KinginaKa

Gotta kill 'em all

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 14 Jan 2013 10:05:00 +0000

Maaga ako nakatulog ng gabing iyon, pagod ang mga mata dahil sa kalalaro sa kompyuter. Ako ay nagising sa kakaibang lugar at panahon. Nagkaroon ng digmaan dahil sa pananakop ng isang bansa. Hindi ko man maintindihan, ngunit subalit sapagkat datapwat, patuloy pa rin ang nangyayari.

Moderno ang mga kagamitan pero hindi maipaliwanag kung anong taon ito nagaganap. Paparating na ang mga kalaban na may planong sumugod sa aming tirahan. Kinuha ko ang baril o riple ng aking Kuya (Kuya nalang, 'wag mo ng alamin pa ang totoo niyang pagkatao), na isang Sniper rifle. Dali-dali kong sinilip at inabangan ang mga kalaban. Maraming nakaabang sa aming kinatatayuan, ako ay nagtago at isa-isa silang pinutukan sa kanilang ulo upang hindi na mabuhay pa.

Marami agad akong napatay sa mga oras na iyon, mga anim pataas siguro. Nung una ay hindi ko alam gamitin ang baril, pero nang simula ako magpaputok, ako ay biglang naging komportable sa paggamit, para bang Counter-Strike.

Dumarami ang mga kalaban, parang hindi sila nauubos. Ako ay naglakad-lakad at nakakita ng isang gusali. Inakyat ko ito hanggang sa pinaka-itaas nito. Doon ako nag-abang at nagulat sa dami ng kalaban na may kasama pang mga kakaibang nilalang. Mukha silang tao na may taas na pito hanggang sampung talampakan. Mahirap silang patayin, kailangan ay dalawang bala ng baril bago sila bawian ng buhay.

Patuloy ang pagsugod ng mga kalaban na para bang hindi sila nauubos. Agad akong bumaba ng gusali at tumakbo patungo sa aming tirahan. Paubos na ang aking mga bala at nagtanong ako sa aking Kuya kung mayroon pa siyang ibang baril na may scope. Inabutan niya ako ng isang riple na maliit na bala ang ginagamit, akala ko nung una ay bala ng shotgun.

Natuwa ako dahil alam kong malakas ito kontra sa mga kalaban. Sinubukan ko ito kung gumagana sa pamamagitan ng pagbaril sa bintana palabas ng bahay nang biglang may dumaang tren na humarang sa direksyon ng bala. Tuloy-tuloy lang ang tren, ngunit subalit sapagkat datapwat, hindi ako nagdalawang isip at tinuloy ko ang pagputok ng baril na walang iniisip kung sino man ang tamaan. Pero masama pa din ang aking kalooban, ako ay nagaalala sa taong masasaktan.

Bukod sa dalawang baril na aking mga nabanggit, mayroon pa akong isang natatanging baril, ito ang Colt M1911A1. Makikita ang larawan nito sa itaas, at ito ang paborito kong baril sa lahat. Nagpalit muna ako ng damit at nagsuot ng sinturon upang doon ko ilagay ang aking mga baril. Dalawang baril ang aking hinanda, ang huling ibinigay ng aking Kuya at ang Colt M1911A1. Dagdag kaalaman, ang Colt M1911A1 ay ang baril na gamit ni Dean Winchester sa TV series na Supernatural.

Ang bala ng aking Colt M1911A1 ay 12mm, pero sa palabas na Supernatural, calibre .45 ang ginagamit nito. Ewan ko ba, pati ako naguguluhan, Kingina lang. Kaunti na din ang bala ng baril na iyon, kaya nagtanong muli ako sa aking Kuya kung may bala pa siyang 12mm. Tinignan namin ang mga natatagong bala ng aking ama, ngunit subalit sapagkat datapwat, sa kasamaang palad, 9mm lang ang aming natagpuan. Ako ay nalungkot dahil hindi ko magagamit ng matagal ng paborito kong baril.

Ilang sigundo lamang sa kalagitnaan ng aming paghahanap ng bala, bigla nalang ako nagising sa katotohanan. Kingina, ang sabi ko sa aking sarili. Panaginip lang pala iyon, bakit pa ako nagising, sana doon nalang ako. Pero naisip ko din na wala akong kakayanan makabalik pa sa aking panaginip, maliban na lamang kung perpekto ko na ang Lucid Dreaming. Marahil, nadala lang ako ng aking nilalaro na Assassin's Creed kaya ganito ang nangyari sa aking panaginip. Nakakapanghinayang, Kingina lang. Gusto ko pa iyon ipagpatuloy pero wala na akong magagawa pa.

Only from Globe. The No. 1 in Prepaid

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 05 Oct 2012 15:09:00 +0000

Ang Globe Telecom ay isa sa mga nangungunang mobile carrier sa Pilipinas. Alam lahat ng Pilipino kung ano ang Globe kapag ito ay nabanggit mo.

Tama, sa Metro Manila wala akong naging problema sa signal nito. Kahit saan Lungsod ng Maynila nakakatanggap ako ng mga mensahe at tawag. Pero kapag nasa loob ka na ng isang bahay o gusali, hindi din natin minsan maiwasan na magkaroon ng problema. Ano sila perpekto?

Naiintindihan ko naman ang ganoong problema. Ngunit subalit sapagkat datapwat, ang pinaka-masaklap na aking naranasan ay ang pag-subscribe sa promo ng Globe. Sinubukan ko ito gamit ang pag-text, na kadalasang ginagamit para makapag-subscribe sa kahit na anong promo ng Globe.

Alam niyo kung ano sagot nila, "..registration can't be processed at this time...blah.blah." Papeng! Idol di ba? Sinubukan ko din gamitin ang kanilang website para mag-subscribe sa parehong promo. Ang sagot naman sa akin? "..the keyword you entered is invalid..." KINGINA! Ayos mo dre! At ito pa, nag-subscribe ulit ako gamit ang website pero ibang promo naman. Naging masaya ako dahil ang natanggap ko ay, "Your ... is now active!" Ang saya di ba.

Nang tumawag ako, tuloy tuloy naman ang pakikipag-usap ko. Heto na naman, biglang naputol wala pang 10 min! Ang pinaka-magandang nangyari pa dito, naubos ang load (Prepaid Balance) ko nang ganoon lang ang nangyari? Holy seat! Ang saya nga, KINGINA! Yan ba ang magandang serbisyo? Kung kailan kailangan mo saka pa maghuhuramintado!

