Kendi Merceğimden

Memleketim...

2015-10-19T23:18:00.002+03:00

Aret Vartanyan

2014-06-22T20:56:00.002+03:00

Şu andaki hayatın seni tatmin etmiyorsa bir yerden başlamak zorundasın. Yoksa koşullarına boyun eğip her gün kendinden biraz daha vazgeçeceksin. Her şey bir anda değişmeyecek ama taş taş üstüne koyarak yürüyeceksin. Önce şu soruyu cevapla yaşamında ilk değişmesini istediğin şey ne? Biraz hayal kur. Sonra devam edeceğiz.

Aret Vartanyan

http://www.aretvartanyan.com/

Aydın Boysan iyi ki doğmuş. Bu dünya onsuz çok renksiz olurdu. Ömrüne bereket canım benim.

2014-06-17T22:00:00.000+03:00

İşte Aydın BOYSAN'dan Rakı Adabı:

* Rakıyı güneş battıktan sonra, yavaş yavaş ve muhabbet eşliğinde içmeli.

* Rakıdan küçük küçük yudumlar alınır.

* Bülent Ersoy öyle içiyor diye bir dikişte bir duble rakıyı içmek makbul değildir.

* Buz gibi şişeden bardağa çevire çevire dökülür ve o nefis kokunun daha fazla yayılması sağlanır.

* Bardağa konulan rakının yarısı kadar su konması makbuldür.

* İlk yudumu aldıktan sonra ağızda bekletip, dişlerin arasından derin bir nefes alınır ki akciğerler de nasibini alsın.

* Masada yaşça en büyük kişi rakı kadehini tokuşturmak için kaldırmadan rakı kadehleri masadan kalkmaz.

* Rakı sofrasında planlı, programlı ciddi işler konuşulmaz. Geyik muhabbeti yapılır, memleket kurtarılır, anılar tazelenir, dedikodu yapılır.

* Sigara küllüğüne zeytin çekirdeği, sıkılmış limon kabuğu konmaz. İçilen kahve fincanında, tabağında sigara söndürülmez.

* Rakı kadehine önce rakı, sonra su, daha sonra da (konmasa daha iyi olur ama) buz konur. Bu sırayı bozarsanız, anason kadehin üzerine çıkar, rakının hem tadı hem keyfi kaçar.

* Rakıdan anlayanların, Antalya meyhanelerinde garsonluğa soyunanlara bunu anlatması gerekir.

* İçmeye başlamadan önce aperatif bir şeyler yenmelidir. Favori zeytinyağlılardır. Zeytinyağı, mide dolmaya başladıkça üste çıkarak, alkolün genzinize doğru gelmesini engeller.

* Rakıya buz koymak yanlıştır, Buz rakının içindeki suyla alkolü aynı oranda etkilemediği için daha seyrek olan alkol üste çıkar. İdeal karışım bozulmuş olur. En uygunu rakıya soğuk su koymaktır.

* Rakı sofrasında kadeh yalnızca bir defa tokuşturulur. Hadi bakalım hoşgeldiniz v.s. falan diye. Bundan sonra kadeh tokuşturulmaz sadece kaldırılır.

* Masaya yeni birisi eklendiğinde ise tekrar kadeh tokuşturulabilir. Rakı şalgam suyuyla içilmez! (taslağa dahi dahil edilmez) Mezesiz rakı içilmez. Ben akşamcıyım, öyle bir kadehlik keyfim var diyorsanız gidin bira falan için.

* Şişe numarasının önemi yoktur. Zira ilk damıtılan rakı, 01 numaraya denk gelmez.

* Rakı masasına avuç içiyle ya da yumrukla vurulmaz. Bağıra çağıra, böğüre öğüre konuşulmaz. Sakin olmak, efendi takılmak gerek.

* Önce kendine gel, sonra meyhaneye

Kalender ol da gir kalenderhaneye,

Bu yol kendini yenmişlerin yoludur

Çiğsen başka bir yere git eğlenmeye.

* Rakı bardağı boş beklemez.

* Masadan kalkarken bile dibinde biraz bırakılır. Usul, adap bilen en genç kişinin saki olması adettendir, büyüklere (ki büyüklük kavramı orada anlam bulur) sakilik yaptırılmaz, bu kişi ev sahibi olsa bile.

* Şişede kalan son rakı damlasına kadar eşit paylaştırılır, daha da içmek isteniyorsa bu paylaştırma ritüeline girilmeden yenisi sipariş edilir. Rakı sizi ne zaman sarhoş edeceğini zamanında söyleyen bir içkidir, bunu farkettiğiniz zaman yanınızdakilere söylemeli ya da izin isteyip kalkıp gitmelisiniz, ama eğer sizin kalkmanız masayı dağıtacaksa ölseniz bile orayı terketmeyin. Çünkü rakı masasında tuvalete gitmek için bile zar zor kalkılır, hoş karşılanmaz.

