Od strony technicznej blog pracuje pod kontrolą serwera WWW Cherokee, PHP z serii 5.3.x oraz (niestety :P) MySQL’a.

Jestem rozczarowany zachowaniem się szefa kancelarii, który skapitulował i poszedł na ustępstwa. Państwo się ugięło przed tłuem krzykaczy. Tak się w Polsce osiąga cele – idziesz na ulicę, palisz opony/rzucasz kamieniami/wyzywasz, wracasz do domu ze swoim sukcesem. Żal mi trochę księży oraz harcerzy, którzy wpadli jak śliwka w kompot w tym tłumie i zostali wyzwani od SBków czy odmówiono im polskości. Smutne.

Pojawią się nowe hmmm…. „wskaźniki” – choć polska nazwa tych funkcji nie jest zbyt dobra ;p Przypadł mi do gustu wskaźnik dźwięku w którym poza standardowymi suwakami regulacji dźwięku pojawi się również integracja z popularnymi odtwarzaczami muzycznymi. Obecnie integracja działa z Rhytmboksem, ale już nie długo mają powstać wtyczki do Banshee i Amaroka. Zapomniałem napisac na początku – system jest o wiele szybszy od Ubuntu 10.04. Start systemu to jedynie 10 sekund. To dosyć szybko jak na komputer z konwencjonalnym dyskiem twardym.

Jestem również mile zaskoczony (choć tutaj podziękowania raczej nie pójdą do Canonical) najnowszymi wersjami binarnych sterowników NVIDII. Obecnie nie spowalniają one tak bardzo startu systemu, jak to było w poprzednich wersjach. Nie zostały jeszcze usunięte niektóre aplikacje, których los już został przesądzony – czyli np. przeglądarka obrazków F-Spot. Większe zmiany będą w Centrum Oprogramowania, gdzie pojawią się komercyjne aplikacje. Całkiem możliwe, że udostępnienie płatnego sklepu przez Canonical zbiegnie się z premierą wersji beta klienta Steam na Linuksa.

Mimo iż jest to wczesna wersja rozwojowa to jest niezwykle stabilna. Ani razu system, czy środowisko graficzne nie uległo awarii. Rozwój systemu idzie w dobrą stronę (może poza przyciskami okien po lewej stronie, ale może się przyzwyczaję jeszcze. 48 godzin to za mało do zmiany trybu w jaki się korzystało z okienek :)

Dotychczas jedynym systemem opartym na jądrze Linuksa, który trafił do świadomości klientów jest Android. Popularyzowany przez kolejne firmy jak LG, które zapowiedziało wydanie z marszu 20 modeli jeszcze w tym roku. Rynek telefonów zalewa tsunami zielonych, wrednych robotów i nie wygląda na to, aby ten trend się w najbliższym czasie odwrócił. Niektóre firmy zawdzięczają swoje dalsze istnienie wolnym systemom operacyjnym. Dajmy na to Motorolę na której 2 lata temu każdy stawiał krzyżyk  jak tylko przypominał sobie, że ta firma jeszcze istnieje. Teraz kondycja firmy diametralnie się zmieniła – głównie poprzez genialnie przeprowadzoną kampanię, promującą Motorolę Droid w której stara firma drwiła z mistrzów mody, stylu i elegancji.

A co z komputerami biurkowymi? W świecie wielu dystrybucji Linuksa nowi użytkownicy są troszkę zagubieni. Poleca się Ubuntu, Fedorę czy OpenSUSE. Polecało się jeszcze Mandrivę, ale chyba przyszłość tej dystrybucji jest przesądzona. Ja zaryzykuję stwierdzenie, że wielu graczy na rynku dystrybucji Linuksa po prostu się nie różni niczym, czego by nie można było uzyskać u konkurencji. Jeśli odpowiecie, że różne dystrybucje posiadają różne systemy pakietów to ja odpowiem tak: co użytkownika to obchodzi? Dla normalnego użytkownika jest ważna przeglądarka internetowa, pakiet biurowy czy program poczty. A w większości przypadków te oprogramowanie jest identyczne.

