Keremanil

2012-01-13T20:09:00.000+02:00

Uzunca bir süreden beridir bi' şey yazmadığımı farkettiğim blogum...
Bu yazıyı yazmadan önce başka bir arkadaşın blogunda "Arkadaşlarımla ilişkilerimde niceliksel olarak kısalmalar olmasıyla birlikte niteliksel anlamda da bunu söyleyebilirim." demişti. Evet ona hak verdim ve bazen öylece karşındaki dostun konuşurken, bir şeyler anlatırken, onunla zaman geçirirken bir boşluk hissedersin ya.. İşte o vahim duyguyu bazen tadıyorum. Her tattığım vakitse ben gerçekten yalnız olmayı mı hak ediyorum diyorum.[Bu sadece dostlarım, arkadaşlarım için geçerli (1 kişi hariç tüm insanlık için)].
Devamı gelicek...

Neyin Kafası Yavrum Bu

2011-09-17T07:46:00.000+03:00

Sessiz, sakin ve yavaş çığlıkları duyuyorum. Şu zamana kadar duyduğum halde hiç onları anlama gereği duymamıştım, hala da duymazdan gelsem mi diye kendi kendime soruyorum.

Bazen yadsınamaz gerçekler hayatta karşınıza ansızın çıkar, aynı aniden suratınıza doğru gelen bir tokat gibi. Kaçmak ister ama o kadar hızlı olmadığınızı sonraları anlarsınız.

İşte ben şu anda çığlıklar içinde tokat yer gibi hissediyorum. Yemekten öte artık tümüyle ızdırap çekiyor gibiyim.

Bazı şeyler içinde normal, standart, aştan öte seksten beri tabiri kullanılır ya. Şu an tam ortasındayım hayatın. Ve bu beni deli ediyor. Deli derken hani sahip olduğum normal delilik halinden ayrı sıkıntı veren bi' türü bu...

Oturup zamanla geçer diye bekliyorum...

Ah Be Kadın

2011-08-26T15:02:00.002+03:00

Gözlerindeki ıslak ve sahici bunaklık bir türlü geçmedi be

Gerçekten bana bakarak seni seviyorum demek bile sana zor gelirdi kadın

Aşk sandığım şeyi senle yaşamakta benim için bunaklıktı, bulanıktı be kadın

Bunca derdin içinde senin yapay dokunuşlarında sahiciliği aramak mı

Dersen ki yaptığın en büyük hata ne, işte bu...

İstediğim şeyi hep başka yerde aradım yıllarca, aynı sende yaptığım gibi kadın

Bu arada moru hala sevmiyorum kadın...

Sen benim şakağıma dayanmış revolver gibi soğuktun bazen

İçimde ölüme yakın korku yaratırdın bazen, senin yapaylığını kaybedicem diye üstelik

Boşmuş be anlıyor insan sonraları. Geliyosun ya aklına ansızın, yersiz yersiz ve gereksiz

Kendi kurduğun oyunu bana tanıtman hiçbir zaman onu oynayacağım anlamına gelmezdi ki kadın

Sen bunu hiç düşünmedin, zaten düşünmezdin de be kadın!

Sen kurdun, ben bozdum, kurdun, bozdum, kur, boz, kuruydu biraz...

Bozarken boğazımda takılanlar vardı, şimdi hala hissettiğim aynı yerinde.

Her şeye rağmen oldun hayatımda ve yoksun artık kadın yine, yeniden

Ve bende bir boşluk ve yokluk yaratabildin ya, tüm şaşkınlığım bunadır

Ama o boşluk sende de var be kıskanç kadınnn

Garip Bi' Hal Almaya Başlıyor

2011-08-01T05:14:00.002+03:00

Zaman zaman başıma öyle büyük bir aşkın geleceğine inanıyorum ki kendime ben bile şaşıyorum…

Öyle ya… Dişlerini sıkar, bekler ve daha fazlası için biraz daha beklersin ama gerçekte yaşadıklarından uzaklaşır ve yapmacık ve önyargılı ve soğuk ilişkileri tercih edersin. Böyle şeyleri düşündüğün günlerde ne yapacağını bilmez bi’ film açarsın. Eee.. Galiba bende öyle yapmış bulundum.

Notebook.. Ne harika ve ne doyumsuz bir aşk filmidir öyle. Hayat sana fırsatlar veriyor, büyük aşklar sunuyor ama çok da umurumuzda olan kurallar, dayatmalar yüzünden hep içimize gömdüğümüz o aşklar yitiyor yavaş yavaş; bazense bir anda hiç ummadığın bir anda, aniden…

Hadi lanet olasıca imkânsız sandığımız aşklarımız için bi’ ahh çekelim. Ya da en iyisi çabalamak. Ama boş kovalamadan ;)

Aşık Olunmaz, Aşk Sana Gelir Bazen

2011-05-25T00:50:00.000+03:00

Sen, sevdiğim;

Kulağıma haykırırcasına beni sevdiğini fısılda. Saklama artık biliyorum, bilmemezlikten gelemezdim artık, biraz daha bekleseydim kulaklarım sağır, sağır olacaktı. İşte bu yüzden bu yüzden sevdiğim beni ne kadar çok sevdiğini haykırarak sadece kulağıma fısılda...

Senden tek isteğim bu. Hayatın anlamsızlığını kıracak şey bu olsa gerek, sadece bu.

Bir tek "Seni Seviyorum..."

You'll Be Human! Please...

2011-04-07T22:27:00.000+03:00

07.04.11

Yüzyıllardır kurulan düşlerin gerçekleri arasında kurmaya başladık aslında hepimiz olanaksız hayallerimizi… Bu yüzdendir ki gerçekleşmesi mümkün ama gözümüzde çok büyüttüğümüz dağlar yarattık.

Evet, bunların hepsini bizler yaptık.

Belki bizim için bunlar bir gereklilik, belki de fazlaca yolunmuş tüyleriyle tek başına kalan dünyadaki yalnızlığın sonucudur. Her ne olursa olsun her zaman seçimlerin ya da koşulların dayatmaları sonucunda türlü türlü insanvari yaratıklar türeyecektir. Ve her ne kadar bu türlülükler medyanın etkisiyle, bireyciliğin yok edilmesinin, özgür düşünce ortamının ortadan kalkmasının sonucunda tekliğe itilmeye mahkûm bırakılsa da bu bir gerçek.

Bu türeyebilen, gelişebilen, düşünebilen, sevişebilen yaratıkların oluşturduğu dünyada çok basit şeyler aslında en zoru gibi gözükür. Ve bu baştaki, soğuk düşüncemin kale alınmayacağı düşüncesi, kartopu etkisiyle büyümeye devam eder. Bunun temel sebebi de önyargılarımızdır. Bu önyargılarımızı oluşturanda aslında bizizdir. Yani; ilacı üretmeye çalışırken yanlışlıkla çoğu kez bizi zehirleyen düşüncelerle karşı karşıya kalırız.

