Khajochi Blog

ครั้งหนึ่งที่เคยขึ้นปก The Nation กับครอบครัว

noreply@blogger.com (Khajorn Chiaranaipanich) — Mon, 17 Jun 2013 15:30:00 +0000

ผมมีพี่เป็นเซเล็บในโลก Social Network อยู่ 2 คน แต่คนที่รู้จักผมอาจจะไม่รู้จักพี่อีกสองคน และคนที่รู้จักพี่ทั้ง 2 ก็อาจจะไม่รู้จักผม เพราะเราอยู่กันคนละวงการ

@Oweera เป็นหนุ่มนัก Social ที่แชร์เรื่องการตลาดสำหรับ SME อย่างต่อเนื่อง เป็นที่รู้จักในแวดวงธุรกิจ ซึ่งเขาคือพี่ชายแท้ๆ ของผม

@V_Victory1 สาวนักสังคมสงเคราะห์ ที่คอยแชร์และคอยช่วยงานด้านสังคมอยู่เสมอ โดยเฉพาะช่วงน้ำท่วมในไทย

@Khajochi กสยฟพทสตจ. สาวกแอปเปิลที่แชร์เรื่องแอปเปิล และเรื่องราวความรักอยู่ตลอด

ทั้ง 3 คนเป็นพี่น้องกัน โดย @Oweera เป็นพี่ชายแท้ๆ ของผม ส่วน @V_Victory1 เป็นพี่สาวแท้ๆ ของผม ซึ่งหลายครั้งที่เรามักได้คำถามประเภท "เฮ้ย เพิ่งรู้ว่านายเป็นน้องของ", "โอ้ว เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าพี่พี่สาวของ"

เรื่องราวเริ่มมาเป็นที่รู้จัก เมื่อพี่ชายกับพี่สาวผมไปงาน Zocial Rank ที่พารากอน และก็ทวีตแชร์เรื่องราวในงานออกไป ซึ่งผมก็เข้ามาแจมด้วย ปรากฏว่าทั้ง 3 คนทวีตดันไปขึ้นจอพร้อมๆ กัน เลยทำให้ @lekasina แห่ง Nation เพิ่งได้รู้ความจริงว่า ทั้ง 3 คนพี่เป็นน้องแท้ๆ กันหรือนี่

เลยเป็นที่มาของบทความในหนังสือพิมพ์ The Nation พร้อมกับบทสัมภาษณ์ใน Nation สุดสัปดาห์ โดยเราก็ได้เล่าเรื่องราวการใช้ Social Network ในมุมของตัวเอง และมุมครอบครัวครับ

ปล. จริงๆ ผมมีพี่ชายคนโตอีกคน แต่ตอนนี้ทำงานอยู่ที่ Netherlands ครับ ถ้าอยู่เมืองไทยอาจจะเป็นเซเล็บไปอีกคน 55

ทั้งหมดนัดคุยกันที่ True Coffee พารากอน หามุมถ่ายรูปสวยๆ จากในร้านนั่นแหล่ะ
พี่เล็กสนใจเรื่องการใช้ Social Network และการพูดคุยกันในครอบครัวของเรา ที่ทำผ่าน Social Network เช่นกัน
เล่านิดนึงว่าที่บ้านเรามีกัน 6 คน พ่อ แม่ ลูกชาย 3 ลูกสาว 1 ทีนี้พอแต่ละคนมีครอบครัว ก็แยกไปอยู่บ้านของตัวเอง ทำให้การติดต่อกันค่อนข้างลำบาก เพราะบ้านจริงๆ เราอยู่ขอนแก่น
ยุคที่ยังไม่มี iPhone เราใช้การติดต่อด้วยอีเมล์ โดยเริ่มจากผมไปสร้างเว็บที่ชื่อ Chiaranaipanich.com (มาจากนามสกุลเจียรนัยพานิชย์) เพื่อรวบรวมเรื่องราวของคนในครอบครัว

เว็บ Chiaranaipanich.com ที่ใช้เป็นศูนย์กลางครอบครัวในยุคก่อน

ลูกๆ ทุกคนมีบล็อกของตัวเอง และก็มี Picasa ไว้แชร์รูปของตัวเอง
ในเว็บผมก็เลยดึงภาพมาจาก Picasa ของแต่ละคน บล็อกที่แต่ละคนเขียน ทวีตด้วย และก็มีเนื้อหารวมๆ ตรงกลาง เป็นเว็บง่ายๆ แต่ก็เป็นเรื่องราวที่แชร์ให้กันอ่าน
นอกจากนี้ก็มีอีเมล์กลางตัวนึง ที่ส่งปุ๊บก็จะ Redirect ไปหาทุกคนในครอบครัว แล้วก็ Reply กันไปมา ก็ได้ความเป็นครอบครัวดีนะในสมัยนั้น

สมัยก่อนทั้งบ้านคุยกันทางอีเมล์ครับ โดยใช้ Group Mail

พอมายุคนี้ เราแทบจะไม่ได้ใช้อีเมล์กันแล้ว และโทรศัพท์มือถือก็เข้าเน็ตได้ตลอดเวลา วิธีการติดต่อในบ้านเราเลยเปลี่ยนไป เริ่มจากลูกๆ รวมตังค์ซื้อ iPhone 4S ให้ท่านแม่ และ iPad 2 ให้ท่านพ่อ (ตอนนั้นคือรุ่นล่าสุดละ)
เหตุผลใหญ่ที่เลือกสายแอปเปิลเพราะใช้ง่าย และมี Facetime คุยกับลูกๆ แบบเห็นหน้าได้สะดวก ที่บ้านเลยกลายเป็นสาวกแอปเปิลไปทุกคน โดยมีกสยฟพทสตจ.ชักจูงอยู่เบื้องหลัง หึๆๆๆ

ยุค Line ครองเมือง เล่นกันทั้งครอบครัวเช่นกัน

Social Network ที่ทุกคนใช้คือ Facebook เราก็จะอัพรูปกันตามสะดวก พ่อแม่ก็มา like มาเม้น ได้รู้ว่าลูกๆ เป็นยังไงบ้าง
ล่าสุดคือเริ่มมี Line เข้ามา ยิ่งง่ายกว่าเดิมเพราะเราสร้าง Group ครอบครัวไว้คุยกัน ทุกคนก็ใช้ Line Group ในการแชร์ว่าตอนนี้ไปไหน ทำอะไรอยู่ เรียกว่า Connect กันทั้งบ้านตลอดเวลา แถมส่งได้ทั้งภาพและวิดีโอด้วย

หลายครอบครัวอาจจะมองว่า โห บ้านนี้ทุกคนทันสมัย พ่อแม่ชอบไอที เลยทำแบบนี้ได้ มันไม่เหมาะกับครอบครัวเราหรอก ... แต่ผมอยากบอกว่าจริงๆ แล้วอุปกรณ์อย่าง iPad เนี่ยมันใช้ง่ายมาก แม่ผมไม่เคยแตะก็ใช้เป็น สอนไม่นาน ตอนนี้เล่น Line เก่งกว่าลูกๆ อีก

อีกเรื่องคือราคาของอุปกรณ์พวกนี้ถูกลงมาก จากสมัยก่อนที่ต้องซื้อ Notebook ราคาสามสี่หมื่น ใช้ยากเข้าใจยาก เหลือแค่ iPad Mini ราคาหมื่นเดียว ราคามันถูกลงมาก

โลกไอทีมันสามารถเชื่อมครอบครัวได้จริงๆ ครับ :)

แชร์ประสบการณ์เก็บเงินได้ครบ 1 ล้านบาทเมื่อตอนอายุ 31 ปี

noreply@blogger.com (Khajorn Chiaranaipanich) — Tue, 04 Jun 2013 11:41:00 +0000

เป้าหมายแรกหลังเรียนจบมหาลัยของผมคือ การเก็บเงินให้ได้ 1,000,000 บาทก่อนอายุ 30 ปี ซึ่งเคยเขียนในบล็อกไปก่อนหน้านี้ว่าผมทำไม่สำเร็จ .. วันเวลาผ่านไป 1 ปีต่อมา ตอนนี้ผมทำสำเร็จแล้วครับ ในวันที่อายุ 31 ปี :)

บล็อกตอนนี้จึงไม่ใช่การโม้ว่าเฮ้ยตรูมีเงินเก็บโว้ย แต่ต้องการจะแชร์ในฐานะเด็กที่เคยไม่มีเงินเก็บติดตัวเลยซักบาทตอนทำงานปีแรก และเริ่มต้นทำงานด้วยเงินเดือนแค่ 12,000 บาท จนมาถึงตอนนี้สามารถเก็บเงินให้ครบ 1 ล้านได้ยังไงครับ (จริงๆ เพื่อนผมหลายคนเก็บเงินได้เยอะกว่านี้มากเลยครับ)

บล็อกเก่า :
ประสบการณ์ทำงานปีแรกด้วยเงินเก็บ 0 บาท
ในวันที่ผมยื่นใบลาออกจากบริษัท Thomson Reuters

ปัญหาสุดคลาสสิคกับการเก็บเงินไม่เคยได้

เท้าความกลับไปตอนทำงานปีแรก ถึงผมจะเงินเดือนแค่ 12,000 บาท แต่ก็พอจะมีเงินเก็บนิดหน่อย แต่อย่างว่าคนเราซักพักมันก็มีเรื่องต้องใช้เงิน เช่นคอมเสีย กลับบ้านต่างจังหวัด ซื้อโทรศัพท์ใหม่ ซึ่งเป็นรายจ่ายชิ้นใหญ่ สุดท้ายเงินที่เก็บก็เหลือศูนย์

ด้วยความที่รักสบายอ่ะ ทำงานเหนื่อยๆ มันก็อยากใช้ตังค์หาความสุข อยากดูหนัง อยากกินของอร่อยๆ อยากไปเที่ยวสนุกๆ บ้าง

ผมไม่ชอบเลยความรู้สึกของการมีเงินอยู่ก้อนนึงในบัญชี แล้วต้องคอยมาดูว่าเหลืออีกกี่วันนะจะสิ้นเดือน แล้วตกลงเดือนนี้เก็บได้กี่บาท ว๊าเหลือน้อยจัง เดือนหน้าต้องอดออมกว่านี้แล้วสินะ

การได้เงินเดือนมา แล้วก็พยายามใช้อย่างประหยัด จนเหลือสิ้นเดือนก็เก็บไว้ มันใช้ไม่ได้ผลครับ คือสำหรับผมนะ มันไม่เวิร์คจริงๆ เพราะซักวันมันก็จะหมดไปกับบางสิ่งบางอย่าง

แล้วทำยังไง ?

