Kayda Değerlerim

Altını Çizdiklerim 12

2018-02-24T23:22:00.005+03:00

"Mutluluğun, basit ve açık bir şey olup,bir bardak şarap,bir kestane,kendi halinde bir mangalcık, ve denizin uğultusundan başka bir şey olmadığına aklım yattı.Yalnız,bütün bunların,mutluluk olduğunu insanın anlayabilmesi için basit ve açık bir kalbe sahip olması gerekiyordu."

"Yanımda bulunmadığın,yüzümün nasıl bir biçim aldığını görmediğin ve böylece ben de,aşırı duyarlı ve gülünç görünme tehlikesiyle karşı karşıya bulunmadığım şu anda,seni çok sevdiğimi söyleyebilirim."

"Diyordum ki: 'Gerçek mutluluk budur: hiçbir yükselme tutkun olmadan bütün o tutkulu olduğun yüksekliklere erişmişsin gibi köpekçesine çalışmak.İnsanlardan uzak yaşayıp onları sevmek ve onlara gereksinme duymamak.Tuzaklardan yalnız başına kaçmak.Yıldızlar tepende,toprak solda, deniz sağda olsun ve birden,kalbinin içinde hayatın son çabasını da tüketip masal olduğunu duyasın."

" 'Dünyayı bugünkü durumuna getiren nedir, bilir misin? Yarım işler,yarım konuşmalar, yarım günahlar, yarım iyiliklerdir. Sonuna kadar git be insan, avara et ve korkma! Tanrı, baş şeytandan çok, yarım şeytandan iğrenir!' " Zorba // Kazancakis

(Seneler önce not alıp , taslaklar kısmında bırakmışım...Yine seneler sonra bloguma giris yaptım ve gördüm; öylece "yayınla"ya bastım...)

Barcelona - 10.Gün "Yollarda"

2012-08-03T03:04:00.001+03:00

Aklımda hep Woody Allen'in meşhur "Vicky Cristina Barcelona" filmindeki "Barcelona" şarkısı, elimizde Montpellier'den Barcelona'ya aktarmalı tren biletleri,içimizde Montpellier'in sıcaklığı,aklımızda Barcelona merakıyla düştük yine yollara.Kaldığımız otele çok yakın olan tren istasyonuna vardık ve şom ağızlı ablam "Yahu,kaç gündür ne kadar da sorunsuz ilerliyoruz,her şey tam saatinde,kalacağımız yerleri elimizle koymuş gibi buluyoruz..." sözünü daha bitirmeden tren saatlerini takip ettiğimiz ekranlardan birinde bizim trenin 20 dakika gecikeceği uyarısı yapıldı.Sadece tek tren devam edecek olsak bu pek sorun olmazdı, fakat bu demek oluyordu ki, aktarma yapacağımız yerden bineceğimiz trene yetişemiyorduk!

Al sana terslik diyip, danışma bürosuna gittik fakat o kadar çok insan aynı anda birşeyler söylüyordu ki,zar zor binebileceğimiz başka bir tren öğrendim ve o an kalkmak üzere olduğundan kendimizi trene nasıl attık hatırlamıyorum!Hatta bindiğimiz trenin tam olarak nereye gittiğini de bilmeden,binmiş olduk ve trende sora sora öğrendik.Sonunda Port-Bou denen İspanya sınırlarında bi yerde indik,giriş kapısında ayak üstü bir pasaport kontrolünden geçtik (sadece pasaportun var mı yok mu ona bakıyorlardı!) ve Barcelona treni için beklemeye başladık.Bu arada bir hafta önce İtalya treninde beraber oturduğumuz grubu gördük,şaşırdık onlar da bizimkine benzer bir rota çiziyorlarmış,kısa bir sohbet ettik.Yolda olanlar bir şekilde karşılaşırlarmış,gördük.

Sonunda Barcelona trenine bindik,karşımızda yol boyunca hiç susmayan bir kadın ve yanındakinin erkek kardeşi olduğunu düşündüğümüz bir çift oturdu.Yolun yarısını kadının hareketlerinden ne söylediğini anlamaya çalışarak geçirdim! Barcelona'nın oldukça büyük istasyonuna,Barcelona-Sants'a vardık ve hemen 3 gün sonrası için Paris gece trenine rezervasyonlarımız yapmak için yaklaşık 2 saatlik bir bekleme gerektiren sıraya girdik .İçimizden ,heralde Barcelona çıkışlı tüm trenler dolmuştur diye düşünürken bu düşüncemizde haklı çıktık nitekim gece trenlerine yer bulmak,deveye hendek atlattırmak gibi,herkes zamandan tasarruf etmek için bu yolu tercih ettiğinden biz de Barcelona'da ki zamandan fedakarlık yaptık ve gündüz trenine yer ayarladık..Tüm bunları yapana kadar akşam oldu ve otelin yoluna koyulduk.Hiç bir yerde bilet kontrolü yapmazlar yapmazlar Barcelonda'da tramvay çıkışlarında eli kontrol cihazlı polisler çıkışları tutumuş biletleri okutup okutmadığınıza bakıyorlardı.Biz ilk gün telaşına bilet almamıştık,ancak cebimizde Marsilya'da otelde tanıştığımız ve BArcelona'dan gelen yardımsever çocukların verdiği bilet vardı ve laf olsun diye onları okutmuştuk.Yoksa €50 cezayı yiyorduk.Bunu da ucuz atlattık diyip,genelde öğrenci gruplarının kaldığı şirin otelimizi (Lami) bulduk ve dışarıya çıkmayı göze alamayıp, bekle bizi La Rambla,onlarca Gaudi eseri hepinizi yarın gezeceğiz diyip,uykuya daldık.

Montpellier - 9.Gün "Geç Buldum,Çok Sevdim"

2012-02-02T03:05:00.005+02:00

Montpellier, daha önce nerelerdeydin ? Nasıl oldu da seni başta sadece Barcelona'ya bir geçiş olarak gördüm? Biz aslında önceden de tanışıyormuşuz meğer...

Nasıl bir histir, bilir misiniz, adımınızı attığınız gibi, görünürde olağanüstü bir durum olmamasına rağmen, bir şehri yıldırım aşkı ile seversiniz, ben aslında hep buradaymışım dersiniz, taşıdığınız tüm ağırlığa, uyuyamadığınız tüm zamana rağmen hafiflersiniz, enerji dolarsınız, öyle ki tüm gün su bile içmeyi unutup, akşam üstü az kalsın bayılmak üzere olursunuz.Sonra dönüşte de yazdığınız blogda, böyle benim gibi abartılı anılarla orayı yad edersiniz.Tekrar oraya gideceğinize de emin olursunuz.

La Gare Saint-Roch'a geldiğimizde, neredeyse trendeki tüm gençler indi.Hadi bakalım deyip, biz de indik ve abartısız 2 dakika mesafede olan Hotel Colisee-Verdun'a vardık. Eşyalarımızı bıraktıktan sonra, turist bilgilendirmenin yerini öğrenip, oraya doğru ilerledik. Tabi ben adım başı gördüğüm, kitapçı,eski plak ve CD satan her yerde durmak istediğimden, kapanışına ancak yetiştik.Neyse ki harita edindik ve Avrupa'nın en eski Tıp Fakültesinin yerini de öğrenip, rotamızı oraya çevirdik.Bu arada "Place de la Comedie" (Komedi Meydanı) hareketliliği ile bizi oldukça cezbetti.

Montpellier, tam bir öğrenci şehri. Montpellier Üniversitesi, tüm şehre yayılmış durumda.Etrafta ise, elindeki kutuya masa lambası,kitap,ıvır-zıvır ne bulduysa koymuş ve bir şekilde taşınma işlemi gerçekleştiren gençler mevcut. Cafe ve restorantlar yine gençler ve gülüşmeler ile dolu.Biz de mutlu ve huzurlu ilerleyip,Tıp Fakültesine vardık.Turist bilgilendirmede içeri giremeyeceğimiz söylense de, hiç konuşmadığımız sürece yabancı olduğumuz anlaşılmaz deyip, fakültenin içini gönlümüzce gezdik, maksat Bircancığım hevesini alsın.

