all aboutnoreply@blogger.com (ioannis p)Fri, 8 Nov 2024 17:28:30 +0200Blogger http://www.blogger.com1461125https://kleistoparathyro.blogspot.com/en-usnoall aboutnoreply@blogger.comhttps://kleistoparathyro.blogspot.com/2022/10/blog-post_26.htmlεαυτοςnoreply@blogger.com (ioannis p)Wed, 5 Oct 2022 03:53:00 +0300tag:blogger.com,1999:blog-5303547839438319845.post-3703739357082938817<h3 class="post-title entry-title" itemprop="name"></h3> <div class="post-header"> <div class="post-header-line-1"></div> </div> <div class="post-body entry-content" id="post-body-1133322688202831629" itemprop="description articleBody"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://i.pinimg.com/736x/a5/cd/40/a5cd4040bcd915e9c8631bfa8ee7d039--jack-oconnell-the-jack.jpg" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="551" data-original-width="500" height="235" src="https://i.pinimg.com/736x/a5/cd/40/a5cd4040bcd915e9c8631bfa8ee7d039--jack-oconnell-the-jack.jpg" width="213" /></a></div>Όλες οι σχέσεις, οικογενειακές, φιλικές, ερωτικές στηρίζονται στο δούναι και λαβείν, στο πάρε δώσε. Όμως, δεν είναι υποχρεωτικό να πάρουμε πίσω όλα όσα δώσαμε, διότι όπως είναι γνωστό πριν μπει κάποιος σε μια σχέση δεν υπογράφει κανένα συμβόλαιο που καθορίζει τι θα δώσει και τι θα πάρει με ακρίβεια και σαφήνεια. Το κάθε μέλος μιας σχέσης προσφέρει ό,τι θέλει να διαθέσει από τα ψυχικά του αποθέματα. Δεν υπάρχουν σαφώς καθορισμένα όρια, δεν υπάρχουν κανόνες σε αυτό.<br /><br />Επίσης, κάποιος μπορεί να έχει ένα καλό οικονομικό υπόβαθρο, ενώ κάποιος άλλος όχι, για αυτό και δεν είναι δίκαιο να συγκρίνουμε ανόμοια πράγματα. Ο καθένας προσφέρει ό,τι έχει στη διάθεσή του: αγάπη, ενδιαφέρον, στοργή, υλικά αγαθά. Βγάζεις και δίνεις από την ψυχή σου, χωρίς να χτυπάς πράγματα. Το κάνεις επειδή θέλεις και επειδή μπορείς. Επειδή νιώθεις πράγματα για το έτερόν σου ήμισυ, επειδή θέλεις να το κάνεις ευτυχισμένο και όταν βλέπεις την ευτυχία να καθρεπτίζεται στα μάτια του, νιώθεις ηθική ικανοποίηση, αισθάνεσαι ότι αξίζεις όλα τα καλά του κόσμου, επειδή το κατάφερες. Ανεκτίμητο αυτό το συναίσθημα.<br /><br />Η αγάπη βέβαια δε μπορεί να είναι μετρημένα κουκιά. Η αγάπη δεν είναι μπακάλικο να μετράς τι πήρες εσύ, τι εγώ τι ο άλλος. Ή δίνεις από την ψυχή σου και βγάζεις το σκασμό ή κάτσε στη γωνίτσα σου και μέτρα τι δεν πήρες. Η αγάπη προϋποθέτει θάρρος, αυταπάρνηση, αυτοθυσία βρίσκεται μακριά από εγωισμούς και μιζέριες.<br /><br />Ή αγαπάς και ερωτεύεσαι με όλη σου τη δύναμη ή αδιαφορείς. Δεν υπάρχει κάτι ενδιάμεσο. Και αν δεν νιώθεις έτοιμος να έρθεις αντιμέτωπος με αυτά τα πηγαία συναισθήματα και να πολεμήσεις μέχρι τέλους για αυτά, τότε μην ανησυχείς σίγουρα θα υπάρχει κάποιος άλλος που θα έκανε τα πάντα για να έχει ευχαριστημένο τον άνθρωπό του. Aν δεν φαντάζεσαι φωτιές με κάρβουνα μην παίζεις, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά και μια γνωστή λαϊκή ρήση.<br /><br />Πολλές φορές ηχεί στα αυτιά μου μια φράση που μου έλεγε συχνά ο παππούς μου, άνθρωπος παλαιών αρχών, λεβέντης σε όλα του. «Δώσε χωρίς να θυμάσαι και πάρε χωρίς να ξεχνάς». Και συμπλήρωνε μετά: «Ουδείς αχαριστότερος του ευεργετηθέντος». Τον άνθρωπο που μας ευεργέτησε, είτε πρόκειται για φίλο, είτε πρόκειται για σύντροφο δεν πρέπει να τον ξεχνάμε ποτέ. Θα πρέπει πάντα να τον ευγνωμονούμε και να είμαστε οποιαδήποτε στιγμή έτοιμοι να ανταποδώσουμε το καλό που μας έκανε κάποτε.<br /><br />Ο καθένας δίνει ότι έχει στην ψυχή του, ό,τι υπάρχει στον κήπο του. Αν εκεί έχει ριζώσει το καλό, τότε μόνο αυτό θα βλέπει, μόνο αυτό θα αντικατοπτρίζεται στις επαφές με τους ανθρώπους γύρω του. Αν όμως στην καρδιά του έχει φωλιάσει το κακό, η μιζέρια, το μίσος, τότε αυτά θα ανακαλύπτει σε κάθε στιγμή της ζωής του.<br /><br />Σύμφωνα με την ψυχολογία, η υπόθεση αυτή σίγουρα σχετίζεται με την οικογένειά καταγωγής, αλλά και με τα πρόσωπα αναφοράς μας στα πρώτα στάδια της ζωής μας. Aν ικανοποιηθούν οι ανάγκες μας στα πρώτα αναπτυξιακά μας στάδια, τότε θα δομούμε σχέσεις αγάπης, οικειότητας, εμπιστοσύνης στην ενήλικη ζωή μας. Έτσι, δεν θα ψάχνουμε πάντα τον κακό λύκο στο τέλος του παραμυθιού, αλλά αντίθετα θα καλούμαστε να ανακαλύψουμε σε κάθε περίσταση το καλό σε όλες τις εκφάνσεις του. </div><a href="https://erevoktonos.blogspot.com/2022/10/blog-post_10.html">πηγη</a>0https://kleistoparathyro.blogspot.com/2022/10/blog-post_2.htmlτροπος ζωηςnoreply@blogger.com (ioannis p)Wed, 5 Oct 2022 03:51:00 +0300tag:blogger.com,1999:blog-5303547839438319845.post-8130635179978828807<h3 class="post-title entry-title" itemprop="name"></h3> <div class="post-header"> <div class="post-header-line-1"></div> </div> <div class="post-body entry-content" id="post-body-1309905484651400209" itemprop="description articleBody"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://media.ladylike.gr/ldl-images/insta-out_11_2015.jpg" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="465" data-original-width="620" height="173" src="https://media.ladylike.gr/ldl-images/insta-out_11_2015.jpg" width="231" /></a></div>Το ποτήρι μπορεί να είναι ίδιο για όλους. Το πώς το βλέπεις εσύ όμως είναι καθαρά θέμα αντίληψης και επιλογής.<br /><br />Τόσα έχουν ειπωθεί γι’ αυτό το ποτήρι, ίσως όμως όχι τόσα, για το πώς αλλά και το γιατί έχει σημασία ο τρόπος που το κοιτάς. Ανάλογα με τα βιώματα και τον χαρακτήρα σου, βλέπεις θετικά, αρνητικά ή ουδέτερα αυτό που έχεις μπροστά σου. Τελικά αυτό το ποτήρι είναι άδειο ή γεμάτο; Και γιατί;<br /><br />Ένας άνθρωπος βλέπει το ποτήρι και λέει είναι μισό άδειο. Αυτός ο άνθρωπος δεν εστιάζει στο τι έχει, αλλά στο τι δεν έχει. Αυτός είναι ο «ναι μεν αλλά» άνθρωπος. Είναι εκείνος που ό,τι καλό και να του πεις, δώσεις ή δείξεις, πάντα θα εστιάζει στο κάτι παραπάνω ή περισσότερο που θα μπορούσε, ή θα μπορούσες.<br /><br />Είτε μιλάμε για τον εργασιακό χώρο, για μια σχέση με ένα άλλο άνθρωπο, για την κοινωνία ή για τη σχέση με τον εαυτό μας, πάντα κάτι θα λείπει ή δε θα είναι αρκετό. Αυτός ο άνθρωπος, δεν μπορεί να είναι ευτυχισμένος. Αλλά και κανένας κοντινός του, γιατί τίποτα δεν θα είναι ποτέ αρκετό. Η πληρότητα είναι μια λέξη που δεν υπάρχει στο λεξιλόγιό του.<br /><br />Κάποιος άλλος, απλά σκέφτεται πως έχει ένα ποτήρι με νερό. Ουδέτερα. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Αυτός ο άνθρωπος είναι οκ. Μακροπρόθεσμα βέβαια, μέσω της παρατεταμένης ανηδονίας, ίσως κάπου χάσει το νόημα και σταδιακά κινηθεί προς την μελαγχολία.<br /><br />Ένας άλλος άνθρωπος βλέπει το ίδιο ποτήρι και λέει είναι μισό γεμάτο. Αυτός ο άνθρωπος δεν εστιάζει στο τι δεν έχει, αλλά στο τι έχει. Αυτός είναι ο άνθρωπος «ευγνωμοσύνης». Είναι εκείνος που ό,τι αρνητικό κι αν συμβαίνει, είναι επίσης ο «ναι μεν αλλά», αλλά από την αντίθετη όψη. «Ναι μεν συνέβη αυτό το αρνητικό, αλλά έχω την υγειά μου».<br /><br />«Ναι μεν δεν συμφωνήσαμε με τον σύντροφό μου, αλλά συμφωνούμε στο να είμαστε μαζί». «Ναι μεν έχασα τη δουλειά μου, αλλά έχω μια καλή εμπειρία και επειδή ξέρω ότι αξίζω, θα βρω κάτι καλύτερο ή μια προσωρινή λύση». Τυχαία παραδείγματα. Αυτός ο άνθρωπος, είναι ευτυχισμένος. Ξέρει τι είναι η πληρότητα.<br /><br />Υπάρχει ένας νόμος που λέει πως η ζωή ό,τι δεν εκτιμάς, σου το παίρνει πίσω για να το εκτιμήσεις. Όταν κάτι το κάνεις δεδομένο και του αφαιρέσεις την αξία του, δηλαδή από ένα σημείο και μετά δεν το εκτιμάς τόσο αλλά σκέφτεσαι το τι άλλο σου λείπει, τότε αργά ή γρήγορα, συνήθως, γίνεται ζητούμενο. Και τότε, εκτιμάς κι αυτό που έχασες και ξεχνάς κι εκείνο που τάχα σου έλειπε. Η «βαλίτσα» ανάλογα με τα επίπεδα συνείδησης μπορεί να πάει ακόμα πιο μακριά.<br /><br />Ένας άλλος άνθρωπος εκτιμάει απλά το γεγονός ότι έχει ποτήρι, άδειο ή γεμάτο, γιατί μπορεί να βρει κάπου να βάλει νερό. Άλλος εκτιμάει που υπάρχει νερό, ακόμα κι αν δεν υπάρχει ποτήρι. Έχει δυο χέρια με τα οποία μπορεί να πιει νερό. Ένας άλλος, εκτιμάει που υπάρχει μια πηγή, που χωρίς ποτήρι και δίχως χέρι, μπορεί να ξεδιψάσει με το στόμα του και να γευτεί τη δροσιά και τη ζωτικότητά του. Και κάποιος άλλος, εκτιμάει το ότι είναι ζωντανός και μπορεί να αναζητήσει πηγή, ταξιδεύοντας σε μέρη κοντινά ή μακρινά, ακόμα και να δημιουργήσει την δική του, ή ακόμα και να μαζέψει νερό από τους υδρατμούς της ατμόσφαιρας ή την υγρασία της δροσιάς πάνω στα φύλλα πριν την ανατολή.<br /><br />Μπορείς να ξεδιψάσεις με ζωή, γνώση, εμπειρίες, οτιδήποτε. Αυτό συμβολίζει το νερό. Αυτό το ζωντανό στοιχείο που προγραμματίζεται και αποτελεί το μεγαλύτερο μέρος σου. Που επηρεάζεται από τις σκέψεις και τα συναισθήματά σου, ή τα συστατικά που του ρίχνεις μέσα, ακόμα κι απ’ την Σελήνη και τις δυνάμεις των πλανητών. Τα επίπεδα ευγνωμοσύνης αν μπεις σε αυτό τον κόσμο δεν έχουν όρια. Η ίδια πραγματικότητα, ο ίδιος κόσμος, μα τόσο διαφορετική αντίληψη.<br /><br />Στον ωκεανό της ζωής, ακόμα και σε μια τρικυμία, ο ασφαλέστερος τρόπος να επιβιώσεις αν εξαιρέσουμε την θερμοκρασία, είναι να αφεθείς πάνω στο κύμα. Ειδικά σε περιπτώσεις που είναι πέραν από τον έλεγχό σου, μπορείς να προσπαθήσεις να πας κόντρα, ή να αφεθείς. Αν διατηρείς μια ήσυχη και βαθιά αναπνοή, κυριολεκτικά δεν μπορείς να βουλιάξεις. Στη θάλασσα μπορείς να κάνεις αυτό το πείραμα, με γεμάτη βαθιά αναπνοή λόγω άνωσης, δεν μπορείς να βουλιάξεις.<br /><br />Έτσι ακριβώς είναι και στη ζωή. Ο ένας άνθρωπος αγχώνεται, στεναχωριέται, δυσανασχετεί. Ανασαίνει ακανόνιστα ή γρήγορα οπότε η αναπνοή δεν παρέχει το οξυγόνο που χρειάζεται το μυαλό και το σώμα. Ταυτόχρονα, το σώμα ανταποκρίνεται στα αρνητικά συναισθήματα και εκκρίνει τις ανάλογες ορμόνες που από τη μία το ετοιμάζουν για μάχη, από την άλλη το βλάπτουν. Πόσο μάλλον στις περιπτώσεις που δεν πρόκειται να γίνει καμία μάχη παρά μόνο στο μυαλό του, κι αυτές οι ορμόνες το κατακλύζουν χωρίς να μπορούν να εκτονωθούν.<br /><br />Από την άλλη, ένας άνθρωπος που ασκεί την ευγνωμοσύνη και εκτιμάει το κάθε τι που έχει, ό,τι και να συμβαίνει διατηρεί την ήσυχη και βαθιά αναπνοή του. Ταυτόχρονα, το σώμα υπακούει και ανταποκρίνεται στα όμορφα συναισθήματα, εκκρίνοντας τις ανάλογες ορμόνες, οι οποίες τροφοδοτούν περισσότερο τα όμορφα συναισθήματα, ανεβάζουν το ανοσοποιητικό αλλά και την ανάπλαση και διατήρηση της νεότητάς του.<br /><br />Είναι προς όφελός σου λοιπόν αλλά και για αυτό που εκπέμπεις στους γύρω σου, να είσαι σε κατάσταση θετικότητας και ευγνωμοσύνης. Θα μου πεις ότι είναι δύσκολο συνέχεια. Ναι, εκεί είναι το μυστικό. Με την εξάσκηση και την συνειδητή προσπάθεια, να γίνει ένας νέος σου αυτοματισμός. Προφανώς και ο καθένας μας θέλει να βελτιώνεται και να προσπαθεί για κάτι περισσότερο, αλλά είναι τελείως διαφορετικό να το κάνεις δίνοντας αξία σε ό,τι έχεις και είσαι, και να χτίζεις από εκεί και πέρα, από το να τα παίρνεις για δεδομένα και να σκέφτεσαι τι σου λείπει.<br /><br />Όλα είναι θέμα οπτικής. Φρόντισε να έχεις την οπτική που σε εξυπηρετεί καλύτερα, και μη ξεχνάς, πως αργά ή γρήγορα, έλκεις στη ζωή σου αυτό που εκπέμπεις. </div><a href="https://erevoktonos.blogspot.com/2022/10/blog-post_0.html">πηγη</a>0https://kleistoparathyro.blogspot.com/2022/10/blog-post_58.htmlσχεσειςnoreply@blogger.com (ioannis p)Wed, 5 Oct 2022 03:49:00 +0300tag:blogger.com,1999:blog-5303547839438319845.post-6608410144551413525<h3 class="post-title entry-title" itemprop="name"></h3> <div class="post-header"> <div class="post-header-line-1"></div> </div> <div class="post-body entry-content" id="post-body-7146616760532234649" itemprop="description articleBody"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/736x/37/14/e6/3714e689acf52e18bcbc52f90622b24d.jpg" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="647" data-original-width="500" height="254" src="https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/736x/37/14/e6/3714e689acf52e18bcbc52f90622b24d.jpg" width="196" /></a></div>Προβλήματα στις ερωτικές σχέσεις<br /><br />Συχνά όταν δύο άνθρωποι κάνουν μία ερωτική συντροφική σχέση, o καθένας έρχεται αντιμέτωπος με στοιχεία του χαρακτήρα και συμπεριφορές του άλλου με τα οποία δεν συμφωνεί και οι οποίες γίνονται πηγή ψυχικής ταραχής και δυσφορίας. Μπορεί να πρόκειται για στοιχεία στον άλλον που τα θεωρεί ελαττώματά του ή ιδιοτροπίες του ή απλά στοιχεία διαφοράς χαρακτήρων.<div><br />Αυτό που γίνεται συνήθως τότε, είναι ότι το άτομο που δυσαρεστείται από στοιχεία του χαρακτήρα και τη συμπεριφορά του άλλου διαμαρτύρεται, παραπονείται, γκρινιάζει, μουτρώνει, απογοητεύεται, κλείνεται στον εαυτό του, εκνευρίζεται, θυμώνει και εν πάση περιπτώσει πιέζει για αλλαγή του άλλου ανοιχτά ή κεκαλυμμένα.