KESKİN KALEMLER

ZENGİNLİĞİN EN İYİSİ

2011-11-08T11:14:00.002+02:00

Zenginliğin en iyisi akıl zenginliğidir.
En büyük fakirlik de ahmaklıktır.
En büyük yalnızlık kendini beğenmektir.
En büyük şeref güzel ahlâktır.

Dünyada her şeyin bir ölçüsü, tartısı vardır. Sevginin tartısı da fedakarlıktır. Fedakarlık yapmayanların sevgisine inanılmaz.

Adalet güzeldir ama idarecilerde olursa,
Cömertlik güzeldir ama zenginlerde olursa,
Sabretmek güzeldir ama fakirlerde olursa,
Tevbe güzeldir ama gençlerde olursa,
Utanmak güzeldir ama kadınlarda olursa!

Nazım Hikmet Ran

2011-10-25T22:01:00.000+03:00

Üzülme!..

Dert etme can!..

Görebiliyorsan, dokunabiliyorsan, nefes alabiliyorsan, ...yürüyebiliyorsan......

Ne mutlu sana!..

...Elinde olmayanları söyleme bana...

......Elinde olanlardan bahset can!…

Üzülme!..

Geceler hep kimsesiz mi geçecek?.....

Gidenler dönmeyecek mi?..

Yitirdiğin her ne ise; bir bakarsın yağmurlu bir gecede..
Veya bir bahar sabahında karşına çıkmış...
Bil ki! Güzellikler de var bu hayatta...
Gel Git’lerin olmadığı bir hayat düşünebilir misin?..

“Hüzün olgunlaştırır” ...

“Kaybetmek sabrı öğretir”..

Nazım Hikmet Ran

Kaybettiklerimizden Geriye Kalanlar

2011-10-20T21:45:00.001+03:00

İnsanoğlu bir gün;

Virgülü kaybetti:
Söyledikleri birbirine karıştı.

... Noktayı kaybetti:
Düşünceleri uzayıp gitti, ayıramadı onları.

Ünlem işaretini kaybetti bir günde:
Sevincini, öfkesini, bütün duygularını kaybetti.

Soru işaretini kaybetti bir başka gün:
Soru sormayı unuttu.
Her şeyi olduğu gibi kabul eder oldu.

İki noktayı kaybetti bir başka gün:
Hiçbir açıklama yapamadı.

Hayatının sonuna geldiğinde
Elinde sadece tırnak işareti kalmıştı.

“İçinde de başkalarının düşünceleri vardı yalnızca."

Alex Kanevsky

bir palyaço neden yalan söylesin ki?

2011-10-16T20:46:00.000+03:00

umursamıyorum yılgınlığımı filan
çünkü sessizce yaşanmalı her şey
bir devrim sessizce olmalı mesela
ve her sözcüğüne inanmalı bir palyaçonun
bir palyaço neden yalan söylesin ki
...ben palyaço olsaydım söylemezdim
marangoz olsaydım da söylemezdim
ben insan olsaydım yalan söylemezdim!

ÖKÜZLÜĞÜN ALEMİ YOK!!

2011-10-15T21:46:00.000+03:00

Ormanın birinde Aslanlar toplanmış. "yahu" demişler, "hesapta kralız, açlıktan öleceğiz birader ....

Maymuna saldırsak, ağaca kaçıyor;

Fillere saldırsak, fazla büyük...

Ceylanlar hızlı, yetişemiyoruz; kuşa dalsak, uçuyor,

Ee balık yakalayacak halimiz de yok...

N'aapsak? "

Bir tanesi "en iyisi, öküzlere saldıralım" demiş, "iri yarı görünüyorlar ama ne pençeleri var, ne dişleri diş... Tam dişimize göre!"

Olur mu? Olur.

Hücum!

Ama evdeki hesap çarşıya uymamış;

Öküz, öyle yabana atılacak hayvan değilmiş meğer... organize oluyorlar, topluca savunma yapıyorlar, püskürtüyorlarmış.

Aslanlar aç bilaç.

N'aapsak, n'aapsak?

"tilkiye danışalım" demişler.

Tilki "kolay" demiş, "beni, öküzlerin yaşadığı zengin otlakların prensi yapın, işinizi halledeyim..."

Kabul etmişler.

Tilki, elinde beyaz bayrakla öküzlere gitmiş, "saygıdeğer öküzler" demiş,

"aslında aslanlar uysaldır, sizi de çok seviyorlar...

Ama; Şu aranızdaki sarı öküz var ya, sarı öküz, işte sorun o...

Görünce tahrik oluyorlar, canları çekiyor, verin şu sarı öküzü,

Kurtulun kardeşim, huzur içinde yaşayın! "

Öküz heyeti düşünmüş taşınmış,

"bana dokunmayan yılan bin yaşasın" Mantığıyla,

verivermişler sarı öküzü...

Aslanlar da afiyetle yemiş.

Bir gün, iki gün ....

Tilki gene gelmiş.

"bakın gördüğünüz gibi, saldırılar kesildi, mutlu mutlu yaşıyorsunuz" demiş

Ve eklemiş:

"ama şu var ya benekli öküz, benekli öküz,

O burada olduğu sürece size rahat yüzü yok arkadaş,

Canları çekiyor, verin, kurtulun!"

Öküz heyeti düşünmüş,

"otlağın selameti için"

Teslim etmiş benekli öküzü...

Üç gün, dört gün...

Tilki gene gelmiş.

Kuyruğu uzun olanı...

Burnu beyaz olanı...

Tombul olanı...

Tek tek alıp, gitmiş.

Otlak seyrelmiş.

Semirmiş aslanlar.

Günlerden bir gün... Artık tilki gelmemiş!

Gerek kalmamış çünkü.

Doğrudan aslan gelmiş.

"hanginizi istiyorsam,

Canım hanginizi çekiyorsa, onu vereceksiniz,

Adamı hasta etmeyin" demiş.

Otların arasında tir tir titreyen, tek tük kalmış öküzler,

"keşke sarı öküzü vermeseydik" demiş ama iş işten geçmiş.

* * * *

İşte Öküzlük böyle bir şeydir...

* * * *

Bu hikaye sebebiyle, Pastor Martin Niemoller'in şu sözleri akla geliyor :

"Naziler önce komünistleri tutukladılar;

Komünist değilim diye ses çıkarmadım.

Sonra Yahudileri tutukladılar,

Yahudi değilim dedim, sesimi çıkarmadım.

Sosyal demokratları tutukladılar,

Savunmak bana mı kaldı dedim, sesimi çıkarmadım.

Sıra bana geldiğinde;
Etrafta tutuklanmama ses çıkaracak kimse kalmamıştı!"

süresiz izin

2011-10-15T02:33:00.000+03:00

   Bir dağ esintisi misali, dere yatağının tersine yüzerken ki hayatı devama uğraşan umut, her gün ışığını absorblamaya yüce uğraş, genetik mirasa tüm enerjisini yükleyen tohumun mimarı, olasılık hesaplarında ki milyonkeremilyon ihtimalin peşi sıra düşbazlık, akıp giden zamanın götürdüklerini olgunluğa yoran iyimserlik...
   Ve hepsinin hatta fazlasının yokluğunda bir BEN. Yıldızlar kadar uzak bir SEN. Ben olmama ihtimalli herkesle yaşayan sen, sen olma ihtimalli her hangi bir sende tüm benliğini yitiren ben.
   Yalnızlıklardan kolyeler, hüzünbaz akşamlardan sabahlara; ağlak ve o denli uykusu gözler, saçlarında parıl parıl parlayan beyazlar, her an tekrar tekrar ızdıraba neden anılar.
   "Güzel şeyler yazmak istiyorum" deyipte bir tek kelimeyi dahi mutlu imlalarda yazamamak, çokça susmak yalnızca susmak...