ย้อนกลับไปเมื่อตอนผมอายุได้ 8 ขวบ ตอนนั้นจำได้เลยว่าเป็นวันเด็ก ซึ่งพี่น้องผมแต่ละคนก็บอกวันเด็กแล้ว อยากได้นั่นอยากได้นี่ สุดท้ายป๊า (พ่อ) ก็บอกไม่รู้ว่าจะให้อะไรเป็นของขวัญ งั้นเอางี้ละกัน ให้เงินไปคนละ 500 บาท พาไปที่ห้างแล้วบอกว่า อยากซื้ออะไรก็ซื้อเลย แต่ต้องใช้ให้หมดนะ

ใช้ให้หมดนะ ...

ผมจำได้ว่าวันนั้นเป็นหนึ่งในวันที่ผมช็อปปิ้งสนุกที่สุดในชีวิตครั้งหนึ่งเลย เหมือนเราได้ไปวิ่งอยู่ในทุ่งดอกไม้ ลั้นลา กำเงินไว้แน่น ไอ้นี่ก็สวยงาม ไอ้นั่นก็อยากซื้อ "จะใช้แมร่งให้หมดเลยโว้ยยยย" ผมคิดในใจ

และนั่นเลยเป็นวิธีการเก็บเงินของผม ที่เพิ่งมาคิดขึ้นได้ตอนอายุ 24 ปีแล้ว ...

ใช้แมร่งให้หมด

เมื่อผมรู้แล้วว่าผมเหมาะเหลือเกินกับวิธีการเก็บตังค์ด้วยวิธีการ "ใช้แมร่งให้หมด" มันเลยต้องเปลี่ยนวิธีการจัดการกับเงินนิดหน่อย

เงินเดือนที่ได้มา สมมุติว่า 30,000 บาท ผมจะหาทางทำยังไงก็ได้ ให้มันเก็บไปแบบที่ผมไม่มีทางเบิกออกมาได้เลย อย่างน้อย 30-40% ในที่นี้คือ 9,000-12,000 บาท
เงินอะไรบ้างที่เราเก็บแล้วไม่สามารถเอาออกมาใช้ได้ ? ต้องไม่ใช่ฝากในบัญชีธนาคารแน่นอน
อย่างแรกคือซื้อประกันชีวิต กว่าผมจะได้เงินนี้กลับมาก็ปาเข้าไปหลายปีต่อมาแล้ว (เดี๋ยวนี้มีประกันหลายตัวที่เป็นประเภทเก็บเงิน 7-10 ปี)
หักเงินเข้า Provident Fund อันนี้ก็เอาออกมาไม่ได้ จนกว่าจะลาออกเท่านั้น ซื้อเต็ม Max เลยครับ
หักเงินซื้อหุ้นบริษัท โชคดีที่บริษัทมีขายหุ้นบริษัทด้วย ในราคาพนักงาน ซึ่งเท่าไหร่ผมไม่สน แต่มันหักไปจากเงินเดือนตั้งแต่แรก เพราะฉะนั้นซื้อ Max เลยเช่นกัน
ซื้อกองทุน LTF อันนี้กว่าจะได้ใช้เงินก็อีก 5 ปีข้างหน้า หักไปเลยว่าปีนี้ซื้อเท่าไหร่ ก็ทยอยซื้อทุกเดือนได้
ยังมีเงินอีกหลายอย่างที่สามารถหักได้แบบ Auto ก่อนที่จะมาถึงบัญชีเงินฝากของคุณ ก่อนที่จะมาถึงบัตร ATM ของคุณ ก่อนที่จะกดเงินออกมาสู่มือของคุณ

ผมซื้อไอโฟน ด้วยการผ่อน 0% เสมอ ฮะๆ

สุดท้ายจากพนักงานเงินเดือน 30,000 บาท (ตัวเลขสมมุติ) ผมก็กลายเป็นพนักงานเงินเดือน 18,000 บาทแทน
ที่เหลือ "ใช้แมร่งให้หมด"
ผมใช้หมดจริงๆ นะ คือไม่เหลือเลยซักบาท ถ้าสิ้นเดือนมีเงินเหลือเยอะ ผมไม่เก็บด้วยนะ มีเงินเหลือก็ต้องใช้แมร่งให้หมดสิ ว่าแล้วเราก็เสพสุขให้มันเยอะๆ คือกรูมีเงินเหลืออ่ะ ใช้ไปเลยเต็มที่ ถ้าสิ้นเดือนเหลือน้อย ก็ประหยัดไป มีเงินแค่นี้
มันเป็นความสุขที่ประหลาดจริงๆ นะครับกับการที่เรามีเงินซักก้อนนึง แล้วมีคนตะโกนบอกว่า "ใช้ให้หมดนะโว้ยยยยย" โอ้แม่ นี่สิชีวิต ทำงานเหนื่อยมันก็ต้องซื้อความสุขกันบ้าง
วิธีนี้เราจะไม่มีสิทธิไปแตะเงินที่ถูกดูดไปตั้งแต่ต้นเดือนเลย
แล้วถ้ามีเรื่องต้องใช้เงินจริงๆ จะทำยังไง ? คือด้วยความที่เงินพวกนั้นมันเอาออกมาไม่ได้ ผมก็จะต้องดิ้นรนหาวิธีให้เงินที่เหลือพอจ่ายให้ได้ เช่น ซื้อของแบบผ่อน 0%, ใช้บัตรเครดิตแบบฉลาดๆ หน่อย, ยืมเมียบ้างเป็นบางครั้ง (แต่ทวงยิกนะฮะ)
ด้วยวิธีนี้ ผมเลยมีเงินก้อนหนึ่งที่ไม่สามารถใช้ได้เลย จนเวลาผ่านไปอย่างน้อย 10 ปี ซึ่งเวลานั้นก็ได้มาถึงแล้ว
ในที่สุดตอนนี้ผมก็มีเงินสดในบัญชี 1 ล้านบาทตามที่เคยตั้งใจเอาไว้แล้วครับ :)

ออกตัวก่อนว่าผมไม่ใช่พนักงานบริษัทขั้นเทพที่มีเงินเดือนหลักแสน และก็ไม่ใช่นักลงทุนที่ทำให้เงินมันงอกเงยแบบที่หลายคนกำลังมุ่งมั่นกันอยู่ ผมแค่เก็บเงินแบบที่ไม่ไปแตะมัน และไม่มีทางแตะมันได้เลย ก็เท่านั้น

วิธีนี้อาจจะดูไม่ฉลาดเท่าไหร่ แต่มันใช้ได้ และต้องใช้เวลาด้วย

อีกประเด็นที่อยากบอกคือผมมีความสุขกับการ "ใช้แมร่งให้หมด" มากๆ เงินเดือนขึ้น ผมใช้เยอะขึ้น แต่ก็เก็บมากขึ้นด้วย ซึ่งมันก็มีความสุขดี และไม่ได้ขัดสนอะไร แค่เปลี่ยนความคิดว่า "เราเงินเดือน 30,000 บาท" มาเป็น "เราเงินเดือน 18,000 บาท"

เงินที่เหลือจากการถูกหักไปแล้วนั้น ผมยังสามารถซื้อ iPhone, MacBook, จัดงานแต่งงาน, พาภรรยาไปฮันนีมูนมัลดีฟส์ได้ โดยที่ก็ยังมีเงินเก็บอยู่นะ คือเงินที่มีผมใช้แมร่งหมดจริงๆ 5555

หวังว่าวิธีการเก็บเงินแบบนี้อาจจะเป็นประโยชน์บ้างไม่มากก็น้อยครับ :)

หมายเหตุ: ย้ำว่าบล็อกตอนนี้ไม่ได้ต้องการโอ้อวด เพราะหลายคนที่อายุเท่าผมเก็บเงินได้ 10 ล้านแล้วก็มี เพียงแต่ต้องการเขียนเพื่อปักหลักไมล์อันหนึ่ง ที่เคยสัญญากับตัวเองไว้ และแชร์ให้ได้อ่านกันครับ

เดือนไหนใช้หมดก่อนสิ้นเดือน เราก็จะ ....
กินมาม่าแมร่งให้หมด เลยคร๊าบบบ !! ^___^"

เบื้องหลังการถ่ายทำรายการ I AM "ผมเป็นโปรแกรมเมอร์"

noreply@blogger.com (Khajorn Chiaranaipanich) — Sun, 26 May 2013 19:18:00 +0000

เรื่องมันมีอยู่ว่า ผมเคยไปร่วมกิจกรรมกับทาง Software Park หลายครั้งด้วยกัน และพอดีทางรายการ I AM ทางช่องทรูปลูกปัญญา ต้องการจะทำสกู๊ปพิเศษในหัวข้อ "โปรแกรมเมอร์ มืออาชีพ" ทาง SWPark เลยส่งรายชื่อไปให้ทีมงานเลือก 3-4 คน