</div><div><br />Πρόκειται για μία τακτική που τις περισσότερες φορές δεν φέρνει αποτέλεσμα, δηλαδή το άλλο μέρος δεν προσαρμόζει το χαρακτήρα και τη συμπεριφορά του στις επιθυμίες του/της συντρόφου του. Έτσι συχνά γίνονται συζητήσεις σε έντονο και δυσάρεστο κλίμα, συμβαίνουν διαπληκτισμοί, αναπτύσσεται μία ψυχροπολεμική ατμόσφαιρα ή ξεσπούν ανοιχτοί καυγάδες.<br /><br />Τέτοιου είδους επεισόδια όσο κι αν τα δύο μέρη φιλιώνουν τελικά μεταξύ τους, αφήνουν κάποιο αρνητικό ίχνος (κάποια πικρά λόγια που ειπώθηκαν, κάποια αρνητικά συναισθήματα που εκφράστηκαν ή που διαχύθηκαν ανάμεσά τους). Το ίχνος αυτό συσσωρεύεται κάθε φορά επί του προηγούμενου απομακρύνοντας σταδιακά ολοένα και περισσότερο το ζευγάρι από μία σχέση αρμονίας, αγάπης, σεβασμού, κατανόησης, αλληλο-υποστήριξης και εντέλει ικανοποίησης.<br /><br />Προβλήματα σχέσεων και η βάση για τη λύση τους<br /><br />Το ζήτημα είναι πως ακόμα κι αν το ένα μέρος υποχωρήσει και αλλάξει συμπεριφορά για να ικανοποιηθεί το ταίρι του (είτε ως αποτέλεσμα γκρίνιας και πιέσεων είτε αυτοβούλως), το πρόβλημα στη σχέση παραμένει.<br /><br />Ο λόγος είναι ότι ναι μεν το ένα μέρος ικανοποιείται βραχυπρόθεσμα από την υποχώρηση του άλλου, αλλά το μέρος που υποχωρεί, δεν σημαίνει ότι είναι πραγματικά καλά μ’ αυτό. Ανεξάρτητα από το αν υποχωρεί μετά από μάχη ή αν δε μιλάει και δέχεται τη ματαίωση κάποιων επιθυμιών του σιωπηλά, μέσα του αισθάνεται συχνά εκνευρισμό, απογοήτευση, αίσθημα απουσίας ικανοποίησης, αίσθημα ότι δεν αγαπιέται και άλλα αρνητικά συναισθήματα αναφορικά με τον/την σύντροφό του.<br /><br />Αυτά τα συναισθήματα υποβαθμίζουν τη σχέση και όσο και να τα κρύβει το άτομο που υποχωρεί, ο άλλος, ο υποτιθέμενος «κερδισμένος» τα αντιλαμβάνεται υποσυνείδητα, με αποτέλεσμα να του προκαλούν ένα χρόνιο, συχνά υποσυνείδητο αίσθημα ενοχής ότι δεν είναι πηγή ευτυχίας για τον/την σύντροφό του αλλά μάλλον ψυχικής δυσφορίας.<br /><br />Επίσης το μέρος που υποχωρεί, εκδηλώνει πολύ συχνά -χωρίς να το καταλαβαίνει τις περισσότερες φορές και σε ανύποπτους χρόνους- συμπεριφορές δυσάρεστες προς τον/την σύντροφό του που συνιστούν ουσιαστικά μία μορφή υποσυνείδητης διαμαρτυρίας απέναντι στη ματαίωση που υφίσταται.<br /><br />Τελικά λοιπόν ακόμα και το μέρος που ας το πούμε έτσι φαινομενικά ωφελείται από την υποχώρηση του άλλου, πληρώνει αφενός μεν ακριβά δε το τίμημα αυτής της υποχώρησης.<br /><br />Πώς λύνεται το πρόβλημα της ασυμφωνίας σε μία σχέση;<br /><br />Τι να κάνουμε όταν σε μία σχέση ένα στοιχείο του χαρακτήρα ή η συμπεριφορά του άλλου προσώπου μας δυσαρεστεί;<br /><br />Φαίνεται ότι το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε στην περίπτωση που δυσαρεστούμαστε από τη συμπεριφορά του άλλου, είναι να τον αποδεχθούμε όπως ακριβώς είναι. Ας διευκρινίσουμε όμως τι σημαίνει αποδοχή.<br /><br />Προβλήματα σχέσεων και η βάση για τη λύση τους. Αποδοχή σημαίνει αποκατάσταση της ψυχικής γαλήνης και να βρούμε, να νιώσουμε μέσα μας την αγάπη μας για τον άλλον ακόμα και όταν δεν είναι όπως θα θέλαμε να είναι. Αυτό. αποδοχή δεν σημαίνει ότι δεν διεκδικούμε (μέσα από ψυχική γαλήνη και αγάπη και μέχρι του σημείου που έχει κάποιο πρακτικό νόημα) αυτό που θέλουμε, ούτε σημαίνει ότι θα μείνουμε σε μία σχέση ακόμα κι αν αυτό που δεν μας αρέσει είναι πολύ σημαντικό για μας.<br /><br />Αν κινηθούμε προς την αποδοχή του άλλου με την παραπάνω έννοια, μπορεί να συμβούν τα εξής:<br /><br />Απλά και μόνο επειδή αποδεχθήκαμε τον άλλον όπως είναι, ο άλλος αλλάζει -ως ένα βαθμό τουλάχιστον- προς αυτό που θεωρούμε καλύτερο, ακριβώς γιατί δεν νιώθει ότι πρέπει να το κάνει υπό πίεση, αλλά το κάνει από δική του επιλογή, ελεύθερα, από αγάπη για μας. Πράγματι, όταν κάποιος δέχεται πίεση να αλλάξει του τύπου «αν δεν αλλάξεις, δεν θα έχεις την αποδοχή μου», τότε αντιδρά, θέλει να διασφαλίσει το δικαίωμά του να κάνει αυτό που θέλει όταν το θέλει, ενεργοποιείται δηλαδή το πανίσχυρο ένστικτο της ελευθερίας και αντιστέκεται υπέρ αυτής.<br /><br />Ακόμα κι αν ο άλλος παρά την αποδοχή μας δεν αλλάξει, το στοιχείο του που δεν μας αρέσει, παύει να συνιστά πρόβλημα, αφού δεν μας ταράζει πλέον ψυχικά δεδομένου ότι τον έχουμε αποδεχθεί.<br /><br />Από κει κι έπειτα, η ψυχική μας γαλήνη αφήνει την κρίση μας να καθαρίσει και να δούμε αν πραγματικά αυτό που δεν μας αρέσει είναι όντως τόσο σημαντικό για μας. (Αντίθετα η ψυχική ταραχή μεγεθύνει δυσανάλογα μερικές φορές τη σημαντικότητα των στοιχείων του άλλου που δεν μας ταιριάζουν). Έτσι απ’ αυτό το σημείο ανοίγονται δύο δρόμοι:<br /><br />Αν το στοιχείο που δεν μας αρέσει στον άλλον (και που παρ’ όλη μας την αποδοχή δεν αλλάζει) αποδειχθεί όχι και τόσο σημαντικό ή λιγότερο σημαντικό από τα θετικά που του αναγνωρίζουμε, μένουμε στη σχέση. Μένουμε όμως ολόκληροι απολαμβάνοντας τη ζωή μαζί του, όχι όπως πριν με μία εσωτερική ή εξωτερική γκρίνια, γιατί τον έχουμε αποδεχθεί όπως είναι, με τα θετικά του και τα αρνητικά του.<br /><br />Αν πάλι το στοιχείο που δεν μας αρέσει και που δεν αλλάζει παρά την αποδοχή μας αποδειχθεί ακόμα και μέσα από ψυχική γαλήνη και καθαρή κρίση ότι είναι πολύ σημαντικό για μας, τότε χωρίζουμε. Χωρίζουμε όμως πάλι ολόκληροι, χωρίς παλινδρομήσεις και χωρίς την αίσθηση ότι κάτι λάθος κάνουμε, γιατί έχουμε τη σιγουριά ότι ο άλλος δεν μπορεί να είναι το ταίρι μας.</div></div><a href="https://erevoktonos.blogspot.com/2022/10/blog-post_4.html">πηγη</a>0https://kleistoparathyro.blogspot.com/2022/10/seneca.htmlφιλοσοφεινnoreply@blogger.com (ioannis p)Wed, 5 Oct 2022 03:47:00 +0300tag:blogger.com,1999:blog-5303547839438319845.post-8782417947091284116<h3 class="post-title entry-title" itemprop="name"></h3> <div class="post-header"> <div class="post-header-line-1"></div> </div> <div class="post-body entry-content" id="post-body-4896390272622807306" itemprop="description articleBody"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://i.pinimg.com/originals/3b/47/e3/3b47e3f4c2cba5971ea5506c6876f1d1.jpg" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="800" data-original-width="475" height="320" src="https://i.pinimg.com/originals/3b/47/e3/3b47e3f4c2cba5971ea5506c6876f1d1.jpg" width="190" /></a></div>Αν επομένως κάποιος από αυτούς που μαίνονται κατά της φιλοσοφίας υποβάλει τη γνωστή ερώτηση: «Γιατί λοιπόν εσύ, που τα λες τόσο ωραία, δε ζεις ανάλογα; Γιατί μιλάς ταπεινά μπροστά σ’ ένα υπέρτερο ον, παράλληλα όμως θεωρείς ότι τα χρήματα σου είναι αναγκαίο εφόδιο και η απώλεια τους σε αναστατώνει; Γιατί χύνεις δάκρυα όταν πληροφορείσαι το θάνατο της γυναίκας σου ή του φίλου σου, γιατί φροντίζεις την υπόληψή σου και γιατί σε ταράζουν οι συκοφαντίες; Γιατί καλλιεργείς περισσότερα κτήματα από όσα απαιτούν οι φυσικές σου ανάγκες; Γιατί τα γεύματά σου δε συμβαδίζουν με τη διδασκαλία σου; Γιατί διατηρείς τόσο κομψή επίπλωση; Γιατί στα δείπνα σου πίνεις κρασί παλιότερο και από σένα ακόμη; Τι είναι αυτή η επίδειξη του ορνιθώνα σου; Γιατί φυτεύεις δέντρα που δε σου προσφέρουν τίποτε άλλο πέρα από σκιά; Γιατί η γυναίκα σου φοράει στ’ αυτιά της το εισόδημα ενός πλούσιου σπιτιού; Γιατί οι νεαροί δούλοι σου φορούν πολυτελή ενδύματα; Γιατί έχει γίνει πια τέχνη το να παρακαθήσει κάποιος στο τραπέζι σου και, αντί να τοποθετηθεί το πιάτο αμέριμνα και όπως τύχει, γίνεται ένα προσεκτικό σερβίρισμα, και γιατί τάχα υπάρχει και επαγγελματίας ακόμη για να τεμαχίσει το κρέας που παραθέτεις;». Αν θέλεις μάλιστα, πρόσθεσε και αυτά ακόμη: «Γιατί έχεις κτήματα πέρα από τη θάλασσα; Και γιατί έχεις πιο πολλά από όσα και συ ο ίδιος έχεις δει; Ντροπή σου! – ή μήπως είσαι τόσο ανεύθυνος, ώστε να μην έχεις ποτέ σου αντικρίσει μια χούφτα από δούλους που έχεις, ή είσαι τόσο τρυφηλός, ώστε να έχεις περισσότερους από όσους θα μπορούσε η μνήμη σου να σου θυμίσει;».<br /><br />Πιο κάτω θα επικροτήσω κι εγώ τις κατηγορίες σου, και μάλιστα θα προσάψω στον εαυτό μου ακόμη πιο πολλές από όσες νομίζεις, για την ώρα όμως τούτο μόνο θα σου απαντήσω: «Δεν είμαι σοφός και -για να δώσω περισσότερη τροφή στην κακεντρέχειά σου- ούτε και θα γίνω ποτέ. Ζήτησε λοιπόν από μένα όχι να είμαι όμοιος με τους αρίστους, αλλά να είμαι καλύτερος από τους κακούς. Μου είναι αρκετό αν περιορίζω καθημερινά, έστω και στο ελάχιστο, τα ελαττώματα και καταδικάζω τα σφάλματά μου. Δεν έχω πετύχει να είμαι πραγματικά υγιής, ούτε και θα το πετύχω βέβαια. Περισσότερο αγωνίζομαι να ανακουφίσω την ποδάγρα μου παρά να τη θεραπεύσω, και είμαι ευχαριστημένος αν με θυμάται σπανιότερα και μου προκαλεί λιγότερο πόνο· όταν όμως συγκρίνω την κατάσταση μου με τα δικά σου πόδια, παρά την αναπηρία μου, εγώ είμαι δρομέας». Όλα αυτά δεν τα λέω για λογαριασμό μου -γιατί εγώ είμαι βουτηγμένος σε πέλαγος αμαρτιών κάθε είδους- αλλά μιλώ εξ ονόματος εκείνου που έχει πράγματι επιτύχει κάτι.<br /><br /><b><i>ΣΕΝΕΚΑΣ, Για μια ευτυχισμένη ζωή</i></b></div><a href="https://erevoktonos.blogspot.com/2022/10/seneca.html">πηγη</a>0https://kleistoparathyro.blogspot.com/2022/10/blog-post_84.htmlκοινωνιαnoreply@blogger.com (ioannis p)Wed, 5 Oct 2022 03:45:00 +0300tag:blogger.com,1999:blog-5303547839438319845.post-6724680752508629514<h3 class="post-title entry-title" itemprop="name"></h3> <div class="post-header"> <div class="post-header-line-1"></div> </div> <div class="post-body entry-content" id="post-body-8366780973531760494" itemprop="description articleBody"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhJSnHxX0SdYPq3tWmbaNOxlVJqKpYxK8o-IKcH8PcUV3MDF8AbmfX43WArKHIhD6s83MF2uznwgaoRgQYFKKSmsWMRKRGWo5U9QGeauNfatrIP9n6aHO7FTSWJTeQQ6oEQvXvbkr1ZUXjH/s800/alma_tadema_lrg.jpg" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="491" data-original-width="800" height="147" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhJSnHxX0SdYPq3tWmbaNOxlVJqKpYxK8o-IKcH8PcUV3MDF8AbmfX43WArKHIhD6s83MF2uznwgaoRgQYFKKSmsWMRKRGWo5U9QGeauNfatrIP9n6aHO7FTSWJTeQQ6oEQvXvbkr1ZUXjH/w240-h147/alma_tadema_lrg.jpg" width="240" /></a></div>Το μάθημα αυτό του Πλάτωνα δεν είναι πάντα εύκολο να το ακολουθήσουμε, γιατί δυσκολευόμαστε να είμαστε ευγενικοί όταν νιώθουμε στρεσαρισμένοι, βυθισμένοι στον ιλιγγιώδη σημερινό κόσμο. Όταν έρχεται η ώρα να γυρίσουμε σπίτι και πρέπει να πάρουμε το τρένο, δεν είναι πάντα εύκολο να δώσουμε τη σειρά ή τη θέση μας σε κάποιον άλλο ή να απαντήσουμε με ένα χαμόγελο σε κάποιον που μας ξενύχιασε ή ακουμπάει την τσάντα του στα πλευρά μας.<div><br /></div><div>Ωστόσο, η ευγένεια είναι ένα ισχυρό αντίδοτο κατά του στρες, και για εκείνον που την εφαρμόζει και για εκείνον που τη δέχεται. Ιδού κάποια κλειδιά για να την καλλιεργήσουμε:</div><div><br />Να θυμόμαστε ότι όλος ο κόσμος δίνει την προσωπική του μάχη.</div><div><br />Η φράση του Πλάτωνα είναι το κλειδί που δίνει πνοή στην ευγενική ψυχή μας. Ίσως να βρισκόμαστε σε μια κατάσταση τρομερά δύσκολη, αλλά το πιο πιθανό είναι και οι άλλοι να βρίσκονται σε μια παρόμοια κατάσταση.</div><div><br />Να χαμογελάμε, ό,τι κι αν συμβαίνει.</div><div><br />Ένα χαμόγελο μεταδίδει εγκαρδιότητα, επιθυμία συνεργασίας και απουσία εχθρότητας. Με αυτούς τους οιωνούς, σίγουρα οποιαδήποτε συνάντηση εκτυλίσσεται με μεγαλύτερη ευκολία.</div><div><br />Όπως έλεγε ο εμψυχωτικός συγγραφέας Ουίλλιαμ Άρθουρ Ουόρντ, “ένα ζεστό χαμόγελο είναι η παγκόσμια γλώσσα της ευγένειας”.</div><div><br />Να μάθουμε να λέμε “όχι”, αλλά με ένα “αλλά”.</div><div><br />Το κλειδί αυτό χρησιμεύει στο να είσαι ευγενικός και ευχάριστος στους άλλους, χωρίς, όμως, να νιώθεις χαλί να σε πατάνε. Το να προσθέτεις ένα “αλλά” ακολουθούμενο από μια συμβουλή ή από το όνομα άλλου ανθρώπου στον οποίο θα τρέξουν για την επίλυση του προβλήματος επιτρέπει στην ευγένειά σου να συνεχίσει ανέπαφη.</div><div><br />Για παράδειγμα, “Δεν μπορώ να το κάνω για τον τάδε λόγο, αλλά γνωρίζω τον Χ που ίσως μπορεί.”.</div><div><br />Να είμαστε ευγενικοί με μας τους ίδιους, πάνω απ’ όλα.</div><div><br />Ό,τι κάνουμε στον εαυτό μας, αυτό θα εισπράξουμε από τους άλλους. Εξ ου και είναι τόσο σημαντικό να δείχνουμε ευγένεια. Αν αγαπάμε τον εαυτό μας και τον φροντίζουμε, αν τρέφουμε την ψυχή μας και προσέχουμε να μην την πληγώσουν, τότε και οι άλλοι θα μας φερθούν με την ίδια λεπτότητα.