* Rakı masasında bira, şarap gibi başka alkollü içecekler (masada sosyetik hamımefendiler olsa dahi) olmaz. Her nevi ızgara balık (çupra, levrek, istrongilos) uğurlu yemeği, hususi nihavend ve rast makamından sanat musikisi eserleri uğurlu namesi, akordeon, keman ve ud da uğurlu çalgısı olan rakının, uğurlu cl'si 70'dir.

* Rakı yalnız başına içilen bir içki değil, meze ile birlikte yavaş (sindire, sindire) içilen bir içkidir. Mide ve beyne belirli bir etki yaptıktan sonra insan keyiflenir ve güzel sohbetlere yönelir. Yani hem anlatır hem dinler. Böylece rakı sofrası en az iki kişinin katıldığı toplu bir eylem, karşılıklı konuşmalara dayandığı için demokratik bir forum, evrensel ve kişisel sorunların ortaya getirildiği, fikir alıp verilen, insanın kendisi ile yüksek sesle düşünerek hesaplaştığı bir tür psikolojik grup terapisi olmaktadır. Unutulmamalıdır ki rakı sofrası saygın bir cemiyettir. Buraya katılan hem bu meclise kabul edildiği için saygı gören bir kişiliğe sahip demektir hem de diğerlerine karşı saygılı olmak zorundadır. Herhangi bir marka rakı içilirken başka bir markayı övmemek önemlidir, aksi yapıldığında, o an yudumlanan nimete hakarette bulunulmaktadır, yanlıştır. En büyük mezesi muhabbettir.

* Muhabbet konusu "bi kız vardı, 5 yıl sevdim, yüzüme bile bakmadı" gibi duygusal ağırlıklı olabileceği gibi, "bu güneş niye hep doğudan doğuyo, batıdan batıyo?" gibi yarı felsefi konular da olabilir.

* Tam yağlı koyun peynirinin üzerine kırmızı toz biberle renklendirilmiş sarımsaklı zeytinyağı süslemesi. Turşu gibi ekşi mezelerde yine rakının kendine has tatlı nefasetini dengeler, damarlarınızı büzer anasonla dost olur, buna misal olarak dağ lahanası turşusu verilebilir.

Yarasın.

Beni Yakacaklar Senin Yerine

2014-06-17T17:18:00.004+03:00

Tek kişilik bir meyhane var içinde. Bektaşi renginde. “Günah benim kime ne!” meşrebinde. Yılda bir, bilemedin iki kere açılıyor bu meyhane. Söylememek lazım değil mi böyle şeyleri. Hem de “içinden geçtiğimiz şu günlerde” hiç böyle şeylerden... Ama “Melanet hırkasını kendim giydim” diyor Muazzez, dinlesene. Evet, Pazartesi sabahı. Evet şimdi. Açılıyor meyhane. Geliyo’ musun?

Kapıda şöyle yazıyor:

“Önce kendine gel sonra meyhaneye
Kalender ol da gir kalenderhaneye

Bu yol kendini yenmişlerin yoludur

Çiğsen başka yere git eğlenmeye”

İçeride Fairuz Derinbulut söylüyor:

“Alıştım artık ben sensizliğime/ Zararı yok alıştım ben hasretine

Seni yakacaklar benim yerime/ Seni tanrı bile affetmeyecek”

Masalardaki herkes yanlış söylüyor şarkıyı:
“Beni yakacaklar senin yerine...”

Bu yüzden toplandık zaten bu meyhaneye. Kalabalık değiliz. Her şey için başkasını suçlayanların ülkesinde her şey için kendini suçlayanlardan ibaret küçük bir kitleyiz. En büyük mutsuzluğu başkalarının mutluluğu olanların yurdunda küçük bir ilçe nüfusu kadarız, “Mutlu olsunlar da düşsünler yakamızdan” diyenlerdeniz.

Kadehi masaya oturduğumuzda bir kere vuruyoruz ve bir köprülü kavşak daha görmeyelim diye birbirimizin yüzüne bakıyoruz. Hepimizin cebinde hapishaneye 18’inde düşmüş, ömrünü orada geçirsin diye ferman çıkmış şair kızların fotoğrafları var. En güzeli bende. Mizgin. Mizgin’e ne yazacağız onu düşünüyoruz mesela. “Buralar da berbat Mizgin, boşver” mi diyeceğiz? “Hadi or’dan!” diyoruz kendimize. Kendimize hep böyle diyoruz. Böyleyiz. Sebebi var bir kere vurmamızın, ikinci kez vursak o kadeh kırılır, biliyoruz. Dökülür meyler yere...