Bunun yanı sıra bireyi topluma benzettiğimiz gibi toplumu da bireye benzetebiliriz. Çünkü bunlar birbirlerinde bağımsız değil, aksine birbirlerine sıkı sıkıya bağlı ve birbirlerini oluşturan ögelerdir.

Topluluk içerisinde birbirlerini anlamak, eleştirilmek istemeyen insanların oluşturduğu topluluk yok olmaya da mahkûmdur aynı zamanda.

Biz olabilmeyi başarabilmiş toplulukların, çoğunluğun değil de çoğulcu düşüncenin sesine kulak vermeleri gerekliliğini bilmeleri gerekir.

Birazcık insan olup insan sevelim. Çok mu şey istiyorum ???

Heart Shaped Box - Nirvana (Cover)

2010-11-20T23:47:00.000+02:00

formspring.me

2010-11-18T11:28:00.001+02:00

Bi' sorun mu var ? http://formspring.me/keremanil

Kurban - Yalaka

2010-11-13T01:57:00.000+02:00

Panik - Diskotek

2010-11-13T01:44:00.000+02:00

Creep - Radiohead (Cover)

2010-11-08T20:19:00.000+02:00

Yollardayım

2010-10-24T17:16:00.004+03:00

24.09.2010

Hayatta yapılan her yeni seçim yeni bir yol demek. İstediğin vakit o yoldan dönebilme şansın vardır. Ama istemezsin; çünkü sen o yolu seçmişsindir. Ve yolda niceleriyle karşılaşırsın. Kimisinin yüzüne bile bakmaya tenezzül etmezken; kimini kendine daha yakın görürsün. O yolda kimileri dostun olur, arkadaşın olur; belki de sevgilin…

Herkesin hayat sahnesinde öyle ya da böyle bir rolü vardır oynayacağı. Kimileri repliklere o kadar bağlı kalır ki; hayattan zevk almayı, oyundan zevk almayı unutur. Kimisi çok güzel doğaçlama yapar ve o oyunu hem izlenebilir kılar hem de keyif alabileceği bir hale sokar. Çok ta iyi yapar bunu yapan =)

Birde arada kalanlar vardır ki onlar zor insanlardır. Ya da biz onlara hayatı zor olarak gördükleri için zor insan demeyi tercih ediyoruzdur. Ki bunlar acaba replik mi ben mi diye can çekişirler. Buyursunlar çekişe dursunlar …

Ömrün seçenekler deryasıyla dolu olduğu görebilen insan , çoğu fırsatı görür ve dilediğince faydalanır. Kısacası hayatın ipini koparır ve onunla oynar :P

Ama siz siz olun sakın birinin ipini koparıp onunkini kendinize bağlamayın! Yazık olur sonra ;)

En güzeli birbirinize yaklaşın ve daha da çok yaklaşın ve bunu o ipler arapsaçı olana kadar bunu yapın.. Sonra inanın ayrılmazsınız… Artık mutluluk ikinizin de içindedir ;) Sizi birbirinize yaklaştıran şeyler artar. Yaklaşırsınız.. Daha fazla paylaşır ve yine yaklaşırsınız. O noktada artık “sen” ya da “ben” yoktur. “Biz” vardır. Ve güzel şeydir “biz” olabilmek. Ve emin olun çoğu kişi bunu başaramadan. Ya mutsuz ilişkilerine devam ederler ve artık yalan olmuştur ama kendini mutluyum diye kandırır ya da biter ilişki.

SEÇİM YAPMAKTAN KORKMAYIN. Karanlıktan tamam kork ama seçimlerden korkma… Sen ancak seçerek özgür olabilir, mutluluğu tadabilirsin. Sen “fark etmez gençlik” ten olmamalısın. Yoksa gitgide sistemin içinde kaynaşır gider ve kaybolursun. Sonrada senin bir hiçten farkın kalmaz.

Seçimin sonuçları ne olursa olsun cesur olmak gerekir. Emin olun dünya, iyiler kötüler kadar cesur olsaydı daha yaşanabilir bi halde olurdu.

İnandığın şeyler ne kadar saçma olursa olsun, bu sana göre değil topluma göre saçma olur. Hayal dünyası ve gerçek dünya arasında gezinmeyen, tutarlı olan her fikir değerlidir. O fikrin doğmasından çok onu yeşertmekte bir o kadar önemlidir. Sadece senin beyninin içerinde dolaşıyorsa o fikre sahip olmanın herhangi bir anlamı olmaz gerçekleşmediği sürece.

Zaten fikrin tutarlığını tartışmıyoruzdur. Eğer ki her iyi fikir tutarlı olsaydı. Şu ana kadar gelen sistemler zaman içerisinde çökmez ve yenisi yeşermezdi. Oligarşi, monarşi, demokrasi, seçimle gelen padişahlık olmazdı…

Yıkılmaz denen devletlerin yıkılması, olmaz denilen şeylerin bir bir olması… Bunlar bu düşünce sistemlerinin ne kadar esneyebileceğinin birer kanıtıdır. Bireyler arası ilişkileri, toplumlarda görebileceğimiz gibi; toplumlar arasındaki ilişkileri de bireyler arasında geçen münasebetlere benzetebilmemiz kadar doğal bir şey yoktur.

Hayat sana sunmak istediğini sunar; almak ya da almamak senin elindedir hep. Seçim sana kalmıştır. Karar senindir. Ya gidersin o yoldan ya da gözün yemez dönersin koşar adım…

Guns N' Roses - Sweet Child O' Mine - Live In Tokyo 92 UYI2 - 4/10

2010-10-08T23:55:00.000+03:00

Her Yeni Başlangıç

2010-09-10T23:53:00.002+03:00

Biz tarihin orta çocuklarıyız dostlarım. Amaç yok, mekan yok, büyük bir savaşımız yok, büyük bir bunalımımız yok.Bizim büyük savaşımız, ruhani bir savaş.Bizim büyük bunalımımız hayatlarımız.
(Tyler Durden)

Hayata başlayalı fazla olmadı en azından bi 18 filan :D

Ama baktığım zaman; insanlara kendini kabullendirtmekten öteye gidemeyen, kısıtlayıcı ve sınırlayıcı bi hayat sunulmuş bilimum insan ırkına…

Bazen bi’ aborjin olsam, elimde hiçbir şekilde teknolojik ıvır zıvırlar olmasa diye düşünüyorum. Sonra nasıl hissederim diye ...

Var olmanın verdiği bi haz var. Ama sonrası tabii kide sıradan ve monoton …

Hayattan zevk almak kişiden kişiye değişsede aslında herkes gitgide ortak bi yere yani idiotlatlaştırılmaya çalışılıyor. Aynen 1984 de ki ütopik ama bi o kadar da gerçekleşmesi en mümkün romanda olduüu gibi… İnsan her zaman zihninde özgürdür. Ve zihnin ürettiği fikirleri ortaya attığı zaman bu zevk kat be kat artar.