Jest to poważna wada ruchu OpenSource, które trąci zwyczajnym egoizmem twórców oprogramowania. Wyznają oni zasadę, że jak coś się nie podoba to wolą stworzyć  coś nowego i często nie na ich siły, niż wejść głębiej w społeczność i zacząć działać w kręgach decyzyjnych projektów. O ile istnienia takich dystrybucji jak SLED, czy RHEL nie mam jak oceniać – są to dystrybucje komercyjne, które muszą istnieć w ofertach Novella i RedHatu o tyle istnienia takich projektów jak Linux Mint  nie potrafię zrozumieć i dlatego właśnie uważam, że istnienie takich dystrybucji jak Linux Mint jest bezsensownym marnowaniem czasu.

Twórcy Minta postawili sobie na celu ucywilizowanie Ubuntu – zmodyfikować proces instalacji programów, dodać kodeki, skórki, narzędzia kopii zapasowej, czyli coś co można bez problemu znaleźć w repozytoriach Ubuntu. Czyli zamiast stworzyć projekt na Launchpadzie, który jest centrum programistycznym Canonical to tworzy się nowy, niestety skazany na porażkę projekt. Najzwyczajniej w świecie zbyt blisko padło jabłko od jabłoni.

To półrocze jest niezwykle pracowite dla zespołu, który pracuje nad systemem Ubuntu. Odejście od dotychczas charakteryzujących dystrybucję brązów, starego logotypu, niepatyczkowanie się z monumentalnymi projektami OS takimi jak Gimp czy nieprzywiązywanie zbytej uwagi do tego, że niektóre programy są pisane w C# sprawia, że Ubuntu wniosło wiele świeżości w świat Linuksa i przy okazji zademonstrowano czym jest prawdziwa wolność. Wolnością nie jest przecież używanie wolnego oprogramowania. Wolnością jest wybór pomiędzy oprogramowaniem z otwartym źródłem i oprogramowaniem zamkniętym. Dzięki takiej mentalności, dalekiej od filozofii Richarda Stallmana oraz zawziętości Marka Shuttlewortha na Linuksa zaczęły spoglądać również takie firmy jak Valve, która – to już raczej pewne – opublikuje klienta Steam wraz z silnikiem Source dla pingwinka. Wspomnę też przy okazji o istniejącym Polsce sklepie internetowym z grami przeznaczonymi wyłącznie dla Linuksa.

Ubuntu przez lata stopniowo modyfikowało podstawę jaką jest Debian pod własne potrzeby. Oczywiście nie obyło się bez wpadek – nowy wygląd miałbyć już w Ubuntu 8.04, jednak chyba wtedy jeszcze nie było koncepcji w którą stronę może ewoluować interfejs Ubuntu. Programiści Canonical stworzyli takiej projekty jak upstart, serwis Launchpad.net czy system wersjonowania plików Bazaar. Pojawiło się Centrum Oprogramowania, które w przyszłości ma się stać pierwszą realną platformą sprzedaży oprogramowania dla Linuksów w której użytkownik będzie mógł zapoznać się z oprogramowaniem przed instalacją oraz ocenić program po instalacji. Istnienie takiej platformy moim zdaniem jest niezbędne do jakiegokolwiek zainteresowania wielkich firm i korporacji Linuksem, jako systemem dla użytkownika końcowego.

Ubuntu 10.04

Canonical zależy na przyciągnięciu jak największej rzeszy użytkowników. Widać to po krokach jakie poczynił przy wydaniu Ubuntu 10.04 – zaoferował usługi typu Ubuntu One oraz Ubuntu One Music Store. Takich usług nie oferują Novell czy RedHat, dlatego właśnie Ubuntu zaczął się wyróżniać na tle innych graczy na rynku. Próbuje się zmienić nieco przestarzały i klasyczny układ środowiska Gnome, który większości jest chyba powszechnie znany i mało lubiany. Widać, że Canonical postawił sobie za cel nadawania tonu rozwojowi platformy Linuksowej poprzez eksperymentowanie z różnymi elementami interfejsu oraz opracowywaniem spójnego API systemowego. Chcą w najbliższym czasie usunąć zasobnik systemowy i zastąpić go wskaźnikami. Odpowiedzieli sobie słusznie na pytanie – dlaczego (dla przykładu) odtwarzacz muzyczny ma marnować miejsce swoją ikoną, skoro można go zintegrować ze wskaźnikiem ustawień dźwięku? Nie ma racjonalnego powodu, aby marnować miejsce na ekranie.