Bir küfür biliyoruz biz. Kimse bilmiyor o küfrü bu meyhanedekilerden başka. Edene değiyor bıçağının ucu. Başka kimseye bir şey olmuyor. Öyle... Gözlerinin şakaklara en yakın noktası ateş gibi yanıyor edince. Bildin mi? Öyle işte. Bir adamın ismini bağırır ya bir kadın ya da bir adam bir kadının. Geleceğinden emin. İçeriki odaya doğru seslenir. Bir küçük tereddüt bile yoktur sesinde. Soru olarak sormaz o ismi. Çağırır sadece. O kesinkeslik var ya işte, o kendinin farkında bile olmayan müsterih ses. O ses bizim gırtlağımızdan geçmemiş işte. O kadın ya da o adam işte oradaki güvenliğin ne kıymetli olduğunun farkında değil ya, biz o sesin o tınısına bakar kalırız. Nutkumuz tutulur. Bu kadehler bu yüzden doluyor. Sebebi var... Böyle şeyleri de söylememek lazım elbette. Hiçbir gün...

“Geçmişi yad etmede bilmem fayda var mı ki?” diye bir sözü var bir şarkının. Bi’ gelişte gelmez aklına hangisiydi diye. Biz işte o bi’ gelişte gelmeyen şarkıların erbabıyız. Biriktiriyoruz bunları işte eski kibrit kutuları gibi. Yanmazlar ya bir süre sonra... Öyle. Politik olarak ne kadar doğru o kadın. Ne güçlü bir karakter. Ne çukuru var ne yokuşu... Bu adam ne kadar iyi bir baba... Ne yaman bir arkadaş. Ne de güzel gülüyorlar bayram günlerinde! Sahnenin arkasını görmüşüz biz işte. Bu gece herkes bir başına bu meyhanede. Kibrit yanmaz bir süre sonra. Ancak bildiklerimiz kavurur ziyadesiyle. Doğru, fayda yok geçmişi yad etmede...

Bugün günlerden Pazartesi. Sabahın körü. Açılıyor meyhane. Geliyo’ musun? “Evet de!” demek bile gelmiyor içimden. Sen hayır de. Hayır de de git başka meyhanelere git. Eğlenmeye...

Söylenmez değil mi böyle şeyler... Hele “güneşli pazartesilerde”...

http://www.ecetemelkuran.com/kategori/yazilar/52062/ece-temelkuranin-24-subat-2014-tarihli-birgun-yazisi-beni-yakacaklar-senin-yerine

Özlem vardı! Gittin, çoğaldı...

2014-06-10T23:55:00.000+03:00

Sinan Eler'e...

34 yaş yetişkin olma zamanlarıdır. Yürümeyi, konuşmayı, koşmayı, yüzmeyi, gülmeyi, dost edinmeyi, okullardan mezun olmayı, birkaç yabancı dil öğrenmeyi, iş hayatını, yorulmayı, terlemeyi, paylaşmayı, sevgili ile yarenlik etmeyi, maçta tezahürat yapmayı, araba kullanmayı, kavga etmeyi, zevklerinin oturmuş olmasını, alışkanlıklar edinmeyi, seyahat etmeyi, farklı ülkeler, şehirler görmeyi, kalp kırmayı, kalbinin kırılmasını, sevdiklerine her geçen gün daha fazla değer vermeyi, fazlalıkları hayatından çıkartmayı, para kazanmayı, kendine ait bir yaşam alanı oluşturmayı bilmek, yapmak için yeterlidir.

Daha fazlası için ise; sevgili ile ortak bir hayat kurmayı, çocuk sahibi olmayı, gördüğün yerleri çoğaltmayı, aile ile daha çok vakit geçirmeyi, iş arkadaşları ile kolkola, omuz omuza olmayı, yetiştirme telaşı yaşamayı, ev değiştirmeyi, hobilerinin çoğaldığı, hayatındakiler ile ilgili anılarının arttığı, farklı şeylere sevinmeyi, üzülmeyi, yaşıtların ile konuşacak daha çok konunun olmasını, çocuklarının arkadaş olduğunu görmeyi, terfi almayı, başarılarının daha çok insanlar tarafından bilindiği, azar, azar kayıplarının olmaya başladığı, saçlarına aklar düştüğü, vücudunun gençlikte olduğu gibi olmadığı, daha fazla hareket lazım dediğin, yeşile, çiçeğe, böceğe ilgi duyduğun, evcil hayvan edindiğin zamanları yaşamak için azdır.