Kingina talagang Globe Telecom na yan, nakakarami ka na. Hindi ka lang basura, kinukuha mo pa ang load! Wala ka na ngang silbi, nagbibigay ka pa ng problema! Hutaena mo ka!

Can't smile without you

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 25 Sep 2012 18:34:00 +0000

May nakita ka na ba o napanood na tao na napapangiti bigla sa kabila ng kawalan? Ito ang mga taong ngumi-ngiti nalang ng biglaan habang mag-isa, nasa kwarto na nakahiga o kung saan man lugar at tulala.

Ang akala niyo ba'y sa mga pelikula, telebisyon o sinehan mo lang makikita ang mga ganitong kaganapan, isang malaking pagkakamali. Nakakatuwa ang makakita ng isang taong ganito at mas lalong nakakatuwa kung ikaw mismo ang taong iyon.

Hindi malayong mangyari sa iyo ang ganitong pangyayari. Kung ikaw ay mag-isa sa bahay, kainan, kwarto o kama, di mo maiiwasan mag-isip ng mga nangyayari sa buhay mo. Natural lang ito sa normal na tao na nabubuhay sa mundo. Ito ang mga uri ng taong may damdamin at may pag-ibig sa kapwa, kaibigan o may syota na di makalimutan kahit bigo na talaga.

Di mo maitatanggi na nangyayari sa iyo ito. Alam mo din na mukha kang tanga kapag bigla mo napansin na nakangiti ka na pala habang malayo ang tingin, at buti nalang walang ibang tao na nakakakita sa iyo. Minsan nga nakalabas pa mga ngipin mo sa sobrang kaligayahan. Kung hindi nangyayari sa iyo ito, KINGINA KA, wala kang damdamin, wala kang pakialam sa mga nangyayari sa buhay mo. Isa kang sanitary napkin, basura sa mundo, magbigti ka na. Ang sarap mong kainan ng Balut sa face. Oo, tama ang nabasa mo, kakainan kita.. ng Balut sa face.

Nang Lumipad si Maki California

noreply@blogger.com (Meynard) — Wed, 12 Sep 2012 14:45:00 +0000

So this epic story happened last Sunday when I was in Harbor Square along with some of my friends. We were just having a good time drinking and talking about some stuffs. I’m getting in two bottles of Gilbey’s Gin Premium and then I invited Kiko and Thogz to accompany me to KFC because I want to eat something that would lessen my amats.

Then when we got there, I remember that our order was composed of California Maki Twister and a mashed potato for me, HotShots for Thogz, and a bowl of mushroom soup for Kiko. I’m having fun eating and the two of them were in front of me. And they started to talk about some stuffs and Kiko was almost finished in his soup though he didn’t eat the mushrooms only the soup.

Anyway, I’m almost finished with my meal with 1/3 of it is left. Just then I decided to go to the restroom just to pee and I ask them to guard my meal since I’m not yet finished.

And then when I came back, the epic event happened. My California Maki Twister was GONE!! I thought they’re just making fun of me but they’re not. I ask them where did it go but they don’t know. Then we all conclude that the waiter picked it up. And then I was in awe and shocked you know. It was my last bite but then I wasn’t able to eat it! When that happened, I said a lot of words like ‘shit’, ‘putang-ina’, ‘fuck’ and then I was unstoppable.

I also posted that on my BBM saying, “1/3 of my KFC’s California Maki Twister was taken by the waiter when I was in the bathroom. And that’s my meal and it’s the last bite already!!! Aarrghhh!!”

So that happened and I still can’t get over it. I must go to KFC as soon as possible to recover that feeling again of being full and satisfied with what you ate. And I’m going to order that Twister again.

It’s so fucking awesome that it really flew!

Mga sasakyan sa aking mga panaginip

noreply@blogger.com (Charlie Wax) — Mon, 21 May 2012 12:06:00 +0000

Narito na naman po ako para magshare sa inyo ang isang Kinginang maikling kwento tungkol sa aking nakaraang mga panaginip.

Una, napanaginipan ko na ako daw ay nagda-drive ng isang Owner Jeep, pero "IRL", hindi ako talaga marunong magdrive. Shet, nakikiuso ako sa "IRL" na yan HAHAHAHAHA. Kinwento ko agad sa mga kaibigan ko ang aking napanaginipan, at sila ay nagtawanan, dahil nga naman sa dami ng sasakyan, eh Owner Jeep pa? Kingina diba?! Ngunit binalewala ko nalang ang panaginip na iyon.

Subalit, noong isang araw lamang ay nanaginip ulit ako na nagda-drive ng isang sasakyan. Alam nyo ba kung anong klaseng sasakyan? Isang vintage na brown Volkswagen (a.k.a Kotseng Kuba) katulad ng litrato sa itaas, Oo sa itaas nga KinginaKa! Holy Seat!, nag-improve ang dream car ko hahaha!

Kaya ako biglang napa-sulat dito, iniisip ko kung ano kaya ang susunod na sasakyan sa aking susunod na panaginip tungkol sa pagda-drive? Kinginang yan!

Kick Ass Movie Torrents

noreply@blogger.com (Meynard) — Wed, 02 May 2012 19:38:00 +0000

Scene - House Interior - 0215 hours:

Asshole: Hey you Black Sheep, where the hell did you go?

Black Sheep: I went to a friend's burial.

Asshole: Funeral huh? Do you want to be the next one to be in the burial?

Black Sheep: (In my mind) Is that a threat, motherf*cker??

Black Sheep: O' Reilly?

Asshole: What are you saying? You want me to destroy your face?

Black Sheep: (In my mind) I don't mind. Say what you want to say bitch. *Santa laugh*

^____________^

Sa Panaginip Hindi Na Sana Magising

noreply@blogger.com (Meynard) — Mon, 19 Dec 2011 16:23:00 +0000

Pagsasabihan niyo akong mag-aral pero bibigyan niyo ba ko ng oras para mag-aral?

Tapos pag bumagsak nasa akin pa din ang sisi, ni wala man lang suporta o mga salitang magpapagaan bagkus magpapabigat pa iyon ng aking kalooban.

Nag-aaral nga akong mabuti pero hindi nila nakikita yun eh. Hindi nila nakikita yung mga paghihirap na kinakaharap mo sa school!

Kaya eto ka, nagbubulakbol at naglalayas araw-araw makahanap lang ng konting espasyo at makahinga ng maluwag kahit sobrang labo na ng nangyayari sa paaralang iyong pinapasukan.