Jeśli zespół Canonical utrzyma tempo rozwoju swojej dystrybucji, pracy nie tylko u podstaw systemu ale również opracowywania nowych usług dla użytkowników czy współpracy z twórcami popularnych programów komercyjnych to ma realną szansę na poruszenie statystyk udziału Linuksa w rynku systemów desktopowych. Światełko w tunelu przynoszą statystyki udziałów Linuksa wśród odwiedzających dobreprogramy: w kwietniu było ich 1,72%, a w maju 1,95%. Różnica 0,2% może to świadczyć o daniu szansy nowej wersji Ubuntu przez niektórych użytkowników. Szansa może być jednak bardzo złudna – jeśli Canonical przy rosnącej popularności Ubuntu zaliczy jakąś wpadkę to może to się skończyć źle dla wizerunku Linuksa.

Unixstorm.org wprowadził do oferty m.in. moją prośbę serwer bazy danych PostgreSQL. Niektóre konta posiadają możliwość utrzymywania systemu kontroli wersji SVN/Trac, dostępu do shella czy klienta Gadu-Gadu EKG. Udostępniono możliwość używania własnych plików php.ini, każdy klient dostaje panel DirectAdmin. Jeśli szukacie stabilnych kont www polecam Unixstrorm.org.

Decyzją władz Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie, z dniem 1 maja 2010 roku
Centrum Informatyczne SGH rozpoczyna proces zakończenia świadczenia usługi
FreeDNS. Regulamin tego serwisu pozwala na wyłączenie go „w całości lub
dowolnej części, bez uprzedzenia i w dowolnym momencie, bez żadnego
odszkodowania”. Wychodząc jednak naprzeciw oczekiwaniom użytkowników, proces
zamknięcia usługi będzie trwał 60 dni, tzn. do 30 czerwca br. włącznie, co
pozwoli na przeniesienie swoich zasobów do innych operatorów.

Jak można przeczytać w oświadczeniu umieszczonym na stronie:

Dlaczego SGH zamyka usługę?

Szkoła Główna Handlowa nie świadczy usług hostingowych. Utrzymanie usługi FreeDNS dostępnej dla wszystkich, gdzie jedyną możliwą drogą kontaktu z osobą zarejestrowaną w serwisie, jest podany tam adres e-mail, nie leży w kręgu zainteresowania Uczelni. Zastosowane oprogramowanie do obsługi FreeDNS, nie posiada mechanizmów pozwalających na jednoznaczną identyfikację jej użytkowników.

Uczelnia nie ma profitów z utrzymywania serwisu FreeDNS::SGH, poza wdzięcznością zaawansowanej grupy użytkowników (administratorów), w tym osób prywatnych, firm i instytucji, które mogą utrzymywać na serwerach Uczelni konfigurację DNS, za którą komercyjne firmy hostingowe pobierają opłaty. Należy mieć również na uwadze fakt, że tego typu darmowy serwis może przyciągać osoby, których działalność internetowa nie jest do końca zgodna z literą prawa. Stwarza to realne niebezpieczeństwo naruszenia dobrego imienia Uczelni w przypadku, gdyby tego typu praktyki były przypisane SGH i taka informacja została opublikowana w środkach masowego przekazu.

Prowadzenie serwisu DNS przekłada się na bardzo dużą odpowiedzialność, jaka spoczywa na instytucji, która świadczy tego typu usługi. Nazwa domenowa nie zawsze wprost wskazuje na zawartość kontentu, który pod danym adresem jest udostępniany. Czasami pod z pozoru niewinnie wyglądającym adresem internetowym, znajdują się strony zawierające materiały o charakterze pornograficznym, nawołującym do przemocy, czy udostępniający pirackie pliki (filmy, muzykę, oprogramowanie).

Chcąc zapewnić bezpieczeństwo w zakresie nienaruszalności dobrego imienia Uczelni, administrator serwisu FreeDNS powinien na bieżąco ręcznie (kontrola pełna lub wyrywkowa) przeglądać zawartość udostępnianą poprzez adresy domenowe. Niestety przy ilości stref DNS znajdującej się obecnie na serwerze FreeDNS w liczbie ponad 51 tysięcy, gdzie każda strefa może zawierać wiele adresów domenowych, kontrola wszystkich adresów jest praktycznie niemożliwa, a przede wszystkim nie wpisuje się w zakres obowiązków pracowników CI.

