Karrajua - Comments

Elkarrengandik

Benito — Fri, 03 Feb 2012 13:31:00 +0000

In reply to ‘Elkar’ egitura esplikatzen:

Elkar, elkarrekin, elkarri, elkarrentzat, elkarren... Baina "elkarregandik" darabilen adibideren bat ere komeni da ematea. "Gabrielengadik Aitzolek X jasoko du, edo Aitzolengandik Gabrielek Y jasoko du" esaterako.

Eta gero ekuazioaren emaitzari begiratu dakioke: X - Y = 0?

Ez horregatik

Benito — Sun, 29 Jan 2012 23:47:00 +0000

In reply to Elkarreraginaren garrantziaz (II):

Horretarako gaude ba!

Bide batez, grafikoa Power Point-ekin eginda dago (software librearen patroiari penitentzia errezu guztiak egin ditut, e!). Baten batek erabili nahi badu lotura honetan edo beste honetan daude pwp originala eta irudia tamaina handian.

Mila esker, Benito

Plisti-plasta — Sun, 29 Jan 2012 20:46:37 +0000

In reply to Elkarreraginaren garrantziaz (II):

Batzuetan pentsatzen dut bidaltzen ditudan sarreren alderdi aipagarriena alderdi grafikoa dela, ilustrazioa alegia. Bada, sekretutxo bat aitortuko dizuet. Ilustrazioak , nik horrela eskatuta, Benitok aukeratzen ditu beti.

Gaurkoan ere taula xixtrin bat bidali diot elkarrizketaren eskema irudikatzeko eta begira zer-nolako lana hartu duen eta zer-nolako interesa erakutsi duen Benitok.

Mila esker, esker gutxiegi dira.

Esperientziak

Benito — Sun, 29 Jan 2012 19:57:00 +0000

In reply to Nola egiten ditudan zuzenketak:

Zuzenketaren gaineko eztabaidatik harago, interesgarria iruditu zait esperientzia zehatzak konpartitzea: nola egiten ditugun gauzak eta zergatik azaltzeko saioa. Egunero hainbat irakasle hainbat gauza egiten honelako esperientziak ugari, aberasgarriak eta lagungarriak izan daitezke denontzat.

Eskerrik asko beraz, eta ea jende gehiago animatzen den egiten duena kontatzen.

Elkarreragina, adierazpena, ulermena...

Benito — Sun, 29 Jan 2012 19:50:00 +0000

In reply to Elkarreraginaren garrantziaz (I):

EEMn arreta ematen duten lehenengo gauzen artean trebetasunen eskema tradizionala -eta ondo errotua gurean- haustea da dudarik gabe. Ahozkoaren ulermena, irakurmena, mintzamena, idazmena laukotetik bederatzikote batera goaz: ahozkoaren, idatzizkoaren eta ikus-entzunezkoaren ulermena, ahozko eta idatzizko adierazpena, ahozko eta idatzizko elkarreragina eta -gurean apenas aipatu den bat- ahozko eta idatizko "bitartekotza". Ez ditu "trebetasunak" deitzen gainera, "hizkuntz-jarduerak" baizik.

Hortik azkenoetan halako eredu hibridoa zabaltzen ari dela iruditu zait: ulermena, mintzamena, irakurmena, idazmena + elkarreragina moduko zerbait. HABEk Q87rako ebaluaziorako zabaldu duen eredu batean adibidez.

Edonola ere, sailkapenak sailkapen, begitandu zait gehiegi ari gara -berriro- trebetasunen mapa hori ebaluaziora edo zertifikaziora ekartzen: nola ebaluatu, zer ebaluazio-irizpide ezarri "trebetasun" horiek zertifikatu edo testatzeko. Eta akaso EEMn agertzen diren zerrendei begiratu, eta pentsatzen hasi beharko genuke a) trebetasuen mapa horren arabera zer egiten dugu hizkuntzarekin, ikasleek zertzuk egin nahi lituzkete? eta b) Nola lagundu ahal diogu ikasleari halakoak egiten trebatzen, prestatzen eta egiten?