BAKIŞ AÇISI...

2011-10-14T23:18:00.000+03:00

Bir araştırma için bir araya gelen fizikçi, kimyager, matematikçi ve tarihçi açık bir arazide araştırma yapmaktadır.

Aniden bastıran yağmurdan korunmak için bir köylünün barınağına sığınırlar. Köylü bir şeyler ikram edebilmek için dışarıya çıkar.

...

İçerideki herkesin bir şey dikkatini çeker. Soba yerden 1 metre yüksekte ve altında taş kalıplar bulunmaktadır.

Fizikçi hemen yorum yapar. “Adam sobayı yükselterek konveksiyon akımını güçlendirmiş ve odanın daha çabuk ısınmasını sağlamıştır.

” Matematikçi buna itiraz edip, “Hayır! Adam sobayı odanın tam merkezine koyarak her tarafın eşit ısınmasını sağlamıştır.

” Kimyacı ise “Bu mümkün değil! Adam sobayı yükselterek hem daha çabuk yakılmasını sağlamış hem de aktivasyon enerjisini düşürmüştür.

” Tarihçinin yorumu ise daha farklıdır. “Adam ilkel benlikten kalan ateşe tapma biçimini modernize ederek onu yükseltmekle saygısını göstermiştir.

” Tartışmalar sürerken köylü içeriye girer. Dayanamaz ve köylüye neden sobanın yüksekte olduğunu sorarlar. Gelen cevap çok basittir.

“Boru yetmedi ağam!”

Kadir Abi'ye bu yapılır mı? :)

2011-10-13T22:03:00.004+03:00

Bir gün Haydar isimli bir adam kız arkadaşıyla buluşmak için restorana gitmiş oturup kızı beklemeye başlamış bi bakmış ki 2-3 masa ileride Kadir İnanır gitmiş yanına

- Kadir ağabey bir imza alabilir miyim? demiş

Kadir İnanır:

- Tabi. demiş vermiş imzayı adam gitmiş oturmuş yerine bi kaç dakika geçmiş Haydar kalkmış yerinden;

- Kadir ağabey ...birazdan kız arkadaşım gelecek geçerken bir selam verirmisin ya karizma olur. demiş

Kadir İnanır:

- Tamam olur.demiş

ardından adam dayanamamış kalkmış yerinden yine;

- Kadir ağabey be yanımızdan geçerken selam verip iki muhabbet edermisin ya çok sağlam karizma yaparız demiş

Kadir İnanır:

- İyi tamam hadi geç otur yerine ben giderken uğrarım sizin masaya demiş.

Adamın kız arkadaşı gelmiş oturmuşlar muhabbet ederken Kadir İnanır gelmiş

- Haydar naber abi? demiş

Haydar:

- Kadir bi s*kt*r git ya ...

Çok hızlı gidiyoruz. Ruhlarımız geride kalıyor.

2011-10-12T23:24:00.001+03:00

Bir zamanlar Afrika'da kayıp bir şehri aramakta olan arkeologlar, beraberlerindeki eşya ve yükleri, hayvanların ve yerlilerin yardımı ile taşıyarak uzun bir yolculuğa çıkarlar. Kafile zor tabiat koşullarında, balta girmemiş ormanların içinde ilerleyerek, nehirleri, çağlayanları geçerek yolculuğa günlerce devam eder. Fakat günlerden bir gün yerlilerin bir kısmı birden dururlar.

Taşıdıkları yükleri yere indirir ve hiç konuşmadan beklemeye başlarlar. Ulaşmak istedikleri yere bir an önce varmak isteyen Batılı arkeologlar bu duruma bir anlam veremez, zaman kaybettiklerini, bir an önce yola devam etmeleri gerektiğini anlatarak, yerlilerin neden durduklarını öğrenmek isterler. Fakat yerliler büyük bir suskunluk içinde sadece bekler.

Bu anlaşılmaz durumu, yerlilerin dilinden anlayan rehber, onlarla bir süre konuştuktan sonra şu şekilde ifade eder:

"Çok hızlı gidiyoruz. Ruhlarımız geride kalıyor."

Bu sahne, Michelangelo Antonioni'nin 1995 yapımı "Par dela les Nuages" (Bulutların Ötesinde) adlı filminden alınmıştır.

Modern şehir hayatının ve çağımızın getirdiği en büyük sorunlardan biri bu; "hızla, sonu bir türlü gelmeyecek olan hedeflere doğru çılgınca koşuşturmak" ve koşuştururken etraftaki ayrıntıları, manzaraları, küçük mutlulukları, kısaca hayata dair pek çok yaşanası güzelliği görememek ve kaçırmak...

Ya da yaşanan yığınla drama, saçmalığa ve ilkelliğe seyirci kalmak, duyarsızca sadece bakıp geçmek ve gitmek.

"Çok hızlı gidiyoruz. Ruhlarımız geride kalıyor."

TERS KÖŞE ve NEDİM

2011-09-16T00:29:00.000+03:00

Nedim 3 çocuk babasıdır.Varı yoğu bu çocuklarıdır.Memurluk yapar Nedim.Bir de Aysel.Bir inanca göre o 5 harflidir.Canım elbette öyledir de hani korkulur ondan diye.3 çocuk annesi 5 harfli kadının –yine kendisi gibi- gudubet 3 çocuğu vardır.Hayat Nedim için Cehennem niteliği taşır adeta(bak yine büyük yazıyor ya allamm)

-Nedimmm!
-Efendim Aysel?
-Allah belanı versin Nedim!
-Ne oldu Aysel?
-Bu kağıtlar ne Nedim?
- Ne,bu kağıtlar ne Nedim?!
-Bilmiyormuş gibi yapıyorsun Nedim,halbuki biliyorsun.Yani beni aptal yerine koyuyorsun.Sen paşa olup,akıllı ya da.Beni yöneteceğini sanıp derebeylik kurmak istiyorsun.Daha sonra planlar yapıp Kanuni gibi…
-Sus be kadın yeter be.İki satır bir şey yazalım dedik.Ama ah ulan salak kafa! Niye evlendin ki sen bu 5 harfli gudubet kadınla.Biraz süs yap,makyaj yap da Azrail beni değil seni götürsün emi!
-Seni deyyusun pezevengi!!
-Hay bin kunduz!

KARAM AŞKIN SEVGİN BU MU?

2011-09-16T00:17:00.000+03:00

Sevgili Günlük,değil de o satırı doldursun diye.

Birşeyler yazarken bende Nedens'e böyle bir geçmiş hasreti,karın ağrısı,özlem gibi duygular hissettiriyor.Belli ki insan büyümek istemiyor,çok acayip.Neyse.

Yumurtalı günler muhtemeldir Çarşamba.Hatta Patatesli günler de Cumadır.Anne bunu dolaba yapıştırır ya da mutfağa.Evet,ilkokuldaki haftalık yemek listesinden bahsediyorum.Alacağımız kaloriyi belirleyen,yapacağımız Beden Eğitiminin kaç saat olacağını ne kadar yakacağını belirleyen müfredat.Ya da verilecek bilginin şahaneliğini veya gereksizliğini bilen(nasıl bir algıda skalaysa o) öğretmen.Herşeyin bu kadar robot olduğu zamanlarda öğretmenimin bilmediği tek bir şey vardı.Seveceğim kız!