Lakin sen hep bende 28 yaşında kalmışsın nedense. Birlikte olacağımız günlerin geleceğine inancım öyle kuvvetliydi ki! Her gece hayırlı şifan için dua ettiklerimdendin.

Bil ki seni çok seviyorum. Benden yana herşey ama herşey helal olsun canım arkadaşım. Zira herkesle beraber derken boğazım düğümlenecek yine.

Bu arada çok sevdiğin takımın Galatasaray bugün basketbol maçını aldı senin şerefine.

Gittin! Özlem çoğaldı, başetmesi bize kaldı.

Madenciden...

2014-05-14T14:58:00.000+03:00

Madenciden...

İndim maden ocağına kara elmas diyarına
Yeryüzü sıcak olsun diye dost
Yıllar boyu kazma salladım suskunca bu zindanda
Çocuklarım gülsün diye dost
Oysa bizim evde gülen yok

Yürü derler yürü derler açlığa yürü derler
Kara elmas tabut olmuş gerekirse ölün derler
Günü gelir utanmadan ağlaşana gülün derler
Yalanlara artık sabrım yok

Bugün maden ocağına kara elmas diyarına
İnmedik selam olsun sana dost
Ölesiye ışık hasretiyle solmuş bu yüzlere
Grev grev güneş doğmuş dost
Artık kaybedecek bir şey yok

Yeraltında ezilenler yeryüzüne seslenirler
Madenler bizim derler gerekirse ölüm derler
Günü geldi grev derler dost
Artık kaybedecek bir şey yok

Zonguldak
Yerin derinliklerinden geldiler
Ellerinde susmak bilmeyen bir yeraltı güneşiyle
Ne kadar diplere bastırılsa
O kadar boğulmak bilmez yankısıyla yüreklerinin
Ağır ağır geldiler
Sonra hergün geldiler artarak geldiler
Kadınları çocukları ve alkışlarıyla
Yoğurt mayalar gibi geldiler
Pişkin ekmekleri bölüp de paylaşır gibi
Su gibi ateş gibi
Her gün yeni ağızlar eklendi ağızlarına
Yeni yollarla tanıştı ayakları
Her gün yeni kabuklar çatladı
Yeni kulaklar işitmeye başladı söylediklerini
Bir kent oldular sonunda
Ve adını değiştirdiler ülkenin

Şiir: Kemal Özer
Söz-Müzik: Grup Yorum

http://www.youtube.com/watch?v=3j0Lb14O5U4&sns=fb

Gezi'de giden canlar... Beklenen ve gelmeyen Adalet...

2014-05-13T11:36:00.000+03:00

Biri desin ne olur!
Ne diyeceğiz biz şimdi o annelere?
Evladı gitmiş, adalet yok!
Nasıl tutunacaklar hayata?
Hakikaten biri bir şey desin bana.
Akıl sağlığım için...

Ey ahali, Duyduk duymadık demen...

2014-03-11T16:43:00.002+02:00

Berkin Elvan'ın anısına.

Ey ahali,

Duyduk duymadık demen

Bir çocuk kayboldu

Avucunda defne dalı

Parmakları nur içinde

Saçları darmadağın dalgalanır

Toz duman içinde

Yağmur içinde

Ey ahali,

Bulan var mı, gören var mı?

Bulup getirene

Görüp haber verene

Aydınlık, ter-ü taze, ışıl ışıl

Ve kardeşçesine yaşanılan

Bir dünya verilecektir

İyiye, doğruya, güzele selam durulacaktır.

Yaşar Kemal

Rüzgarlar:Kazanç ve Kayıp

2014-02-19T12:18:00.000+02:00

Yaşamımızda çeşitli yönlerden esen rüzgarlara bakıyorduk. Hoşlanma/haz rüzgarını ve hoşlanmama/acı rüzgarını biraz tanımıştık.

Bugün kayıp ve kazanç rüzgarlarına bakalım. Bu rüzgarların estiği pek çok alan var. Mesela para kazanmak, daha çok kazanmak, daha da çok kazanmak.

Geçenlerde Çetin Altan’ın paraya ilişkin çok hoşuma giden bir yazısını okudum (Milliyet, 4 Ekim 2008). Çetin Altan parayı "dondurulmuş enerji" olarak tanımlıyor. Fırından ekmek aldığımızda bu dondurulmuş enerjiyi hareketlendirmiş oluyoruz. “Ve insanların zaafı, daha az enerji harcayarak, daha çok “dondurulmuş enerji, yani para” sahibi olma üstüne odaklanmıştı. O zaman da tüm ülkelerde yaşayanların “enerji değiş tokuşu” terazisinde aşırı bir dengesizlik oluşuyordu ve ekonomik krizler patlıyordu.” diyor.