Adibidez, ahozko elkarreraginari dagokionez, galdera batzuk bota daitezke: euskara bitarteko zer egin nahi-behar lukete pertsona hauek beste pertsona batzuekin ahoz elkarreraginean? Zer egoera, kanal, testuinguru, harreman-mota burutu nahiko lukete? Zer asmorekin, zertarako? Zer trebezia-ezagutza beharko lukete horretarako? Zer giro, zer jarduera, zer tresna behar ditugu? Zer egin behar dut nik haiekin? Nik neuk, irakasleak, zer paper, zer jarrera, zer proposamen garatu behar ditut?

Honek guztiak ebaluaziotik haragoko gogoeta behar du nonbait.

Aldahitz

Plisti-plasta — Thu, 26 Jan 2012 21:20:44 +0000

In reply to Play button:

Ikusi berri dut Soziolinguistika Klusterrak eginiko Aldahitz ikerketaren ondorioen sintesia eta iruditzen zait beste ikusmira batetik bada ere, indartu egiten dituela hemen erabilitako zenbait ideia. Gauza batean ez nago ados. Oso modu dikotomikoan planteatzen du ikaskuntza eta erabilera. Baina, agian, euskaltegiona da honen errua (hemen ere begi bistan dago aldeak daudela zonalde batetik bestera). Iruditzen zait zenbaitetan gehiegi akademizatu dugula euskara eta ahaztu egin dugula kalea (nik lan egiten dudan zonaldean, behintzat). Iruditzen zait ikas-prozesuan bertan txertatu behar dela erabilera ez-akademikoa ere, dikotomia horren mugarriak lausotzeko. Hirugarren pantailan gara. Baina zer esango dizut nik, ba, Bea; argi daukat jokalari aparta zarela ;-)

Diozun horretan ez dut dena

Bea — Thu, 26 Jan 2012 20:52:58 +0000

In reply to Play button:

Diozun horretan ez dut dena jarraitzen, tarte bat beharko dut, nirekin luzaz akitu behar da eta. Eta galdera oraindik gehiago ditut. Ez naiz gehiegi luzatuko, burutazio pare bat besterik ez.

Baliteke interpretazio kontua izana, konektibismoaz irakurri izan ditudan hainbat testutan, aparteko koronte didaktiko moduan aipatzen da, batzuetan beste guzien iraultzera etorriko balitz bezala. Ikastearen konplexutasuna dela eta ikaskuntza teoria guziek beren mugak dituztenez, prozesu bakarrera mugatzeko joera absolutismoa zait. Hori batetik. Bestetik, teoria honen hainbat printzipio ez zaizkit iduritzen berriak. Adibidez....

Ikastea beti izan da ekintza sozial bat, zeinetan jendeak harremanetan diren batzuk besteekin, trukatzen duten, informazioa iturri desberdinetatik bildu, sintetisatu, eguneratzen duten eta bertrasnmititzen. Egitate horiek guziak betidanik burutu dira. Ez hain sistematikoki eta seguraski ez gaurko egunean ditugun ahalek permititzen duten erraztasunarekin, kantitatearekin eta molde hain sozializatuan. Aipatu nodoen eta loturen aitzinekoak ez ote dira « arbres à palabres» delakoetan burutzen ziren haiek berak? Zeinetan jendeak trukatzen baitzuen, ekartzen, besteei hartzen, berea eguneratzen eta urrunago berriz zabaltzen?
Orain arte, gure erakasle lanetan, ez gara izan//ez ditugu sortu barazkiak«hors-sol », lurretik bereiz, hau da inguruarekin inolako konekzio, erlaziorik gabeko hiztunak (ez eta erakasleak): barazki horiek ondo bati lotuak egon dira eta ondoa bera lurran barna sarturik. Sare osoak egituratu ditugu eta eskaini zentzu horretan. Gutxitan gertatzen da, nire errealitatean bederen, ikasleak makinak bezala ateratzen direnak klaseetatik. Aspaldi da barneratua dugula dimensio soziala, bai euskalduntzearena, bai ikastearena, bai erakasleek, bai ikasle gehienek. Euskaltegietara joaten den jendeak komunitate batekin du/ nahi du lotura, pertsona horiekin trukatu, haienganik ikasi maila anitzetan, hor integratu eta hainbat eduki bereganatu. Gure lana izan da eta hala segitzen du, jende horiei euskaraz erakasteaz aparte, inguruan izaten ahal duten guziari lotzea eta inguru horretatik ere probetxu zenbait ateratzea (ez baitezpada informazioa artxibatzekoa). Batzuk besteak baino trebeagoak dira, ahalegin handiagokoak edo sustengatuagoak: konfigurazio berri horietan ez ote du honek berdintsu jarraitzen?