Należy zaznaczyć, że wiele osób, korzystających z sieci Internet utożsamia serwer DNS z serwisem internetowym (stroną WWW).

Usługa DNS dla większości jest niewidoczna, dlatego nie można przyjąć, że jest miejscem reklamy Uczelni.

Co się stanie z danymi z freeDNS?

Dane wprowadzone przez pracowników Uczelni, znajdujące się na serwerach SGH, są własnością tej uczelni (o ile dokumenty nie stanowią inaczej), podobnie jest w innych organizacjach. W przypadku serwisu FreeDNS, dane należą do ich użytkowników i tylko każdy z nich, może decydować osobiście o ich dalszym losie w przypadku zamknięcia usługi FreeDNS. Dlatego władze Uczelni przyjęło opcję pozostawienia użytkownikom wyboru i możliwości przeniesienia lub skasowania należących do nich danych. Dlatego SGH wprowadziła okres przejściowy na przeniesienie danych do innego operatora. Z chwilą wyłączenia serwisu FreeDNS, dane w nim zawarte nie będą przedmiotem jakiegokolwiek przetwarzania.

Siostrzaną usługą opartą o dokładnie ten sam panel administracyjny jest usługa XName. Można też skorzystać z płatnego DynDNS.

Zespół Internet Explorera wykazywał się po pokonaniu Netscape dosyć bezczelnym podejściem do sprawy interoperacyjności pomiędzy usługami sieciowymi a przeglądarkami internetowymi. Ich produkt wymuszał stosowanie zmyślnych znaczników czy bardzo topornej struktury dokumentu HTML. Już nawet nie trzeba przypominac takich diamnetów technologicznych jak ActiveX. Oczywiście sytuacji nie poprawiały kreatory stron internetowych pokroju FrontPage Express oraz jego dużego brata, dostępnego w pakiecie Office.

Przez lata Internet był kaleczony niepotrzebnymi, często zamkniętymi technologiami. Nie były one publicznie dobrze udokumentowane, nie były zgłaszane na forum W3C więc tak naprawdę każda firma tworząca stronę internetową poruszała się po omacku. Kluczem do stworzenia szybko rozwijającej się sieci jest publiczny dostęp do technologii które istnieją pomiędzy serwerami a klientami. Jeśli te technologie będą otwarte to każdy uczestnik rynku bez względu na to jaki typ oprogramowania tworzy i wydaje na dowolnej licencji, będzie mógł zaoferować swoim użytkownikom dostęp do wszystkich zasobów internetowych.

I tutaj powstaje pytanie… co sprawiło, że moloch jakim jest Microsoft  zmienił kierunek rozwoju? Co się stało, że porzuca chęć uzależnienia Internetu od swoich technologii zaczyna być po prostu takim samym graczem na rynku jak Opera, Mozilla czy Google, których produkty różnią się pod względem interfejsu czy funkcjonalności ale starają zachować ład w obsłudze standardów jakie obecnie tworzą Internet.

Dlatego właśnie określiłem IE 9 mianem wyjątkowego. Po dobrych kilku latach zastoju obecny zespół IE nadgania zaległości swoich poprzedników. O dziwo dział marketingu MS podchwycił temat i teraz szerokie grono odbiorców dowiaduje się o zaletach korzystania z serwisów wspierających HTML5 czy CSS3. Użytkownicy dowiadują się jak dynamiczna może być strona zbudowana przy pomocy SVG oraz jak ważna jest w dzisiejszych czasach wydajność silnika JavaScript. Tak patrząc z daleka można odnieść wrażenie, że Microsoft przyznaje się do tego jak ubogie i ciężkie były ich poprzednie produkty.

Bez wątpliwości mogę napisać, że Internet Explorer 9 będzie rewolucją, która może doprowadzi do wyhamowania procesu migracji użytkowników na alternatywne przeglądarki. HTML5 i CSS3 w połączeniu z JavaScriptem pozwoli tworzyć witryny interaktywne. Microsoft nie mógłby sobie pozwolić na odcięcie użytkowników IE od tego typu internetowych rewolucji. Byłoby to samobójstwem. Już teraz użytkownicy (głównie) IE6, którzy korzystają GMaila, YouTube, Digga czy Facebooka mogą dowiedzieć jak do kitu jest ich przeglądarka. Powolny proces migracji gwałtownie przyspieszył w 2009 roku i ten trend jest kontynuowany w tym roku. W marcu mieliśmy pogrzeb Internet Explorera 6, a niedługo powstanie presja porzucania wersji siódmej i doprowadzenie do sytuacji, gdzie użytkownicy Windows XP posiadali najbardziej aktualną, czyli ósmą wersję IE.

