Kat With

Καλό Καλοκαίρι!

2016-06-26T14:41:00.001+03:00

Εύχομαι ένα όμορφο, δροσερό, δραστήριο, ξεκούραστο, ήρεμο, χαλαρωτικό, μυστηριώδες, ψυχαγωγικό, ερωτικό, δημιουργικό μα πάνω απ' όλα γεμάτο καλοκαίρι με τον τρόπο που το επιθυμεί ο καθένας!

Να περάσεις όμορφα και φρόντισε να γεμίσεις μπαταρίες για τον δύσκολο κι απαιτητικό χειμώνα που έρχεται!

Καλό καλοκαίρι να έχουμε!

Καλό μας καλοκαίρι!

Όαση δροσιάς

2016-06-24T16:52:00.001+03:00

Τις καυτές μέρες αναζητώντας μια όαση δροσιάς στην πανέμορφη λίμνη της Καστοριάς...

Στην παροδικότητα του χρόνου

2016-06-23T23:47:00.001+03:00

Το πραγματικό χαρακτηριστικό αυτού του κόσμου είναι η παροδικότητα του...

Κάφκα

Στον ιστό της Αράχνης

2016-06-23T01:09:00.000+03:00

Γλυκά μπαίνεις μα εύκολα χάνεσαι...στον ιστό της Αράχνης...

Φλαμούρι - Τίλιο | Πως το αποξηραίνουμε

2016-06-15T13:40:00.001+03:00

Όση ώρα καθάριζα με την μάνα μου το Φλαμούρι, είχε μοσχοβολήσει το μισό σπίτι. Είχα έντονα αυτήν την αίσθηση στην άκρη της μύτης μου.

Δεν είχαμε σκοπό να πάρουμε τα όρη και τ' άγρια βουνά για να βρούμε δέντρου Φλαμουριάς κι ούτε το κάναμε, έτυχε να βρίσκεται ακριβώς δίπλα μας!

Στην γειτονιά που μένω έχει μια μεγάλη ανοιχτωσιά, ακάλυπτος χώρος για άφθονο παρκάρισμα, με χώμα, πρασινάδα και σκόρπια δέντρα. Λίγα μόλις μέτρα απ' το σπίτι βρίσκεται η θαυματουργή Φλαμουριά!

Μιας και βρίσκεται στην εποχή της, τα άνθη της είχαν ήδη πεταχτεί και ήταν έτοιμα για να τα συλλέξουμε.

Δεν γνώριζα τις εξαιρετικά πολλές φαρμακευτικές ιδιότητες του δέντρο ή σωστότερα των ανθών (θα αναφερθώ σ' αυτές παρακάτω) και ήταν η πρώτη φορά που έκατσα να αποξηράνω κάποιο βότανο. Η διαδικασία μου άρεσε τόσο πολύ, την βρήκα τόσο ενδιαφέρουσα που αποφάσισα να το ψάξω λίγο περισσότερο με βότανα, φυτά, φρούτα και κάθε λογής θησαυρό που μπορεί να κρύβει η γη δίπλα ή μπροστά μας. Θησαυρούς που τους περισσότερους δεν τους γνωρίζουμε, δεν τους αξιοποιούμε και για να τους προμηθευτούμε, ενίοτε τους χρυσοπληρώνουμε.

Πήραμε παραμάσχαλα το κλαδευτήρι μας και τραβήξαμε προς την Φλαμουριά.
Κόψαμε αρκετά κλαδιά απ' το κάτω μέρος της.

Η Φλαμουριά

Και λίγα ακόμα κλαδιά.

Το κίτρινο άνθος της Φλαμουριάς | λεγόμενο «Τίλιο»

Τους ανθούς τους συλλέξαμε στην αρχή της ανθοφορίας τους. Ευτυχώς οι μέλισσες δεν είχαν κάνει ακόμη έντονη την παρουσία τους!

Στη συνέχεια πήραμε τα κλαδιά, ένα μεγάλο ταψί κι αρχίσαμε να ξεσκαρτάρουμε το φλαμούρι (ο κίτρινος ανθός με το μικρό πρασινόφυλλο) από τα πλατιά σκουροπράσινα φύλλα.
Τα μεγάλα πλατιά φύλλα δεν προσφέρουν τίποτα, οπότε και τ' απομακρύναμε.

Η διαδικασία καθαρισμού

Το λεγόμενο «Τίλιο» προέρχεται απ' τον κίτρινο ανθό

Προσοχή! Ο κίτρινος ανθός στέκεται πάνω στο μικρό πράσινο φύλλο δηλαδή στηρίζεται στον μίσχο του. ΔΕΝ το κόβουμε, το αφήνουμε ως έχει και το αποξηραίνουμε όλο μαζί. Είναι ένα σώμα.

Το φύλλο με τον ανθό είναι ένα σώμα

Ο μίσχος | φύλλο κι ανθός ένα σώμα

Αφού ξεσκαρτάραμε τα πλατύφυλλα απ' τον ανθό, τα τοποθετήσαμε σε μεγάλο ταψί και τ' αφήσαμε σε σκιερό μέρος της βεράντας για 3 μέρες μέχρι να αποξηρανθούν. Στη συνέχεια το αποθηκεύσαμε σε μικρά πλαστικά σακουλάκια.
Το τίλιο είναι έτοιμο και μπήκε στο ντουλάπι! Ένα ρόφημα για όλες τις ώρες κι όλες τις εποχές, κυρίως όμως για τις κρύες νύχτες του χειμώνα!

Αφήνοντας το να αποξηρανθεί για 2 μέρες σε σκιερό μέρος

Τοποθετήθηκε σε μικρά πλαστικά σακουλάκια

Το Τίλιο είναι έτοιμο!