Botanik bahçelerini çok sevdiğimi daha önce söylemiş miydim bilmem ama, burada gördüğüm en büyük botanik bahçelerinden birini gezdik.Bahçe değil, huzur yuvası! İnsanlar, çocuklarını ve kitaplarını alıp gelmişler buraya, yağmur bulutlarının giderek gökyüzünü kaplamasına rağmen,istiflerini hiç bozmuyorlar.

Yolumuzun üzerinde gördüğümüz,büyük bir parka daha girdik.Burda da Louis bilmem kaçın heykeli ve Peyroux Pavyonu bulunmaktaydı.Daha da ötesi, biraz yüksekte kaldığından sokaklar,caddeler buradan da ayrı güzel görünüyordu.Yağmur yağmadan biraz daha dolaşalım dedik ve bu 1000 yıldan fazla geçmişe sahip olan şehri ne kadar dolaşsak az diye kendimizi inandırıp, Komedi Meyda'nına döndük.Gözümüze kestirdiğimiz Monoprix'den ufak alış-verişimizi yapıp, meydanda kendimize bir yel bulduk ve hayallere daldık.

Karanlık bastırırken, yağmur da ona eşlik etti ve tüm gece inanılmaz bir yağmur yağdı.Nitekim, o günden sonra yağmur peşimizi hiç bırakmadı.

KISA KISA: Hatırlar mısınız bilmem, Amin Maalouf 'un Doğunun Limanları kitabında da İsyan karakteri, Montpellier Üniversitesi Tıp Fakültesine gidiyordu.Bizden geçti artık, gelecek nesillere desem de aklım kalmadı değil.Hava kötü olduğundan sahile inmedik, başka bir sefere inşallah.

Buradan da Komedi Meydanı'na canlı olarak bağlanabilirsiniz: http://www.montpellier.fr/150-webcam-comedie.htm

Marsilya (Marseille) - 9.Gün "Montpellier'e Gitmeden"

2012-02-02T01:47:00.000+02:00

Sabah, akşamdan kalma tatlı yorgunlukla (hep böyle benzetmeler yapmak istemişimdir) uyandık ve biraz tepede olan Notre-Dame de la Garde bazilikasına doğru yola çıktık.Bazilikayı görmek bahane, giderken görülenler şahane mantığıyla, tepeye giden dik merdivenlere ulaştık,terledik, ancak sonunda manzaranın buna değdiğini gördük.

Dönüşte yine Marsilya'nın dar ve sakin sokaklarından geçtik, aradığımız her yeri kolaylıkla bulabiliyorduk çünkü şehir planlaması oldukça iyiydi ve haritayı okumak oldukça kolaydı. Marseille, Fransa'nın en büyük 2.şehriymiş. Nitekim, eski liman bölgesi olarak adlandırılan yere giderken de şehrin canlılığına kendinizi kaptırıyorsunuz. Tabi arada resmi kurumlara dönüştürülmüş; belediye,adalet ve bir sürü ıvır-zıvır saraylarının önünde de fotoğraf çektirmeden kendinizi geri alamıyorsunuz. (Ivır-zıvır dedim kusura bakmayın,hepsini takip etmek oldukça zor oluyordu çünkü.)

Çantalarımızı almaya giderken hafif hüzünlendik, Marsilya'yı da benimsemiştik çünkü ancak sonraki durağımız için de heyecan duymuyor değildik.Bolca kahve depoladık ve Gare de Marseille Saint-Charles'a gittik.

Au Revoir Mon Ami Marseille!

KISA KISA: Marseille, temiz 2 günü hakediyor, bizim ki hızlı bir gezi olduğundan çok vakit ayıramadık ama Nice'e uğramak yerine direk buraya geçilebilirmiş.

Marsilya (Marseille) - Nice'ten - 8.Gün " Mon Ami Marseille !"

2012-01-31T19:02:00.008+02:00

Sabah kalktığımızda Nice ile barışmıştık, bunda, akşamı Marsilya'da geçireceğimiz düşüncesinin de payı büyüktü. Kaldığımız yerlere çok yayılmamayı yavaş yavaş öğrendiğimizden,hemen toparlanıp, çantalarımızı lobide bıraktık ve Nice'in ara sokaklarına daldık.

Sahile varmadan, sürekli olarak kurulan renkli bir antika pazarını gezdik.Her yerden, orayı anlatan magnet,anahtarlık vs. aldığımdan,Nice'te de böyle şeyler aradım ama hiçbir şey bulamadım! Neyse,başka sefere artık diyip,çantalarımızı aldık, Nice-Ville istasyonunun karşısındaki uzak doğu yemekleri yapan bir yerde kendimizi sebzeye boğduk, yolculuk için de bir şeyler alıp,Fransızların İtalyanların aksine trende ya da sokakta yeme-içmeye pek sıcak bakmadığı gerçeğine rağmen, bu zevkimizden vazgeçemedik.

Yaklaşık 2 saat sonunda,gitmek isteyenlere Cannes yarım saat uzaklıkta, Marsilya'ya vardık.Saint Charles garından metro ile kalacağımız yer olan Hotel Sylvabelle'e gittik.Sonradan en çok eğlendiğimiz ve en sevdiğimiz yerlerden biri olacak olan bu hoteli, gidecek olanlara tavsiye etmeyi borç bilirim.Girişimizi yaparken,harita aldık ve şehir hakkında bilgi edindik.Bu bilgileri ertesi sabah kullandık, keza kalan günümüzü denizde tembellik yaparak geçirdik.Plaja gitmek için biraz çaba göstermemiz gerekti,çünkü önce doğru otobüse binip binmediğimizi anlayamadık,sonrasında otobüs yarı yolda arıza yaptığından ya da başka bir nedenden (ne dendiğini anlayamadık) dolayı yolcular indirildi,bu sefer yine hangi otobüse bineceğimizi sorup,nihayetinde plaja varabildik. Plaj oldukça sakindi, hatta bir ara uykuya daldık,sonrasında ise büyük bir eczane gördük ve hiçbir yerde bulamayacağımız fiyatlara, sırtımızda taşıma pahasına, kendimizi kozmetik cennetine bıraktık. Bircan, yolculuk boyunca sanırım en çok bu anlarda eğlendi !

Marsilya, çok katlı olmayan, eski ama iyi korunmuş binaları,yapıları ile sakin fakat aynı zamanda hareketli,huzurlu bir şehir.Burada tanıştığımız,ya da soru sorduğumuz Fransızlar da çok yardımsever çıktıkları için,ön yargılarımızı kırdılar. Akşam için, nasıl olur Fransızların şarabı dedik, ufak alış-verişimizi yaptık ve sevgili otelimize döndük.

Resepsiyonda, tüm akşam bizi çokça eğlendiren,uzun zamandır Marsilya'da yaşadığını söyleyen bir Fransız vardı; oldukça misafirperverdi kendileri.Akşam lobide internet için bekleyenlerle interneti unutup,sohbete daldık, Barcelona'dan gelen ve yanlışlıkla çok binimlik metro bileti alan arkadaş grubundan dayanışma örneği olarak biletlerini aldık, sonradan bu bilet Barcelona'da ilk günden ceza yemekten kurtulmamızı sağlayacak ve bu ufak hediyeden şimdi bile bahsetmeme neden olacaktı :) , çok yorgun olmamıza rağmen, İngilizcesi hiç yok denecek kadar az olan Japon bir kızla, resepsiyonistin kendi Japonca kelime bilgisini yarıştırmasını bırakıp uyumak istemedik, her milletten insanların genel davranışları ile bolca eğlenip, sonunda odamıza çekildik. (Bir ara Brezilyalılar ile hararetli bir futbol muhabbeti açıldığından,bize müsade dedik!)

Sabah nasıl uyandığımı ben bile hatırlamıyorum.

Nice - 7.Gün "Bizim Sahillerimiz Daha Güzel !"

