนขึ้นเกี่ยวกับสังคมและการเมือง เป็นครั้งแรกที่ดิฉันได้เขียนบทความที่เกี่ยวข้องกับสังคมและการเมือง จึงหยิบยกหัวข้อในเรื่องของ “สิทธิกับเสรีภาพ” นับว่าเป็นอีกเรื่องหนึ่งในสังคมที่น่าสนใจทีเดียวเลยคะ

" ค น โ ด ย ธ ร ร ม ช า ติ แ ล้ ว คื อ สั ต ว์ ก า ร เ มื อ ง "

ปรัชญาสังคมและการเมือง

ถ้าพูดถึงคำว่า “ การเมือง ” ทุกคนคงนึกถึงสภาพสภาวะการเมืองของบ้านเราที่มีความวุ่นวายเกิดขึ้น ไม่ว่าจะเป็นการโต้แย้งกัน คัดค้านกัน เรื่องของความพึงพอใจและการขัดผลประโยชน์ของฝ่ายแต่ละฝ่าย ตามความคิดของดิฉัน การเมืองก็เป็นเรื่องของการที่ใครจะได้รับผลประโยชน์มากน้อยแค่ไหน ใครจะได้รับการยอมรับต่อประชาชนมากกว่ากัน มันเป็นสังคมหนึ่งที่มีแต่ความแก่งแย่งชิงดีกันมากกว่า ที่จะเป็นการกระทำเพื่อประชาชนหรือส่วนรวม

มากล่าวกันในเรื่องของ ปรัชญาสังคมและการเมืองเลยดีกว่า บางคนคงทราบถึงปรัชญาการเมืองและสังคมมาบ้างแล้วแต่บางคนอาจจะยังไม่ทราบ ปรัชญาการเมือง Political Philosophy เป็นปรัชญาแนวคิด คุณค่าที่เกี่ยวกับส่วนรวม เช่น เรื่องอำนาจ สิทธิ เสรีภาพ ความเสมอภาค ความเป็นธรรม เป็นต้น ปรัชญาการเมืองและสังคม ที่ดิฉันจะกล่าวนี้เป็นปรัชญาสังคมและการเมืองในเรื่องของ “สิทธิกับเสรีภาพ” เป็นการหยิบยกแนวคิดทัศนะของนักปรัชญาการเมืองสมัยใหม่

ในบทนี้กล่าวถึง เรื่องสิทธิและเสรีภาพ ดิฉันเชื่อว่าในเรื่องของสิทธิและเสรีภาพเรื่องนี้ทุกคนคงเคยได้ใช้กันในชีวิตประจำวันอยู่แล้ว หรืออาจจะค้นเคยกับคำสองคำนี้ ในการติดต่อสื่อสาร ข้อความหรือแม้การเขียนก็ตาม มนุษย์เป็นสัตว์สังคมที่อยู่รวมกันเป็นกลุ่มๆ จากคู่รักขยายออกเป็นครอบครัว จากครอบครัวขยายออกเป็นสังคม จากสังคมขยายออกเป็นรัฐ จากรัฐขยายออกเป็นประเทศ จากประเทศก็ขยายออกกว้างไปอีก แต่จะกล่าวกันถึงเรื่องสิทธิกับเสรีภาพ มนุษย์ทุกคนมีสิทธิที่จะกระทำสิ่งใดก็ได้ตามแต่ความพึงพอใจและความถนัดของตนเอง ตัวอย่างเช่น คุณไม่มีสิทธิที่จะเข้ามาหยิบของของฉัน นี้ก็เป็นคำหนึ่งในเรื่องของสิทธิ หรือในเรื่องของเสรีภาพ ตัวอย่างคือ ดิฉันมีเสรีภาพที่จะพูดหรือคิดเรื่องเกี่ยวกับการเมืองไทยในปัจจุบัน เป็นต้น