</div></div><a href="https://erevoktonos.blogspot.com/2022/10/blog-post_5.html">πηγη</a>0https://kleistoparathyro.blogspot.com/2022/10/erich-fromm.htmlφιλοσοφεινnoreply@blogger.com (ioannis p)Wed, 5 Oct 2022 03:41:00 +0300tag:blogger.com,1999:blog-5303547839438319845.post-2344468801919121530<h3 class="post-title entry-title" itemprop="name"></h3> <div class="post-header"> <div class="post-header-line-1"></div> </div> <div class="post-body entry-content" id="post-body-2742223588473396029" itemprop="description articleBody"> <img alt="Η επιθετικότητα γεννάται από τον φθόνο και τη ζήλια - Point of view" class="n3VNCb KAlRDb" data-noaft="1" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjCa8zuKli3619CnaRkhBxssfd9D2T0016JVvElLCO07boAIBErLcTNPMFI9ACiob9ELGrf54LYBjOFzxE7csWIP8vN7d8xy-DgohTm36remeWTTi8Ks32sPtFfOIlARu_jaSzaZ9rZm6k/s1600/101.png" style="height: 288.486px; margin: 0px; width: 433px;" />Σχετική με την επιθετικότητα που προκύπτει από τη διάψευση είναι η εχθρότητα που γεννάται από τον φθόνο και τη ζήλια. Τόσο η ζήλια όσο και ο φθόνος αποτελούν ένα ιδιαίτερο είδος διάψευσης. Προκαλούνται από το ότι ο Β έχει ένα αντικείμενο που επιθυμεί ο Α ή ότι τον αγαπάει ένα άτομο την αγάπη του οποίου επιθυμεί ο Α. Το μίσος και η εχθρότητα ξυπνούν στον Α και στρέφεται κατά του Β, ο οποίος γίνεται αποδέκτης εκείνου που επιθυμεί και δεν μπορεί να αποκτήσει ο Α. Ο φθόνος και η ζήλια είναι διαψεύσεις, που τονίζονται όχι μόνο από το ότι ο Α δεν λαμβάνει αυτό που επιθυμεί, αλλά από το ότι ένα άλλο άτομο ευνοείται αντί για εκείνον. Η ιστορία του Κάιν- που χωρίς να φταίει δεν του δείχνουν αγάπη-, ο οποίος σκοτώνει τον ευνοούμενο αδελφό του, και η ιστορία του Ιωσήφ και των αδελφών του αποτελούν κλασικές εκδοχές ζήλιας και φθόνου. Η ψυχαναλυτική φιλολογία προσφέρει πλούσια κλινικά δεδομένα σχετικά με αυτά τα φαινόμενα.<br /><br />Ένα ακόμη είδος βίας που σχετίζεται με την αντιδραστική αλλά προχωρά ήδη ένα βήμα παραπέρα, προς την κατεύθυνση της παθολογίας, είναι η εκδικητική βία. Έχει τον ανορθολογικό σκοπό να αναιρεί μαγικά αυτό που έχει συμβεί πραγματικά. Συναντάμε την εκδικητική βία τόσο σε άτομα όσο και μεταξύ των πρωτόγονων και πολιτισμένων ομάδων. Αναλύοντας την ανορθολογική φύση αυτού του είδους βίας, μπορούμε να προχωρήσουμε ένα βήμα πιο πέρα. Το κίνητρο της εκδίκησης είναι αντιστρόφως ανάλογο με τη δύναμη και την παραγωγικότητα μιας ομάδας ή ενός ατόμου. Οι ανίσχυροι και οι ανάπηροι έχουν μόνο μία καταφυγή για να αποκαταστήσουν την αυτοεκτίμησή τους αν αυτή πλήγηκε από τη βλάβη που υπέστησαν- να πάρουν εκδίκηση σύμφωνα με το lex talionis: “οφθαλμό αντί οφθαλμού”. Από την άλλη, το άτομο που ζει παραγωγικά δεν έχει καμία τέτοια ανάγκη ή την έχει ελάχιστα. Ακόμη και αν πληγώθηκε, προσβλήθηκε και υπέστη βλάβη, η ίδια η διαδικασία της παραγωγικής ζωής το κάνει να ξεχνά τη βλάβη του παρελθόντος.&nbsp;<div><br /></div><div>Η ικανότητα παραγωγής αποδεικνύεται ισχυρότερη από την επιθυμία εκδίκησης. Το αληθές αυτής της ανάλυσης μπορεί εύκολα να αποδειχτεί από εμπειρικά δεδομένα στην ατομική και την κοινωνική κλίμακα. Το ψυχαναλυτικό υλικό καταδεικνύει ότι το ώριμο, παραγωγικό άτομο παρακινείται λιγότερο από την επιθυμία εκδίκησης απ’ ό,τι το νευρωτικό άτομο, που δυσκολεύεται να ζήσει ανεξάρτητα και εν ολοκληρία και που συχνά έχει την τάση να βασίζει ολόκληρη την ύπαρξή του στην επιθυμία εκδίκησης. Στις σοβαρές μορφές ψυχοπαθολογίας, η εκδίκηση γίνεται ο κυρίαρχος στόχος στη ζωή του, εφόσον δίχως την εκδίκηση όχι μόνο η αυτοεκτίμηση αλλά και η αίσθηση του εαυτού και της ταυτότητάς του απειλούνται να καταρρεύσουν. Ομοίως, διαπιστώνουμε ότι στις πιο οπισθοδρομικές ομάδες (από οικονομική, πολιτιστική ή συναισθηματική άποψη) το αίσθημα της εκδίκησης φαίνεται να είναι ισχυρότερο. Αρκεί να πούμε εδώ ότι με δεδομένο τον έντονο ναρκισσισμό με τον οποίο είναι προικισμένη η πρωτόγονη ομάδα, οποιαδήποτε προσβολή του αυτοειδώλου της είναι τόσο καταστροφική, που είναι απολύτως φυσικό να προκαλέσει έντονη εχθρότητα.<br /><br />Ως αντισταθμιστική βία κατανοώ τη βία υπό τη μορφή αντικαταστάτη της παραγωγικής δραστηριότητας που εμφανίζεται σε ένα ανίκανο άτομο. Για να κατανοήσουμε τον όρο “ανικανότητα” όπως χρησιμοποιείται εδώ, πρέπει να προβούμε σε ορισμένες προκαταρκτικές σκέψεις. Παρότι ο άνθρωπος είναι το αντικείμενο των φυσικών και κοινωνικών δυνάμεων που τον εξουσιάζουν, ταυτόχρονα δεν αποτελεί μόνο αντικείμενο των περιστάσεων. Διαθέτει τη βούληση, την ικανότητα και την ελευθερία να μεταμορφώσει και να αλλάξει τον κόσμο- μέσα σε ορισμένα όρια. Αυτό που έχει σημασία εδώ δεν είναι το εύρος της βούλησης και της ελευθερίας, αλλά το ότι δεν μπορεί να ανεχτεί την απόλυτη παθητικότητα. Ωθείται να αφήσει το αποτύπωμά του στον κόσμο, να μεταμορφώσει και να αλλάξει, και όχι να μεταμορφωθεί και να αλλάξει ο ίδιος. Αυτή η ανθρώπινη ανάγκη βρίσκει έκφραση στις προϊστορικές τοιχογραφίες σπηλαίων, σε όλες τις τέχνες, στην εργασία και τη σεξουαλικότητα. Όλες αυτές οι δραστηριότητες είναι το αποτέλεσμα την ικανότητας του ανθρώπου να κατευθύνει τη βούλησή του προς έναν στόχο και να εμμένει στην προσπάθειά του μέχρι να τον φτάσει.&nbsp;Η δυνατότητα να χρησιμοποιήσει με αυτόν τον τρόπο τις δυνάμεις του ονομάζεται ικανότητα.<div>(Η σεξουαλική ικανότητα είναι μόνο μια μορφή ικανότητας.)<div><br />Αν για λόγους αδυναμίας, άγχους, ανεπάρκειας και ούτω καθεξής ο άνθρωπος δεν είναι σε θέση να δράσει, αν είναι ανίκανος, τότε υποφέρει. Αυτό το μαρτύριο λόγω ανικανότητας έχει τις ρίζες του στο ότι η ανθρώπινη ισορροπία έχει διαταραχθεί, ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να αποδεχτεί την κατάσταση πλήρους αδυναμίας χωρίς να προσπαθήσει να αποκαταστήσει την ικανότητά του για δράση. Μπορεί όμως; Και με ποιο τρόπο; Ένας τρόπος είναι να υποταχθεί σε άτομο ή σε μια ομάδα που έχει δύναμη και να ταυτιστεί μαζί τους. Με αυτή τη συμβολική συμμετοχή στη ζωή ενός άλλου ατόμου, ο άνθρωπος έχει την ψευδαίσθηση της δράσης όταν στην πραγματικότητα απλώς υποτάσσεται και γίνεται μέρος εκείνων που δρουν. Ο άλλος τρόπος, και μας ενδιαφέρει περισσότερο στο συγκεκριμένο πλαίσιο, είναι η δυνατότητά του να καταστρέφει.<br /><br />Το να δημιουργεί κανείς ζωή σημαίνει να υπερβαίνει την υπόστασή του ως πλάσματος που “ρίχνεται” ξαφνικά στη ζωή, όπως ρίχνονται τα ζάρια από ένα κύπελλο. Ωστόσο, και η καταστροφή της ζωής σημαίνει ότι την υπερβαίνει και ότι αποδρά από το αφόρητο μαρτύριο της ολοκληρωτικής παθητικότητας. Η δημιουργία ζωής απαιτεί συγκεκριμένες ιδιότητες, που το ανίκανο άτομο στερείται. Ο ανίκανος άνθρωπος μπορεί να υπερβεί τη ζωή καταστρέφοντάς τη στους άλλους ή στον εαυτό του. Με αυτόν τον τρόπο εκδικείται τη ζωή επειδή αυτοαναιρέθηκε σε εκείνον. Η αντισταθμιστική βία είναι ακριβώς η βία που έχει τις ρίζες της και λειτουργεί αντισταθμιστικά στην ανικανότητα. Όποιος δεν μπορεί να δημιουργήσει επιθυμεί να καταστρέψει.<br /><br /><b><i>Erich Fromm, Η καρδιά του ανθρώπου</i></b></div></div></div></div><a href="https://erevoktonos.blogspot.com/2022/10/erich-fromm.html">πηγη</a>0https://kleistoparathyro.blogspot.com/2022/10/blog-post_64.htmlτροπος ζωηςnoreply@blogger.com (ioannis p)Wed, 5 Oct 2022 03:38:00 +0300tag:blogger.com,1999:blog-5303547839438319845.post-4343700576640752163<h3 class="post-title entry-title" itemprop="name"></h3> <div class="post-header"> <div class="post-header-line-1"></div> </div> <div class="post-body entry-content" id="post-body-2645036671758602028" itemprop="description articleBody"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.artgalaxie.com/uploads/artist-gallery/original/artist_art_5b0ff57455a84.jpg" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="599" data-original-width="800" height="182" src="https://www.artgalaxie.com/uploads/artist-gallery/original/artist_art_5b0ff57455a84.jpg" width="243" /></a></div>Από την ώρα που οι αρχές και οι κανόνες, τα παραγγέλματα και οι εντολές μας έρχονται απ’ έξω και οι κυρώσεις, θετικές ή αρνητικές, έπαινος ή ψόγος, αμοιβή ή ποινή επιβάλλονται πάλι απ’ έξω, από την ώρα που δεν κρίναμε εμείς και δεν αναδεχτήκαμε εμείς ολόκληρο το βάρος της εκλογής και της πράξης μας, δεν επήραμε μόνοι και ακέραια την απόφασή μας, η ευθύνη μας είναι περιορισμένη. Άλλο αν είναι και για το θετό Δίκαιο η ευθύνη μας στην περίπτωση αυτή πλήρης ή όχι. Εγώ μιλώ για την ηθική ευθύνη. Πλήρης είναι η ευθύνη μόνο στις πράξεις της αυτόνομης βούλησης. Πλήρως υπεύθυνος είμαι κατά το μέτρο που η πράξη είναι δική μου, κατά το μέτρο που η πράξη απέρρευσε από μένα τον ίδιο. Όσο δεν είναι δική μου με το νόημα αυτό, άλλο τόσο δεν υπέχω κι εγώ την πλήρη ευθύνη για τη σύλληψη και την εκτέλεσή της.<div><br /></div><div>Ελευθερία όμως ηθική δεν θα πει αυθαιρεσία. Να μια παρεξήγηση που πρέπει να την αποφύγουμε. Άλλο ελευθερία και άλλο αναρχία. Επομένως και η ηθική αυτονομία αντιδιαστέλλεται ριζικά και σαφώς προς την αυθαιρεσία. Αυθαίρετη είναι η αναρχούμενη, όχι η ελεύθερη βούληση. Αυτονομούμενη είναι η βούληση που προστάζεται από το δικό της νόμο, όχι εκείνη που δεν αναγνωρίζει κανένα νόμο. Τέτοια είναι η αυθαίρετη, η αναρχούμενη βούληση. Η αυτονομούμενη βούληση ενεργεί σύμφωνα με τη δική της αξιοθεσία, με τη δική της ιεράρχηση των αξιών, πέρα από κάθε δέσμευση. Ενεργεί πέρα από κάθε δέσμευση, εκτός από μία. Όλες τις άλλες δεσμεύσεις μπορεί να τις αγνοήσει. Να τις καταλύσει. Μιαν όμως δέσμευση δεν μπορεί η αυτονομούμενη βούληση να την αρνηθεί ή να την αναιρέσει: τον αυτοσεβασμό. Να η διαφορά μεταξύ της αυθαίρετης και της ελεύθερης βούλησης. Η αυθαίρετη βούληση δεν πειθαρχεί πουθενά, δεν σέβεται κανένα νόμο, και κατά τούτο ακριβώς είναι αυθαίρετη ότι δεν πειθαρχεί στον εαυτό της. Δεν έχει καμιά δυσκολία να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Ή να μη σας δώσει κανένα λόγο. «Έκανα άλλοτε έτσι, αυτό τώρα το κάνω αλλιώς». Γιατί; «Γιατί έτσι θέλω». Ούτε αυτοσεβασμός, ούτε αυτοπειθαρχία. Ελευθερία όμως δεν θα πει να ενεργείς από καπρίτσιο ή ελεύθερα. Ελευθερία θα πει να ενεργείς από σεβασμό προς ένα νόμο που έχεις δώσει ο ίδιος στον εαυτό σου και να αισθάνεσαι την υποχρέωση πρώτος εσύ να τον τηρήσεις. Όχι κατά σύμπτωση. Όχι κατ’ εξαίρεση. Αλλά ως σταθερό και αμετακίνητο κανόνα βίου. Γι’ αυτό λέμε : ελεύθερη βούληση είναι εκείνη που δεν δεσμεύεται από τίποτα εκτός από τον ίδιο τον εαυτό της. Να σέβεται τον εαυτό της και να πειθαρχεί σ’ αυτόν είναι η αρχή της.</div></div><a href="https://erevoktonos.blogspot.com/2022/10/blog-post_34.html">πηγη</a>0https://kleistoparathyro.blogspot.com/2022/10/blog-post_40.htmlσχεσειςnoreply@blogger.com (ioannis p)Wed, 5 Oct 2022 03:36:00 +0300tag:blogger.com,1999:blog-5303547839438319845.post-1803791363772327618<h3 class="post-title entry-title" itemprop="name"></h3> <div class="post-header"> <div class="post-header-line-1"></div> </div> <div class="post-body entry-content" id="post-body-2483429091592169583" itemprop="description articleBody"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://cdn.create.vista.com/api/media/small/473652868/stock-photo-sensual-woman-closed-eyes-posing" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="608" data-original-width="406" height="320" src="https://cdn.create.vista.com/api/media/small/473652868/stock-photo-sensual-woman-closed-eyes-posing" width="214" /></a></div>Ναι, να επιμένεις στην αγάπη.<br /><br />Να επιμένεις σε εκείνο το μαγικό τρόπο που σε κάνει να βλέπεις τα πράγματα.<br />Να επιμένεις σε εκείνους που δεν σταματούν να βλέπουν το καλό στη ψυχή των άλλων…<br /><br />Να επιμένεις στην αγάπη…<br /><br />Και να αφουγκράζεσαι τη δύναμή της.<br />Όπως και το πόνο που πολλές φορές κουβαλάει.<br />Και να τον γιατρεύεις με την αύξηση της δόσης της.<br /><br />Να επιμένεις στην αγάπη…<br /><br />Και να τη πιστεύεις όσο το δυνατό περισσότερο γίνεται.<br />Και να ελπίζεις πως ίσως μια μέρα θα καταφέρει να αλλάξει τον κόσμο.<br /><br />Να επιμένεις στην αγάπη…<br /><br />Και μην ακούς αυτά που λένε, ότι δήθεν η αγάπη πληγώνει και μας κάνει να καταρρέουμε…<br /><br />Είναι δυνατόν ένα τέτοιο συναίσθημα που υφίσταται για να δίνει χαρά, να προκαλεί τόσο εύκολα τον πόνο;<br /><br />Οι άνθρωποι πληγώνουν.<br />Οι προσδοκίες μας από αυτούς.<br />Και αυτά είναι που κλονίζουν την αγάπη.<br />Και την κάνουν να μειονεκτεί.<br /><br />Να επιμένεις στην αγάπη…<br /><br />Και μη σταματάς ποτέ να αναζητάς το φως της.<br />Την αλήθεια της.<br />Τα χρώματά της.<br />Σε φιλίες και σχέσεις που μπορούν να δώσουν.<br /><br />Να επιμένεις στην αγάπη…<br /><br />Και κάθε φορά να τη βιώνεις σε βάθος,<br />Από την αρχή ως το τέλος της…<br />Και μη σκεφτείς ποτέ να την αφήσεις.<br /><br />Να επιμένεις στην αγάπη…<br /><br />Και μη την εξευτελίζεις, σε παρακαλώ.<br />Άκου τις λέξεις της,<br />Τις σιωπές της.<br />Όλα αυτά που προσπαθεί να σου μάθει.<br /><br />Να επιμένεις στην αγάπη…<br /><br />Και μην πέσεις και εσύ στη παγίδα ότι είναι ακόμα ένα λάθος σου.<br />Ότι δεν είναι για σένα.<br /><br />Να ξέρεις πως μπορείς να ξαναγαπήσεις.<br />Και να νιώσεις ξανά την πληρότητα που σε γεμίζει.<br />Και να σε εμπιστευτείς.<br /><br />Να επιμένεις στην αγάπη…<br /><br />Και να της δίνεις το χρόνο και το χώρο που χρειάζεται.