Λίγα λόγια για το Φλαμούρι-Τίλιο και τις ιδιότητες του.

Η φλαμουριά φέρει πολλές ονομασίες, όπως φιλύρα, φιλουριά, τίλια κ.α αλλά οι γνωστότερες είναι φλαμούρι και τίλιο. Είναι φυλλοβόλο δέντρο, αιωνόβιο και το ύψος του μπορεί να ξεπεράσει τα 30 μέτρα.
Τα άνθη του ευδοκιμούν από τον Μάιο έως τον Ιούνιο κι έχουν έντονο, μεθυστικό άρωμα που προσελκύει μέλισσες και διάφορα έντονα.
Απ' την φλαμουριά παράγεται εξαιρετικό μέλι κι απ' τους αποξηραμένους ανθούς της ρόφημα, το γνωστό τίλιο.
Το τίλιο θεωρείται ότι έχει φαρμακευτικές ιδιότητες που βοηθούν στη γρίπη, στο βήχα, στα φλέματα, στη βρογχίτιδα, στη δυσπεψία. Έχει εφιδρωτικές και διουρητικές ιδιότητες, βοηθά στην πέψη, την υπέρταση, ηρεμεί τα νεύρα και μαλακώνει τους πονοκεφάλους.

Παρασκευάζεται συνήθως ως έγχυμα.
Βάζουμε ένα με δύο κουταλάκια του τσαγιού σε μια κούπα τα αποξηραμένα άνθη μας, ρίχνουμε βραστό νερό, το σκεπάζουμε και το αφήνουμε για περίπου 10 με 15 λεπτά.
Το φλαμούρι είναι έτοιμο να μας δώσει όλα τα θαυματουργά συστατικά του!

Daily trip | Μεθώνη - Μακρύγιαλος ~ Πιερίας | Το πρώτο μπάνιο του 16'!

2016-06-15T02:04:00.002+03:00

Οι υποχρεώσεις μας ανάγκασαν σήμερα το πρωί να βρεθούμε μέχρι το Αιγίνιο Πιερίας. Η όλη δουλειά κράτησε μόνο για δέκα λεπτά. Το καλό είναι πως απ' την Θεσσαλονίκη απέχει στο περίπου 40 km. Είναι κοντά. Το κακό είναι πως μέχρι να φτάσεις Αιγίνιο, Κατερίνη ή Λεπτοκαρυά έχει δύο διόδια. Ένα στα Μάλγαρα όπου το κόστος είναι 1,20 € κι ένα στο Κλειδί (Αιγινίου) που έχει 2,20 €. Και στα δύο οι τιμές ισχύουν για αυτοκίνητα μέχρι 2,20m ύψος. Κι αυτό όπως έγραψα παραπάνω μέχρι Λεπτοκαρυά. Γιατί κάποιος που δεν γνωρίζει την παράπλευρη οδό, για να πάει Λεπτοκαρυά θα πληρώσει και το τρίτο!
Οπότε, έχουμε και λέμε, για να πας μέχρι Μακρύγιαλο, Κατερίνη, κλπ και να γυρίσεις, πέρα από βενζίνες, θέλεις και 6,40 € διόδια! Κι όλα αυτά λίγα χιλιόμετρα έξω απ' την Θεσσαλονίκη! Είναι εξωφρενικό! Είναι κρίμα γιατί πραγματικά έχει πολύ όμορφα μέρη να επισκεφτεί κανείς και κυρίως υπέροχες παραλίες για να κάνει μπάνιο το καλοκαίρι και μένουν ανεκμετάλλευτα απ' τους βορειότερους λόγω των διοδίων.
Δεν είναι μόνο παράπονο δικό μου αυτό αλλά πολλών ακόμη, ακριβώς για τον ίδιο λόγο!

Φήμες λένε πως είναι κωλόμπαρο! Δεν ξέρω!
Αλλά βλέποντάς το, τις πιστεύω!

Ενώ έχω βρεθεί πολλές φορές σ' αυτά τα μέρη λόγω υποχρεώσεων, ποτέ δεν είχα την τύχη να κάνω μία στάση πιο παραλιακά. Και μιας και σήμερα ο δρόμος, μας πήγε κατά κει, είπαμε να το εκμεταλλευτούμε και να κάνουμε το πρώτο μπάνιο για το 16'.
Στενοί δρόμοι (λογικό) αλλά εύκολοι. Δεν υπάρχει περίπτωση να χαθείς κι ας βρίσκεσαι πρώτη φορά.

Η πρώτη στάση μας βρήκε Μεθώνη.

Εδώ απαθανάτισα ένα από τα πολλά ψαροκάικα που βρίσκονταν κοντά στο λιμανάκι

Το μικρό λιμανάκι με τον φάρο της Μεθώνης

Είχε μία απότομη κατηφορίτσα που οδηγούσε για το λιμάνι. Πολύ ησυχία και λίγο κόσμο. Ιδανικό μέρος για να κάτσει κανείς αν δεν είναι σύντροφος της φασαρίας.
Κατεβήκαμε μέχρι το λιμανάκι όπου είχε αραγμένα πολλά ψαροκάικα. Οδηγηθήκαμε σε μία αμμουδιά δίπλα απ' το λιμανάκι. Μικρή σε έκταση, είχε και δύο ξύλινες ομπρέλες. Ήταν αδιέξοδο.
Δεν μας έκανε και πολύ κλικ να κάτσουμε εκεί. Τα αδιάκριτα βλέμματα των ψαράδων που βρίσκονταν στο λιμάνι βοήθησαν πολύ σε αυτήν την απόφαση.