2012-01-31T16:37:00.011+02:00

Sabaha karşı, alacakaranlıkta tren Nice'e geldi, apar topar trenden indik ve Su Ji ile vedalaşarak (zamanı uydurabilseydik beraber Paris'e gidecektik ama olmadı) istasyona çok yakın olan otelimize vardık.Günlerden pazar, saat de çok erken olduğundan, giriş saatimiz öğleden sonra olmasına rağmen resepsiyonisti uyandırmaktan başka bir çaremiz yoktu,nitekim öyle de oldu.

Otelin sahibi huysuz Fransız kadın gelene kadar lobide "dinlenmeye" çalıştık.Kadın önce bizi nerden geldiğimize dair kısa bir sorguya çekti, o zamanlar soykırım inkar yasası yoktu, olsa kesin bu konu hakkındaki görüşlerimizi de alırdı,yolculuk boyunca en sinir olduğumuz insan unvanına sahip olmayı da başardı kendisi. (Merak edenler için otelin adı Saint Gothard idi,üstelik kaldığımız en pahalı yer de orasıydı.) Bir de Nice dünyanın en korkunç yeriymiş gibi,bize çantamızı nasıl taşımalıyız gibi uyarılarda bulundu, tabi içimden sen gel de İstanbul'da yaşa diyordum, sanki paramız çalınırsa ondan isteyecekmişiz gibi bir hal ve tutum içindeydi,resmen kadından nefret etmişim ama sonra bizim de ondan intikamımız acı oldu,merak etmeyin :)

Pazar günü, sabahın yedisinde, sokaklarda sadece biz ve dilenciler vardı.Bir iki saat sonra da spor yapmaktan bir deri bir kemik kalmış tipler, sahilde sabahlamış ve trene yetişmeye çalışan sırt çantalılar ve yine biz, Nice sokaklarında "güzellik" aramaya çalışıyorduk.

İlerleyen saatlerde,açık olan tek yer tabi olarak McCafe idi, ancak McCafe'nin de Nice'e özel menüleri olduğunu görüp sevindik, yarı uykulu bir şekilde turist bilgilendirme açılmıştır deyip, oraya gittik, haritalarımızı alıp,benim botanik bahçelerine olan merakımdan ve panaromik görüntüye sahip olmasından dolayı Cimiez Tepesi'ne gittik. Henri Matisse Müzesini dolaştık ve saat hala "check-in" saatimiz olmamıştı! Dönüşte yaklaşık 40 dakika otobüs bekledik, başka bir ulaşım yolu yoktu çünkü, sonunda otele varıp ne olursa olsun deyip zamanımızdan çalarak "biraz" uyuduk.

Yaz mevsiminin uzun olan günleri sayesinde, uyandığımızda hala denize gitmek için vaktimiz vardı.Ancak binlerce turistin akın ettiği bu şehrin sahilleri bizi pek cezbetmedi,milliyetçiliğimiz tuttuğundan değil, tıklım tıklım plajları, rengi pek iç açıcı olmayan denizi "aman ne varmış burda?" diye burun kıvırmamıza neden oldu.

Dönüşte, sabah bomboş olan Massena Meydanı pek bir hareketliydi, sokakta Jazz yapan müzisyenler mi dersiniz, ellerinde poşetlerle çılgınlar gibi alış-veriş yapan turistler mi! (Ziyadesiyle, biz de bu psikolojiden nasiplendik.)

Tüm gece sokaktaki sesten uyuyamayarak, karşımızdaki binanın balkonunda parti vardı, Fransa'daki ilk günümüzü de sonlandırdık.

KISA KISA: Nice, özellikle kalacak yer açısından oldukça pahalı bir yer; hosteller bile tek gece için pahalı.Ancak istasyon da gördüğüm kadarıyla sabahlamak için pek tekin değil, onun yerine sahile gitseniz bile daha iyi sanırım.Bir de adım başı size "bir şeyler" satmak isteyen "tip"lerle dolu.Fotoğraf da benim çektiklerimden değil,anlaşıldığı gibi:),internetten. Fransızlar sürekli "Mercileşmekten" işleri çok yavaş hallediyorlar,bir de istasyonda İngilizce konuşan görevli bulmak için göbeğimiz çatladı.Zaten aksanlarından,konuştukları zor anlaşılıyor.

Venedik'ten-Milano-Ventimiglia - 6.Gün

2012-01-27T17:17:00.007+02:00

Venedik'te uyandık ve bu sefer daha temkinli bir şekilde dolaşmaya çıktık.Dapdaracık sokaklarda yürürken,aniden köşelerden çıkan insanlar, yürümeyi daha da eğlenceli hale getiriyordu.Küçük marketler,motorlu taşıt olmadığından,dükkanlarına malları zahmetli bir şekilde getirirken,sıcak Venedik'te daha fazla hissediliyordu.Sonradan arayacağımız bu sıcağa,İtalya'dan ayrılmamızla birlikte veda ettik.

Venedikliler nasıl yaşar,ne yer ne içer deyip,semt pazarına gittik,bir kaç değişik şey deneyip,Milano'ya giden treni kaçırmamak için hosteli bu sefer hemen bulup,eşyalarımızı aldık ve geldiğimiz gibi istasyona geri döndük.Elimizdeki 12€'luk biletleri de 10€'ya satıp,karlı bir alışverişte bulunmayı da ihmal etmedik.

Milano Centrale'ye vardık ve Nice'e gitmeden önceki son durağımız olan sınır şehri Ventimiglia trenine binmeden evvel, vaktimiz olduğu için,istasyon yakınlarında dolaşarak biraz da Milano havası alıp,kendisi zaten bir sanat eseri sayılan tarihi istasyona son kez bakıp Ventimiglia trenine bindik.

Ventimiglia treninde ise,ben kendime istasyonda beklemek için bizim gibi "sırtçantalı" olan insanlara bakınıyordum.Tren geceyarısı 1.30 gibi Ventimiglia'ya varacağından ve Nice treni de sabaha karşı olduğundan,bizim bu küçük istasyonda bir süreliğine beklememiz gerekecekti.Önceden araştırdığım kadarıyla,istasyon oldukça küçüktü ancak her zaman orada bekleyen interrailcılar bulunuyordu.Yine de birkaç yol arkadaşı hiç fena olmaz deyip, rotalarını ciddi anlamda doğaçlama çizen iki Alman kıza Nice'e gitme önerisinde bulundum,onlar da kabul ederek,bana Çizi kraker ikram etti! Daha sonra trenden inip istasyonda beklemeye başladığımızda tek başına olan Koreli bir kız,usulca yanımıza geldi ve Bircan "hiç yerimi yadırgamam"der gibi sayıklarken,biz de Su Ji'nin Barcelona aşkından,yaptıklarımızdan ve yapmak istediklerimizden konuşup,zamanın gelmesini bekledik.İstasyon atmosferi tam olarak "anlatılmaz,yaşanır" cinsinden olduğundan oraya fazlaca girip,okuyanların kafasını karıştırmak istemiyorum:)

Nihayetinde Nice treni geldi,çok uykulu bir şekilde trene bindik ve yaklaşık 50 dakika sonra Su Ji'nin bizi uyandırmasıyla Nice'e ayak bastık.

Venedik (Venezia) - Floransa'dan - 5.Gün "Film Setinde Kayboluş"

2012-01-27T00:52:00.013+02:00

Gözlerimizi yine Floransa'da açtık,erkenden kalkıp Uffizi'nin yolunu tuttuk; her ne kadar otelde 'çok sıra vardır,çok beklersiniz' deseler de yılmadık,azimle gittik.Uzun mu uzun bir kuyruk bizi karşıladı.Ben olanca iş güzarlığımla Accademia Müze'sinde sıra ne alemdedir diye merak ettim ve Bircan'ı orada sıraya sokup; avcumun içi gibi bellediğim Floransa sokaklarına kendimi attıp,Accademia'nın yolunu tuttum."O taraflar" da güzelmiş,müze bahane,sokakların güzelliğine doydum ve ordaki sıranın da uzunluğu beni seçim yapmaya zorladı ve Uffizi'yi seçtim.