Dondurulmuş enerjiye olan tutkumuz yaşamımızın anlamına ne kadar katkıda bulunuyor acaba?

Bu konuya ilişkin okurken, Christopher Titmuss’un hepimizin de katılacağı bir saptamasına rastladım, diyor ki: “İç ve dış koşullanmalar sebebiyle sahip olma takıntısına saplanmış durumdayız çoğumuz. Her şeyin daha fazlasını istiyoruz. Elimizde olanı takdir etmeyi, buna şükretmeyi, kanaatkar olmayı unutuyoruz ara ara. Arzular yaşamımızı yönetiyor gibi. Tüm reklamlar 'ruhsal sağlık uyarısı' taşımalı aslında: “Arzu ruh sağlığınızı bozar.” Ne güzel öneri…

Eşyalara, giysilere takıyoruz kafamızı, sürekli yeni modellerle değiştirmek için uğraşıyoruz. Bunu yapabilmek için, bazılarımız pek de sevmediği işlerde çalışmak zorunda kalıyor. Bazen değer mi diye düşünüyorum…

Güç kazanmaya çalışıyoruz, kontrolümüzü artırmaya çalışıyoruz. Kazandıkça, sanki daha çok susamış hissediyoruz, susuzluğumuz bir türlü giderilemiyor. Yaşamımızı edinmek, sahip olmak üzerine kuruyoruz. Kaybettiğimizde de çok üzülüyoruz. Ancak yaşam bir akış, bir şeyler etki alanımıza giriyor, sonra çıkıyor... Dondurmaya çalışmak, tutunmaya, tutmaya gayret etmek müthiş enerjiye mal oluyor ve kimi zaman da mümkün olamıyor…

Christopher Titmuss, “Arzu çemberinden çıkabildiğimizde, açık, net ve bilgece eylemler ortaya çıkabiliyor.” diyor.

Bu çemberden çıkabilmek için de, “arzu” enerjisine yakından bakmakta fayda var. Kimliğimizin önemli bir kısmını oluşturan bu enerjiyi, yalnızca “arzu” enerjisi olarak algılayabilsek, yani onunla özdeşleşmesek, kendimiz sanmasak, kimbilir ne kadar özgürleşiriz…

Christopher Titmuss bazı önerilerde bulunmuş. Eminim çoğumuzun yaptığı gibi: "Alışverişte “Buna ihtiyacım var mı?” diye sorun", diyor. “Kanaatkarlık disiplini edinin. Daha talihsiz olanların bahasına olan bencilce tüketimden elinizi çekin.”

Şu sıralar dünyada yaşanan kriz ve getireceği söylenen durgun piyasalar belki iyice yoldan çıkmış olan açgözlülük enerjisini dengelemekte yardımcı olacak- eğer böyle bir ders alabilirsek...

Bazen bolluk bilinci, darlık bilinci konuşmaları içinde buluyorum kendimi bu konular açıldığında. Lüks (gerçek ihtiyacımız olmayan) şeyler aldığımızda bolluk bilincimizi ifade ettiğimizi düşünenler var. Buna ihtiyacım var mı diye sorduğumuzda, sanki başka insanlara yetecek kadar olmadığına, evrende bolluk olmadığına ilişkin bir inancı destekliyoruz diye düşünenler var. Buna katılamıyorum; açgözlülük, sahip olma enerjilerinden arındığımızda, gerçek bolluğu yaşadığımıza inanıyorum.

Christopher’ın güzel bir sorusu var: “Elinizdekilerin sahibi misiniz, yoksa onlar mı sizin sahibiniz?” Şimdi nerede duyduğumu hatırlayamıyorum, bir kadın gelini için: "eşyanın aptalı oldu." demişti.

Peki gerçek kazanç ne acaba?

Christopher bir konuşmasında Buda’nın anlayışını aktarmış:

“Buda için kazanç, bilgeliği bulmaktır, sevgiyi yaşamaktır.

Seçtiğimiz harekette bilgelik olup olmadığını görmek için, kendimize sorabiliriz:

Bu harekette bilgelik var mı?

Bu hareket dünyada daha çok sevgi ve şefkat oluşturacak mı?

Bu hareket birbirimizle karşılıklı bağlantımıza katkıda bulunacak mı?

Sevgi, bilgelik, farkındalık, özgürlük işte asıl yaşamda önemli olanlar bunlardır…”

Bizim kültürümüzde de, asıl zenginlik gönül kazanmaktır, derler. Birbirimizle derin, sevgi dolu yürek bağlantılarından daha doyurucu, birbirimizin yaşamlarına katkıda bulunmakdan daha sevinç veren ne var acaba?