Gerçi onu da benim elimin ayağımın dolaştığı zamanlarda anlamıştır ama neyse.O zamanlar tahtayı çıkmaların sessizlik içinde olduğu gerilimin ve heyecanın dorukta olduğu yıllardı.Her çıkmalarda iç ses olarak "hadi koçum göreyim beni" diye gazagelişlerim.Sırama otururkenki "evet;ebem ağladı çalışırken ama çarpım tablosunu da biliyorum gördün değil mi yarim" gururu.

Ama şimdi hakkımı vereyim çalışkandım.Böyle olunca da n bileyim önemli günler için teklif geliyordu bana.Nöbetçi öğrenci haber ediyordu o kişiyi.Öğretmenler odasına gidip gürül gürül şiir okunurdu.Ya göğüs kabartan kahramanlıklar vardı ya da çiçek böcek,mevsimler.Adım Gürül Erdem olsa yeriymiş.Şimdi bu şiirler filan güzel de bir yandan yarim karşısında verilecek büyük bir sınavdı.Gerçi çoğunu atlatmışsam da dil sürçmeleri,el titremeleri olmuyor değildi.

Çocuk gıda diye aldığı yeni bilgileri ölümüne emerken sünger gibi beyinde.Müzik anlayışı filan da gelişiyor.Ne bileyim ilk mantıklı dans hareketleri oluşuyor.Böyle bir algı bir yandan iyi gibi olsa da dönemin popüler müziği size yapışıyor tabi,o şarkı an'ı olarak kalıyor mesela.

Mesela bir gösteri düzenlenecek okulda.Öğretmen tabi biliyorum yine beni sıkıştıracak ...neyse isimler açıklanıyor yine ben filan.Bir de adamın artık bilmediği kalmamış ! Bakıyorsun partner ben kız.Bir yandan rahatız tabi kısa vadede ama bu sefer "ulan kızı döndürürken düşürmeyelim" kaygısı oluyor.O kadar kötü bir kareografi ben hatırlamıyorum.Ne bileyim karşılıklı durmak zorundayız,diğerlerine bakıyorsun aynı hiza olmak zorunda.Böyle kızı elinden tutup döndürmeceler...Benim ten'de esmer olunca yarim süzülmüş gözlerle,kızarmış yanaklarla gözümün içine içine; "Karam aşkın sevgin bu mu?Ne olacak bu aşkın sonu.Bir barışır karam bir küsersin,beni böyle divana edersin" diye Hakan Pekeri sokuyor kafama.

hiç

2011-09-15T21:12:00.000+03:00

Ben şimdi Emiyi anacağım,

Dinlerdik seni geçende vakit çok geçti,geldin eve.

Bu kız napıyor dedi,niye geç geliyor eve

Tülbenti dağılmış perişan anacığım.

Bırak anne ne hali varsa görsün bin beter olsun.

Keşke demez olaydım nereden bilebilirdim ki

Bilebilemezdim ki

Allah söyletti dedim içimden …tövbe tövbeler yukarıya

Artık veda vaktin gelmiş senin

Sen yeni doğdundu bugün

Sesin güzel olacak senin inşahatlardan da geçmeyeceksin

Süzülecek sesin 2.48 de

Bek tu bilek diyeceksin

- Kahin misin bilader- GEORGE ORWELL-1984 adlı kitabından.

yeni bir dönüş yapıp üşendim şimdiden copy-paste yaptım o yüzden.

Anlat Bana Yaşamdan Geriye Kalan Hayallerini

2011-09-11T18:07:00.001+03:00

ANLAT BANA YAŞAMDAN GERİYE KALAN HAYALLERİNİ

Savruluyor;

Hiç bitmeyecek sandığın yaşam kokusu içime,

Umursamaz bir hâl mi alıyor?

Hayallere kapılmış insanlar.

Neyin peşinden koşuyoruz ,

Nedendir bu acele?

Sanma ki inandırıcı,

Gerçekçi olmayan öteki dediklerimiz.

Bizi mi dikizliyor köşe bucak.

Nerede ?

O eski yaşam hikayeleri

Hatırlıyorum da ,

Bir bir sayıklıyorduk olmayan düşlerimizi

Olsun ne olacak ki ?

Senin olmayan gerçek neye yarar diye sormayın.

Neye yarar söyleyeyim mi ?

Nefes alıyorsak hayatta içimize çektiğimiz havadan,

Islatıyorsak tenimizdeki arındırılmış duygularımızı,

Ve ,

Bağışlıyorsak

Hiç ummadık yere üzdüklerimizi,

Gel otur derim. Yanıma. Gel!

Anlat bana yaşamdan geriye kalan hayallerini

Anlat.

Ama süslü püslü olmasın ,

İçinde objesi olmayan bir hayatı anlat.

Anlat ki! Çözülsün.

Sebepsiz yorgunluğun.

Farz et ki savursun yaşamın en kıyısına hayat seni.

Düş kırıklığın olsun.

Birikmiş anılardaki yaşadıkların.

Esen rüzgar temiz olsun tebessüm atsın bir çırpıda bana

Tamamdır.

İnandırayım en saf halimle sokaktaki insanları kendime.

Aslında görmeseler de kendinde olanları

İmrendireyim kendime ,

Hayat zenginliğimi.

Yeter.

ONURCAN AYDOĞMUŞ

2011-08-17T21:07:00.000+03:00

ONYEDİ AĞUSTOS!!!

On iki yıldır her senenin 17 Ağustos'unda hatırladığımız görüntüler bunlar. Yanan canlar, ocaklar, bitmek bilmeyen özlemler, bulunamayanlar, beynimize kazınan görüntüler, Yaşadıklarımız....
Hala bu görüntülerin kulağımıza küpe olmadığını benim gibi sizde düşünüyorsunuzdur..

"BİR DAHASI KAPIDA!!!!" diyor uzmanlar!!!!
Durun daha yaralar, sarılmadı, kabuk bağlamadı. Pekiiiii "NE YAPILIYOR????" biraz inşaat yapmak kanunlarla düzeltildi, zorlaştırıldı ki öyle iki kuruş parası olan hemen "Mütahitim abeyy" konumuna girmesin diye.. Peki önceden yapılan, binalar, evler, okullar, hastaneler? Güçlendirme yapamayanlar... Ölmeye mi? mahkûmlar bilmiyorum ki..Bu fotoğraftaki amca nasıl bir hayat sürdü bu deprem sonrasında kimleri kaybetti? Ne acılar çekti? Nasıl kimlerle bir hayat sürdü? Vefat ettiyse allah rahmet eylesin...

bir sınavın günceleri...

2011-07-12T22:13:00.002+03:00

Kpss sınavımın bir skaldala uğramadan bitmesinin bir mucizeye bağlı olduğu daha ilk sınav binasının bahçesine girdiğim anda belli ediyordu kendisini.

Bahçede 4-5 asker toplanmış konuşuyorlardı sınav hakkında yorum yapmaya çalışıyorlardı. Biri diyordu ki; “senin işin yokmuydu oğlum sen niye giriyorsun?” diğeri ise “aslında işim varda daha iyi bir iş bulmak için gireceğim.” “Niye? Koğuşçuluk iyi iş değil mi? rahatsın işte daha ne olsun” diyordu. Bu fukara beyinli en fazla 1 yıl sonra askerliği bitirip sivil hayata atılacağını bilmiyor muydu? Yoksa koğuşçuluğu gerçekten bir meslek olarak mı görüyordu? Ne güzel eve gidince de anne babasına saat 6 da koğuş kalk diye bağırır, arada bir fırçayı eline alıp yatak odalarını falan fırçalar böylelikle gül gibi yaşayıp giderdi.