Dönüş yolunda Neptün Çeşmesi'nin önünden geçerken Michelangelo'ya özürlerimi bildirip,Uffizi'ye vardım ve hala sıranın bitmediğini görünce, oradan da mı vazgeçsek diye düşünmedim değil. Neyse ki, "bir süre" daha bekleyip içeri "alındık". (Süreyi söyleyip sizleri korkutmayayım!) Leonardosu,Botticellisi derken "sanata doyduk" ,Venedik trenimizi kaçırmamak için eşyalarımızı almaya otele doğru yola çıktık.

SMN'den Venedik trenine binerken ayrı bir heyecan duyuyordum.Venedik'in hiç bir şehre benzememesi,yıllardır filmlerde görüp gitmeye özenilmesi ( son zamanlarda The Tourist,öncesinde ise Don't Look Now -gece sokaklarda yürürken aklıma getirip kendimi korkuttuğum film,dönünce izlemek daha mantıklı- ) isminin kitaplarda geçmesi, benim bu şehirle çoğu kimse gibi romantik bir bağ kurmama neden olmuştu.Sanki evren bu buluşmayı biraz daha geciktirmek istiyormuş gibi, tren 1 saat rötarlı gitti.

Nihayetinde Venezia Santa Lucia yazısı göründü ve kendimizi istasyondan dışarı attık, hep "film seti" gibi diye bahsettiğim şehir artık önümüzdeydi.Tüm yolculuk boyunca engelleyemediğim şapşal gülümsememe yine engel olamadım.Venedik,içinde yaşayan herkesin turist görünümlü olduğu (kime yol sorduysam turist çıktı) ve kimsenin harita kullanmadığı bir yer.Nitekim,biz henüz bunu bilemediğimizden,normalde kaldığımız hostellerden ya da turist info'lardan temin ettiğimiz haritaları orada para verip aldık ve sonradan yalnızca üzerine oturmak için kullandık.Venedik çok pahalı,eğer toplu taşıma olarak kullanılan vaporettolara binecekseniz bile 6€ vermelisiniz,tabi isterseniz :)

Çantalar ağır,hava sıcak,sokaklar çok karışık (sokaktan ziyade köprüler desek daha doğru) olunca biz de bot kullandık ve hostele yakın bir yerde indik.Ancak internete doğru düzgün tarif koyamayan sevgili hostel, bizi uğraştırdı,kime sorsak ya bilmiyor ya turist,sonunda bir evden çıkan birini gözüme kestirdim ve sevgili Flippo, hostel sahibinin arkadaşı çıktı ve bize hostele kadar eşlik etti.

Ünlü San Marco meydanına, oradan da okları takip ederek büyük Rialto Köprüsüne gittik.Aralarda birbirinden güzel büyüklü küçüklü köprülerden geçtik.Tüm gün dolaştıktan sonra küreselleşmenin gözünü sevelim diyip,karnımızı doyurduk.Akşam karanlığında yolumuzu bulmak zor olur düşüncesiyle,yola koyulduk ama bir yandan da "nolcak,buluruz kesin" diye kendimize olan güvenimiz tam olduğundan,yolumuzdan biraz saptık.O sapma bizi savurdu ve artık kaybolduğumuzu kabullenip, yolda gördüklerimize ya da açık olan dükkanlara yol tarifi talebinde bulunduk ama yerlisi bile haklı olarak düzgün bir tarif veremediğinden,son çare olmadı istasyona gideriz diye düşünürken, bir bardan çıkan orta yaşlı bir çifte usulca yaklaştım ve son kez sordum.Sanırım Venedik'in en iyi insanlarıyla karşılaşmış olacağız ki,yaklaşık 1 saat boyunca bizimle beraber hosteli aradılar,yolda arkadaşlarını gördüler onlara sordular,yaklaşık 5-6 kişi aralarında hostelin nerede olabileceğine dair tahminlerde bulundu.Yolda ilerlerken kendilerinin de bizim yaşlarımızda kızları olduğu, (tabi bizi 19-20 sandılar 23-25 deyince bayağa şaşırdılar:) ) Venedik'te kaybolmamak için hep aşağı ve sağa doğru yürümemiz gerektiği hakkında bilgiler aldık.Sonradan hatırladığımda iyi ki kaybolmuşuz dedirten bir gezinti oldu, çünkü karı-koca çok espirili insanlardı ve hala kadının adını sormadığım için üzülmüyorum değil(abarttım mı biraz?).Gece yarısına doğru hosteli bulduk ve ( kapı numaralarını takip ederek ) yolculuk boyunca "daha iyisine" rastlamadığımız bu güzel insanlara minnet dolu teşekkürlerimizi sunarak, onlardan ayrıldık (Yanımızda birilerine vermek için birkaç nazar boncuklu anahtarlık bulunduruyorduk,birini onlara verdik,bakarsın onlar da bizi unutmaz).

Hostele vardığımızda inanılmaz yorulmuş bir şekilde kendimizi yataklara attık,ertesi gün Fransa'ya geçeceğimiz için uzun bir yolculuk bizi bekliyordu.

Floransa (Firenze) ve Pisa - 4.Gün "Somewhere Over The Rainbow"

2012-01-24T18:46:00.009+02:00

Roma Termini istasyonuna gidip,ilk tren yolculuğumuzu Floransa ile başlattık.Öncesinde ise, Roma'dan giderayak otobüste bilet kontrolüne rastladık; ancak duraklar ve arka kapılar neden var sanıyorsunuz? Sanırım kötü bir vatandaşlık örneği sergiledik, ama biletleri bu kadar pahalı yapanlar utansın,ne yapalım!

Roma-Floransa arası hatırladığım kadarıyla iki saat kadar sürdü.Yolculuk süresince beraber oturduğumuz, üçlü olarak interraile çıkmış "gençlerle" yaklaşık bir hafta sonra aynı Barcelona treninde karşılaşınca, konuşmadığımız halde birbirimizi tanıyıp, bu sefer neler yaptığımıza dair kısa bir sohbet içine girdik.Dünya küçük mü küçük!

Floransa'ya indiğimizde ilk işimiz istasyona çok yakın San Lorenzo pazarının yakınında olan otelimize gidip,eşyalarımızı bırakmak oldu.Floransa'yı gezmeden önce,yaklaşık bir saat uzaklıktaki Pisa şehrine uğrayıp "bir Pisa kulesine bakıp çıkacaktık" mantığıyla trene atladık ve hava kararmadan şehre varıp,ufak bir Pisa turu yaptık.

Pisa kulesini görüp, o malum pozu vermek için türlü şebeklikler yapıp,biraz çimlerde uzanıp, "evet ya,gerçekten yamukmuş -eğik değil,yamuk-" diyip, Floransa'ya tekrar trenle döndük.

Akşama doğru tabana kuvvet Floransa'daki ünlü meydanları ( Duomo,Signoria,Piazza Della Republica...) gezip, ünlü Ponte Vecchio köprüsüne doğru yol aldık.Floransa, her yeri eski kokan, turist kalabalığına boğulmuş sevimli bir şehir.Köprüye vardığımızda,yerel olduğunu düşündüğüm bir müzik grubu, kendi dillerinde şarkılarını çalıp söylüyorlardı.Gün batımını arkalarına almış, herkesin bu anı ölümsüzleştirmeye çalışmasına fon müziği yapan grup, "Somewhere Over The Rainbow"u söyleyerek benim de anımın ölümsüzleşmesine katkıda bulundu.Güneşi batırdıktan sonra,köprünün biraz ilerisindeki Pitti Sarayına gittik.Dönüşte İtalyanların meşhur "pasta"larından yemeden olmaz dedik,şirin bir restoranta oturduk.

Ertesi gün Floransa'dan ayrılacağımız için,ben illa Dante'nin evini görmek istedim,ve içine giremesek de, Dante'nin yaşadığı yeri görmüş oldum,rahatladım.Bu,nedensizce, her şeyi,her yeri görme isteğim, sonradan çok yorulmama yol açacaktı.