ซึ่งโชคดีเหลือเกินที่ทางรายการเลือกและติดต่อเข้ามา ตอนที่คุยกันแรกๆ ผมเข้าใจว่าเป็นสัมภาษณ์สั้นๆ ช่วงนั้นก็ค่อนข้างยุ่งมากเลยลังเลเล็กน้อย ทีมงานเลยแนะว่าให้ลองดูตัวอย่างรายการตอนก่อนหน้า เพื่อจะได้เข้าใจรูปแบบรายการ พอดูแล้วก็ตกใจว่าเฮ้ย รายการแมร่งเจ๋งว่ะ !! ตอบรับทันที

รายการ I AM

ถึงแม้จะเป็นรายการใหม่ ทางช่องที่คนยังดูไม่มากอย่างทรูปลูกปัญญา แต่คอนเซ็ปต์และโปรดักชั่นที่ทำออกมานั้นค่อนข้างดีมาก และดูโปรเลยทีเดียว

รายการ I AM เป็นรายการที่มีกลุ่มเป้าหมายคือเด็กนักเรียนนักศึกษา ที่กำลังมองหาว่าตัวเองควรจะทำอาชีพอะไร เลือกเรียนในสายไหนดี ซึ่งเป็นปัญหาคลาสสิคของเด็กไทยมาตลอดหลายปี

วิธีการคือรายการจะไปทำสกู๊ปพิเศษ อาชีพละ 1 คน โดยจะสัมภาษณ์เจาะลึกถึงการทำงาน ข้อดีข้อเสีย สิ่งที่ต้องเรียนรู้ อนาคต ตบท้ายด้วยการไปสัมภาษณ์เด็กและอาจารย์ที่สอนในสายงานนี้

ซึ่งอาชีพที่ทางรายการเคยไปสัมภาษณ์มาแล้ว ก็น่าสนใจหลายหัวข้อเลย อยากแนะนำให้น้องๆ ลองดูกันครับ

I AM PHYSICIST นักฟิสิกส์ : ดร.วรวัตน์ มีวาสนา
I AM JOURNALIST นักข่าว : คุณเทพชัย หย่อง
I AM FILM DIRECTOR ผู้กำกับภาพยนตร์ : คุณบรรจง ปิสัญธนะกูล ผู้กำกับพี่มาก, กวนมึนโฮ

เบื้องหลังการถ่ายทำ

หลังจากที่ตอบตกลงกับทีมงานไปแล้ว ก็มีเรื่องต้องให้เครียดนิดหน่อย เพราะรายการนี้จะเน้นการถ่ายทำสถานที่ทำงาน รวมถึงการประชุม การคุยงานอื่นๆ ด้วย ซึ่งแน่นอนว่าต้องใช้สถานที่ของบริษัท Thomson Reuters Software Thailand

แน่นอนว่าบริษัทอินเตอร์อย่าง Reuters ของเราไม่ได้ให้ใครเข้ามาวุ่นวายในออฟฟิศง่ายๆ ถึงแม้จะเป็นการประชาสัมพันธ์บริษัททางอ้อมก็ตาม

เรื่องนี้เลยต้องติดต่อผ่านทาง HR และ Communication Specialist ของบริษัท ซึ่งโชคดีมากที่พี่ๆ ช่วยผลักดันจนสามารถให้รายการเข้ามาถ่ายทำได้ โดยต้องมีการเรียกทีมงานเข้ามาดูสถานที่ก่อนเพื่อจะได้รู้ว่าตรงไหนได้ไม่ได้

เลยตกลงถ่ายทำที่ห้อง Canteen กับห้องประชุม ส่วนการถ่ายทำที่โต๊ะทำงาน ให้ใช้ได้แค่ช่วงพักเที่ยงเท่านั้น ซึ่งทีมงานต้องทำเรื่องขอใช้สถานที่ตามระเบียบ

สำหรับบริษัทที่ทำรายการนี้คือ Dir4Films เป็นทีมงานที่ทรู Outsource ให้ทำรายการอีกที ฝีมือเจ๋งมาก

วันถ่ายทำจริง ทีมงานมากัน 5 คน พร้อมอุปกรณ์เพียบ แต่ปรากฏว่าถึงเวลานัด พี่รปภ.ของตึกดันไม่ยอมให้ขึ้นมาซะงั้น เข้าใจว่าทีมตากล้องแกหน้าโหดไปหน่อย เรียกว่าขำกันทั้งทีม จนต้องให้ผู้ใหญ่ในบริษัทเป็นคนพาขึ้นมา 5555555

ช่วงติดตั้งอุปกรณ์พวกไฟและกล้อง ก็มีทีมครีเอทีฟมา Brief ให้ฟังว่าจะถามอะไรบ้าง (จริงๆ ส่งเมล์มาให้อ่านก่อนแล้ว แต่ดันไปตกใน Spam เลยไม่ได้อ่าน)
เราก็ถามกลับหลายประเด็นว่าตรงนี้อยากให้คนดูรู้เรื่องอะไร บางคำถามต้องคิดนานหน่อยเพราะใช้ศัพท์เทคนิคมากไม่ได้ เด็กๆ ไม่เข้าใจ
พอเริ่มถ่ายทำ ก็ไล่ตอบไปทีละคำถาม โดยไม่ต้องมองกล้อง แต่มองคนที่ถามแทน
มีเพื่อนๆ ในบริษัทเดินผ่านไปมาบ้าง แอบเขิลและเกรงใจ แต่ทุกคนก็ไม่ได้ว่าอะไร และมองๆ ว่าเมิงมาทำอะไรตรงนี้ #ฮา
มีหลายคำถามที่พอตอบไปแล้ว ขอทีมงานว่าขอตอบใหม่ คือพอตื่นเต้นจะชอบพูดวกไปวนมา
เพิ่งรู้ว่าตัวเองเป็นคนชอบคิดนาน และตอบอะไรสั้นๆ จนทีมงานขอให้อธิบายยาวหน่อย
รายการออกจริง 30 นาที แต่ต้องสัมภาษณ์ไว้เป็นชั่วโมงๆ เหนื่อยมาก เข้าใจเลยว่าดาราที่ถ่ายละครทั้งวันนี่เขาเหนื่อยจริง

ช่วงที่สนุกสุดคือมาถ่ายทำที่โต๊ะทำงาน และได้มีเพื่อนๆ มาช่วยเข้าฉาก
คือทีมงานบอกให้ทำแบบเฟคๆ ก็ได้ แต่ปรากฏว่าเราประชุมกันจริง บางเรื่องก็พูดมีสาระและไม่มีสาระ แต่ก็เป็นลักษณะที่เราทำงานกันจริงๆ
ช่วงท้ายมีถ่ายฉากคั่นรายการ ให้นั่งเท่ๆ กับ MacBook Air แล้วก็มองมาที่กล้องช้าๆ ตอนถ่ายก็งงๆ ว่าจะให้ก้มๆ เงยๆ ทำไมหลายรอบ นั่งย้อนแสงอีกตะหาก แต่ภาพออกมาโคตรเท่ห์เลยเว้ยเฮ้ย
พอรายการออกอากาศจริง ได้ฟัง Feedback คนที่ดูจากช่องทรูก็ค่อนข้างโอเคนะ ผมว่าเขาเลือกคำถามมาดี ถ่ายทำและตัดต่อได้โปรมาก

ส่วนตัวแล้วรู้สึกดีใจและภูมิใจมากๆ ที่ได้ออกรายการนี้ จะขอเก็บไว้เป็นพอร์ทส่วนตัวเลยทีเดียว ขอบคุณทีมงาน Dir4Films, True Visions, Software Park และ Thomson Reuters ด้วยครับที่ให้ความกรุณาเด็กน้อยคนนี้ :)

ปล. คิดถึงที่ Reuters นะ จุ๊บๆ

สรุปผลงาน Manchester United 2012/2013 ฤดูกาลแห่งการอำลา

noreply@blogger.com (Khajorn Chiaranaipanich) — Thu, 23 May 2013 14:50:00 +0000

เป็นปีที่ได้ดูแมนยูลงสนามแบบสดๆ น้อยที่สุดตั้งแต่ดูแนยูมา เนื่องจากภารกิจเริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็ตามดูในเทปและไฮไลท์อยู่ทุกนัด

เป็นปีที่มีอะไรเกิดขึ้นมากมายจริงๆ จนต้องขอเขียนบันทึกเอาไว้ ในฐานะแฟนผีคนหนึ่ง

การได้ Robin van Persie มาร่วมทีม น่าจะเป็นการซื้อนักเตะที่ดีที่สุดของเซอร์ หลังจากที่โชว์แห้วไปหลายปีจาก Berbatov, Nani, Anderson คือพวกนี้ก็เล่นดีแต่ไม่คุ้มเท่าไหร่
RVP แมร่งเก่งจริงๆ มาแมนยูแล้วยิ่งเก่งขึ้นไปอีก
Shinji Kagawa ควรจะเป็นคีย์แมนได้ในอนาคต ดูแล้วเป็นการซื้อที่ดี ถ้าไม่เจ็บบ่อยไปซะก่อน
หลังจากที่แห้วแชมป์ปีที่แล้ว มาปีนี้ดูจะฟอร์มคงเส้นคงวามาก ไม่แพ้ง่าย ชนะในบ้านแบบเน้นๆ แทบไม่เคยตกเลย