Malaki ka na pero pinapauwi ka pa din nila bago mag hatinggabi. Ayaw nilang iparanas sa iyo ang pagiging malaya. Kung kaya mo namang mabuhay ng mag-isa bakit hindi nila mapayagan di ba?

Kahit saglit lang, mapatunayan ko lang sa sarili ko na may silbi ako sa pamilyang ito at may kayang tumayo sa sariling mga paa ng di umaasa sa sa kanilang may kaya.

Ni hindi nila nakikita at nararamdaman na ako'y nabibigo din dahil hindi naman ako perpektong tao na may perpektong pag-iisip at kaalaman na masagutan ang lahat ng mga katanungang ibinabato ng mga guro sa akin.

Sinisikap kong mag-aral at kayanin ang bawat pagsubok na aking pinagdadaanan. Ni hindi nga akong umaasang mabigyan niyo ako ng pera kahit walang pasok kaya ako sumusulat ng mga artikulo sa internet para lang mabigyang katuparan ang aking paghahangad na kumita ng pera sa ganitong paraan na hindi na umasa ng umasa sa inyo.

Pinupuyat ang sarili gabi-gabi maibsan lang ang gutom na damdaming determinadong kumayod at mag-ipon para sa sariling kinabukasan gamit ang kompyuter at internet.

Kasabay pa nito ang pusong may busilak na kalooban na mapagsilbihan ang Diyos niyang minamahal ng buong-buo.

Isinisingit ang oras para sa kaibigan at pansariling kaligayahan kahit na nagsusumamo na sa isang sulok at wala ng magawa sa tindi ng paghihirap na kanyang dinadanas. At tanging ang musika at katahimikan lang ng paligid ang nakakalutas ng mga ito.

Pinipilit maging katotohanan ang mga nakikita sa panaginip habang tulog. Ipinipilit sa sarili na lahat ay posible tulad ng mga nararanasan sa panaginip na tila ayaw ng magising at bumalik pa sa tunay na mundo dahil doon siya mas masaya.

Na lahat ay magagawa niya ng walang hadlang at makakalipad kasama ng mga pangarap na inaasam.

Sana ganun na lang...

Sandali, Sumabit ang Bag Ko!

noreply@blogger.com (Charlie Wax) — Tue, 15 Nov 2011 19:03:00 +0000

Noong isang araw, ako ay nagtungo sa isang di kalayuan na mall sa Quezon City para magchill sandali. Habang ako ay nag iisip kung saan tatambay, kakain at magchi-chill, naisip ko munang magpunta sa annex building nitong nasabing mall para mag sight seeing ng kung anu-ano. Ako ay umabot sa pinaka-taas na palapag ng annex building (5th Floor), at nang maramdaman kong nagugutom at medyo pagod na ko sa paglalakad, ako ay gumamit ng elevator para makababa ng mas mabilis at hindi nakakapagod.

Nang ako ay makapasok na ng elevator, mayroong humigit kumulang na 10 katao sa loob nito. May dalawang babaeng magkaibigan ang tawa ng tawa, parang pers taym makasakay ng elevator (chos). Sumarado na ang pinto ng elevator at ito ay bumaba na. Nang kami ay makarating sa pang-apat na palapag (4th Floor), at bumukas na ang pinto ng elevator, ang dalawang babae ay napatingin sa labas na tila may hinahanap na store.

Bigla nilang nakita ang Nokia store, ang sabi ng isa, "Ayun pala yung Nokia, tara na! dali!", habang ang isa naman ay, "sandali, sumabit ang bag ko! teka lang". Sumabit ang bag niya sa handle sa loob ng elevator hanggang sa tuluyan ng nagsarado ang pinto.Pagkatapos nun ay wala na silang ginawa kundi tumawa ng tumawa hanggang sa lower ground floor ng annex building. Kinginang yan! :))

Mga Huni ng Ipis

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 23 Sep 2011 07:12:00 +0000

Heto na naman at tungkol na naman sa pagkain ang inyong mababasa. Nang mga oras na iyon ay pare-pareho ang aming naisip na kainin, pizza. Isang restawran sa Taguig na may mapula at madilaw na ilaw na parang sa kotse na animo'y nasa isang kubeta ka.

Masaya ang grupong nagke-kwentuhan, nagtatawanan habang kumakain. Medyo nagtagal din kami sa kainan na iyon. Nang matapos ang lahat kumain, maya't-maya ay may naririnig kaming tinig na tila'y isang lamang lupa.

Unti-unting natahimik ang lahat at dahan-dahan dinala ang atensyon sa mga tinig na aming naririnig. Pinagusapan ito ng grupo na hanapin kung saan nagmumula ang kakaibang himig na bumabalot sa restawran na iyon.

Hindi nagtagal, nahanap na namin ang kasagutan na parang isang guni-guni na lumalason sa iyong isipan. Na-aktohan namin ang Manager ng nasabing kainan na nakikipagchismisan sa kanyang mga katrabaho. Pinagmasdan namin siya (Manager na naman), hinuli namin ang kanyang tinig at tumpak! nasa kanya ang kasagutan, Kingina!

Kala mo'y isang kakaibang nilalang ang Kinginang Manager ng restawran na iyon. Boses kiki ang Kinginang Manager na lumason sa aming isipan ng mga oras na iyon! Sa aming paglisan ay nakuha pa niya buksan ang pinto para sa amin at sabay sabi ng "Thank You for coming!" Talagang mapapa-Kingina ka sa kanyang mga tinig na tumatambay sa tenga at habang buhay mong dadalhin. Mabuhay ka Kingnang Manager ka!

Ungas kang Bente Kwatro ka

noreply@blogger.com (Meynard) — Wed, 14 Sep 2011 16:14:00 +0000

nakita mo na pala eh, hindi mo pa bigyan ng pansin. gusto mo yung mismong tao pa yung may sala eh. wala ka man lang kusa. para kang inagawan ng candy, kung makapagreklamo ka ha.

dadamputin mo lang gamit ng mga pangit mong kamay yung dumi, hindi mo pa magawa. ano ka? anak ng Diyos? hindi pwedeng madumihan ang malinis mong mga palad.

tingin mo ba malinis yan?? bulag ka lang kaya di mo makita.

nakakainis na eh noh. ganyan ka ba mag-isip. nakapagtapos ka na ng highschool at college ha. may diploma ka pa. eh daig ka pa ng mga batang sumusulat sa Maala-ala Mo Kaya eh. Subukan mo kayang manood ng TV, baka may mapulot kang aral at mamulat ka sa katotohanan.

shetness.

ilang taon ka na ba? bente-kwatro?? ganyan ba mag-isip ang bente-kwatro?? pubunutabana mo eh noh.