Küçücük Floransa'da da yolumuzu kaybetmeyi başarıp,bahaneyle bir sürü sokağa girip çıktık ve sonunda kaldığımız yeri bulduk.

KISA KISA: İnternet kafede klavyede @ işaretini yapabilmek için yaklaşık yirmi dakika uğraştım,sonunda görevli geldi ve tabi aldığım yarım saati uzatmam gerekti.Çok mu acemilik ettim acaba? Kahvaltıda kruvasan yemenin 4.gününde,bu ne kadar daha devam edecek diye düşünmeden kendimi alamadım.Bir de hiç eksik etmedikleri tereyağ tabi.Türk kahvaltısı gibisi yok.

Roma-3.Gün

2011-09-22T18:39:00.005+03:00

Roma'da son gün erkenden kalkıp Vatikan'ın yolunu tuttuk.Vatikan nasıl ülke olur hala anlayabilmiş değilim ama,yine sanki tüm turistler oradaymış izlenimine kapıldım.Kıyafetlerimize dikkat edip gittiğimizden,sırada çok beklemeden gezdik,dolaştık.Oradan Vatikan Müzesine gittik,tüm müzeyi dolaşmak cidden yorucu ama sonunda Sistine Şapeli'ne vardık ve tavanındaki Michelangelo'nun ünlü resimlerini ve Adem'in Yaratılışını da görmüş olduk.

Vatikandı müzesiydi derken cidden çok yorulup yemek molası verdik.Oradan Colleseum'a gittik,yine sıra yine sıra.Girdik,gezdik,yine filmler diziler hatırlandı.Belirtmeden geçemiyeceğim, gitmeden önce çıkarttığımız uluslararası öğrenci kimliği çoğu yerde olduğu gibi burda da bize öğrenci indirimi hakkını sağlamadı.Nedeni de Avrupa Birliği ülkesi olmamamızmış! Öğrenci her yerde öğrenci değil mi diye çemkirdim ama tabi yapacak bir şey yok.

Roma'da son günümüz deyip, görmek istediğimiz yerleri de gördüğümüz için, haritayı bir kenara bırakıp gönlümüzce gezdik, hatta bazı yerlere tesadüfen ikinci defa gittiğimiz de oldu.Interrailin ilk günleri olduğundan fotoğraf olayını da biraz abarttık tabi,beşyüzü aşkın fotoğraf karesi var elimde,en son gittiğim yerde ise bu rakam elliye düşüyor.

KISA KISA: Özellikle Vatikan Müzesine gitmek isterseniz, öğleden önce gidince hiç sıra olmuyor, Colleseum'da da aynı şekilde öğleden sonra önceden bilet almamışsanız 40 dakikaya yakın bekliyorsunuz.Ayrıca Roma'daki tüm çeşmelerden su içilebiliyor,çoğu meydan da var zaten.Herkesin dediği gibi İtalyanlar çok yardımsever,çok rahat gezebiliyorsunuz.

Roma-2.Gün "Bize her yer meydan!"

2011-08-22T22:04:00.020+03:00

Sabah erkenden kalkıp, hafif hafif yağan yağmur eşliğinde kaldığımız kamp bölgesinden ayrılıp şehre daha yakın olan otele doğru yola çıktık.İlk günden yağmur mu yağacak,işi gördük diye kendi kendime söylenirken,Paris'te,Barcelona'da,Amsterdam ve Berlin'de yağan yağmurların yanında bunun vız geleceğini bilmiyordum.Önce Roma Termini istasyonundan iki gün sonra gideceğimiz Floransa biletlerinin rezervasyonunu yaptıralım dedik,girdik Terminiye, kalabalık,her yerde uzun kuyruklar; hemen otomatik bilet alınan makinelere yöneldik ancak biletimizin tarihini yanlış aldık ve ilk günden artislik yapalım derken sıraya girmek zorunda kaldık.Ufak tefek maceralardan sonra biletlerimiz elimizde, otobüsün yolunu tuttuk.

Otobüse bindik binmesine de tam olarak nerede ineceğimizi bilmiyorduk.Öne doğru ilerleyip,daha ilk bindiğim otobüsün şoförünün kadın olmasına şaşırıp,gideceğimiz semtin adını sordum.Kadın işi gücü bırakıp bana durağın yerini İtalyanca olarak anlatmaya çalıştı ama ne çare! Etrafımdakilerden medet umup bakınırken,birden tüm otobüs seferber oldu ama tek kelime İngilizce konuşan yok.Otelde iyi ki merkeze yakınmış,yaklaşık 40 dak. gittikten sonra tam olarak istediğimiz yerde inip,kendimizle gurur duyduk! Hemen çantalarımızı bırakıp, şehir haritamızı alıp kendimizi sokağa attık.

Roma'nın meşhur köprülerini gezip, sonrasında meydanlarına daldık.

Renkli Piazza Navona meydanında zaman geçirdik ve İtalya'da kahve içilmeden geri dönülmez deyip,meydanın etrafındaki cafelere bakınıp dururken neşeli bir İtalyan, Türk olup olmadığımızı sordu ve sonra bize bekleyin deyip cafenin içinden bir fotoğrafla geri döndü,arkasında yazılı olanlara baktık,Bilecik'ten bir kız,sonradan cafenin sahibi olduğunu öğrendiğimiz bu İtalyana,geçirdikleri güzel günleri özlediğini anlatan bir yazı yazmış.Sonradan siz ne içecektiniz deyip,"special price" sözü verip,oturmamızı sağladı,tam meydana bakan güzel cafelerden birinde(Tartufo House),etraftakilerin garip bakışları arasında neşeli sohbetimize devam edip kahvelerimizi bitirdik ve gerçekten de indirimli olan hesabı ödedikten sonra,tekrar Roma'ya gelirsek uğrama sözü verip,oradan ayrıldık.

Roma'da en iyi korunmuş eserlerden biri olan Pantheon'a giderken,Tom Hanksli "Melekler ve Şeytanlar" filmi aklıma geldi.Tabi filmdeki gibi boş olsa iyiydi ama her yer gibi orası da turist kaynıyordu.Oradan çıkıp meşhur Aşk Çeşmesinin yolunu tuttuk,yine etrafında para atmak için fırsat kollayan çılgın kalabalıktan fırsat bulup biz de vazifemizi yerine getirip,dileğimizi diledik.Sonrasında İspanyol Merdivenlerine gidelim dedik,ancak haritada yerini bulamadık,birilerine sorarken de "Spanish Steps" demekte çok zorlandığım için (!),yol bizi nereye götürürse deyip,bu sayede bir sürü farklı yer görülebiliyor,yürümeye devam ettik,sonunda bulduk.

Akşam kaldığımız yere dönerken ufak-tefek maceralarımız oldu ama sadece şunu belirtmek isterim ki, özellikle bir yere ilk defa gidiyorsanız,orayı gündüz bulmakla,akşam bulmak arasında oldukça fark var,hele de çok merkezi yerlerde kalmıyorsanız.

KISA KISA: Gitmeden Roma'da otobüsler bedava gibisinden bir yazı okumuştum,nasıl olur derken,sonradan hemen her yerde göreceğim gibi,özellikle otobüs ve tramvaylarda biletleri okutma ya da alma cihazları taşıtların içinde oluyor,bu yüzden binerken kimse kontrol etmiyor ancak tabi biletsiz binmenin de cezası var ve eğer kontrollere rastlarsanız ki kontrolleri üniformalı insanlar yapıyor, onlar binince siz inebilirsiniz.Tabi çevik olmanız lazım:) Neden buna gerek var derseniz de ulaşım cidden pahalı ve zaten metrolara para veriyorsunuz,bir de otobüse ya da tramvaya 2-3€ vermek hoş olmuyor.

Roma-1.Gün "Geldik mi?"