ดูจากกราฟที่สำนักข่าวคุณภาพ Reuters ทำมาแล้ว จะเห็นว่าคะแนนที่ได้เป็นขั้นบันไดตลอด อันนี้ยกความดีความชอบให้ใครไม่ได้นอกจากท่านเซอร์
ไฮไลท์นัดสำคัญคือการเจอ Real Madrid เป็น 2 นัดที่ตั้งใจดูมาก และก็สนุกมากด้วยถึงจะตกรอบก็เถอะ
ช่วงท้ายฤดูกาลแทบไม่มีกังวลอะไร ก็ดูบอลกันแบบชิวๆ คือได้แชมป์ลีกแน่อยู่แล้ว
มันดันมาดราม่าตอนที่เซอร์ อเล็กซ์ เฟอร์กูสันประกาศเลิกคุมทีมนี่แหล่ะ ช็อคกันทั้งบางเลยทีเดียว
ต่อด้วยการประกาศเลิกเล่นรอบสองของ Paul Scholes
อีกคนคือ David Gills ซีอีโอที่พาแมนยูรวยมาจนถึงวันนี้ ประกาศลงจากตำแหน่งด้วย
ตบหัวก่อนจากด้วยการประกาศเลิกเล่นของ David Beckham
แม้เบ็คแฮมจะไม่ได้เล่นให้แมนยูนานแล้ว แต่ทุกคนก็จำภาพเขากับแมนยูได้มากที่สุด และเป็นไอดอลคนนึงของใครหลายคน รวมถึงผมด้วย
ภาพตอนรับถ้วยแชมป์ลีก ที่ทุกคนลงความเห็นว่าจะไม่ให้นักเตะเป็นคนชูถ้วยแชมป์ตามธรรมเนียมปฏิบัติ แต่ยกให้เซอร์ อเล็กซ์ เฟอร์กูสันเป็นคนชูถ้วยแทน .. เขร้ น้ำตาจะไหล
จบฤดูกาล ฉลองแชมป์แบบเหี่ยวๆ ไอดอลตรูไปหมดแล้ว ฤดูกาลหน้าฝากไว้กับ David Moyes รอดูกันต่อไป
แต่ตอนนี้ขอไปเศร้าก่อน .. จะไม่ได้เห็นเซอร์อเล็กซ์กับเบ็คแฮมในสนามบอลอีกแล้ว เดินไปในห้องน้ำ เปิดฝักบัวเอาน้ำราดหัว แล้วตะโกน(ในใจ) .....
แมร่งเอ๊ยยยย !!!!

ประสบการณ์ได้เจอตัวจริงของ SNSD ระยะใกล้เป็นครั้งแรก

noreply@blogger.com (Khajorn Chiaranaipanich) — Tue, 21 May 2013 17:39:00 +0000

วันนี้เป็นครั้งแรกที่ได้มาเจอตัวจริงของ Girls Generation ในระยะ 7 เมตร หลังจากที่เป็นติ่งฝึกหัดได้ปีกว่าๆ คือพอดีได้บัตรรอบสื่อในฐานะบล็อกเกอร์ เข้างานแถลงข่าวของ True Beyond

ตอนที่เข้าไปในงานรู้สึกตื่นเต้นจริงๆ นะ คือถึงเราจะเพิ่งมาชอบ แต่ก็เหมือนแฟนคลับทุกคนที่อยากเห็นตัวจริงใกล้ๆ

เข้าใจความรู้สึกของแฟนเพลงเกาหลี หรือที่หลายคนชอบเรียกว่า "ติ่ง" ขึ้นมาทันทีเลยนะ คือเพราะเป็นศิลปินที่ดังมากจริงๆ แล้วก็ไม่ได้อยู่เมืองไทย (แต่มาบ่อยๆ) การวางตัว การพูดสด หรือระเบียบของทางทีมงาน มันเป๊ะๆๆ มาก

บล็อกตอนเก่า : แกะกล่องอัลบั้ม "I Got A Boy" ของ SNSD หน้าปกแทยอน , สาวๆ SNSD คนไหนมีแฟนคลับในไทยมากที่สุด ?

งานมีการควบคุมระเบียบค่อนข้างมาก แม้จะเป็นรอบสื่อ เข้าใจว่าเกาหลีเค้าเนี๊ยบเรื่องพวกนี้จริงๆ
นาทีที่สาวๆ เดินเข้ามาในงานแอบได้ยินสื่อบางคนอยากกรี๊ด แต่กรี๊ดไม่ได้ต้องถ่ายรูป ต้องทำข่าว เห็นแล้วฮาดี

"แทยอน" ตัวเล็กจริง ขาวจริง เหม่งจริง ... น่ารักจริงๆ อร๊ายยยยยย >////<
"ทิฟฟานี่" ดูเด่นที่สุดในทุกคน รวมถึงในวิดีโอโฆษณาด้วย อันนี้ไม่แน่ใจว่าเป็นความตั้งใจของทรูหรือของทางค่ายนะ แต่ฟานี่ก็ท็อปฟอร์มจริงๆ วันนี้
"เจสสิก้า" หน้าคมมาก แอบดูเจสตอนไม่ได้พูดมีแอบหาวด้วย สงสัยงานเยอะจัด
"ซอฮยอน" กับ "ยูริ" หน้าเหมือนกันชอบกล แถมยืนข้างกันด้วย แต่ยูริตัวจริงดูสวยกว่าที่เห็นในวิดีโอเยอะเลย
"ยุนอา" สูงเลยแฮะ เห็นชอบเล่นกับเจสสิก้าตลอด
"ซันนี่" กับ "ฮโยยอน" หน้าอ่อนมาก เข้าใจว่าเป็นที่สีผมด้วย
"ซูยอง" .... หายไปไหน T__T

ตอนที่สัมภาษณ์แทบไม่ได้ฟังเลย มัวแต่ถ่ายรูป พี่ๆ นักข่าวก็ซูมกันจัง ไอ้เรามีกล้องตัวน้อยซูมก็ไม่ค่อยจะถึง คงได้เวลาซื้อเลนส์กระบอกยาวๆ กะเค้าบ้างแล้ว
เข้าใจว่าเพราะมาเมืองไทยบ่อย และให้สัมภาษณ์แบบมีล่ามบ่อย เวลาพูดแต่ละคนจะเตรียมประโยคที่ไม่ยาวมากนัก แต่มีจุดเด่นที่เข้าใจง่ายไว้เลย
สาวๆ ตอนช่วงไม่ได้ถึงคิวพูดดูออกเลยว่าเหนื่อยมาก แต่พอถึงเวลากลับคืนร่างได้ปุ๊บ ร่าเริงสดใสขึ้นมาฉับพลัน มืออาชีพจริงๆ
แปลกใจตอนถ่ายรูปรวมเล็กน้อย คือทุกคนสามารถยืนท่าเดิม ยิ้มแบบเดิม ค้างไว้ได้นานเกิน 1 นาที ในขณะที่ท่านผู้บริหารมีเมื่อยและยิ้มตกบ้าง อันนี้คือเขาเป๊ะจริง
ฟินและตะลึงอยู่ได้ไม่นาน ก็หมดเวลา สาวๆ เดินลงเวที โบกมือบ๊ายบายแล้ว เวลาผ่านไปไวมาก เหมือนเพิ่งเห็นหน้าแทยอนได้ไม่นานนี้เองง๊าาาา ToT #เมนแทยอน

พอเดินออกจากงาน เห็นแฟนๆ หลายคนที่มารอตั้งแต่เช้า เพื่อจะได้เจอหน้าศิลปินที่รัก นาทีนั้นรู้สึกว่าตัวเองโชคดีมากที่ได้ไปงานรอบสื่อแบบนี้ เอาจริงๆ ผมก็คนธรรมดา ไม่ได้เป็นนักข่าวอะไรหรอก แต่ที่ได้ไปเพราะการที่ได้เริ่มเขียนบล็อก และทำเว็บเป็นของตัวเองนี่แหล่ะ ถ้าไม่เริ่มเขียนบล็อกเมื่อ 7 ปีก่อนก็คงไม่ได้มางานแบบนี้

เพราะฉะนั้น ขอแนะนำว่าถ้าใครอยากได้ไปงานรอบสื่อ หรือใกล้ชิดดารา มีเส้นทาง(ไม่)ลัดทางหนึ่ง คือลองทำเว็บทำบล็อกให้มันเจ๋งๆ แล้ววันนึงโอกาสมาแน่นอนจ้า ^___^

แต่ตอนนี้ขอบอกว่า

ฟินนน มากกกกกกกกกกกกกกกก

2 สัปดาห์ที่ว่างเปล่าหลังลาออกจากงาน

noreply@blogger.com (Khajorn Chiaranaipanich) — Sun, 12 May 2013 11:26:00 +0000

2 สัปดาห์แล้วที่ได้ลาออกจากงานประจำ มาเป็นคนว่างงานแบบ Full Time เต็มตัว เป็นช่วง 2 สัปดาห์ที่ก็ยังดูวุ่นๆ กับหลายเรื่องที่เดินทางเข้ามาในชีวิต จนตอนนี้กลับมามองตัวเอง ก็แทบจะไม่รู้สึกแตกต่างอะไรจากช่วงเวลาก่อนหน้านี้เลย

ช่วงแรกผมลองใช้ชีวิตแบบชิวๆ ด้วยการไปนั่งชิมร้านกาแฟ วันละ 1 ร้านทั่วกทม.

ซึ่งก็ดูชีวิตมันน่าอิจฉาดีนะ มันดูแบบว่า อร๊ายยย กิ๊บเก๋ นั่งเปิด MacBook จิบกาแฟ เปิดเน็ต อ่านข่าว เขียนบล็อกไปเรื่อย ดูเป็นคุณชายแสนสุขสบาย

แต่ความเป็นจริงแล้ว ผมเพิ่งได้สัจธรรมข้อนึงว่า ไอเดียมากมายมันมาจากร้านกาแฟก็จริง แต่การค้นพบตัวเองว่าต้องการอะไร มันแทบจะทำไม่ได้เลย

ช่วงต่อมาก็มีเริ่มมีงานอีเวนต์ หรืองานจำเป็นและไม่จำเป็นหลายอย่าง ทำให้ต้องออกเดินทางจากบ้าน ไปที่โน่น พักที่นี่ คุยกับคนนั้น คุยกับคนนี้ เป็นช่วงเวลาที่ผมได้คุยกับผู้คนมากมายจริงๆ

แต่ที่สุดแล้ว สิ่งที่ขาดไปคือ การได้คุยกับตัวเอง ผมรู้สึกได้เลยว่าผมมีเวลาคุยกับตัวเองน้อยมากๆ

เวลาผ่านไป 2 สัปดาห์ เมื่อเช้าผมยืนมองตัวเองในห้องน้ำ ผมมองเห็นผู้ชายเหนื่อยๆ คนนึง ที่ชีวิตวุ่นวายตลอดเวลาไม่เคยได้หยุดพัก ผมเริ่มเจ็บคอเพราะนอนดึก เริ่มโทรมเพราะเดินทางตลอดเวลา เริ่มปากแห้งเพราะขาดน้ำ จากการกินกาแฟทุกวัน

"ตกลงแล้วเราลาออกมาเพื่ออะไร ?"

