چرا؟

نمی‌دونم.

دوستت داشتم ولی هیچ‌وقت بهت نگفتم. متاسفم.

وقتی اومدیم تهران که دیگه جنگ به شهرها کشیده شده بود، با این‌حال بابا دو سه روز پیش ماها بود و دو سه هفته شهر باباش. بهانه هم زیاد بود. مامان اما می‌گفت که بابا از بمباران فرار می‌کنه! بچه‌های بزرگتر که حافظه خانواده بودن در جوابش می‌گفتن که قدیمها چی؟ اون موقع که جنگ نبود چرا می‌رفت؟

فکر می‌کنم آخرش هم هیچ‌کس نفهمید که مشکلات مامان و بابا باعث فراری شدن بابا شده بود یا فراری بودن بابا که از نظر خودش رسیدگی به زندگی پدرش و بقیه بود، باعث بدبینی مامان و مشکلات دامنه‌دار!

هان؟ چه بدانم. نصفه شبی یاد یکی از آخرین گفتگوهام با ع افتادم. تعریف کرد که بار آخری که بابا رفت شهرستان، قبلش با مامان دعوای سختی کرده بودن و بابا شب رفتن خرجی همیشگی رو به جای مامان داده بود به ع! همون رفتنی که فرداش اول وصیت‌نامه نوشت و برای مامان فقط مهریه‌ش رو گذاشت و بار تحقیری که مامان در بیست سال زندگی مشترک به دوش کشیده بود رو همیشگی کرد، و بعد سر ظهری سکته کرد و مرد. 

ع گفت به سرم زده بود کاری که مدتها می‌خواستم رو انجام بدم و پوله رو بردارم و برم مرز غربی و به م بپیوندم! ولی تو نگذاشتی! هاج و واج پرسیدم: من؟ من ده ساله؟ گفت آره! شب که خبر دروغ رسید که پدربزرگ فوت کرده و اومدن مامان و ماها رو ببرن شهرستان، من گفتم فردا با اتوبوس میام و تو هم گفتی و پیله کردی که امتحان داری و فردا بعد از امتحان با ع میام!

هان؟ چه بدانم! این شبها قبل از خواب فقط خاطرات بد و سختی‌های گذشته زندگی مثل سریال برام مرور می‌شن و تا وقتی با دوران کرونامقایسه‌شون نکنم‌ دست از سرم برنمی‌دارن.

هان؟

خب معلومه که خواب بود. خواب که چه عرض کنم، هذیان و کابوسی بود در نوع خودش.

فکر کنم که یک خونه‌تکونی از نوع شستن حمام و دستشویی و آشپزخانه به خونه مامان بدهکارم، بس که این خواب لعنتی تکرار می‌شه.

کار اشتباهی می‌کنم که می‌خوام همین‌طوری مفت و مجانی از دست این خواب تکراری رها بشم؟

نه!

به هیچ وجه!

بله. سال نوی شما هم مبارک!

اینکه یه عده گذاشته باشن ات پشت در و بعد از شیش ماه هنوز از خودت بپرسی که چرا؟ نشونه ی کم هوشی و بی خردی ه.

اینکه یه عده گذاشته باشن ات پشت در و توی این سن و سال اونها رو مسئول همه چی بدونی نشونه ی کم هوشی و بی خردی ه.

اینکه یه عده گذاشته باشن ات پشت در و بعد از شیش ماه، هنوز بهشون فکر کنی نشونه ی کم هوشی و بی خردی ه.

اینکه نتونی به موقع اش داد بزنی و ناسزا بگی نشونه ی کم هوشی و بی خردی ه.

اینکه نتونی ذهن ات رو مدیریت کنی نشونه ی کم هوشی و بی خردی ه.

اینکه نتونی به موقع حرف دل ات رو بزنی نشونه ی کم هوشی و بی خردی ه.

اینکه حتی در مورد معدود مواردی که حق باهات بوده نتونی حرف بزنی و لال بشی نشونه ی کم هوشی و بی خردی ه.

اینکه نتونی به موقع لال بشی و حرف ات -حرف درست ات- رو بگذاری به موقع اش بزنی نشونه ی کم هوشی و بی خردی ه.

اینکه هفت سال طول بکشه که با باغ ژاپنی پارک لاله آشتی کنی نشونه ی کم هوشی و بی خردی ه.

اینکه هی بغض چنگ بندازه ته گلوت، اینکه نتونی غم چشمهای کسی رو که عاشقشی پاک کنی، اینکه روزی صد بار بمیری و زنده بشی، اینکه فکر کنی اگه بمیری خودت و دیگران رو راحت می کنی، اینکه از زندگی کردن خسته بشی، اینکه از خودت حال ات به هم بخوره، اینکه هی دلت برای خودت بسوزه …

شاهد از تلگرام رسید!

با خود گفتم: باید یک بار به خاطر همه چیز گریه کرد. آن قدر که اشک ها خشک شوند. باید این تن اندوهگین را چلاند و بعد دفتر زندگی را ورق زد و به چیز دیگری فکر کرد. باید پاها را حرکت داد و همه چیز را ار نو شروع کرد. دیگران هم صد بار گفته اند به چیز دیگری فکر کن! حق نداری خودت را وانهی. تکانی به خودت بده.

بله! می دانم. خوب می دانم. اما مرا بفهمید: …

آنا گاوالدا در کتاب «من او را دوست داشتم» گفته: اما مرا بفهمید: نمی توانم!

ولی من می گم که: می توانم! من کتاب باقیمانده زندگی خودم رو می نویسم: «من او را دوست دارم».

باید بگذاری‌اش توی بالکن که سرما دخل شته‌ها رو در بیاره!

هان؟!

اوهوم!

این شمارش لعنتی رو باید ترک کنم. نون هم مثل گگ می‌گه نباید بگی که باید! ازش پرسیدم توی این «نباید» هم که «باید» داره خانم دکتر جان! خب پس چی بگم؟ بهتر و بدتر و خوب و بد هم که نداریم! درست و غلط هم که جواب‌اش می‌شه که: چی می‌گی آتوسا! درست و غلط یعنی چی؟

چه گیری افتادیم ها! ایش!

هر وقت که سی روز پشت سر هم «نشمردم» برمی‌گردم! قول!

:-«

]]> https://cynthiamim.wordpress.com/2015/12/17/%db%8c%da%a9/feed/ 0 581 Cynthia https://cynthiamim.wordpress.com/2015/11/16/%da%af%d8%b0%d8%b1%d8%a7%d9%86/ https://cynthiamim.wordpress.com/2015/11/16/%da%af%d8%b0%d8%b1%d8%a7%d9%86/#respond Mon, 16 Nov 2015 08:37:30 +0000 http://cynthiamim.wordpress.com/?p=579 اینایی که از ترس ’’ از دست دادن’’ از ’’به دست آوردن’’ هراسانند!

هان؟!