* * *

Sınav giriş belgelerinde diyordu ki sınava gelirken yanınızda bozuk para, anahtar, yüzük, kolye, cüzdan, saat, telefon … gibi şeyler getirmeyin. Bu eşyaları yanında getirenler kesinlikle sınava alınmayacak aynı zamanda eşyalarda emanete alınmayacaktır diyordu. “yok canım şaka yapıyorlardır herhalde hadi telefonu, dijital saatleri falan anladık ta yüzük, şeker, kalem, bozuk para niye engel olsun ki” meğer gerçekten engel olabiliyormuş. Ordaki görevli arama yaparken yanında 2 TL bozuk para olan birisine diyordu ki git o 2 TL yi emanetçiye bırak öyle gel yoksa sınava alamıyoruz.” Adam diyordu ki bak abi valla içinde kamera ya da başka dijital bir metal yok, alın sizin olsun eğer sınavdan çıkarsam geri istersem Allah belamı versin, boyum posum devrilsin diyordu” ama görevli “siz rüşvet mi teklif ediyorsunuz duymamış olayım derhal gidip bırakıp gelin yoksa sınava geç kalacaksınız.” “adam sakin olmaya çalışarak 2 TL lik rüşvet mi olur memur bey diyordu”

* * *
DEV**INI OKUMAK İÇİN AŞAĞIDAKİ LİNKE TIKLAYINIZ...

Emanetçi dert yakınıyordu abi valla ben dedim 3 TL ye emanetleri alalım diye ama görevliler dedi ki 3 TL olursa para üstü 2 TL vereceksin bozuk parayla sınava giremeyecekler onun için 5 TL olsun neyse mecburi kabul ettim. “Ya sen şimdi bu telefonları cüzdanları falan alıp kaçarsan ne olacak” “olur mu abi öyle şey?”

“Niye olmasın ki” dedim “abi ya görevlilerde aslında benden şüphelendiler onun için kimliğimi benden aldılar bina boşalana kadar kimse senin hakkında şikayette bulunmazsa gel kimliğini al dediler.” Diye itirafta bulunmaya başlıyordu.

* * *

Neyse şimdi kaldığımız yerden devam edelim o 2 TL’yi emanetçiye bırak diyorlardı en son adam çıldırır gibi bağırmaya başladı “şimdi ben gideceğim bu iki TL’yi emanetçiye bırakacağım çıkınca gidip 5 TL verip emanet ettiğim 2 TL’yi alacağım öyle mi?”

* * *

Neyse şimdi burayı geçip içeri bi göz atalım. Ben son derece sakin bi şekilde içeri girip sırama oturuyorum. Ama sakin olmak elde değil ki.

Biri arka taraftan kalkıyor “hocam burada diyor ki adı, soyadı, baba adı, doğum tarihi”

“Evet evladım orda anlaşılmayan bir şey yok ki” hocam ama ben babamın doğum tarihini bilmiyorum ki”

“evladım kendi doğum tarihini yazacaksın oraya”

Bu uyarıya rağmen başka biri kalktı. “hocam benim bi çocuğum var oraya onun babasının doğum tarihini mi yazacağım yoksa kendi babamınkini mi?”

Daha hoca ona cevap vermeden baktım bi kız kalktı şımarık bi tip olduğu duruşundan belli oluyordu “hocam bu kpss sınavlarında şifremi unuttum seçeneği var mı acaba?”

Başka biri kalktı “hocam 2 dk var daha lavaboya gidebilir miyim? çok sıkıştım”

Dayanamadım ayağa kalktım ve elimi yana doğru açıp 90 derecelik bir açı çizercesine bütün sınıfı göstererek susun ulan diye bağırdım. Susun dikkatimi dağıtıyorsunuz ulan artık konsantre olamıyorum heyt tutmayın beni birini bu camdan atacağım. Neyse yanımdaki belimden kavradı bırakmıyor dur hocam gözünü seveyim sus ulan dedim ne hocası burası camii mi? Neyse sakin oldum biraz tam oturacakken gene ayağa kalktım. İlk soruyu sorana döndüm ve dedim ki “ y*rr*k kafalı şimdi kalkarım oraya babanın doğum tarihinin yerine kendi doğum tarihimi yazdırırım ve bunu resmi bir kılıfa uydururum ki kimse de itiraz edemez.”

o kendi babamın doğum tarihimi yoksa kızımınkini mi yazayım diyene döndüm “ulan a*cık ağızlı şimdi seni gebertirdim ama kızını babasız bırakmak istemiyorum”

o şifremi unuttum seçeneği de olsun diyen kıza ters bir bakış attım “şimdi sana öyle şifreli bi konuşma yaparım hayatın boyunca ne unutursun ne de o şifreyi çözersin. Ömrün onunla uğraşmakla geçer”

lavaboya gidebilir miyim diyeni az kalsın unutuyordum tam oturacaktım ki aklıma geldi oturmaktan vaz geçip ona döndüm bu sefer dedim ki g*t herif madem dayanamıyorsun o zaman bez bağlasaydın ya” abi aceleye geldi yoksa bağlardım diyordu boynu bükük bi şekilde bakmaya çalışıyordu o an içim parçalanacakmış gibime geldi.

* * *

İkinci sınavda da arama sorunu çıktı bu sefer bi anahtar sorun yaratıyordu adam şehir dışından özel arabasıyla gelmişti anahtarı alamıyoruz içeride bırakamıyoruz diyorlardı. Gidin arabanızda bırakın gelin diyorlardı. Adam diyordu ki memur bey anahtarı arabada bırakırsam kapıyı kapatırsam sonra parmağımla mı açacağım.” “biz bilemiyoruz o sizin sorununuz istiyorsanız karşıdaki dükkâna bırakın gelin” bende öyle düşündüm gittim oradaki çocuğun tipini beğenmedim hırsız tipi vardı onda şimdi anahtarı oraya bırakacağım ben sınava girer girmez kapıya gelecek düğmeye basacak benim aptal araba sinyalleri yakacak sonrada vak vak diye yerini belli edecek adam binecek benim 2 yıllık maaşımı alıp gidecek”

* * *

Neyse öğleden sonra ki aşamaya geçebildik kazasız belasız derkennn. Sınav başladı bi baktım gözetmen bağırıyor hayır evladım bu kalemle yazamazsın ayriyeten o şekerleri de yiyemezsin yedin mi ÖSYM tarafından verilen şekerlerden yiyeceksin ve ÖSYM kalemiyle yazmak zorundasın, çocuk boynu bükük “hocam ama bu kalem ve şekere okutturup üfletmiştim” hoca sert bi şekilde “olmaz, katiyen olmaz hem sen o kalemi nasıl içeri soktun ki” diye sordu sormaz olaydı çocuk kalemi ve şekerinin elinden alınmasının üzüntüsüyle aniden bağırmaya başladı “nasıl mı soktum? Çok mu merak ediyorsun? Sınava sokmadan önce g*tüme soktum oraya bakmaya akıl edemediler böylelikle içeri sokabildim. Şekerleri de merak ediyor musun? Islanmasın diye naylona sardım ama onu o şekilde sokmadım dilimin altında soktum”

Neyse sınav başlayacak “bölümü öğretmenlik olmayan var mı arkadaşlar dedi” gözetmen “ben varım dedim.” “Bölümün ne?” dedi “işletme” dedim “işletme bölümü öğretmen olamaz ki niye giriyorsun.” Demez mi? Sana ne geri zekalı demek geçiyordu içimden ama yaşça benden büyük olduğu için demedim daha doğrusu sesli olarak demedim “ parasıyla değil mi? Parasını verdim düdüğünü çalacağım” “madem öğretmenlik sınavına gireceksin o zaman niye işletme okudun ki” “hocam benim bölümüm işletme ve ben bu bölümü milleti işletmek için okudum” dedim. Adam bişey demeden kalakaldı o an şok geçirmiş olsa gerek …

NANNİM!!!!