<br />Και να θυμάσαι πως εσύ μοίρασες απλόχερα αυτό που μπορούσες.<br />Δεν κλείδωσες.<br /><br />Να επιμένεις στην αγάπη…<br /><br />Και μη τη ξοδεύεις άλλο σε παρελθόντες χρόνους…<br />Ζήσε την επιτέλους σε αυτό το σήμερα που της αξίζει.<br /><br />Και μην ξεχνάς…<br /><br />Η αγάπη δεν είναι δειλία.<br />Αγαπώ σημαίνει εγώ αγαπώ.<br />Το τι κάνει ο άλλος είναι δική του δουλειά.<br /><br />Γι’ αυτό μη τη φοβάσαι… </div><a href="https://erevoktonos.blogspot.com/2022/10/blog-post_81.html">πηγη</a>0https://kleistoparathyro.blogspot.com/2022/10/blog-post_61.htmlεαυτοςnoreply@blogger.com (ioannis p)Wed, 5 Oct 2022 03:34:00 +0300tag:blogger.com,1999:blog-5303547839438319845.post-2667174385762609749<h3 class="post-title entry-title" itemprop="name"></h3> <div class="post-header"> <div class="post-header-line-1"></div> </div> <div class="post-body entry-content" id="post-body-2902222337873126042" itemprop="description articleBody"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTO-XPBH0-wQYHC3k8Yg66VKtpCFKTLo3a_hTjGivSAl0J8rqdvksj5LRqv6bSDs_ZAYHs&amp;usqp=CAU" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="168" data-original-width="300" height="144" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTO-XPBH0-wQYHC3k8Yg66VKtpCFKTLo3a_hTjGivSAl0J8rqdvksj5LRqv6bSDs_ZAYHs&amp;usqp=CAU" width="257" /></a></div>Στο πάγωμα της καθημερινότητας και όντας απομονωμένοι, ερχόμαστε όλοι αντιμέτωποι με τις διάφορες πλευρές του εαυτού μας και τα συναισθήματά μας.<br /><br />Μας γεννήθηκαν πολλές απορίες, είχαμε και έχουμε πολλές ερωτήσεις, που όμως δεν μπορούν να απαντηθούν, επειδή δεν έχουμε τα πραγματικά δεδομένα. Και τι μας μένει σε τέτοιες περιπτώσεις; Πολύ μεγάλη αβεβαιότητα και φόβος. Ο εγκέφαλός μας είναι καλωδιωμένος έτσι ώστε να αντιπαθεί την αβεβαιότητα και το άγνωστο επειδή τα εξισώνει με τον κίνδυνο.<br /><br />Η τρέχουσα κατάσταση έχει πυροδοτήσει την ανησυχία, το φόβο, την ανασφάλεια και το άγχος, με αποτέλεσμα να βρισκόμαστε στο έλεος αρνητικών σκέψεων και συναισθημάτων. Γι’ αυτό σε τέτοιους καιρούς, η συναισθηματική μας υγεία, που συνεπάγεται και σωματική υγεία, είναι πολύ σημαντική.<br /><br />Τα καλά νέα είναι ότι είμαστε τεχνολογικά εξελιγμένα, υψηλής πολυπλοκότητας όντα με την ικανότητα να αυτό-ρυθμίζουμε την ενέργεια που ρέει στο βιολογικό μας σύστημα. Μπορούμε να ρυθμίζουμε συνειδητά τη βιολογία μας (να ενισχύσουμε το ανοσοποιητικό μας, να ξυπνήσουμε τα ένζυμα της μακροζωίας, να αυξήσουμε την ανθεκτικότητά μας). Πώς; Μέσω των συναισθημάτων μας. Η υγεία και η μακροζωία επηρεάζονται περισσότερο από το εσωτερικό μας περιβάλλον απ’ ότι από το εξωτερικό.<br /><br />Μας έχουν μάθει ότι υπάρχουν αρνητικά, κακά συναισθήματα. Και τι κάνουμε με κάτι αρνητικό και κακό; Το απομακρύνουμε. Το κρύβουμε. Το μεταμφιέζουμε σε κάτι άλλο. Για να το ελέγξουμε.<br /><br />Κι έτσι παλεύουμε ενάντια στα συναισθήματά μας, τα απωθούμε, προσποιούμενοι ότι δεν υπάρχουν ή απλά τα κλείνουμε στο υπόγειο και πετάμε το κλειδί.<br /><br />Η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχουν αρνητικά ή κακά συναισθήματα. Όλα τα συναισθήματα εξυπηρετούν ένα σκοπό. Η λειτουργία τους είναι να τραβήξουν την προσοχή μας, ώστε να εστιάσουμε σε κάτι, και να μας παρακινήσουν να δράσουμε. Τα συναισθήματα είναι εγγενώς ουδέτερα, απλά μας ενημερώνουν πού βρισκόμαστε και πώς φαίνεται να είναι τα πράγματα. Όλα τα συναισθήματα είναι πληροφορίες, δεδομένα, μηνύματα. Είναι ενέργεια σε κίνηση και είναι η κύρια γλώσσα του σώματος, του υποσυνείδητου και της διαίσθησης. Όταν καταστέλλουμε ή αγνοούμε δύσκολα συναισθήματα, το πραγματικό θύμα είναι η ευημερία και η υγεία μας.<br /><br />Πώς μπορούμε να ελέγξουμε δύσκολα ή δυσάρεστα συναισθήματα;<br /><br />Όταν για παράδειγμα νιώθω φόβο, ρωτάω: «Τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή; Είναι δικό μου αυτό το συναίσθημα; Είναι το συναίσθημα ανάλογο της κατάστασης;».<br /><br />Εφόσον αναγνωρίσω και αποδεχτώ αυτό που νιώθω, μπορώ να αρχίσω να το μεταμορφώνω. Πολλές πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι όταν ονομάζουμε τα συναισθήματά μας, χάνουν μέρος της δύναμής τους. Ότι όταν γίνονται αντικείμενο της γνωστικής διαδικασίας, μειώνεται η έντασή τους.<br /><br />Η μειωμένη ένταση του συναισθήματος, εφόσον το έχω ονομάσει, μου επιτρέπει να μείνω μαζί του και να το βιώσω. Μου επιτρέπω να νιώσω απογοητευμένη, θυμωμένη, λυπημένη ή φοβισμένη.<br /><br />Νιώθω οτιδήποτε είναι αυτό που αισθάνομαι και δεν επιτρέπω στο μυαλό μου να το δικαιολογήσει ή να το αιτιολογήσει. Παίρνω μερικές βαθιές αναπνοές και κάθομαι μαζί του. Γίνομαι ο «ιερός μάρτυρας» αυτού που συμβαίνει μέσα μου.<br /><br />Παρατηρώ τις αισθήσεις που έχω στα διάφορα σημεία του σώματός μου. Παρατηρώ, χωρίς να προσπαθώ να διορθώσω τίποτα. Και μετά ρωτάω: «Ποιο είναι το γενικό μήνυμα αυτού του συναισθήματος; Τι θέλει να μου πει;». Και παραμένω σε σιωπή και ακινησία για λίγα λεπτά. Η απάντηση μπορεί να εμφανιστεί με διάφορους τρόπους, σαν αίσθηση, εικόνα, λέξεις ή έμπνευση…<br /><br />«Τι θέλω πραγματικά; Τι μου λέει η καρδιά μου; Τι χρειάζεται να κάνω;».<br /><br />Οι εικόνες που έχω στο μυαλό μου, πυροδοτούν μια έκρηξη χημικών τα οποία μεταβάλλουν τη σύνθεση του αίματός μου, το οποίο με τη σειρά του ρυθμίζει και ελέγχει τα κύτταρά μου. Τα βιοχημικά που εκκρίνονται μέσα μου είναι σαν κύμα που ξεχύνεται στο σώμα μου και ολόκληρη η διαδικασία διαρκεί 60 με 90 δευτερόλεπτα. Μπορώ να διαχειριστώ και να ελέγξω 90 δευτερόλεπτα, έτσι δεν είναι;<br /><br />Τα προβλήματα δημιουργούνται όταν δεν είμαστε καλά με τον εαυτό μας. Όλα τα προβλήματα είναι εσωτερικά. Η ποιότητα της ζωής μας καθορίζεται από την ποιότητα των σκέψεων και των συναισθημάτων μας.<br /><br />Είναι σημαντικό να γνωρίζεις πως μπορείς να επιλέξεις τι θα σκεφτείς και τι θα νιώσεις. Μπορείς να σταματήσεις εν τη γενέσει τις παρορμήσεις σου και να τις ελέγξεις.<br /><br />Πώς ζεις τη ζωή σου, με χαρά και αγάπη ή με άγχος και φόβο. </div><a href="https://erevoktonos.blogspot.com/2022/10/blog-post_55.html">πηγη</a>0https://kleistoparathyro.blogspot.com/2022/10/blog-post_5.htmlπαιδιnoreply@blogger.com (ioannis p)Wed, 5 Oct 2022 03:32:00 +0300tag:blogger.com,1999:blog-5303547839438319845.post-2327056680641917793<h3 class="post-title entry-title" itemprop="name"></h3> <div class="post-header"> <div class="post-header-line-1"></div> </div> <div class="post-body entry-content" id="post-body-1472013098571641997" itemprop="description articleBody"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://i.pinimg.com/736x/e3/e9/b8/e3e9b801936d6e4ac99d6d13c2799a73.jpg" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="640" data-original-width="640" height="241" src="https://i.pinimg.com/736x/e3/e9/b8/e3e9b801936d6e4ac99d6d13c2799a73.jpg" width="241" /></a></div>«Είναι εύκολο να γίνεις γονιός, αλλά είναι δύσκολο να είσαι γονιός».<br /><br />Σ’ αυτή τη φράση ο Βίλχελμ Μπους εσωκλείει σύντομα και περιεκτικά τη δυσκολία – κι ό,τι αυτή προϋποθέτει ή συνεπάγεται- του να είναι κανείς όχι τέλειος, αλλά ένας αρκούντως καλός γονιός. Εξάλλου τέλειοι γονείς δεν υπάρχουν, όπως δεν υπάρχουν και τέλεια παιδιά, κι αυτό είναι κάτι, που χρειάζεται να κρατάμε καλά στο νου μας.<br /><br />Όταν κάποιος γίνεται γονιός, τότε είναι η στιγμή που έρχεται στην επιφάνεια το δικό του εσωτερικό παιδί, των δικών του παιδικών χρόνων, έρχεται ξανά σε επαφή με το παρελθόν του, με τα τραύματά του. Και μπορεί είτε να υποκύψει σ’ αυτά και να τα αναπαράγει, διαιωνίζοντας με τη σειρά του αυτό το φαύλο κύκλο γενεών, είτε μπορεί να έρθει αντιμέτωπος με τις πληγές του, σπάζοντας τον κύκλο.<br /><br />Όποια κι αν είναι η επιλογή του, οι συνέπειες είναι αναπόφευκτες και αντίστοιχες της απόφασής του. Ο πρώτος δρόμος είναι σίγουρα ο πιο εύκολος, αλλά εξίσου σίγουρα είναι και ο πιο επικίνδυνος και επώδυνος για το παιδί μπροστά του.<br /><br />Οι γονείς βλέπουν το παιδί τους ως προέκταση του εαυτού τους, αδυνατούν να το δουν ως ξεχωριστή προσωπικότητα, ως πλάσμα με διαφορετική ταυτότητα, τη δική του ταυτότητα. Περιμένουν απ’ αυτό να γίνει ό,τι δεν έγιναν, να κάνει ό,τι δεν έκαναν, να ζήσουν τη ζωή που δεν έζησαν μέσα απ’ τη ζωή του παιδιού τους, να “φτιάξουν” το τέλειο, το ιδανικό, το ατσαλάκωτο παιδί. Αντ’ αυτού όμως, το μόνο που καταφέρνουν να “φτιάξουν” είναι ένα φοβισμένο παιδί.<br /><br />«Όταν ο γονιός δεν έχει αρκετή αυτοπεποίθηση, όταν δεν είναι σίγουρος για τη θέση του, μπορεί να αντιδρά άσχημα στις εκδηλώσεις αντίστασης του παιδιού του. Αντί να δει την αντίσταση ως μία εκδήλωση της ταυτότητας του παιδιού, αισθάνεται ότι κατευθύνεται εναντίον του». -Ιζαμπέλ Φιλιοζά<br /><br />Και τότε οι γονείς κάνουν ένα από τα μεγαλύτερα τους λάθη. Αντί να προσπαθήσουν να κατανοήσουν τη συμπεριφορά του παιδιού τους, προσπαθούν να μεγαλώσουν ένα υπάκουο και πειθαρχημένο παιδί χρησιμοποιώντας ως όπλο τους και έχοντας ως σύμμαχο τους το φόβο. Και ο φόβος είναι παιδική κακοποίηση.<br /><br />Παιδική κακοποίηση δεν είναι μόνο ό,τι αγγίζει τη σφαίρα του ακραίου. Παιδική κακοποίηση είναι οι τιμωρίες, οι επικρίσεις, οι υποτιμήσεις, οι ετικέτες, οι συγκρίσεις, οι απαιτήσεις, οι απειλές, η αδιαφορία, η απόρριψη, η απαξίωση, η ειρωνεία, τα λόγια που πονάνε, η αγάπη υπό όρους («Σ’ αγαπώ/ Είσαι καλός/ή, αν κάνεις αυτό που λέω/θέλω εγώ»). -F. Engels<br /><br />Δε μιλάμε πλέον για μια σχέση ισότιμη, αναφορικά με την αξιοπρέπεια. Μιλάμε για μια σχέση ελέγχου, για ένα μόνιμο παιχνίδι εξουσίας, με τους γονείς να κατηγορούν το παιδί ξεχνώντας ότι αυτοί το ξεκίνησαν. Το παιδί δεν μπορεί να ακούει προσβολές, γιατί μόνο έτσι μεγαλώνοντας θα αποκτήσει αξιοπρέπεια.<br /><br />Κάθε φορά που ο γονιός επιδιώκει να επιβληθεί στο παιδί του, κατ’ ουσίαν επιχειρεί να επιβληθεί στα τραύματα του για να μην πονάει.<br /><br />Πίσω απ’ τη βία κρύβεται μια δική του ιστορία, είναι οι παλιές πληγές, που ξαναματώνουν, προβάλλει την οργή της παιδικής του ηλικίας στο παιδί του.<br /><br />Το παιδί εξαρτάται από τους γονείς του, καθρεφτίζεται στο βλέμμα τους, βλέπει τον εαυτό του μέσα απ’ τα δικά τους μάτια. Το παιδί δεν έχει ανάγκη από τέλειους γονείς, έχει ανάγκη από γονείς που το αγαπούν και κυρίως το αποδέχονται άνευ όρων και όχι άνευ ορίων.<br /><br />Δε φτάνει μόνο η αγάπη, χρειάζεται και η αποδοχή.<br /><br />Ένα παιδί, που δεν το αποδέχθηκαν, τρέχει για μια ζωή προκειμένου να φτάσει κάπου.<br /><br />Έχει ανάγκη από γονείς που αποδέχονται ότι το παιδί τους δεν είναι τέλειο, ότι δεν είναι ίσως αυτό που ονειρεύτηκαν, ότι δεν είναι αυτό που θα ήθελαν να είναι.<br /><br />Αλήθεια, οι ίδιοι είναι αυτό που θα ήθελαν να είναι; Αποδέχτηκαν ποτέ τον εαυτό τους; Τον αγάπησαν;<br /><br />Το παιδί έχει ανάγκη από γονείς, που αναγνωρίζουν τα λάθη τους, τα παραδέχονται και προσπαθούν να τα διορθώσουν.<br /><br />«Κι εμείς τι πάθαμε που μεγαλώσαμε έτσι;».<br /><br />Μεγαλώσαμε μέσα σ’ έναν ψεύτικο εαυτό. Μάθαμε να φοβόμαστε, να κρυβόμαστε πίσω από μάσκες, να μην έχουμε πρόσωπο, αλλά προσωπείο, να φοράμε το κουστούμι μας και να παίζουμε το ρόλο μας.<br /><br />Μάθαμε να μην εκφράζουμε τις ανάγκες και τα «θέλω» μας, να μην τα αναγνωρίζουμε, να θέλουμε τα «θέλω» των άλλων, να τα περνάμε για δικά μας, να τους ανήκουμε, να εξαρτιόμαστε.<br /><br />Μάθαμε να μην αγαπάμε τον εαυτό μας, άρα και τους άλλους, να μην τον αποδεχόμαστε, να τον σαμποτάρουμε, να ζητούμε το δυσλειτουργικό για να λειτουργήσουμε ή για να νομίζουμε ότι έτσι λειτουργούμε.<br /><br />Μάθαμε να βολευόμαστε, να μη ρισκάρουμε, να μην κυνηγάμε τα όνειρά μας, να μην ονειρευόμαστε, να μας τρομάζει η αλλαγή, δηλαδή η ίδια η ζωή, μάθαμε να μη ζούμε. Άλλα περισσότερο, άλλα λιγότερο.<br /><br />Άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο. Κι αν πάλι όλα αυτά δεν τα αναγνωρίζουμε είναι γιατί κυρίως μάθαμε να τα βάζουμε όλα «κάτω απ’ το χαλί»...<br /><br />Κι αφού δεν τα βλέπω, ή μάλλον δε θέλω να τα δω, τότε δεν υπάρχουν! Αυτό πάθαμε. Γίναμε έτσι...<br /><br />Μας οφείλουμε λοιπόν να βγούμε στο φως, να δούμε τις σκιές μας, να τις αναγνωρίσουμε, να τις γνωρίσουμε κι αυτή τη φορά να μάθουμε να τις διαχειριζόμαστε.<br /><br />«Να πούμε “ναι” στον εαυτό μας, να αντιμετωπίσουμε τον εαυτό μας σαν αυτό να είναι το σοβαρότερο απ’ όλα τα καθήκοντά μας.» -C. Jung.<br /><br />Να βγάλουμε τη μάσκα! Να σπάσουμε τον κύκλο! </div><a href="https://erevoktonos.blogspot.com/2022/10/blog-post_57.html">πηγη</a>0https://kleistoparathyro.blogspot.com/2022/10/blog-post_36.htmlχωρις λογιαnoreply@blogger.com (ioannis p)Sat, 1 Oct 2022 08:28:00 +0300tag:blogger.com,1999:blog-5303547839438319845.post-3921320032175665837<h3 class="post-title entry-title" itemprop="name"></h3> <div class="post-header"> <div class="post-header-line-1"></div> </div> <div class="post-body entry-content" id="post-body-9096750400691721490" itemprop="description articleBody"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhSodPjYBVWyGgON9i7HVOa1OCS6VRZV4NyVtvXQoIkLBowfM8299D33zABtAmgWe-daiFLqkRlKriTa232H5SA9K5c6-KsugayvGR_2X3Qs-5wTyeGU52R0T6uHeG0T_bD22_Yvrrev4cf3YaKzBIVw5RJZe4e9-lUgT1EKt_VHyVI4Xn-Z6BUjj2oCw/s655/85e41830362cdc2ff91b8e5e2c58f46e_L%5B1%5D.jpg" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="422" data-original-width="655" height="169" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhSodPjYBVWyGgON9i7HVOa1OCS6VRZV4NyVtvXQoIkLBowfM8299D33zABtAmgWe-daiFLqkRlKriTa232H5SA9K5c6-KsugayvGR_2X3Qs-5wTyeGU52R0T6uHeG0T_bD22_Yvrrev4cf3YaKzBIVw5RJZe4e9-lUgT1EKt_VHyVI4Xn-Z6BUjj2oCw/w263-h169/85e41830362cdc2ff91b8e5e2c58f46e_L%5B1%5D.jpg" width="263" /></a></div>Ο Σοπενχάουερ είχε πει ότι <b>οι θρησκείες είναι σαν τις κωλοφωτιές, έχουν ανάγκη το σκοτάδι για να λάμψουν</b>. Πραγματικά, για όποιον έχει μάτια να δει και την τιμιότητα να πιστέψει στα μάτια του, σε όλες τις εποχές οι θρησκείες επέβαλλαν την αμάθεια και το σκοταδισμό.<br /><br />Στο όνομα του Θεού δικαιολόγησαν την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, νομιμοποίησαν την δουλεία, επικρότησαν την αμορφωσιά των λαών και δίδαξαν την υποταγή και την εγκαρτέρηση. Ο πνευματικός σκοταδισμός και η ιδεολογική τρομοκρατία ήταν το μεταφυσικό μορμολύκειο στις οδούς της κυριαρχίας τους, καθώς στο «φύλλο πορείας» τους ήταν γραμμένο ότι το κοινωνικό καθεστώς καθιερώθηκε από τον θεό και δεν μπορεί να αλλάξει με την θέληση των ανθρώπων.<br /><br />Αυτό είναι το έδαφος πάνω στο οποίο λιπαίνονταν οι διώξεις των διανοουμένων που αναζητούσαν νέους δρόμους στην επιστήμη. Γι’ αυτό θεώρησαν ότι η ελεύθερη επιστημονική έρευνα έθετε σε κίνδυνο τον ιδεολογικό τους μανδύα και γι’ αυτό έδωσαν τις «μάχες» τους ενάντια σε φωτεινά και ανήσυχα πνεύματα της ανθρωπότητας.<br /><br />Ο μαρξισμός όταν εξετάζει το ζήτημα της θρησκείας δεν ξεχνά το βασικό: τις ταξικές (και συνεπώς εξαιρετικά κοσμικές) αναγκαιότητες που μετέτρεψαν την θρησκεία σε πλευρά των καθορισμένων κοινωνικών σχέσεων, αλλά και σε «εργαλείο» αναπαραγωγής αυτών των σχέσεων.<br /><br /><a href="https://erevoktonos.blogspot.com/2017/04/blog-post.html">Οι διώξεις του χριστιανισμού</a>.<br /><br />Ο χριστιανισμός έδωσε τα διαπιστευτήριά του μόλις άρχισε να αποκτά εξουσία, με αποτέλεσμα την πυρπόληση της Σεραπείου βιβλιοθήκης από τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο Α’ με επίσκοπο Αλεξανδρείας τον Θεόφιλο. Τον ακολούθησε, το 529, ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός, ο οποίος έκλεισε την Ακαδημία Πλάτωνος στην Αθήνα. Στις μαύρες του σελίδες καταγράφεται και ο τραγικός θάνατος της Υπατίας.<br /><br />Στο Βυζάντιο, ο χριστιανισμός κυνήγησε λυσσαλέα όποια επιστημονική φωνή διατύπωνε κάτι που ξέφευγε από τα θεόπνευστα κείμενα της χριστιανικής πανούκλας.<br /><br />Ο Μιχαήλ Ψελλός, λόγιος και φιλόσοφος, κατέστη γρήγορα ύποπτος στους εκκλησιαστικούς κύκλους, και ο πατριάρχης Ξιφιλίνος τον κατηγόρησε ότι ήθελε να ανατρέψει τον χριστιανισμό και να εισαγάγει τις δοξασίες του Πλάτωνα και του στωικού Χρυσίππου. Ο Μ. Ψελλός υποχρεώθηκε σε δημόσια ομολογία.<br /><br />Η Χρονογραφία του περιγράφει τα έτη 976-1078, με βάση τις προσωπικές του παρατηρήσεις. Ο Ψελλός παρουσιάζει τα γεγονότα ως αποτέλεσμα ισχυρών προσωπικών συγκρούσεων, συναισθημάτων και δολοπλοκιών, δίχως να αφήνει χώρο για την “Θεία Πρόνοια”. Ως συγγραφέας ήταν σταθερά ατομιστής στην προσέγγισή του. Κοίταζε τον κόσμο από την δική του οπτική γωνία, άλλοτε σοβαρά και άλλοτε ειρωνικά.<br /><br />Δίδασκε τα μαθηματικά στηριζόμενος στον Νικόμαχο, τον Ευκλείδη και τον Θέωνα. Ο Ρ. Tannery αναφέρει πως είχε ασχοληθεί και με τον Διόφαντο, όπως προκύπτει από ανέκδοτη επιστολή του. Από άλλες επιστολές του βγαίνει το συμπέρασμα ότι εκτός των άλλων δίδασκε και γεωμετρία («την εν γραμμαίς θεωρίαν»). Εκτός των άλλων έργων του αναφέρεται και το επίτομο Περί Αριθμών, το οποίο αναφέρεται στο χαμένο 7ο βιβλίο του Ιάμβλιχου, Συναγωγή των πυθαγόρειων δογμάτων. Έγραψε και φυσικές πραγματείες. Σε επιστολή του αναφέρει ότι οι φθορές και οι γενέσεις της ύλης γίνονται από φυσικά αίτια και όχι από αόρατες και μυστικές δυνάμεις. Αυτή η θεώρηση του έδωσε την δυνατότητα να ερμηνεύσει τις μεταμορφώσεις της ύλης και τις αλλαγές της φύσης κάτω από τo πρίσμα ενός φυσικού νόμου.<br /><br />Ο Ιωάννης ο Ιταλός, καθηγητής Φιλοσοφίας στη θέση του Ψελλού, κατηγορήθηκε ότι δίδασκε αίρεση, ότι θεωρούσε την ύλη άναρχη και αδημιούργητη και ότι δεχόταν ως υπαρκτές τις πλατωνικές ιδέες. Παρ’ όλο που δήλωσε μετάνοια, αρχικά περιορίστηκε σε μονή και κατόπιν καταδιώχθηκε γιατί θεωρήθηκε ότι η διδασκαλία του παρακινούσε στην επαναφορά της παλαιάς θρησκείας.<br /><br />Ο Ιωάννης διακήρυσσε προφανώς ότι αρκεί η πραγματική, δηλαδή κοσμική, επιστήμη ώστε να διερευνηθεί η αλήθεια, ότι η φιλοσοφική σκέψη είναι αυτόνομη, ακόμη και ξέχωρη, από τα εκκλησιαστικά δόγματα, ότι τόσο οι ιδέες όσο και η ύλη είναι αιώνιες, ότι υπάρχει παλιγγενεσία των ψυχών, ότι ισχύει το «ουδέν εξ ουδενός» των Εθνικών φιλοσόφων και δεν υπάρχει εκ του μηδενός δημιουργία και ότι τα θαύματα πρέπει να απορρίπτονται ως αντικείμενα στους φυσικούς νόμους. Είχε την άποψη ότι η κλασική θρησκευτική και η παράδοση της διανόησης παρέχουν ό,τι χρειάζεται —και περισσότερα— ο άνθρωπος να γνωρίζει και να κατέχει ως προς τον χριστιανισμό.<br /><br />Παρόλα αυτά, πίστευε ότι για να γίνουν δεκτές οι εξ αποκαλύψεως χριστιανικές αλήθειες θα έπρεπε να εναρμονισθούν πρώτα προς τις αρχές του φιλοσοφικού συστήματος που εισηγούνταν με την βοήθεια των φιλοσοφικών συλλογισμών. Όπως και ο Ψελλός, όσον αφορά τα διαλεκτικά και λογικά ζητήματα ακολουθούσε τον Αριστοτέλη, ενώ ως προς τα μεταφυσικά τις αντιλήψεις του Πλάτωνα. Ο Ιταλός τελικά μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένας πρόδρομος του σχολαστικισμού, με την έρευνα της επίλυσης των δογματικών ζητημάτων μόνο διά του λογικού.<br /><br />Ο Γεώργιος Γεμιστός Πλήθων προσπάθησε ν’ αναστήσει τον παλαιό Ελληνικό βίο. Το αποτέλεσμα ήταν το έργο του «Νόμων Συγγραφή» να μη σώζεται ολόκληρο γιατί κάηκε έπειτα από απόφαση του Σχολάριου μόλις αυτός έγινε πατριάρχης.<br /><br />Ένθερμος υπερασπιστής της φυσικής και πολιτισμικής συνέχειας του Ελληνισμού («εσμέν Έλληνες το γένος, ως η τε φωνή και η πάτριος παιδεία μαρτυρεί»), βαθύς γνώστης του πλατωνισμού, συνέθεσε πολλούς ύμνους προς τους αρχαιοελληνικούς Θεούς, συγκρότησε τον φιλοσοφικο-λατρευτικό «κύκλο» του Μυστρά. Το 1438-9 συνέγραψε στην Φλωρεντία το «Περί ων Αριστοτέλης προς Πλάτωνα διαφέρεται» που επηρέασε σημαντικά τους Ιταλούς λογίους και υπέσκαψε τα θεμέλια του Σχολαστικισμού. Το έργο “Ζωροαστρείας τε και Πλατωνικών δογμάτων συγκεφαλαίωσις” μας διασώθηκε από το Βησσαρίωνα.<br /><br />Προς το τέλος της ζωής του το Magnum Opus του «Περί νόμων». Επί του τελευταίου έργου άνοιξε σπουδαία συζήτηση με τον πατριάρχη Γεννάδιο Σχολάριο, ο οποίος υποστήριξε αριστοτελικές απόψεις. Ο Πλήθων αντίθετα συνέρραψε πλατωνικές απόψεις μαζί με άλλες των στωικών (π.χ. Ειμαρμένη), του Ζωροάστρη (π.χ. πολυθεϊσμός) και δικές του, καταλήγοντας σε μια πολιτική και κοινωνική αναδιοργάνωση, από την οποία θα προέκυπτε μια πολιτεία βασισμένη σε μεταρρυθμισμένη εκδοχή του αρχαιοελληνικού πολυθεϊσμού, και στην οποία οι άνθρωποι «κάλλιστα τε και άριστα βιώεν, και εις όσον οίον τε ευδαιμονέστατα».<br /><br />Μετά τον θάνατό του, η σύζυγος του δεσπότη του Μυστρά Δημήτριου Παλαιολόγου Θεοδώρα θεώρησε σωστό να παραδώσει το χειρόγραφο «Περί νόμων» στο Γεννάδιο Σχολάριο. Αυτός αφού το διάβασε, δεν το αντέκρουσε, όπως είχε αρχικά πει, αλλά το έκαψε δημόσια, καθώς το θεώρησε «ειδωλολατρικό» και «σατανικό», που περιείχε όπως έγραψε «τα σαπρά των Ελλήνων ληρήματα». Κάλεσε μάλιστα όσους κατέχουν αντίγραφα, να τα καταστρέψουν και αυτά. Παρά ταύτα, έχουν σωθεί από αντιγραφές κάποια αποσπάσματα του έργου αυτού, χάρη σε αντιγραφή του μαθητή του Δημήτρη Ραούλ Καβάκη. Αποσπάσματα παρέθεσε στο έργο του “Γεννήθηκα στο 1402” ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος όταν εκδόθηκε το 1957. Από τα 101 κεφάλαια του σώθηκαν μόλις 15. Δεν διασώθηκαν αυτά για την μετεμψύχωση (“περί αθανασίας ψυχής της ανθρωπίνης”) ούτε το “περί της αϊδιότητος (αφθαρσίας, αιωνιότητας) του παντός”.<br /><br />Η διαμάχη της Καθολικής Εκκλησίας με τους εκπροσώπους της επιστήμης κατά τον Μεσαίωνα είναι γνωστή, κομβικό δε σημείο υπήρξε η θέση του Ήλιου και της Γης στο σύμπαν. Πώς είναι δυνατόν βιβλικά χωρία όπως: «και γαρ εστερέωσε την οικουμένην ήτις ου σαλευθήσεται» (Ψαλμοί 93:1), «και ανατέλλει ο ήλιος και δύει ο ήλιος και τις τον τόπον αυτού έλκει» (Εκκλησιαστής, 1:5), «εποίησε σελήνην εις καιρούς, ο ήλιος έγνω την δύσιν αυτού» (Ψαλμός 104: 19), που είναι ο λόγος του Θεού, να μην λένε την αλήθεια; Αξιωματικά, η θεωρούμενη θεόπνευστη Παλαιά Διαθήκη είναι η θεωρητική βάση πάνω στην οποία θα υποδουλώνονται η έρευνα και η ελεύθερη σκέψη.<br /><br />Η αποδεκτή θεωρία από την Καθολική Εκκλησία ήταν αυτή του Κλαύδιου Πτολεμαίου που έλεγε ότι η Γη ήταν ακίνητη, βρισκόταν στο κέντρο του σύμπαντος, ενώ ο Ηλιος και τα άλλα ουράνια σώματα περιστρέφονταν γύρω της.<br /><br />Ο Αρίσταρχος ο Σάμιος απέδειξε ότι η Γη κινείται γύρω από τον άξονά της και μαζί με τους άλλους πλανήτες κινείται και γύρω από τον Ηλιο. Ο Αρίσταρχος ο Σάμιος (310 π.κ.ε. – 230 π.κ.ε.) ήταν Έλληνας αστρονόμος και μαθηματικός, που γεννήθηκε στην Σάμο. Είναι ο πρώτος επιστήμονας ο οποίος πρότεινε το ηλιοκεντρικό μοντέλο του Ηλιακού Συστήματος, θέτοντας τον Ήλιο και όχι την Γη, στο κέντρο του γνωστού Σύμπαντος. Οι ιδέες του περί Αστρονομίας φαίνεται να μην είχαν γίνει αρχικά αποδεκτές και θεωρήθηκαν κατώτερες από εκείνες του Πτολεμαίου. Δύο χιλιάδες (2000) χρόνια μετά, ο Κοπέρνικος στηριζόμενος στις θεωρίες του Αρίσταρχου, όπως ο ίδιος επισημαίνει στην εισαγωγή του έργου του, υιοθέτησε το ηλιοκεντρικό σύστημα, όπως το γνωρίζουμε σήμερα.<br /><br />Η μοναδική εργασία του Αρίσταρχου η οποία έχει διασωθεί μέχρι σήμερα, «Περί μεγεθών και αποστημάτων Ηλίου και Σελήνης», βασίζεται σε γεωκεντρικό μοντέλο, καθώς είτε είναι προγενέστερο των απόψεών του περί ηλιοκεντρισμού, είτε χρησιμοποιεί το αποδεκτό για την εποχή του σύστημα σε μια εργασία που αφορά αποκλειστικά τις μετρήσεις των αποστάσεων του Ήλιου και της Σελήνης από την Γη και όχι το σύστημα που συμμετέχουν. Παρόλα αυτά, γνωρίζουμε από διάφορες παραπομπές ότι ο Αρίσταρχος είχε γράψει ένα άλλο βιβλίο στο οποίο πρότεινε την εναλλακτική υπόθεση του ηλιοκεντρικού μοντέλου.<br /><br />Ο Αρχιμήδης στο έργο του Ψαμμίτης έγραψε:<br /><br />Κατέχεις δέ, διότι καλεῖται κόσμος ὑπὸ μὲν τῶν πλείστων ἀστρολόγων ἃ σφαῖρα, ἇς ἐστὶ κέντρον μὲν τὸ τᾶς γᾶς κέντρον, ἁ δὲ ἐκ τοῦ κέντρου ἴσα τὰ εὐθεῖα τὰ μεταξὺ τοῦ κέντρου τοῦ ἁλίου καὶ τοῦ κέντρου τᾶς γᾶς ταῦτα γὰρ ἐν ταῖς γραφομέναις παρὰ τῶν ἀστρολόγων δείξεσι διακούσας.<br /><br />Ἀρίσταρχος δὲ ὁ Σάμιος ὑποθεσίων τινῶν ἐξέδωκεν γραφάς, ἐν αἷς ἐκ τῶν ὑποκειμένων συμβαίνει τὸν κόσμον πολλαπλάσιον εἶμεν τοῦ νῦν εἰρημένου. Ὑποτίθεται γὰρ τὰ μὲν ἀπλανέα τῶν ἄστρων καὶ τὸν ἄλιον μένειν ἀκίνητον, τὰν δὲ γᾶν περιφέρεσθαι περὶ τὸν ἄλιον κατὰ κύκλου περιφέρειαν, ὅς ἐστιν ἐν μέσῳ τῷ δρόμῳ κείμενος, τὰν δὲ τῶν ἀπλανέων ἄστρων σφαῖραν περὶ τὸ αὐτὸ κέντρον τῷ ἀλίω κειμέναν τῷ μεγέθει τηλικαύταν εἶμεν, ὥστε τὸν κύκλον, καθ’ ὂν τὰν γᾶν ὑποτίθεται περιφέρεσθαι, τοιαύταν ἔχειν ἀναλογίαν ποτὶ τὰν τῶν ἀπλανέων ἀποστασίαν, οἵαν ἔχει τὸ κέντρον τᾶς σφαίρας ποτι τᾶν ἐπιφάνειαν. Ἐκδεκτέον δὲ τὸν Ἀρίσταρχον διανοεῖσθαι τόδε ἐπειδὴ τὰν γᾶν ὑπολαμβάνομες ὥσπερ εἶμεν τὸ κέντρον τοῦ κόσμου, ὂν ἔχει λόγον ἁ γᾶ ποτὶ τὸν ὑψ’ ἁμῶν εἰρημένον κόσμον, τοῦτον ἔχειν τὸν λόγον τὰν σφαῖραν, ἐν ᾇ ἐστιν ὁ κύκλος, καθ’ ὂν τὰν γὰν ὑποτίθεται περιφέρεσθαι, ποτὶ τᾶν τῶν ἀπλανεων ἄστρων σψαίραν τάς γὰρ ἀποδείξιας τῶν φαινομένων οὕτως ὑποκειμένῳ ἐναρμονίζει, καὶ μάλιστα φαίνεται τὸ μέγεθος τᾶς σφαίρας, ἐν ᾇ ποιεῖται τὰν γᾶν κινουμέναν, ἴσον ὑποτίθεσθαι τῷ ὑφ’ ἁμῶν εἰρημένῳ κόσμῳ.