Kingina ka pa!

First Come, Last Served!

noreply@blogger.com (Charlie Wax) — Sun, 04 Sep 2011 06:17:00 +0000

Heto na naman ako at irereklamo ko na naman ang nag-iisa at bukod tanging Kinginang tindahan.

Isang umaga, nang ako'y mangailangan ng load, nagtungo ako sa aming paboritong tindahan, dahil doon ay mura, maraming tinda at wala akong pakialam. Sa aking pagdating, ako ay nag-iisa lamang sa tindahan kaya inisip ko na mas mapapa-bilis ang pagdating ng load ko.

Nang aking maisulat ang numero ng aking Cellphone, iniabot ko agad kay Mang Santos, ang may ari ng nasabing tindahan.

Ilang saglit lang, may dumating na isang mamimili, agad siyang tinanong ni Mang Santos kung ano ang kaniyang bibilhin. Ang nangyari, isinantabi muna niya ang aking numero at agad pinagsilbihan ang dumating na mamimili. Nainis ako pero hinayaan ko nalang.

Nang umalis na yung mamimili, hinawakan muli ni Mang Santos ang numero, ngunit mayroong dumating muli dalawang magkasunod na mamimili. Aysus! muli, ito ay kaniyang inunang pagsilbihan. Lalong nag-init ang aking ulo pero pinalagpas ko nalang.

Sa aking paghihintay ng pagkatagal-tagal, habang pinagsisilbihan pa ang dalawa, agad may dumating na isa pang tao upang bumili, Kinginang tindahan yan!

Hindi pa tapos, may dumating pang isa at nadagdagan ang oras ng aking paghihintay at init ng ulo. Matapos nilang lahat bumili, saka lang ako pinaload-an ni Santos. KINGINA! LIMANG TAO ANG NAUNANG MAKAALIS SAMANTALANG AKO ANG NAUNANG DUMATING?

Sa mga oras na yun ay nagmamadali pa ako at kailangan ko na talaga ng load. Kingina Ka talaga Santos, magsama kayo ni Azon. Kingina Nyo!!!

P.S

Naulit muli sa akin ang ganitong pangyayari ilang araw ang nakalilipas. ,,i,,

Isa Nga Po'ng Ano, Yung Gusto Ko

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 03 Sep 2011 06:16:00 +0000

Kaming magkakaibigan ay nagkayayaan na magkita sa isang kilalang kapihan sa lungsod Quezon. Medyo nagtagal din kami doon at inabot ng paglubog ng araw. Gabi na iyon at ng naisipan namin na gutom na pala kami, Nagugutom kami Kingina!

Sa mga oras na iyon, nagusap-usap kami na kung saan ba kakain at kung ano ang gusto kainin ng bawat isa. Siyempre, kapag humirit ang isa sa magkakaibigan ng gusto niyang kainin, ang sagot ng lahat ay 'Sige, yun nalang.'

Nakapagdesisyon kami na kumain sa Mangdobalds (McDonalds) sa Kanluran Abenida na kung saan ay malapit lang din sa aming pinanggalingan na kapihan. Agad-agad naming tinahak ito dahil gutom nga kami diba? Kingina, magbasa!

Pagdating namin sa Mangdobalds, di maiiwasan na isa sa inyo ang magtatanong kung ano oorderin at ang sagot ay 'Ano ba sa iyo?' Tinanong mo, tanong din ang sagot? Kingina! Natural lang naman yan sa buhay ng tao kaya madaling intindihin.

Ito na, mukhang lutang na Baklang Manager mismo ang kaharap namin at kumuha ng mga order namin. Nasabi na ng lahat sa amin ang gustong kainin maliban lang sa isa, itago nalang natin sa pangalang JunJun. Sinabi ni JunJun ang order niya, inulit pa nga niya ito para maintindihan ng Kinginang Manager na iyon. At ang sagot ng Kinginang Manager na mukhang lutang ay, 'Anong gagawin?'

Kingina! Ano yun magti-titigan nalang kaming lahat dun? Sinabi mo nga ang order mo tapos ang sagot sa iyo "Anong gagawin?" Kingina mong bakla ka! Ba't sa Pilipinas ka pa pinanganak! Kung hindi nga naman kalahating g*go't kalahating t*nga ang hinayupak na Baklang Dinosaur na yun. Nakaka-Kingina ang sagot niya, gutom ka na nga tapos yun pa kakausap sa iyo? Nakakawalang gana kumain! Pwe!

Gayon pa man, isa siya sa kakaibang nilalang na nakilala namin. Ang magandang balita ay wala na siya doon sa kinainan namin na Mangdobalds. Ang masamang balita naman ay nasa isang sikat na Mall siya nailipat, kaya ingat-ingat din.

Tumbukin Mo Habang Masikip

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 10 Jun 2011 04:57:00 +0000

Epifanio delos Santos Avenue o kilala bilang EDSA na dating tawag ay Highway 54. Ito ang pinaka-kilalang lansangan sa Metro Manila. Alam nating lahat na madaling tandaan at makilala ang isang lugar kapag ito ay maganda at maayos. Pero ang EDSA, nakilala ito dahil sa masikip at mabagal na usad ng trapiko.

Kingina kasing lansangan yun. Subukan niyong dumaan doon ng oras ng pagpasok, oras ng uwian ng mga tao na galing ng opisina o mga estudyante na dun din dumadaan pauwi, siguradong malalagasan ka ng buhok sa ANO mo dahil sa sobrang kabuwisitan sa daloy ng trapiko.

Nakapagtataka din ang mga sasakyang araw-araw dumadaan doon, di mo alam kung naiinis din sila o sanay na sila. Ang isa pang nakaka-highblood ay kapag wala ka nang no choice na daanan at ang EDSA lang ang pagasa mong daanan.

Nagkataon na sa Paliparan na naman ang aming tatahakin. Sa EDSA kame dumaan, at kinginang inentoy kame ng kamalasan dahil inabutan namin ang pambansang trapiko. Sana'y magkaroon ng pangalawang palapag ang Kinginang EDSA na yan, nang sa ganoon ay medyo guminhawa naman ang pagdaloy ng mga sasakyan.