Μιας και πρώτη φορά εκεί κι άσχετη απ' τον δρόμο και τις παραλίες τις περιοχής, ακολούθησα κάποια μικρά δρομάκια.
Μια πινακίδα όπου έγραφε "Παραλία - Ταβέρνα το Κούτσουρο" μας έκανε να γελάσουμε. Μας φάνηκε τόσο αστεία η ονομασία, που ακολουθήσαμε τον δρόμο για εκεί. Τελικά είχαμε κάνει καλή επιλογή.
Φτάσαμε σε μία ταβέρνα που βρίσκονταν σε ύψωμα, στο χείλος ενός μικρού γκρεμού και κάτω μια παραλία, ερημική. Είχε μέχρι και δύο ντουζιέρες.
Η παραλία μπροστά είχε ένα μικρό άνοιγμα με άμμο και γύρω έγλυφε η θάλασσα το κοκκινόχωμα του γκρεμού.
Σαθρό έδαφος. Απορώ πως δεν φοβούνται αυτοί που έχουν την ταβέρνα, μην την βρουν καμιά μέρα να επιπλέει στη θάλασσα!

Βγάλαμε τα σακίδια απ' το αμάξι και απλωθήκαμε στην παραλία σαν να ήτανε δικιά μας.
Πήραμε τον θερμό και την σακούλα με τα πρόχειρα φαγιά που είχαμε προετοιμάσει απ' το σπίτι, γιατί ως γνωστόν ΔΕΝ δύναται Έλληνας να πάει σε παραλία χωρίς ένα τάπερ κεφτεδάκια! Κι εμείς είχαμε πάρει δύο!!! :p
(Ε, και κάτι έξτρα!)

Παραλία «Το Κούτσουρο»!

Ο καιρός μας έκανε διάφορα νούμερα. Ενώ το πρωί φύγαμε με ντάλα ήλιο και ανυπόφορη ζέστη, το μεσημέρι μας ψιχάλισε δυο-τρεις φορές. Ο ουρανός ήταν μαύρος σε όποια έκταση και κατεύθυνση κι αν τον κοιτούσες.
Φτύσαμε λίγο τον κόρφο μας για την κακή μας τύχη αλλά δεν πτοηθήκαμε.
Η θάλασσα είχε ένα ψιλό κυματάκι γιατί φυσούσε. Είχε βγάλει αρκετά φύκια, κοχύλια και μύδια στην αμμουδιά. Οπότε ήταν κάπως κρύα όταν πρώτο έμπαινες. Μέσα σε λίγη ώρα όμως συνήθιζες την θερμοκρασία. Μια μένα αυτήν η θερμοκρασία είναι ιδανική.

Μπορεί η παραλία να ήταν μικρή αλλά είχε δύο καλά. Ήταν ερημική, ίσως βέβαια να παίζει ρόλο ότι πήγαμε Τρίτη νωρίς το μεσημεράκι, και ήταν όμορφη. Οι φωτογραφίες άλλωστε το αποδεικνύουν περίτρανα.

Mussels on the beach

Δέντρο σε γκρεμό

Κούτσουρο που το γλύφει το κύμα

Αφού κάτσαμε περίπου ένα τρίωρο κάνοντας το μπανάκι μας, χαλαρώνοντας και τρώγοντας, αποφασίσαμε να πάμε μια βόλτα και στον Μακρύγιαλο.

Πριν την πινακίδα που μας προειδοποιούσε πως φτάσαμε Μακρύγιαλο, λίγα μέτρα παραπίσω κάναμε μια στάση.
Είχε ένα ωραίο χωράφι με ακτινιδιές. Εγώ ήθελα να το φωτογραφίσω και η μάνα μου να πάρει ένα κλαδάκι με δυο-τρία ακτινίδια για να τα βάλει στον κήπο! Ο καθένας δηλαδή με τον πόνο του!

Οι ακτινιδιές

Ο δρόμος που περνούσε μέσα απ' τον Μακρύγιαλο ήταν η χαρά του σέικερ! Έκανες αφρό στα λίγα μέτρα!
Δεν είναι δα κι άγνωστο πως οι δρόμοι στην Ελλάδα είναι κατεστραμμένοι αλλά ειδικά στην επαρχία και σε μικρά ή παραθαλάσσια χωριά, είναι παντελώς ανύπαρκτοι.
Βγαίνοντας παρά έξω το πράμα καλυτέρευε αισθητά.
Κάποια στιγμή φτάσαμε και στην κεντρική παραλία -την γνωστή τουλάχιστον- του Μακρύγιαλου. Μου θύμισε έντονα το περιβάλλον την Λεπτοκαρυά. Αν ήταν μεγαλύτερη σε έκταση, θα έλεγες πως βρισκόσουν εκεί. Εδώ σε σχέση με την Μεθώνη, είχε περισσότερο κίνηση και ζωή. Όχι πολλά πράγματα, μιας και ήταν Τρίτη αλλά αρκετά περισσότερο από Μεθώνη.
Πολλές καφετέριες μπροστά στην παραλία, ομπρέλες ξύλινες σε πολλά σημεία, πολλά ταβερνάκια-ουζερί, ενοικιαζόμενα δωμάτια. Λες και ήταν ο δίδυμος αδερφός της Λεπτοκαρυάς αλλά πιο μικροκαμωμένος.

Κάποια στιγμή σταματήσαμε μπροστά σε μια πινακίδα αρχαιολογικού ενδιαφέροντος. Έγραφε προς αρχαίο οικισμό Πύδνας. Μας φάνηκε ενδιαφέρον, πρώτη φορά μαθαίναμε πως η Πύδνα είχε αρχαίο οικισμό. Στρίψαμε προς την κατεύθυνση που επιδείκνυε η πινακίδα κι ανεβήκαμε έναν μεγάλο ανηφορικό δρόμο.

