tag:blogger.com,1999:blog-10175440836210022672024-12-19T10:30:12.360+07:00คิด-นอกกรอบ "Lateral thinking"Keattisakhttp://www.blogger.com/profile/07461378496426132451noreply@blogger.comBlogger40125tag:blogger.com,1999:blog-1017544083621002267.post-17322653422640120312013-11-21T15:18:00.001+07:002021-02-07T20:32:01.737+07:00<div class="wlWriterHeaderFooter" style="float: none; margin: 0px; padding: 4px 0px;"><iframe frameborder="0" scrolling="no" src="http://www.facebook.com/widgets/like.php?href=http://kid-nokkrob.blogspot.com/2013/11/19.html" style="border: none; height: 80px; width: 450px;"></iframe></div><p>ครั้นเล่าปี่รับคำตังสินแล้วจึงแสร้งถ่อมตัวปลูกผักอยู่แต่ในบ้าน โจโฉสงสัยจึงเชิญเล่าปี่กินโต๊ะ เสพสุราที่สวนแล้วปรึกษาการราชการอยู่ <br />โจโฉแสร้งถามหาผู้คิดการใหญ่ เก่งกล้าในแผ่นดินดังมังกรสำแดงเดชหวังจับพิรุธเล่าปี่ เล่าปี่บ่ายเบี่ยงไปตอบเจ้าเมืองอื่น โจโฉจึงว่าอันผู้มีสติปัญญาริอ่านคิดการใหญ่เห็นจะมีแต่เรากับท่านเท่านั้น เล่าปี่ครั้นพอได้ยิน จึงสะดุ้งตกใจเป็นการใหญ่ ตะเกียบที่ถืออยู่หลุดจากมือ ขณะนั้นเกิดพายุหนักได้ยินเสียงฟ้าร้อง เล่าปี่จึงแสร้งทำเป็นว่าตกใจฟ้าร้องแล้วเอามือปิดหูไว้ ตะเกียบหลุดออกจากมือ โจโฉเห็นดังน้นก็สิ้นสงสัย นึกว่าเล่าปี่ขี้ขลาดนัก ต่อมาโจโฉจึงไม่ได้คิดแคลงระแวงเล่าปี่ <br />อยู่มาเล่าปี่ได้ยินข่าวว่ากองซุนจ้านแพ้อ้วนเสี้ยวเสียแล้ว ตัวนั้นฆ่าบุตรภรรยาเสียสิ้น แล้วเชือดคอตายเล่าปี่นึกสงสารยิ่งนักทั้งยังนึกถึงจูล่งด้วย ต่อมาได้ข่าวว่าอ้วนสุดหวังไปรวมกับอ้วนเสี้ยว ณ เมือง กิจิ๋ว เล่าปี่จึงอาสาออกสกัดตี ทั้งคิดหนีเงื้อมมือโจโฉ โจโฉจึงยกให้ทหารไปห้าหมื่นไปสกัดทัพ</p> Keattisakhttp://www.blogger.com/profile/07461378496426132451noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1017544083621002267.post-29243378882801511382013-11-21T15:14:00.001+07:002013-11-21T15:14:49.531+07:00<div class="wlWriterHeaderFooter" style="float:none; margin:0px; padding:4px 0px 4px 0px;"><iframe src="http://www.facebook.com/widgets/like.php?href=http://kid-nokkrob.blogspot.com/2013/11/18.html" scrolling="no" frameborder="0" style="border:none; width:450px; height:80px"></iframe></div><p>โจโฉปูนบำเน็จทแกล้วทหารใหญ่น้อยทั้งปวง แล้วพาเล่าปี่ไปเข้าเฝ้า พระเจ้าเหี้ยนเต้ลำดับเชื้อพระวงศ์ดูจึงเรียกเล่าปี่เป็นอา <br />ขณะนั้นอำนาจทั้งปวงอยู่ในมือโจโฉสิ้น ครั้งหนึ่งโจโฉพาพระเจ้าเหี้ยนเต้ออกประพาสป่ายิงเนื้อ แล้วทำหยาบช้าให้พระเจ้าเหี้ยนเต้เสียหน้ายิ่งนัก พระเจ้าเหี้ยนเต้คิดระกำใจโทมนัสอยู่ ฮกอ้วนผู้เป็นบิดานางฮกเฮาผู้เป็นมเหสีพระเจ้าหี้ยนเต้เสนอคิดอ่านล้างโจโฉ จึงชักชวน ตังสิน จูฮก จูลัน ตันอิบ โงห้วน ม้าเท้งแลเล่าปี่ เข้าล้างโจโฉแลทั้งเจ็ดได้ลงหนังสือสัญญากัน สั่งห้ามแพร่งพรายไป</p> Keattisakhttp://www.blogger.com/profile/07461378496426132451noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1017544083621002267.post-48972399762330396222013-01-05T20:15:00.001+07:002013-01-05T20:15:55.119+07:00<p>อายตนะภายใน 6 : ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ......</p> <p>อายตนะภายนอก 6 : รูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะ(สัมผัส) ธรรมารมณ์(ความคิด-สิ่งที่ใจนึกคิด อารมณ์ทางใจ)......</p> <p>เมื่ออายตนะ(เครื่องต่อ-เครื่องล่อ-เครื่องรับรู้)ภายนอกมากระทบกับอายตนะภายใน เกิด&quot;ผัสสะ&quot;(การกระทบ การถูกต้อง)คือ สัมผัส เกิดความพอใจ ไม่พอใจ หรือเฉยๆ ขึ้น อารมณ์ความคิดก็ปรุงแต่งให้เกิดสุข-ทุกข์-ไม่สุขไม่ทุกข์ได้ แต่ถ้าเรามี&quot;สติ&quot;ควบคุมใจ ไม่ให้เผลอไผลไปกับ&quot;ผัสสะ&quot;เหล่านี้ ด้วยการกำหนดรู้เท่าทัน ปล่อยวางมันลงเสีย มันก็จะไม่สามารถทำอันตรายอะไรเราได้ มีทุกข์ก็เหมือนไม่มี!!!.......นี่คือ เคล็ดลับที่ไม่ลับ ของ มหาสติปัฏฐาน 4 (ทางสายเอก)ของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า!!!.....</p> <p>รูป-รูปใด ดูแล้วขาดทุน วุ่นวายใจ ไร้ประโยชน์ เป็นรูปอัปมงคล ก่อให้ยึดติด ทำให้จิตตก อย่าดูเลย!!!....</p> <p>เสียง-เสียงใด ฟังแล้วขาดทุน วุ่นวายใจ ไร้ประโยชน์ เป็นเสียงอัปมงคล ก่อให้ยึดติด ทำให้จิตตก อย่าฟังเลย!!!.....</p> <p>กลิ่น-กลิ่นใด ดมแล้วขาดทุน วุ่นวายใจ ไร้ประโยชน์ เป็นกลิ่นอัปมงคล ก่อให้ยึดติด ทำให้จิตตก อย่าดมเลย!!!.....</p> <p>รส-รสใด ลิ้มแล้วขาดทุน วุ่นวายใจ ไร้ประโยชน์ เป็นรสอัปมงคล ก่อให้ยึดติด ทำให้จิตตก อย่าลิ้มหรือชิมเลย!!!.....</p> <p>โผฏฐัพพะ-สัมผัสใด สัมผัสแล้วขาดทุน วุ่นวายใจ ไร้ประโยชน์ เป็นสัมผัสอัปมงคล ก่อให้ยึดติด ทำให้จิตตก อย่าได้สัมผัสเลย!!!.....</p> <p>ธรรมารมณ์-ความคิดใด คิดแล้วขาดทุน วุ่นวายใจ ไร้ประโยชน์ เป็นความคิดอัปมงคล ก่อให้ยึดติด ทำให้จิตตก อย่าคิดเลย !!!! </p> <p>หรือถ้าเผลอคิดไปก่อนแล้ว ให้รีบตัดทิ้งโดยเร็วที่สุด อย่าเก็บดองไว้เป็น&quot;ขยะเน่าเหม็น&quot;ในจิตใจเราเลย!!!!......</p> Keattisakhttp://www.blogger.com/profile/07461378496426132451noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1017544083621002267.post-76334656704326033692012-10-08T15:24:00.001+07:002012-10-08T15:24:23.320+07:00<p><b>กงกำกงเกวียน</b><br>ใช้เป็นคำอุปมาหมายความว่า เวรสนองเวร, กรรมสนองกรรม, เช่น ทำแกเขาอย่างไร ตนหรือลูกหลานก็อาจจะถูกทำในทำนองเดียวกันอย่างนั้นบ้าง เป็นกลกำกงเกวียน<br><b>กรวดน้ำคว่ำกะลา, กรวดน้ำคว่ำขัน</b><br>ตัดขาดไม่ขอเกี่ยวข้องด้วย<br><b>กระดังงาลนไฟ</b><br>หญิงที่เคยแต่งงานหรือผ่านผู้ชายมาแล้ว ย่อมรู้จักชั้นเชิงทางปรนนิบัติและเอาอกเอาใจ ผู้ชายได้ดีกว่าหญิงที่ยังไม่ได้แต่งงาน<br><b>กระดี่ได้น้ำ </b><br>ใช้เปรียบเทียบคนที่แสดงอาการดีอกดีใจจนตัวสั่น เช่น เขาดีใจเหมือนกระดี่ได้น้ำ<br><b>กระต่ายขาเดียว, กระต่ายสามขา</b><br>ยืนกรานไม่ยอมรับ<br><b>กระต่ายตื่นตูม</b><br>ใช้เปรียบเทียบคนที่แสดงอาการตื่นตกใจง่ายโดยไม่ทันสำรวจให้ถ่องแท้ก่อน<br><b>กระต่ายหมายจันทร์</b><br>ผู้ชายหมายปองผู้หญิงที่มีฐานะดีกว่า<br><b>กำขี้ดีกว่ากำตด</b><br>ได้บ้างดีกว่าไม่ได้อะไรเลย<br><b>กินน้ำไต้ศอก</b><br>จำต้องยอมเป็นรองเขา, ไม่เทียมหน้าเทียมตาเท่า, (มักหมายถึงเมียน้อยที่ต้องยอมล ให้แก่เมียหลวง)<br><b>กาคาบพริก</b><br>ลักษณะคนผิวดำแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าแดง<br><b>กินบนเรือน ขี้บนหลังคา</b><br>คนเนรคุณ<br><b>กินปูนร้อนท้อง</b><br>ทำอาการมีพิรุธเอง, แสดงอาการเดือดร้อนขึ้นเอง<br><b>เกลือเป็นหนอน, ไส้เป็นหนอน</b><br>ญาติมิตร สามาภรรยา บุตรธิดา เพื่อนร่วมงาน หรือคนในบ้านคิดคดทรยศ<br><b>ไก่เห็นตีนงู งูเห็นนมไก่</b><br>ต่างฝ่ายต่างรู้ความลับของกันและกัน<br><b>ขนทรายเข้าวัด</b><br>หาประโยชน์ให้ส่วนรวม<br><b>ขมิ้นกับปูน</b><br>ชอบวิวาทกันอยู่เสมอเมื่ออยู่ใกล้กัน, ไม่ถูกกัน<br><b>ข่มเขาโคขืน</b><br>บังคับขืนใจผู้อื่นให้ทำตามที่ตนต้องการ เช่น จะจัดแจงแต่งตามอารมณ์ให้กินหญ้าเราเหมือนข่มเขาโคขืนให้กินหญ้า<br><b>ขว้างงูไม่พ้นคอ</b><br>ทำอะไรแล้วผลร้ายกลับมาสู่ตัว ขวานผ่าซาก โผงผางไม่เกรงใจใคร (ใช้แก่กริยาพูด)<br><b>ขิงก็รา ข่าก็แรง</b><br>ต่างก็จัดจ้านพอ ๆ กัน, ต่างก็มีอารมณ์ร้อนพอ ๆ กัน, ต่างไม่ยอมลดละกัน<br><b>ขี้แพ้ชวนตี</b><br>แพ้ตามกติกาแล้วยังไม่ยอมรับว่าแพ้จะเอาชนะด้วยกำลัง, แพ้แล้วพาล'<br><b>ขุนไม่ขึ้น, ขุนไม่เชื่อง</b><br>เลี้ยงไม่เชื่องมีแต่เนรคุณ<br><b>เขียนเสือให้วัวกลัว</b><br>ทำอย่างใดอย่างหนึ่ง เพื่อให้อีกฝ่ายหนึ่งเสียขวัญหรือเกรงขาม<br><b>ไข่ในหิน</b><br>ของที่ต้องระมัดระวังทะนุถนอมอย่างยิ่ง<br><b>คงเส้นคงวา</b><br>เสมอต้นเสมอปลาย<br><b>คดในข้องอ ในกระดูก</b><br>มีสันดานคดโกง<br><b>คว่ำบาตร</b><br>ไม่ยอมคบค้าสมาคมด้วย, เดิมหมายถึงสังฆกรรมที่พระสงฆ์ประกาศลงโทษคฤหัสถ์ผู้ประทุษร้ายต่อศาสนาด้วยการไม่คบ ไม่รับบิณฑบาต เป็นต้น<br><b>คางคกขึ้นวอ</b><br>คนที่มีฐานะต่ำต้อย พอได้ดิบได้ดีก็มักแสดงกิริยาอวดดีลืมตัว<br><b>จระเข้ขวางคลอง</b><br>ผู้ที่ชอบกันท่าหรือขัดขวางไม่ให้ผู้อื่นทำการอย่างใดอย่างหนึ่งได้สะดวก เหมือนจระเข้ที่ขึ้นมาขวางคลองทำให้เรือผ่านไปผ่านมาไม่สะดวก<br><b>จับปลาสองมือ</b><br>หมายจะเอาให้ได้ทั้ง 2 อย่าง, เสี่ยงทำการพร้อม ๆ กัน ซึ่งอาจไม่สำเร็จทั้ง 2 อย่าง<br><b>จับปูใส่กระด้ง</b><br>ยากที่จะทำให้อยู่นิ่ง ๆ ได้<br><b>จับแพะชนแกะ</b><br>ทำอย่างขอไปที ไม่ได้อย่างนี้ก็เอาอย่างนั้นเข้าแทนเพื่อให้ลุล่วงก็ไป<br><b>ชักน้ำเข้าลึก ชักศึกเข้าบ้าน</b><br>นำศัตรูเข้าบ้าน<br><b>ชักใบให้เรือเสีย</b><br>พูดหรือทำขวาง ๆ ให้การสนทนาหรือการงานเขวออกนอกเรื่องไป<br><b>เด็กอมมือ</b><br>ผู้ไม่รู้ประสีประสา<br><b>ดินพอกหางหมู</b><br>ที่คั่งค้างค้างพูนขึ้นเรื่อย ๆ<br><b>เด็กเมื่อวานซืน</b><br>คำกล่าวเชิงดูหมิ่นหรือเชิงสั่งสอนว่า มีความรู้หรือประสบการณ์น้อย<br><b>เด็ดบัวไม่ไว้ใย</b><br>ตัดขาด, ตัดญาติขาดมิตรกันเด็ดขาด, มักใช้คู่กับ เด็ดดอกไม่ไว้ขั้ว เด็ดบัวไม่ไว้ใย<br><b>ตบตา</b><br>หลอกหรือลวงให้ให้เข้าใจผิด<br><b>ตบมือข้างเดียวไม่ดัง</b><br>ทำอะไรฝ่ายเดียวไม่เกิดผล<br><b>ตบหัวลูบหลัง</b><br>ทำหรือพูดให้กระทบกระเทือนใจในตอนแรกแล้วกลับทำ หรือพูดเป็นการปลอบใจในตอนหลัง<br><b>ตัดหางปล่อยวัด</b><br>ตัดขาดไม่เกี่ยวข้อง ไม่เอาเป็นธุระอีกต่อไป<br><b>ตาลีตาเหลือก</b><br>อาการรีบร้อนลนลาน, ตื่นกลัว<br><b>ถวายหัว</b><br>ยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อชาติ, เอาชีวิตเป็นประกัน, ทำจนสุดความสามารถ, ยอมสู้ตาย<br><b>ถ่านไฟเก่า</b><br>ชายหญิงที่เคยรักใคร่หรือเคยได้เสียกันมาก่อน แม้เลิกร้างกันไปเมื่อมาพบกันใหม่ ย่อมรักใคร่หรือปลงใจกันได้ง่ายขึ้น<br><b>ถอนหงอก</b><br>ไม่นับถือเป็นผู้ใหญ่, พูดว่าให้เสียผู้ใหญ่<br><b>ถอดเขี้ยวถอดเล็บ</b><br>ละพยศ, ละความดุหรือร้ายกาจ, เลิกแสดงฤทธิ์แสดงอำนาจอีกต่อไป<br><b>ถอยหลังเข้าคลอง</b><br>หวนกลับไปหาแบบเดิม<br><b>ทองแผ่นเดียวกัน</b><br>เกี่ยวดองกันโดยการแต่งงาน<br><b>ทองไม่รู้ร้อน</b><br>เฉยเมย, ไม่กระตือรือร้น, ไม่สะดุ้งสะเทือน<br><b>ท่าดีทีเหลว</b><br>มีท่าทางดี แต่ทำอะไรไม่ได้เรื่อง<br><b>ทำนาบนหลังคน</b><br>หาผลประโยชน์ใส่ตนโดยขูดรีดผู้อื่น<br><b>ทำบุญเอาหน้า</b><br>ทำบุญอวดผู้อื่น ไม่ใช่ทำด้วย<br><b>นกต่อ</b><br>คนที่ทำหน้าที่ติดต่อหรือชักจูงหลอกล่อคนอื่นให้หลงเชื่อ (ใช้ในทางไม่ดี)<br><b>นายว่าขี้ข้าพลอย</b><br>พลอยพูดผสมโรงติเตียนผู้อื่นตามนายไปด้วย<br><b>น้ำขึ้นให้รีบตัก</b><br>มีโอกาสดีควรรีบทำ<br><b>น้ำบ่อน้อย</b><br>น้ำลาย<br><b>น้ำลดตอผุด</b><br>เมื่อหมดอำนาจความชั่วที่ทำไว้ก็ปรากฏ<br><b>บนบานศาลกล่าว</b><br>ขอร้องให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วยเหลือ<br><b>บอกเล่าเก้าสิบ</b><br>บอกกล่าวให้รู้<br><b>บ่างช่างยุ</b><br>คนที่ชอบส่อเสียดยุยงให้เขาแตกกัน<br><b>บุกป่าฝ่าดง</b><br>พยายามต่อสู้อุปสรรคต่าง ๆ<br><b>ปลาข้องเดียวกัน</b><br>คนที่อยู่ร่วมกันหรือเป็นพวกเดียวกัน<br><b>ปลาหมอแถกเหงือก</b><br>กระเสือกกระสนดิ้นรน<br><b>ปากปลาร้า</b><br>ชอบพูดคำหยาบ<br><b>ปิดทองพระ</b><br>ทำความดีแต่ไม่ได้รับการยกย่องเพราะไม่มีใครเห็นคุณค่า<br><b>ปิดประตูตีแมว</b><br>รังแกคนไม่มีทางสู้ไม่มีทางหนีรอดไปได้<br><b>ผ่อนหนักเป็นเบา</b><br>ลดความรุนแรง, ลดหย่อนลง<br><b>ผักชีโรยหน้า</b><br>การทำความดีเพียงผิวเผิน<br><b>ผ้าขี้ริ้วห่อทอง</b><br>คนมั่งมีแต่แต่งตัวซอมซ่อ<br><b>ฝนตกไม่ทั่วฟ้า</b><br>ให้หรือแจกจ่ายอะไรไม่ทั่วถึงกัน<br><b>ฝนทั่งให้เป็นเข็ม</b><br>เพียรพยายามสุดความสามารถจนกว่าจะสำเร็จผล<br><b>ฝากผีฝากไข้</b><br>ขอยึดเป็นที่พึ่งจนวันตาย<br><b>พูดเป็นนัย</b><br>พูดอ้อม ๆ โดยไม่บอกเรื่องราวตรง ๆ<br><b>พุ่งหอกเข้ารก</b><br>ทำพอให้เสร็จไปโดยไม่มีเป้าหมายหรือโดยไม่คำนึงว่าใครจะเดือดร้อน<br><b>ฟังไม่ได้ศัพท์ จับไปกระเดียด</b><br>ฟังไม่ได้ความแจ่มชัด แล้วเอาไปพูดต่อหรือทำผิด ๆ พลาด ๆ<br><b>ม้าดีดกะโหลก</b><br>มีกิริยากระโดกกระเดกลุกลนหรือไม่เรียบร้อย (มักใช้แก่ผู้หญิง)<br><b>มีหน้ามีตา</b><br>มีคนนับถือ, มีเกียรติ, ได้รับความยกย่อง<br><b>แม่สื่อแม่ชัก ไม่ได้เจ้าตัว เอาวัวพันหลัก</b><br>หญิงที่ไปติดต่อระหว่างชายหญิงแต่ไม่สำเร็จในที่สุดก็ตกเป็นภรรยาของชายนั้นแทน<br><b>ไม่ใช่ขี้ไก่</b><br>ไม่เลว, มีอะไรดีเหมือนกัน ดูหมิ่นไม่ได้<br><b>ไม่มีเงาหัว</b><br>เป็นลางว่าจะตายร้าย<br><b>ไม้ใกล้ฝั่ง</b><br>แก่ใกล้จะตาย<br><b>ไม้เ้บื่อไม้เ้มา</b><br>ไม่ลงรอยกัน, ขัดแย้งเป็นประจำ<br><b>ยกตนข่มท่าน</b><br>ยกย่องตัวเองและข่มผู้อื่น, พูดทับถมผู้อื่นแสดงให้เห็นว่าตัวเหนือกว่า<br><b>ยกเมฆ</b><br>เดาเอา, นึกคาดเอาเอง, กุเรื่องขึ้น<br><b>ยกหางตัวเอง</b><br>ยกตนเองว่าดีว่าเก่ง<br><b>รวบหัวรวบหาง</b><br>รวบรัดให้สั้น, ทำให้เสร็จโดยเร็วฉวยโอกาสเมื่อมีช่องทาง<br><b>รักดีหามจั่ว รักชั่วหามเสา</b><br>ใฝ่ดีจะมีความสุขความเจริญ ใฝ่ชั่วจะได้รับความลำบาก<br><b>ลมเพลมพัด</b><br>อาการที่เจ็บป่วยโดยไม่รู้สาเหตุมักเข้าใจว่าถูกกระทำ<br><b>ลิงหลอกเจ้า</b><br>ล้อหลอกผู้ใหญ่เวลาผู้ใหญ่เผลอ<br><b>วันพระไม่ได้มีหนเดียว</b><br>วันหน้ายังมีโอกาสอีก (มักใช้พูดเป็นเชิงอาฆาต)<br><b>วัวลืมตีน</b><br>คนที่ได้ดีแล้วลืมฐานะเดิมของตน<br><b>ศิษย์คิดล้างครู</b><br>ศิษย์เนรคุณที่มุ่งคิดทำลายล้างครูบาอาจารย์<br><b>ศิษย์มีครู</b><br>คนเก่งที่มีครู<br><b>สองจิตสองใจ</b><br>ลังเล, ตัดสินใจไม่ได้, เช่น จะไม่เชียงใหม่ดีหรือไม่ไปดี ยังสองจิตสองใจอยู่<br><b>สิ้นประตู</b><br>ไม่มีทาง<br><b>หนอนหนังสือ</b><br>คนที่ชอบหมกมุ่นอยู่กับการอ่านหนังสือ<br><b>หมากัดไม่เห่า</b><br>คนที่ต่อสู้หรือตอบโต้โดยไม่เตือนล่วงหน้า<br><b>หมูในอวย</b><br>สิ่งที่อยู่ในกำมือ<br><b>หวานนอกขมใน</b><br>พูด ทำ หรือแสดงให้เห็นว่าดีแต่ภายนอก แต่ในใจกลับตรงข้าม<br><b>หอกข้างแคร่</b><br>คนที่ใกล้ชิดที่อาจคิดร้ายขึ้นมาเมื่อไรก็ได้ มักใช้แก่ ลูกเลี้ยงที่ติดมากับพ่อหรือแม่, ศัตรูที่อยู่ข้างตัว<br><b>อมพระมาพูด</b><br>ใช้ในการพูดโดยอ้างพระหรือสิ่งศักดิ์สิทธิ์มาประกอบเป็นพยาน มักใช้ในความปฏิเสธ เช่น ต่อให้อมพระมาพูดก็ไม่เชื่อ<br><b>นกน้อยทำรังแต่พอตัว</b><br>หมายถึง เป็นผู้น้อยทำอะไรต้องดูให้พอสมควรกับฐานะของตน เช่น มีเงินไม่มากนัก ก็สร้างบ้านพอประมาณมิใช่สร้างใหญ่โตเพิ่มภาระหนี้สินให้ครอบครัว<br><b>ตีงูให้กากิน</b><br>หมายถึง ลงทุนลงแรงทำสิ่งที่ไม่เป็นคุณแก่ตน มีแต่จะเป็นโทษแล้วยังกลับไปเป็น ประโยชน์แก่ผู้อื่นอีก เช่น ตีงูให้ตายแต่ไม่ได้นำงูมาเป็นอาหารกลับโยนงูให้กากิน<br><b>ขมิ้นกับปูน</b><br>หมายถึง คนสองคนที่ไม่ถูกกัน อยู่ใกล้กันเมื่อไรก็ต้องทะเลาะวิวาทกันเมื่อนั้น<br><b>ปลาใหญ่กินปลาเล็ก</b><br>หมายถึง คนที่มีอำนาจราชศักดิ์ หรือเป็นใหญ่เป็นโตก็ย่อมข่มคนที่เป็นผู้น้อยหรือผู้น้อย เหมือนกับคนที่มีกำลังมากย่อมมีภาษีเหนือกว่าคนอ่อนแอ<br><b>ฆ่าช้างเอางา</b><br>หมายถึง การทำลายสิ่งที่ใหญ่โตลงทุนลงแรงไปมาก เพื่อให้ได้ของสำคัญเพียง เล็กน้อย โดยไม่คำนึงว่าการกระทำนั้นจะสมควรหรือไม่ขอให้ได้สิ่งที่ต้องการ<br><b>วัดรอยเท้า</b><br>หมายถึง มุ่งจะโต้ตอบ มุ่งแก้แค้น มุ่งอาฆาต เป็นสำนวนที่ใช้กับลูกที่คิดจะสู้พ่อ หรือ ใช้กับผู้น้อย คิดจะหักล้างผู้ใหญ่ที่เคยบังคับบัญชาตนมาก็ได้<br><b>ม้าดีดกระโหลก </b><br>หมายถึง กริยาท่าทางผลุบผลับกระโดกกระเดกลุกลน มักใช้ว่าผู้หญิงที่ไม่เรียบร้อย จะลุก จะนั่งจะเดินเตะนั่นโดนนี่ กระทบโน่นไปรอบข้าง<br><b>จับปูใส่กระด้ง </b><br>หมายถึง การเปรียบเทียบกับเด็กๆที่ซุกซน ไม่ยอมอยู่นิ่งผู้ใหญ่ต้องคอยควบคุมดูแล ตลอดเวลา เพื่อให้เด็กอยู่ในระเบียบ<br><b>เป่าปี่ให้ควายฟัง </b><br>หมายถึง การพูดจาแนะนำสั่งสอนให้คนโง่เง่าฟัง เพื่อหวังให้เกิดประโยชน์แก่ตัวเขาเอง แต่กลับไม่ได้ประโยชน์อะไรเลย เพราะคนโง่ฟังไม่รู้เรื่องเหมือนกับคนเป่าปี่ให้ควายฟัง ควายฟังไม่รู้เรื่อง<br><b>ขนทรายเข้าวัด </b><br>หมายถึง การทำประโยชน์ให้ส่วนรวม โดยการกระทำอย่างไรอย่างหนึ่งแม้ไป กระทบกระเทือนให้ผู้อื่นเสียประโยชน์ ก็ถือว่ายกให้กับส่วนรวมไม่ต้องมีอะไรมาชดเชยก็ได้<br><b>ช้างตายทั้งตัวเอาใบบัวมาปิด </b><br>หมายถึง คนที่ทำความผิดอย่างร้ายแรง ย่อมไม่สามารถปกปิดความผิดของตนได้ หรือ พยายามหาหลักฐานมากลบเกลื่อน แต่ไม่สามารถปกปิดความผิดนั้นได้<br><b>ตักบาตรถามพระ </b><br>หมายถึง จะให้อะไรสักอย่างหนึ่งแก่ผู้อื่น ในเมื่อผู้นั้นเต็มใจรับอยู่แล้ว ไม่ต้องถามว่าจะ เอาหรือไม่เอา เมื่อจะให้ก็ให้ทีเดียว เหมือนกับถวายอาหารพระ พระท่านจะรับของทุกอย่าง ไม่มีการปฏิเสธ<br><b>ยืนกระต่ายขาเดียว </b><br>หมายถึง การพูดยืนยันคำเดียวไม่แปรผันหรือเปลี่ยนแปลงไป เช่น เขาไม่ได้ลักเงินไป จริงๆถามเขาตั้งร้อยครั้งเขาก็ยืนยันว่าไม่ได้อาไปจริง<br><b>วัวแก่อยากกินหญ้าอ่อน </b><br>หมายถึง ชายแก่ที่มีเมียสาวคราวลูกหลาน มักใช้เป็นคำเปรียบเปรย เมื่อเห็นคนที่มีอายุ มากไปจีบเด็กรุ่นลูกหลานหวังจะได้มาเป็นเมีย<br><b>สอนจระเข้ให้ว่ายน้ำ </b><br>หมายถึง สอนคนที่มีสันดานไม่ดีอยู่แล้ว ให้มีความเฉลียวฉลาดมากยิ่งขึ้น แล้วก็ก่อให้เกิดเรื่องร้ายขึ้นมาภายหลัง<br><b>วัวหายล้อมคอก </b><br>หมายถึง เกิดเรื่องเสียหายขึ้นแล้ว จึงคิดหาหนทางป้องกัน เหมือนมีสมบัติไม่เก็บรักษา ให้ดี พอสมบัติหายไปแล้วจึงหาทางสร้างที่เก็บสมบัติ<br><b>ตาบอดได้แว่น </b><br>หมายถึง ได้รับสิ่งของที่มีคนเขาให้มา แต่ตัวเองไม่มีปัญญาจะใช้ เช่น มีคนให้พัดลมมา แต่ที่บ้านไม่มีไฟฟ้าเป็นต้น<br><b>ปลากระดี่ได้น้ำ </b><br>หมายถึง การแสดงอาการดีใจจนออกหน้าดูแล้วเกินงาม ส่วนใหญ่แล้วจะว่าผู้หญิงที่ แสดงอาการดีใจ และท่าทางไม่เรียบร้อย<br><b>ขี่ช้างจับตั๊กแตน </b><br>หมายถึง การจัดทำสิ่งใดที่เป็นการโกลาหลโดยใช่เหตุ หรือธุระที่ทำนั้นเป็นสิ่งเล็กน้อย ไม่น่าจะต้องลงทุนหรือเตรียมการใหญ่โตเกินต้องการ เหมือนคนลงทุนมากได้ ผลตอบแทนน้อย<br><b>มือไม่พายเอาเท้าราน้ำ </b><br>หมายถึง ไม่ช่วยทำงานแล้วเกะกะขัดขวาง ทำให้งานเดินไปไม่สะดวก เหมือนกับคนที่นั่งไป ในเรือไม่ช่วยทำงาน แต่ยังไปเอาเท้าไปราน้ำให้เรือแล่นช้า<br><b>วัดรอยเท้า </b><br>หมายถึง มุ่งจะโต้ตอบ มุ่งแก้แค้น มุ่งอาฆาต เป็นสำนวนที่ใช้กับลูกที่คิดจะสู้ลูก หรือ ใช้กับผู้น้อย คิดจะหักล้างผู้ใหญ่ที่เคยบังคับบัญชาตนมาก็ได้<br><b>หนีเสือปะจระเข้ </b><br>หมายถึง คนที่มีความทุกข์กำลังจะได้รับอันตราย ไปขอความช่วยเหลือจากบุคคลอื่น แต่กลับไปพบความทุกข์อันตรายอีก จากบุคคลที่ไปขอพึ่งพิง<br><b>กระต่ายตื่นตูม </b><br>หมายถึง การตกใจเกินกว่าเหตุ เมื่อมีเหตุอะไรเกิดขึ้น ยังไม่ทันพิจารณาให้ถี่ถ้วนก็ตกใจไป ก่อนแล้ว เหมือนกับนิทานเรื่องกระต่ายตื่นตูม<br><b>จับปลาสองมือ </b><br>หมายถึง ต้องการตำหนิชายหรือหญิงที่ใจไม่แน่นอน เช่น รักคนสองคนในเวลา เดียวกัน ดีไม่ดีคนรักอาจหลุดมือไปทั้งสองคนเลยก็ได้<br><b>ไข่ในหิน </b><br>หมายถึง สิ่งต่างๆ หรือสิ่งใด ที่มีลักษณะเปราะมอมบางอ่อนแอ ต้องทะนุถนอมเป็น พิเศษ ไม่ให้ได้รับอันตรายหรือเกิดการเสียหายได้<br><b>ดินพอกหางหมู </b><br>หมายถึง การปล่อยงานคั่งค้างอยู่เรื่อยๆ เพราะมัวแต่ผัดวันประกันพุ่ง ในไม่ช้างานที่คั่ง ค้างนั้นจะพอกพูลมากขึ้นทุกที จนเป็นภาระที่หน้าเบื่อหน่ายภายหลัง<br><b>คางคกขึ้นวอ </b><br>หมายถึง การประชกประชันหรือเสียดสีเมื่อปรากฏว่าบุคคลใด บุคคลหนึ่งซึ่งขาดลักษณะ เหมาะสมได้รับการยกย่อง จนเกินฐานะและพื้นเพเดิม<br><b>เอาเป็ดไปขันประชันไก่ </b><br>หมายถึง การเอาของที่ไม่ดี