<br /><br />(Συ βασιλιά Γέλων γνωρίζεις ότι ο κόσμος είναι το όνοµα που δίνουν οι περισσότεροι αστρονόμοι σε μία σφαίρα, που στο κέντρο της βρίσκεται η Γη και ότι η ακτίνα της σφαίρας αυτής είναι ίση προς την απόσταση μεταξύ του Ήλιου και της Γης. Αυτή είναι η εξήγηση την οποία δίνουν οι αστρονόμοι. Αλλά ο Αρίσταρχος έγραψε ένα βιβλίο, που περιέχει ορισµένες προτάσεις, από τις οποίες συµπεραίνεται ότι ο πραγµατικός κόσµος είναι πολύ μεγαλύτερος. Πιστεύεται ότι οι απλανείς αστέρες και ο Ήλιος είναι ακίνητοι, ότι η Γη κινείται γύρω από τον Ήλιο σε κυκλική τροχιά, που στο κέντρο της βρίσκεται ο Ήλιος. Ακόµη ότι η σφαίρα των απλανών αστέρων, που βρίσκεται στο ίδιο με τον Ήλιο κέντρο, είναι τόσο μεγάλη, ώστε ο κύκλος γύρω από τον οποίο περιστρέφεται η Γη απέχει από τους απλανείς αστέρες, όσο απέχει το κέντρο μιας σφαίρας από την επιφάνεια της… Ο Αρίσταρχος δηλαδή εννοεί το εξής: αφού πιστεύουμε ότι η Γη είναι, ας πούµε, το κέντρο του κόσμου, η σχέση της Γης προς εκείνο που ονομάζουμε «κόσμο» είναι ίση προς τη σχέση της σφαίρας, που περιέχει τον κύκλο πάνω στον οποίο διατείνεται ότι περιστρέφεται η Γη, προς τη σφαίρα των απλανών αστέρων.)<br /><br />Χρόνια αργότερα ο Ιταλός φιλόσοφος Τζορντάνο Μπρούνο βεβαίωνε ότι το σύμπαν είναι άπειρο και βρίσκεται σε διαρκή κίνηση. Η διδασκαλία του, όμως, έβαζε σε αμφισβήτηση την μοναδικότητα της ενανθρώπισης του υιού του θεού. Η χριστιανική εκκλησία καταδίωξε τον Μπρούνο, που έπεσε στα χέρια της Ιεράς Εξέτασης, έμεινε εφτά χρόνια στην φυλακή, αρνήθηκε να απαρνηθεί τις απόψεις του και κάηκε στην Ρώμη το 1600.<br /><br />Ο Μπρούνο υποστήριζε την απειρία του Σύμπαντος, την ύπαρξη πολλαπλών κόσμων, και την ηλιοκεντρική θεωρία. Υποστήριζε πως η ενοποιός ουσία των πάντων είναι ο θεός, αλλά αρνιόταν την θεϊκή υπόσταση του Ιησού. Θεωρεί πως η θρησκεία είναι μέσο καθοδήγησης των αμαθών. Από το 1584 (στο La Cena de le Ceneri), ο Μπρούνο εγκαταλείπει την κοσμολογία του Αριστοτέλη, για αυτήν του Αρίσταρχου ου Σάμιου (1543), στην οποία οι πλανήτες κινούνται γύρω από τον άξονά τους καθώς και γύρω από τον Ήλιο. Ο Μπρούνο μάλιστα πηγαίνει την θεωρία παραπέρα, εγκαταλείποντας την ιδέα του κέντρου.<br /><br />«Δεν υπάρχει κανένα άστρο στο κέντρο του σύμπαντος, διότι το σύμπαν εκτείνεται προς όλες τις κατευθύνσεις με τον ίδιο τρόπο. Κάθε αστέρι είναι ένας ήλιος σαν το δικό μας, και γύρω από το καθένα από αυτά τα αστέρια περιστρέφονται άλλοι πλανήτες, αόρατοι στα μάτια μας, αλλά υπάρχουν. Συνεπώς, υπάρχουν αναρίθμητοι ήλιοι και άπειρος αριθμός Γαιών που περιστρέφονται γύρω από αυτούς τους ήλιους, σαν τις επτά Γαίες, η Γη, η Σελήνη, και οι πέντε τότε γνωστοί πλανήτες: ο Ερμής, η Αφροδίτη, ο Άρης, ο Δίας, ο Κρόνος που βλέπουμε να περιστρέφονται γύρω από τον κοντινό μας ήλιο.» Giordano Bruno, De l’infinito universo et Mondi, 1584.<br /><br />Καταδικάστηκε από την Ιερά Εξέταση, η καταδικαστική απόφαση, η οποία οδήγησε τον Τζορντάνο Μπρούνο στην πυρά, εκδόθηκε από τον καρδινάλιο Ρομπέρτο Μπελλαρμίνο (Roberto Bellarmino) (1542-1621) το 1600.<br /><br />Η χριστιανική εκκλησία καταδίωξε επίσης και τον Γαλιλαίο, (1564 – 1642) ο οποίος άρχισε να εξετάζει τον Ουρανό με τηλεσκόπιο. Αρχικά στις 16 Φεβρουαρίου 1616 με την απειλή ποινής από την Ιερά Εξέταση τον ανάγκασαν να ανακαλέσει, του απαγόρεψαν να μιλάει και να γράφει για την περιστροφή της Γης, τον περιόρισαν στο σπίτι του ελέγχοντας όλες τις κινήσεις του και απομονώνοντάς τον.<br /><br />Η θεωρία του Γαλιλαίου -και των υπόλοιπων επιστημόνων- κλόνιζε την ιδεολογική θωράκιση του χριστιανισμού, γιατί πώς συνδυάζεται η θεωρία της κίνησης της Γης με το χριστιανικό δόγμα της ανάληψης του Χριστού στον ουρανό; Η Γραφή έλεγε ότι Ουρανός και Γη είχαν δημιουργηθεί για χάρη του ανθρώπου. Πώς μπορούσε να ισχύει αυτό αν η Γη δεν ήταν παρά ακόμα ένας πλανήτης που περιστρεφόταν γύρω από τον ήλιο;<br /><br />Ο Γαλιλαίος με το τηλεσκόπιο δικής του κατασκευής παρατήρησε πρώτος τους κρατήρες, τα όρη και τις πεδιάδες στην επιφάνεια της Σελήνης. Ανακάλυψε ότι η Σελήνη στρέφει πάντα προς την Γη το ίδιο ημισφαίριό της. Παρατήρησε τις ηλιακές κηλίδες, τον δακτύλιο του Κρόνου, αποκάλυψε την αστρική φύση του Γαλαξία μας και απέδειξε την ισχύ της ηλιοκεντρικής θεωρίας, παρατηρώντας τις φάσεις της Αφροδίτης και ανακαλύπτοντας 4 από τους δορυφόρους του Δία, την Ιώ, την Ευρώπη, τον Γανυμήδη και την Καλλιστώ τους οποίους ονόμασε Άστρα των Μεδίκων, προς τιμή του προστάτη του, Κόσιμο Β’ των Μεδίκων.<br /><br />Οι παρατηρήσεις του αυτές αποτέλεσαν την αρχή του τέλους για την πεποίθηση, που υποστηριζόταν μέχρι τότε από το εκκλησιαστικό και επιστημονικό κατεστημένο, πως το Σύμπαν είναι τέλεια πλασμένο και πως η Γη είναι στο κέντρο του Σύμπαντος και αποτελεί μοναδικότητα: οι κρατήρες της Σελήνης και οι κηλίδες του Ήλιου, καθώς και το γεγονός ότι τέσσερα σώματα περιστρέφονταν γύρω από έναν άλλο πλανήτη, το Δία, αποτέλεσαν αποδείξεις για το αντίθετο. Ο Γαλιλαίος δεν τα βρήκε ότι οι παλίρροιες προκαλούνταν από τους ωκεανούς που φούσκωναν κατά την περιφορά της Γης γύρω από τον Ήλιο.<br /><br />“Δεν νιώθω υποχρεωμένος να πιστέψω πως ο ίδιος Θεός που μας προίκισε με αισθήσεις, λογική και πνεύμα, μας προόριζε να απαρνηθούμε την χρήση τους και με κάποιους άλλους τρόπους να μας δώσει τις γνώσεις που μπορούμε να αποκτήσουμε μέσω αυτών” Γαλιλαίος<br /><br />Ο Άγγλος φιλόσοφος Ρότζερ Μπέικον δίδασκε ότι βάση της αληθινής επιστήμης πρέπει να είναι το πείραμα και τα μαθηματικά. Ο Μπέικον δίδασκε την αποδέσμευση από τις αυθεντίες και την αναζήτηση της αλήθειας με την έρευνα. Θαύμαζε τους Έλληνες φιλόσοφους, διατηρώντας όμως ανεξαρτησία γνώμης. Θεωρούσε τα μαθηματικά ως την βάση των επιστημών και την εμπειρία ως αναγκαία προϋπόθεση κάθε γνώσης, κάτι που τον κατατάσσει στους προδρόμους της σύγχρονης επιστημονικής μεθόδου. Διέκρινε δε την εμπειρία σε εμπειρία των αισθήσεων (εξωτερική) και σε εσωτερική (πνευματική) εμπειρία. Η εξωτερική ήταν απαραίτητη για την ανάπτυξη των επιστημών. Η δεύτερη, η πνευματική εμπειρία, ήταν η προϋπόθεση της ανόδου των βαθμίδων της αντίληψης των υπεραισθητών. Ο ανερχόμενος μέχρι τέλους την κλίμακα αυτή θα έφτανε στη ενόραση του θείου.<br /><br />Ο Μπέικον ασχολήθηκε με όλους τους τομείς της γνώσης. Επιδόθηκε στην αστρονομία, γλωσσολογία, αλχημεία, ιδιαίτερα στην οπτική, διόρθωσε το Ιουλιανό ημερολόγιο και σε αυτόν αποδίδονται οι εφευρέσεις του μεγεθυντικού φακού και του θερμομέτρου. Στην επιστολή του De secretis operibus οραματίζεται αυτοκίνητα και αεροπλάνα. Το 1277 ο πάπας Νικόλαος Ε’ τον καταδίκασε για τις καινοτομίες του και τον φυλάκισε για 14 χρόνια. Ο Μπέικον βγήκε από την φυλακή πολύ μεγάλος και πέθανε πολύ γρήγορα καταβεβλημένος ενώ βρισκόταν σε κατ’ οίκον περιορισμό.<br /><br />Το 12 αι. έζησε ένας από τους μεγαλύτερους φιλοσόφους του μεσαίωνα, ο Αβερρόης (1126 – 1198) Abū l-Walīd Muhammad ibn Ahmad ibn Muhammad ibn Rushd.<br /><br />Τον περιορισμένης αντίληψης θρησκευτικό φανατισμό που στην εποχή του, βάρυνε όχι μόνο τους χριστιανούς αλλά και τους μουσουλμάνους καθώς και τους εβραίους.<div><br />Το πνεύμα της αντιζηλίας και του φθόνου μεταξύ των εκκλησιαστικών παραγόντων, ένα φαινόμενο που παρατηρείται από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα.</div><div><br />Την τότε κατάσταση της αραβοκρατούμενης σημερινής Ισπανίας που ήταν χωρισμένη σε αντιμαχόμενα αραβικά Βασίλεια, που συγκλονίζονταν από εσωτερικές κομματικές ή δυναστικές συρράξεις και εναντίον των οποίων οι καθολικοί ηγεμόνες της Δύσης επιχειρούσαν συνεχείς επιδρομές.<br /><br />Κάτω απ΄ αυτές τις συνθήκες έλαμψε πράγματι ο αραβικός πολιτισμός όπου και ανατράφηκε ο Αβερρόης με πρώτο δάσκαλο τον πατέρα του Ροσντ που ήταν «καδής» (= αρχιδικαστής) στην Καρδούη (Κόρδοβα) που φρόντισε να δώσει στον γιο του επιφανείς δασκάλους μεταξύ των οποίων και ο περίφημος Ιμπν Τζοχάρ ή Αβενζοάρη.<br /><br />Στον Αβερρόη (όπως και στον Αβικέννα) οφείλεται κυρίως η διάσωση ιδεών και πολλών γραπτών της αρχαίας φιλοσοφίας. Έγραψε ιατρική εγκυκλοπαίδεια και σχόλια για σχεδόν όλα τα έργα του Αριστοτέλη. Η επιρροή του στον χριστιανικό σχολαστικισμό του μεσαίωνα είναι σημαντική. Τον 13ο αιώνα τα έργα του μεταφράστηκαν στα εβραϊκά.<br /><br />Ο Ibn Rushd κατά την περίοδο 1179-81 έγραψε τέσσερα σημαντικά έργα:<br /><br />Desicive Treatise<br />al-Kashf ‘an al-manahij (Επεξήγηση των Ειδών Απόδειξης στα Δόγματα της Θρησκείας)<br />Danima (Ευρετήριο της Θείας Γνώσης)<br />Τahafut at-Tahafut (Η Ασυναρτησία της Ασυναρτησίας), μια απάντηση στο έργο του al-Ghazali, Tahafut al-Falasifa (=Η Ασυναρτησία των Φιλοσόφων)<br /><br />Τα φιλοσοφικά έργα του Ibn Rushd ποικίλουν ως προς το εύρος τους. Έχει γράψει σύντομες πραγματείες πάνω σε θέματα λογικής, φυσικής, ψυχολογίας αλλά και σύντομα σχόλια σε έργα του αριστοτελικού corpus. Τα Σύντομα Σχόλιά του θεωρούνται πρώιμα και συνιστούν επιτομές των αριστοτελικών δογμάτων συχνά βασισμένες σε Έλληνες σχολιαστές. Τα Μεσαία Σχόλιά του έχουν την μορφή παράφρασης του αριστοτελικού κειμένου και γι’ αυτό έχει συχνά θεωρηθεί ότι έχουν γραφτεί κατ’ υπόδειξη του πάτρωνά του Abu Ya‘qub Yusuf προκειμένου να γίνουν κατανοητά τα έργα του Έλληνα Φιλοσόφου.<br /><br />Τα Μεγάλα Σχόλια θεωρούνται όψιμα έργα του και συνιστώνται από το σύνολο του αριστοτελικού κειμένου χωρισμένο σε ενότητες ακολουθούμενες από λεπτομερή σχόλια. Θεωρείται ότι εμπεριέχουν την ώριμη σκέψη του Ibn Rushd. Το πρώτο από τα Μεγάλα Σχόλιά του είναι τα “Αναλυτικά Ύστερα” (Posterior Analytics) που γράφτηκε μεταξύ του 1180-3. Ακολουθούν το “Περί ψυχής” (De Anima), γράφτηκε πιθανόν το 1186. Έπειτα τα “Φυσικά” (Physics) το 1186, το “Περί Ουρανού” (De Caelo) το 1188, τα “Μετά τα Φυσικά” (Metaphysics) το 1190. Ο Ibn Rushd υποστήριζε ότι η αλήθεια, όχι αγκιστρωμένη per accidens στις μεθόδους της πειθούς και της διαλεκτικής, αλλά στην καθαρή της μορφή ως per se βρίσκεται στα «αποδεικτικά» έργα του δηλαδή στα φιλοσοφικά έργα και ειδικότερα στα σχόλιά του στον Αριστοτέλη όπου βασικός του στόχος ήταν να απαρτίζονται από φιλοσοφικές αποδείξεις.<br /><br />Ο μουσουλμανικός κλήρος κατηγόρησε τον Αβερρόη για αθεΐα και γιατί πρόβαλλε την Ελληνική φιλοσοφία σε βάρος της μωαμεθανικής ορθοδοξίας. Ο Αβερρόης εξορίστηκε από την Κόρδοβα και τα έργα του κάηκαν. Ο πάπας, στην συνέχεια, αφόρισε τον Αβερρόη (το 1240 και το 1513) και η καθολική εκκλησία καταδίωξε σκληρά τους οπαδούς του.<br /><br />Ο Βέλγος Ανδρέας. Βεσάλ (16ος αι.) θεμελίωσε την επιστήμη της ανατομίας. Με βάση την ανατομία των πτωμάτων έγραψε το μεγάλο έργο «Για την κατασκευή του ανθρώπινου σώματος».<br /><br />Όπως είναι γνωστό, τόσο κατά την αρχαιότητα, όσο και κατά τον μεσαίωνα ήταν αυστηρά απαγορευμένη η διενέργεια νεκροτομής στα ανθρώπινα πτώματα, για λόγους θρησκευτικούς. Έτσι οι Ιατροί κι άλλοι επιστήμονες, ήσαν αναγκασμένοι να αρκούνται στις έρευνές των στην νεκροτομή πτωμάτων ζώων και σκεπτόμενοι κατ΄ αναλογίαν, εξήγαγαν συμπεράσματα σχετικά με την ανατομία του ανθρωπίνου σώματος. Όπως είναι γνωστόν στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου έζησε και έδρασε περί το 300 π. κ.ε. ο σπουδαίος Ιατρός Ηρόφιλος (Χαλκηδών Βιθυνίας περίπου το 430 π. κ.ε. – Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου περίπου 360 π. κ.ε.), ο οποίος θεωρείται σε σπουδαιότητα τρίτος, ήτοι μετά τον Ιπποκράτη τον Κώο και τον Γαληνό τον Περγαμηνό.<br /><br />Λέγεται ότι ο Ηρόφιλος, με άδεια του Πτολεμαίου, μπόρεσε να διενεργήσει νεκροτομές σε ανθρώπινα πτώματα και να δημοσιεύσει τα συμπεράσματα από τις σχετικές έρευνες. Όμως εξ αιτίας της πυρπολήσεως του ναού της Ειρήνης στην Ρώμη και της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας της Αιγύπτου, όταν κατέλαβαν την πόλη οι Άραβες, τα βιβλία του Ηρόφιλου δεν διατηρήθηκαν. Ο σπουδαίος αρχαίος Έλληνας Ιατρός Ιπποκράτης ο Κώος (Κως 460 π. κ.ε. – 377 π.κ.ε. ) και στην συνέχεια ο Γαληνός ο Περγαμηνός (Πέργαμος Μικράς Ασίας 129 μ.κ.ε. – Ρώμη 199 μ.κ.ε), γνώριζαν αρκετά καλά την δομή του ανθρωπίνου σώματος, αλλά φαίνεται, ότι οι έρευνές των στηρίζονταν κυρίως σε παρατηρήσεις επί πτωμάτων ζώων, στα οποία είχαν διενεργήσει νεκροτομή.<br /><br />Ο Γαληνός προχώρησε πάρα πολύ, περιέγραψε αρκετά καλά την δομή του το ανθρώπινου σώματος και ειδικότερα την κυκλοφορία του αίματος. Διέγνωσε ότι η καρδιά ενεργεί ως ένα υδραυλικό σύστημα και αποτελεί το βασικό όργανο της κυκλοφορίας του αίματος. Πρώτος αυτός διέκρινε τις αρτηρίες και τις φλέβες, καθώς και τα τριχοειδή αγγεία και ανακάλυψε, ότι σε αυτά ρέει αίμα και όχι αέρας, όπως επιστεύετο παλαιότερα. Ήταν ευνόητο, ότι επειδή οι έρευνές του στηρίζονταν κυρίως στην μελέτη πτωμάτων ζώων, σε ορισμένα σημεία να περιέπεσε σε λάθη. Όμως οι Ιατροί της Ευρώπης μέχρι και τον 16ον αι. μ.κ.ε. στηρίζονταν κυρίως στις περιγραφές και στα συμπεράσματα του Γαληνού.<br /><br />Ο Ανδρέας Βεσάλιος, σπουδαίος Φλαμανδός Ιατρός και θεμελιωτής της νεότερης Επιστήμης της Ανατομίας, ανέταμε ανθρώπινα πτώματα, περιέγραψε με ακρίβεια την δομή του ανθρωπίνου σώματος, διόρθωσε και συμπλήρωσε τις παρατηρήσεις του Γαληνού και έθεσε τις βάσεις της Επιστήμης της Ανατομίας. Όμως συνάντησε μεγάλη αντίδραση από ομοτέχνους του και άλλους και αναγκάσθηκε να εγκαταλείψει τις Βρυξέλλες και να έλθει στην Ισπανία, ως Ιατρός της αυλής του εκεί βασιλέως.