Μετά από λίγα μέτρα βρεθήκαμε σ' ένα ωραίο ύψωμα. Δεν είχαμε φτάσει ακόμα στον οικισμό αλλά είχε εκπληκτική θέα. Τόσο την θάλασσα, όσο και την Θεσσαλονίκη. Ο καιρός είχε καθαρίσει αρκετά και τα μαύρα σύννεφα είχαν σπάει. Ο Ήλιος είχε κάνει ξανά την εμφάνιση του.
Ήταν σαν ένα μεγαλούτσικο πάρκο γεμάτο πεύκα. Το χώμα κάτω ήταν ακόμη βρεγμένο απ' την μικρή βροχή που είχε προηγηθεί.
Δεν χόρταινες να κοιτάς το τοπίο...

Στο βάθος κάποιος ψαρεύει

Με φόντο την Θεσσαλονίκη

Το όμορφο παρκάκι

Αφού κάτσαμε λίγη ώρα βγάζοντας φωτογραφίες κι απολαμβάνοντας την θέα, συνεχίσαμε για τον οικισμό.
Καθ' όλη την διαδρομή το μάτι μας είχε χαζέψει. Είτε από μερικά μικρά αλλά κουκλίστικα σπιτάκια, άλλα προς την πλευρά της θάλασσας κι άλλα προς την πλευρά της πεδιάδας κι από κάτι τεράστιες βίλες. Μερικές σαν φρούρια, άλλες με πισίνες, άλλες με γήπεδα του τένις ή μπάσκετ, άλλες δύο βήματα απ' το κύμα.
Δεν θα' θέλα την βιλάρα, θα βαριόμουν άλλωστε αφόρητα να την καθαρίζω! Ένα μικρό κουκλίτσικο δίπλα στο κύμα. Αυτό θα ήθελα. Τίποτε άλλο...

Μετά από λίγη ώρα φτάσαμε στον αρχαίο οικισμό της Πύδνας. Δεν ήταν μακρυά, εμείς πηγαίναμε με το πάσο μας για να απολαύσουμε την διαδρομή.
Για κακή μας τύχη δεν το προλάβαμε ανοιχτό. Το ωράριο του ήταν απ' της 07:30 το πρωί μέχρι και τις 14:30. Ευτυχώς είχε ελεύθερη είσοδο! Αρκετά θετικό!
Η θέα του ήταν φοβερή. Πιάτο όλος ο κόλπος. Ήξεραν που έχτιζαν και οι τότε και οι νυν Έλληνες!

Η ιστορία του Οικισμού

Η ώρα είχε πάει ήδη πέντε και κάτι. Έπρεπε να γυρίσουμε την ωμή μας καθημερινότητα.
Αυτήν η ημερήσια εκδρομή ήταν μια μικρή όαση. Η αναζωογόνηση, η χαρά και η ξεκούραση που πήραμε ήταν ανεκτίμητη.
Κι όλα αυτά λίγα χιλιόμετρα μακρυά από τα καθημερινά μας στάνταρ.

Ένα όμορφο καραβάκι στολίζει την είσοδο

Η έξοδος για την εθνική ήρθε αβίαστα μπροστά στις ρόδες του αυτοκινήτου.
Ήδη είχαμε πάρει τον δρόμο της επιστροφής...

Ο δρόμος της επιστροφής

Μπορεί να γύρισα πίσω αλλά σίγουρα θα ξανά επιστρέψω για ν' ανακαλύψω ακόμη περισσότερες ομορφιές!...

Καλό καλοκαίρι να έχουμε!

Οργάνωση και αποθήκευση προϊόντων περιποίησης σε ξύλινο καφάσι φρούτων!

2016-05-31T20:16:00.004+03:00

(Θα ακολουθήσει η αφήγηση μιας μικρής ιστορίας! Αν βαριέσαι να διαβάζεις και θέλεις να δεις το DIY στα γρήγορα, κατέβα απευθείας στις φωτογραφίες όπου υπάρχει και η επεξήγηση της κατασκευής!)

*

Η ιδέα γεννήθηκε με την αναγκαιότητα γενικής του δωματίου. Το δωμάτιο έπρεπε να καθαριστεί εκτενώς και σχολαστικά. Το επόμενο διάστημα και για αρκετό καιρό θα έλειπα για επαγγελματικές υποχρεώσεις, έτσι έπρεπε να εκμεταλλευτώ το κενό μου διάστημα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Βγήκαν χαλιά, τινάχθηκαν, πλύθηκαν, καλοκαιρινά ρούχα ξεκίνησαν να μπαίνουν στα συρτάρια και τα χειμωνιάτικα παρέδωσαν όπλα, όπου αρχές Οκτώβρη αν όλα καλά, θα επιστρέψουν δυναμικά να γίνουν ξανά τα guest star του χειμώνα!
Το Άζαξ συντροφιά με το πανί πήραν φωτιά! Και δώσε και χρούστου και γυάλισμα το κεφαλάρι του κρεβατιού και σχολαστικό καθάρισμα το γραφείο. Και ξανά δώστου καθάρισμα τη ντουλάπα και τα κομοδίνα αλλά ξάφνου το Άζαξ με το πανί σταμάτησαν! Ωπ! Τι σκάλωμα ήταν αυτό;! Θολό τοπίο σχηματίστηκε μπρος στις κόρες των ματιών μου! Τα δάχτυλα κοκάλωσαν! Οι δύο συρταριέρες μου και η παπουτσοθήκη βρίσκονταν σε εμπόλεμη κατάσταση!
Τα προϊόντα περιποίησης μαλλιών και σώματος απλωμένα, σαν τον σπίτι τους ένα πράμα, ξεδιάντροπα σχεδόν, πάνω στην συρταριέρα!
«Τι χάλι είναι αυτό Θεοί του σύμπαντος;», αναφώνησα!
Τι γενική θα μπορούσα να κάνω ή που θα έλεγα πως κάνω γενική δωματίου με αυτό γκρεμισμένο τοπίο να πλανάται γύρω μου;
Αυτόματα το μάτι μου γύρισε στην παπουτσοθήκη όπου πάνω της είχα αραγμένα όλα μου τα καλλυντικά και προϊόντα προσώπου. Απελπισία!