2011-08-15T02:22:00.008+03:00

Temmuzun 4'ü. Yaklaşık dört ay öncesinden, Pegasus'un bir kampanyasından hayli uygun fiyata aldığım biletlerle, Roma-Fiumicino havaalanına gitme telaşındayız.Sırt çantamı sürekli takıp çıkarıyorum,ağır mı oldu,ne çıkarsam ya da ne koysam,bir şey unuttum mu gibi klasik son dakika sorularını kendime sorduktan sonra, artık gitme vakti geldi diyip Sabiha Gökçen Havaalanı'nın yolunu tuttuk.Şimdi bazı interrailcıların savunduğunun aksine, ben yolculuğu uçakla başlatmanın daha mantıklı olduğunu düşünüyordum.Çünkü bu sayede hem tren biletimi ayın 7'sinde başlatabildim - bu da fazladan 3 gün demek oldu-hem de bu yıl zaten Yunanistan üzerinden yapılan tren seyahatleri sorunlu olduğu için (malum krizdeler vs.) bu yol en uygun olanıydı.

Havaalanına en erken gidenlerden olarak heyecanımızı gizlemeyemedik. Elimde sürekli sadece ilk gün için yer ayırttığımız kamp bölgesi ile ilgili rezervasyon çıktısı,Fiumicino havaalanından kaldırdıkları servislerin saatlerini kontrol edip duruyordum.İlk gün sırf servisleri var diye burdan yer ayırtmıştım(Country Club Castelfusano).Yaklaşık 2 saat sonra Romadaydık.Pasaport kontrolünde yüzüme bile bakılmadan damgam basıldı (fotoğrafım eski diye gitmeden önce pasaportumu yenilemiştim,gereksizmiş) ve sırt çantalarımızı aldıktan sonra kamp görevlilerinin bekleyeceği buluşma noktasına gittik.Yaklaşık yarım saat bekledik ama ne gelen var ne giden.Verdikleri saatte geçmek üzereydi ve ben iner inmez aksilikler başladı diye kendi kendimi yıldırma politikasına girdim! Baktık gelen yok,kendimiz gitmenin yolunu öğrendik ve dışarı çıktık.O sırada ablam turuncu tişörtlü kamp görevlilerinden birini gördü ve sevinçle kızın yanına gittik.Ben o sevinçle kıza söylenen yerde beklediğimizi,ama onların neden dışarıda beklediğini sorarken kız gülerek "Türk müsün?" dedi ve dakikasında tanıştığımız ilk insan kamp bölgesinde çalışan tek Türk kızı oldu.Birden kendimi yıldırma politikasından vazgeçip,her şeyin bir şekilde yoluna gireceğine dair içimde beslediğim Pollyanna insanına geri döndüm.Sohbet,muhabbet kamp bölgesine vardık.Check-in yaparken İtalyan aksanlı İngilizceyi çözmeye ve bastırarak söyledikleri "t"leri görmezden gelerek,konuştuklarını anlamaya çalıştım.Hava beklediğimiz gibi yapış yapış sıcak değildi.Eşyalarımızı bırakıp, gidelim bakalım şu "Colosseum"ya büyük müymüş (!) diyerek,trenimsi-metrolarına bindik (hem alttan hem üstten gidiyordu).Hemen görkemli Kolezyumun önüne çıktık ve evet Roma'ya gerçekten geldiğimizi idrak ettik.Akşam 7'ye geldiği için giriş yoktu, o yüzden Piazza Venezia meydanına doğru yürümeye başladık.Yol üzerinde İtalya kralının sarayını gördük ve ilk kazık sularımızı almak durumunda kaldık,çünkü kesinlikle market ya da benzeri bir yer yoktu.Varsa yoksa seyyar yiyecek-içecek arabaları.Sonradan zaten Roma'daki her çeşmeden su içilebildiğini öğrenip,biz de bu geleneği bozmayıp,ortama ayak uydurduk (ha evian ha çeşme suyu).Yürürken yine tanıştığımız ikinci insan da bir Türk oldu ve ilk günümüzde Roma bize çok misafirperver davrandı. İlk günden kendimize "kıyak" geçip Kolezyuma karşı bir restoranta oturduk ve sebzeli pizza yedik.Tadı güzel,porsiyonlar büyüktü.O günü sonradan çok özleyecektik.

Yaya geçidi kavramının mantığını ülkemde pek anlayamamış bir insan olarak,ilk günün şaşkınlığını ciddi anlamda her motorlu taşıtın yaya geçitlerinde durmasıyla yaşadım.O kadar hoşuma gitti ki; alabildiğine geniş,ışıksız yollardan sürekli karşıya geçmek istedim.

Akşam artık kamp bölgesine doğru yol aldık, oda arkadaşlarımız sessiz, sakin kızlardı.İlk günden kendimizi yorduğumuzdan,farklı bir yerde yattığımı yadırgamadan uyudum(Gerçi kamp bölgesinde sabaha kadar müzik sesi hiç kesilmedi).

KISA KISA:Piazza Venezia meydanı merkezi bir yer,pahalı,ara sokaklarda güzel cafeler var,Kolezyumun Termini İstasyonuna doğru olan yönündeki ara sokaklar sevimli veee marketler var.

30 Gün 9 Ülke 16 Şehir ve "Sound Of Silence"

2011-08-08T00:52:00.009+03:00

"And in the naked light I saw/ Ten thousand people, maybe more/ People talking without speaking/ People hearing without listening/ People writing songs that voices never share/ And no one dared / Disturb the sound of silence "

Güzel tesadüfler yaşayacağım,iyi insanlarla karşılaşacağım düşüncesiyle; büyük bir heyecanla,ağır bir çantayla,uzun bir rotayla çıktım yola.Nereden başlayacağımı,nereye gideceğimi,nereden döneceğimi hep planlamıştım.Ama,arada yanlış trene bineceğimi,Paris'te bir hostelde lise arkadaşıma rastlayacağımı,Basel'de yaşayan inanılmaz derecede sıcak Türklerle tanışıp onlarla zaman geçireceğimi,Türkiye'ye hayran kalmış;bizi "Büyük Kanyon"a yakın evlerine davet eden çiftle tanışacağımı,bir sürü güzel insanla,gezginle tanışıp ayrılırken üzüleceğimi,her gece farklı şehirde uyumaktan dolayı gece konuşmak gibi hiç yapmadığım huylar edineceğimi,Amsterdam'da yaşayan, babamın çook uzaktan tanıdığı insanların olduğunu ve onlarda da kalacağımızı bilemezdim.Roma-Floransa-Pisa-Venedik-Nice-Marsilya-Montpellier-Barcelona-Paris-Brugge-Amsterdam-Berlin-Prag-Viyana-Zürih-Basel diye hayali bir rota çizdim,hayalimi gerçekleştirdim.Endişelerimi,paranoyaklıklarımı,her gün kahvaltı etmeden evden çıkmama gibi alışkanlıklarımı,emekliler gibi her akşam yemeğinden sonra içmeden duramadığım Türk kahvemi (!) bir aylığına bıraktım;yanıma az sayıda kıyafet ve öncelikli ihtiyaçlarımı alıp yaklaşık 9 kiloluk sırt çantamla 4 Temmuz gününü iple çektim.

Sürekli seyahat edenler için belki küçük,benim içinse büyük bir adımdı bu yolculuk.Lise yıllarında kafamıza koymuştuk (çok sevdiğim arkadaşımla beraber,birlikte çıkamadık ama o da çıkacak), üniversitede kesin yapacağız demiştik ve o günden bu güne araya ÖSS engeli girdi,sonra üniversiteye alışma dönemi derken staj zamanı geldi ancak zamanın "gerçekten" çok hızlı geçtiğinin bir kez daha farkına varıp, Marsilya'daki otel lobisinde Brezilyalı gezginin de rotamı söylediğimde ki tepkisinde dediği gibi "şimdi ya da asla" diyip,yolculuğun 20 gününü ablamla,10 gününü de tek başıma geçirmeyi planlayıp yola çıktım.İçinde "gitme" düşüncesi olan herkese ilham vermek,elimden geldiğince sorusu olanlara yardım etmek ve kendimce yaşadıklarımı "kayda geçmek" adına kısa notlarımı aktaracağım buradan."Sound of Silence" şarkısıyla başladım, çünkü ne güzel tesadüftür ki radyoyu açtığımda, hostel odasına girdiğimde ranzamın altında yatan kızın bilgisayarında,başka bir hostelin barında çıkan gurubun repertuarında hep bu güzel Simon&Garfunkel şarkısı çalıyordu.Sanki özellikle "anlarımı" güzelleştirmek için evren bana yardım ediyordu ve özünde çok hüzünlü olan bu şarkı, bana garip bir mutluluk veriyordu.