ภายนอกผมเป็นคนง่ายๆ ยิ้มแย้ม ดูเป็นกันเอง
แต่ภายใน ไม่มีใครรู้หรอกว่าช่วงเวลาแบบนี้มันสับสนมากมายจริงๆ นะ

2 วันที่ผ่านมา ผมเลยเคลียร์ทุกงานที่ค้างคา ของดรับงานหรือนัดเชิญอื่นๆ ทั้งหมด และตัดสินใจว่า คงต้องขอเวลาไปอยู่เกาะสักแห่ง อยากทำยังไงก็ได้ให้ตัวเองห่างจากเมืองหลวง ห่างจากร้านกาแฟที่ชอบ ห่างจากอินเทอร์เน็ต ห่างจาก Push Notification ที่เด้งขึ้นมาทุก 15 วินาที

สรุปแล้ว ผมจะขอไปพักผ่อนสมองและค้นหาตัวเองที่เกาะเสม็ด เป็นเวลา 5 วัน โดยอาจจะงดกิจกรรมออนไลน์บางอย่างออกไป

การเลิกเล่นเน็ตอาจจะไม่ใช่เรื่องจำเป็นนัก ผมยังคงอยากติดต่อผู้คน อยากแชร์อะไรหลายๆ อย่าง แต่คงเหลือเพียง 20% จากปกติเท่านั้น ขอเอาอีก 80% ไปทำไปคิดในสิ่งที่ตัวเองอาจจะค้นหามานาน

ตอนนี้จะเป็นห่วงก็แค่เชอรี่ ภรรยา เพราะตั้งแต่แต่งงานกันมาก็ไม่เคยห่างกันไกลๆ นานๆ ถึงแม้จะรู้ว่าเราไม่ได้ไปเที่ยว ไม่ได้ไปไหนไกล แต่การแบกเป้ไปอยู่เกาะคนเดียว และให้ภรรยาอยู่บ้านคนเดียวก็เป็นเรื่องที่แปลกประหลาดอยู่เหมือนกัน

ต้องขอบคุณเชอรี่ที่เข้าใจ และให้กำลังใจตลอดมา

เป็นบล็อกที่เริ่มต้นด้วยเรื่องรกๆ แต่ก็ขอจบด้วยเรื่องรักๆ ละกันนะ #ฮี้ววว #แหม่

วันสุดท้ายของการทำงานที่ Thomson Reuters

noreply@blogger.com (Khajorn Chiaranaipanich) — Tue, 30 Apr 2013 12:46:00 +0000

วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่จะทำงานที่ Thomson Reuters แล้ว เลยอยากเขียนอะไรถึงเล็กน้อย ซึ่งจริงๆ หลังจากนี้คงมีแชร์ประสบการณ์ที่ได้จากการทำงาน 7 ปีที่นี่อีกหลายตอน แต่วันนี้มันได้บรรยากาศอำลาดี

เช้าวันนี้ก็เหมือนทุกวัน แตกต่างออกไปเพราะอยากจะใส่เสื่อบริษัทเข้ามาทำงาน เลยหยิบเสื้อตัวที่ได้มาล่าสุด คือตอนวิ่งมินิมาราธอนที่สวนลุม ตอนนั้นวิ่งครบรอบในเวลาที่กำหนด ได้เหรียญด้วยนะ (แทบเป็นลม)

ตอนเที่ยงมีเลี้ยงส่งกับทีมเก่าที่ RET-AD ซึ่งดีใจมากที่ได้เจอพี่ๆ อีกครั้ง คุยกันได้เฮฮาตามปกติ คำถามยอดฮิตคือจะออกไปทำอะไร ? นั่นสินะ จะออกไปทำอะไรดีล่ะ

ตกบ่ายต้องทำเรื่องเอกสารมากมาย เพราะมีการใช้สวัสดิการณ์กู้เงินกับบริษัทพอสมควร จนถึงตอนนี้ก็ยังทำไม่เสร็จ คาดว่าวันพฤ.จะได้เข้ามาอีกรอบนึง

ทั้งวันนี้ไม่รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนนอกเลย ยังคงมีความเป็นไปเหมือนเดิม รู้สึกเหมือนเดิมไม่แตกต่าง มีเพื่อน Chat เข้ามาถามว่ารู้สึกยังไงบ้างที่มาทำงานวันสุดท้าย ... เออว่ะ คือมันไม่ได้เศร้าอย่างที่คิดจริงๆ นะ คงเพราะรู้ว่าออกไป เดี๋ยวก็เจอกัน วงการไอทีเราก็วนเวียนกันอยู่ประมาณนี้แหล่ะ

iGoodBye

สุดท้ายช่วงเย็น เขียนอีเมล์เพื่อบอกทุกคนว่า ลาออกแล้วนะจ๊ะ และวันนี้คือวันทำงานวันสุดท้าย สมัยก่อนไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมทุกคนชอบบอกว่าอีเมล์สุดท้ายมันเขียนยาก พอมาเจอกับตัวเอง จากบล็อกเกอร์ที่จินตนาการสูงพิมพ์ไวเป็นลิง ยังต้องนั่งนิ่งหน้าคีย์บอร์ดเกือบ 10 นาที

สุดท้ายเลยหยิบหูฟังขึ้นมา แล้วเปิดเพลงที่ฟังทุกครั้ง ก่อนจะลาออกจากที่ไหน คือเพลง "ฤดูร้อน" ของ Paradox โอ้โห ภาพการทำงานตั้งแต่วันแรกลอยมาเลย อินมาก โคตรอินเลย

ว่าแล้วก็ลงมือเขียนอีเมล์ลาออก .. เขียนไปได้ประมาณ 1 หน้ากระดาษ กลับมานั่งอ่านอีกรอบ แล้วก็หยุดคิดอยู่ช่วงหนึ่ง ... แล้วก็ลบที่เขียนทั้งหมดออก เหลือแค่ประโยคเดียวคือ

"Thank you everyone, Thank you for everything."

ผมไม่มีอะไรจะบอกกับทุกคนที่นี่รวมถึงบริษัทเองด้วย นอกจากคำว่า "ขอบคุณ"

มันคงมีความหมายข้างในอีกหลายอย่างที่ควรต่อท้าย แต่คำนี้มันทำให้รู้สึกว่ามันตอบทุกสิ่งทุกอย่างได้ดีที่สุดแล้ว สุดท้ายวันนี้เลยได้เขียนอีเมล์บอกลาที่สั้นที่สุดที่เคยเขียนมา

บอกลากันชั่วคราว หวังว่าวันหน้า คงได้เจอกันใหม่

Stay Hungry, Stay Foolish.
Khajorn Chiaranaipanich

Lead Software Engineer
Thomson Reuters Software Thailand,. Ltd
(1 Jan 2006 - 30 April 2013)

รีวิว: Hotel De La Paix โรงแรมหรูสุดแนว ในชะอำ-หัวหิน

noreply@blogger.com (Khajorn Chiaranaipanich) — Mon, 29 Apr 2013 09:39:00 +0000

สารภาพตามตรงว่าปกติเวลาไปเที่ยวชะอำหรือหัวหิน มักจะจองโรงแรมระดับกลางๆ หรือซื้อในงานท่องเที่ยว มากกว่าจะจองโรงแรมหรู ก็น่าจะคล้ายกับหลายๆ คน โชคดีได้โอกาสไปพักโรงแรมโคตรหรูอย่าง Hotel De La Paix (อ่านว่า โฮเทล เดอ ลา เปซ์) เลยถ่ายรูปเก็บบรรยากาศมาซะหน่อย

โรงแรม 5 ดาวสุดแนว

ส่วนใหญ่โรงแรม 5 ดาวที่เคยเห็นมักจะเป็นโรงแรมตึกสูงๆ ห้องเยอะๆ แล้วก็ตกแต่งเน้นของสวยงาม แต่ที่ Hotel De La Paix นี่คือของเค้าแนวจริงๆ คือแปลกตา ไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน ดูรูปเอาละกันฮะ

เริ่มแรกคือ Reception ที่ทำเป็นบันไดแบบอลังการขึ้นไปสูงๆ แล้วก็มีเคาท์เตอร์ให้ Check-in , out แบบเรียบง่ายสุดๆ (แต่แอบร้อนนะ เพราะไม่มีแอร์ตรงนั้น)

มองจาก Reception เข้าไปข้างในเป็นทางยาว น้ำตรงที่มองเห็นไม่ใช่สระว่ายน้ำ แต่เป็นทางน้ำสงบ เอาไว้โชว์เฉยๆ แทบทุกคนที่มาถึงตรง Reception จะต้องยกกล้องขึ้นมาถ่าย เพราะมันแปลกมากๆ สวยด้วย

มี Welcome Drink กับผ้าเย็นมาให้ ตามมาตรฐานโรงแรม 5 ดาว

เนื่องจากโรงแรมเป็นแนวยาว ทางเดินไปห้องพักก็จะเป็นทางยาวไปเรื่อยๆ ไม่ใช่ตึกสูง แต่ที่แปลกคือกำแพงทำเป็นก้อนหินเอามาวางเรียงๆ กัน แล้วมีกรงเหล็กกั้นเอาไว้ คือมันสูงมากๆ สูงประมาณตึก 3 ชั้นได้