Do czego dążę? Microsoft popełnił błąd nie wymuszając aktualizacji do Internet Explorera 8 na systemach Windows XP. Service Pack 3 był do tego dobrą okazją, którą przespał. Jeśli jesteś jednym z 6% użytkowników korzystających z IE6 to gratuluję, jesteś w awangardzie polskiego internetu. Ale narażasz się tym samym na niebezpieczeństwa jakie niesie ze sobą korzystanie ze starej przeglądarki. Postaw sobie pytanie: Kto dzisiaj korzysta z Opery 5 czy Firefoksa 0.7?  Nikt. Są osoby, które dla zabawy instalują stare wersje przeglądarki aby sprawdzić, jak było kiedyś. Stare przeglądarki dobrze radziły sobie z Internetem, który był wtedy. Internet Explorer 6 dobrze sobie radzi ze stronami stworzonymi w 2001 czy 2004 roku, gdyż ostatnia znacząca modyfikacja jego silnika miała miejsce właśnie 6 lat temu przy okazji wydania dodatku Service Pack 2 dla Windows XP.

Więc drogi użytkowniku IE6. Może nie podoba Ci się Firefox, Chrome czy Opera. Ale możesz zaktualizować przeglądarkę do najnowszej. Czy dane, którymi posługujesz się w Internecie nie są warte dodatkowego bezpieczeństwa? Czy zdajesz sobie sprawę z tego, że używając IE6 czy IE7 skazujesz się na doładowywanie specjalnych arkuszy styli CSS oraz zestawów plików JavaScript, które mają jedno zadanie: umożliwić przeczytanie Ci zawartości serwisu. Ale poza robotą, jaką musi odwalić webmaster to również Ty na tym tracisz. Jeśli jesteś użytkownikiem mobilnym to zapłacisz za dodatkowy transfer. Specjalne JavaScripty, które poprawiają wyświetlanie się strony internetowej często powodują wstrzymanie renderowania strony do czasu zakończenia pracy. To twój czas – nikogo innego.

Dlatego trzeba chwalić giganta za podejście, jakie przyjął przy tworzeniu swojej przeglądarki. Jest to niewątpliwie krok milowy w drodze do uporządkowania metod tworzenia stron www. Obsługa najnowszych standardów sieciowych jest niewątpliwie plusem jaki będzie można dać Internet Explorerowi 9.

Zainteresowanych odsyłam do repozytorium Banshee Daily na launchpadzie.

• Brak dostępu do roota – ale to za kilka godzin przestanie być aktualne ;-)
• Wifi i akcelerometr Hero nie działają – wymagany jest update z paczki dostępnej w tym samym wątku
• System jest tylko w dwóch wersjach językowych – angielskiej i francuskiej
• Jest szyyyyyyyyyyyyyyyyyybki
• Build pochodzi z grudnia i został przystosowany dla operatora Verizon – nie jest to soft projektowany docelowo pod HTC Hero, brakuje mu niektórych elementów z v1.5
• Posiada aplikacje „dodane” – m.in. aplikację do obsługi sklepu Amazon
• Powstał soft oparty o ten build. Nazywa się BeHero i jest w wersji (aktualnie) 1.2.1 – zawiera sterowniki Wifi i akcelerometru, odblokowane konto roota i kilka innych, mniejszych poprawek. Znajdziecie go tutaj.

Aby być nieco bardziej zgryźliwym umieszczę porównanie iPad vs Kamień:

Kamień vs iPad

Faktycznie… rewolucja.

iPad ma być dostępny za 499 dolarów… w Polsce przy obecnym kursie zapłaciłbyś za niego jakieś 2000-2500 zł – wszak trzeba nakarmić hordy darmozjadów z iSpot.

Efektem jest uruchomiona gra w trybie pełnoekranowym  z interfejsem pomiędzy obydwoma urządzeniami. Ta opcja by się sprawdziła idealnie, jeśli miałbym dwa takie same monitory postawione obok siebie, ale co jeśli telewizor służy mi do oglądania filmów, a pograć bym chciał na monitorze? Tutaj wychodzi ułomność binarnego sterownika made by Nvidia. Choć sytuacja jest do odratowania, bo firma zdała sobie sprawę z tego błędu, a wszystko sprowadza się jedynie do drobnej modyfikacji pliku xorg.conf.