Brugge,Belçika

http://fizy.com/#s/1h1tlp

NOT: Sadece varsa interraille ilgili soruları cevaplıyorum: http://www.formspring.me/interrail

Bende(N)

2011-05-14T01:27:00.010+03:00

"Up in the Air" filmindeydi sanırım. George Clooney, hafızası iyi olmayan insanlar fotoğraf çektirir demişti.Biraz hak verip,biraz da garipsemiştim.Öyle ya, en mutlu olduğumuzu düşündüğümüz günlerde hemen fotoğraf makinesine sarılırız.Ya da sonradan hatırlamakta güçlük çekeceğimizi bildiğimiz hallerimizin fotoğraflarını çekeriz; lise yılları,doğum günleri...Gerçek anları tekrar tekrar hafızada yaşatmak hem zor hem yorucu gelir; bir iki fotoğrafa bakarız,en mutlu günümmüş bilememişim,deriz. O anları geri getirip, sürekli kılmak isteriz,çünkü Kundera'nın da dediği gibi, mutluluk yinelenmeye duyulan özlemdir. Birini,birilerini sürekli yanında istersin,ya da bir anı sürekli yaşamak...Öteki türlüsü bir "an"dır sadece,bir fotoğraf...

Bugünlerde duygu çeşitliliği içinde kayboldum.Fotoğraflara daldım,düşündüm.Göz göze geldiklerimle konuşamamak, yanlış anlamalar ve anlaşılmalar, açıklanamayan nedenler,tesadüfler,yakın denenlerin aslında uzak olduğu klişesini kısır döngü halinde yaşamak,küçük şehirde büyük yalnızlık, ileriye dönük heyecanlar...Bazı şeyleri kafanızda yaşar ve bitirirsiniz ya, bittiğini,bitebildiğini görünce de başlamaya hevesiniz kalmaz.Öyle işte...Yağmurdur en doğrusunu yapan,düşeceği yerin hesabını yapmaz; toprağa,denize,okyanusa karışır,hesapsızdır.

Bu da hesapsız bir yazı benim için, bilenlerin şaşıracağı,bilmeyenlerin ne var bunda diyeceği,biliyor sananların da "aslı"nı öğrenebileceği...

Bu şarkıya gelince,buruk bir şarkıdır benim için,herkeste yeri ayrıdır,sözler alır götürür;

Gün ettik derken günleri/Bir baktım geçmiş yıllar

Teoman'ın

Vakit bir türlü geçmezken/Yıllar hayatlar geçiyor sözlerini de anımsatır,

Sezen Aksu'nun

Şimdi bana kaybolan yıllarımı verseler sözlerini de...

Hatta Green Day'in

It's something unpredictable/But in the end it's right/I hope you had the time of your life

dizelerine bile götürebilir,klasiktir!

Şarkılar da insanlar gibi birbirlerine benzer, birbirlerini hatırlatır, böylece daha çok sevilirler; hatırlanan kişilere benzetilenlerin daha çok sevilmesi gibi...

Gözüme Takılanlar

2011-04-17T01:28:00.002+03:00

Herkese bir Angel-A lazım:

Altını Çizdiklerim 11

2011-03-26T15:31:00.010+02:00

" 'Mutluydum,' dedi Ammu ve gerçekten de öyle olduğunu fark etti.

'Düşünde mutlu olursan,Ammu,' dedi Estha, 'bu sayılır mı?'

'Ne sayılır mı ?'

'Mutluluk; sayılır mı?"

Ammu, kabarık buklesi bozulmuş oğlunun ne demek istediğini biliyordu.

Çünkü gerçek şu ki, ancak sayılan şey sayılır.

Çocukların basit, doğru bildiğinden şaşmayan bilgelikleri."

//Küçük Şeylerin Tanrısı-Arundhati Roy

Altını Çizdiklerim 10

2011-03-12T23:43:00.002+02:00

"Öyle olaylar vardır ki, çok uzun süre beklendiklerinden, bir gün gelip gerçekleştiklerinde insanda artık hiçbir gerçeklik izlenimi uyandırmazlar," diye sürdürdü sözlerini Goytisolo." //Yolda-Buket Uzuner

Şiir arası

2011-03-12T21:10:00.011+02:00

Bloglara erişimin "güç" olduğu şu dönemlerde, wordpressçi arkadaşlara selam eder, yine de devam derim ve hatırlatmak istediğim bir şiirle devam ederim:

MUTLU AŞK YOK Kİ DÜNYADA

Aslında hiçbir şey kar değil insana

Ne gücü ne zayıf yanları ne de yüreği

Gölgesi bir haç gölgesidir kollarını açsa

Ve kırar göğsüne bastırırken sevdiği şeyi

Tuhaf bir ayrılıktır hayatı kapkara

Mutlu aşk yok ki dünyada

Hani giydirilmiş erler bir başka yazgıya

İşte o silahsız askerlere benzer hayatı

Sabahları o yazgı için uyanmış olsalar da

Tükenmiştirler ve kararsızdırlar akşamları

Söyle yavrum şu sözleri ve sakın ağlama

Mutlu aşk yok ki dünyada

Güzel aşkım tatlı aşkım çıbanım derdim

Yaralı bir kuş gibi taşırım seni şuramda

Ve görmeden bakanlar şu halimize bizim

Süzdüğüm sözleri söylerler benden sonra

Ve her şey der demez ölür iri gözlerin uğruna

Mutlu aşk yok ki dünyada

Yaşamayı öğrenmek bizimçin geçti çoktan

Ağlasın gece içinde kalplerimiz yan yana

En küçük şarkıyı mutsuzluktur kurtaran

Her ürperiş borçlu baştan bir hayıflanmaya

Ve her kitar havası beslenir hıçkırıkla

Mutlu aşk yok ki dünyada

Acılara batmamış bir aşk söyle bana

Yıkmamış kıymamış olsun bir aşk söyle

Bir aşk söyle sarartıp soldurmamış ama

İnan ki senden artık değil yurt sevgisi de

Bir aşk yok ki paydos demiş gözyaşlarına

Mutlu aşk yok ki dünyada

Ama şu aşk ikimizin öyle de olsa

    Louis Aragon

Not:Çeviri Cemal Süreya çevirisidir.

    Ahmet Necdet ve Gertrude Durusoy çevirisi de vardır.

Kendine Sesleniş

2011-02-24T20:05:00.011+02:00

Her şeyi olan, ancak kendisini karşısındakine anlatamayan bir adam. Omuzlarına yüklenen sorumluluklar, doğuştan elde ettiği bir unvan ve kendi çizdiği yolda olamayacak geleceği, bu adamı her geçen gün daha da karamsar yapmaktadır.İngiltere kralı 6.George'un gerçek yaşamını konu alan King's Speech, Colin Firth'in bedeninde canlanan kekeme prensin, kral olmadan önceki hezeyanlarını ve kekemeliğini sıradışı terapisti yardımıyla nasıl yendiğini konu alıyor.

İnsana yüklenen sorumlulukların, kişinin iradesi dışında gelişen ve dur diyemediği durumlarda, nasıl çekilmez olduğunu anlatıyor King's Speech. Yalnızca prensin kekemeliğini yenişini değil, kendisine olan güvenini dolayısıyla da halkının ona olan güveni geri kazanışını izliyoruz.Bu sırada Bertie'deki

kekemeliğin bizim hangi sorunumuza karşılık geldiğini düşünüyoruz. O bunu yenmeye çalışırken, etrafındakilerin ona olan tutumunu, kekemeliğiyle hep dalga geçen ağabeyinin acımasızlığını, normalde yüzüne bakmayacak insanların sadece unvanına olan saygılarını görüyoruz. Yine kendimize dönüyoruz ve kendi içimizdekileri hallederken kimler bizim yanımızdaydı kimler sadece "kuru gürültü" yapmaktan öteye geçemedi, kimlere güvenebileceğimizi düşünüyoruz.