Μεγάλες ρυτίδες σχηματίστηκαν στη μέση του μετώπου μου και οι άκρες των χειλιών μου έφτασαν στο πάτωμα... Καμπούριασα τους ώμους μου κι έκατσα στην άκρη του κρεβατιού με το Άζαξ και το πανί στο χέρι για να συνέλθω. Αν τα άφηνα σε αυτό το χάλι, θα έπρεπε να τα σηκώωωνω όλα, να ξεσκονίζω, να τα ξαναβάζω και φτου ξανά όταν θα ήθελε πάλι ξεσκόνισμα. Τι αυτοσαδομαζοχιστική διαδικασία θα ήταν αυτή; Μία παράνοια! Το ζήτημα είχε πάρει τεράστιες διαστάσεις! Ήτο πλέον σοβαρό!
«Που πας μωρή ανεπρόκοπη που μου θες και γενική! Δες πως έχεις τα πράγματα σου ακαμάτρα, έτσι κάνουν οι νοικοκυρέμενες μεγαλοκοπέλες;», μίλησε η devil-Κατ απ' την άλλη άκρη του μυαλού μου! Άλλα κοίτα να δεις που η ρουφιάνα είχε δίκιο! Που πήγαινα η έρημη ξυπόλητη με το πανί και με το Άζαξ στα χέρια, μου λες;

Δεν άφησα όμως να με πτοήσουν και να με ρίξουν κάτω τα πυρά και οι βωμολοχίες που δεχόμουν αλύπητα εδώ και ώρα μέσα στο κεφάλι μου! Άφησα το Άζαξ και το πανί πάνω στο γραφείο και με περίσσια χάρη πήγα στην κουζίνα. Έφτιαξα την σκέτη φραπεδιά μου, έστριψα το τσιγάρο μου και βγήκα στην αυλή για να ηρεμήσω. Έπρεπε να σκεφτώ εκτενώς το πρόβλημα που είχε προκύψει...

Εκεί που χαοτικές σκέψεις κακοποιούσαν το μυαλό μου κι ο γλυκός μου Γουρ (ο γατούλης μου) τρίβονταν στα πόδια μου γεμίζοντας τρίχες την πιζάμα μου, το μάτι μου έπεσε στην άκρη της αυλής. Τι ξύλινο πράμα ήταν αυτό στο βάθος; Άφησα την φραπεδιά που κρατούσα ώρα στο χέρι -και σχεδόν είχε γίνει κάτουρο- στο τραπέζι και πλησίασα διστακτικά προς το άγνωστο αντικείμενο. Όσο έρχονταν στο οπτικό μου πεδίο, τόσο πιο οικείο γινότανε...
«Ατς! Που ήσουνα εσύ μωρή αρρώστια;;», φώναξα όταν είδα το ξύλινο καφάσι φρούτων μπροστά μου!
Το πρόσωπο μου φωτίστηκε! Το χλωμό κιτρινιασμένο δέρμα του από το άγχος και το πρόβλημα της ακαταστασίας των όλων προϊόντων, είχε γίνει ξανά ροζ πον-πον απ' τη χαρά του!
Άρπαξα το καφάσι, πήγα πίσω στο τραπέζι, έπιασα τον ουροποιημένο φραπέ μου, έβαλα το καφάσι στην απέναντι πλευρά του τραπεζιού κι άναψα τσιγάρο. Είχε έρθει η στιγμή για να κάνω παιχνίδι καλό! Έπρεπε να βρω με πιο τρόπο θα το χρησιμοποιούσα...

Ο Γουρ συνέχισε με ύπουλο αλλά και επιδεικτικό τρόπο να επιζητεί την προσοχή μου τριβόμενος επάνω μου ως γνήσιο αιλουροειδές που είναι. αλλά δεν άφησα να του περάσει. Το μυαλό μου έκανε μακρινές σκέψεις... Ένα αόρατο χέρι ξεκούμπωσε τις φαντασιακές και καλλιτεχνικές ανησυχίες μου, που χρόνια είχα αλλά φρόντισα να καταχωνιάσω καλά στην άκρη.

Το μυαλό δεν άργησε να πάρει στροφές κι ευχαρίστησα τη θεά τύχη που φρόντισε να ξαναφέρει την όρεξη για δημιουργία πίσω στην ζωή μου.
Δεν ακόμα ήξερα τι και πως ακριβώς θα έβγαινε αλλά ήξερα πως ήθελα πολύ να το προσπαθήσω. Και ιδού!

Κάπως έτσι γεννήθηκε η ιδέα και η στήλη των DIY.

Αποφάσισα να βάλω τέρμα στον γενικότερο χαμό που επικρατούσε σε όλα μου τα πράγματα, εντός κι εκτός δωματίου και να κάνω κατασκευές με ό,τι υλικά είχα σπίτι, στο σύνολο τουλάχιστον.
Η διάθεση για δημιουργία με είχε πλημμυρίσει και δεν είχα καμία όρεξη να τρέχω για κόλλες, μπογιές, υλικά και τα σχετικά.
Μπορούμε να φτιάξουμε πάρα πολλά πράγματα, χρηστικά πράγματα, με απλά, λίγα και φθηνά υλικά που τα περισσότερα τα έχουμε ήδη σπίτι μας. Και κυριολεκτώ σε αυτό που λέω.
Αφού μπόρεσα εγώ, σίγουρα μπορεί ο καθένας.