Kültürel Devamlılık

2010-05-07T01:28:00.014+03:00

Başlığın adından da anlaşılacağı üzere kültür, kendini bazen devam ettiremeyen bir olgudur. Kültür sözcüğü, önce Fransızcada kullanılan ve daha sonra İngilizceyr geçen “culture” kelimesinden gelmektedir. Demek oluyor ki mirasımız olan kültürümüzün adı bile bizim değil.

Aslında bu tür olaylar, etkileşim sonucunda zamanla oluşan durumlardır. Bizdeki su sözcüğünün İngilizcedeki “sea” sözcüğüne çok benzemesi gibi. Zaman zaman dilde sadeleşme çabaları ve yabancı sözcüklerin atılması gibi olaylar vuku bulsa da yinede eş anlamlısı olmayan bir sözcüğü atamazsınız.

Kültürün devamlılığı demek; düşünce sisteminin, dolayısıyla dilin devamlılığı demektir. Bu her şeyin hızla eriyip tükendiği ve çabuk tüketimin esas olduğu bir çağda neredeyse imkânsız gibi gözüküyor. Çünkü ilgi çekmeye çalışan, reyting peşinde koşan diziler yüzünden küçük çocuklar ve gençler dilimizi yanlış öğreniyor ve kullanıyorlar. Bu gibi bazı durumlar dilimizin ve dolayısıyla düşünce sistemimizin önüne çıkan en büyük sorunlardan birisidir.

Günlük yaşamda da karşınızdaki insanı etkilemek istiyorsanız önce onun hangi kelimeleri ve cümle yapısı kullandığına bakarsınız ve daha sonra onu yönlendirirsiniz. Topraklarımız üzerindeki mirası göremeyen yeni nesil için yapay bi şekilde oluşturulan, diğer milletlerin dayattıkları saçma kurallar silsilesinden dolayı; asıl olan Türk milletinin kendine has değerleri kaybolup gitmektedir.

Konuşmalarda, internet üzerindeki yazışmalarda, gazetelerde ve diğer iletişim araçlarında veya iletişime geçtiğimiz anda çok az kelimeyle kendimizi ifade edebilmekteyiz. Kendimizi ifade etmemize olanak yokken kendi toplumumuzu anlamamızın olanaksız olduğu aşikârdır. Bundan mütevellit kişilerin kendilerinden başlayıp gelişimini köklerini araştırarak devam etmesi en doğrusu olacaktır.

Toplumu bir ağaca benzetirsek eğer, toplumu yükseltecek olan toprağın altındaki kökleridir. Çoğunluğun gözden kaçırdığı noktada tam burasıdır. Bir ağacın ayakta durması ve göğe yükselmesini sağlayan büyük ve güçlü kökleridir. Çok kısa bir tarihe sahip olan ve çoğunluğun gözünde büyüttüğü devletlerin aslında pek de sağlam ve temiz bir geçmişinin olduğunu söyleyemeyiz. Kendilerinin tabiri caizse kestirme yolu kullandıklarını söyleyebiliriz. Kendileri dışındaki ulusların gerçek tarihini zedeleyerek, olmayan bir şeyi olmuş gibi gösterip yıldırmaya çalışmaları bundandır. Bu tür olaylara gözümüzü kapatırsak kültürel devamlılığın Türkiye için geçerli olmayacağını düşünüyorum.

Kahve İçmeye Giderken...

2010-03-28T17:12:00.003+03:00

Nerden başlasam bilemiyorum. Ama bi’ yerden başlamak lazım.

Hayatta istenmemek kadar kötü bi’ şey yok. Aslında hep rüyalar tersine çıkar derler ama hayırlısı…

Başlangıçta evde kendi bavulumu hazırlarken görüyorum kendimi. Sonrasında tek başıma Antalya’ya tatile gideceğimi görüyorum. Bir telaştır bende anlatamam. Sonra uçağa binip soluğu Antalya’da alıyorum. Bir müddet otel arıyorum ve sonunda güzel bir plajı olan ufak bir otelde kalmaya başlıyorum. Bir gün plaja gittiğimde uzaktan bana tanıdık gelen birisini görüyorum. Ama bir kaç farklılıkla birlikte; normalde olduğundan daha uzun ve biraz daha esmer (malum Antalya’da sın). Sonra yanına yaklaşınca görüyorum ki cidden o. İşte “Senin burada ne işin var?” muhabbetleri filan geçiyor. Ardından ben bi kaç şey teklif ediyorum ama hiç birisine yanıt yok.

-Gel yüzelim biraz istersen?

-Yok daha yeni krem sürdüm.

-Biraz dolaşsak mı akşama doğru?

-Hayır. Başkasına sözüm var. Bla…bla…bla…

Gel de tek tanıdığın kişinin seni böyle bi anda uzaklaştırmasından sonra kendini yalnız hissetme…

Sonra bir anda uyanıyorum. Meğersem rüya içinde rüya görüyormuşum. Kalktım baktım bu kez de okula gidiyorum. Ve karşımda yine O. Bende bi şaşkınlık ifadesi :S

-Ayılamadın mı Keremcim?

-(sessiz bi biçimde duruş ve manasız bakışlar)

-Kime diyorum ben?

-Hıı..

Bu kez tam tersi bi kişilik ama aynı kişi, enteresan. Sonra yine biraz sohbet ediyoruz. Ayılmak için kantine kahve almaya giderken bir anda uyanıyorum ve hala rüyanın etkisindeyim.

Yine Ben

2010-03-18T21:58:00.002+02:00

Son kayıt tarihine batkımda yeni bi’ yazının vakti gelmiştir dedim.19.09.09 :(

Sanki kendimi yıllardır yazmıyor gibi hissediyorum. Biraz miskinlik var üstümde biliyorum ama zamanla geçer diye düşünüyorum.

Böyle çok eksantrik bir şey olmadan da yazamıyorum. Cidden bu günlerde kendimi bazı kişilere ifade etmekte güçlük çekiyorum ya da bazı şeylerden dolayı konuşamıyorum bile ama geçicidir umarım.

Bazen insanın böyle geçiş evreleri olabiliyor tabii. Bir an duruyorum sanki sessizlik bana en güzel müzik gibi geliyor içimi tarifi imkânsız bir mutluluk kaplıyor. Ya da bi metal müzik dinlediğimde her taraf sessizmiş gibi hissediyorum. : P

Rüyalarımın %90 ı kötü sonla biter oldu. Belki de hayata optimist bakan insanların bilinçaltlarında çok fazla kötü şey yatabiliyor olabilir. %10 luk kısmında da bi televizyon şovunda bi müzisyen, yönetmenle filan sohbete dalmış oluyorum. Geçen gün bi trafik kazasında ölen birini gördüm rüyamda ben çağırmasaydım ölmeyecekti o nedenle rüyamda bende kendimi vurdum ama sonrasında koptum cehennemde Kurt Cobain’le “Smells Like Teen Spirit” i söyledik. : D Eğlenceliydi. Ciddiyim…

Bazen insan düşünüyor; rüyalar mı daha gerçek yoksa gerçeklerde biraz rüya mı var? Bunu düşünmediğimde olmuyor değil. En iyisi reel olacaksın rüyalarında görmek istediğin güzel şeyleri hayatta elde etmeye çalışacaksın ama kendini bozmadan, kişiliğinden taviz vermeden.