Hale Meriç Karabekir

14 Ekim 2008

http://www.iyiinsanlaricin.com/farkindalik/172-ruzgarlar-kazanc-ve-kayip.html

Nazım Hikmet ve Ara Güler üzerine...

2014-01-17T22:22:00.000+02:00

Bu dünyaya bir Nazım Hikmet, bir de Ara Güler'in gelmiş ve benim onları bilmiş, sevmiş olmam hadi artık bloğa bir yazı ekleyeyim dedirtti.

Ne güzel insanlar geldi, geçti. Dileğim Ara Güler'in sağlıklı, mutlu, huzurlu, üretken, verimli ömrünün biraz daha uzaması. Bencilce biliyorum ama daha dursun istiyorum.

Nazım'ın ölümü çok erkendir benim için. Birçok insan için de öyledir eminim. Nasıl erken olduğunu düşünmez ki bir insan. Aşağıdaki dizeler yazdığı sayısız şiirlerinden bence en güzel olanlarından biri. Dönem dönem en sevdiklerim ruh halime göre değişir o ayrı. Bir insanın kendini bu kadar güzel, basit anlatması mümkün mü? Nazım yapmış işte.

Nazım boş kalındığında değil, ona özel vakit ayrılarak okunmalı. Başka türlü anlaşılamaz. Her duruma uyan şiirleri vardır. Aşk, sevgi, ümit, boşluk, korku, sıkıntı, yokluk, sevinç, karamsarlık... İnsana dair ne kadar his, düşünce, eylem varsa iyisi, kötüsü, hiç şüphe duymadan direkt yazmıştır. Bu kadar insanın onu çok seviyor olmasının en açık sebebi de budur bence. Ayrıca bir insan yaşama karşı hayretini, evrendeki diğer canlılara nezaketini ve kendine özsaygısını kaybetmemelidir. Nazım bunun en güzel örneğidir.

Ben bir insan, ben bir Türk şairi Nazım Hikmet
ben tepeden tırnağa insan tepeden tırnağa kavga, hasret ve ümitten ibaret...

Ben hem kendimden bahseden şiirler yazmak istiyorum,

hem bir tek insana, hem milyonlara seslenen şiirler.

Hem bir tek elmadan, hem süpürülen topraktan,

hem zindandan dönen insan ruhundan,

hem kitlelerin daha güzel günler için savaşından,

hem bir tek insanın sevda kederlerinden bahseden şiirler yazmak istiyorum,

hem ölüm korkusundan,

hem ölümden korkmamaktan bahseden şiirler yazmak istiyorum.

Nâzım Hikmet

Ara Güler ile ilgili bugün bildiğim bir yazıyı okudum. Ne kadar güzel anlatmış. Ömrüne bereket.

"Ne adamlar var!"

Bana soruyorlar; "Sen ne marka makineyle fotoğraf çekersin? diye. Fotoğraf makineyle mi çekilir? Şimdi en iyi, en gelişmiş daktilo bende olsa en büyük yazar ben mi olurum? Roman daktiloyla mı yazılır? Arkadaş (gözleriyle kalbini göstererek), fotoğraf burayla, burayla çekilir. Ben Singer dikiş makinesiyle bile fotoğraf çekerim! Şunlara bak. Alıyorlar Leica'yı, Canon'u, Nikon'u ellerine, yollara düşüyorlar. Bir köylü mü gördüler. Dur! İki şipşak, tamam... Koyun sürüsü mü gördüler. Dur! İki şipşak, tamam... Çadır mı gördüler. Dur! İki şipşak, tamam... Ben bir çobanın fotoğrafını çekeceksem, onunla oturmalıyım, birlikte yemek yemeliyim, gece çadırında kalmalıyım... Onu tanımalıyım. Fotoğrafını ancak ondan sonra çekebilirim.

Ara Güler

Sevgi Soysal...

2013-08-14T14:02:00.001+03:00

Ne Güzel Suçluyuz Biz Hepimiz

...ben , kadının biriysem sevilmeliyim , sen bilmezsin güzel miyim , bu en büyük güzelliğim senin bilmezliğin , duymazlığın...

Kitap Kurdu Böjük...