คำว่าสิทธิ (right) และเสรีภาพ (liberty)เป็นคำทางการเมือง สิทธิ คือ อำนาจอันชอบธรรม ซึ่งบุคคลทุกคนพึงมีพึงได้ โดยไม่ไปเบียดเบียนคนอื่น ส่วนเสรีภาพ คือ การที่บุคคลมีอิสระในการที่จะกระทำการอย่างใดอย่างหนึ่งตามความประสงค์ของตน

ป ร ะ เ ด็ น เ รื่ อ ง “สิ ท ธิ ”

ตามทัศนะของดิฉันที่เข้าใจในเรื่องประเด็นของ “สิทธิกับเสรีภาพ” สิทธิเป็นในเรื่องของการใช้อำนาจอันชอบธรรม อย่างเช่น ถ้าเราอยู่ภายในบ้านของเราเอง คุณจะกระทำตามใจตนแบบใดก็ได้ ไม่ว่าจะเป็น การกิน เดิน นอน นั่ง จะนอนกินหน้าบ้านหรือจะยืนดูหนังก็ได้ แต่ถ้าคุณออกจากบ้าน อยู่ในที่สาธารณะ เช่น สถานที่ราชการหรือในที่เป็นทางการ คุณจะไม่สามารถกระทำตามใจตนเองได้เหมือนที่คุณอยู่บ้านทุกคนมีสิทธิอยู่ในตัวเองอยู่แล้ว พึงกระทำหรือไม่กระทำก็ได้ ตามสิทธิของตน แต่ในกรณีที่ทุกคนยอมรับในเงื่อนไขของสังคม การที่ใช้สิทธิก็เปรียบกับว่าได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของกฏกติกา ในสังคมแล้ว อย่างที่เวลาเราทำการเลือกตั้งเราก็ต้องออกไปใช้สิทธิเลือกตั้ง ทุกคนมีเสียงหนึ่งสิทธิเท่านั้นเพื่อที่จะเลือกผู้ที่เป็นตัวแทนเรา ไม่มีใครสามารถมีสิทธิมากว่ากันหรือใช้สิทธิมากกว่า โดยการใช้สิทธิหลายครั้งได้ คนหนึ่งคนมีการใช้สิทธิเลือกตั้งได้เพียงหนึ่งเสียง หนึ่งสิทธิเท่านั้น มนุษย์ทุกคนมีความเห็นแก่ตัวและเห็นผลประโยชน์ส่วนตนเป็นธรรมชาติอยู่แล้ว ธรรมชาติอันนี้ทำให้มนุษย์สามารถรับกฏกิตกาที่ทำให้ตนเองไม่เสียเปรียบได้ เมื่อต่างคนต่างเห็นแก่ประโยชน์ส่วนตน วิธีการที่จะทำให้มนุษย์ยอมรับการอยู่ร่วมกันก็คือ การตั้งกฏกติกาของสังคมขึ้นมา เพื่อการไม่เป็นการเอาเปรียบกันและกัน

ดังจะกล่าวแนวคิดนักปรัชญาการเมืองสมัยใหม่ ประเด็น เรื่อง “สิทธิ” ตามทัศนะของ ฮอบส์เชื่อว่า คนทุกคนเมื่ออยู่นอกสังคมการเมืองสามารถอ้างได้ว่าตนเองเป็นเจ้าของสิ่งต่างๆ ในธรรมชาติได้เท่าเทียมกัน ฮอบส์เรียกการที่เราสามารถอ้างได้เช่นนั้นว่าสิทธิโดยธรรมชาติ แต่มนุษย์ตกลงร่วมกันว่าจะสร้างสังคมการเมืองขึ้น มนุษย์จำเป็นต้องจำกัดขอบเขตสิทธิโดยธรรมชาตินั้น กล่าวคือ เมื่อมารวมกันอยู่เป็นรัฐหรือเป็นประเทศแล้ว เราอ้างสิทธิที่จะทำอะไรได้ตามชอบใจเหมือนเมื่อครั้งอยู่นอกสังคมไม่ได้ การเข้ามาอยู่ในสังคมการเมืองในทัศนะของฮอบส์ คือการที่คนทุกคนพร้อมใจกันที่จะจำกัดสิทธิโดยธรรมชาติที่ตนมีอยู่ภายในขอบเขตที่เท่าเทียมกันได้