Jeśli wygenerowałeś swój plik przy pomocy nvidia-settings albo nvidia-xconfig to prawopodobnie będziesz miał coś podobnego:

Section "Screen"
    Identifier     "Screen0"
    Device         "Device0"
    Monitor        "Monitor0"
    Option         "metamodes" "CRT: 1440x900 +0+0, DFP: 1920x1080 +1440+0;"
    DefaultDepth    24
    SubSection     "Display"
        Depth       24
    EndSubSection
EndSection

Jak widzisz jako CRT został zidentyfikowany monitor, a jako DFP telewizor. Wystarczy zmodyfikować linijkę metamodes do takiej postaci:

Section "Screen"

    ...
    Option         "metamodes" "CRT: 1440x900 +0+0, DFP: 1920x1080 +1440+0; CRT: 1440x900 +0+0, DFP: NULL"
    ...
EndSection

Po restarcie X’ów gra, która będzie próbowała uruchomić się w trybie pełnoekranowym uruchomi się na monitorze. W tym samym czasie wyjście na TV zostanie wyłączone automatycznie. Gdy zamkniesz grę, sterownik wróci do pierwszego zestawu ustawień. Oczywiście można te ustawienia wyklikać w konfiguratorze sterownika dostarczonym przez Nvidię, ale po co? :P

W ramach repozytorium dostępne są nie tylko pakiety odnoszące się do Mplayera oraz SMPlayera ale również dla Xine, więc prawdopodobnie dekodowanie HD pod KDE również będzie dostępne (nie wiem – nie testowałem, ale zachęcam do komentowania wszystkich użytkowników KDE :-) ). Nie testowałem też sterowników dostarczonych z tego repo. Dla jasności mam zainstalowaną wersję 195, pochodzącą z nvidia.com.

Pierwsze wrażenia? Wszystko stabilnie – zalecam zostawienie domyślnych ustawień filtrów wideo (które są domyślnie wyłączone, jeśli tylko skorzystasz z wyjścia vdpau). Obciążenie procesora mplayera przy dekodowaniu strumienia HD jest na poziomie ~2%. Wcześniej proces dekodowania dokładnie tego samego pliku obciążał procesor na poziomie ~30-40%, więc efekt jest zauważalny :-) W porównaniu do GL2 czy XV OSD nie jest nakładany na obraz, który później jest skalowany w górę (powstają wtedy dodatkowe piksele i wszelakie napisy są rozmyte). W vdpau OSD działa na poziomie okna programu, dzięki czemu w każdej rozdzielczości OSD odtwarzacza jest ostre i wyraziste.

Oto jak uzasadnię ten wybór. Na początku myślałem, że iTunes, ale Apple nie interesował się nigdy Linuksem jako takim, nie współpracował z twórcami dystrybucji – nie ma po prostu wprawy w takich projektach. To jest właśnie przeszkodą. Co innego Adobe, które ostatnio dość znacząco związało swoje działania z platformą Linuksa – i tą mobilną i tą desktopową. Adobe jako jedna z firm współpracuje z Google nad Chrome OS oraz Androidem – na którym można już odpalić Flasha 10.1. Ubuntu i inne dystrybucje za to dostały jako pierwsze 64bitowe wersje Flash Playera. Naturalnym krokiem byłoby wkroczenie aplikacji związanych z tworzeniem multimediów na systemy Linuksowe. Warto zauważyć fakt, że aplikacje z serii CS4 posiadają ujednolicony interfejs, co może oznaczać wewnętrzne rozdzielenie silników aplikacji od ich GUI, co znacząco by uprosiło sprawę związaną ze stworzeniem funkcjonalnych wersji dla Linuksa.

Tak naprawdę Adobe brakowało dotychczas równego partnera z doświadczeniem, z którym firma mogłaby współpracować nad swoimi produktami. RedHat i Novell mimo wspaniałych produktów pod komputery biurkowe to firmy stricte serwerowe. Tylko Canonical jest bardziej nastawiony na opracowywanie systemów desktopowych i tylko Canonical byłby w tej chwili odpowiednim partnerem dla Adobe.