Madaming Pilipino ang umaasa at nananalangin na sana ay malunasan ang sakit ng EDSA. Sabi nga ng iba na ang mabagal na pagusad ng mga sasakyan ay pinanganak na sa kalsada at di mo na maiiwasan yan.

Kinginang Mga Security Guard sa NAIA

noreply@blogger.com (Charlie Wax) — Mon, 07 Mar 2011 09:10:00 +0000

Noong araw na kami ay obligadong pumunta sa NAIA Airport Terminal 3 para sunduin ang nakatatandang kapatid ni Gardo kasama ang pamilya nito, kami ay gumamit pa ng GPS sa kaniyang smartphone para matuntun ang tama at madaling daan patungo sa aming destinasyon.

Nang kami ay dumating na sa NAIA, siyempre hahanap na kami ng lugar na bakante para mag-park ng sasakyan. Sa kasamaang palad, wala ng bakanteng ispasyo para mag-park ayon sa isang Kinginang Guard. Kami ay dumeretso nalang dahil hindi naman sila nagsuggest man lang kung saan kami magpa-park, kaya kami ay nagdesisyon na maghanap nalang.

Ako ay bumaba ng sasakyan para magtanong sa isang Kinginang Guard na nakatambay lamang malapit sa waiting area ng airport, "Boss, saan po kami pwedeng mag-park? puno na daw kase dun sa unang parking lot" ayan ang aking sobrang galang na pagtatanong, ang sagot sa akin, "umikot ulit kayo, meron dun parking" So, wala na kaming choice, agad na naming sinunod ang utos ng Kinginang Guard. Sa aming paghahanap, wala naman kaming makitang parking. Kinginang tao yan, magsa-suggest na nga lang "Sablay pa!"

At kami ay bumalik muli upang magbaka sakaling mayroon ng bakante. Kami uli ay nagtanong sa Kinginang Guard, "Boss, saan ho kami pwedeng magpark?", ang malinaw nyang sagot ay, "Diyan, kumaliwa kayo" at kami ay agad muling sumunod. Ang sabi sa amin ng Kinginang Guard dun sa lilikuan namin, "Wala na diyan, Puno na" Kingina nyo, wala na ba kayong maitutulong? kanya-kanya pa kayo ng desisyon mga putang ina nyo.

100 Petot na Load Ninenok ng Globe Telecom

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 26 Jan 2011 20:35:00 +0000

Gabi ng Martes na naman nang ako ay lumabas ng bahay para bumili ng load dahil 1 petot (1.00 peso) nalang ang load ko. Hindi kasi ako makapagtext o tawag sa aking mga kaibigan, ka-ibigan at ibang kakilala. Maglo-load din ako kasi baka kailangan ko.

Pumunta ako sa bahay ng aking kababata para magpasama sa kanya maghanap ng load pero bago yun iniisip ko muna kung magkano at kung saan ako makakasulit. Naisipan kong bumili ng 300 petot na load at nagpasama ako kay kababata na maghanap ng tindahan na nagtitinda ng prepaid card. At dahil 1.00 nalang load ko noong gabing iyon, ni-load ko na ang binili kong load at meron na akong 301.00. Nagsubscribe ako sa isang promo ng globe at nabawasan ako ng 150.00. Meron na lamang ako natitirang 151.00 na load.

Ngunit subalit sapagkat datapwat, nicheck ko ang aking load ng madaling araw ng Huwebes, ang natitirang load ko na lamang ay 51 petot! Kingina! napaka-Kingina ng Globe Telecom na yan. Ika nga ng Globe "Abot ko ang mundo," siraulo! paabot-abot pa kayong nalalaman!

Ako ay nagsearch sa inernetz(internet) para sa kanilang customer service/support. Nakita ko ang Globe Chat Assist at sinubukan ko ito. Sinabi ko ang mga nangyaring naganap sa aking load, hiningi ang numero ko at e-mail. Maya-maya lamang bigla nalang nawala at di ko na alam ang nangyari. Nagemail saken ang Kinginang Globe na yan at hiningi ang palalan(pangalan) ko, numero ng cell phone at ang aking reklamo. Sa kabutihang makalyong palad, wala silang reply!

Kingina talagang kamalasan sa buhay dahil sa Kinginang Globe! Tumawag din ako sa kanilang Globe 24-Hour Call-in Service sa 221 at 730-1000. Sinwerte ako dahil walang sumagot! Kingina nga! Matumba sana lahat ng cell site niyo! 24-Hour DAW pero ano nangyari? Ang saket niyo sa puson! Kinginang Globe Telecom yan ibalik niyo 100 petot ko!

Php 1000 Seminar sa Bus Lane

noreply@blogger.com (Meynard) — Mon, 03 Jan 2011 17:12:00 +0000

Kami ay napadpad sa kahabaan ng EDSA. Habang tinatahak ang daan papuntang NAIA Terminal 1. Gabi na noon nang kami ay biglang nalito sa dami ng daanan sa may Ortigas, Pasig. Kami ay nagulantang at sumuot sa ilalim ng flyover kasama ng mga bus.

Sa kamalas-malasang palad kami ay napunta sa bus lane kung saan my pumara saming mga pulis patola. Bigla silang nag-offer ng seminar worth Php 1000 at pilit kaming pinapapunta doon. Malamang kami ay tumanggi. Biruin mo yung seminar nagkakahalaga ng isang libo tapos tuturuan ka lang "maglagay" ng pera sa mga pulis patola na yan. Juice ko?! Nasan na?

At syempre kami naman ay likas na talentado, kami ay umarteng best actor at best supporting actor na dinaig pa ang mga artista sa MMFF. Sabi ng mga hinayupak na patola na yan na magbayad lang kami ng isang libo solb na ang problema namin. At ayan na nga ang isang libong halaga ng seminar. Kaya kayo, mag-ingat sa mga taong nag-ooffer ng seminar. Mahirap na baka sa City Hall ng mga Corrupt ang mapuntahan niyo.

Nakaka King Ina yun ha! Shhhheeeeeetttt!

Hot Sauce Please...

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 24 Dec 2010 04:11:00 +0000

Baguio, tama malamig sa Baguio. Madaming magagandang tanawin at puntahan. Isa sa mga kilalang lugar dito ang Session Road na kung saan ay madaming tindahan, kainan at iba pa. Ang Session Road din ang kadalasang dinadayo ng mga tao upang mamili ng pasalubong.