ป ร ะ เ ด็ น เ รื่ อ ง “ เ ส รี ภ า พ ”

ตามทัศนะของดิฉันว่าในเรื่อง “เสรีภาพ” กล่าวถึงสิทธิกันมาแล้ว ก็ว่าต่อในเรื่องของเสรีภาพ เสรีภาพ คือ การที่บุคคลมีอิสระในการที่จะกระทำการอย่างใดอย่างหนึ่งตามความประสงค์ของตน ดิฉันจะยกตัวอย่างเสรีภาพมาให้ทุกคนได้เห็นคือ การที่เราอยู่ในสังคมและมีสิทธิแล้ว เราก็ต้อมมีเสรีภาพด้วย เสรีภาพในที่นี้ดิฉันจะอธิบายคือ เราใช้เสรีภาพในชีวิตประจำวันเสมอและใช้ในการสื่อสารด้วย มนุษย์ทุกคนมีความเชื่อที่แตกต่างกัน มีเสรีภาพที่จะเชื่อหรือนับถือต่างกัน อย่างในเรื่องของศาสนา คนแต่ละคนในสังคมมีความเชื่อศรัทธาศาสนาที่ไม่เหมือนกัน อย่างคนไทยก็มีความเชื่อในพระพุทธศาสนา มีพระพุทธศาสนาเป็นศาสนาประจำประเทศไทย มีพระพุทธเจ้าที่ทรงเป็นผู้สั่งสอนเราให้ประพฤติอยู่ในศีลธรรม จริยธรรม และคุณงามความดี เป็นต้น

ตามทัศนะของ ฮอบส์ เรื่อง “เสรีภาพ” คือการที่คนทุกคนสามารถที่จะทำอะไรก็ได้ตามใจตนเอง..แต่เพราะสังคมนั้นมีกฏกติกาเลยต้องมีขอบเขตจำกัดในการกระทำของคนแต่ละคนไว้ ฮอบส์ถือว่ามนุษย์อยู่ในสังคมการเมืองต่างถูกจำกัดเสรีภาพเท่าเทียมกัน สังคมที่มีเสรีภาพเต็มที่ในปัจจุบันเห็นจะเป็นสังคมของสัตว์เท่านั้น แต่สำหรับสังคมของคนเรานั้นไม่มีเสรีภาพอย่างปราศจากขอบเขตจำกัดเช่นนั้นแล้ว

มนุษย์มีสิทธิเสรีภาพที่เท่าเทียมกัน อยากจะกระทำสิ่งใดก็ได้ตามใจตนเองแต่ต้องอยู่ในขอบเขตที่ถูกกำจัดไว้โดยกฏกติกาของสังคม ที่ทุกคนต้องยอมรับโดยธรรมชาติ

ธรรมชาติสร้างมนุษย์ให้เกิดมามีสิทธิเสรีภาพโดยธรรมชาติ แต่ถ้าไม่มีกฏกติกาสังคมคงเกิดความสับสนวุ่นวายอย่างแน่นอน

"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""'

" เ ร า ไ ม่ มี สิ ท ธิ ที่ บ ริ โ ภ ค ค ว า ม มั่ ง คั่ ง แ ล ะ ค ว า ม สุ ข

ถ้ า ห า กเ ร า ไ ม่ ไ ด้ เ ป็ น ผู้ ส ร้ า ง มั น ขึ้ น ม าเ อ ง "

ยอร์ เบอร์นาร์ด ชอว์