Bu kullan-at tarzı dünya düzeninde dürüst olmak zor ama dürüst olanlarda var yalanıyla kendini avutacaksın. Sahte mutluluklara koşacaksın. O da insanı yorar be…

-Uykum geldi be Morfeus . Zzz…

-Kalk lan kalk. Sana dünyanın ihticayı var.

-Abi bi git işine ya. Başlarım sana da Trinity e de :@ Bi uyutmadınız a..ko…

Özel Yazı

2009-09-19T00:11:00.001+03:00

Soğuk hissedilmez, kalp vücudu yakarken karşıma çıkanlar beni büyüler. Büyüleyici olan sadece fizik değildir. Ruhun fiziğe aktarımıdır da… Bunu yapabilen tanıdığım güzel birisi var sanırım: P…

Optimist bakış açısıyla bakabildiğim insanların sayısı azaldıkça onlara karşı sevgim ve saygım artıyor. Ama özel yer edinmiş kişi(ler) de var tabii ki. Zaten bu yazıyı yazmadan önce haber verdiğim birisi var ki. Anlatamadığım, anlatmaya gücümün yetmediği biri.

Bu yazıyı kale alacak bir “tek” kişi var. Biliyorum giriş güzel oldu. Sonu getiremedim. Sonsuz olsun...

Bank

2009-07-26T01:58:00.003+03:00

Sıradan bir gün başlangıcıydı. Saat 5:27 ’idi. Gün daha yeni yeni ağarıyordu. Alelade bir bankta oturan evsiz, yaşlı adam hafiften uyanır gibiydi. Her gün tekrarladığı gibi yine gözlerini yavaşça açarken hayatın yavaştan aktığını gözlemlemektedir her ne kadar o sokakta 3-5 kişi olsada… Yaşlı adam karnının açlığını hissederek bu ruh halini kaplayacak şekildeki yüz ifadesini takınarak banktan yavaşça kalkıyordu ki önünden köpekten kaçan bir kediye denk geldi. Biz yaşam derdiyle tutuşan insanlar böyle bi’ şeyle karşılaştığımız zaman sinirleniriz değil mi? Ama adam bu söze karşı çıkarcasına mülayim bi’ tavırla gülümsedi. Bu gülümseme hem kedinin hem de adamım durumuna belirli anlamlar yükleyen bir gülümseyişti. Ardından banktan kalkıp ağır adımlarla sabah kahvaltısı için çöp konteynırlarına doğru yürüdü.

Birkaç saat sonra bankın müdaviminin yerini yeni misafirleri alacaktı. Ama öncesinde bankın hayal meyal hatırladığı ağaç iken ki halini hatırlatan şeylerden birisi olan yağmur yağmıştı. Ama bank anlayamıyordu. Neden? … Neden biz kendi halimizde takılırken neden kendi ciğerlerinizi bizi kesiyorsunuz? … Her yağmur damlasıyla ormanda bulunan nice arkadaşlarını hatırlıyor, hüzünlü bir mutluluk yaşıyordu. Doğal bir harika olan ormanın içi güzeldi pekâlâ ama insanların güzel dediği harika diye can attıkları villalar, kimisinin çile diye veryansın etiği boğaz köprüsü ve yeterince kirlettik artık temizleyelim dedikleri Marmara Denizinin takdire şayan manzarası vardı.

Ve sonunda sabahın ilk ziyaretçileri gelmeye başlamıştı. Bu genç bir kadındı. Kendinden emin bir tavrı vardı. Deneyimlide bir kadına benziyordu. Eğitimliydi, birazcık baba parasın yiyen ama çalışmayı seven hayatından şimdiye kadar en azından onlarca erkek geçmiş sabah sporu için gelen birisiydi. Sporunun sonlarına doğru bir zamana denk gelmişti bank. Çünkü kadın nefes nefese kalmıştı. Ve alnındaki terler kaşlarının bitimi paralelinden, şakaklarının arasından usulca dökülüyordu. Ve inceden kollarının üstünden sicim sicim ter zerrecikleri görünüyordu. Bu kadına yorgunluğu unutturan hatta mutlu olmasını sağlayan bi olaydı. Çünkü İstanbul’un kasvetli havasını soluduğu halde vücudunu koruyarak mutlu olabiliyordu. Ya da kendine güzel bi’ yalan söylemeyi sevebiliyor ama bunun bilincinde olmayanlardan bir farkım varmışçasına da sırıtabiliyordu. Bankta bu kadını az biraz sevmişti çünkü herkes gibi değildi kendine vücuduna değer veren birisiydi. Tamam, biraz şımarık halleri vardı ama yinede hafif saflığıyla entelektüel çehresi sıcak geliyordu banka. Kısa süreli bi ilişkisi olmuştu bankta sadece bir yudumluk suyu ve birkaç dakikalık nefesi paylaşmışlardı. Saat 7:32 ‘idi. Arkadaşlarını hatırlatan yağmur şimdiden bu kibar bayanın arkasında yer edinmişti. Çadır kumaşından yapılma eşofmanının arka kısmında pek bi hoş duruyordu.

Bankın birkaç tahtası eksik, diğer tahtalarının ise hafif çürümüş hali nedeniyle bu banka oturanların sayısı pek azdı. Ancak ya acelesi olanlar ya da işi düşenler otururlardı. Ya da hep böylelerini sevenler…

Saat öğleden sonra 1 civarıydı. Hava olduğundan da sıcak hissediliyordu. Malum İstanbul’daysanız bu neme katlanacaksınız. Bank bile “Bende alıştım artık daha geleli çok olmadı ama; insanların değişiyle 10 senedir buradayım” diyor bankta.

10 sene içerisinde bu kadar değişimin yaşanacağını söyleseler inanmazdı. Eskiden birisine bi şey sorsanız bilmiyorum derdi. Ama şimdi sorduğunuzda mutlaka bir cevabı vardır ama bu cevabın içi bomboştur diyor içinden bank.

Bu düşünceler içindeyken 21 yaşında sırım gibi bir genç geliyor. Üniversitede mimarlık bölümünde okuyan, kulağındaki kulaklıkta çalan müzik ise “Switchblade Symphony - Wiccan Lullaby” olan kültür düzeyi yüksek, erdemli bir genç. “Benim üstüme koyduğu dosyasından da anlaşılıyor bu çocuğun böylesi bi yerde okuduğu zaten.” diyor bank. Kendisi gibi banklardan belki binlercesi üretildi onlarında üzerinde oturan insanlar var. Ama birde “Bu genç gibi etrafıma baktığımda onların düşüncelerini, hayallerini görebildiğim insanlarda var.” diyor bank. Bu bankın aslında taşıdığı şeyden hoşlandığı anlamına da geliyor birazcık.