Isang araw nang kami ay nandoon, tulog ang iba naming kasama at tatlo lang kaming gising. Isa sa amin ay mataba at siya mismo ang unang nagyaya kumain sa labas. Kami ay lumabas ng aming tinitirhan ng 3:00 AM at naghintay ng dadaan na taxi.

Nang kami ay nakasakay na, nagisip kami kung saan kakain at ang una naming pinuntahan ay 7-eleven. Bumaba kami ng taxi at pumasok ng 7-eleven. Wala kaming nagustuhan na pagkain kaya't nagkayayaan kumain sa Chowking dahil ang gusto kainin ng mataba naming kasama ay kanin.

Umorder kame, pagkatapos ng ilang minuto ay sinerve samin ito. Pero, ang isa naming kasama na itago nalang natin sa pangalang Lucio, ay naghanap ng ketchup. Tinawag niya ang isang crew at sinabi, "meron po kayong sauce na ketchup?" Hindi naintindihan ng crew kaya pinaulit niya ito kay Lucio. Pag talikod ng crew, humirit si Lucio "Yung maanghang po."

Ilang minuto ang lumipas, biglang may dumaan na tao na kasing bilis lamang ng pagpikit ng mata at may nilapag sa aming lamesa. Pagtingin namin, ito pala ay isang "Bagoong." Kinginang Sauce na Ketchup na Maanghang yan! Bagoong ang kinalabasan. Di ko alam kung sino ang tanga sa dalawa, ang crew o si Lucio, kaya Kingina ninyong dalawa! ChowKinginang buhay Bagoong!

Ang Sarap Mo JapOKi...

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 07 Dec 2010 18:17:00 +0000

Kinagabiha'y nagtungo kami sa isang mall, SM Novaliches. Pumunta kame dun upang samahan ang isa naming kaibigan para bumili ng pouch para sa kanyang smartphone. Lima kaming nagpunta roon, dalawang mataba.

Pagdating sa mall, pumasok kame sa isang tindahan ng mga accessories para sa cellphone. Tatlo o apat na tindahan yata ang aming pinasok at walang nagustuhan ang aming kaibigan. Bumalik kame sa unang tindahan na aming pinuntahan at doon ay may nakita ang aming kaibigan. Dalawa ang nagustuhan niya kaya't tinanong nya ang isang babae na nagbabantay sa tindahan kung alin ang mas cute, sumagot si ate "Ikaw." Ewan ko sayo ate!

Nakabili na ng dapat bilhin ang aming kaibigan, nagkayayaan na kumain bago umuwi. Naghahanap kame ng makakainan at ang napili namin ay Jap OK!. Yan may imahe sa itaas, yang Kinginang Jap OK! na yan.

May mga piktyur ang kainan na iyon na kung saan makikita mo ang itsura ng kanilang pagkaen. Mukhang masarap kaya hindi na kame nagatubili pa na umorder. Makalipas ang ilang minutong pagkatagal na paghatid sa amin ng pagkaen, dalawang order palang ang dumating at ito ay ang shrimp tempura.

Makikita mo sa piktyur tatlong piraso ng hipon ang meron ngunit ang binigay samen ay DALAWANG piraso lang ng kinginang tempura. Hindi lang iyon, puro arina pa ang kinginang tempura ng Jap-OK!, panalo diba? san kapa.

Tinikman namin ang Miso Soup "daw" na sinerve din samen. Kinginang miso soup ng Jap-OK! lasang ipis. Ilang minuto na naman ang lumipas bago dumating ang natitirang order namen. Apat na order ang dumating kulang pa ng isa dahil lima kame. Ang malupit dito ay ang panglimang order ay hindi hinatid, bagkus ang isang kaibigan pa namin ang lumapit para kunin ito! Langhiya ka Jap-OK! kaya pala di mabilang sa daliri ang mga kumakaen sa inyo.

Kaya kung pagkaing nakakainis ang hanap ninyo, punta lang kayo sa Jap-Oh Kingina di ka OK! O'Kinginang mga pagkaen yan, O'Kinginang service yan! Hina-highblood niyo kame!

Kingina ang bobo ko (part 2)

noreply@blogger.com (ROJ) — Fri, 03 Dec 2010 12:15:00 +0000

Kingina! Kaninang umaga sumakay ako ng MRT sa North Ave Station papuntang Cubao, at dahil sa tuwing umaga dinadagsa ng mga estudyante at mga mang-gagawa ang unang istasyon ng MRT, napilitann akong makipagsiksikan sa kanila.

Sa pakikipagsiksikan ko para makasakay ng tren, kaylangan kong maniko at mangsiko ng mga kapwa kong gusto din sumakay, sa kasamaang palad, dahil sa kahit papano ay mas matangkad ako ng kaunti sa isang ordinaryong pinoy, ang tinatamaan ng siko ko ay ang mga dibdib ng mga nakikipagsiksikan, habang sila naman ay sinisiko ng walang kalaban laban ang aking laptop na nakalagay sa aking backpack na nasa harapan ko. Kinginang Yan!

Nung ako ay nakasakay na sa loob ng tren, inakala ko na mas makakabuti kung hindi ako didikit sa pinto, upang maiwasan na masiko muli ng mga gustong sumakay ng tren ang laptop ko.

Sa bawat istasyon ng MRT, kahit na sobra ng puno ang tren, patuloy parin sa pagsiksik ang mga tao. Matapos ang ilang istasyon, ako ay nagpumilit na makalapit sa pinto upang makalabas na sa Araneta Center - Cubao Station, ngunit sa kasamaang palad, hindi ko ito kinaya, sapagkat ang aking laptop ay patuloy na nadudurog sa tuwing ako ay sumisiksik palapit sa pinto.

Pagdating sa istasyon, ako ay mejo malapit na sa pinto, ngunit hindi ito naging sapat upang makalabas ako ng tuluyan, dahil sa nag-iisa lang ako na lalabas ng tren, hindi sapat ang isa laban sa halos isang daang katao na ayaw gumalaw sa kinakatayuan at meron pang sumasabay na gusto parin pumasok sa loob ng tren, kung kayat nagsara na muli ang tren ng hindi ako nakalabas. Kingina Talaga!

Dahil sa hindi ako nakalabas sa istasyon, ako ay naghintay na makaabot sa istasyon ng Boni, dahil doon madaming bumababa at doon madaling lumipat sa pabalik na tren. Sa kasamaang palad, napakadami din pala ng mga gustong sumakay sa istasyon na ito.