2011-07-11T14:06:00.006+03:00

Nannimle ilgili daha önceki yazım: http://superinceparlakcorap.blogspot.com/2010/11/vapuuuur-al-beni-seneler-oncesine.html

Nannim hastaydı hem de zor bir hastalıktı. Doktor ''Ne olacağı belli değil.. Beyninde pırtı oluşmuş, ameliyat etmek onu, çabuk sonuca götürebilir, böyle kalması daha iyi, bu pırtı beyninin merkezlerinde dolaşabilir, çok acıkabilir, yada yemek yediğini hatırlamayabilir, hatta tuvaletini nasıl yapacağını bilmeyebilir, günlük yaşam kalitesi düşecektir sadece ona iyi bakacaksınız ''dedi, annemle, teyzemler in gözleri fal taşı gibi açılmış birbirlerine baktılar.... Doktorun dediklerini tekrar düşündüm, o zaman kalbimin içinde acı bir sızı oluştu...
Evine gittik, namaz kıldı, onu izledim, divana yanına oturdum, omuzuna, kafamı koydum buram buram gül suyu kokuyordu.....''Ben artık hiç eskisi gibi olamam cemre!!''dediğinde içimde kopan fırtınayı anlatmam mümkün değil bu anı ve duyduğum ona has gül suyuyla karışık pudra kokusunu asla unutmadım..
İşte o zaman anneanneme de ayrı bir aşk duyduğumu hissetmiştim. Çok erkendi biz daha onunla neler, neler yapacaktık diye düşündüm.. Çocukluğumun çok önemli yapı taşlarından biriydi. Herkes için anneannesi önemlidir, ama sanki benim için daha bir farklıydı yada ben öyle sanıyordum...

Çünkü çocukluğumu onun dibek başında çıkmaz sokaktaki evinde geçirmiştim. Onunla sıcak pişili kahvaltılar ederdik, hamuru karışını, çökelekli maydanozlu, hamur toplarına dolduruşunu izler, bazen yapmama izin verirdi, komşulara gider çaylı, kekli, börekli saatler geçirirdik, havra sokağına taze sebze, meyve almaya gider, oradaki esnafla pazarlık yapmasını seyreder, pide yer, karadut şerbeti içerdik, hamama gider saatlerce kendimizi ödüllendirir eve gelince pamuk gibi koyun koyuna sevdiğimiz şarkıları mırıldanıp uyurduk, akşamları yazlık açık sinemaya minderlerimizle birlikte gider, sensun gazozu alır, Raj kapoor'un Avere Mu filmini izlerdik, akşam üstleri, kapının önüne serdiğimiz kilimin üzerinde, ben bebeklerimle oynar, oda komşularınla oya yapardı, Aydına trenle giderdik, yolda sardığı kalem gibi sarmaları yer, tren (ki tren'e motorlu derdi) bozulursa, uyur 2 saatlik yolu 4-5 saatle gider ama hiç sıkılmazdık, Aydında akrabaları ziyaret eder, incir, üzüm toplamaya giderdik...Bana çok güzel şarkılar söyler benim iyi vakit geçirmemi sağlardı....
Bütün yazı, agora harabelerinin içinde, bazen kuzenlerim ve kardeşimle bazen komşunun kızıyla, zamanımızı orada evcilik oyunu oynayarak geçirirdik. Harabelerin içinden su akardı, suyun aktığı yeri, evimizin mutfağı gibi kullanır, acıkınca evden bir koşu alıp geldiğimiz, salçalı ekmeği yer, susayınca oradan su içerdik, şimdi o akan su yoktur sanırım. Zaten gidip görmek istesem de gidemem, göçten gelen insanların oturduğu bir yer olduğu için, tek başıma orada oturmayan bir kadın olarak çok dikkat çekerim sanırım, dibek başında yerli kimse kalmadı maalesef. Çokta merak etmiyorum aslında, çünkü görürsem, eski atmosferi bulamayacağımı biliyorum beğenmeyeceğimi de, hayalimdeki gibi kalsın görmesem de olur....Ama duyduğuma göre kentsel projeyle oradaki tüm evler yenilenecekmiş. Buna çok sevindim....
Anneanneme Nannim derdim ama sadece ben ona lakap takmıştım, o ise hepimize, isimlerimizi komik bir dile çevirirdi.. Mesala kuzenime kızdı mı cem düdüklü tenceresi, normal konuşurken cem trikosu derdi...Bana cemre düştü mü cemre, diye sorar, anlamsız baktığımı görünce, gülerdi.....

Nannim, Aydın doğumlu sıradan bir çiftçi ailesinin kızıymış. Simsiyah iri gözleriyle Aydın'da nam salmış o zamanki en zengin sarrafın oğluna, onaltısın'da nannimi istemeye gelmişler.
Nannim, bir kere sokakta gördüğü Arif in nişanlısı olmuş. Nişanlı olmuş, olmuş, olmasına daa, ama işte aşk ferman dinlememmiş alt katlarındaki daireyi, kiraya tutan annesiyle yaşayan dedem Erdem'i görünce anneannem aşkın ne demek olduğunu anlamış. Tarifi ise klasikti..

-Aşk meşk mi gördük bildik de nişanlandık, o zamanlar öyleydi, büyükler için, çocuğun hali vakti yerinde olması yeterdi, verirlerdi, giderdik, istiyormusun diye sormazlardı,, görmezdin, tanımazdın, evlenince tanışırdın, ısınırdın, çocuğun olurdu, yaşam gailesiyle, yaşayıp giderdin. Bütün arkadaşlarım, tanıdıklarım, akrabalarımın kızları öyle evlendi..