ไม่มีค่ามาแทนของดีของมีค่า เช่น นำทองแดงหัวพลอยไป แทน แหวนทองคำ ฝังเพชร เป็นต้น</p> Keattisakhttp://www.blogger.com/profile/07461378496426132451noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1017544083621002267.post-38986391880800297852012-09-07T15:40:00.001+07:002012-09-07T15:40:32.253+07:00<h6>โดย: ขงจื้อ</h6> <p>&nbsp;</p> <ul> <li> <p>เมื่อยากจนก็ยังชื่นชมในคุณธรรม เมื่อมั่งมี ก็ยังชื่นชมในมารยาทจริยธรรม</p> <li> <p>ไม่ต้องเป็นหว่งคนอื่นที่ไม่เข้าใจเรา แต่ต้องเป็นหว่างว่าเรา ไม่เข้าใจคนอื่น</p> <li> <p>การศึกษา ค้นคว้า ถ้าเอนเอียงไปสุดสายไม่ว่าข้างใดข้างหนึ่ง ก็มีแต่ผลเสียเท่านั้น</p> <li> <p>การที่ยอมรับว่าไม่รู้นั้น ก็คือความที่รู้แล้ว</p> <li> <p>บัณฑิตคิดถึงว่า ทำอย่างไรจะเพิ่มพูนคุณธรรมของตนได้ คนพาลคิดถึงว่า ทำอย่างไรจึงจะเห็นความเป็นอยู่ของตนสะดวกสบายขึ้น โดยไม่คำนึงถึงคุณธรรม</p> <li> <p>บัณฑิตรู้เฉพาะเรื่อง ที่ชอบด้วยคุณธรรม คนพาลรู้เฉพาะเรื่องที่ได้ผลกำไร โดยไม่คำนึงถึงคุณธรรม</p> <li> <p>ความผิดอันเนื่องมาจากการประหยัดนั้น มีน้อยเหลือเกิน</p> <li> <p>ผู้ที่คุณธรรมย่อมไม่ถูกทอดทิ้งโดยโดดเดี่ยว และจะต้องมีเพื่อนบ้านมาคบหา</p> <li> <p>บัณฑิตมีความอ่อนน้อมถ่อมตน รับใช้ราษฎรด้วยสติปัญญา มีความเอื้ออาทร ใช้ราษฎรโดยชอบด้วยเหตุผล</p> <li> <p>ไม่คิดถึงความชั่วของคนอื่นในอดีตกาล จึงมีคนโกรธท่านน้อย</p> <li> <p>จงเป็นนักศึกษาในแบบบัณฑิต อย่าเป็นนักศึกษาในแบบคนพาล</p> <li> <p>ตั้งใจมุ่งมั่นอยู่กับคุณธรรม ยึดมั่นในคุณธรรมไม่ละทิ้งความเมตตาธรรม ท่องเที่ยวไปในศิลปะวิชาการ</p> <li> <p>สุรุ่ยสุร่ายเกินไปก็จะอวดหยิ่ง ประหยัดเกินไปก็จะเป็นคนคับแคบ แต่เป็นคนอวดหยิ่งสู้เป็นคนคับแคบดีกว่า</p> <li> <p>บัณฑิตย่อมมีจิตใจกว้างขวางราบรื่น คนพาลย่อมมีความกลัดกลุ้มอึดอัดตลอดเวลา</p> <li> <p>อ่อนน้อมแต่ไม่มีจริยธรรม จะกลายเป็นเรื่องเหนื่อยเปล่า ระมัดระวังแต่ไม่มีจริยธรรม จะเป็นความขลาดกลัว</p> <li> <p>กล้าหาญแต่ไม่มีจริยธรรม จะกลายเป็นก่อการร้าย ซื่อตรงแต่ไม่มีจริยธรรม จะเป็นภัยแก่คนอื่น</p> <li> <p>ยังปรนนิบัตติคนที่มีชีวิตไม่เป็น จะปรนนิบัติเซ่นไหว้เทพเจ้ากับผีได้อย่างไรเล่า</p> <li> <p>บัณฑิตมีความสามัคคีต่อกัน แต่ความคิดกับการกระทำไม่เหมือนกัน คนพาลมีความคิดกับการกระทำเหมือนกัน แต่ไม่มีความสามัคคี</p> <li> <p>ปรนนิบัติบัณฑิตเป็นเรื่องง่าย แต่ทำให้บัณฑิตรักเป็นเรื่องยากลำบาก เพราะว่าถ้าไม่ชอบด้วยลักษณะธรรมบัณฑิตก็ไม่รัก</p> <li> <p>ต่างตักเตือนให้กำลังใจกันและกัน อยู่กันด้วยความสามัคคี เรียกว่าเป็นนักศึกษาได้</p> <li> <p>ในระหว่างเป็นเพื่อนกันต้อง ตักเตือนให้กำลังใจกันและกัน ในระหว่างพี่น้องต้องสามัคคีกัน</p> <li> <p>เมื่อรักเขาจะไม่ให้กำลังใจเขาได้หรือ เมื่อซื่อสัตย์ต่อเขาจะไม่ตักเตือนสั่งสอนเขาได้หรือ</p> <li> <p>บัณฑิตย่อมมีความอับอายที่พูดไปแล้วนั้น เกินกว่าที่ทำไป</p> <li> <p>ปราชญ์ย่อมหลีกเลี่ยงสังคมที่เลวร้าย สถานที่เลวร้าย มารยาทที่เลวร้าย และวาจาที่เลวร้าย</p> <li> <p>ผู้ที่ไม่มีการไตร่ตรองให้ยาว ในอนาคตไกลจะต้องมีภัยที่เกิดขึ้นอย่างกระทันหัน</p></li></ul> <ul> <li> <p>ตำหนิตนเองให้มาก ตำหนิผู้อื่นให้น้อย ก็จะไม่มีใครโกรธแค้น</p> <li> <p>รวมอยู่กันเป็นหมู่ ตลอดวันไม่เคยพูดถึงธรรมที่ชอบ ทำตนเป็นคนฉลาดในเรื่องเล็กๆน้อย ต่อไปเห็นจะลำบาก</p> <li> <p>บัณฑิตขอร้องกับตนเอง ส่วนคนพาลนั้นจะขอร้องกับคนผู้อื่น</p> <li> <p>บัณฑิตทีความภาคภูมิใจในตนเอง โดยไม่แย่งชิงความภาคภูมิใจของคนอื่น บัณฑิตมีความสามัคคี แต่ไม่เล่นพวกกัน</p> <li> <p>พูดไพเระาตลบแตลงทำให้สูญเสียคุณธรรม เรื่องเล็กไม่อดกลั้นไว้จะทำให้แผนเรื่องใหญ่เสีย</p> <li> <p>ทุกคนเกลียดก็ต้องพิจารณา ทุกคนรักก็ต้องพิจารณา</p> <li> <p>เพื่อนที่ซื่อตรง เพื่อนที่มีความชอบธรรม เพื่อนที่มีความรู้ ทั้ง 3 ประเภทนี้มีประโยชน์แก่เรา</p> <li> <p>เพื่อนที่ประจบสอพลอ เพื่อนที่ทำอ่อนน้อมเอาใจ เพื่อนที่ชอบเถียงโดยไม่มีความรู้ ทั้ง 3 ประการนี้เป็ยภัยแก่เรา</p> <li> <p>บัณฑิตมีความกลัวอยู่ 3 ประการ กลัวประกาศิตของสวรรค์ กลัวผู้มีอำนาจ กลัวคำพูดของอริยบุคคล</p> <li> <p>นิสัยคนมีความเหมือนกัน แต่การศึกษาทำให้แตกต่างกัน</p> <li> <p>เฉพาะคนที่มีปัญญาสูง กับคนที่โง่มากเท่านั้น ที่ไม่มีทางเปลี่ยนแปลงเขาได้</p> <li> <p>รักความเมตตาแต่ไม่มีการศึกษา เสียอยู่ที่ถูกหลอกลวงง่าย รักความรู้แต่ไม่มีการศึกษา เสียอยู่ที่ความรู้นั้นกระจัดกระจายไม่มีฐานที่ตั้ง</p> <li> <p>รักความซื่อสัตย์ แต่ไม่มีการศึกษา เสียอยู่ที่เป็นภัยแก่ตนโดยง่าย รักพูดตรงความจริง แต่ไม่มีการศึกษา เสียอยู่ที่การพูดจะเป็นการทำร้ายผู้อื่นได้โดยง่าย</p> <li> <p>รักความกล้าหาญ แต่ไม่มีการศึกษา เสียอยู่ที่ก่อความไม่สงบได้ง่าย รักความเข้มแข็ง แต่ไม่มีการศึกษา เสียอยู่ที่เป็นคนมุทะลุได้ง่าย</p> <li> <p>อ่านหนังสือโดยไม่ค้นคิด การอ่านจะไม่ได้อะไร ค้นคิดโดยไม่ได้อ่านหนังสือ การค้นคิดจะเปล่าประโยชน์</p> <li> <p>ทบทวนเรื่องเก่าและรู้เรื่องใหม่ขึ้นมาอีก ก็จะเป็นครูได้</p> <li> <p>นักศึกษาสมัยก่อน ศึกษาเพื่อให้ตนมีความสำเร็จในการศึกษา นักศึกษาในปัจจุบัน ศึกษาเพื่อให้คนอื่นรู้ว่าตนเองมีการศึกษา</p> <li> <p>ชอบเอาสองคนมาเทียบว่าใครดีกว่าใคร เธอเองเก่งพอแล้วหรือ สำหรับเราไม่มีเวลาว่างมาทำเช่นนั้น</p> <li> <p>แสร้งพูดไพเราะ แสดงความน่ารัก เพื่อให้ถูกใจคน คนประเภทนี้น้อยนักที่จะเป็นคนมีเมตตาธรรม</p> <li> <p>ผู้ที่มีเมตตาธรรมเท่านั้น จึงจะสามารถรักคนด้วยความจริงใจ และจึงสามารถเกลียดคนด้วยความจริงใจ</p> <li> <p>ผู้มีปัญญาชื่นชมน้ำ เป็นผู้ขยัน ผู้มีความสุข ผู้มีเมตตา ชื่นชมภูเขา เป็นผู้รักสงบ เป็นผู้มีอายุยืน</p> <li> <p>ผู้ที่มีเมตตาธรรมเท่านั้น เวลาพูด เขาพูดอย่างเชื่องช้า ไม่พูดเชื่องช้าได้หรือ เพราะเมื่อพูดไปแล้ว ต้องทำตามที่พูดด้วยความลำบาก</p> <li> <p>ผู้ที่มีความเข้มแข็ง กล้าหาญ ซื่อสัตย์ พูดช้าก็ใกล้กับความมีเมตตาธรรมแล้ว</p> <li> <p>ผู้มีคุณธรรมต้องมีคำพูดที่ดี แต่ผู้มีคำพูดที่ดี ไม่ต้องใช่เป็นคนที่มีคุณธรรมเสมอไป</p> <li> <p>ผู้มีเมตตาธรรมต้องเป็นผู้ที่กล้าหาญ แต่ผู้กล้าหาญ ไม่ใช่ต้องเป็นคนที่มีเมตตาธรรมเสมอไป</p> <li> <p>เลี้ยงดูพ่อแม่ให้มีชีวิตอยู่ได้เท่านั้นนะหรือ ถ้าเช่นนั้น หมากับม้าก็ได้รับการเลี้ยงดูให้มีชีวิตอยู่เช่นกัน</p> <li> <p>บัณฑิตให้ความเมตตากรุณาแก่ผู้อื่น ใช้คนทำงานแต่คนไม่โกรธแค้น ความต้องการของเขาไม่เป็นความโลภ มีความสงบแต่ไม่มีความเย่อหยิ่ง มีความสง่าแต่ไม่มีความโหดเหี้ยม</p></li></ul> Keattisakhttp://www.blogger.com/profile/07461378496426132451noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1017544083621002267.post-81048656239193032202012-09-07T15:00:00.001+07:002012-09-07T15:00:23.488+07:00<ul> <li>อย่าลืมว่า<br>ในการประกอบธุรกิจ เก่งอย่างเดียวไม่ได้ ต้องเฮงด้วย<br>และเก่งกับเฮงก็ใช้ไม่ได้แล้วในสมัยนี้<br>ต้องมีสายสัมพันธ์ทางธุรกิจด้วย<br>และเรื่องนี้ผมก็สอนลูกๆ ผมอยู่เสมอ<br>--------------------------------------- อุเทน เตชะไพบูลย์ <li>ผมบอกพนักงานอยู่เสมอ<br>คือในโลกนี้ ไม่มีคนไหนเก่งไปตลอดกาล<br>วันนี้คุณอาจเก่ง แต่พรุ่งนี้ อาจมีคนเก่งกว่าคุณ<br>เพราะฉะนั้น คนใดก็ตามที่ภูมิใจว่า ตนเองเก่ง<br>จงจำเอาไว้ได้เลยว่า ความหายนะใกล้มาถึงตัวคุณแล้ว<br>ความโง่คืบคลานมาใกล้ตัวคุณแล้ว<br>----------------------------------------- ธนินท์ เจียรวนนท์ <li>ผมพร้อมจะเป็นน้ำนิ่ง อาจมีเขื่อนมาขวางหน้า<br>แต่ถ้าวันใด ที่เขื่อนนั้นเปราะบาง และโอกาสแห่งการสำแดงพลังมาถึง<br>ผมก็พร้อมจะกลายเป็นกระแสน้ำที่เชี่ยวกราก<br>โหมกระหน่ำใส่ทุกสิ่งที่ขวางกั้น<br>แม้กระทั่งเขื่อนที่ครั้งหนึ่งผมเคยสยบยอมก็ตาม<br>------------------------------------------- เจริญ สิริวัฒนภักดี <li>ผมจะก้าวหน้าไปสักก้าว ก็ต้องเจออะไรมากระทบ<br>แต่เราก็พยายามที่จะก้าวใหม่ อีกย่างหนึ่ง<br>แบงค์กรุงเทพฯเคยถูกกระทบตลอดเวลา และไม่เคยท้อถอย<br>-------------------------------------------- ชาตรี โสภณพนิช <li>เจี้ย ยู่ เล้ง โจ้ว ซื่อ ยู่ โฮ้<br>แปลเป็นไทยได้ความว่า<br>กินข้าวต้องเร็วเหมือนมังกร<br>ทำงานต้องทำให้เหมือนเสือ<br>และก็ไม่แต่ผมคนเดียวเท่านั้น ลูกๆ ทุกคนก็ปฏิบัติอย่างนี้<br>-------------------------------------------- บุญยสิทธิ์ โชควัฒนา <li>ถ้าคุณอดทน เพื่อจะทำอะไรสักอย่างให้สำเร็จ<br>คุณจำเป็นอย่างมากที่จะต้องลงมือศึกษาเรื่องนั้นๆ อย่างเป็นจริงเป็นจัง<br>แต่ถ้าคุณไม่อดทน โอกาสที่คุณจะผิดพลาดก็ย่อมมีสูงเช่นกัน<br>------------------------------------------ อนันต์ กาญจนพาสน์ <li>จงเดินไปหาภูเขา อย่าให้ภูเขาเดินมาหาเรา<br>เพราะผมคิดว่า ปกติผู้บริหารทั่วไป มักจะเรียกพนักงานมาประชุมกับเรา<br>มันเหมือนเราย้ายพนักงานทั้งกองทัพมาหาเรา<br>แต่สำหรับผมผมจะเดินไปหาเขา<br>ผมบอกลูกน้องของผมว่า<br>เราต้องเดินไปหาลูกค้า อย่าให้ลูกค้ามาหาเรา<br>------------------------------------------- พรเทพ พรประภา <li>ในเรื่องของการพิจารณา ความดีความชอบ<br>ผมจะฟังเสียงตอบรับจากลูกค้าเป็นหลักว่า<br>ลูกน้องแต่ละคนทำงานลงไปแล้ว<br>ลูกค้าพอใจแค่ไหนอย่างไร ผมจะไม่เชื่อหัวหน้าอย่างเดียว<br>เพราะถ้าเกิดหัวหน้าบางคนไม่ชอบลูกน้อง<br>อาจเกิดกรณีหัวหน้าแกล้งลูกน้องได้<br>------------------------------------------------ ประกิต อภิสารธนรักษ์ <li>ผมมีหลักของอาจารย์ที่สอนผมอย่างหนึ่งว่า<br>มนุษย์เกิดมาไม่มีใครเก่งที่สุด ดีที่สุด<br>หรือแม้แต่เลวที่สุด<br>เพราะคนที่ดีสุดและเลวที่สุด<br>ได้ตายจากโลกนี้นานแล้ว<br>คนที่เหลืออยู่จึงเป็นเพียง ชีวิตที่มีขึ้นมีลงอย่างเดียว<br>----------------------------------------------- ไชยวัฒน์ เหลืองอมรเลิศ <li>ไม่ว่าคุณจะทำอะไรก็ตาม<br>คุณต้องศึกษาให้รู้แจ้งเสียก่อน ก่อนที่จะลงมือทำ<br>และเมื่อลงมือทำแล้ว ก็ต้องทำให้จริงๆ จังๆ<br>ให้มันรู้ไปเลยว่า เราทำไม่ไหวแล้ว<br>----------------------------------------------- ชวน ตั้งมติธรรม <li>มีหลักในการบริหารงาน ไม่กี่ประการ<br>1. ต้องลับคมอยู่เสมอ<br>2. ไม่กลัวงาน เมื่อคิดจะทำอะไรต้องทำทันที และ<br>3. ต้องรักษาคำพูด<br>-----------------------------------------------คุณหญิงชนัตถ์ ปิยะอุย <li>เวลามีปัญหาในองค์กร ปัญหาชีวิตและสุขภาพ<br>จะมีทางแก้ไขปัญหาให้คลี่คลายหลายรูปแบบ<br>แต่ที่สำคัญต้องมีสติ และมีความรักเป็นพื้นฐานสำคัญ<br>จากนั้นจึงค่อยใช้ปัญญา เพราะปัญญาช่วยให้มองเห็นหนทาง<br>ของการแก้ปัญหาอย่างชัดเจนที่สุด<br>----------------------------------------------- ชูเกียรติ อุทกะพันธุ์ <li>1. จงเผชิญกับความจริงอย่างที่เป็นอยู่ มิใช่อย่างที่คุณอยากเป็น<br>2. จริงใจกับทุกคน<br>3. อย่าเป็นแค่นักบริหารแต่จงออกไปนำทัพ<br>4. จงเปลี่ยนแปลงก่อนที่เหตุการณ์จะบังคับให้ต้องเปลี่ยน<br>5. ถ้าท่านไม่มีจุดแข็ง หรือข้อได้เปรียบจงอย่าแข่งกับเขา<br>6. จงคุมชะตาด้วยตนเองมิฉะนั้น ผู้อื่นจะมาคุมแทน<br>----------------------------------------------ท่านผู้หญิงนิรมล สุริยสัตย์ <li>ในการทำงานใดๆ ไม่ว่าจะเป็นลูกจ้าง หรือนายจ้าง<br>ควรจะรับฟังความคิดของผู้ร่วมงานเสมอ<br>การเปิดใจรับฟังความคิดเห็นของผู้อื่น<br>คือเป็นการเพิ่มประสบการณ์อื่นเป็นความรู้<br>นอกเหนือจากที่ได้รับมาจากการเอาเปรียบผู้อื่น<br>ไม่ใช่ความสำเร็จที่แท้จริง<br>-------------------------------------------- โพธิ์พงษ์ ล่ำซำ <li>ที่ชอบเป็นพิเศษ คือคำพูดของซุนวู่<br>ที่บอกว่า รู้เขา รู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง<br>ผมฟังปุ๊บ รู้สึกประทับใจทันที<br>และเข้าใจว่า คนเราถ้าอยู่ใกล้ใคร มักอยากเป็นแบบนั้น<br>ตอนนั้นจำได้ว่าผมอยากเป็นนักเขียนมาก แต่ที่ได้รับคำแนะนำ<br>ว่าถ้าคุณอยากเขียนหนังสือจงเริ่มต้นจากสิ่งที่คุณรู้ก่อนเป็นอันดับแรก<br>------------------------------------------ อมรเทพ ดีโรจนวงศ์<br><b>บทความจาก</b> tamdee.net</li></ul> Keattisakhttp://www.blogger.com/profile/07461378496426132451noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1017544083621002267.post-39213504336790101962012-09-04T10:54:00.001+07:002012-09-04T10:59:42.579+07:00<p><img alt="คำสอนเด็ดๆ...ธรรมะจากหลวงปู่ทวด(วัดช้างให้)" src="http://statics.atcloud.com/files/entries/8/81012/images/1_display.jpg"></p> <p><strong>หลวงปู่ทวด วัดช้างให้ จ.ปัตตานี<br>ท่านเป็นพระมหาเถระที่รู้จักกันทั่วประเทศ ในนาม<br>" หลวงปู่ทวด เหยียบน้ำทะเลจืด "<br>คาถาบูชาท่าน คือ นะโม โพธิสัตโต อาคันติมายะ อิติภะคะวา<br>ชาติกาล 3 มีนาคม พ.ศ. 2125<br>ชาติภูมิ บ้านเลียบ ต.ดีหลวง อ.สทิงพระ จ.สงขลา<br>บรรพชา เมื่ออายุได้ 15 ปี<br>อุปสมบท เมื่ออายุ 20 ปี<br>มรณภาพ 6 มีนาคม พ.ศ. 2225<br>สิริรวมอายุได้ 99 ปี<br></p></strong> <p><strong> <p>สมเด็จเจ้าพะโคะหรือหลวงพ่อทวด เป็นที่รู้จักของชาวไทยทุกภูมิภาคในฐานะพระศักดิ์สิทธิ์ที่มีอิทธิปาฏิหาริย์และอภิญญาแก่กล้าจนได้สมญาว่า "หลวงพ่อทวดเหยียบน้ำทะเลจืด" ประวัติอันพิสดารของท่านมีเล่าสืบกันมาไม่รู้จบสิ้น ยิ่งนานวันยิ่งซับซ้อนและขยายวงกว้างออกไปกลายเป็นความเชื่อความศรัทธาอย่างฝังใจ <p>หลวงพ่อทวดเป็นบุคคลที่มีตัวตนจริงๆ เรื่องราวต่อไปนี้ผู้เขียนได้รวบรวมจากหนังสืออ้างอิงหลายเล่มทั้งที่เป็นตำนานหลักฐานทางประวัติศาสตร์ หนังสือและเอกสารต่างๆ พอจะให้ท่านผู้อ่านได้ทราบว่า หลวงพ่อทวดคือใคร เกิดในสมัยใดและได้สร้างคุณประโยชน์แก่ประเทศชาติและพระศาสนาไว้อย่างไรบ้าง เพื่อเป็นคติเตือนใจแก่อนุชนรุ่นหลังสืบไป <p>ทารกอัศจรรย์ <p>เมื่อประมาณสี่ร้อยปีที่ผ่านมาในตอนปลายรัชสมัยของพระมหาธรรมราชา แห่งกรุงศรีอยุธยา ณ หมู่บ้านสวนจันทร์ ตำบลชุมพล เมืองจะทิ้งพระตรงกับวันศุกร์ เดือนสี่ ปีมะโรง พุทธศักราช 2125 ได้มีทารกเพศชายผู้หนึ่งถือกำเนิดจากครอบครัวเล็กๆ ฐานะยากจนแร้นแค้น แต่มีจิตอันเป็นกุศล ชอบทำบุญสุนทานยึดมั่นในศีลธรรมอันดี ปราศจากการเบียดเบียนมนุษย์และสัตว์ทั้งหลาย ทารกน้อยผู้นี้มีนายว่า "ปู"&nbsp; เป็นบุตรของนายหู นางจันทร์ ในขณะเยาว์วัย ทารกผู้นั้นยังความอัศจรรย์ให้แก่บิดามารดาตลอดจนญาติพี่น้องทั้งหลาย ด้วยอยู่มาวันหนึ่งมีงูตระบองสลาตัวใหญ่มาขดพันอยู่รอบเปลที่ทารกน้อยนอนหลับอยู่ และงูใหญ่ตัวนั้นไม่ยอมให้ใครเข้ามาใกล้เปลที่ทารกน้อยนอนอยู่เลย จนกระทั่งบิดามารดาของเด็กเกิดความสงสัยว่า พญางูตัวนั้นน่าจะเป็นเทพยดาแปลงมาเพื่อให้เห็นเป็นอัศจรรย์ในบารมีของลูกเราเป็นแน่แท้ จึงรีบหาข้าวตอกดอกไม้และธูปเทียนมาบูชาสักการะ งูใหญ่จึงคลายลำตัวออกจากเปลน้อย เลื้อยหายไป ต่อมาเมื่อพญางูจากไปแล้ว บิดามารดาทั้งญาติต่างพากันมาที่เปลด้วยความห่วงใยทารก ก็ปรากฏว่าเด็กชายปูยังคงนอนหลับอยู่เป็นปกติ แต่เหนือทรวงอกของทารกกลับมีดวงแก้วดวงหนึ่งมีแสงรุ่งเรืองเป็นรัศมีหลากสี ตาหู นางจันทร์จึงเก็บรักษาไว้ นับแต่บัดนั้นฐานะความเป็นอยู่การทำมาหากินก็จำเริญรุ่งเรืองขึ้นเป็นลำดับอยู่สุขสบายตลอดมา <p>เหยียบน้ำทะเลจืด <p>ขณะที่สมเด็จเจ้าฯ จำพรรษาอยู่ ณ วัดพะโคะ ครั้งนี้คาดคะเนว่า ท่านมีอายุกาลถึง 80 ปีเศษ อยู่มาวันหนึ่งท่านถือไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์ประจำตัวไม้เท้านี้มีลักษณะคดไปมาเป็น 3 คด ชาวบ้านเรียกว่า "ไม้เท้า 3 คด" ท่านออกจากวัดมุ่งหน้าเดินไปยังชายฝั่งทะเลจีน ขณะที่ท่านเดินพักผ่อนรับอากาศทะเลอยู่นั้น ได้มีเรือโจรสลัดจีนแล่นเลียบชายฝั่งมา พวกโจรจีนเห็นท่านเดินอยู่คิดเห็นว่าท่านเป็นคนประหลาดเพราะท่านครองสมณเพศ พวกโจรจึงแวะเรือเทียบฝั่งจับท่านลงเรือไป เมื่อเรือโจรจีนออกจากฝั่งไม่นาน เหตุมหัศจรรย์ก็ปรากฏขึ้น คือ เรือลำนั้นแล่นต่อไปไม่ได้ต้องหยุดนิ่งอยู่กับที่ พวกโจรจีนพยายามแก้ไขจนหมดความสามารถเรือก็ยังไม่เคลื่อน จึงได้จอดเรือนิ่งอยู่ ณ ที่นั้นเป็นเวลาหลายวันหลายคืน ในที่สุดน้ำจืดที่นำมาบริโภคในเรือก็หมดสิ้น จึงขาดน้ำจืดดื่มและหุงต้มอาหารพากันเดือดร้อนกระวนกระวายด้วยกระหายน้ำเป็นอย่างมาก สมเด็จเจ้าฯ ท่านเห็นเหตุการณ์ความเดือดร้อนของพวกโจรถึงขั้นที่สุดแล้ว ท่านจึงเหยียบกราบเรือให้ตะแคงต่ำลงแล้วยื่นเท้าเหยียบลงบนผิวน้ำทะเลทั้งนี้ย่อมไม่พ้นความสังเกตของพวกโจรจีนไปได้ <p>เมื่อท่านยกเท้าขึ้นจากพื้นน้ำทะเลแล้วก็สั่งให้พวกโจรตักน้ำตรงนั้นมาดื่มชิมดู พวกโจรจีนแม้จะไม่เชื่อก็จำเป็นต้องลองเพราะไม่มีทางใดจะช่วยตัวเองได้แล้ว แต่ได้ปรากฏว่าน้ำทะเลเค็มจัดที่ตรงนั้นแปรสภาพเป็นน้ำจืดเป็นที่อัศจรรย์ยิ่งนัก พวกโจรจีนได้เห็นประจักษ์ในคุณอภินิหารของท่านเช่นนั้น ก็พากันหวาดเกรงภัยที่จะเกิดแก่พวกเขาต่อไป จึงได้พากันกราบไหว้ขอขมาโทษแล้วนำท่านล่องเรือส่งกลับขึ้นฝั่งต่อไป <p>เมื่อสมเด็จเจ้าฯ ขึ้นจากเรือเดินกลับวัด ถึงที่แห่งหนึ่งท่านหยุดพักเหนื่อย ได้เอา "ไม้เท้า 3 คด" พิงไว้กับต้นยางสองต้นอันยืนต้นคู่เคียงกัน ต่อมาต้นยางสองต้นนั้นสูงใหญ่ขึ้น ลำต้นและกิ่งก้านสาขาเปลี่ยนไปจากสภาพเดิกกลับคดๆ งอๆ แบบเดียวกับรูปไม้เท้าทั้งสองต้น ประชาชนในถิ่นนั้นเรียกว่าต้นยางไม้เท้า ซึ่งเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งหนึ่งปรากฏอยู่ถึงทุกวันนี้ <p>สมเด็จเจ้าพะโคะหรือหลวงพ่อทวดครองสมณเพศและจำพรรษาอยู่ที่วัดพะโคะ เป็นที่พึ่งของประชาราษฎร์มีความร่มเย็นเป็นสุข ได้ช่วยการเจ็บไข้ได้ทุกข์ บำรุงสุข เทศนาสั่งสอนธรรมของพระพุทธองค์ ประดุจร่มโพธิ์ร่มไทรของปวงพุทธศาสนิกชนตลอดมา <p></strong> <p><strong><br></strong> <p><strong>คติธรรมคำสอนของหลวงปู่ทวด<br></strong><br><strong>ธรรมประจำใจ<br>พูดมาก เสียมาก&nbsp;&nbsp;&nbsp; พูดน้อย เสียน้อย ไม่พูด ไม่เสีย นิ่งเสีย โพธิสัตว์</strong></p> <p><strong><br>ละได้ย่อมสงบ<br>ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้ ล้วนแต่เคลื่อนที่ไปสู่ความเป็นอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา<br>ทุกอย่างในโลกนี้ เคลื่อนไปสู่การสลายตัวทั้งสิ้น ไม่ยึด ไม่ทุกข์ ไม่สุข ละได้ย่อมสงบ</strong></p><strong> <p><br>สันดาน<br>ภูเขาถูกมนุษย์ทำลายลงมาได ้<br>แต่สันดานของคนเราที่นอนนิ่งอยู่ในก้นบึ้ง<br>ซึ่งไม่เหมือนกันย่อมขัดเกลาให้ดีเหมือนกันได้ยาก</p> <p><br>ชีวิตทุกข์<br>การเกิดมาเป็นมนุษย์ชาติหนึ่ง จะว่าประเสริฐก็ประเสริฐ จะว่าไม่ประเสริฐก็ไม่ประเสริฐ<br>จะเห็นได้ว่า ตื่นเช้าก็มีความทุกข์เข้าครอบงำ<br>จะต้องล้างหน้า ล้างปาก ล้างฟัน ล้างมือ<br>เสร็จแล้วจะต้องกินต้องถ่าย นี่คือความทุกข์แห่งกายเนื้อ<br>เมื่อเราจะออกจากบ้าน<br>ก็จะประสบความทุกข์ในหมู่คณะ ในการงาน ในสัมมาอาชีวะ การเลี้ยงตนชอบ<br>นี่คือ ความทุกข์ในการแสวงหาปัจจัย</p> <p><br>บรรเทาทุกข์<br>การที่เราจะไม่ต้องทุกข์มากนั้น<br>เราจะต้องรู้ว่า เรานี้จะต้องไม่เอาชีวิตไปฝากสังคม เราต้องเป็นตัวของเราเอง<br>และเราจะต้องวินิจฉัยในเหตุการณ์ที่จะเข้ามาเกี่ยวข้องกับตัวเราว่า สิ่งใดเราควรทำ สิ่งใดไม่ควรทำ</p> <p><br>ยากกว่าการเกิด<br>ในการที่เราเกิดมา&nbsp;&nbsp; ชีวิตแห่งการเกิดนั้นง่าย&nbsp;&nbsp; แต่ชีวิตแห่งการอยู่นั้นสิยาก<br>เราจะทำอย่างไรให้อยู่ได้อย่างสุขสบาย</p> <p><br>ไม่สิ้นสุด<br>แม่น้ำทะเล และมหาสมุทร ไม่มีที่สิ้นสุดของน้ำ ฉันใด<br>กิเลสตัณหาของมนุษย์ก็ย่อมไม่มีที่สิ้นสุด ฉันนั้น</p> <p><br>ยึดจึงเดือดร้อน<br>ทุกวันนี้ เกิดความทุกข์ ความเดือดร้อน ก็เพราะมนุษย์ไปยึดโนน่ ยึดนี่<br>ยึดพวกยึดพ้อง ยึดหมู่ยึดคณะ ยึดประเทศเป็นสรณะ โดยไม่คำนึงถึงธรรมสากล<br>จักรวาลโลกมนุษยนี้ ทุกคนมีกรรมจึงเกิดมาเป็นสัตว์โลก<br>สัตว์โลกทุนคนต้องใช้กรรมตามวาระ ตามกรรม<br>ถ้าทุกคนยึดถือเป็นอารมณ์ ก็จะเกิดการเข่นฆ่ากัน&nbsp;&nbsp; เกิดการฆ่าฟันกัน<br>เพราะอารมณ์แห่งการยึดถืออายตนะ&nbsp;&nbsp; ฉะนั้น