Sa sobrang inis ko na sa mga kamalasang inabot ko, nung dumating na ang tren na punong-puno din ng tao, sinuntok ko agad sa muka at sa katawan yung mga nasa harapan ko para manghina at ako ang makapasok, pagpasok naman sa loob ng tren, ang mga tao ay ayaw umurong, kung kayat binangga ko sila ng likod ko papasok sabay siko sa mga muka nila na parang nasa MOSH PIT lang ako ng PULP.

At dahil sa Kinginang Kabobohan ko, muntik ng masira ang Laptop ko!.

Sa mga Kinginang nakasabay ko sa MRT kanina, at sa mga Kinginang sumiko sa laptop ko, Kingina Ka, Kingina Mo, Kingina Niyong Lahat!!!!!

Vin DIESEL!! Nasaan Ka Na??

noreply@blogger.com (Meynard) — Wed, 01 Dec 2010 16:33:00 +0000

Nitong gabi lang noong kami ay nagpunta ng bayan ng Novaliches buhat-buhat ang sasakyan, kami ay napadpad sa Shell na nasa semento at aming napagtanungan kung si Vin DIESEL ba ay nasa kanila. Ngunit sa kasamaang palad ay wala siya doon. Ang ganda ng tindahan ng Shell, tanging ang mga Jeep lang pwedeng pumunta at magpagasolina sa kanila.

Hanep na yan, pero hindi pa diyan nagtatapos ang kwentong ito. Napadpad kami sa Oil City at hinanap ulit si Vin DIESEL ngunit subalit datapwat wala pa din siya pa doon. At dahil katabi niya lang ang Flying Voltes V, doon namin napagtanungan kung nasa kanila ba si Vin DIESEL. Tignan mo nga naman ang grasya! Nandoon siya!! Sa kasamaang palad, si Bio DIESEL daw ang nandoon at akala namen ay si Vin DIESEL na. Pero dahil may DIESEL pa din ang pangalan niya, umo-oo na lang kami sa kanya.

At kami ay natuwa at sumayaw sa tugtog ng KikoPop for short, KPop. At doon nagtatapos ang aking kwento.

KingIna Ka Vin DIESEL!!! Magpakita ka na!!

xD

Ola Lakad El Pagod, y Reklamo

noreply@blogger.com (Charlie Wax) — Tue, 30 Nov 2010 11:55:00 +0000

Marami na ngayong nagsusulputang mga mall sa buong Pilipinas, di mo na mabilang sa mga daliri mo. Ang mga tao tuloy, panay ang gala at pasyal sa mall kahit wala namang pakay o bibilhin man lang. Yung iba naman, excited pang pumorma, sa mall lang naman pupunta.

Wala lang, gusto lang nilang maglakad-lakad. Pero maya-maya, ayan na sila at isa-isa ng nagrereklamo (ang sakit ng binti ko, ang sakit ng paa ko, pagod na ko, upo muna tayo) naglakad ba naman ng mahigit dalawang oras sa loob ng mall e. Kung sa EDSA kaya nila nilakad yun, gaano kalayo o saan sila aabot?

Kapag sila naman ay nasa kalsada, tinatamad maglakad, lalo na pag malayo ang lalakarin. Pero pag sa loob ng mall, sige lang ang pasyal, (tingin diyan, tingin doon) ika nga nila ay "window shopping". Hindi nila napapansin na ilang kilometro na ang layo ng nilakad nila.

Kaya sa mga nag-iinarte at mareklamong tao na panay ang punta sa mall, siguraduhin nyo munang may bibilhin at syempre dapat may pang-chibog para kung sakaling magutom kaka-lakad sa loob ng kinginang mall na yan.

Nasayang lang ang 16 pesos ko!

noreply@blogger.com (ROJ) — Wed, 24 Nov 2010 07:42:00 +0000

Sa isang taong namumuhay ng praktikal, ang bawat singko sentimos ay napakahalaga, kung kayat hindi dapat ito nagagamit sa mga walang kabuluhang bagay.

Bilang isa sa mga iilang praktikal na taong gumagala sa mall ng walang pera, pinahahalagahan ko ng mabuti ang kahit magkanong dinudukot ko mula sa aking bulsa o wallet.

Isa sa aking paraan ng pagiging praktikal, ay ang mas pinipili ko na lang na hintaying dumating sa isang sikat na paupahang shop ang isang bagong pelikula kaysa sa panoorin ito sa sine.

Ako ay gumagala sa isang kilalang mall ng maisipan kong umupa ng pelikula sa nag-iisang shop na alam kong nagpapaupa ng mga ito , itago na lang natin ito sa pangalang “Video City.”

Doon sa nasabing shop ay mayroong estante na nakalaan para sa mga bagong labas na pelikula, at doon ko nakita ang isang pelikulang mukang nakakaengganyong panoorin, kung kayat walang anu-ano ay inupuhan ko ito sa halagang 16 pesos.

Ang pelikula ay “Lake Placid 3” likha ng ‘Stage 8 Films at RCR Partners, sa produksyon ng UFO International.

Tulad ng mga naunang sequel nito, ito ay tungkol sa isang sapa na mayroong malalaking buwaya.
Napanood ko na ang mga ung sequel ng pelikulang ito, ngunit sa sobrang tagal na nito ay hindi ko na matandaaan ang mga detalye ng pelikula.

Ang nasabing pelikula ay nakauri na isang suspense film, ngunit nung maumpisahan ko na itong panoorin, wala akong naramdaman na pagkatakot o kung ano pa man, ang tangi kong naramdaman ay panghihinayang sa 16 pesos ko.

Piranha o Buwaya? – Dahil sa pagiging likas kong mapanuri at mapagmatiyag tulad ni Kuya Kim, alam ko kung paano mangaso at pumatay ng biktima ang isang buwaya.

Ang interpretasyon ng pangangaso ng biktima sa pelikula ay maihahalintulad natin sa isang piranha o kaya naman ay sa mga mababangis na hayop panlupa.

Ang biktima nito ay kinakagat ng papirapiraso at tuloy-tuloy tulad ng isang piranha, ito rin ay tumatalon patungo sa biktima na tulad ng isang liyon. Napakalayo sa totoong pangangaso ng isang buwaya.

Ang tamang pamamaraan- Ang buwaya ay nananatili sa ilalim ng tubig at tanging ang mga mata lang nito ang nakaangat sa tubig upang makita ng mabuti ang biktima.