Ama, ama, ama, nannim hariç, dedem annesiyle, nannimle annesinin alt katındaki evi tutmaya geldiklerinde, nannimin içine düşen ateşin kendini, kor gibi yaktığını söyledi.. İşte bu da Aşk olmalıydı ki, sarraf Arif yerine terzilik yapan aynı zamanda Santur sanatçısı olan nannim, Erdem'e kaçmış, onunla evlenmişti ..
Hoş o 'kor' zamanla dedemin davranışları yüzünden çabuk sönmüş, dedemin çapkın, havai hayatı, iyi kazandığı halde evine para bırakmaması, bezdirmiş nannimi. Bir dönem iyi yaşamışlar İzmir'e 55, 60' lı yılların en iyi semti olan Dibek başı na şimdiki adıyla Agoraya taşınmışlar. Annem taşındıklarında 6 yaşındaymış, her şeyin en güzeli en iyisi ilk onlara gelirmiş, hatta bir gün bir yerden geçerken bir bambu takım gördüğümüz de annem ben küçükken bizim bahçede vardı biliyormusun demişti de şaşırmıştım, ki, annem, 51 doğumludur düşünün artık...
Dedem terzilerin en iyilerinden biri olmalıydı ki, İzmir'de ciddi bir müşterisi oluşmuş, hanımlar, Döpiyeslerini ona diktirirlermiş. Çevre ilçelerden de ona gelen çok olurmuş. Fakat dedemin müziğe olan ilgisi arttıkça İzmir deki TRT' nin radyo sınavlarına girmiş ve kazanmış. O zaman hem terzilik yapıp, hem de TRT de kadrolu olarak çalışmaya başlamış bazı geceler maksimde, yazları da fuarda büyük sanatçıların kadrosunda muhakkak olurmuş...Zeki Müren, Müzeyyen Senar, Emel Sayın, hatta bazı eski filmlerde arkadaki çalan müzisyenlerin arasında görürüm dedemi...Ne yazık ki onu çok tanıma fırsatım olmadı, ben 7 yaşındayken, onu bir konser için gittiği Şanlıurfa da şeker komasından kaybettik. Fakat bize gömüldükten, on beş gün sonra haber geldi, ve ona ait olan eşyaların hiç biri gelmedi, buna bavulu, santur' u da dahil...Bilemiyorum artık ne olduysa.. Ona ait küçücük bir eşyası olsaydı diye düşündüğüm çok olmuştur, bir sigaralığı, cüzdanı yada sağ elindeki siyah taşlı gümüş yüzüğü......
Şehir tabi Kasaba gibi olmamış 4 çocuklu AK budak ailesi için. Büyük şehir, kalabalık, büyüyen çocuklar, çocukları istekleri..... Dedemin kendine müzisyenlerden yaptığı çevresi sorumsuzluklarını çoğaltmış, nannimle arasını açmış ve bazı evliliklerde ki gibi klasik bir son, bir dedem çapkınlıklar yapmış ...Nannim dedemle, mutlu olamamış malesef.....Çok kavga etmeye başlamışlar dedem, bazı günler sabahları eve gelirmiş, o günlerden birinde kahvaltıda kavga çıkmış, dedem nannnimin üzerine yürümüş, nannimde kendini koruma iç güdüsüyle olacak ki, elindeki tavayı dedemin kafasına indirmiş. Bu bardağı taşıran hamleydi sanırım ondan sonra bir daha aynı evde olamadılar ve boşandılar......
Bugün benim için buruk bir gün... Nannimin 10. ölüm yıl dönümü..Ölenin ardından özlüyorum denmez derler, ama ben hep diyorum. Onu çok özlüyorum bu özlemim sanırım hiç bitmeyecek.........

......

Nannimin en çok sevdiğ şarkı ve şarkıcı: http://fizy.com/#s/12qjqy

MEVSİM BAHAR..

2011-07-08T16:31:00.003+03:00

İçimde derin bir boşluk,

Seni düşünüyorum…

Eski resimlere bakıyorum şuan,

Gülüşünü canlandırıyorum gözümde,

Eski yıllardan hatırladığım birkaç satır geliyor aklıma.

Bir makalede okuduğum,

"Hayat nedir?" diye soran ve "bahar mevsiminde liseli bir sevgilin olacak

El ele tutuşup kırlarda dolaşacaksın işte hayat budur"

diye devam eden…

Ama liseyi bitireli yıllar oldu,

Ona da geç kaldığımı hatırlıyorum aniden.

Kalbimin üzerindeki cebimden eski hayallerimi çıkarıyorum

Pas tutmuş, sayfalarını birbirinden zorla koparabildiğim hayallerimi gözden geçiriyorum,

İçimde umut diye bir şey kalmış mıdır acaba bilmiyorum…

Kendimi sınıyorum ama bir sonuç elde edemiyorum.

Kırlarda dolaşmak varken ben oturmuş kitapların arasına gömüyorum kendimi,

Bundan da pek şikâyetim yok.

Çünkü hayata geç kaldığımı anlıyorum,

Gönlüm virane bir şehir gibi bomboş,

Her gelene ısmarladığım kadeh şişeleri halen masada duruyor,

Toplayacak gücüm kalmamış,

Masanın üstü tuz dolu…

Eski hayallerimden de umut kalmadı artık

Onlarında son kullanma tarihi geçmiş anlaşılan

Baharı düşünüyorum tekrardan

Acaba bahar mı gelmiş diye soruyorum kendime

Evet bahar gelmiş galiba ama,

Anlaşılan bendeki ilkbahar değil sonbahar…..

Bir sargı beziyle kapatılabilir mi yürekteki yaralar?… Ya da Ağrı kesiciler dindirir mi yürekteki acıları…

2011-07-08T15:58:00.003+03:00

Bir sargı beziyle kapatılabilir mi yürekteki yaralar?…

Ya da Ağrı kesiciler dindirir mi yürekteki acıları…

Herkes seni İHANETİNLE anacak...

2011-07-07T17:18:00.000+03:00

kalemimle seni ölümsüzleştiriyorum sevgili...

yüzyıllar boyu herkes seni okuyacak,

milyarlarca kişi seni bilecek, tanıyacak,

ama herkes seni İHANETİNLE anacak...

Kavuşamayız, Kavuşmamalıyız...

2011-07-07T17:16:00.001+03:00

hayır sevgili geri dönemezsin,

biz ayrıldık, kavuşamayız.

kavuşmamalıyız...

eğer ki biz kavuşursak bunca ayrılık mısrasına ihanet etmiş olmaz mıyız?...

Vapur al beni götür..

2011-07-05T21:59:00.002+03:00

(Not: Nasıl olduysa, bir takım yazılarım çıkmış yayından yada ben yaptım bilemiyorum artık, şimdi tekrar teker teker yayınlıyorum onları.. bu yazımda onlardan biri)

Sabah, bücürük küçük kızım dört de kalkmış babasını kendi yatağına yatırmış, oyalanmışlar, televizyon seyretmişler, hiiiççç duymadım. Kıçım açıkta misali, bir rüyalar gördüm, bir rüyalar gördüm ..Erken saatte kalktım, dikişlerimi aldırmaya gittim, 2 tanesi kaynamamış, ne yazık ki tekrar pamuklara sarmalanıp, paketlenip ve yine banyo yok uyarısı aldım, eve kös kös geri döndüm...Sabah biraz tartışma vardı dün ki gibi ciddi sinirlendim, dışarı attım kendimi, Karşıyaka sahiline kadar yürürdüm, oradan bostanlı vapur iskelesinin yakınında bir banka oturdum durduk yere ağlamaya başladım...