Genç uzun süre durmuştu bu banka elindeki buzlu kahvesini bitirdikten sonra uzun uzun boğazın o enfes manzarasını izlemişti. Tam 3 saat burada öylece durmuştu. Hatta dersi olduğu halde buraları bırakamamış o gün okulu asmıştı.

Öğleden sonra beş gibiydi saat. Uzaktan bir çift geliyordu. Kız 24, oğlan ise ondan iki yaş büyüktü. Biri koç burcu diğeri yani erkek olanıysa kovaydı. El ele tutuşmuş aşkla ya da aşk zannettikleriyle mutlu olduğunu hayal edip huzurlu numarası yapıyorlardı. Çünkü her ikisi de ideallerine ulaşamamıştı ve bunun asıl nedeni ise kendilerini tanımamış olmalarıydı. Kitlesel bir biçimde uyutulduğunun farkına varmadan beklide ölüp gideceklerdi gerçek mutluluğu tadamadan. Tabii bankı ilgilendiren konu bu değildi. İlgilendirmekte değil aslında canını sıkan bir şey yapmışlardı banka. Kız, çocuğa “ Oturalım mı aşkım?” dedi. Çocukta “Tabii canım iyi olur ya.” dedi. Bu çiftin elinde birer kutu kola vardı. Tutuşları çok havalıydı. Sanki en pahalı içkiden almış ve her yudumda kanatlanıp yükseliyormuş gibi edaları vardı. Ve koç burcu olan sakar kız elinden kutuyu düşürünce direk bankın üzerine dökülen kola sonrasında bankın bir kenarını yapış yapış edecekti. Ama daha etmedi şimdilik akışkan bir hali var. Ve üzerindeki asitten kaynaklı köpükleri görünüyor. Ve kahverengi çürümüş tahtanın üzerinde karamel renginde usulca dökülüyordu. Oğlan kıza hafiften gülümsedi ve “Boşver dökülsün canım n’olcak ki” dedi. Kızda “ Di’ mi? Canım ya… Hadi kalkalım artık.” dedi. Ve yine o hiç görmedikleri görmüş geçirmişlik edasıyla ayağa kalktılar ve el ele tutuşup tekrar yürümeye devam ettiler.

Saatler bu sefer ise akşam dokuzu gösteriyordu. Bu kez bankın ziyaretçileri nezih sayılabilecek bir aile idi. 4 yaşında bıcırık bir kız çocuğu ondan üç yaş büyük okumayı yeni söken abisi, ev hanımı anneleri 34 yaşında, bir fabrikada işçi olarak çalışan babaları ise 35 yaşındadır. Her şey uzaktan çok normal gözüküyor aslında. Ama bu monoton hayat içinde sıkılan bireyleri özel hayatları biraz çalkantılıdır. Ve bunun sonuçları da bankta otururken o ufak nüanslarla gözümüze çarpmaktadır. Kadının elinde bir poşet içerisinde bir paket çekirdek vardır. Babaları çocuklarıyla konuşuyor gibi karısına “Artık çekirdeği yiyelim değil mi çocuklar?” demektedir. Karısı ise; “Tamam, tamam. Zaten havada bak ne güzel değil mi? Bir de şu çekirdek bağımlılık yapmasa.” demiştir. Ufak kız çocuğu çekirdek pakedi açıldıktan sonra “Anne ya… Ben bu çekirdeği yiyemiyom. Nasıl yapıyosun ya sen?” der. Annesi ise “ Bak göstereyim” diyip nasıl çekirdeğin çitlendiğini tekrar göstermiştir. Babası ise aradan çokta mühim değilmiş gibi “Öğrenirsin, öğrenirsin.” diyerek bi şey demenin verdiği hazzı yaşamış sadece kendi egosunu tatmin etmiştir. Yüzünde ise ben 3 yaşından beri çitliyorum, 33 yıl olmuş, ohoo dermiş gibi bir ifade yerleşmiştir.

Ufak çocuk ise biraz ilerideki “Aile Çay Bahçesi” yazan mavi üzerine beyaz neon ışıklarıyla yazılmış tabelayı inceledikten sonra, “ Aaa-i-lee Çayy Baah-çee-si” diyerekten hecelemiştir. Kadın hemen oğluna “Aferin oğlum, bak isteyince ne kadar da güzel oluyor değil mi?” demiştir. Ardından babası ise böbürlenerek “ Kimin oğlu ya… Tabii ki okuyacak annesi” der. Bir süre sonra banktan kalkarlar.

Birisi gelir birisi gider diyordu içinden bank. Ki nitekim öylede oldu. Enteresan bir tip gelecekti, belliydi. Saat 12:48 idi. Şimdiki ziyaretçisi bi kaldırım yosmasıydı. Bacaklarını sıkan siyah file tipi bi’ çorap giymiş altında ise kırmızı, burnu sürtmüş bir çift rugan ayakkabı. Kadın 38 yaşına yeni basmıştı. Ama şimdiden göğüsleri berbat bir haldeydi. Üstünde duran straplez elbisesi çürük mor rengindeydi ve etek kısmı aşırı derecede kısa idi. Zaten bankta bunun farkındaydı.

Bu esnada yoldan geçen cebinde en az bin lira bulunan bej renginin en güzel tonuna sahip olan takım elbisesiyle içerisinde ise ona uyan bir beyaz gömlekle denizin mavisinin berisinde güzel bi görünüm oluşturmaktaydı. Ayakkabıları ise söyleyecek söz yok idi. Üstüne giydiği parçalar birbiriyle bir bütün içindeydi. Adam banktaki kadını gördükten sonra yanına yaklaşıp, “Temiz misin?” diye sordu. Kadında hazır cevap hemen karşılık verdi adama. “Öyleyim tabii civanım, ama özel muamele isterim her yönden…” dedi. Bu söz üzerine adam kadından hoşlanmış bi tavırla sırıttı ve “Sen nasıl istersen güzelim.” dedi. “O zaman durman hata adamım” diyen kadına dayanamayan adam kadına “Arabam biraz ilerde. Güzel bi otel biliyorum oranın yatakları çok yumuşak ve rahat oluyor.” dedi. Ve gecenin karanlığında bu kişiler kayboldu.

Çok geçmedi ki müdavimimiz gelmesin. Saat 01:49 du. Adam yorgun bir halde önce kafasını uzatacaktı ki birden yapış yapış bir şeyler hissetti. Ve oflayaraktan “ Bıktım bu sakar insancıklardan.” dedi. Ve pozisyonunu tam aksi istikamete çevirim derin bir uyku çekti. Yüzünde bir güven ifadesi, artık evimdeyim ve rahatım başka ne isteyebilirim ki? gibisinden ev dedikleri şeyi çok abarttıkları düşüncesiyle nihilist bir tavrı vardı uykuya dalmadan önce evsiz adamın. “İyi geceler” diyerek ekledi bankta son olarak.