Prens Bertie'nin en büyük destekçisi, terapisti Logue'un da filmi King's Speech. Amatör tiyatrolarda yer almış, hala yer almak isteyen ancak istenen rollerin hakkını veremeyen, edebiyat düşkünü ve kendini çocuklarına yaptığı küçük skeçlerle avutan, bir kral rolünü bile canlandıramazken gerçek bir kralla dostluk kuran bu adama hayat veren Geoffrey Rush,en az Colin Firth kadar başarılı. Yine kralın her zaman yanında olan karısını canlandıran Helena Bonham Carter, alışık olmadığımız bir rolle kendisini sevdiriyor.

Her karesiyle sakin bir seyre olanak veren King's Speech, kahramanlarıyla empati kurabileceğimiz, aradaki onca yıla ve kültür farkına rağmen, insanın kendini yine insanda bulacağına dair güzel bir film.

Altını Çizdiklerim 9

2011-02-19T02:11:00.001+02:00

" 'Eğitim düzenini değiştirmek elinde olsaydı, ne yapardın? ' diye sordu Nicholsan merakla. 'Hiç düşündün mü?'

'Valla...Ne yapacağımdan pek emin değilim' dedi Teddy. 'Ama eminim, okullarda ilk öğrettikleri şeyleri öğretmekle başlamazdım işe herhalde.' Kollarını kavuşturdu ve kısaca düşündü. 'Sanırım, tüm çocukları toplar, onlara meditasyon yapmayı gösterirdim.Onlara kim olduklarını nasıl keşfedeceklerini göstermeye çalışırdım; adlarını ya da buna benzer şeyleri değil yani... Sanırım, bundan da önce, anne babalarının ve herkesin onlara söylediklerinden arındırırdım onları. Yani, anne babaları onlara sadece bir filin kocaman olduğunu bile söylemiş olsa, o fikirden bile arındırırdım onları. Bir fil ancak yakınındaki bir şeye göre kocaman olabilir.' Teddy bir an düşündü. 'Bir filin hortumu olduğunu bile söylemezdim onlara. Bir fil gösterirdim onlara eğer mümkünse, ama bırakırdım yanaşıp file baksınlar, filin onlar hakkında bileceğinden fazlasını bilmeden. Otlar için de, başka şeyler için de aynı. Otların yeşil olduğunu bile söylemezdim onlara. Renkler adlardır yalnızca. Yani, onlara otların yeşil olduğunu söylerseniz, otları, aynı derecede iyi, hatta daha iyi bir başka açıdan görecekleri yerde, belirli bir açıdan-sizin açınızdan- görürler...Bilmiyorum.' " // Dokuz Öykü-Teddy- J.D.Salinger

Altını Çizdiklerim 8

2011-02-08T01:08:00.003+02:00

" -Evet ama, gerçek aşk ne demektir? diye sordu.

Kadın besbelli bu konuşmaya bir son vermek için:

-Aşkın ne olduğunu herkes bilir; diye kestirdi attı.

-Ama ben bilmiyorum.Sizin ne kast ettiğinizi anlamak isterdim.

-Bu, gayet basit...

Kadın durakladı, bir an düşündükten sonra:

-Aşk; bir kadına yahut erkeğe diğerleri arasında yapılan kesin tercihtir, dedi.

Kır saçlı adam güldü. " //Kröyçer Sonat-Tolstoy

Saygı Sevgiye Karşı

2011-01-30T19:14:00.012+02:00

Saygıyı sevgiden çok isteyince hatalı mı olunur? İkisi birleşince adı aşk mı olur, yoksa aşk saygıyı bir süreliğine -sevgiye dönüşünceye kadar- ortadan mı kaldırır? Ya da saygının var olduğu aşklar baki kalırken, onu öldürenlerin sonu hüsran mıdır?Peki ya arkadaşlıklar,onlarda da saygı mı daha önce gelir sevgi mi?Bunlar ve "çok daha fazlasını" yazmaya çalışırken, içinden çıkılmaz bir duruma girdim,tabi kim bunları keskin çizgilerle ayırmış ki ben ayırayım dedim, çelişkilerim paradoks oldu, aklıma filmler,kitaplar geldi; Closer,Cabaret,Sweet November,Quando una Donna non Dorme,Pretty Woman,Eylül,Varolmanın Dayanılmaz Hafifliği,Cat Power şarkıları...Sonunda dedim ki tüm bunlardan vazgeçip, çelişkiler kaybolacakmış gibi gözükene kadar eski bir şarkıyı dinleyeyim:

Lyrics | Cat Power - Good woman lyrics

Cabaret demişken:

Mein Herr - Cabaret

Üçüncü bir rengimiz var mı?

2011-01-22T04:08:00.022+02:00

Hangi rengimiz daha baskın,siyah mı beyaz mı? Masumiyeti simgelediğini sandığımız beyaz renk aslında bastırılmış duyguların,benliğimizi özgür bırakamamanın bir timsali mi? Siyah tarafımız olduğu gibi gözüktüğü için daha dürüst mü,daha güvenilir mi? Delilik hangi renge daha yakın, yoksa üçüncü bir rengimiz daha mı var?

Tüm bunların hatta daha fazlasının cevabı "Black Swan" (Siyah Kuğu) filminde

gizli, arayanlar için.Bunların yanı sıra, zaten herkesin sevdiği bir Natalie Portman var ki, Natalie Portman değil artık orda "swan queen" (kuğu kraliçesi),siyah,beyaz ve göremediğimiz onlarca renk...

Fiziksel acıyla,ruhsal acıyı beraber veren ve hangisi daha kötü diye sorduğumuzda kafamızı karıştıran, bir iç hesaplaşma filmi "Black Swan". Ne tarafta olursak olalım,bir yanın öbürünü er ya da geç bulacağı, fark edemediğimiz, göremediğimiz her şeyin bizi bir gün kovalayacağı gerçeği, film boyunca yüzümüze yüzümüze vuruluyor.

İnsanın hallerini anlatabilmek için tüm metaforları kullanıyor yönetmen.

Aldığınız tek soluğu ancak filmin sonunda bırakabi-liyorsunuz.Tüm klişeleri sineye çekip izlemek lazım filmi. Keza "Kuğu Gölü" balesi, çıkar çatışmaları, anne-kız

ilişkileri,hırs,pişmanlık her şey var "Black Swan"da.

Darren Aronofsky, bu filminde de bizi fazlasıyla geriyor ama değiyor!

İçinde Gizli

2011-01-07T00:38:00.005+02:00

Hep kar tanesi olmayı düşleyen

Yağmur damlası gibi,

Bekliyor, bekliyorum

Ama o gün gelince

Soğuğa dayanabilecek miyim

Bilmiyorum...

13.04.08

Altını Çizdiklerim 7

2010-12-30T22:12:00.004+02:00

"Jonathan inatla her gün,gün doğumundan gece yarılarına dek çalıştı.Fakat tüm çabalarına rağmen, başladığı noktadan bir adım bile ilerleyememişti.

'İnancı unut,' dedi Chiang tekrar tekrar.'Uçmak için inanca ihtiyacın yok, sadece uçmayı anlaman yeterli.Hadi tekrar dene...' "

"Uçmayı öğrenmişti ve bunun için ödediği bedel onu hiç üzmüyordu.Martı Jonathan bezginliğin,korkunun ve öfkenin bir martının ömrünü kısalttığını,bunları zihninden uzaklaştırdığında ise hoş ve uzun bir yaşam sürebileceğini de fark etmişti." //Martı Jonathan Livingston-Richard Bach

(Kitaptaki tüm cümleler kendini çizdirmek istese de, haksız rekabeti kazanan birkaç tanesi)