<br /><br />Δυστυχώς και εκεί αντιμετώπισε πολλές δυσκολίες. Ειδικότερα κατά την νεκροτομή ανθρωπίνου πτώματος για ερευνητικούς λόγους, άνοιξε τον θώρακα του νεκρού και τότε διαπιστώθηκε, ότι η καρδιά του έπαλε ακόμη. Οι συγγενείς του νεκρού θεώρησαν τότε, ότι ο Ανδρέας Βεσάλιος διά του τρόπου αυτού έγινε η αιτία του θανάτου του μέλους της οικογενείας των, του υπέβαλαν μήνυση και το δικαστήριο της Ιεράς Εξέτασης του επέβαλε την τιμωρία να καεί ζωντανός.<br /><br />Με την επέμβαση του τότε βασιλέως της Ισπανίας, η ποινή αυτή μετετράπη σε προσκύνημα στα Ιεροσόλυμα. Ο Α. Βεσάλιος πραγματοποίησε το προσκύνημα αυτό στους Αγίους Τόπους του χριστιανισμού, όμως κατά την επιστροφή του, το πλοίο στο οποίο επέβαινε ναυάγησε πλησίον της παραλίας της Ζακύνθου, των Ιονίων νήσων. Ο Α. Βεσάλιος εσώθηκε μεν, αλλά όντας ήδη άρρωστος και ταλαιπωρημένος από το ταξίδι απεβίωσε στην Ζάκυνθο σε ηλικία 50 ετών και ετάφη εκεί. Η ημερομηνία θανάτου του με το νέο ημερολόγιο είναι η 15 Οκτωβρίου 1564.<br /><br />Σε κεντρική πλατεία της πόλεως της Ζακύνθου έχει μνημείο, προς τιμή του Ιατρού και Ανατόμου Ανδρέα Βεσάλιου Αυτό περιλαμβάνει: α) Προτομή του Α. Βεσάλιου από λευκόχρωμο μάρμαρο, με επιγραφή, που αναφέρει τόπο γεννήσεως και ημερομηνία γεννήσεως και θανάτου αυτού και β) ένα άγαλμα από χαλκό, το οποίο παριστάνει ολόσωμο πτώμα ανδρός σε φυσικό μέγεθος, με όλες τις ανατομικές λεπτομέρειες αυτού.<br /><br />Ο Ρενέ Ντεκάρτ μελέτησε κυρίως τα μαθηματικά και τη φυσική αλλά επεκτάθηκε, επίσης, σε ζητήματα φυσιολογίας και ψυχολογίας. Θεωρείται σταθμός στην ιστορία της φιλοσοφίας, καθώς φέρεται ως δάσκαλος και ταυτόχρονα θύμα του Διαφωτισμού. Αναφέρεται συχνά ως εκείνος που συνέλαβε την πιο ακραία μορφή σκεπτικισμού. Προσπάθησε και κατόρθωσε να απεγκλωβίσει την φιλοσοφία από τον σχολαστικισμό, να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη στις νοητικές δυνάμεις του ανθρώπου και να απελευθερώσει το ανθρώπινο πνεύμα από την αυθεντία του παρελθόντος.<br /><br />Υπήρξε μια από τις σημαντικότερες μορφές του ηπειρωτικού-ευρωπαϊκού ορθολογισμού. Οι ιδέες του, όμως, έγιναν στόχος του εμπειρισμού που επικράτησε μακροπρόθεσμα. Αλλά και οι βασικές ιδέες του λειτούργησαν σε πείσμα των προθέσεών του. Θέτοντας τα όρια μεταξύ πνευματικού και υλικού κόσμου και αντιμετωπίζοντάς τον ως επαρκές και αυτόνομο αντικείμενο μελέτης, βοήθησε στην επικράτηση του υλισμού έναντι της πνευματοκρατίας.<br /><br />Υλιστές του 18ου αιώνα όπως ο Ντήτριχ Χόλμπαχ (Dietriech von Holbach, 1723–89) και ο εγκυκλοπαιδιστής Ντενί Ντιντερό, χρησιμοποίησαν την γεωμετρική αντίληψη του θεού που αποσύρεται μετά την δημιουργία. Συνδυάζοντας την άποψή του με την μηχανιστική ερμηνεία του ζωικού βασιλείου, προώθησαν την υλιστική θεώρηση του κόσμου. Το 1633, μετά την καταδίκη του Γαλιλαίου, ματαιώνει την έκδοση του έργου του «Ο κόσμος». Το 1641 απαγορεύεται η διδασκαλία των έργων του στα κολέγια των Ιησουιτών.<br /><br /><a href="https://erevoktonos.blogspot.com/2017/05/vs.html">Χριστιανισμός και Ελλάδα</a><br /><br />Η εκκλησία της Ελλάδας παρουσίασε τα ίδια στοιχεία του συντηρητισμού, της μισαλλοδοξίας και του σκοταδισμού. Οι θετικές επιστήμες, τα μαθηματικά, η φυσική, η χημεία, ήταν απαγορευμένα για τους μαύρους ρασοφόρους ως πηγή αθεΐας.<br /><br />Το έτος 1819 το Οικουμενικό Πατριαρχείο εξέδωσε «πατριαρχική εγκύκλιο» για την ανάσχεση της διάδοσης των φυσικομαθηματικών επιστημών με τίτλο «Περί της σημερινής κατάστασης των κοινών του γένους μας ελληνομουσείων (=σχολείων)» και κάλεσε πατριαρχική σύνοδο με στόχο «την καθαίρεσιν των φιλοσοφικών (=φυσικομαθηματικών) μαθημάτων». Από την σύνοδο που συνήλθε τον Μάρτιο του 1821, μόλις λίγες ημέρες πριν από την έκρηξη της Επανάστασης, εξεδόθη κείμενο κατά των Μαθηματικών, της Φυσικής και των επιστημών γενικότερα.<br /><br />Το πόσο προσπάθησε να «φρενάρει» η Εκκλησία τη διάδοση των Επιστημών και των Γραμμάτων του Γένους το μαρτυρά και η «Χριστιανική Απολογία» του διευθυντή της Πατριαρχικής Σχολής της Κωνσταντινουπόλεως Αθ. Πάριου, γραμμένη στα 1800: «Μακράν η διαλεκτική σχέση. Μακράν η πολύσχημος Γεωμετρία. Μακράν η κενέμφατος Άλγεβρα. Μακράν κάθε ανθρώπινη επιστήμη και μάθησις. Εις τα εξ αποκαλύψεως δεν ζητείται απόδειξις, αλλά πίστις».<br /><br />Έτσι κυνηγήθηκαν, αφορίστηκαν δάσκαλοι και επιστήμονες που ήταν φορείς της επιστήμης και της λογικής σκέψης. Η μοίρα των πρωτοπόρων του Ελληνικού Διαφωτισμού δείχνει την αντιμετώπιση που είχαν από την «εθναρχούσα εκκλησία».<br /><br />Ο Μεθόδιος Ανθρακίτης (1650/60-1736) συνέβαλλε αποφασιστικά στον νέο προσανατολισμό της ελληνικής παιδείας του 18ου αιώνα. Διδάσκεται η φιλοσοφία κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα και τα σύγχρονα μαθηματικά για πρώτη φορά εντός ελλαδικού χώρου. Αποβλέπει στην πνευματική κατάρτιση των ιερέων και πραγματοποιεί τολμηρές ανατοποθετήσεις στη χριστιανική ηθική συμπεριφορά.<br /><br />Δεν διστάζει να κρίνει με αυστηρότητα την συμπεριφορά του κλήρου και με σκληρή γλώσσα επικρίνει την κατάχρηση του αφορισμού. Ορθώνεται στους αντίποδες του Κορυδαλλέα και των Φαναριωτών που δίδασκαν στην αρχαΐζουσα που δεν απευθύνονταν στο λαό παρά μονάχα στους «σπουδαίους». Καταδικάστηκε το 1721 για τις φιλοσοφικές απόψεις του από το Πατριαρχείο και υποχρεώθηκε το έτος 1725 σε δημόσια καύση των χειρογράφων του.<br /><br />Ο Ευγένιος Βούλγαρης (1716-1806) εισήγαγε στην Ελλάδα την διδασκαλία των Φυσικών Επιστημών, της νεότερης φιλοσοφίας και της λατινικής γλώσσας. Οι ιερείς επιχείρησαν να τον λιθοβολήσουν στα Ιωάννινα και τον κυνήγησαν ως άθεο.<br /><br />Η φήμη του ως διανοούμενου έφερε την πρόσκληση από την αυτοκράτειρα Αικατερίνη Β’ της Ρωσίας. Την αποδέχτηκε κι έφτασε στην Μόσχα το 1771, δηλ. κατά την διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου (1768-1774) και συναντήθηκε με τους αδελφούς Ορλόφ. Το 1775 χειροτονήθηκε ιερέας. Τον επόμενο χρόνο έγινε αρχιεπίσκοπος Σλαβωνίου και Χερσώνος στην Ουκρανία (τότε Νέα Ρωσία). Στα 12 χρόνια που έμεινε στην θέση αυτή ενίσχυσε τους ολοένα και περισσότερους Έλληνες πού έφταναν από το Νότο κι επιδίωξε την επέμβαση της Ρωσίας στα εσωτερικά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, προς όφελος των Ορθοδόξων ελληνόφωνων πληθυσμών.<br /><br />Παραιτήθηκε από την αρχιεπισκοπή το 1787, εξαιτίας των συγκρούσεων του με την Σύνοδο στα ζητήματα των Ουνιτών, το προχωρημένο της ηλικίας του, η υγεία του, αλλά και η διάθεσή του να επιδοθεί απερίσπαστος στις αγαπημένες του πνευματικές ενασχολήσεις, την συγγραφή και την μετάφραση. Ορίζει διάδοχό του τον Νικηφόρο Θεοτόκη και αποσύρεται από το αξίωμά του. Την ίδια χρονιά έγινε μέλος της Αυτοκρατορικής Ακαδημίας Επιστημών της Ρωσίας. Συνέγραψε έκκληση προς την αυτοκράτειρα Αικατερίνη της Ρωσίας για την απελευθέρωση των υπόδουλων Ελλήνων, συμβάλλοντας στην έναρξη νέου νικηφόρου πολέμου (1787-1792). Αποσύρθηκε στην Πετρούπολη όπου επιδόθηκε στη συγγραφή.<br /><br />Είχε την χαρά να μάθει το 1800 για την πρώτη μορφή αυτονομίας σε ελληνικό έδαφος που δόθηκε στην Επτάνησο Πολιτεία χαρακτηρίζοντάς την “Πολιτοκρατεία” (κράτος των πολιτών, μεταφράζοντας το λατινικό respublica) και “βιοδαίμων” δηλ. ελπιδοφόρος για την επιβίωση το ελληνικού έθνους. Το 1802 αποσύρθηκε στη Μονή του Αγίου Αλεξάνδρου Νιέφσκι, όπου πέθανε το 1806 σε ηλικία 90 ετών.<br /><br />Ο Χριστόδουλος Παμπλέκης, λόγιος και δάσκαλος, αφορίστηκε το 1793 μετά το θάνατό του από τον πατριάρχη Νεόφυτο τον Ζ’.<br /><br />Σε ηλικία 25 ετών, το Γενάρη του 1759 απογοητευμένος από την κατάσταση στην Αθωνιάδα έφυγε για την Ευρώπη. Αρχικά προσκλήθηκε στην Βιέννη όπου κι εργάσθηκε ως οικοδιδάσκαλος στην εκεί Ελληνική παροικία. Παράλληλα συνέχισε τις σπουδές του μελετώντας φιλοσοφία, θεολογία και μαθήματα θετικών επιστημών. Επόμενος σταθμός του θα είναι η Λειψία της Σαξονίας, πόλη στην οποία ασχολείται με φιλοσοφικές μελέτες και συνεχίζει την διδακτική του δράση σε στενό κύκλο μαθητών του.<br /><br />Το 1781 εξέδωσε στην Βενετία το πρώτο του βιβλίο με τίτλο «Η αληθής πολιτική». Το 1786 εξέδωσε στην Βιέννη το φιλοσοφικό σύγγραμμά του με τον τίτλο «Περί φιλοσόφου, φιλοσοφίας, φυσικών, μεταφυσικών, πνευματικών και Θείων». Στο έργο του αυτό παρουσιάζει τις φιλοσοφικές θέσεις δυτικών διανοητών, όπως την νευτώνεια κοσμοαντίληψη και —κυρίως— τις ιδέες των Γάλλων Εγκυκλοπαιδιστών Ντιντερό και Ντ’ αλαμπέρ, του Βρετανού Φράνσις Μπέικον και των Γάλλων φυσικών φιλοσόφων Πιερ Γκασεντί και Καρτέσιου. Το 1791 εξέδωσε νέο σύγγραμμα με τίτλο “Τρόπαιον της ορθοδόξου Πίστεως”, στο οποίο κάνει συχνές αναφορές στον Βολταίρο και στο οποίο διατυπώνει την θέση ότι η αίσθηση για την ύπαρξη του θεού υπήρχε ήδη στους πρώτους ανθρώπους, κι όχι μόνο τα τελευταία 1791 χρόνια με την χριστιανική εκκλησία. Στην συνέχεια βρέθηκε στην Λειψία όπου συνέχισε να ασχολείται με φιλοσοφικές μελέτες και με την διδασκαλία. Πέθανε σε νοσοκομείο της Λειψίας στις 15 Αυγούστου του 1793. Η κηδεία του έγινε στις 4 Αυγούστου από τον ορθόδοξο ναό της πόλης.<br /><br />Η διαμάχη μετά το θάνατό του και ο αφορισμός του: Ωστόσο, το γεγονός ότι το έργο του περιείχε επιχειρήματα της νεότερης μεταφυσικής για την ύπαρξη του θεού και επιχειρούσε να κριτικάρει την χριστιανική θρησκεία, είχε ήδη προκαλέσει την έντονη αντίδραση εκπροσώπων της ορθόδοξης εκκλησίας. Μέσα στο κλίμα αυτό ο Ευγένιος Βούλγαρης καταδίκασε το έργο του άλλοτε μαθητή του ως «συμπίλημα αποτρόπαιων και δύστηνων βιβλιαρίων». Λίγο πριν τον θάνατό του, στις αρχές του 1793, κυκλοφόρησε μια υβριστική σάτιρα εναντίον του με τον τίτλο «Ακολουθία ετεροφθάλμου και αντίχριστου Χριστοδούλου του εξ Ακαρνανίας», που πιθανότατα στον επίσκοπο Πλαταμώνος Διονύσιο ή κατ’ άλλους στο συγγενή του Δ. Γοβδελά από την Ραψάνη.<br /><br />Ως απάντηση, οι μαθητές του δημοσίευσαν μετά τον θάνατό του το έργο του «Περί Θεοκρατίας» το οποίο ήταν ένα βιαιότατο αντικληρικό κείμενο που απέρριπτε στην βάση της την χριστιανική θρησκεία (άρνηση της θεοπνευστίας της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης, της θεότητας του Ιησού και της τέλεσης θαυμάτων) και καταδίκαζε ως ιδιοτελή την συμπεριφορά των λειτουργών της. Το δημοσίευμα αυτό προκάλεσε την οργή της ορθοδόξου εκκλησίας με αποτέλεσμα τον μετά θάνατον αφορισμό του από τον Πατριάρχη Νεόφυτο τον Ζ’ στις 12 Νοεμβρίου του 1793. Μάλιστα το κείμενο του αφορισμού αναθεμάτιζε, εκτός από τον συγγραφέα, τους πιθανούς αναγνώστες του αλλά και τον ιερέα που έψαλλε στην νεκρώσιμη ακολουθία του Παμπλέκη. Ωστόσο, παρά την επίσημη καταδίκη του έργου του, ο Έλληνας λόγιος είχε εκτιμηθεί από σημαντικές προσωπικότητες της εποχής του, όπως μαρτυρούν οι αναφορές στο πρόσωπό του -μεταξύ άλλων και- από τους πατριάρχη Καλλίνικο Γ΄ (1791) και λόρδο Βύρωνα.<br /><br />Στις 23 Οκτωβρίου του 1839 ο Θεόφιλος Καΐρης αφορίζεται από την Εκκλησία. Ο Καΐρης ανέπτυξε μία προσωπική φιλοσοφία την «Θεοσέβεια» επηρεασμένος από τους Γάλλους δεϊστές. Μία μονοθεϊστική διδασκαλία με δικές της τελετές λατρείας και αναφορές στην ισότητα και την ουσιαστική ελευθερία του ατόμου. Για αυτή του την θεωρία θεωρήθηκε αιρετικός και επικίνδυνος τόσο από την βαυαροκρατία, που έβλεπε στο πρόσωπο του έναν αφυπνιστή του λαού, όσο και από την επίσημη Εκκλησία.<br /><br />Η Ιερά Σύνοδος του Βασιλείου της Ελλάδος με πρόεδρο τον Μητροπολίτη Κυνουρίας Διονύσιο ζήτησε από τον Καΐρη να προβεί σε «ομολογία πίστεως», την οποία εκείνος απέκρουσε ως καταπιεστική της συνείδησής του. Τότε η ελληνική κυβέρνηση, ενδίδοντας στις πιέσεις της Ιεράς Συνόδου, διέταξε τον αρχηγό του στόλου Κωνσταντίνο Κανάρη να πλεύσει με την ναυαρχίδα του στόλου στην Τήνο για να πάρει από εκεί το διοικητή της Τήνου και να τον πάει στην Άνδρο, ώστε μαζί με το Μητροπολίτη Άνδρου να καλέσουν ενώπιον τους τον Καΐρη.<br /><br />Από εκεί μεταφέρθηκε στην Αθήνα όπου δικάστηκε από εκκλησιαστικό δικαστήριο και το οποίο, παρά την δήλωση του ότι δεν δίδασκε θεολογία αλλά φιλοσοφία («Ούτε εισηγητής, ούτε ιδρυτής νέας θρησκείας είμαι, διότι φρονώ ότι τούτο δεν είναι έργον ανθρώπου, καθόσον τα τοιαύτα είς δύναται, ο εκ του μηδενός παραγαγών το Σύμπαν. Η θεοσέβεια δεν έχει άλλον διδάσκαλον ει μη μόνον τον Θεόν, καθότι αυτή είνε απόρροία της ηθικής του Θεού επομένως, ως προείπων, ούτε καθιδρυτής είμαι της θεοσεβείας, ούτε προσηλυτιστής υπέρ αυτής»)<br /><br />Με βασιλικό διάταγμα στις 28 Οκτωβρίου 1839, τέθηκε υπό περιορισμό στο μοναστήρι του Ευαγγελισμού στη Σκιάθο όπου υπόκειται σωματικά και ψυχολογικά βασανιστήρια, για να «μεταμεληθεί» και παρέμεινε επί ένα ολόκληρο χειμώνα σε ένα σκοτεινό υπόγειο και αρρώστησε βαριά. Η πολιτική και θρησκευτική ηγεσία ανησυχώντας για ενδεχόμενη κατακραυγή σε περίπτωση θανάτου του τον μετέφερε στο μοναστήρι της Θήρας όπου παρέμεινε υπό καλύτερες συνθήκες επί δύο χρόνια σε απομόνωση.