มุมก้อนหินนี้เลยเป็นมุมถ่ายภาพยอดฮิต ถ้าเคยเห็นรูป Pre Wedding ที่มาถ่ายที่นี่จะต้องมีมุมกำแพงก้อนหินนี้

ตึกที่นี่เป็นตึก 3 ชั้น แต่ถ้าเทียบจะสูงประมาณตึก 5 ชั้นของโรงแรมอื่น เพราะแต่ละชั้นเพดานสูงมากๆ

ประตูทางเข้าห้องนอนจะใหญ่สูงจากพื้นจรดเพดาน เหมือนประตูวัง สีดำๆ สวยแต่หนักนะฮับ กว่าจะเปิดได้ทีเล่นเอาเหนื่อย ฮะๆ

ห้องนอนแบบ Studio เดินเข้ามาจะเจอห้องน้ำก่อน ซึ่งอลังการมาก (รออ่านข้างล่าง) ส่วนห้องนอนไม่มีประดับอะไรเยอะ เน้นกว้าง กว๊าง กว้าง คือเตะบอลกันได้เลย มีโต๊ะรับแขก ทีวี ทุกอย่างดูเรียบๆ แนวๆ

ที่ชอบสุดคือมีโต๊ะทำงานให้วางของแบบใหญ่มาก มีปลั๊กไฟหลายตัว โคมไฟ เน็ต Wifi ที่นี่ก็ยังฟรีไม่คิดตังค์ แถมมี Wifi Router ให้ห้องละอันเลย คือแบบไม่ต้องแย่งกัน ได้ทุกห้อง

ทดลองเล่นแล้วเน็ตเร็ว 11 Mbps นี่มันสวรรค์ของบล็อกเกอร์จริงๆ นะฮาร์ฟ น้ำตาจะไหล ToT

จริงๆ ไฮไลท์ของห้องพักที่นี่จะอยู่ที่ห้องน้ำ เดินเข้ามาจะเจอกระจกบานใหญ่ แบบโคตรจะใหญ่ ด้านล่างมีผ้าเช็ดตัวหลายแบบ ที่ชั่งน้ำหนัก ไดร์เป่าผม ครีมโน่นนี่ทุกอย่าง อันนี้ยังไม่เท่าไหร่

เดินเข้ามาอีกหน่อยจะเจออ่างแช่น้ำ มีเบาะรองหัว เครื่องตีฟอง แถมยังมีแผ่นไม้ว่างคั่นเอาไว้ เผื่อเราจะวางของ อารมณ์จิบเบียร์ไป นอนแช่น้ำอุ่นๆ ไป พร้อมเกลือขัดผิวให้ใช้ด้วย

อุปกรณ์เครื่องใช้ในห้องน้ำ เน้นเป็น Minimalist คือไม่มีป้ายอะไรบอก มองแล้วใช้ได้เอง เรียบๆ ง่ายๆ

ที่บอกว่าไฮไลท์ คือตรงนี้ ฝักบัวแบบ Super Rain Shower ยิงลงมาจากเพดานสูง 3 เมตร แถมไหลลงมาแบบน้ำตก คือโดนทั้งตัว ไม่ต้องเอียงซ้ายขวา

แล้วลองนึกภาพเวลาอาบน้ำ เราก็ต้องแก้ผ้ายืนโดดเด่นอยู่กลางห้องน้ำ มองไปที่กระจกใหญ่ด้านหน้า เห็นตัวเองเปลือยเปล่าท่ามกลางสายน้ำตกไหลลงมาจากเพดาน เป็นภาพที่แปลกตามากๆ อยากให้ลองจริงๆ บรรยายไม่ถูก 55

ในห้องน้ำยังมีลำโพง เวลาเปิดทีวี เสียงจะออกมาที่ห้องน้ำด้วย ปรับระดับความดังได้

ช่วงที่ไปช่วงเปลี่ยนจากหน้าหนาวเป็นหน้าร้อน ยุงก็เลยเยอะผิดปกติ โรงแรมก็เขียนไว้ว่าถ้าจะเปิดหน้าต่างรับลมร้อน ระวังยุงเข้าห้องเยอะ และก็มียากันยุงมาให้ด้วย

ตู้แขวนเสื้อผ้า ตู้เซฟ ไฟฉาย อันนี้ธรรมดา

ที่เก๋คือของที่อยู่ในตู้เย็น พวกน้ำอัดลม น้ำเปล่า เบียร์ ขนม ช็อคโกแลต กินได้หมดเลยค่า ฟรีไม่คิดตังค์ งานนี้โซ้ยไม่เหลือ

จะเห็นว่าทั้ง Wifi ก็ฟรี ของในตู้เย็นก็ฟรี คือโรงแรมไม่มาคิดเล็กคิดน้อยกับค่าบริการพวกนี้ อันนี้ดีมากๆ อยากให้โรงแรมหรูทั้งหลายดูเป็นตัวอย่าง

หลังจากกรี๊ดกร๊าด วุ่นวายในห้องมาแล้ว ก็เดินออกมาถ่ายรูปนอกห้องบ้าง แดดกำลังดี ถ่ายรูปสวยเลย

ตรงกลางของกำแพงโรงแรมทั้งสองฝั่งจะเป็นสระว่ายน้ำแบบ Private เป็นมุมที่ฝรั่งชอบมากนอนอาบแดดมาก แล้วก็มาน้ำมีเครื่องดื่มเสิร์ฟถึงสระว่ายน้ำ ชิวสุดๆ

เดินต่อมาก็มีห้อง Fitness สระว่ายน้ำอีกแห่งนึงแบบ Open มีห้องอาหาร ห้องชิว ตามบรรยากาศริมทะเล

เนื่องจากโรงแรมเป็นแนวยาวอย่างที่บอก เขาเลยต้องวางทุกอย่างเป็นแนวยาวไปด้วย แต่ทางเดินมันดูเพลินเราเลยไม่ได้รู้สึกว่าห้องพักห่างจากทะเลเท่าไหร่ ทั้งที่จริงๆ ก็เดินไกลอยู่

ทะเลก็ตามมาตรฐานชะอำ-หัวหิน ไม่ได้ขาวใสมาก แต่ก็เล่นได้ไม่ได้แย่เหมือนแถวพัทยา

ไม่ค่อยได้เห็นคนเล่นทะเลเท่าไหร่ เข้าใจว่ามาถึงนี่ส่วนใหญ่จะว่ายน้ำ ชิวกับบรรยากาศ แล้วก็ออกไปเที่ยวชะอำ หัวหินนะ

แอบดูห้อง Pool Villa ห้องแพงสุดของที่นี่ จะมีสระว่ายน้ำส่วนตัว ได้ยินว่าอั้ม พัชราภา และเพื่อนๆ พักที่นี่อยู่ตอนที่ไป

อาหารเช้า มีให้เลือกเยอะกว่าที่คิด คือคนพักไม่เยอะเท่าไหร่ แต่ของกินเยอะเหลือเฟือ ทีเด็ดคือน้ำผึ้งที่ให้เอามาจากรังผึ้งสดๆ เลย ไม่ใช่เทน้ำผึ้งใส่ขวดให้แบบที่อื่น

ดูแล้วค่อนข้างใส่ใจกับรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ดี อย่างกาแฟก็จะสั่งจากพนักงานมาเสิร์ฟ ซึ่งทำหน้าสวยงามมาให้ทานเลย ไม่ใช่แบบสำเร็จรูปให้กดเอา

ระหว่างที่ทานอาหารเช้า ก็ได้พบกับ อั้ม พัชราภา ตัวจริง ออร่าเธอแรงมาก ใส่ชุดม่วงซีทรูมาทานข้าวเช้าเลยทีเดียว ไม่กล้าถ่ายภาพตรงๆ เข้าใจว่าเป็นเวลาพักผ่อนส่วนตัว แต่สวยจริงนะขอบอก

:: สรุป ::

ที่พักแนวสุดยอด ใส่ใจรายละเอียดมาก
มีมุมให้ถ่ายภาพสวยๆ เยอะ เหมาะมากับคู่รัก หรือมาถ่าย Pre Wedding
เตียงนอนและหมอนดูดวิญญาณมาก ได้ลงไปสัมผัสแล้วไม่อยากลุกเลย ทุกคนพูดเหมือนกันหมด
ติดทะเล แต่ทะเลไม่ค่อยน่าเล่นเท่าไหร่
อาหารเช้าดี อาหารเย็นไม่ได้ลอง
ไม่คิดเล็กคิดน้อย Wifi ฟรีทุกห้อง, มินิบาร์ในตู้เย็นฟรีทุกอย่าง
ทางเข้าโรงแรมเป็นถนนเล็ก ต้องดูป้ายดีๆ แนะนำพิมพ์แผนที่จาก Google Maps - Link
ราคาห้องพักก็สูงตามคุณภาพ เห็นใน Agoda ขาย 4,000 - 16,000 บาท ตามขนาดห้องพัก
ใครที่อยากหลีกหนีความจำเจของโรงแรมแถวหัวหิน-ชะอำ ควรมาลองสักครั้ง

เว็บโรงแรม - Hotel De La Paix

ลองเล่นแพลงกิ้งซะงั้น

ถ่ายมุมไหนก็สวยฮะ

คลิปสุดเจ๋งเมื่อ VRZO พาลุย ม.กรุงเทพ

noreply@blogger.com (Khajorn Chiaranaipanich) — Sun, 28 Apr 2013 11:35:00 +0000

[Advertorial]

ถ้านึกถึงวัยรุ่นยุคใหม่จะนึกถึงอะไร ? สมัยนี้เราก็ต้องนึกถึง VRZO ที่เป็นตัวแทนวัยรุ่น ที่เฮฮาลุยไปทุกที่ทุกภารกิจ และมีความมั่นใจเป็นตัวของตัวเอง

แล้วถ้านึกถึงสิ่งที่วัยรุ่นสมัยนี้ควรคิดถึงเป็นสิ่งแรกคืออะไร ? แน่นอน ต้องเป็นการเลือกเข้าเรียนต่อระดับมหาลัย เพราะจะส่งผลถึงอนาคตตัวเองข้างหน้าแน่นอน

คิดถึงม.กรุงเทพ คิดถึงอะไร ?