2013-07-21T00:23:00.001+03:00

Temmuz Ayı Çekilişimiz Başlasınn :)

http://bojukandperik.blogspot.com/2013/07/temmuz-ay-cekilisimiz-baslasnn.html

evet biliyorum geçen çekilişten dolayı mahcubum nedeni çok geç açıklamış olmam bu nedenden dolayı bu çekilişin süresini çok kısa tutacağım malum tatile de girdim artık ve minik kızımın gelmesine de az kaldı :) aileye yeni bir üye katılacak bu nedenden dolayı kızımın şansına 2 arkadaşıma hediye yollamaya karar verdim :)

geçen çekilişi kazanan arkadaşa da hediye kartı yolladım yalnız ilk defa hediye kartı yolladığım için biraz sorun yaşamadım desem yalan olur ama bana hediye kartı daha mantıklı geldi en azından aldığım anda size ulaşacak ve siz istediğiniz ürünleri alacaksınız tamam diğer türlü de istediğiniz kitapları yolluyorum ama yanındaki hediyeleri ben seçiyorum

neyse çekilişimiz şu andan itibaren başladı ve 25 temmuzda sona erecek ve 26 temmuzda sonuçlar açıklanacak ki özellikle bunu belirttim herhangi bir gecikme yaşanmayacak :)

her bir hediye kartı 50 tl değerinde olacak :)

katılım koşullarımız aynı hem bloglovin de hem de Google da izleyicim olmak ve bu postu bloğunuzda duyurmak :) şimdiden herkese bol şans...

Simyacı...

2013-07-19T17:40:00.000+03:00

Okan Bayülgen'i sevmek...

2013-07-08T14:00:00.000+03:00

Yalanlar söylüyorum,
geçmişle ve gelecekle ilgili.
Bi' şey elde etmek için değil,
yalanlara inandığımdan!
Bundan bir hikaye çıkmaz mı?
Yalan söyleyenden değil;
Yalanlardan!

http://makinakafa.com/

RED! Filmi Türkçe

2013-07-06T02:15:00.000+03:00

Gezi parkı direnişi ile adını sıkça duyduğumuz kızıl hacker olarak bilinen RedHack neymiş izlemek isteyene buyursunlar efendim.

Sunay Akın...

2013-03-05T16:26:00.000+02:00

Düğümlere Üfleyen Kadınlar

2013-03-02T14:14:00.000+02:00

Düğümlere Üfleyen Kadınlar

2013-03-01T00:14:00.000+02:00

Düğümlere Üfleyen Kadınlar

2013-02-16T00:00:00.000+02:00

Düğümlere Üfleyen Kadınlar...

2013-02-15T00:21:00.000+02:00

Düğümlere Üfleyen Kadınlar

2013-02-13T14:04:00.002+02:00

Yalan...

2012-11-28T16:35:00.002+02:00

Yalan
Ben güzel günlerin şairiyim
Saadetten alıyorum ilhamımı
Kızlara çeyizlerinden bahsediyorum
Mahpuslara affı umumiden...
Çocuklara müjdeler veriyorum
Babası cephede kalan çocuklara...

Fakat güç oluyor bu işler
Güç oluyor yalan söylemek...

Melih Cevdet Anday

Melih Cevdet Anday (13 Mart 1915, İstanbul – 28 Kasım 2002, İstanbul), şair, tiyatro oyunu, roman, deneme, makale yazarı.

Lise arkadaşları Orhan Veli ve Oktay Rifat'la birlikte ortaya çıkardıkları Garip Akımı ile Türk şiirindeki yenilenmeyi başlatmıştır. Kolları Bağlı Odysseus ile kendine özgü felsefi şiir akımını başlatmış, Garip Akımı`ndan ayrılmıştır. UNESCO'nun Courrier dergisi, 1971 yılında onu Cervantes, Dante, Tolstoy, Unamuno, Seferis ve Kawabata düzeyinde bir edebiyat adamı olarak gördüğünü açıklamıştır.

Yaşamı

İstanbul'da doğan Melih Cevdet Anday'ın çocukluğu Kadıköy Bahariye'de geçti. Ortaokula kadar İstanbul'da eğitim gördü. Liseyi ise Ankara'da, Gazi Lisesi'nde tamamladı. Lisede okuduğu sırada, Orhan Veli ve Oktay Rifat ile tanıştı.

Liseyi bitirdikten sonra bir süre Hukuk Fakültesi'ne devam etti. Daha sonra Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih Coğrafya Fakültesi'ne kaydoldu. Ancak Devlet Demiryolları'nda memur olarak çalıştığı için öğrenimine devam edemedi. Çalıştığı kuruluş tarafından sosyoloji öğrenimi görmek için Belçika'ya gönderildi.

Ukde isimli şiiri 1936'da Varlık Dergisi'nde yayımlandı. Bunun ardından şiirleri Ses, Yaprak, Yeditepe, Papirüs, Yeni Ufuklar, Yeni Dergi, Soyut, Ataç, Dönem, Yön gibi dergilerde yayınlandı. Orhan Veli ve Oktay Rifat ile birlikte 1941 yılında Garip isimli şiir kitabını çıkardı.