Dudarik ez da teknologia berrien agerpen eta garapenak, trukaketa eta konekzio horiek burutzeko moldeak ugaritu eta nolabait erraztu dituela. Eta horretan funtsezko aldaketa eta ekarpena da. Harremanak eta ikastea desberdinak dira gaurko egunean duela hamar urtekoari konparatuz, aipatzen duzun bezala ikastekoa ez baita gogoan atxikitzekoa bakarrik eta bestalde informazio kantitate bat ulertu, ezagutu baina ikasi gabe gerta baitaiteke (liburuek ere ekarri zuten hori neurri batean). Halere, tresneriaren gibelean, beste behin, edukiak dira, beraz jendeak.

Akitzeko, eraskaskuntzan aldaketak ekarki dituela argi dut, klasean egiten diren planteamenduak desberdinak dira, ezin dira klasearen espazioari mugatuak egon eta ikastekoa bera aldatzen da. Seguraski gauza anitz berriegiak egiten zaikidalako baina istorio honetan emergentea iduritzen zaidan pundu nagusia ikaskuntza gauzatzeko forma zait.

Izan ontsa.

Beste ikuspuntu bat

Plistiplasta — Thu, 26 Jan 2012 08:02:54 +0000

In reply to Play button:

Ez nau, ez, asebete aurreko erantzunak eta Bearen galderari beste ikusmolde batetik ekitea pentsatu dut. Zer ekarpen berri egiten diote joera berriek: dela konektibismoak, dela giza-konstruktibismoak (berdinak izan ez arren) hizkuntzen irakaskuntzari? Nire ustean horien aurreko joerak triangelu didaktikoan oinarritzen ziren: ikaslea-irakaslea-edukia. Eta ikasketa prozesu pertsonaltzat zeukaten. Joera berriek ikasketaren alderdi soziala azpimarratzen dute eta triangelua lauki bihurtzen dute: ikaslea-irakaslea-edukia-komunitatea eta horrez gain, laukiaren elementuetan ipini beharrean fokusa, beraien arteko hartu-emanean, interakzioan, ipintzen dute. Baten batek esan ahal dit hori, modu batean edo bestean, lehenago ere gertatzen zela, baina ez da berdin. Oso garrantzitsua da erabakitzea non dagoen ikas-prozesuaren nukleoa praktika ezberdinetara eraman baikintezke.

Galdera zailak

Plisti-plasta — Wed, 25 Jan 2012 21:53:08 +0000

In reply to Play button:

Ez dira galdera errazak egin dizkidazunak eta nik ere ezjakintasun osoak ematen didan ausardiarekin bilatuko dut erantzuna. Lehenagoko batean freshlearningaz aritu nintzenean esaten nuen ikaskuntza-prozesuaren konplexutasunaren ondorioz, gaur gaurkoz metodologia oro dagoela beta fasean eta nire irudiko komenigarria da, gainera, beta fasean mantentzea hazi eta aldatuko bada (garai likidoetan bizi gara).

Harira etorrita, nik hor planteatzen ditudan pantailen aita ponteko Siemens izan arren, ez dut uste halabeharrez konektibismora eramaten gaituztenik. Nik, behintzat, baditut konektibismoarekiko objekzioak. Batetik, oraindik orain , iruditzen zait korpus teoriko argalegia duela, ez dituela behar beste bereizten ikaskuntza-objetuak eta paradoxikoki interakzioa aztertu arren, ikaskuntza edukien erabilera duela jomuga nagusi.