หลายคนจะนึกถึง ม.กรุงเทพตรงกล้วยน้ำไท ส่วนตัวก็เคยเข้าไปสัมผัสในมหาลัยเหมือนกันที่มีตึกสูงหลายตึกเลย แต่จริงๆ แล้วเขามีวิทยาเขตที่รังสิตที่มีเนื้อที่ใหญ่มากด้วยนะ

อีกมุมนึงที่ส่วนใหญ่คิดถึงม.กรุงเทพ ก็จะนึกทีมเชียร์ลีดเดอร์ที่เก่งที่สุดในไทย แต่จริงๆ แล้วหลายคนไม่ทราบว่าม.กรุงเทพเป็นมหาลัยเอกชนแห่งแรกของไทยเลยนะ แถมเพิ่งฉลองครบ 50 ปี ไปเมื่อเร็วๆ นี่้เอง

ที่ออฟฟิศก็มีเด็กจบจากม.กรุงเทพหลายคนเลย อันนี้ยอมรับว่าเรื่องภาษาอังกฤษกับความพร้อมในการทำงานเขาดีจริง

VRZO พาลุย ม.กรุงเทพ

ได้ดูคลิป VRZO พาเด็กนักเรียนม.ปลาย 100 คนไปปฏิบัติภารกิจที่ม.กรุงเทพ ปกติผมชอบดูคลิป VRZO อยู่แล้ว แต่คราวนี้ปลื้มกับทับทิมพามาดูมหาลัยที่เราไม่เคยเข้าไป ไม่เคยรู้ว่าข้างมันนี้เจ๋งยังไง สมัยนี้เขาเรียนกันยังไง ไปถึงไหนแล้ว และก็รอดูความน่ารักของน้องทับทิมด้วย (ฮา)

แต่พอเค้าพาไปดูห้องเรียนแต่ละแห่งของม.กรุงเทพแล้วแบบว่า อึ้งมากกกก O_o"

คือไม่ใช่แค่ห้องจด Lecture แบบที่สมัยเราเคยเรียน หรือห้อง Lab ที่มีคอมวางเรียงกันเยอะๆ แต่ที่นี่เขามี ....

ที่นี่มีเครื่องบิน !!

คือเครื่องบินที่ว่านี้อยู่บนอาคารเรียนฮะ ไม่ได้เอาไว้เท่ห์ๆ แต่นี่คือห้องเรียนของที่นี่ !! เป็นห้องเรียนของคณะมนุษย์ศาสตร์ สำหรับทดลองทำงานในกิจการการบิน คือมีตั้งแต่ที่ออกตั๋วเช็คอิน ห้องผู้โดยสาร รวมถึงห้องเตรียมของบริการบนเครื่องบิน (Galley)

แบบเครื่องบินที่ใช้ก็เป็นรุ่น Boeing 787 รุ่นใหม่ล่าสุดเลยทีเดียว ลองเปิดให้เพื่อนดูก็ตะลึงกัน คือไม่เคยเห็นมหาลัยไหนลงทุนทำกันขนาดนี้ >__<

คือในมุมคนข้างนอกดูอาจจะรู้สึกว่าโหยเยอะเกิ๊น แต่จริงๆ แล้วผมว่ายิ่งเราได้จำลองการทำงานได้สมจริงมากแค่ไหน ก็เป็นประโยชน์ให้นักศึกษามากขึ้นเท่านั้น

ได้ทำร้านเบเกอรี่เองด้วยนะ มหาลัยมี BU Cafe ให้นักศึกษาได้ลองมาสัมผัสกับการทำกาแฟ ทำขนมเค้ก ขายเองเลย น่าสนุกเหมือนกันนะเนี่ย

ได้ทดลองทำธุรกิจจริงๆ

ไปดูที่คณะการสร้างเจ้าของธุรกิจและการบริหารกิจการ แค่ได้ยินชื่อคณะก็สะดุดหูแล้ว จริงๆ คณะนี้อุปกรณ์ไม่ต้องเยอะ แต่ต้องเน้นให้ทดลองทำจริง บริหารจริงๆ ซึ่งที่มหาลัยก็มีซุ้มขายของและขายอาหารให้ได้ลองเข้าไปบริหารร้านกันจริงๆ

รวมไปถึงจะมีเงินทุนที่ให้นักศึกษาไปลองเปิดกิจการขายสินค้าจริงๆ กันเลย คือถ้าทำแล้วแจ๊ง หรือทำแล้วรวย ก็ได้รู้กันเลยตั้งแต่สมัยเรียน

สมัยเรียนผมเคยลองซื้อของมาขายเล่นๆ กับเพื่อนเหมือนกัน หรือทำสมุด ทำเสื้อขายหาเงินไปรับน้อง แต่ระดับการทำกิจกรรม กับการทำธุรกิจจริงอันนี้ต่างกันเยอะเลย เช่น จากข่าวในประชาชาติธุรกิจอันนี้ -> เถ้าแก่น้อยที่ม.กรุงเทพ Business Fair

คณะนิเทศที่ดังที่สุดแห่งหนึ่งในไทย

นิเทศฯ ม.กรุงเทพขึ้นชื่อว่าเป็นคณะที่ดังที่สุดของมหาลัยเลยก็ว่าได้ ที่เคยได้ยินคือคนบันเทิงที่อยู่ในวงการทีวี วิทยุ โฆษณา ภาพยนตร์ในไทยมาจากที่นี่เยอะมาก คือถ้าลองเสิร์ชคำว่า "นิเทศ ม.กรุงเทพ" ในกูเกิลจะเจอว่ามีคนพูดถึงเยอะมากๆ

เรียนนิเทศก็ต้องเน้นได้ทำจริง จะถ่ายหนัง ตัดต่อ ทำดนตรี ทำโฆษณา อุปกรณ์พวกนี้ราคาแพงและก็จำเป็นมากๆ ในการเรียน ที่ม.กรุงเทพมีห้องเหล่านี้ในระดับเทียบเท่ากับที่มืออาชีพใช้กัน คือใช้ทำหนังทั้งเรื่องฉายได้จริงๆ เลย

หุ่นที่ร้าน MK สุกี้มาจากที่นี่ !!

เคยได้ยินข่าวหุ่นยนต์ที่เสิร์ฟอาหารในร้าน MK สุกี้บางสาขา เป็นข่าวดังมากเมื่อปีก่อน เพิ่งรู้ว่าหุ่นเหล่านี้สร้างมาจากที่ม.กรุงเทพนี่เอง คือเป็นโปรเจคที่ให้นักศึกษาใช้ทำงานเป็นโปรเจคจบ ไม่ได้ทำแค่คนเดียว แต่ทำกันเป็นกลุ่ม ได้ฝึกทำงานเป็นทีม แถมมีผลงานที่ใช้ได้จริง

วันว่างก็แวะพาเพื่อนๆ พ่อแม่พี่น้องไปดูหุ่นที่เราสร้างได้อีกด้วย

ได้อะไรจากคลิป VRZO พาทัวร์ม.กรุงเทพ

ปกติเวลาเราดูคลิปแนะนำมหาลัย ก็จะออกมายาวๆ มีอาจารย์มาพูดทีละคน แนะนำสถานที่เรียนนิดหน่อย แต่สำหรับคลิปนี้ คือด้วยความเป็น VRZO อ่ะนะ มีการนำเด็กนักเรียนม.ปลายมาทำกิจกรรม แล้วก็ได้ดูสถานที่เรียนไปด้วย เลยรู้สึกเพลินมาก แค่มองหน้าน้องทับทิมก็ฟินแล้ว 55

มหาลัยเอกชนสมัยนี้มีการแข่งขันสูง การได้เห็นภาพของสถานที่เรียน การเรียนการสอน ผลงานที่ออกมาเป็นเรื่องที่ทุกมหาลัยต้องทำอยู่แล้ว เพียงแต่สิ่งที่ได้เห็นจากม.กรุงเทพคือการให้นักศึกษาได้ทดลองทำจริง ตัวอย่างง่ายๆ คือหุ่น MK นี่เห็นชัดมาก มันเป็นผลงานที่เด็กจบมาแล้วได้ภูมิใจ ใช้งานได้จริง

คือแค่เห็นเครื่องบินบนตึก สตูดิโอถ่ายหนัง ห้องตัดต่อ ร้านที่ให้นศ.ได้ลองทำธุรกิจเองจริงๆ อันนี้ก็ไม่เห็นที่ไหนมีแบบนี้นะ

แต่การดูคลิปอย่างเดียวไม่เพียงพอแน่นอน แนะนำให้น้องๆ ลองพาผู้ปกครองหรือเพื่อนๆ ไปดูสถานที่จริงจะดีที่สุดครับ ทุกมหาลัยมีงาน Open House ให้อยู่แล้ว หวังว่าจะได้เรียนในสถานที่โดนใจ และได้พบอนาคตที่ดีกันทุกคนนะคร๊าบบบ

ข้อมูลเพิ่มเติม ม.กรุงเทพ

Website : http://www.bu.ac.th
Facebook : http://www.facebook.com/bangkokuniversity
Twitter : https://twitter.com/BUCreative
YouTube : http://www.youtube.com/bucreative
Map : http://www.bu.ac.th/th/aboutbu/maps_directions.php