ต้องพิจารณาให้ถ่องแท้ว่า<br>สิ่งใดทำแล้ว สัตว์โลกมีความสุข สิ่งนั้นควรทำ นี่คือ หลักความจริงของธรรมะ<br></p> <p>อยู่ให้สบาย<br>ในภาวะแห่งการที่จะอยู่อย่างสบายนั้น<br>เราต้องอยู่กันอย่างไม่ยึด&nbsp;&nbsp; อยู่กันอย่างไม่ยินดี&nbsp;&nbsp; อยู่กันอย่างไม่ยินร้าย<br>อยู่กันอย่างพยายามให้จิตวิญญาณของนามธรรมนั้นเหนืออารมณ์<br>เหนือคำสรรเสริญ&nbsp;&nbsp; เหนือนินทา&nbsp;&nbsp; เหนือความผิดหวัง&nbsp;&nbsp; เหนือความสำเร็จ&nbsp;&nbsp; เหนือรัก&nbsp;&nbsp; เหนือชัง</p> <p><br>ธรรมารมณ์<br>การอยู่อย่างมีธรรมารมณ์ คือ การอยู่เหนือความรู้สึกทั้งปวง<br>อยู่อย่างรู้หน้าที่การเป็นคน และรู้หน้าที่ในการงาน คือ รู้ว่าสิ่งที่เราทำนั้น เป็นสิ่งที่เราต้องทำ<br>ไม่ใช่ทำเพื่อหวังผลตอบแทน&nbsp;&nbsp; เพราะถ้าเราทำงานเพื่อหวังผลตอบแทนต่างๆ แล้ว<br>ถ้าสิ่งต่างๆไม่สัมฤทธิ์ผลตามความหวังนั้น เราย่อมเกิดความโทมนัส&nbsp;&nbsp; เสียใจน้อยใจ&nbsp;&nbsp; เป็นทุกข์</p> <p><br>กรรม<br>ถ้าเรามีชีวิตอยู่อย่างที่ว่า<br>เกิดเพราะกรรม อยู่เพื่อกรรม ทำเพราะกรรม ตายเพราะกรรมแล้ว<br>ชีวิตการเป็นมนุษย์ย่อมมีความภิรมย์&nbsp;&nbsp; มีความรื่นเริง</p> <p><br>มารยาทของผู้เป็นใหญ่<br>ผู้ใหญ่ไม่ใช่อยู่ที่เกิดก่อน&nbsp;&nbsp; ผู้ดีไม่ใช่อยู่ที่เรียนสูง<br>มารยาทจรรยาของการเป็นผู้ใหญ่ ก็คือต้องสุขุมรอบคอบ และไม่ยึดติดเสียงเป็นหลัก<br>คือ ต้องไม่หวั่นไหวกับคำนินทาและสรรเสริญ</p> <p><br>โลกิยะ หรือ โลกุตระ<br>คนที่เดินทางโลกุตระ&nbsp;&nbsp; ย่อมไปดีทางโลกิยะไม่ได้<br>คนที่เดินทางโลกิยะ&nbsp;&nbsp; ย่อมสำเร็จทางโลกุตระได้ยาก&nbsp;&nbsp; เพราะอะไร ?<br>ถ้าคนหนึ่งสำเร็จได้ทั้งโลกิยะ และโลกุตระง่ายแล้ว<br>ทำไม องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธโคดม ต้องสละราชบัลลังก์แห่งจักรพรรดิไปเป็นธรรมราชาเล่า ?<br>ถ้าเป็นไปได้&nbsp;&nbsp; พระองค์เป็นมหาจักรพรรดิพร้อมทั้งธรรมราชา ไม่ดีหรือ ?<br>แต่มันเป็นไปไม่ได้ เพราะโลกของโลกิยะและโลกุตระเดินคู่ขนานกัน<br>เราต้องตัดสินใจ&nbsp;&nbsp; ต้องมีความเด็ดเดี่ยวและกล้าหาญในการที่จะเลือกทางใดทางหนึ่ง</p> <p><br>ศิษย์แท้<br>พิจารณากายในกาย&nbsp;&nbsp; พิจารณาธรรมในธรรม&nbsp;&nbsp; พิจารณาวิญญาณ ในวิญญาณ<br>นั่นแหละ คือ สานุศิษย์อันแท้จริงของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า</p> <p><br>รู้ซึ้ง<br>ทุกอย่างจะต้องมีเหตุ&nbsp;&nbsp; เมื่อมีเหตุจึงจะมีผล&nbsp;&nbsp; ผลนั้นเกิดจากเหตุ<br>เราได้วินิจฉัยข้อนี้แล้ว&nbsp;&nbsp; เราจึงรู้ซึ้งถึงพุทธศาสนา</p> <p><br>ใจสำคัญ<br>การทำบุญนั้น จะต้องทำด้วยจิตใจบริสุทธิ์<br>จะต้องทำด้วยความศรัทธา<br>ผลสะท้อนมันจะเกิดขึ้นเกินความคาดหมาย</p> <p><br>หยุดพิจารณา<br>คนเรานี้&nbsp;&nbsp; ถ้าไม่มีอะไรทำอยู่ในที่วิเวกคนเดียว&nbsp;&nbsp; จิตมันจะฟุ้งซ่าน<br>และถ้าภาวะนั้น&nbsp;&nbsp; ตนไม่ปล่อยให้จิตฟุ้งซ่านไปเรื่อยๆ คือ หยุดพิจารณา<br>แล้วค้นสัจจะของ&nbsp;&nbsp; ศีล&nbsp;&nbsp; สมาธิ&nbsp;&nbsp; ปัญญา ย่อมที่จะค้นหาสัจจะในธรรมะได้</p> <p><br>บริจาค<br>ทำบุญสังฆทานเป็นจาคะ&nbsp;&nbsp; จาคะเป็นการบริจาคโภคทรัพย์ภายนอก<br>การสวดมนต์เป็นการภาวนา&nbsp;&nbsp; การภาวนาเป็นการบริจาคภายใน<br>เพราะฉะนั้น ถ้านับในด้านทิพย์อำนาจ<br>การบริจาคภายในย่อมได้กุศล มากว่า การบริจาคภายนอก<br>นี่คือเรื่องของนามธรรม</p> <p><br>ทำด้วยใจสงบ<br>เราจะทำบุญก็ดี&nbsp;&nbsp; เราจะทำอะไรก็ดี&nbsp;&nbsp; จงทำด้วยความสงบ<br>อย่าทำด้วยอารมณ์แห่งความร้อน เพราะการทำด้วยอารมณ์ร้อนนั้น&nbsp;&nbsp; มันจะพาเราไปสู่หายนะ<br>เมื่อเกิดอารมณ์ร้อน&nbsp;&nbsp; เราจะทำสิ่งใดสิ่งหนึ่ง&nbsp;&nbsp; จงอย่าทำ<br>นั่งให้จิตใจมันสบายเสียก่อน&nbsp;&nbsp; เมื่อจิตใจสบายแล้ว ปัญญาก็เกิด<br>เมื่อเกิดปัญญาแล้ว&nbsp;&nbsp; จะทำสิ่งใดก็เป็นไปโดยความสะดวก</p> <p><br>มีสติพร้อม<br>จะทำสิ่งใดก็ตาม&nbsp;&nbsp; เราต้องมีสติพร้อม<br>คือ อย่าให้มีโทสะ&nbsp;&nbsp; อย่าให้อารมณ์เข้ามาควบคุมสติ<br>อย่าให้เรื่องส่วนตัวและขาดเหตุผล มาอยู่เหนือความจริง</p> <p><br>เตือนมนุษย์<br>มนุษย์ผู้ใด เห็นแก่งานส่วนตัว&nbsp;&nbsp;&nbsp; มนุษย์ผู้นั้น จะไม่มีง านทำในไม่ช้า<br>มนุษย์ผู้ใด เห็นแก่ทรัพย์ส่วนตัว&nbsp;&nbsp;&nbsp; มนุษย์ผู้นั้น จะไม่มีทรัพย์ครองในไม่ช้า<br>มนุษย์ผู้ใด เห็นแก่นอนมาก&nbsp;&nbsp;&nbsp; มนุษย์ผู้นั้น จะไม่ได้นอนในไม่ช้า</p> <p><br>พิจารณาตัวเอง<br>คืนหนึ่งก็ดี&nbsp;&nbsp; วันหนึ่งก็ดี&nbsp;&nbsp; ควรให้มีเวลาว่างสัก 5 นาที หรือ 10 นาที ไม่ติดต่อกับใคร<br>ให้นั่งเฉยๆ คิดถึงเหตุการณ์ที่เราทำไปแต่ละวันๆ ว่า&nbsp;&nbsp; ที่เราทำไปนั้นเป็นอย่างไร<br>คือให้ปลีกตัวมีเวลาเป็นของตัวเองบ้าง&nbsp;&nbsp; คิดเอาแต่เรื่องของตัว อย่าไปคิดเรื่องของคนอื่น<br>เพราะมนุษย์เราส่วนมากทุกวันนี้&nbsp;&nbsp; มักเอาแต่เรื่องของคนอื่นมาคิด&nbsp;&nbsp; ไม่ค่อยคิดเรื่องของตัวเอง</strong> </p> <p><strong><em>คัดลอกจากหนังสือ เรียนธรรมะบูชาพระสุปฏิปันโน เล่มของหลวงปู่ทวด<br></em><br>ขอให้ทุกท่านเจริญในธรรม<br></strong><strong><em>ธรรมะของหลวงปู่ทวด&nbsp;&nbsp; อ่านแล้วส่งต่อ เพื่อเป็นธรรมทาน</em></strong> Keattisakhttp://www.blogger.com/profile/07461378496426132451noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1017544083621002267.post-77940040861064129672012-08-17T09:15:00.001+07:002012-08-17T09:15:27.694+07:00<p>เรื่อง "เจนวาย" คำนี้มาจากวิชาประชากรศาสตร์ (Population) ซึ่งเป็นแขนงของวิชาสังคมวิทยา (Sociology) ที่อยู่ในสาขาของวิชาสังคมศาสตร์ ซึ่งตัวนิสิตผู้มาถามเรื่องเจนวายนี้เป็นนิสิตรัฐศาสตร์ซึ่งเป็นวิชาในสาขาสังคมศาสตร์เช่นกันดังนั้นก็ควรจะรู้ไว้บ้างก็ดีเหมือนกัน<br>อย่างไรก็ตาม เรื่องเจนวายนี้เริ่มมาจากประเทศสหรัฐอเมริกาแต่มีลักษณะเป็นสากลทั่วโลกเพราะเจนวายนี้ถือเป็นกลุ่มคนที่โตมากับเครื่องคอมพิวเตอร์ในยุคที่มีอินเตอร์เน็ตแพร่หลายแล้วคือบรรดาคนที่เกิดระหว่าง พ.ศ.2523-2543<br>เรื่องอินเตอร์เน็ตนี่สำคัญมากนะเพราะคนรุ่นผู้เขียน (55-75 ปี) ส่วนใหญ่ใช้คอมพิวเตอร์โดยเฉพาะอินเตอร์เน็ตกันไม่ค่อยเป็นหรอก<br>ดังนั้นตรงนี้สำคัญ ต้องจำเอาไว้ให้ดีเป็นหลักเลย พวกเจนวายนี้ได้เข้าสู่ตลาดแรงงานมาได้สักพักหนึ่งแล้วทางวิชาประชากรศาสตร์เขาใช้เกณฑ์ช่วงอายุ (Generation) เป็นตัวกำหนดการแบ่งคนออกเป็นกลุ่มๆ เพราะคนต่างช่วงอายุกันนี่ความต้องการในชีวิตนี่ต่างกันมากนะ ดังนั้นบรรดาผู้ที่ทำงานในฝ่ายบุคคลก็จำเป็นต้องรู้ลักษณะทั่วไปของกลุ่มคนที่ทำงานในองค์กรของตน<br>และเหล่านักการตลาดทั้งหลายที่มีความจำเป็นที่จะต้องกำหนดกลุ่มลูกค้าที่เป็นเป้าหมายจึงต้องเอาความรู้ตรงนี้ไปใช้มากทีเดียว อาทิ การผลิตเสื้อผ้าออกมาขายจะผลิต ขนาดรูปร่างไหน สีอะไร สไตล์ยังไง นี่สำหรับคนหนุ่มสาวกับคนแก่นั้นมันคนละเรื่องกันเลย<br>จะให้รู้เรื่องเจนวายจริงๆ ต้องศึกษาย้อนกลับไปถึงช่วงอายุ (Generation) อื่นๆ ด้วย</p> <p><br><b>1.เจนบี (Baby Boom Generation-Generation B)</b> คือ กลุ่มคนที่เกิดระหว่างปี พ.ศ.2489-2507 อายุ 45-63 ปี บรรดาคนพวกนี้เกิดมาภายหลังสงครามโลกครั้งที่สองสงบลง ที่เรียกคนพวกนี้ว่าเจนบีเพราะว่าในระหว่างสงครามบรรดาผู้ชายต้องถูกเกณฑ์ไปเป็นทหาร ครั้นสงครามสงบลงก็เลยกลับมาแต่งงานแล้วรีบมีลูกกันยกใหญ่แบบว่าอั้นไว้นาน<br>คนที่เป็นเจนบีนี้เยอะมาก เรียกว่าบูม! คือเด็กเกิดกันแบบระเบิดเลยละ พ่อแม่ของคนพวกนี้ประสบความลำบากยากแค้นมาตลอดชีวิต จากวิกฤตเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ทั่วโลกเมื่อ พ.ศ.2472 ที่ส่งผลให้เกิดสงครามโลกครั้งที่สองในที่สุด (การเปลี่ยนแปลงการปกครองของประเทศไทยเมื่อ พ.ศ.2475 ก็มีผลโดยตรงจากวิกฤตเศรษฐกิจตกต่ำปี พ.ศ.2472 เหมือนกัน)<br>คนเจนบีเติบโตขึ้นมาด้วยการรับรู้ความยากลำบากของพ่อแม่ จึงเป็นคนที่มีชีวิตเพื่อการทำงาน เคารพกฎเกณฑ์ กติกา อดทนให้ความสำคัญกับผลงานแม้ว่าจะต้องใช้เวลานานกว่าจะประสบความสำเร็จ อีกทั้งยังมีแนวคิดที่จะทำงานหนักเพื่อสร้างเนื้อสร้างตัว มีความทุ่มเทกับการทำงานและองค์กรมาก ให้ความสำคัญของครอบครัวรองลงมาจากงาน<br>คนกลุ่มนี้จะไม่เปลี่ยนงานบ่อยเนื่องจากมีความจงรักภักดีกับองค์กรสูง</p> <p><br><b>2.เจนเอ็กซ์ (Generation X)</b> คือ กลุ่มคนที่เกิดระหว่างปี พ.ศ.2508-2522 อายุ 30-44 ปี คนกลุ่มนี้ก็คือลูกหลานของพวกเจนบีนั่นเองซึ่งช่วง พ.ศ.2508-2522 นี้เป็นช่วงของสันติภาพ ความมั่งคั่งขยายไปทั่วโลก และแนวความคิดคุมกำเนิดพร้อมทั้งยาคุมกำเนิดเกิดมีขึ้นมากมาย จำนวนการเกิดของเด็กช่วงนี้จึงลดลงมาก บางทีก็เรียกพวกนี้ว่า Baby Bust Generation (Bust นี่ตรงกันข้ามกับบูม)<br>บรรดาเด็กที่เกิดในช่วงนี้เติบโตขึ้นมาได้เห็นการดำเนินชีวิตของพ่อแม่ ซึ่งเด็กพวกนี้ไม่เห็นด้วย ทำให้คนที่เติบโตมาในช่วงนี้มีลักษณะพฤติกรรมชอบอะไรง่ายๆ ไม่ต้องเป็นทางการ ให้ความสำคัญกับเรื่องความสมดุลระหว่างงานกับครอบครัว (Work-life Balance)<br>พูดง่ายๆ คือไม่บ้างาน พยายามที่จะมีเวลากับครอบครัว มีแนวคิดและการทำงานในลักษณะรู้ทุกอย่างทำทุกอย่างได้เพียงลำพัง ไม่พึ่งพาใคร มีความคิดเปิดกว้าง พร้อมรับฟังข้อติติง เพื่อการปรับปรุงและพัฒนาตนเอง เรียกกลุ่มนี้อีกอย่างว่าพวกยัปปี้-Yuppie (Young Urban Professionals)<br>ว่ากันว่าบรรดาคณะรัฐมนตรีของประธานาธิบดีบารัค โอบามา นั้นส่วนใหญ่เป็นคนเจนเอ็กซ์</p> <p><br><b>3.เจนวาย (Generation Y) </b>คือ กลุ่มคนที่เกิดระหว่างปี พ.ศ.2523-2543 อายุ 9-29 ปี เป็นกลุ่มคนที่โตมาพร้อมกับคอมพิวเตอร์-อินเตอร์เน็ตและเทคโนโลยีไอที<br>พวกนี้เป็นลูกของพวกเจนเอ็กซ์ ที่ได้ชื่อว่าเจนวายก็เนื่องจากเห็นพ่อแม่กับ ปู่ ย่า ตา ยายทะเลาะเถียงกันในค่านิยมที่แตกต่างกันและเมื่อทะเลาะกันมากเข้าเรื่องก็มาลงที่เด็กที่ไม่รู้เรื่องอะไร<br>พวกเจนวายนี้เริ่มจากการบ่นกันเองอย่างรำคาญที่ผู้ใหญ่ทะเลาะกันแล้วมาลงที่เด็ก Why me?