Kendime kendim bile şaşırıyorum, ne aciz ağlak karılara döndüm be yaaaa..İçimden küfrediyorum, kendime ağlak kadın kapa çeneni, kim bilir kimlerin ne dertleri var, biliyormusun adilik yapma, bir dur düşün, öle hemen sinirlenip ceketini alıp dikişli halinle, dışarı attın kendini ...attındaaaaaa, şimdi dönüşün o eve olacak gine, ne yani? bu kadar mı? havamı yaptın sen? ...kime? derdimi, basit görüp, başka konulara dalıp gittim bir an.
Kendime dramatik hikayeler bulup durmadan ağladım....Hani flash TV de varya ağlak hikayeler, oyuncu olduğunu zannedenler var o hikayelerde, ne boktan rollerdir onlar, büyük bir oyuncu edasıyla oynamıyorlarmı birde şaşırıyorum. O flash tv de, oyunculuk yapan bir kızla tanışmıştım geçen sene. Kızla kardeşimin kız arkadaşı olarak tanıştık, bir acayipti hiç konuşmuyordu, yemek yiyip tabağını bile sofradan kaldırmadan hızlı hızlı yürüyüp, sanki yerini kapacaklarmış gibi kanepeye oturup televizyon seyrediyordu, her yemekte ama, kardeşimin g..tünün dibinden ayrılmadı, tuvalete bile onla gidecekti neredeyse, bir kontakta kuramadık 2 gün aynı evde kaldık darallar geldi kızdan bana, 2.ci günün sonda artık ayrılıcaz ya nasılsa gidecek söyle söyleyeceğini dedim, böylee sesiz sesiz, durup TV seyrederken aniden kıza dönüp '' O flash TV de, O si....m, s..ku.m hikayeleri nereden buluyor öyle, hani yani seni tenzih ederimde ne g....t oyuncular var yaaaa cık cık cık hala hallaaaaa'' dedim kız aniden kalkıp ne ''ne zaman gidiyoruz'' dedi kardeşime, pof umurumdaydı sanki çıkıp gittiler iyide oldu kanepemi iki gün zapt etmişti....Neyseeeeee oradaki hikayeler gibi işte öyle saçma hikayeler bulup oyunculuk yaptım kendi kendime ..
Aslında şu anda içinde bulduğum durum ağlak hikayelere taş çıkartır hiç başka hikayelere oyuncu olmaya gerek yok şu sıralar ......VUUUP VUUUP diye duyduğum sesle oturduğum yerden doğruldum, çok güzel, süzüle, süzüle, kalktı vapur.
Anneannemle vapura ilk bindiğimiz gün geldi gözümün önüne.... sanırım altı ya da yedi yaşındaydım. Dibek başında şimdiki bilinen adıyla Agora da otururdu anneannem....Çocukluğumun en güzel günleriydi diyebilirim....
Büyük bir titizlik ve ahenkle krem rengi döpiyesini giydi, anneannem, bütün kıyafetlerini dedem dikerdi dedem terziydi, aynı zamanda da santur çalardı ..TRT de ...Kahverengi çantasına, beyaz dantelli mendilini büyük bir titizlikle yerleştirdi konuşmaya başladı...

''Üstünü kirletme kızım, cici kızlar temiz tutarlar elbiselerini dedi anahtarını aldı kapıya çıktık, paspası dik koyup kapıyı kilitledi, paspası dik koymak, evde yokum anlamına gelirdi, sarımsak sokakta oturuyordu, anneannem küçük 2 katlı sakız evlerin olduğu, bir muhitti Agora, yokuştan yavaş, yavaş indik, küçük parkın içinden geçerek, hamamın önünde, dedemin dükkanının karşısında durduk..
''git dedene söyle; Karşıyaka ya gidiyoruz, elbiseyi teslim edeceğimiz adresi yazıpta verecekmişsin de'' dedi dedem, dükkanın kapısında kahve içiyordu, bizi görünce zaten ayağa kalkmıştı, dedeme doğru koştum, anneannemin dediğini söyledim, dedem başımı okşayıp;
''akıllı kızım benim'' dedi . Ne akıllılık yaptımsa? birde elime kuruş sıkıştırdı, paketi aldım anneannemle yola koyulduk, havra sokağından girdik, kemer altından geçerken anneme babama uğradık, babamın kemer altı karakolunun karşısında iş yeri vardı, annemde, babamla çalışırdı. Yazın, şubat tatillerinde, beni anneanneme bırakır işe giderlerdi, tekrar yola koyulup, yavaş, yavaş konak vapur iskelesine kadar yürüdük.
Kocaman denizde yüzen bir şeyin içine bindik. Bu ilk vapura binişimdi, çok heyecanlandığımı hatırlıyorum. Martıları, denizi, vapuru, içindeki insanları, büyük bir heyecanla izliyordum ve hatırladığım çok keyifliydim....
Anneannemin yüzünün asık olduğunu gördüm, elinde bir kağıt vardı, onu okuyordu, dedemle de konuşmamıştı? Çok garipti, karı, koca, konuşmaz mıydı hiç? ...
İşte büyüyünce karı, kocanın zaman, zaman, konuşmadığını, hatta birbirlerini gırtlaklayacak duruma geldiğini, görmüyor, bizzat yaşıyordum!!......
Dedem çapkın biriydi. Bunu büyüdüğümde öğrenmiştim de ama neler yaptığı hakkında bilgim yoktu. ...Seneleeerrr sonra anneanneme o günü sordum... Anneannem ''ne hafıza varmış kızım sende nereden hatırlıyorsun'' dedi. Bizim dedeme gittiğimiz o günden, 2 gün önce, anneannem pazarlık parası almak için dedemin dükkanına gitmiş, kapıyı kapalı görmüş, bir iki vurmuş ses gelmeyince, yandaki kasaba sormuş. ''yenge otur şimdi buradaydı gelir'' demiş. Anneannemde kapının önünde küçük bir taburede oturup, dedemi beklemeye koyulmuş. Yarım saat sonra kapı açılmasın mı? Süslü püslü bir kadın çıkmış içeriden, arkasından dedem, şok olmuş anneannem. İlk önce ilişkilendirememiş, sonra başından kaynar sular dökülmüş. Dedem savunmaya geçip ''ölçü alıyordum'' demiş. Anneannem elindeki pazar çantasını dedemim suratına fırlatmış, eve gelmiş. Eminim başına tülbent bağlamıştır, çünkü anneannem ne zaman üzülse, ağlasa, sinirlense ,düşünceli olsa tülbendi kıvırıp anlına bağlar, ve muhakkak oponlu çay içerdi...(opon, eskiden bakkallarda bile satılan bir baş ağrısı hapıydı. Genellikle çayın içinde içilirdi.)..........
''Vapurda okuduğun neydi? anneanne'' dedim ''Adres yazdığı kağıdın arkasına bir mektup iliştirmiş'' dedi ...''Ne yazmıştı'' dedim ''Ne olacak erkekler yanlış yaptı mı günah çıkartırlar onları yazmış'' dedi...Onlar neydi diye soramadım artık? ....
Şimdi de erkek, kadın ilişkilerinde de hiç bir şey değişmedi... Erkek kadın ilişkilerinde, dönemler değişse de hikayeler hep aynı, hep o tanıdık, bildik, hikaye!!!!

konuyla ilgili müzik dinle...

BEN, APLA ,KAPICI ÜÇGENİ

2011-07-04T11:52:00.002+03:00

Bundan çok sene önce, ya da şöyle diyeyim 2002-2004' ün eylülü 'ne kadar ben İstanbul'da Levent te,bir kız arkadaşımın evinde, ev arkadaşı olarak kalıyordum. Bu kız delinin tekiydi, yani şimdi deli kavramı değişik biliyorsunuz ki, bir kendini deliliğe vuranlar var, bir marjinal yaşayıp delilik yapanlar var, bir doğuştan zeka düzeyi olmayanlar var, bide zeka testinde IQ su tavan yapmışlara da deli diyorlar, biliyorsunuz işte bu kız o kategoride, 4'lü rakamlarla 3'lü rakamları çarpıp, bölüyor, çıkartıyor, kafadan öyle böyle değil yani.
Nasıl tanıştığımızı sonra anlatırım oda ayrı bir mevzuuuu, benim onda ev arkadaşı olmam konusunda, konuştuk, anlaştık beraber kalmakla ilgi ayrıntıları, ''bu bana dediki ne zaman geleceksin'' dedim ki ''şu gün, sabah uçağıyla ordayım apla''..Benden yaşça büyüktü, ama aramızdaki hitap apla lafıydı, o yüzden diyorum apla diye.''.İyi'' dedi bu , bana adresi verdi İzmir'den kalktım gittim İstanbul Havaalanından, HAVAŞ servisinle, taksime, taksimden taksiye Levent' e gittim. AK Merkez'in çok yakınında olan kalacağım eve vardım.