Sa oras na maabot nito ang tamang distansiya ay ilalabas nito ang pagkalaki-laki nitong bunganga upang sakmalin ang biktima.

Pagkatapos nito ay iikot-ikot ito upang madurog ang mga buto ng biktima hanggang sa ito ay mamatay, ito ay maskilala sa tawag na ‘Death-roll.’

Pagkatapos matiyak na patay na ang biktima, tsaka lang ito kakainin ng buwaya.

Napakalayo nito sa mga ipinakita sa pelikula kung kayat nag muka itong hindi pinag-isipan o sa masmagalang na pananalita ay ‘Gawa ng Kinginang Bobo!”

Kung kayat ang rating ko sa “Lake Placid 3” ay Rated K, hindi yung kay Korina Sanchez kundi RATED KINGINA.

Sa mga gumagawa ng pelikulang hindi pinag-iisipan, Kingina Ka, Kingina Niyong Lahat.

Kingina ang bobo ko (part 1)

noreply@blogger.com (ROJ) — Mon, 15 Nov 2010 10:27:00 +0000

Sa mundo kung saan ang kulot ay salot, at kung saan ang mga kulot ay pangit sa mata ng karaniwang tao, mahirap tanggapin na ipanganak na kulot.

Ako ay ipinanganak na may magandang buhok, unat, malambot, at may makapal na hibla.
Noong bata pa ako, ako ay mayroong mahabang buhok, napakaganda nitong tignan, sa sobrang ganda nito nagmumuka na akong babae, ngunit dahil dito sa ‘pinas ang mga pampublikong paaralan ay mayroong mga patakarang nilikha ng mga makikitid ang pag-iisip na kailangan sundin.

Kingina! Yung mahaba at maganda kong buhok ay kinalbo ng walang kalaban-laban para sa Kinginang patakaran na yan!

Nung tumubo ng muli yung buhok ko, naging kulot na ito at napakatigas.
Magmula noon ay hindi na ako natuwa sa buhok ko kung kayat hindi ko na to pinahaba ulit.

Sa kagustuhang maging unat at malambot muli ang buhok ko ay sinubukan ko ang isang treatment sa buhok na tinatawag na “Relax.”
Ang proseso ng pag-relax ay ang paglalagay ng isang napakatapang na kemikal sa buhok na kayang pumaso ng anit at sumunog ng buhok.
Dahil sa prosesong ito, napaso ang aking anit, naging sugat, at kinalaunan ay naging poknat! Kingina talaga!

Sa ngayon ako ay mayroong mahabang buhok na kasalukuyang naglalagas na para akong may cancer.
Nakikita ko na ang aking kinabukasan, ako ay magiging isang tunay na Pilipino! Kingina! TAAS NOO KAHIT NAKAYUKO!

Hindi lang ang pag-relax ng buhok ko ang naging dahilan ng biglaang pagkalagas ng aking buhok, kasama na doon ang pag-gamit ng mga kung ano-anong kemikal sa aking buhok tulad ng hair wax, at mga hair leave-on products.
Ang mga produktong iyon ay lubos na nakasisira ng buhok lalo na at nabababad ito sa mainit na sikat ng araw at sa mgamaduming elemento sahangin.

Ang paninigarilyo ay isang napakasamang bisyo! Kingina! Mainiwala ka! Ito ay nagdudulot ng hormone imbalance na nagdudulot ng mga masasamang epekto sa katawan, isa na diyan ang pagkalagas ng buhok hanggang sa tuluyang pagkakalbo.

Ang lahat ng mga ito ay ang mga kabobohang pinaggagawa ko sa buhok ko, na talaga naming pinagsisisihan ko! Kingina talaga!

Kingina ang bobo ko!

Sa mga katulad kong nakaranas ng mga ganitong pangyayari dahil sa mga bobong pinaggagawa naten sa ating buhok, Kingina Ko, Kingina Ka, Kingina Niyo, Kingina Nateng Lahat!

Bagsak Presyo, Wasak ang Shorts

noreply@blogger.com (Charlie Wax) — Fri, 29 Oct 2010 18:07:00 +0000

Kami ng aking dalawang kaibigan ay nagtungo sa isang 'di kalayuan na Mall na kung saan mayroong di inaasahang bagsak presyo o kung tawagin ng karamihan ay "sale", up to 50% off sa mga piling produkto lamang. Agad kaming nagpunta sa biglaang pakay ng aming kaibigan na bumili ng short sleeves na polo sa Department Store, na kung saan nagkalat ang magagandang Sales Lady(nomnom). Bagamat wala siyang natipuhan, nagdesisyon siyang bumili nalang ng pantalon.

Sa aming paghahanap ng pantalon, may nakita siyang magandang shorts (sa may tabi ng mga pantalon) na katulad ng kaniyang shorts. Inusisa niya itong mabuti at may napansin siyang isang maliit na bulsa na may lock. Sa pag-aakalang ito nga ay isang bulsa, agad niya itong pwersang binuksan, ito pala ay isa lamang props o palamuti. Sa kaniyang maling pagkakamali, ito ay nawasak mula sa pagkaka-tahi. Mabuti na lamang at walang nakapansin sakaniyang staff (ako lang ang nakakita). Sa mga lalaking Staff ng Department Store na tamad magbantay ng customers, KinginaMo, KinginaKa, Kingina Ninyong lahat.

Muntanga ba ako?

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 29 Oct 2010 16:06:00 +0000

Bakit ka naririto? Kung sa bagay hindi naman kita mapipigilan kung gusto mo magbasa. May mga taong mahilig at mayroon naman ayaw magbasa. Ayon sa aking pagkakaalam kung hindi ako nagkakamali, mas madami ang nagbabasa sa birtwal na mundo(internetz) kaysa ang basahin ang libro at isa ka na dun.

Tuloy ka pa din sa pagbasa ngunit may bagay ka na hindi mo napapansin. Sana ay mapansin mo ito nang sa ganoon ay malaman mo na may nangyayari na sayo habang binabasa mo ito. Inuubos mo lang ang panahon at oras. Napapagod lang ang iyong mga mata. Para kang gag-o, buwakanang in-a mo hayop ka siraulo mo abnoy sige basa pa din para kang monggoloid pakyu sige tuloy pa din basa lang ng basa hutaena mo! Di mo ba alam na Muntanga ka na!(Mukhang tang-a ka na).