Case Study: ปรากฏการณ์แอพ "ติ๊กเก้อ" กับจำนวนคนเข้าเว็บ MacThai

noreply@blogger.com (Khajorn Chiaranaipanich) — Mon, 22 Apr 2013 10:20:00 +0000

ระหว่างที่เริ่มมีเวลาเขียนบล็อกและทำเว็บมากขึ้น ก็จะพยายามแชร์ประสบการณ์ออกมาเรื่อยๆ ครับ เชื่อว่าน่าจะมีผลสำหรับคนที่สนใจ และกำลังจะก้าวเข้ามาทำในสายงานนี้

เรื่องของเรื่องคือเว็บ MacThai เป็นเว็บข่าวไอที จริงๆ แล้วเรามี Section อื่นเยอะแต่ส่วนที่คนสนใจมากที่สุดก็ยังคงเป็นข่าว ทีนี้ด้วยความที่เว็บเพิ่งเปิดได้แค่ 4 เดือน เป็นเว็บหน้าใหม่ การจะทำให้คนเข้ามาอ่านเว็บเรา แทนที่จะอ่านเว็บประจำได้ คือ "ความแตกต่าง"

ความแตกต่างประเด็นที่จะพูดถึงวันนี้คือ "ความเร็ว" และเนื้อหาแบบ "เจ้าแรก"

ปรากฏการณ์แอพติ๊กเก้อ

ด้วยความที่เราทำเว็บข่าว ผมจะเปิด Social Network ตลอดเวลา และเช็คข่าวทุกชั่วโมง โดยเฉพาะใน Twitter Feed (ซึ่งต้องแบ่ง List ให้ดี ไม่ใช่ว่าอ่านหมด ก็เสียเวลาแย่)

ผมได้ข่าวแอพติ๊กเก้อเปิดตัว ตั้งแต่ชั่วโมงแรกของบ่ายวันที่ 17 เมษายน และก็ลองโหลดมาเล่นทันที ความรู้สึกแรกคือแอพมัน "สนุก" และน่าสนับสนุน

กลิ่นความดังของแอพติ๊กเก้อเริ่มมาเกิดเมื่อตอนเย็นของวันนั้น หลังจากที่กลุ่มบล็อกเกอร์ได้ลองเล่นและแชร์ พร้อมกระแสบอกต่อ รูปใน Timeline 1 ใน 5 จะมีติ๊กเก้อปรากฏ

เช้าวันต่อมา ระหว่างทางไปออฟฟิศผมเช็ค Instagram ตามปกติ และพบภาพของ "สรยุทธ" เล่นแอพติ๊กเก้อ นาทีนั้นรู้ได้ทันทีว่า "มาแน่แล้ว"

ผมพยายามหาทางติดต่อทีมงานสร้างแอพตัวนี้ตลอดช่วงบ่าย และโชคดีที่ได้ @ter_ แนะนำช่องทางติดต่อให้ โชคดีสองต่อเมื่อบริษัท Absolute Play ไม่มีหน้าเว็บหรือช่องทางติดต่อที่หาเจอได้บนกูเกิล ทำให้เราเป็นสื่อออนไลน์รายแรกที่ได้สัมภาษณ์ (จริงๆ มีรายอื่น แต่เขาเป็นนสพ.)

สัมภาษณ์เสร็จโพสต์เลย

เมื่อรู้ว่าจะได้สัมภาษณ์ ผมเขียนข่าวอิงกระแสไปก่อนหนึ่งข่าวว่า "โหลดก่อนตกเทรนด์ “ติ๊กเก้อ” แอพดังสติ๊กเกอร์ลายสิบล้อ โดนใจวัยรุ่น ดาราเล่นเพียบ !!"

ผมโทรสัมภาษณ์กับทางทีมงาน Absolute Play ตามปกติ แต่ที่ต่างจากการทำข่าวอื่นคือผมเปิดหน้าโพสต์เนื้อหาของเว็บ MacThai เอาไว้ และทุกคำที่คุยกัน จะถูกพิมพ์ลงไปบนเว็บเลย คือคุยเสร็จก็เตรียมโพสต์ได้ทันที

ความสำคัญของเนื้อหา Exclusive คือการที่เราได้รูปของทีมงานมา ซึ่งต้องขอบคุณนวพันธ์ Dev Manager ที่ใจดีส่งรูปมาให้ ทันทีที่คุยโทรศัพท์เสร็จ ผมอ่านทวนบทสัมภาษณ์ 1 รอบ ใส่รูป เช็คว่ามีใครได้สัมภาษณ์หรือยัง และเริ่มโปรโมททาง Social Network ทันที

ประเด็นสำคัญสำหรับข่าวประเภท Exclusive คือการตั้งชื่อ ทำยังไงให้คนอ่านชื่อ Title แล้วเข้าใจทันที ในเวลานั้นทุกคนเข้าใจว่าแอพนี้ชื่อ "สติ๊กเกอร์" ไม่ใช่ชื่อ "ติ๊กเก้อ" อย่างที่คนสร้างได้ตั้งใจไว้ หัวข้อข่าวนี้จริงเป็น "สัมภาษณ์พิเศษ: ทีมงานบริษัท Absolute Play ผู้สร้างสติ๊กเกอร์สุดฮา ในแอพยอดฮิต “ติ๊กเก้อ”"

สร้างสถิติ All-Time High ใหม่

สิ่งที่น่าสนใจที่สุดของกรณีนี้คือแล้วสุดท้ายคนเข้าเว็บมากน้อยแค่ไหน ?

เฉพาะเนื้อหาที่เกี่ยวกับแอพติ๊กเก้อทั้ง 2 ข่าว เรียกคนเข้าเว็บได้ประมาณ 200,000 คน มากกว่าค่าปกติถึง 7 เท่า !!
สิ่งแรกที่เกิดคือการเริ่มโปรโมทผ่าน Social Network ซึ่งได้คนที่แชร์และส่งต่อเยอะพอสมควร โดยเน้นประเด็นที่ว่า MacThai เป็นรายแรกที่ได้ออกบทสัมภาษณ์ทีมงานนี้
จำนวนคนกด Like ใน Facebook มีประมาณ 3,000 ส่วนจำนวนแชร์บน Twitter ไม่ได้นับ แต่ก็มีที่เป็น Top RT อยู่พอสมควร

การใช้คำโปรโมท ไม่ใช่แค่บอกว่ามาอ่านบทสัมภาษณ์กันเร๊วววว แต่เป็นการชูประเด็นว่าแอพมันเจ๋งมาก ใครเป็นคำทำวะเนี่ย, เฮ้ยแอพโคตรฮิต นี่ไงคนทำ
อีกสิ่งหนึ่งที่ต้อง Monitor ตลอดเวลาคือ Keyword คนที่เข้าเว็บ ปกติเว็บ MacThai จะมีคนเสิร์ชเข้ามาไม่เยอะเท่าไหร่ เพราะเราเป็นเว็บใหม่ เนื้อหาและ Page Rank ยังไม่สูงมาก
ด้วยความที่เนื้อหาในข่าวทั้ง 2 ตัวดัก Keyword ไว้หมด ทั้งชื่อแอพ ชื่อทีมงาน ชื่อบริษัท รวมไปถึงชื่อ "สติ๊กเกอร์" ที่คนชอบสะกดชื่อแอพนี้ผิด ทำให้ช่วง 2 ชั่วโมงหลังจากโพสต์ เว็บ MacThai ก็ไปอยู่ อันดับ 1 ของคีย์เวิร์ด "สติ๊กเกอร์" ในกูเกิล
หลังจากนั้นเราก็ได้คีย์เวิร์ดอันดับอื่นๆ ตามมาด้วย ไม่ว่าจะเป็น สติ๊กเกอร์, ติ๊กเก้อ, Absolute Play คืออย่างน้อยจะโผล่ในหน้าค้นหาหน้าแรกเสมอ

วันต่อมา เว็บใหญ่ๆ ทุกที่ก็ทำข่าวเรื่องแอพติ๊กเก้อกันหมด ซึ่งแน่นอนว่าอันดับของ MacThai ก็ตกลงมาด้วย แต่ก็ยังคงอยู่ในหน้าแรกได้ อาจจะเพราะโพสต์เป็นรายแรก
เมื่อกระแสคนอยากอ่านบทสัมภาษณ์เริ่มหายไป การโปรโมทหลังจากนั้นคือแค่พูดถึงตัวแอพก็พอ ผมพบว่ายิ่งแอพดังเท่าไหร่ คนยิ่งเข้าเว็บเยอะขึ้นเท่านั้น ตามจำนวน Keyword ที่เราได้ขึ้นหน้าแรกในกูเกิล
โดยเฉพาะช่วง 2 วันต่อมาที่มีข่าวทูลกระหม่อมฯ ทรงเล่นแอพติ๊กเก้อ คนก็ยิ่งเข้าไปเสิร์ชมากขึ้นไปอีก

จากกรณีศึกษานี้ก็ทำให้เว็บเล็กๆ อย่าง MacThai มีจำนวนคนเข้าเพิ่มขึ้นมาได้มาก ติดต่อกันถึง 5 วันก่อนที่จะเข้าสู่ภาวะปกติ ผมพยายามจับประเด็นสำคัญได้ดังนี้

ข่าวต้องเร็ว จมูกต้องไว ต้องจับได้ว่าอะไรกำลังจะฮิต แล้วรีบทำก่อนคนอื่น (กรณีนี้คือบทสัมภาษณ์)
การจะได้คีย์เวิร์ดอันดับแรกๆ ในกูเกิล เนื้อหาต้องครบถ้วน มี Title ที่คนเสิร์ชเจอ รวมถึงเนื้อหาต้องครบ
การโพสต์ก่อนใคร มีผลมากในการจัดอันดับของกูเกิล
การมี Social Network ที่ช่วยดึงคนเข้าช่วงแรกได้จะมีผลดีในการโปรโมทมาก กรณีนี้คือเรามีทวิตเตอร์ของทีมงาน และ Facebook ของคนในวงการที่สนใจเข้ามาอ่านและกดแชร์

หวังว่าจะเป็นประโยชน์บ้างนะครับ :)