İki büyük bavulla dikildim evin önüne, kapıyı çaldım, açan yok, çaldım çaldım yine açan yok, apartmanın girişindeki zili çalıyorum ben, telefonla arıyorum aplayı açmıyor telefonu, cevap yok, kapıcı duymuş olacak ki geldi yanıma, şuraya geldim, ''gelin çıkarayım seni'' dedi adamcağız, dikildik kapının önünde daha bir ısrarlı çaldım zili, kızıl darmadağın saçlarının arasından gözleri görünmeyen bir kafa, altında bordo bir don, üzerinde bir tişört, apla bana,, ben kapıcıya, kapıcı bana, bakan bir üçgen topluluğu şeklinde kapının önünde kaldık bir süre ''pardon remzi efendi'' diyende'' yok ayrıca.
'' Bi işettirmediniz beaaa'' deyip girdi içeri apla bende arkasından bavullarla ''ayakkapları çıkarmaaa'' dedi arada bir odaya girdi, bende altını giyecek yanıma gelecek filan sanıyorum, baktım dönen yok, uzattım kapıdan kafamı, anam apla yatmış uyuyor..Salona döndüm etrafa baktım, bir abajur, üstünden sarkan bir çorap, salonun tam ortasında bir çizme, diğer çizme teki açık mutfağın masasının önünde, mutfak tezgahının üstündekileri ve mutfak masasının üstündekileri anlatmayayım içiniz bulanır, bir kanepenin üzerinde tepsi, içinde kalmış ekmek peynir kırıntıları, leopar desenli bir berjer koltuğun üstünde bir kırmızı don, mavi bir süveter üstünden çıkarılmış şekilde duran bir kot da berjerin yanında, orada, burada dergi, gazeteler, bir ben nereye geldim sorguları, bir burası neresi, Allahlım ben neden geldim sorguları yaşadım o an...Tabiki İstanbul'a taşıdığım işim için gelmiştim ama neden bu ev? yani, o sorguyu yaşadım o an. Neyse bende geceden uyuyamamıştım kıvrılayım bir yere yatayım dedim de nereye? baktım başka yataklı oda yok salona döndüm. Donları, monları topladım bir kanepede yer açtım kendime, yattım oraya...Rüyamda kendimi çöp yığınının içinde gördüm vallahi...Allahlım bu nasıl birşey ya.
Şimdi düşünüyorum da, bugün o evin kapısından girmezdim haa , valla. Sonraki günler o evi bi temizledim bir parlattım inanmazsınız ..İlk günler oturuyorum gazete okuyorum karanlık geldi, dışarıda güneş var, gündüz gündüz ev karanlık, anlam veremiyorum bi türlü,dur dedim camları bi sileyim, Allahlım o cam, cam olamaz, o camın, bu pislikle göstermesi bile çok normalmiş yaaaa....Öyle bir pismişkiiii yani tarifi mümkün değil. Neyse akşamüstü uyandım ben, oda uyanmış baktım bir cezveye elma doğruyor''napıyorsun''dedim ''sabah uyanma çayımı yapıyorum'' dedi tarçın, karanfil, birşeyler koydu .Başka bir cezvede de sert bir kahve yaptı karşılıklı içtik biz keyifli keyifli üstelik o dağınıklığın içinde.....
Geçtiğimiz günlerde, gazeteye bakarken aha bu aplayı, Hürriyetin İzmir ekinde bi haberde gördüm. Bi iş kadını muhabbeti yapmış, böyle siyah işkadını döpiyesiyle ciddi fotoğraf vermiş gazeteye.... Puahahhaha diye bi güldüm Hanııım, hanıım, kırmızı donlarınızı, leopar desenli berjerin üzerinden topladık zamanındaaaa diyesim geldi....Neyseeeeeeeeeeee yaaaaaa öyle aklıma geldi bi anlatayım dedim, devam edicem ama aplayı anlatmaya, bitmez çünkü aplanın maceraları. Acayip bir kadındı o....Severdim ama
...

YAŞAMIN İNSAN SESİ (Onur Can AYDOĞMUŞ)

2011-07-01T23:55:00.000+03:00

Bir hüzün kapladı, yüreğimiz kor gibi,

Hep birlikte ağladık ıssız dünyada ser gibi.

Sandık ki bizim de dostlarımız var gibi.

Kurmacaymış gördün mü? Böyle komşu ülkeler gibi.

Üzülürsen sen ağlarsın kim dinler senin sesi.
Sanma ki bilecekler o yüreğin acı sesi.
Mehmetlerin kalbimizde hâlâ dinmedi ki sesi.
Unuttuk sanma! susmaz ki yurdum insan sesi,
4 Eylül kongresinde toplandılar Sivas’ta
Vatanın bütünlüğü dile getirildi her safta
Hatırladım şimdi de otuz iki canı madımakta

Unutur muyuz sanırsınız üstü kapalı sır ise rafta

Onur oldum aşikar dolaştım hep yollarda.

Umut oldum akan dostların ırmaklarında.

Unutmadım ki geçmişi yaşam anahtarımda.

Bir kez daha andım atayı yanı başında.

Çok bilge kazanıp, hepsini yok ettik.
Uğurları, Necipleri kışlalıları kaybettik.
Eşkiyaları ise bol bir şekilde ürettik.
Biz bu yaşamın havasını mı kaybettik.

2007 ANKARA

ONUR Can AYDOĞMUŞ

Acaba demokrasiyi istemek az bir şey mi?

2011-07-01T15:15:00.001+03:00

Bir milletvekillinin vekilliğinin alınıp başka birine verilmesi ne kadar hukuki açıdan bir kılıfa sokulmaya çalışılsa da siyasi yönden bunun hiçbir şekilde açıklaması olamaz.

* * *

Hukuk terörü,

Siyasi terör,

Sivil terör,

Pkk terörü,

Devlet terörü,

…

Herkes kendi menfaatlerine uygun bir isim uydurmaya çalışsa da, isim konusunda bir mutabakat sağlanamamış olsa da, herkesin hemfikir olduğu konu ortada bir terör olayının olduğudur. Ne kadar isim konusunda bir anlaşmaya varılamamışsa da ortada madem ki bir terör olayı olduğu konusunda ortak bir fikir var, ismi ne olursa olsun buna dur denilmelidir.

* * *

Anlaşılacağı üzere demokrasi halkın değil çoğunluğun sesiydi. Örneğin 49 kişilik bir grupta iki başkan adayı varsa biri 25 oy alsa diğeri 24 oy alarak seçimi kaybetmiş olacak ve ona oy veren 24 kişinin iradesi de mecburi olarak diğerlerinin tercihi yönünde olacaktı. Ancak yeni geliştirilen demokrasi anlayışı ne yazık ki ortaya değişik sonuçlar çıkarabilmektedir.

Artık kafalar karışmış durumda acaba diğeri demokrasi değil de çoğunluk sistemi miydi?

Demokrasi denilen şey acaba bu mudur?

Gerçek demokrasi, gerçek adalet sistemi neyse onun uygulanmasını istiyoruz.

Aslında çok şey istemiyoruz.

Ama

Acaba demokrasiyi istemek az bir şey mi?

Ya Olduğun Gibi Görün ya Göründüğün Gibi Ol

2011-06-22T22:16:00.004+03:00

Güneş gibi ol şefkatte,merhamette.
Gece gibi ol ayıpları örtmekte.
Akarsu gibi ol keremde,cömertlikte.
Ölü gibi ol öfkede ,asabiyette.
Toprak gibi ol tevazuda,mahviyette.
Ya olduğun gibi görün,ya göründüğün gibi ol.