Hasan Âli Yücel'in tavsiyesi ile Milli Eğitim Bakanlığı Neşriyat Müdürlüğü'ne memur olarak atandı. 1946 seçimleriyle birlikte bakanlığın el değiştirmesi sonrasında önce yeniden askere alındı, sonra Konya'ya atandı. Ancak bu atama daha sonra geri alındı. Anday, bir süre sonra bu görevinden ayrılarak İstanbul'a döndü.

Melih Cevdet Anday'ın Ören'deki heykeli

1953-1954 yılları arasında Akşam Gazetesi'nin edebiyat ve sanat sayfasını hazırladı. Fikirleri sebebiyle işten çıkarıldı. Doğan Kardeş Yayınları'na geçti ve çeviriler yaptı. Buradaki görevinden de aynı sebeple ayrılmak zorunda kaldı.

1958'den itibaren Tercüman, Büyük Gazete, Yeni Tanin ve İkdam'da kendi adıyla ve çeşitli takma adlarla denemeler ve makaleler yazdı, tefrika romanlar yayınladı. 1960'ta Nadir Nadi'nin desteğiyle Cumhuriyet'te köşe yazıları yazmaya başladı. Bu gazetedeki yazılarını 1997'ye kadar sürdürdü.

1956'da yayınladığı Yanyana isimli şiir kitabı, 142. maddeye aykırı olduğu gerekçesiyle 1964'te yasaklandı. Anday gerek şiir kitaplarıyla, gerekse daha sonraları yöneldiği roman ve tiyatro alanlarındaki yapıtlarıyla birçok ödül aldı.

Anday, İstanbul Belediye Konservatuarı Tiyatro Bölümü'nde diksiyon, özel bir tiyatro okulunda mitoloji dersleri verdi. 1964-1969 yılları arasında TRT'de yönetim kurulu üyeliği, 1979-1980 yıllarında da Paris'te eğitim müşavirliği görevlerinde bulundu.

Solunum ve böbrek yetmezliği tanısıyla Marmara Üniversitesi Koşuyolu Hastanesi'ne kaldırılan Melih Cevdet Anday, 28 Kasım 2002'de 87 yaşındayken vefat etti. Büyükada mezarlığında toprağa verildi.

http://tr.wikipedia.org/wiki/Melih_Cevdet_Anday

Sihirli Takılar...

2012-11-26T12:26:00.000+02:00

Dönem dönem farklı elişleri yapmışlığım vardır.

Goblen, örgü, takı v.s.

Beni hem dinlendiriyor hem de yakınlarıma hediye edince mutlu oluyorlar.

Son dönemde makrome bileklik yapmaya başladım.

Güzel talepler gelince bir blog açıp satmaya karar verdim.

Şu anda ağırlıklı olarak makrome bileklik yapıyorum. Gelecek günlerde çeşit artacak.

Bir göz atıp fikrinizi söylerseniz çok sevinirim.

Sevgiler...

www.sihirlitakilar.blogspot.com

Yokuş...

2012-11-15T16:01:00.003+02:00

Yokuş
Saçlarından ödünç ver
Dört bahar geçti
Çiçek kokusu öpmedim
Çok oldu mutluluktan vazgeçeli
Gülüşünden ver
Ömrümden al

Ceyhun Yılmaz

Şarap yalnızken de güzeldir...

2012-10-05T23:03:00.000+03:00

...

19. kim demiş haram nedir bilmez hayyam
      ben haramı helalı karıştırmam
      seninle içilen şarap helaldir
      sensiz içtiğim su bile haram

20. cennette huriler varmış, kara gözlü;

      içkinin de oradaymış en güzeli.
      desene biz çoktan cennetlik olmuşuz
      bak, bir yanda şarap, bir yanda sevgili

21. şarap ile eğlence, aşığım benim.

küfürden, dinden kaçmak; ışığım benim.

      dedim: ey gelin dünya, başlığın nedir?
      dedi: o güzel gönlün, başlığım benim!

22. bir damla şarap ver çin senin olsun;
      bir yudumu bütün dinlerden üstün.
      söyle, ne var dünyada şaraptan hoş?
      o acıya tatlılar feda olsun.

Ömer Hayyam

ya da

bulut geçti, gözyaşları kaldı çimende

gül rengi şarap içilmez mi böyle günde

seher yeli, eser yırtar eteğini gülün

güle baktıkça çırpınır yüreği bülbülün

bu yıldızlı gökler ne zaman başladı dönmeye

kimse bilmez, kimse bilmez

Mehmet Güreli