<br>พวกเจนวายเป็นวัยที่จัดว่าเพิ่งเริ่มเข้าสู่วัยทำงาน มีลักษณะนิสัยชอบแสดงออก มีความเป็นตัวของตัวเองสูง ไม่ชอบอยู่ในกรอบและไม่ชอบเงื่อนไข<br>คนกลุ่มนี้ต้องการความชัดเจนในการทำงานว่า สิ่งที่ทำมีผลต่อตนเองและต่อหน่วยงานอย่างไร อีกทั้งยังมีความสามารถในการทำงานที่เกี่ยวกับการติดต่อสื่อสาร และยังสามารถทำงานหลายๆ อย่างได้ในเวลาเดียวกันแบบว่าชอบส่งอี-เมลมากกว่าพูดกันต่อหน้า<br>ทำนองว่าไม่ชอบทะเลาะว่ายังงั้นเถอะ ทำให้พวกผู้ใหญ่ไม่ค่อยชอบเท่าไรนัก<br>เกณฑ์การจัดแบ่งกลุ่มคนเป็นกลุ่มช่วงอายุนี้เราใช้เกณฑ์ของอเมริกันนะ<br>หากจะเอามาใช้ในเมืองไทยคงต้องปรับกันบ้างพอสมควรเนื่องจากเมืองไทยบ้านเรานั้นการวิวัฒนาการทางด้านเทคโนโลยีนั้นช้ากว่าสหรัฐอเมริกามากหากจะยึดหลักอเมริกันมาใช้ในเมืองไทยเลยอาจมีปัญหา<br>แต่ทุกวันนี้เห็นทางธุรกิจในบ้านเรา เขาเอามาใช้กันเกร่อไปเลย</p> Keattisakhttp://www.blogger.com/profile/07461378496426132451noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1017544083621002267.post-6021807688438247042012-08-06T11:48:00.001+07:002012-08-06T11:48:50.671+07:00<p>ลำดับที่ ชื่อของสมญานาม เป็นสมญานามของ<br>1. ทวีปแห่งความแตกต่าง ทวีปเอเชีย<br>2 .เกาะทวีป ทวีปออสเตรเลีย<br>3. อังกฤษแห่งบูรพา ประเทศญี่ปุ่น<br>4. ทางแยกแห่งตะวันออกไกล ประเทศสิงคโปร์<br>5. เกาะเครื่องเทศ เกาะโมลุกกะของอินโดนีเซีย<br>6. แมนเชสเตอร์ของญี่ปุ่น เมืองโอซาก้า<br>7. แม่น้ำวิปโยค แม่น้ำฮวงโห(แม่น้ำเหลือง)<br>8.ไข่มุกแห่งภาคตะวันออก ประเทศศรีลังกา<br>9. สวิสแห่งเอเชีย เทือกเขาหิมาลัย<br>10. ดินแดนแห่งแกงกะหรี่ ประเทศเปอร์เชียร์<br>11. ดินแดนแห่งเมืองยิ้ม ประเทศไทย<br>12. ดินแดนแห่งพระอาทิตย์อุทัย ประเทศญี่ปุ่น<br>13. ดินแดนน้ำนมและน้ำผึ้ง ประเทศอิสราเอล<br>14. เวนิสแห่งภาคตะวันออก กรุงเทพมหานคร<br>15. ขั้วแห่งความเย็น เมืองเวอร์โคยันสก์ในไซบีเรีย<br>16. นครรัฐระหว่าง2ทวีป เมืองอิสตันบูลในตุรกี<br>17. บริเตนแห่งภาคตะวันออก ประเทศญี่ปุ่น<br>18. แมนเชสเตอร์ของอินเดีย เมืองบอมเบย์ในอินเดีย<br>19. ดินแดนแห่งทะเลทั้ง5 เอเชียตะวันตกเฉียงใต้<br>20. หลังม่านไม้ไผ่ ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน<br>21. ดินแดนที่สะอาดที่สุด ประเทศสิงคโปร์<br>22. เมืองเปียก เมืองเชอราปุนจิของอินเดีย<br>23. เมืองขั้วหนาว เมืองเวอร์โคยันส์กของรัสเซีย<br>24. ช่องแคบที่ยาวที่สุด ช่องแคบมะละกา<br>25. ทะเลแห่งความเค็ม ทะเลสาบเดดซีระหว่างจอร์แดนและอิสราเอล<br>26. ทะเลตาย ทะเลสาบเดดชี<br>27. ดินแดนแห่งเกาะโลก ประเทศฟิลิปปินส์<br>28. หลังคาโลก ธิเบต<br>29. แม่น้ำศักดิ์สิทธิ์ แม่น้ำคงคาในอินเดีย<br>30. ดินแดนแห่งพระเจดีย์ ประเทศสหภาพพม่า(เมียนมาร์)<br>31. ดินแดนแห่งการกำเนิดศาสนา ประเทศอินเดีย<br>32. ทะเลขาว ทะเลภายในประเทศรุสเซีย<br>33. ทะเลกลางธรณี ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน<br>34. ทวีปแห่งน้ำแข็ง ทวีปแอนตาร์กติก<br>35. สนามกีฬาแห่งกรุงโรม สนามกีฬาโลโลซิมอัลอิตาลี<br>36. พิพิธภัณฑ์แห่งสงคราม พิพิธภัณฑ์ในกรุงปรารีส ฝรั่งเศส<br>37. ประตูชัยแห่งกรุงปรารีส ประตูในประเทศฝรั่งเศส<br>38. ชนชาติแห่งมักกะโรนี ชาวอิตาลี<br>39. ป้อมเทวดาแห่งกรุงโรม พิพิธภัณฑ์ในประเทศอิตาลี<br>40. ถนนหลวงของยุโรป แม่น้ำไลน์<br>41. กำแพงเย็น กำแพงนอกฝั่งนิวฟันด์แลนด์<br>42. ถ้วยน้ำตาลของโลก ประเทศคิวบา<br>43.หม้อกาแฟของโลก ประเทศบราซิล<br>44. กระดูกสันหลังของยุโรป เทือกเขาแอลป์<br>45. ประตูสู่ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ช่องแคบยิบรอลต้า<br>46. เบอร์มิงแอมแห่งแคนาดา เมืองแฮมิลตัน<br>47. ยักษ์หนุ่มแห่งภาคใต้ ประเทศอาร์เจนตินา<br>48. บิดาแห่งชนชาติอเมริกัน ยอร์ช วอชิงตัน<br>49. ประธานาธิบดีแห่งทาสนิโกร อับราฮัม ลินคอล์น<br>50. เจ้าแห่งทะเลน้ำจืด ทะเลสาบสุพีเรีย<br>51. ชาวจีกี้ ชาวนิวซีแลนด์<br>52. สวิสแห่งใต้ ประเทศนิวซีแลนด์<br>53. ดินแดนอันศักดิ์สิทธิ์ ประเทศอิสราเอลหรือปาเลสไตน์<br>54. ดินแดนแห่งโรงนม ประเทศแดนมาร์ก<br>55. ดินแดนแห่งฟยอร์ด ประเทศนอร์เวย์<br>56. ดินแดนแห่งดอกทิวลิป ประเทศเนเธอร์แลนด์<br>57. ดินแดนแห่งที่ราบสูง ทวีปแอฟริกา<br>58. ระฆังแห่งอิสรภาพ ระฆังในประเทศสหรัฐอเมริกา<br>59. เมืองแห่งการพนัน เมืองมอนติคาร์โล ประเทศมอนาโค<br>60. เมืองแห่งคลอง เมืองเวนิส ประเทศอิตาลี<br>61. เมืองแห่งหมอกควัน เมืองพิตเบอร์ก ประเทศสหรัฐอเมริกา<br>62. แม่น้ำนานาชาติของทวีปยุโรป แม่น้ำไรน์<br>63. ทวีปมืด ทวีปแอฟริกา<br>64. อมตนคร กรุงโรม ประเทศอิตาลี<br>65. ดินแดนแห่งโรงสีลม ประเทศเนเธอร์แลนด์<br>66. ดินแดนแห่งพระอาทิตย์เที่ยงคืน ประเทศนอร์เวย์<br>67. ดินแดนแห่งหมี่นทะเลสาป ประเทศฟินแลนด์<br>68. เจ้าแห่งแม่น้ำ แม่น้ำอะเมซอน<br>69. คะแนลโซน ดินแดนแห่งสองฝั่งคลองปานามาของสหรัฐอเมริกา<br>70. กำแพงแห่งความอัปยศ กำแพงเบอร์ลินซึ่งกั้นเขตแดนระหว่างเบอร์ลินตะวันตกกับตะวันออกในเยอรมนี<br>71. เมืองในหมอก กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ<br>72. สวนแห่งยุโรป ประเทศเนเธอร์แลนด์<br>73. ชิคาโกของรัสเซีย เมืองยูเครน<br>74. ทะเลแห่ง3ทวีป ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน<br>75. ปารีสน้อย กรุงบรัสเซล<br>76. นครแห่งผู้ชาย กรุงลอนดอน แห่งอังกฤษ<br>77. นครแห่งผู้หญิง กรุงปารีสแห่งฝรั่งเศส<br>78. ลุงแซม สหรัฐอเมริกา<br>79. กระดูกสันหลังแห่งอังกฤษ เทือกเขาเพนไนน์<br>80. ดินแดนแห่งเบียร์ ประเทศเยอรมนี( เบียร์ถูกกว่าน้ำเปล่าเสียอีก)<br>81. ดินแดนกลางของโลก(การเมืองไม่ขึ้นกับใคร) สวิสเซอร์แลนด์<br>82. ดินแดนอาหรับกลาง อิยิปต์</p> Keattisakhttp://www.blogger.com/profile/07461378496426132451noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1017544083621002267.post-26460860089574217002012-04-25T10:49:00.001+07:002012-04-25T10:49:36.371+07:00<p>ฝ่ายลิโป้จับเอาม้าใช้ฝ่ายโจโฉที่ส่งหนังสือไปยังเล่าปี่ให้คิดอ่านกำจัดลิ โป้ได้ จึงคิดแค้นใจแบ่งกองกำลังไปตีเมืองกุนจิ๋ว และเล่าปี่ที่เมืองเสียวพ่าย เล่าปี่รู้ดังนั้นจึงจัดแจงส่งหนังสือไปยังโจโฉให้ยกทัพมาช่วยโจโฉแจ้งดัง นั้นจึงคุมทหารมีฝีมือเป็นอันมาก ออกรบด้วยลิโป้โดยส่งแฮหัวตุ้นเป็นทัพหน้า<br>แฮหัวตุ้นได้ออกรบกับโกซุ่นทหารลิโป้ครั้นได้ทีไล่กวดไป โจเสงซุ่มเอาเกาทัณฑ์ยิงเข้าไปที่จักษุซ้ายแฮหัวตุ้นแฮหัวตุ้นร้องขึ้นด้วย เสียงอันดังแล้วดึงเกาทัณฑ์ออก ร้องว่าลูกตาเป็นสิ่งประเสิรฐที่พ่อแม่ให้มาจะให้ตกพื้นเสียมิได้แล้วจึงจับ ลูกตากลืนเข้าไปในปาก แล้วเอาทวนแทงโจเสงตกม้าตาย<br>ครั้นเล่าปี่ออกมาตั้งทัพซุ่มนอกเมือง ลิโป้เห็นดังนั้นจึงตีแตกพ่ายกระจัดกระจายไป ตัวเล่าปี่หนีออกไปหาทัพโจโฉฝ่ายตันกุ๋ย ตันเต๋ง ซึ่งเป็นไส้ศึกของโจโฉที่อยู้ ณ เมืองชีจิ๋ว คิดอุบายให้ลิโป้กับตันก๋งออกรบฆ่ากันเองแล้วยึดเมืองชีจิ๋วเสีย ลิโป้จึงแตกหนีไปยังเมืองเสียวพ่าย แต่ตันเต๋งคิดอุบายหลอกโกซุ่น เตียวเลี้ยวที่ประจำอยู่ ณ เมืองเสียวพ่ายให้ยกออกไปช่วยลิโป้ แล้วยึดเมืองเสียอีก ลิโป้รู้ดังนั้นจึงจำไปอยู่ ณ เมืองแห้ฝือ <p>โจโฉยกทัพล้อมเมือองแห้ฝือไว้ ให้เล่าปี่ไปสกัดอ้วนสุดกันมาช่วยลิโป้ ฝ่ายลิโป้มิคิดออกรบเชื่อฟังแต่ภรรยาไม่สนแผนอุบายของตันก๋ง เสพย์สุราทุกวันครั้นจะคิดให้อ้วนสุดมาช่วยรบก็มิได้ ด้วยอ้วนสุดให้ส่งบุตรสาวของตนที่เคยคิดส่งไปให้ก่อน แลโจโฉ เล่าปี่ได้ล้อมกองกำลังแน่นหนามิอาจฝ่าไปได้ ลิโป้จึงเสพย์สุราทุกวันมิได้ขาด วันหนึ่งภรรยาลิโป้เอากระจกมาส่องให้ดู ลิโป้เห็นตัวเองเสื่อมโทรมหมดราศีเพราะสุรา จึงสั่งห้ามให้ทหารทั้งปวง ห้ามกินสุราถ้าพบเห็นผู้ใดจะตัดศีรษะเสีย<br>วันหนึ่งลิโป้พบเฮาเสงคิดเลี้ยงสุรา จึงสั่งโบยหวายห้าสิบที เฮาเสงคิดแค้นใจเป็นอันมากจึงร่วมมือกับซุยเหียน ลักม้าเซ็กเธาว์ของลิโป้ไปกำนัลด้วยโจโฉ แล้วทั้งสองได้แอบไปจับมัดลิโป้ขณะนั่งหลับที่ประตูเมือง โจโฉเห็นดังนั้นได้ทีบุกเข้ายึดแห้ฝือได้ จับได้ทหารทั้งปวงหลังจากปิดล้อมอยู่หลายเดือน<br>โจโฉสั่งประหารโกซุ่น ลิโป้ เสีย แลตันก๋งคิดยอมตายเองมิยอมเป็นบ่าวสองนาย โจโฉเสียใจร้องไห้รักเป็นอันมากมิอาจรั้งไว้ได้จึงสั่งเลี้ยงดูบุตรภรรยา เป็นอย่างดี ส่วนเตียวเลี้ยวโจโฉเลี้ยงดูไว้เป็นทหารเอก Keattisakhttp://www.blogger.com/profile/07461378496426132451noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1017544083621002267.post-31471301263844779952012-04-25T10:48:00.001+07:002012-04-25T10:48:29.124+07:00<p>โจโฉจึงให้ลิโป้เป็นปีกซ้าย เล่าปี่เป็นปีกขวามุ่งสู่ลำหยง ครั้นถึงเมืองโจโฉจัดแจงให้ เล่าปี่ ลิโป้ ซุนเซ็ก โอบล้อมเมืองทั้งสี่ด้านให้สัญญาณบุกโจมตีพร้อมกัน อ้วนสุดเห็นต้านทานมิได้จึงพาครอบครัวแอบหลบหนีไปตำบลห้วยหนำ โจโฉมิรู้ว่าอ้วนสุดหนีจากเมืองจึงล้อมเมืองอยู่เดือนครึ่ง ทหารทั้งปวงอดอยากเสบียงอาหารยิ่งนัก โจโฉจึงยืมหัวของอองเฮานายฉาง ตัดหัวแล้วบอกว่าอองเฮากระทำผิดฉ้อข้าว ทหารทั้งปวงเห็นดังนี้จึงมีน้ำใจออกรบ แล้วสั่งให้ทหารทั้งปวงเบิกข้าวที่เหลือจนหมด สั่งให้โจมตีเมืองให้ได้<br>ครั้นโจโฉหักเอาเมืองได้รู้ว่าอ้วนสุดหนีไปเมืองห้วยหนำจึงคิดตีตาม รู้ข่าวว่าเตียวสิ้วกลับมาคิดตีจะเอาเมืองฮูโต๋จึงยกทัพกลับฮูโต๋ตระเตรียม การรบด้วยเตียวสิ้ว ต่อมารู้ข่าวว่าตวนอุย งอสิบ ฆ่าลิฉุย กุยกีได้แล้วเอาศีรษะมาให้ก็ยินดียิ่งแล้วยกทัพออกตีเตียวสิ้ว <p>ขณะนั้นเป็นฤดูข้าวโภชน์สาลีสุก โจโฉสั่งทหารทั้งปวงห้ามเหยียบข้าวโภชน์สาลีแม้แต่ต้นหนึ่งจะฆ่าเสียมิเว้น แม้แต่นายกองใหญ่ ชาวบ้านทั้งปวงจึงสรรเสริญยิ่ง อยู่มาโจโฉขี่ม้าผ่านไร่สาลี นกบินตัดหน้า ม้าทีโจโฉขี่จึงตื่นวิ่งเตลิดเหยียบข้าวสาลีหักเป็นอันมาก เห็นว่าคำสั่งจะมิเป็นที่นับถือต่อไป จึงคิดอุบายแสร้งชักกระบี่จะเชือดคอตัวเอง