Και για να μην νομίζεις πως όλα τα παραπάνω είναι κράμα φαντασίας, θα πω πως η ιστορία που αναφέρθηκε είναι πέρα για πέρα αληθινή κι επειδή μια εικόνα ισοδυναμεί με χίλιες λέξεις, θα τις αφήσω να μιλήσουν από μόνες τους...

Πολεμική ατμόσφαιρα!

Σαν πολλά δεν είπα; Πάμε για tutorial?

*

Αρχικά όπως αναφέρθηκα παραπάνω, πήρα ένα απλό καφάσι φρούτων που είχε στην άκρη η μητέρα μου και η ίδια το πήρε από μίνι μάρκετ της γειτονιάς.
Διαχειρίσιμο υλικό, μηδέν αξία και το βρίσκεις πανεύκολα.

Η αρχική όψη του καφασιού

Το καλό είναι πως ήταν καιρό αφημένο στον κήπο. Οπότε η υγρασία αλλά κι ο ήλιος το ταλαιπώρησαν κι έγινε εύκολα διαχειρίσιμο. Όχι ότι πριν δεν θα' ταν αλλά ίσως να κόβονταν λιγότερο εύκολα.
Το έκοψα πανεύκολα με ένα μικρό ψαλίδι και στην συνέχεια έτριψα τις σκληρές επιφάνειες με λίμα νυχιών ώστε η κομμένη περιμετρική επιφάνεια του, να γίνει λεία. Αφού δεν είχα γυαλόχαρτο και δεν υπήρχε περίπτωση να βγω απ' το σπίτι για κανένα λόγο, αποφάσισα να αυτοσχεδιάσω. Και πέτυχε!

~ Tip! Άφησε την φαντασία σου να οργιάσει κυριολεκτικά. Μπορεί μια δεδομένη στιγμή να σου λείπει ένα υλικό ή εργαλείο που είναι για συγκεκριμένη χρήση αλλά μπορείς άνετα να αντικαταστήσεις με κάτι απλό που ήδη υπάρχει σπίτι σου και να μην χρειαστεί να παρατείνεις την όλη κατασκευή. Φαντασία. Τι πιο απλό!

Τα βασικά υλικά κι εργαλεία μου ήταν τέσσερα. Ένα μικρό ψαλίδι, μία λίμα νυχιών, πλαστική μπογιά και σπρέι σε χρυσό χρώμα.
Τα πέρασα δύο χέρια αν και δεν χρειάζονταν γιατί με την πρώτη περασιά χρώματος είχε ήδη καλυφθεί όλο και καλά το καφάσι.
Σε μία ωρίτσα ήταν πλήρως στεγνά κι έτοιμα για να περάσω τα διακοσμητικά μου. Ήθελα να έχουν κυριολεκτικά καλοκαιρινή διάθεση.

Ό,τι διακοσμητικό έβαλα, το κόλλησα με πιστόλι σιλικόνης.
Για να δώσω τον καλοκαιρινό τόνο που ήθελα, χρησιμοποίησα διακοσμητικές ομπρελίτσες, παπαγάλους, καλαμάκια και χρωματιστές κάρτες.
Στις δύο κάρτες έγραψα «μαλλιά» και στην μία «σώμα», έτσι αυτόματα χώρισα τα καφάσια μου σε κατηγορίες. Στο καθένα θα έβαζα τα αντίστοιχα προϊόντα, ώστε αυτό να με διευκολύνει τόσο στην χρήση, όσο και στην ταξινόμησή τους.
Κατάφερα να τα συμπυκνώσω και να έχω πλήρη ορατότητα σε όλα.

Τα διακοσμητικά που κολλήθηκαν

Το τελικό αποτέλεσμα!

Κι εδώ η όψη τους πάνω στην συρταριέρα.

Το τελικό αποτέλεσμα δείχνει κάπως έτσι!

Finally!

~Extra: Τα αρώματα τα συγκέντρωσα σε ένα πλαστικό πιάτο με φρουτένια σχέδια και τις φουρκέτες σε travel size δοχειάκι κρέμας!

Πέτυχα ακριβώς αυτό που ήθελα. Συγκέντρωση, ορατότητα, άνεση, χρηστικότητα.
Θαρρώ πως καλά τα πήγα!

Στα προσεχώς θα υπάρξει η τακτοποίηση των καλλυντικών πάνω στην παπουτσοθήκη!

Σε πρώτο πλάνο...

2016-05-30T23:17:00.001+03:00

Η φύση πάντα σε πρώτο πλάνο...

Αστερόκοσμος...

2013-12-30T23:00:00.001+02:00

Christmas City lights...

2013-12-10T12:14:00.000+02:00

Της ατάκας!

2013-11-28T16:00:00.000+02:00

Τα βάζα έλυναν ανέκαθεν τα χέρια της νοικοκυράς στην κουζίνα.
Τουλάχιστον εγώ θυμάμαι από την μητέρα μου που τα μάζευε μανιωδώς και τα επαναχρησιμοποιούσε είτε για να βάζει τρόφιμα όπως ρύζι, φακές, τραχανά, κρακεράκια κλπ είτε να βάζει διάφορα χρηστικά αντικείμενα όπως βελόνες, κλωστές, κουμπιά.