Bayan Z'ye Hitaben

2009-07-04T00:04:00.003+03:00

Aklımdan bir türlü çıkmayan Z:

Sana telefonum bozulduğu için ulaşamadım, üzüldüm, salya sümük olup ağladım :P.(Abartmayalım istersen?...) Ama cidden özledim.

Sürekli o işe yaramaz beynim seni ne kadar istediğimi söyledi bana.

Dedi ki içimdeki o cengâver ruhlu, şizofrene yakın ama bi’ o kadar mantıklı olan ses:

- O doğduğunda boş bir pizza tepsisi idi.

- Yerine göre davranan bi pizzaydı. O’nu yiyen kişi herhalde siparişte sınırsız söylemişti ki; O da ona göre her daim farklıydı.

- Büyüdü ve gelişti. Olgunlaştıkça hamuru, kokusu gelmeye başladı.

- Önceden üzerine konulmuş malzemeleri gün geçtikçe çabucak fark etti.

- Fark ettikçe değerini anladı ama ne yazık ki karşısındaki O'nu değerli gören pizza kardeşle iyi ikili oldular.Sadece iyi bi' ikili. Ama insan bazen pizzalaşmak ya da insan olmak isteyebilir. Kim aşık olduğu pizza dilimini aç gibi yemek istemez ki. Bazen (ançüez) sosuna bandırmak, bazen koklamak, mantalarını söküp almak, peynirini yerken uzatmak...(sayfalarca sürecek gibiydi ya.)

Ve yeri geldikçe de sıcak olan bir pizzaydı(bayan Zzz…:P).

Bundan sonrası Bayan Z yi anlatıyor...

Belki hafiften ama deriden gelen bir limon ve misk kokusunun karışımını bile anımsatabiliyordu Bayan Z.

Vs vs vs…(vesevdim vesevdim vesaire.)

X ( :S ), Y ( :) ), Z (L)

2009-06-22T22:07:00.003+03:00

23.05.2008

Şu an yaşadıklarım ve duygularımın bilinçaltında oluşturduğu tuhaf şeylerin rüyalarımda çok sık karşıma çıkmaya başlaması beni şaşırtıyor ve gerçek manada aslında bana bi nevi ne istediğimi açıkça gösteriyor. Ciddi anlamda adını duyunca hiç bi şey hissetmediğim "X", karşıma çıktığında gözleri ışıl ışıl parlayan "Y" ve nedenini bilemediğim bir şekilde aşık olduğum ya da tutulduğum kız olan "Z" ile ilgili bir nevi bu rüya. Böyle bir üçgen oldu ve rüyada da yerine cuk diye oturdu.

Başlıyoruz. Okul bazen can sıkıcı olabiliyor. Ve sadece o gün için okuldan arta kalan aklınızda kalabilir. O günde onlardan birisiydi benim için. Servis rahattır ve pek bir uğraş istemez. Ve senin düşünmeden evine götürür. Ve servisin önünde oturan kızda benim eski çıktığım kız olan "X" idi. Resmen kız bana çıkma teklif etti diyebilirim normal hayatta. Zaten benimde zaten şu ana kadar çıktığım bütün kızlar sen ne kadar hoş çocuksun gibisinden laflar edince ben çıkalım mı demişimdir. Ortaokulda bi kaç denemem oldu açılma konusunda ama ne yazık ki onlarda beni reddettiler ve bende bir daha kızlara açılamadım. Ne yazık değil mi?

Asıl konu öncelik aslında. Hiçbir değeri olmayan "X"’den zaten bahsetmiştim. Şimdi ben sıkıldığım için ayrıldım da diyebilirim bi nevi. Ve cidden aynı servisle yolculuk etmek benim midemi bulandıran bi düşüncedir ki aynı olayı ben yaşayacaktım az kalsın. Rica ettim "A" abiden ve servisten indim yürümeye başladım. Zaman ve mekan farklıydı gündelik hayattan. Ev ile okul arası servisle 1 saat sürüyor ama o gün yürüyerek 15 dakikada gittim eve. Yolda giderken de okulda çok tatlı bi kız olan Y’yi ve normalde "Y"’yle konuşurken yanında mutlaka bi ya da iki arkadaşı olur. Birlikte yolda dondurma yiyerek yürüyordu kendisi. Ve yine her zaman ki gibi hoş sohbet yol boyunca konuştuk ve bu sohbet çok hoşuma gitmişti. Kendiside cidden hoş kız ama neyse.

Eve vardım ve birden dehşete düştüm. Çünkü değer verdiğim birisi olan kedim Rıfkı’nın kuyruğu sıyrılmıştı ve derisinin altı gözüküyordu. Cidden bu feci olayı kimin yaptığını öğrenmek istiyordum ve rüya ya bu. Bizim bahçe katında olan evimizin bahçesinde bir grup insan konuşuyor, sohbet ediyor, eğleniyordu ve bunlar yabancı değil bizim okuldandı. Bir hışımla dışarıya çıktım ve kimin böyle bi şey yaptığını araştırırken "O"(daha önce "Z"’ile çıkan çocuk) diye 9 lardan bir çocuğun ki bu çocuk Y’ye çıkma teklif etmiş. Ve Y’de elinde tabii dondurmasıyla rahat bi' biçimde bu konuyu düşüneceğini söylemiş. Bunun üzerine bu kadar talihsizlik olmaz diye yukarıya doğru merdivenlerden çıkarken birden karşımda "Z"’yi gördüm ve birden midemdeki kelebekler oynaşmaya ve kalbim hızla atmaya başladı. "Z" diye bağırdım. Ona “Ben seni çok seviyorum ve benimle bi şey düşünmediğini de anlayabiliyorum ama bir kez olsun seninle öpüşebilir miyim?” diyorum. O da aslında tam olarak öyle bi şey hissetmiyorum ama sana karşı tamamen de boş değilim aslında senden bende çok hoşlanıyorum diyor ve o ufak hafiften yenmiş tırnaklı narin ve soğuk ellerini çenemin biraz üstünden tutup kafamı kavrıyor. Ve bende burada devreye girip delicesine öpmeye başlıyorum. Ama yine kendine özgü bi davranışa şahit oluyor ve çok erkeksi bi kişiliğe sahip olmasına rağmen daha önce çıktığım kızlardan daha narin ve hissettirmeden ama aynı zamanda da tutkulu bir şekilde öpüşüyor. Bu son olay yaşanırken hayattan tamamen kopuyor. Hatta bu olay yaşanırken etrafımızda sadece bastığımız toprak parçası dışında bi yer kalmayacak şekilde her yer yıkılıyor. Binalar yere trajik bi biçimde göçüyor. Aklımda her defasında ağladığım The Pixies’in “Where is my Mind” şarkısı var. Ve ben o an dünyanın en mutlu insanıyım ve her ne kadar bu olayın geçici olduğunu düşünsem de hiç bi zaman bitmeyecek diye kendimi kandırışlarım vardı bu rüyada. Ve sonunda bu rüyada mutlu sonla bitti. Keşke bitmese ve ömrümün sonuna kadar bu şekilde kalsam dediğimi hatırlıyorum.