นายทัพทั้งปวงจึงห้ามไว้ ว่าแล้วโจโฉจึงตัดเพียงผมเองว่าแก่ทหารทั้งปวง ทหารทั้งปวงจึงสรรเสริญโจโฉมากกว่าแต่ก่อนว่าอยู่ในสัตย์ธรรม<br>ครั้นโจโฉคิดตีเมือง กาเซี่ยงที่ปรึกษาเตียวสิ้วคิดอุบายหลอกโจโฉ โจโฉจึงแตกทัพหนีมา รู้ว่าอ้วนเสี้ยวจะยกทัพตีฮูโต๋จึงยกทัพกลับเมือง รู้ว่าอ้วนเสี้ยวทำการกำเริบจึงคิดยกไปตีแลขอความเห็นที่ปรึกษาทั้งปวง กุยแกจึงว่าการตีอ้วนเสี้ยวนั้นไม่ยากแล้วชี้ข้อเด่นของโจโฉสิบประการ ข้อด้อยของอ้วนเสี้ยวสิบประการ แต่ยังมิอาจตีได้ด้วยมีลิโป้คิดลอบตีฮูโต๋อยู่ โจโฉเห็นด้วย<br>โจโฉจึงแต่งตั้งอ้วนเสี้ยวเป็นเจ้าเมืองกิจื๋ว อ้วนเสี้ยวรู้ดังนั้นจึงมีความยินดีคิดออกรบด้วยกองซุนจ้าน ให้เล่าปี่ที่โจโฉให้กลับไปอยู่เมืองเสียวพ่ายรอการตลบหลังลิโป้ ให้คิดการจับลิโป้เสีย แล้วตระเตรียมกะเกณท์ทหารเตรียมออกรบ</p> Keattisakhttp://www.blogger.com/profile/07461378496426132451noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1017544083621002267.post-6225442857374490732012-04-25T10:47:00.001+07:002012-04-25T10:47:43.261+07:00<p>ครั้นอยู่มาเตียวสิ้วกับเล่าเปียวสมคบคิดกันจะมาตีเมืองฮูโต๋ โจโฉจึงสั่งพลออกรบด้วยแล้วส่งสัมพันธไมตรีไปยังลิโป้ ฝ่ายเตียวสิ้วเห็นว่าสู้ไม่ได้จึงยอมเข้าเกลี้ยกล่อมแต่โดยดี มาวันหนึ่งโจโฉเห็นหญิงรูปงามรู้ว่าเป็นอาสะใภ้เตียวสิ้วจึงเลี้ยงไว้เป็น ภรรยา เตียวสิ้วคิดน้อยใจอัปยศนักจึงวางแผนหลอกมาตั้งค่ายในค่ายโจโฉให้ชะล่าใจ แล้วจึงจุดเพลิงรอบด้านพาทหารหวังจับโจโฉเสีย โจโฉหลบหนีมาทางข้างหลังได้ แต่เตียนอุยทหารเอกคู่ใจเข้ารบด้วยทหารเตียวสิ้วป้องกันสุดความสามารถ จนอาวุธที่ถือในมือหักจึงฉวยศพเข้าสองมือสู้เป็นสามารถ ทหารเตียวสิ้วระดมเกาทัณฑ์แลทวนเข้าทั่วร่างเตียนอุยต้องอาวุธบาดเจ็บทั่ว กาย ยืนพิงประตูค่ายจนสิ้นใจ<br>ฝ่ายโจโฉหลบหนีออกมาทางแม่น้ำหยกซุย สูญเสียโจงั่งบุตรเอกกับโจอั๋นบิ๋นผู้หลาน ครั้นรวบรวมทหารได้แล้ว จึงแต่งโต๊ะสุราเซ่นเตียนอุย ว่าแก่ทหารทั้งปวงว่าแม้เราเสียบุตรเอกแลหลานยังมิเสียดายเท่าเสียเตียนอุย เลยนึกเสียดายยิ่งนัก ว่าแล้วก็ร้องไห้รักเตียนอุย ทำให้ทหารทั้งปวงต่างร้องไห้ซึ้งใจยิ่งนัก แล้วจัดแจงยกทหารกลับฮูโต๋อยู่มาลิโป้ได้รับหนังสือแต่งตั้งโจโฉจึงยินดียิ่งนัก คิดลำเลิกส่งลูกสาวแลตัดสัมพันธไมตรีกับอ้วนสุด อ้วนสุดโกรธจะยกไปรบลิโป้ ลิโป้จึงส่งจดหมายไปยังโจโฉฉบับหนึ่ง เล่าปี่ฉบับหนึ่งให้ยกมาช่วย แล้วออกรบด้วยอ้วนสุด อ้วนสุดเสียทีหนีไปพบเล่าปี่เข้าสู้ด้วยกวนอู ล่าถอยไปเมืองลำหยง คิดยืมกำลังซุนเซ็ก ซุนเซ็กโต้กลับด่าว่าไอ้โจรขบถ ต่อมาโจโฉส่งสาสน์แต่งตั้งไปแก่ซุนเซ็กให้เป็นเจ้าเมืองห้อยเขแล้วให้ยกไปตี อ้วนสุดด้วย โจโฉ เล่าปี่ ลิโป้ และซุนเซ็กจึงออกรบด้วยอ้วนสุด ณ เมืองลำหยงจากทุกทิศ</p> Keattisakhttp://www.blogger.com/profile/07461378496426132451noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1017544083621002267.post-758511448303819382012-04-25T10:46:00.001+07:002012-04-25T10:46:40.110+07:00<p>ฝ่ายอ้วนสุดตั้งแต่ได้ตราหยกมีใจกำเริบคิดตั้งตนเป็นฮ่องเต้ไม่คืนแก่ซุน เซ็ก คิดออกตีเล่าปี่ โดยเอาของไปติดสินบนลิโป้มิให้ช่วยเหลือเล่าปี่ แต่ลิโป้กริ่งเกรงว่าหากมิให้ความช่วยเหลือเล่าปี่ แล้วอีกหน่อยจะมีภัยถึงตัวเป็นแน่ จึงออกห้ามทัพโดยท้าพนันแสดงฝีมือยิงเกาทัณฑ์ติดปลายทวน ที่ไกลห้าเส้นถ้ายิงติดปลายทวนให้กิเหลงซึ่งอ้วนสุดใช้ยกมาตีเล่าปี่ถอยทัพ กลับไป ลิโป้ยิงให้เห็นเป็นที่ประจักษ์ กิเหลงจึงมิอาจทำอะไรได้เลยถอยทัพกลับไปอ้วนสุดจึงใช้กลยุทธ์ปรองดองขอลูกสาวลิโป้ให้บุตรชายตน ครั้นจะส่งลูกสาวลิโป้คิดกลับคำหน่วงเวลาไว้ลิโป้กับเล่าปี่จึงยังมิได้กิน แหนงกันเท่าไหร่นัก ต่อมาเตียวหุยใช้คนไปขโมยฝูงม้าลิโป้ ลิโป้รู้เข้าจึงโกรธยกทัพมาตีเสียวพ่ายแตก เล่าปี่กับครอบครัวจึงรบหนีฝ่ามาพึ่งโจโฉ ณ เมืองฮูโต๋ โจโฉจึงกราบทูลให้เล่าปี่ไปตั้ง ณ เมืองอิจิ๋วรอการแก้แค้น</p> Keattisakhttp://www.blogger.com/profile/07461378496426132451noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1017544083621002267.post-15168132442139333602012-04-25T10:45:00.001+07:002012-04-25T10:45:05.333+07:00<p>ฝ่ายซุนเซ็กภายหลังบิดาตาย มีเหตุมิให้อยู่เมืองกังหนำจึงไปอยู่รับใช้ด้วยอ้วนสุด ต่อมาคิดเอาตราหยกกษัตริย์ที่ซุนเกี๋ยนผู้เป็นบิดาเก็บได้ครั้งรบกับตั๋ง โต๊ะไปจำนำแก่อ้วนสุด ยืมกำลังทหารคิดแก้แค้นเล่าอิ้วแทนบิดา ครั้นได้แล้วซุนเซ็กออกเดินทางมาพบสหายรักเก่าจิวยี่ จึงรับมาร่วมเดินทางด้วย ออกรบเล่าอิ้วได้ไทสูจู้เป็นพวก ภายหลังรบชนะคิดออกตีเงียมแปะฮอเจ้าเมืองต๋องง่อ อ่องหลองเจ้าเมืองห้อยเข ครั้นออกรบแตกพ่ายไปก็ได้เป็นใหญ่ในเมืองฝั่งกังตั๋งและได้ทหารแลสะสมเสบียง อาวุธไว้เป็นอันมาก ส่งสาสน์คำนับไปยังพระเจ้าเหี้ยนเต้และส่งคนไปทวงตราหยกคืนจากอ้วนสุด ครั้งนั้นเกิดเหตุการณ์สำคัญ จิวท่ายทหารเอกออกรบช่วยซุนกวนผู้น้องซุนเซ็กหลบหนีจากโจรป่าไว้ได้ แต่แผลเต็มตัวเห็นว่าจะไม่รอด ซุนเซ็ก ซุนกวนนึกสงสารจึงหาทางเชิญหมอฮัวโต๋ซึ่งเป็นหมอเทวดาในสมัยนั้นมารักษาให้ หายขาด หมอฮัวโต๋ต่อมาจึงมีชื่อเสียงยิ่งนัก</p> Keattisakhttp://www.blogger.com/profile/07461378496426132451noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1017544083621002267.post-74112378262226505752012-04-25T10:43:00.001+07:002012-04-25T10:43:43.665+07:00<p>ลิฉุย กุยกีกลับมาร่วมมือกันออกทัพตามพระเจ้าเหี้ยนเต้หวังฆ่าเสียให้ตาย ครั้นกระชั้นชิดพระเจ้าเหี้ยนเต้รับสั่งเรียกโจโฉมาช่วย โจโฉยกทัพสามสิบหมื่นเข้ามาสกัดทัพลิฉุย กุยกีทันเวลา ฝ่ายโจโฉเข้าเฝ้าพระเจ้าเหี้ยนเต้ มีความเห็นว่าเมืองลกเอี๋ยงมิอาจทำนุบำรุงได้เหมือนเดิมแล้ว จึงเชิญเสด็จไปตั้งเมืองฮูโต๋เป็นราชธานีใหม่ ตั้งตนเป็นมหาอุปราช</p>โจโฉภายหลังตั้งตนเป็นมหาอุปราชแล้วมีความเห็นว่า ลิโป้กับเล่าปี่ มีความกล้าแข็ง เกรงเป็นอันตรายต่อไปภายหน้าคิดกำจัดเสีย ซุนฮกที่ปรึกษาจึงคิดแผนการให้เสือสองตัวกัดกันเอง ส่งราชสาสน์ให้เล่าปี่ไปรบอ้วนสุด ฝ่ายเล่าปี่ให้เตียวหุยอยู่รักษาเมือง แต่ด้วยเตียวหุยเป็นคนหยาบช้าทั้งติดสุรา ทำให้ลิโป้แว้งกัดชิงตีเอาเมืองชีจิ๋วไว้ได้ กลับให้เล่าปี่ไปอยู่เมืองเสียวพ่ายแทน เล่าปี่แสร้งมีน้ำใจไม่วู่วามจึงรับไว้ Keattisakhttp://www.blogger.com/profile/07461378496426132451noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1017544083621002267.post-70793841217460633642012-04-24T10:12:00.001+07:002012-04-24T10:12:17.389+07:00<p>ฝ่ายลิฉุย กุยกี ทำการหยาบช้ามิได้ขาด เอียวปิวขุนนางรับใช้พระเจ้าเหี้ยนเต้จึงใช้แผนยุยงให้ลิฉุย กุยกีหมางใจกันหวังให้รบพุ่งฆ่ากันตาย ต่างคนต่างแย่งชิงพระเจ้าเห้ยนเต้ในอาณัติ ทำศึกบาดหมางกันตลอด ฝ่ายตังสินกับเอียวฮองจึงพาพระเจ้าเหี้ยนเต้หนีออกมาได้คิดพาไปพำนัก ณ เมืองลกเอี๋ยงเมืองหลวงเดิม แต่ถูกไล่กระชั้นชิด ตังสินกับเอียวฮองจึงเชิญเสด็จหนีทั้งกลางวันกลางคืน พอถึง ณ เมืองลกเอี๋ยงทรงทอดพระเนตรเห็นพระราชตำหนักแลตึกรามบ้านช่องที่มีมาแต่ โบราณเป็นที่เพลิงไหม้สิ้น จึงทรงพระกรรแสง ขุนนางที่เหลือทั้งปวงจึงเชิญเสด็จ ณ ที่อยู่</p> Keattisakhttp://www.blogger.com/profile/07461378496426132451noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1017544083621002267.post-29340397075968388732012-04-24T10:10:00.001+07:002012-04-24T10:11:24.980+07:00<p>ฝ่ายโตเกี๋ยมป่วยหนักใกล้ตาย ได้เรียกเล่าปี่เข้ามาเพื่อขอให้เป็นเจ้าเมืองต่อแล้วขาดใจตาย เล่าปี่นึกเอ็นดูแก่ชาวเมืองจึงรับไว้<br>ฝ่ายโจโฉหลังจากอยู่ ณ เมืองเอียนเสีย เข้าปราบปรามโจรได้เคาทูมาเป็นพวก เห็นกองกำลังลิโป้ที่เมืองกุนจิ๋วอ่อนล้าจึงรบเอาได้โดยง่าย แล้วหักเอาเมืองปักเปี้ยง ลิโป้เข้ารบพุ่งต้านทานสู้ไม่ได้ล่าถอยหนี โจโฉออกตามตีกระหน่ำ ลิโป้เสียทีระหกระเหินไปพึ่งใบบุญเล่าปี่ ณ เมืองชีจิ๋ว แต่ขัดเคืองใจกับเตียวหุย เล่าปี่จึงจัดแจงให้ลิโป้กับครอบครัวอยู่ ณ เมืองเสียวพ่าย อันเป็นเมืองน้อยของชีจิ๋ว</p> Keattisakhttp://www.blogger.com/profile/07461378496426132451noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1017544083621002267.post-584163486798264942012-04-24T10:09:00.001+07:002012-04-24T10:09:10.353+07:00<p>ฝ่ายโจโฉตั้งเกลี้ยกล่อมทหารแลที่ปรึกษาได้เป็นอันมาก มีความยินดีนักคิดเชิญโจโก๋ ณ เมืองตันลิวมาอยู่ด้วย โจโก๋จึงเก็บทรัพย์สินเดินทางมาพร้อมครอบครัว ผ่านเมืองชีจิ๋วซึ่งมีโตเกี๋ยมเป็นเจ้าเมืองอยู่ ทางโตเกี๋ยมเห็นดังนั้นจึงใช้เตียวคีไปส่งให้ถึงเมือง แต่เตียวคีคิดทรยศฆ่าโจโก๋แลครอบครัวเสียสิ้น ชิงทรัพย์สมบัติหนีไป โจโฉรู้ข่าวคิดแค้นใจเป็นอันมาก สั่งพลบุกหวังเหยียบชีจิ๋วให้พินาศเป็นหน้ากลอง ฝ่ายโตเกี๋ยมคิดส่งตัวเองออกไปแทนชาวเมืองซึ่งเดือดร้อนแต่ถูกคัดค้าน ทางขงหยง เล่าปี่ คิดช่วยเหลือ โตเกี๋ยมจึงเปิดประตูให้แลหวังคิดยกเมืองให้เล่าปี่ทำนุบำรุงต่อไป ฝ่ายเล่าปี่ยังมิยินยอม โตเกี๋ยมจึงให้ไปพำนัก ณ เมืองเสียวพ่ายซึ่งเป็นเมืองขึ้นก่อน</p> <p>ฝ่ายลิโป้ซึ่งหลบหนีออกมาจากเมืองหลวงได้สมคบคิดกับตันก๋งที่หนีจากโจโฉมา อยู่ด้วยลิโป้ คิดลอบตีเมืองกุนจิ๋วที่โจโฉยกทัพบุกออกมา ฝ่ายโจโฉเห็นท่าไม่ดีจึงยกทัพกลับตีเอาเมืองคืน ลิโป้ใช้กลอุบายล่อโจโฉเข้ามาในเมืองปักเอี้ยงโจโฉเกือบเสียที โจโฉจึงจำยกทัพไปตั้งอยู่ ณ เมืองเอียนเสีย</p> Keattisakhttp://www.blogger.com/profile/07461378496426132451noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1017544083621002267.post-2639203426011608272012-04-24T10:07:00.001+07:002012-04-24T10:07:38.456+07:00<p>ฝ่าย ลิฉุย กุยกี ลูกน้องตั๋งโต๊ะได้หลบหนีออกมาได้ หาทางเอาตัวรอดแต่อองอุ้นมิยอมยกโทษให้ ลิฉุย กุยกี เห็นจนตรอก รวบรวมพรรคพวกโจมตีเมืองหลวง ลิโป้ออกรบต้านทานติดทัพกระหนาบสองด้านทั้งเสียรี้พล ฝ่ายพรรคพวกตั๋งโต๊ะเป็นไส้ศึกในวัง