Η ιδέα ήρθε από το Aspa Online ένα πολύ ωραίο blog που διαβάζω εδώ και πάρα πολύ καιρό.
Δεν είναι κακή ιδέα, σκέφτηκα. Γιατί να μην κάνω κι εγώ το δικό μου βάζο;

Κάποτε μάζευα κάποιες ατάκες που μου άρεσαν ή μου έκαναν εντύπωση σε ένα μπλοκάκι (εποχή εφηβείας), που φυσικά τώρα αγνοείται η τύχη του.

Έτσι αποφάσισα να κάνω το δικό μου βάζο, το βάζο της "ατάκας"!
Να γράφω σε ένα χαρτάκι μία ατάκα, ένα απόφθεγμα που με κάνει να χαμογελώ, με πλημμυρίζει αισιοδοξία, με κάνει να προβληματίζομαι ή έχει κάτι βαθύτερο να μου προσφέρει.
Όταν λοιπόν δεν θα νιώθω καλά, η ψυχολογία δεν θα είναι στα καλύτερά της θα ανοίγω τον δικό μου θησαυρό!

Η αρχική σκέψη ήταν να γράφω κάθε μέρα, κάτι που φυσικά δεν είναι εφικτό και μοιάζει ψυχαναγκαστικό παρά διασκεδαστικό.
Γιατί έτσι εσύ θα κυνηγάς την ατάκα και δεν θα έρχεται εκείνη από μόνη της, την κατάλληλη στιγμή.

Έτσι με τα πολλά και με τα λίγα έβαλα ένα άτυπο ποσοστό στο βάζο της Ατάκας, το 80% του περιεχομένου να προέρχεται από τον "έξω" κόσμο και μόνο το 20% από κάτι που διάβασα διαδικτυακά και μου έκανε εντύπωση.
Άλλωστε όλα για το "έξω" πρέπει να γίνονται!...

Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και λίγο από Καλλικράτεια ...

2013-10-12T19:45:00.000+03:00

Οι επαγγελματικές υποχρεώσεις μ' έκαναν να βρεθώ στην Καλλικράτεια για λίγες μέρες.
Αρχές Οκτώβρη και η μουντάδα του φθινοπώρου είχε φορέσει ήδη τα καλά της και είχε μπει δυναμικά στα στενά της πόλης. Κόσμος ελάχιστος. Μόνιμοι κάτοικοι κι ελάχιστοι ταξιδιώτες. Επικρατούσε μία απαλή ηρεμία.
Παρόλο που βρέθηκα για δουλειά, η ηρεμία με ταξίδεψε, με χαλάρωσε και αναζωογόνησε.
Ήταν ένα από τα ωραιότερα ταξίδια που είχα κάνει τελευταία...

Μία απροσδόκητη μέρα...

2013-09-20T17:53:00.000+03:00

Τέτοια περίοδο κάθε χρόνο, λείπω πάντα απ' το σπίτι λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων. Μία κουραστική αλλά εξίσου αναγκαία συνθήκη και συνήθεια.
Έφτασα Θεσσαλονίκη αργά το βράδυ, πτώμα από την κούραση… Την επόμενη θα έπρεπε να ξαναφύγω.
Λίγες ώρες, υποχρεώσεις πολλές.
Αρκετές οι ώρες στο τιμόνι, το μόνο που ήθελα ήταν να κάνω ένα μπάνιο και να λιώσω στον ύπνο…

Μπαίνω σπίτι, χαιρετώ την μάνα μου. Bla bla bla, λέμε μερικά νέα όσο ανάβω θερμοσίφωνα.
Βγαίνω έξω ξανά να πάρω μια σακούλα με δυο αλλαξιές απ' το αυτοκίνητο κι επιστρέφω μέσα.
Ξανά bla bla bla μέχρι να μπω για μπάνιο. Κάνω το ζεστό μου μπανάκι, πιζαμούλες, σβηστά φώτα κι επιτέλους ύπνος!
Η κούραση ήταν τόσο μεγάλη που δεν έβλεπα μπροστά μου.

Ξυπνάω το πρωί, κάνω την καθιερωμένη φραπεδιά κι επιστρέφω στα εντός του δωματίου μου.
Το μάτι μου έπεσε άξαφνα πάνω στην κουρτίνα του παραθύρου, κάτι υπήρχε εκεί πάνω, κάτι που το προηγούμενο βράδυ (ειν τα βλέφαρα βαριά) δεν το είχα προσέξει…

Ααα! Τι είναι αυτό; Αναρωτήθηκα...
Πλησιάζω πιο κοντά και βλέπω μια ζωγραφιά…

- Είδες τι όμορφο; Η Ελένη το έφτιαξε για σένα… (Μου είπε η μάνα μου που στεκόταν λίγο παραπίσω, περιμένοντας να δει αν θα το παρατηρούσα).

Η Ελένη είναι η μικρή κόρη της κολλητής της μάνας μου.
Η γλυκιά μου λιλιπούτεια, μου είχε φτιάξει μια ζωγραφιά έκπληξη έτσι όταν θα επέστρεφα από την δουλειά, να την δω και να μου φτιάξει την μέρα…
Ένα τεράστιο χαμόγελο είχε σχηματιστεί στο πρόσωπο μου. Η μέρα μου ήδη είχε φτιάξει.
Όση κούραση, όσο στρες κι αν είχα, είχε εξαφανιστεί μονομιάς.
Μια «μικρή» αλλά τεράστια χειρονομία... Τόσα όμορφα συναισθήματα. Μαγεία…

Μια εικόνα, μία πράξη πολλές φορές μπορούν να πουν χιλιάδες περισσότερα πράγματα από τα λόγια…

Έκανα τις δουλείες μου, είχα ξεμπερδέψει απ' όλα και η ώρα της αναχώρησης μου είχε πλησιάσει.
Τα πράγματά μου έτοιμα, τα χέρια στο τιμόνι. Το ταξίδι της επιστροφής είχε ξεκινήσει κι εκείνο το τεράστιο χαμόγελο δεν έλεγε να φύγει από το πρόσωπό μου…
Η αλήθεια είναι πως για μέρες δεν έλεγε να φύγει ή μάλλον δεν ήθελε… :-)

Τι γλυκό να σ’ αγαπούν…

Επόμενη στάση Καστοριά, με έναν γεμάτο μελαγχολικό Σεπτέμβρη...