Wooden Love(Odun Sevgilim)

2009-05-14T01:09:00.002+03:00

14.05.2009

İsterim ki bir odun sevgilim olsun. O dizime yatsa ve ben ona bi’ hikâye anlatsam ve o filizlense. Ama böyle olmuyor ilişkiler monolog şeklinde olsa çok basit, yavan ve aynı zamanda da çıkar ilişkisi gütmeyen bir ilişki olup çıkar. Hayattaki her şey birey bazlı gerçekleşmiyor. Yüce duygular bile paylaşarak niceliği bakımından ele alındığında azalır ya da artar. Sevgi paylaştıkça çoğalır, hüzün paylaştıkça azalır denen demode laflar takınmayacaktım ama başka türlü anlatamadım.

Yani önce kendini tanımalı, sonra kendini tanıtmalı, daha sonra karşısındakini tanımalı. Bu sıraya özen göstermezsen ben sana direk “odun” derim. Ki böyle sevgililerde hiç mi hiç çekilmez ya. Yani düşünün ki böyle birisi yok ve sen bencilce kendini yontuyorsun ama onunla birlikteyken de beyninin işe yarar kısımlarını yontar, yontar ve beyninin sadece kız arkadaşa ne diyeceğim, şimdi ne yapsam diyen kısmı çalışır hale gelir ve sen ve kız bir başınıza aynı monotonlukta devam edersiniz. Ve bu durumda sen odunun büsbütün kendisi olursun.

Mamal okumak değildir aslında bunlar. Özgün bi yaklaşım diye kabul edelim. Bana böyle geliyor sana farklı gelebilir durumunun ta kendisidir. Normaldir de çünkü sen bir insansın; odun değil.

Siz, siz olun bu odunlardan uzak durun. Yoksa sizinde bilincinizi yıkayabilebilirler. Sen ona göre iyi ya da buna göre iyide olma sen istediğin şeyin en iyisi ol, yaptığın şeyi sev yeter hayatta. O zaman zaten sen o odunları değil; gerçek bir köklü çınar seni bulacaktır. Ne örnek ama ben bile etkilendim şahsen.

Aa cidden ben anlamadım, hadi bide ben deneyeyim dersen hodri meydan… Bi’ şey diyemem yaşa ve gör.

Sen kimsin ki odun kim, çınar kim görebiliyorsun, kategorize edebiliyorsun diyebilirsin içinden. Ama o senin içindeki sorgulayıcı zihniyettir. Sevdim onu bi ara tanışalım ;). En azından şu ana kadar bi şeylerin mesajını alman gerekirdi. Ama zamanla da anlayabilirsin. Amansız ol, sorgulayıcı ol, arabesk takılma, her şeye üzülme, basit esprilere gülme, odunlarla takılma, insan olduğunun farkına ne kadar geçte olsa var. Hiç kimse dört dörtlük ve kusursuz olamaz ama en azından çabalamalı ve bulmalısın o içindeki cevheri. Sonra zaten ona baktıkça sana gelen ilhamla başaramayacağın hiç bir şey yok. Çok büyük bir laf ama birde derler ki “İmkânsız diye bir şey yoktur.”. Bunları bir düşünmek, düşünmek ve bir daha düşünmek gerekir diye düşünüyorum(:

Eternal Sunshine of the Spotless Mind

2009-05-07T22:38:00.003+03:00

07.05.09

ETERNAL SUNSHINE OF THE SPOTLESS MIND

(Gerçek Aşk…)

Her ne kadar “Yalan dostum aşk diye bi’ şey yok” dese de Kurban. Ben inanıyorum ki gerçek aşk var.:)

Bu filmi izledikten sonra kalbimiz dediğimiz bütün sevgi güruhlarımızın toplandığı yer olarak bilinen ama kalple uzaktan yakından ilgisi olmayan ruhun hissettiği bir şey olan aşk vardır. Kesinlikle…

Mutlaka ana konu ya da fikrimin olması gerekiyor benim kalem tutmam için. Bu da ilk aşkla ve unutulmayan şeyleri içerinde barındıran ve Jim Carrey’nin de o gülünç ve esprili mizacı aklıma geldikçe Kate Winslet’e olan aşkı ve benimde kendi kendimle dalga geçişimlerim gelir. Ben ki aşka inanmayan bir bedevi.lol.:P. Çölde bi vaha buldum. İçinde en çok merak ettiğim ve sorularıma yanıt olan o yaşam suyundan azda olsa tatma zevkine kavuştum. Ama cidden o vaha ne vaha? Vahayı yer yer boğasım gelse de, ciddi anlamda su içmek hoşumada gitse sadece orada durup seyretmek ve o suyu içmek değil istediğim şey. O suya bi şeyler anlatmak isterim. Benim hayattaki isteklerimin gerekliliğini, aldığım tatları, düşündüğüm konuları, hayata bakışımı, gördüğüm maskeleri ve dahasını. Ve bu sudaki ayna gibi olan sudaki yansımamda aslında suyu izlerken benimle onun arasında fark olmadığının kanısındayım. Ama herkes gibi yanılabilirim de. İkimizde herkese mavi boncuk veren ve mutluluk getiren insanlarız. O suyun, ben o suyunda; ta derinde ki o benim kalbimdeki kişi olduğuna inandırtan şeyi seviyorum; anladım. Ama içimdeki özgür kısrak bir türlü duramıyor ve hoşçakal demek zorunda kalıyorum. İşte hayatta şu ana kadar en nefret ettiğim şey bu oldu. Başka bundan büyük bir hayal kırıklığımda olmamıştı. Ama benim gibi şizofrenlerin bir kuruntusudur bu. Aslolan benim çekingenliğim ve emin olamamamdır.

Aynı zamanda bilindiği üzere her yeni süngerde aynı şeyleri yaşamaktan çok sıkılan ben güzel ve kalıcı bir güzelliğin(Her yönden, her açıdan, her konudan benimle aynı… ayna gibi…) arayışı içindeydim. Geldiğini hissediyorum ama nerden diye hiç sormadım kendime. Sorduğumda zaten yanıt karşımdaydı. İşte o zaman sonsuza kadar devam etsin diye de ümit ettim. Özgürce, usulca, severek ve sonsuza dek.

AMA BELLİ Kİ BENİM ÇEKİNGEN RUHUM BU AŞK KADAR CESUR VE ÖZGÜR DEĞİL

Olmaz denen ya da imkansız denen bi şeye inanmam bunuda belirteyim.