Argiago geratuko da adibide batekin (espero dut). Berdin al da zuzenbidea ikastea ala euskara? Zertan da desberdin? Hara, konektibismoak esango digu ikaskuntza-objektua sarean dagoela, ez duela burmuinean habitatu beharrik. Eta arrazoi du. Nik ere ez diot logikarik ikusten ikasleak, modu nahiko isolatuan gainera, legeak eta legeak buruz ikasteari, are sarean (edo liburuetan) daudenean; ikasleak, batez ere, bilatzen eta aukeratzen jakin beharko du (hodia da, beraz, funtsa). Eta…nodoen erabilerak eta adimen kolektiboak erakutsiko dio lege horiek interpretatzen, aplikatzen... Hein handi batean ikasketa prozedimentala da. Baina beno, ez gara luzatuko planteamendu honek izan ditzaken hutsuneekin.

Eta euskara? Bada, ez da berdin. Zeren hizkuntza ikasten duzunean eduki linguistikoak ezin du bakar-bakarrik sarean edo hodian habitatu. Nahitaez, hainbat eta hainbat eduki izan behar dira buruan (prozedimentalak batzuk baina eduki-gaiak beste batzuk: lexikoa, gramatika…).

Beraz, esango nuke konstruktibismoak hizkuntzen ikaskuntzari egin dion ekarpen handiena fokusa interakzioan ipintzea dela baina neurriz eta tentuz erabili behar direla beste zenbait kontzeptu.

Hauxe, fokusa interakzioan ipintzea alegia, izan da nire asmoa. Eta helburu xumeak baina argiak izatea autoikaskuntza bide zuzenetik abiatzeko. Guk B-learninga erabiltzen dugu eta esan genezake, gehiago edo gutxiago, aurrez aurreko taldeei dagokienean erraz samarra dela bigarren pantailan jokatzea (nahikoa litzateke irakaslearen eta ikaslearen papera egoki definitzearekin); alderdi birtualarekin arazo gehiago dauzkagu, ostera. Boga puntu potolo-potoloa da; horregatik egingo dugu aprobatxo bat sare sozialekin (pretentsio askorik gabekoa) interakzio moduak anizteko. Noizbait hirugarren pantailan ere jokatu nahiko genuke; hau da, simulaziotik harago, ikaslea komunitate akademikoan ez ezik, hiztun komunitatean ere txertatuz ikas-prozesuan bertan. Eta, inoiz laugarren pantailara helduz gero, ikasleak berak jokatuko du. Baina argi izan behar dugu horra heltzen ikasi egin behar dela, ez dela erraza benetako PLE bat sortzea eta horixe dela autoikaskuntzaren helmuga baina konpetentzia hori ere eraiki beharrekoa dela.

Barkatu, erretolika eta erantzunaren luzera. Izan ere, galdera zailak egin dizkidazu!

Lerro hauek ezjakintasun

Bea — Wed, 25 Jan 2012 20:24:11 +0000

In reply to Play button:

Lerro hauek ezjakintasun osotik idazten ditut.Hiru eta laugarren adibideetan aipatzen dituzunak ez zaizkigu halere hain ezezagunak, uste dut.Ematen dituzun erreferentziak eta bereziki Siemens-enak eta konektibismoarenak galdera asko sortzen dizkit. Erran bezala ez dakidalako ongi zer den eta ez dudalako neurtzen norainoko aldaketa dakarren eta zertan, eta irakurri izan ditudan publikazioek ez naute arrunt argitzen. Zure ustez, zer funtsezko aldaketa ekartzen du horrek? Alde teknologikoa eta honek sortu posibilitateen aniztasunetik, erraztasunetik aparte eta orain arte horiek gabe egiten ez zena? Berritasuna dakarrela bai, idekitzen dituen perspektiben aldetik eta informazioaren ikaste/artxibatze.... Ez dut neurtzen ikasteko moldean eta erakasteko moldean, ikuspegian, eta beste... eragin dezakeen aldaketa.