2013-09-15T15:06:00.000+03:00

Μια στάση στην πανέμορφη Καστοριά...

Thessaloniki by Night!

2013-07-15T16:55:00.000+03:00

Η ώρα 19:00 και κάτι. Κρύος ιδρώτας, αναλαμπή, βαρεμάρα, έκρηξη, μελαγχολία. Όχι πάλι μελαγχολία δεν θα την αντέξω!
Μα τι με έχει πιάσει; Τι στο καλό έπαθα πάλι; Αυτήν η κυκλοθυμία ώρες-ώρες δεν παλεύεται!

Δεν μπορώ να μείνω σπίτι. Πρέπει να βγω! Αν δεν βγω δεν θα την παλέψω! Θέλω να πάω βόλτα, να περπατήσω, να μυρίσω θάλασσα, με κάθε ιδιομορφία που κρύβει ο Θερμαϊκός...
Σκέψη πρώτη να πάρω το κινητό (ευτυχώς πρακτικό μυαλό), ψάχνω στον κατάλογο, ο αριθμός μπροστά στα όμορφα μπιρμπιλωτά μου μάτια, ντρινννν!…

Εγώ: Έλα Δημήτρη που είσαι; (φιλαράκι, κολλητός)
Δημ.: Στον οφθαλμίατρο, μάλλον θα βάλω γυαλιά
Εγώ: Μυαλά χρειάζεσαι, όχι γυαλιά!
Δημ.: Χα χα, αστειάκι
Εγώ: Πάμε βόλτα, δεν θα την παλέψω μέσα σήμερα
Δημ.: Και δεν πάμε. Τι ώρα;
Εγώ: 21:45 είναι καλά;
Δημ.: Μια χαρά. Που;
Εγώ: Στο κλασσικό σημείο…
Δημ.: Οκ στο κλασσικό σημείο. Τα λέμε φιλιά
Εγώ: Cu! bb

Ξεκινώ να ετοιμάζομαι. Μαλλιά, natural βάψιμο (το λεγόμενο ανύπαρκτο), παπούτσια, άρωμα, τσάντα, λεφτά, κλειδιά, καπνός. Τα κλασσικά μωρέ κι αναγκαία. "Yeahhhh" επιτέλους έξοδος, σκέφτομαι.

Κατεβαίνω στην στάση περιμένοντας το λεωφορείο. Το "μικρό" ταξίδι μου ξεκινά…
Τελευταία στάση Αριστοτέλους. Ξεκινώ να την κατεβαίνω.
Φτάνω στο κλασσικό σημείο συνάντηση.
Περιμένω… Πφφφ πάλι με έχει στήσει αυτό το παιδί! Αγαπώ το χαλαράαα αλλά με μέτρο, μη το χέσουμε το πράμα!

Τον βλέπω να ξεπροβάλει μες στο πλήθος. "Χμ πουλάκι μου θα σε φτιάξω", σκέφτομαι πονηρά!
Εγώ: Ρε άτιμε πάλι με έστησες;
Δημ.: Sorry Κατερινάκι άργησα να μπω για την εξέταση
Εγώ: Είχες λόγω, οπότε πλάκα σου κάνω βρε χαζέ! Let’s?
Δημ.: Let’s!

Κατεβαίνουμε την λεωφόρο Νίκης. Bla bla bla μου λέει τα δικά του, bla bla bla λέω τα δικά μου μέχρι να φτάσουμε Λευκό Πύργο…
Κίνηση, κόσμος, ποδήλατα, μικροί, μεγάλοι, οχλαγωγία… Όμορφη οχλαγωγία, δείγμα ζωντάνιας.

Στάση λευκός πύργος…
Τι κόσμος! Τα ποπουδάκια μας δεν έβρισκαν κενή θέση!

Εγώ: Αχ τι όμορφα είναι τα καραβάκια που κάνουν βόλτα στην θάλασσα…
Δημ.: Έχεις πάει βόλτα ποτέ με το καραβάκι;
Εγώ: Όχι, δυστυχώς…
Δημ.: Ψήνεσαι;
Εγώ: Και το ρωτάς; ΝΑΙ!

Ανεβήκαμε, πρώτη θέση κατάστρωμα! Η σερβιτόρα πλησίασε και η παραγγελία πάρθηκε. Μέσα σε λίγα λεπτά ήρθαν και οι μπύρες. Το "μικρό" μας ταξίδι, είχε ξεκινήσει μέσα σε λίγα λεπτά...

Η ώρα είχε περάσει δυστυχώς… Έπρεπε να προλάβω το λεωφορείο της επιστροφής…
Η βόλτα ήταν υπέροχη… Έφυγε μία ακόμη μέρα, γεμάτη όμορφες αναμνήσεις. Σ' αυτή τη μέρα υπήρχε όλο το πακέτο. Εικόνες, καλή παρέα, χαβαλές, καλή διάθεση…
Καμιά φορά ή μάλλον πάντα θα συμπλήρωνα, η ουσία είναι κρυμμένη στα «μικρά» πράγματα, στα καθημερινά ταξίδια…
Άλλωστε πως θα μπορέσεις να κατακτήσεις τα μεγάλα αν δεν έχεις ήδη αγκαλιάσει τα μικρά;