ได้เปิดประตูเมืองออก ทหารลิฉุย กุยกีกรูเข้าเมือง ลิฉุยกุยกีฆ่าอองอุ้นถึงแก่ความตาย เข้าตัดสินราชการแทนตั๋งโต๊ะทำการชั่วช้าไม่แพ้กัน ฝ่ายม้าเท้งและม้าเฉียวผู้บุตรเข้าโจมตีเมืองหลวง แต่ขาดเสบียงจึงยกทัพกลับไป ต่อมาเกิดขบถโจรโพกผ้าเหลืองออกข่มเหง ราษฎรพระเจ้าเหี้ยนเต้รับสั่งโจโฉไปปราบ และตั้งโจโฉให้ใหญ่กว่าหัวเมืองตะวันออกทั้งปวง<br>โจโฉได้รวบรวมสมัครพรรคพวกไว้เป็นอันมาก ทั้งผู้มีสติปัญญาแลทหารเอกก็เข้ามาในเกลี้ยกล่อมเช่น ซุนฮก ซุนฮิว เทียหยก กุยแก อิกิ๋ม เตียนอุย</p> Keattisakhttp://www.blogger.com/profile/07461378496426132451noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1017544083621002267.post-42792633064934537532012-04-24T10:02:00.003+07:002012-04-24T10:02:42.434+07:00<p>ตั๋งโต๊ะยิ่งทำการกำเริบเสิบสานจับคนห้าร้อยคนมาฆ่าดูเล่นอย่างทรมาณในงาน เลี้ยงขุนนาง น่าเวทนายิ่งนัก ฝ่ายอองอุ้นก็ยังทุกข์ใจ มิอาจหาทางกำจัดโจรแผ่นดินลงได้ พอดีนางเตียวเสี้ยนหญิงขับร้องมาพบเข้า คิดอ่านแทนคุณแผ่นดินและพ่อบุญธรรม เสนอตัวคิดอ่านล้างตั๋งโต๊ะเสียด้วยแผนการของอองอุ้นให้ เตียวเสี้ยนแสร้งทำกลมารยา ให้ทั้งลิโป้และตั๋งโต๊ะมีความรักใคร่ในตัวแม่นางเตียวเสี้ยน โดยรับปากจะให้เป็นภรรยาของลิโป้และตั๋งโต๊ะ ครั้นตั๋งโต๊ะพาเตียวเสี้ยนไปอยู่กินแล้ว ลิโป้แค้นใจเป็นอันมาก แต่แอบลอบคบหาแม่นางเตียวเสี้ยนอยู่เนืองๆ ตั๋งโต๊ะมาเห็นเข้าจึงขับไล่ลิโป้ออกไปเสีย ลิโป้เดือดดาลใจเป็นอันมาก เมื่อตั๋งโต๊ะไม่ยินยอมยกเตียวเสี้ยนให้ลิโป้<br>ฝ่ายอองอุ้นเห็นได้ทีลิโป้เอาใจออกห่าง คิดยุยงให้ลิโป้ฆ่าตั๋งโต๊ะเสีย ลิโป้เห็นชอบคิดการแก้แค้น อ้างรับสั่งให้เข้าเฝ้า ครั้นถึงที่ตั๋งโต๊ะแลเห็นขุนนางทุกคนถือกระบี่ จึงร้องเรียกลิโป้ผู้บุตร ลิโป้เอาทวนแทงตั๋งโต๊ะที่คอตกรถตาย แลลิยูถูกจับประหารชีวิตเสียด้วยกัน ครั้นตั๋งโต๊ะตายได้จัดศพแห่ขบวนไปทั่วเมือง อาณาประราษฎร์มีใจเจ็บแค้น รุมศพจนศพแหลกละเอียดเปื่อยไป ขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยทั้งปวงและราษฎรต่างมีความยินดียิ่งนัก</p> Keattisakhttp://www.blogger.com/profile/07461378496426132451noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1017544083621002267.post-25905359327792922422012-04-24T10:02:00.001+07:002012-04-24T10:02:03.361+07:00<p>ครั้นแยกจากกันแล้ว อ้วนเสี้ยวไปพำนักอยู่ที่เมืองโห้ลาย คิดแย่งตีเอาเมืองกีจิ๋ว แต่งกลอุบายหลอกใช้กองซุนจ้านร่วมตี แล้วส่งจดหมายหนึ่งฉบับหาฮันฮกเจ้าเมืองกีจิ๋ว ว่ากองซุนจ้านจะยกมาตี ฮันฮกจึงเปิดประตูเมืองรับอ้วนเสี้ยวมารักษาเมือง ฝ่ายกองซุนจ้านรู้ว่าถูกหลอกจึงยกทัพมาตีหวังให้หายแค้น งันเหลียง บุนทิว ทหารเอกอ้วนเสี้ยวไล่ตามตีกองซุนจ้านจนเสียที ทันใดนั้นจูล่งเข้ามาช่วยสกัดกั้นงันเหลียง บุนทิว พากองซุนจ้านหนีออกมา เล่าปี่รู้ข่าวจึงมาช่วยสกัดอ้วนเสี้ยวไว้ แลแต่นั้นมาจูล่งกับเล่าปี่ก็ถูกโฉลกกัน</p> <p>ฝ่ายตั๋งโต๊ะกริ่งเกรงว่า หากผู้ใดชนะจะกำเริบเสิบสาน จึงส่งหนังสือรับสั่งห้ามเสียทั้งสองฝ่าย ฝ่ายอ้วนสุดเจ้าเมืองลำกุ๋นคิดยกทัพยุยงซุนเกี๋ยนให้โจมตีเล่าเปียวเจ้า เมืองเกงจิ๋ว เล่าเปียวสั่งให้หองจอสกัดทัพที่เมืองกังแฮ ทัพหองจอถอยร่นซุนเกี๋ยนจึงยกทัพล้อมเมืองเกงจิ๋วได้ เล่าเปียวใช้แผนล่อให้ซุนเกี๋ยนตามไปที่ซอกเขาฮีสัน แล้วใช้เกาทันฑ์แลก้อนหินระดมยิงใส่ซุนเกี๋ยนถึงแก่ความตาย ผู้บุตรซุนเซ็กจึงได้ปกครองแดนกังตั๋งในเวลาต่อมา</p> Keattisakhttp://www.blogger.com/profile/07461378496426132451noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1017544083621002267.post-64979361436550022232012-04-24T10:01:00.001+07:002012-04-24T10:01:11.611+07:00<p>ภายหลังจากฮัวหยงตาย ตั๋งโต๊ะ กับลิโป้ จึงยกทัพมาขัดทัพที่ ด่านเฮาโลก๋วน ลิโป้ออกรบ เล่าปี่ กวนอู เตียวหุย ออกต้านพร้อมกันถึงสามคน พอดีมีทัพกระหนาบมา ลิโป้จึงล่าทัพถอย ต่อมาลิยูคิดแผน ย้ายเมืองหลวง อพยพจากลกเอี๋ยงไปเมืองเตียงฮัน ครั้นตอนย้ายตั๋งโต๊ะสั่งการให้ริบทรัพย์จากเศรษฐีเข้าท้องพระคลัง ปล้นชิงจากราษฎร ขุดศพเก็บทรัพย์สินจากพระมหากษัตริย์องค์ก่อนแลศพราษฎร ได้สินทรัพย์เป็นอันมาก ราษฎรเหยียบล้มตาย ทหารก็เข้าช่วงชิงสินทรัพย์ แลฉุดลากภรรยาชาวบ้าน เสียงร้องอื้ออึงไป รวมทั้งจุดไฟเผาลกเอี๋ยงเสีย<br>ฝ่ายกองกำลังโจโฉเห็นอย่างนั้นจึงยกทัพพักอยู่ที่ลกเอี๋ยงมิได้คิดตามต่อ โจโฉเห็นท่าไม่ดีจึงแยกเอากำลังตัวเองหมื่นเศษไล่ตามต่อ แต่เสียทีจนเกือบตายดีที่โจหองเข้าช่วยไว้ ฝ่ายซุนเกี๋ยนพบตราหยกสำหรับสำหรับราชสมบัติมีความยินดีนักคิดยกทัพของตัว กลับ อ้วนเสี้ยวสั่งให้เล่าเปียวจัดทัพขวางไว้ ซุนเกี๋ยนหนีออกมาได้ไปปักหลักที่เมืองกังตั๋ง แต่นั้นมาซุนเกี๋ยนกับเล่าเปียวก็ผิดใจกัน แลหัวเมืองต่างๆที่รวมกันก็ผิดใจกันเห็นจะอยู่ต่อไปมิได้จึงทยอยกันกลับ ด้วยตัวอ้วนเสี้ยวหาเป็นผู้นำมิได้</p> Keattisakhttp://www.blogger.com/profile/07461378496426132451noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1017544083621002267.post-63647855162878067422012-04-24T10:00:00.001+07:002012-04-24T10:00:21.096+07:00<p>ต่อมาตั๋งโต๊ะทำการหยาบช้า ตัดศรีษะราษฎร แย่งชิงสิ่งของเป็นอันมาก ทำทีว่าไปปราบโจรขบถมาแล้วชิงทรัพย์สินได้ อาณาประชาราษฎร์เดือดร้อนทุกหัวระแหง แผ่นดินเดือดร้อนไปทุกหย่อมหญ้า<br>ฝ่ายอองอุ้นขุนนางตงฉินคิดแค้นใจตั๋งโต๊ะอยู่เป็นอันมากแต่มิอาจหักหาญสู้ กับตั๋งโต๊ะได้ โจโฉจึงอาสาสมัครขอกระบี่เข้าไปลอบฆ่า แต่ไม่สำเร็จเอาตัวรอดหนีออกมาได้ แต่ถูกทางการประกาศจับทั่วทุกตำบล รวมทั้งอ้วนเสี้ยวก็ได้ออกมาตั้งตัวออกจากตั๋งโต๊ะด้วย โจโฉหนีจากทางการไม่พ้นถูกจับได้โดยตันก๋ง แต่ทั้งคู่มีใจช่วยเหลือบ้านเมืองเช่นเดียวกันจึงชวนกันหนีออกมาแต่ตันก๋งมิ อาจอยู่ร่วมกับโจโฉได้เมื่อเห็นว่าโจโฉไร้คุณธรรม ที่การไปฆ่าแปะเฉียเพื่อนของบิดาตนเองเนื่องจากการเข้าใจผิดคิดว่าจะจับตัว ส่งทางการ<br>โจโฉหนีมาถึงเมืองตันหลิว พบบิดาโจโก๋ คิดการปลอมแปลงราชสาสน์ให้ปราบปรามขบถตั๋งโต๊ะ รวบรวมเกลี้ยกล่อมรี้พล ได้เป็นจำนวนมาก ได้แฮหัวตุ้น แฮหัวเอี๋ยน โจหยิน โจหอง ลิเตียน งักจิ้น มาเป็นพรรคพวก เมื่อเจ้าเมืองต่างๆ รู้ข่าว จึงรวบรวมทหารเป็นจำนวนมากทยอยมาสมทบ รวมทั้ง เล่าปี่ด้วย กองกำลังได้มาถึงเมืองลกเอี๋ยงอันเป็นเมืองหลวง ฝ่ายตั๋งโต๊ะส่งฮัวหยงทหารเอกผู้มี ฝีมือร้ายกาจเข้าต่อสู้ ฝ่ายโจโฉมิอาจสู้ได้กวนอูจึงได้รับการแต่งตั้งออกสู้ปะมือกับฮัวหยง แม้จะได้รับคำคัดค้านจากอ้วนเสี้ยวผู้ถูกแต่งตั้งให้เป็นผู้นำของกองกำลัง ครั้งนี้ ผลสุดท้านกวนอูตัดหัวฮัวหยงได้สำเร็จ แต่มิได้รับคำสรรเสริญจากอ้วนเสี้ยว แต่กลับได้นรับคำสรรเสริญจากโจโฉแทน</p> Keattisakhttp://www.blogger.com/profile/07461378496426132451noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1017544083621002267.post-55356939539981104432012-04-24T09:33:00.001+07:002012-04-24T09:33:03.880+07:00<p>ฝ่ายตั๋งโต๊ะ พอเข้ามาในวังแล้วกำเริบเสิบสานเข้าชิงทรัพย์ข่มเหงราษฎรแต่ไม่มีผู้ใดห้าม ปราม ขุนนางทั้งปวงต่างกลัวเกรง วันหนึ่งตั๋งโต๊ะได้ชวนขุนนางใหญ่น้อยเลี้ยงสุรา แล้วว่าจะให้ถอดหองจูเปียนเสีย แล้วให้หองจูเหียบผู้น้องครองบัลลังค์แทน ฝ่ายเต๊งหงวนพ่อเลี้ยงลิโป้มิชอบใจตั๋งโต๊ะจึงออกรบพุ่งกันอยู่บ่อยครั้ง ลิยูที่ปรึกษาตั๋งโต๊ะเห็นลิโป้มีท่าทีองอาจจึงเชิญชวนมาไว้ เป็นพรรคพวก โดยการส่งลิซกพร้อมกับเครื่องบรรณาการมากมายรวมทั้งม้าเซ็กเธาว์ ฝ่ายลิโป้เห็นแก่ลาภยศจึงบุกเข้าปลอบฆ่าเต๊งหงวนพ่อบุญธรรมเสีย แล้วมาอยู่กับตั๋งโต๊ะเป็นพ่อบุญธรรมคนใหม่ ฝ่ายขุนนางจึงยิ่งกลัวเกรงตั๋งโต๊ะเข้าไปอีก ภายหลังตั๋งโต๊ะได้ถอด หองจูเปียนออกจากราชสมบัติจับไปขังพร้อมนางโฮเฮา แล้วส่งลิยูไปปลงพระชมน์ทั้งคู่ แต่งตั้งหองจูเหียบใช้พระนามว่า พระเจ้าเหี้ยนเต้ ตั้วตัวเองเป็นเซียงก๊ก ผู้สำเร็จราชการ <p>ฝ่ายตั๋งโต๊ะ ผู้มีใจหยาบช้าเห็นได้ทีฮุบราชสมบัติจึงรีบยกพลเข้าเมืองหลวงหวังเพื่อกำจัด ขันทีทั้งสิบเสีย ฝ่ายขันทีทั้งสิบเห็นดังนั้นจึงชิงรีบลอบฆ่าโฮจิ๋นเสียก่อนโดยลวงว่านางโฮ เฮามีเหตุให้เข้าเฝ้า โฮจิ๋นเสียทีจึงถูกรุมฆ่าตาย ฝ่ายอ้วนเสี้ยวและโจโฉผู้ซึ่งเป็นขุนนางในราชสำนักเหมือนกันซึ่งอยู่ฝั่งโฮ จิ๋น เห็นดังนั้นจึงบุกเข้าไปฆ่าขันทีทั้งสิบ การโกลาหลยิ่งนักเพลิงไหม้โหมกระหน่ำเข้ามาในวัง ขันทีที่เหลือจึงอุ้มพระราชบุตรทั้งสองคน ลอบหนีออกจากวังหลบหนีเข้าไปในป่า จึงตามพบ ระหว่างทางพบตั๋งโต๊ะตั้งทัพอยู่ จึงเชิญเสด็จเข้าในวัง</p> Keattisakhttp://www.blogger.com/profile/07461378496426132451noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1017544083621002267.post-67267879737761932582012-04-24T09:31:00.001+07:002012-04-24T09:31:26.376+07:00<p>ภายหลังเล่าปี่ถูกแต่งตั้งไปปกครองเมืองอันห้อก้วนซึ่งเป็นเมืองขึ้นเล็กๆ ราษฎรสรรเสริญเป็นอันมาก ต่อมมาขุนนางต๊กอิ๊ว ได้เรียกส่วยจากเล่าปี่ พาให้เตียวหุยเดือดดาลเป็นอันมาก โบยตีต๊กอิ๊วแล้วทั้งสามก็หนีออกจากเมืองไป ต่อมาได้รับไปประจำตำแหน่งที่เมืองเพงงวนก๋วน<br>ขันทีทั้งสิบได้เป่าหูพระเจ้าเลนเต้ ทำให้ราชการแผ่นดินฟั่นเฟือนไป ต่อมาพระเจ้าเลนเต้ประชวรหนักจึงสวรรคต มีปัญหาเรื่องการสืบรัชทายาทระหว่างหองจูเหียบผู้น้อง กับหองจูเปียนผู้พี่ โฮจิ๋นผู้เป็นพี่ของพระนางโฮเฮาอัครมเหสีผู้เป็นแม่หองจูเปียน ได้คิดแต่งตั้งให้หองจูเปียนสืบรัชทายาท แต่ขันทีทั้งสิบได้ทำการคิดยกหองจูเปียนผู้น้องขึ้นครองราษฎร์แทน และคิดการลอบฆ่าโฮจิ๋น แต่การรั่วไหลโฮจิ๋นได้บุกเข้าวังหวังกำจัดขันทีทั้งสิบให้ซิ้นซาก แต่ขันทีทั้งสิบได้หลบหนีแล้วไปอ้อนวอนต่อนางโฮเฮาให้ไว้ชีวิต โฮจิ๋นผู้พี่จึงมิอาจทำอะไรได้ แต่โฮจิ๋นได้คิดการที่กำจัดเสี้ยนหนามอยู่ตลอดเวลา แล้วส่งสาสน์ไปหัวเมืองทั้งปวงให้ยกทัพมาช่วยกำจัดขันทีทั้งสิบ</p> Keattisakhttp://www.blogger.com/profile/07461378496426132451noreply@blogger.com0