Hayattan Parçalar

2009-05-02T02:21:00.002+03:00

01.05.09

Ben ki ben. Neyse sadede geliyorum burada bu ilk yazımda abicim her şey olacak. Çok samimi olamadan gitmek istemem “buradan”.

Bu amaç çerçevesinde birini tanımaktır ya da bu yazıyı yazmamın sebebi aslında kendimi gün be gün tanımaktır.

Bu hafif tatlı başlangıçtan sonra amacımı söyleyeyim: “Yalan, yalan yok öyle bi’ şey…” Yer yer amaçsız ve yarını düşünmemek insanın hoşuna gider.

Bu benim umursamaz tavrım sadece bi’ maskedir; ama normal insanların maskelerle doğması ve farkına varamaması gibi değil bu; bazen fark edilmemek içindir yaptığım o çok sahte maskeleri takmak. Ama bazı arkadaşlarımda bilirler ki bazen onların yanında yaptığım maskelerimi takmaya gerek duymam. Çünkü karşımdaki beni anlayabiliyordur. Toplumun sizi dışlamaması ve sözüm ona “normal” olmak için yaparsınız bunu. Şükür ki bu günlerde insanı olduğu gibi kabul eden arkadaşlarım çoğalıyor. Bunun yanı sıra hayatın gerçeklerini yüzünüze vuracağımı bildiğimden tatlı bi’ başlangıç yapmıştım. Sanki “Ovv ne boktan” dediğinizi duyar gibiyim ama bunlar acı gerçekler. Aynı Türkçede size soyut diye yutturulan somut bi’ kavram olan rüyalar gibi…

Ayrıca şu ana kadar anlamanız gerekirdi ki ben bi’ konu yazacağım, aman hadi diye başlamam karalamalarıma. Aklımda bi konu vardır. Ben etrafından dolaşmaktan çok hoşlanırım ve bazen sıkılmış gibi yapsamda zevk alırım.

Neden paragraf diye bi’ şey vardır değil mi? Sayın okurlarım: P. Yer yer bu dolaşmalarım karışabilir. Sadece ben okusam sorun olmazda; tek başıma da olmuyor ama hep ben hep ben olmaz ki. Beğenen gelir alır, beğenmeyen gider zaten başka bloglara.

Farklı bi şey geldi aklıma. Bütün insanlarda gerçeklere kavuşma isteği vardır diye düşünüyorum. Buna yanlış bildiğimiz gerçeklerde dahildir tabii. Bu güzel amacı kötüye kullananlar var ki nefret ederim onlardan. Sanki bir daha geleceğiz de kardeşim dünyaya bize mamal okuyup, sallayıp, kolpalayıp dururlar… Olmuyor yani!

Gerçeklerden bahsettim. Bu gerçeklere ulaşmanın çeşitli yolları vardır. Ben çoğunlukla arkadaşları tercih ederim. Cidden bu da sabır işidir söyliyeyim. Bu zamana kadar sabretmenin iyilik ve kötülüklerini öğrendim. Sabır bazen insanı geliştirdiği gibi, bazense gerçekten hiç bulunmak istemediği durumlara sokabiliyor. Zorlayarak karşıdakini kendi seviyene çekemezsen ya bu onun bunu istemeyip odun olma isteğindendir veyahut gerçekten salaktır karşınızdaki, hemen kaçın. Bu nedenle az arkadaşın olacak, büyük ihtimalle az olur. Çünkü bunları gerçek manada düşünen çok az insan var. Şunu da belirteyim ki yaptığım her genelleme yanlıştır bu yaptığımda dahil olmak üzere. Önceden uyarayım. Bu yazıda hayat dersine döndü ya :S İyidir bazen nasihatler. Hele ki siz benim yerimde olsanız, eliniz kalem tutsa yazmaktan zevk aldığınız bir şey haline gelebilir bu nasihatler.

Önceki konularla paralellik gösteren bir konu vardır ki.Hayatın anlamını aramakla geçer bir dönem diyebiliriz. Ama şimdi anlıyorum ki öyle bir şey yok hayatının anlamını seçmek ya da hayatındaki anlamlı gelebilecek şeyleri seçmek var en azından elinde. Mutlu olmak kimisi için, kimisi için karşısındaki insanı yemek, kan görüp acı hissetmek, kimisi içinse aylak aylak dolaşmak ve bir şey düşünmemek. İnsanlar çoğaldığı ve bir karma yapı oluştuğu sürece bu örneklerde artacaktır.

İlk yazım, ilk yazım en azından hayat hakkındaki ilk yazılarımda birisi, bir işçi bayramında… Herkese kutlu olsun. Bütün emekçilere...

A Clockwork Orange Hakkındaki Görüşlerim

2009-04-26T20:54:00.001+03:00

A Clockwork Orange

Çoğu yönetmen film çeker ama az yönetmen adam gibi film çeker. Velhasıl, Stanley Kubrick’te 70 senelik hayatı boyunca çok az sayıda ama sanatsal değeri yüksek filmler üretmeyi başarmıştır. Ve günümüz tüketici toplumunu baz alarak konuştuğumuzda ise bu tür filmlerin değerinin bilinmediğini görüyoruz. Anlık ve kısa ilişkiler, artık sözüm ona herhangi bir değeri kalmayan görenekler vs.

A Clockwork Orange da asıl işlenmek istenen toplum içerisinde kendine düşman drogiler yarattığı ve kendini yavaştan sindirdiğidir. Başka birine göre ise daha farklı olabilir. İnsan, doğası gereği hep birbirinden farklı ve bir sentez içerisindedir.

Bu film kim bilir kimlere ilham kaynağı olmuştur? Bkz. Squange Bob Square Pants sezon iki bölüm beş. Bence, bu çizgi filmde düşünceleri belirli bir olgunluğa erişmiş insanların anlayacağı şeyler gizlidir. Velhasıl bu bölümünde de A Clockwork Orange a göndermeler vardı. A Clockwork Orange izleyiciyi düşündüren bir filmdir. Ve Stanley Kubrick bunu eğlence çerçevesinde, çok başarılı bir şekilde aktarmaktadır.

Eğer ki film sektöründe var olabilmek ya da bir şeyler öğrenebilmek istiyorum diyorsanız mutlaka bu filmi izlemelisiniz. Gerek müzikal anlamda gerekse kamera açıları yönünden paha biçilemez bir filmdir.

Zaten Stanley Kubrick inde çalışma mantığı budur:

“Ben bi’ sahneyi 1 gün, 1 saat ya da 1 hafta gibi zaman belirleyerek çekmem. O sahne benim için bitmişse zamanın önemi yoktur.” der.

Böyle insanlar başta çok itici görüşlere sahip olduğu düşünülse de bu gibi bazı insanların aile hayatları inanılmaz derecede düzgündür. Bunları bizlerden ayıran tek fark düşünüş ve hayatı kavrayış şekilleridir.