<br /><br />Έπειτα από την ανάγνωση της καθαίρεσης στους ναούς της επικράτειας, διέταξε την απέλασή του από την χώρα. Στις 19 Δεκεμβρίου 1839 το Οικουμενικό Πατριαρχείο εξέδωσε εγκύκλιο («Περί της νεωστί αναφανείσης αντιχρίστου διδασκαλίας του Θεοσεβισμού») εναντίον του Καΐρη και της διδασκαλίας του. Στις αρχές Απριλίου 1842 έφθασε στην Κωνσταντινούπολη και τόσο η Ελληνική Πρεσβεία όσο και το Οικουμενικό Πατριαρχείο πληροφορούμενα την άφιξή του, επιχειρούν να τον απομονώσουν στο πλοίο που τον μεταφέρει, ανήσυχο το δεύτερο, για την μεγάλη προσέλευση επισκεπτών στον Καΐρη. Μετά δεκαήμερης φρούρησής τους στο πλοίο, ανεχώρησε για την Αγγλία. Στο Λονδίνο έμεινε για δύο χρόνια όπου δίδαξε φιλοσοφικά μαθήματα και την θεοσεβικήν διδασκαλίαν του.<br /><br />Με την Συνταγματική Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843 ο Καΐρης, με την βοήθεια του παλαιού συμμαθητή του Ιωάννη Κωλέττη, επανήλθε στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στην Άνδρο όπου συνέχισε την λειτουργία του Ορφανοτροφείου του.<br /><br />Παρά τις εκθέσεις των δύο αλληλοδιαδόχων νομαρχών Κυκλάδων, Αμβροσιάδη και Ζυγομαλά, που διαβεβαίωναν ότι ο Καΐρης δεν έκανε προσηλυτισμό, ο υπουργός Δικαιοσύνης Βόλβης, στηριζόμενος σε έγγραφο της Συνόδου, διέταξε τον εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Σύρου να προβεί σε δίωξη του Καΐρη και των συνεργατών του. Ο εισαγγελέας Ν. Σιούπης άσκησε δίωξη και ο ανακριτής Σύρου Σταύρος Λογοθέτης ξεκίνησε τακτική ανάκριση που τερματίσθηκε με το από 26 Απριλίου 1852 παραπεμπτικό βούλευμα, επικυρωμένο με το 2693/1852 βούλευμα του Εφετείου Αθηνών.<br /><br />Το δικαστήριο της Σύρου (με πρόεδρο τον Ι. Δοξαρά, συνέδρους τους Σταύρο Λογοθέτη, Δ.Α. Βαφειάδη, Αλέξανδρο Αλεξάνδρου και Ι. Πρεζάνη, Εισαγγελέα το Ν. Στούπη, κατηγορούμενους τους Θεόφιλο Καΐρη, Γρηγ. Δεσποτόπουλο, Σπυρ. Γλαυκωπίδη, Θ. Λουλούδη ή Μονοκόνδυλο και συνηγόρους υπερασπίσεως τον καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου Νικ. Ι. Σαρίπολο και τον Ιω. Παλαιολόγο) εξέδωσε την υπ’ αριθ. 181/21.12.1852 καταδικαστική απόφαση, με φυλακίσεις για όλους και ειδικότερα διετή φυλάκιση για τον Θεόφιλο Καΐρη. Ο Καΐρης, ασθενής ήδη και σε προχωρημένη ηλικία, μεταφέρθηκε στις φυλακές Σύρου, όπου λίγες μέρες αργότερα στις 13 Ιανουαρίου 1853 άφησε την τελευταία του πνοή.<br /><br />Ο Κωνσταντίνος Κούμας μπορεί να μην αφορίστηκε, αλλά κυνηγήθηκε ανελέητα (1777 – 1836) υπήρξε Έλληνας διδάσκαλος του Γένους, πρωτεργάτης του νεοελληνικού διαφωτισμού, ιστορικός, φιλόσοφος και μεταφραστής λογοτεχνικών έργων. Ο Κούμας παρέμεινε διαχρονικά «ο πιστότερος και συνεπέστερος οπαδός του Κοραή», αντίπαλος της αρχαΐζουσας, την οποία θεωρεί ως τροχοπέδη στην διαφωτιστικού χαρακτήρα προσπάθεια για την πρόοδο της ελληνόφωνης εκπαίδευσης. Ο Κούμας πίστευε στον κοινωνικό χαρακτήρα της παιδείας και θεωρούσε πως στην επίτευξη αυτού του στόχου συντελεί κατά αποφασιστικό τρόπο η διδασκαλία σε μια γλώσσα περισσότερο οικείας. Για τους λόγους αυτούς ήρθε σε σύγκρουση με εκπροσώπους της αρχαΐζουσας γλώσσας όπως ο Νεόφυτος Δούκας.<br /><br />Δίδαξε Ελληνικά και επιστημονικά μαθήματα στην απλοελληνική κατά τα πρότυπα των δημοτικιστών και εισάγει ως νέο μάθημα την άλγεβρα. Τον Οκτώβριο του 1798 νυμφεύεται την γυναικαδελφή του δασκάλου του Ιωάννη Πέζαρου. Έπειτα πήγε στα Αμπελάκια, όπου δίδασκαν ο Γρηγόριος Κωνσταντάς και ο Κεφαλλονίτης γιατρός Σπυρίδων Ασάνης απ’ τον οποίο έμαθε άλγεβρα. Στα 1799 ο Κούμας αποκτά μια κόρη χάνει, όμως, την γυναίκα του. Βαθύτατα λυπημένος καταφεύγει στα Αμπελάκια, όπου ασχολείται από κοινού με τον Ασάνη με την μετάφραση του έργου του Γάλλου αστρονόμου και μαθηματικού Abbe de la Caille Περί κωνικών τομών.<br /><br />Βέβαια, ούτε οι Ευρωπαίοι διαφωτιστές γλίτωσαν από την μανία του ελληνικού εκκλησιαστικού μηχανισμού! Για παράδειγμα, το έτος 1776 «καταδικάστηκε» και «αναθεματίστηκε» πανηγυρικά από τον πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, Σοφρώνιο Β’, ο Βολταίρος και το ίδιο επαναλήφθηκε το έτος 1793 από τον πατριάρχη Νεόφυτο Ζ’, δεκαπέντε χρόνια μετά τον θάνατο του μεγάλου διανοητή. Ο Φρανσουά Μαρί Αρουέ (François-Marie Arouet, 1694 – 1778), ευρύτερα γνωστός με το ψευδώνυμο Βολταίρος (Voltaire), ήταν Γάλλος συγγραφέας, ιστορικός και φιλόσοφος, διάσημος για το πνεύμα του, τις επιθέσεις του εις βάρος της καθολικής εκκλησίας και την υπεράσπιση της ανεξιθρησκίας, της ελευθερίας του λόγου και του διαχωρισμού εκκλησίας και κράτους. Θεωρείται κεντρική μορφή και ενσάρκωση του Διαφωτισμού του 18ου αιώνα. Υπήρξε επίσης δοκιμιογράφος και κορυφαίος εκπρόσωπος του ντεϊσμού.<br /><br />Στην φιλοσοφία του, βασισμένη στον σκεπτικισμό και τον ορθολογισμό, ήταν βαθιά επηρεασμένος από το Λοκ (Locke) καθώς επίσης και από τους Montaigne και Bayle. Παρά το πάθος του για την σαφήνεια και την λογική, συχνά υπήρξε ανακόλουθος προς τον εαυτό του. Έτσι ενώ αρχικά υποστήριζε ότι η ανθρώπινη φύση ήταν τόσο αμετάβλητη όσο αυτή των ζώων αργότερα εξέφρασε την πεποίθηση για εξέλιξη και βαθμιαίο εξανθρωπισμό της κοινωνίας μέσω της δράσης των τεχνών, των επιστημών και του εμπορίου. Στην πολιτική υποστήριζε την μεταρρύθμιση αλλά ένιωθε φρίκη για την αμάθεια και τον πιθανό φανατισμό των ανθρώπων καθώς και για την βία της επανάστασης.<br /><br />Όσο αφορά τη θρησκεία ο Βολταίρος θεωρούσε ότι ο χριστιανισμός ήταν μια καλή πίστη για καμαριέρες και ράφτες, αλλά για την ανώτερη τάξη πρότεινε έναν απλό θεϊσμό. Αντιτάχθηκε στον αθεϊσμό και τον υλισμό του Ελβέτιου και του Χόλμπαχ. Είναι παροιμιώδης η θέση του ότι “εάν ο Θεός δεν υπήρχε, θα έπρεπε να εφευρεθεί”, που περιέχεται σε ένα από τα ποιήματά του. Τέλος η επιρροή του Βολταίρου στην εκλαΐκευση της επιστήμης και της φιλοσοφίας του καιρού του ήταν ιδιαίτερα σημαντική. Στον Βολταίρο αποδίδεται λανθασμένα η φράση «Διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες». Στην πραγματικότητα η φράση αυτή γράφτηκε από την Evelyn Beatrice Hall στο βιογραφικό βιβλίο της The Friends of Voltaire.</div></div><a href="https://erevoktonos.blogspot.com/2022/09/blog-post_398.html">πηγη</a>0https://kleistoparathyro.blogspot.com/2022/10/blog-post_71.htmlεαυτοςnoreply@blogger.com (ioannis p)Sat, 1 Oct 2022 08:24:00 +0300tag:blogger.com,1999:blog-5303547839438319845.post-5198718094622760279<h3 class="post-title entry-title" itemprop="name"></h3> <div class="post-header"> <div class="post-header-line-1"></div> </div> <div class="post-body entry-content" id="post-body-940650639315493903" itemprop="description articleBody"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.cercledesartisteseuropeens.com/s/cc_images/cache_2486927091.jpg" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="425" data-original-width="336" height="269" src="https://www.cercledesartisteseuropeens.com/s/cc_images/cache_2486927091.jpg" width="213" /></a></div>Υπάρχει ένα δυναμικό μέσα μας που πρέπει να υλοποιηθεί. Δεν έχει σημασία αν έχετε ένα βαθμό ευφυΐας 60 ή 160, υπάρχουν πολλά περισσότερα μέσα σας απ’ αυτά που τώρα συνειδητοποιείτε.<br /><br />Ίσως η μοναδική γαλήνη και χαρά στη ζωή βρίσκεται στην αναζήτηση και στην ανάπτυξη αυτού του δυναμικού. Είναι αμφίβολο αν θα υλοποιήσουμε ολόκληρο τον εαυτό μας μέσα στη διάρκεια μιας ζωής, ακόμη κι αν αφιερώσουμε την κάθε στιγμή της σ’ αυτό.<br /><br />Ο Γκαίτε βάζει το Φάουστ να το ανακαλύπτει αυτό όταν λέει, “Αν πάνω σ’ αυτή τη γη μια στιγμή γαλήνη μπορούσα να βρω /τότε σ’ αυτή τη στιγμή θα της έλεγα/ “Μείνε για λίγο, τι όμορφη που είσαι”. Αν ο άνθρωπος σταματήσει τις έρευνές του έστω και για μια σύντομη στιγμή, τότε φλερτάρει με το διάβολο, γιατί δεν μπορεί να υπάρξει γαλήνη κι ανάπαυση στον αγώνα του ανθρώπου να βρει τον εαυτό του. Το Ευαγγέλιο του Απόστολου Ιωάννη μας λέει ότι το σπίτι μας έχει πολλά δωμάτια, που το καθένα τους περικλείει τα δικά του θαυμαστά πράγματα. Πώς είναι δυνατό ν’ ανεχόμαστε τις αράχνες, τους ποντικούς, τη φθορά και το θάνατο να κατακλύζουν το σπίτι μας;<br /><br />Ό,τι υπάρχει είναι πάντα διαθέσιμο για ανακάλυψη. Ποτέ δεν είναι πολύ αργά. Αυτή η γνώση θα προσφέρει στον άνθρωπο τη μεγαλύτερή του πρόκληση – την έρευνα του εαυτού του – τη δική του προσωπική Οδύσσεια- την ανακάλυψη και την τακτοποίηση των δωματίων του σπιτιού του. Αυτή η γνώση θα πρέπει να τον προκαλέσει να γίνει όχι μόνο ένα καλό άτομο, αλλά το καλύτερο, το πιο αγαπητό, το πιο αισθαντικό, το πιο έξυπνο άτομο, ένα αξιαγάπητο άτομο, ένα όλο αισθήματα άτομο, ένα έξυπνο άτομο, που ο άνθρωπος είναι ικανός να γίνει. Η έρευνά του δεν είναι ένας ανταγωνισμός με την έρευνα κάποιου άλλου. Γίνεται η δική του προσωπική πρόκληση.<br /><br />Έτσι το ν’ αγαπάμε τον εαυτό μας περικλείει την ανακάλυψη του αληθινού θαύματος που είναι ο εαυτός μας· όχι μόνο ο τωρινός εαυτός μας, αλλά οι πολλές δυνατότητες του εαυτού μας. Περικλείει την αδιάκοπη συνειδητοποίηση ότι είμαστε μοναδικοί, ότι δε μοιάζουμε με κανένα άλλο άτομο στον κόσμο, ότι η ζωή είναι, ή θα 'πρεπε να είναι, η ανακάλυψη, η ανάπτυξη και το μοίρασμα με τους άλλους αυτής της μοναδικότητας. Η διαδικασία αυτή δεν είναι πάντα εύκολη, γιατί θα πρέπει ν’ ανακαλύψουμε αυτούς που θα νιώσουν ότι απειλούνται από μας που αλλάζουμε, που ωριμάζουμε. Αλλά πάλι θα είναι μια γοητευτική διαδικασία, πάντα φρέσκια και όπως όλα τα πράγματα καινούργια, όλο αλλαγές, ποτέ πληκτική. Το ταξίδι μέσα στον ίδιο τον εαυτό μας είναι το σπουδαιότερο, το πιο απολαυστικό και το μεγαλύτερο σε διάρκεια. Τα ναύλα είναι φτηνά· απαιτεί μονάχα αδιάκοπη εμπειρία, αξιολόγηση, αγωγή, δοκιμές καινούργιας συμπεριφοράς. Μόνο εσείς μπορείτε να γίνετε ο τελικός κριτής που θα καθορίσει ποιο είναι το σωστό για σας. </div><a href="https://erevoktonos.blogspot.com/2022/09/blog-post_242.html">πηγη</a>0https://kleistoparathyro.blogspot.com/2022/10/blog-post_45.htmlεαυτοςnoreply@blogger.com (ioannis p)Sat, 1 Oct 2022 08:22:00 +0300tag:blogger.com,1999:blog-5303547839438319845.post-5181845131196534239<h3 class="post-title entry-title" itemprop="name"></h3> <div class="post-header"> <div class="post-header-line-1"></div> </div> <div class="post-body entry-content" id="post-body-6248818578662392550" itemprop="description articleBody"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/736x/26/94/35/2694353548d254fa82e93a51b2455a40--photography-studios-creative-photography.jpg" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="600" data-original-width="622" height="241" src="https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/736x/26/94/35/2694353548d254fa82e93a51b2455a40--photography-studios-creative-photography.jpg" width="249" /></a></div>Ο νους συγχέει τις ανάγκες του σώματος με τις δικές του γιατί έχει ανάγκη να ξέρει: Τι είμαι; Ζούμε σε αυτόν τον κόσμο της ψευδαίσθησης και δεν έχουμε ιδέα τι είμαστε. Έτσι, ο νους μας δημιουργεί όλες αυτές τις ερωτήσεις. Το ερώτημα «Τι είμαι;» γίνεται το μεγαλύτερο μυστήριο και οποιαδήποτε απάντηση ικανοποιεί την ανάγκη μας για ασφάλεια. Ο νους λέει: «Είμαι το σώμα. Είμαι αυτό που βλέπω, αυτό που σκέφτομαι, αυτό που αισθάνομαι. Πονάω- αιμορραγώ».<br /><br />Η συνάφεια μεταξύ νου και σώματος είναι τόσο στενή που ο νους πιστεύει ότι είναι το σώμα. Το σώμα έχει ανάγκη και είναι ο νους που λέει «Έχω ανάγκη». Ο νους παίρνει τα του σώματος προσωπικά γιατί προσπαθεί να απαντήσει στο ερώτημα «Τι είμαι;». Έτσι, είναι εντελώς φυσιολογικό από ένα σημείο και μετά ο νους να παίρνει τον έλεγχο του σώματος. Και ζείτε έτσι, μέχρι που συμβαίνει κάτι που σας ταρακουνά και σας δείχνει τι δεν είστε. Και όταν δείτε τι δεν είστε, όταν ο νους σας αρχίσει να συνειδητοποιεί ότι δεν είναι το σώμα σας, αρχίζετε να αποκτάτε επίγνωση. Ο νους λέει: «Τότε, τι είμαι; Είμαι το χέρι; Αν κόψω το χέρι μου, είμαι ακόμη εγώ. Τότε, δεν είμαι το χέρι μου». Αφαιρείτε όλα όσα δεν είστε, μέχρι που στο τέλος το μόνο που απομένει είναι αυτό που είστε πραγματικά. Για να βρει ο νους την ταυτότητά του, απαιτείται μια μακρά διαδικασία, κατά τη διάρκεια της οποίας αφήνετε πίσω σας την προσωπική σας ιστορία, όσα σας δημιουργούν ασφάλεια, μέχρι που τελικά κατανοείτε ποιοι είστε πραγματικά.<br /><br />Διαπιστώνετε ότι δεν είστε αυτοί που πιστεύατε, γιατί δεν επιλέξατε ποτέ τις πεποιθήσεις σας. Αυτές οι πεποιθήσεις υπήρχαν πριν γεννηθείτε. Διαπιστώνετε ότι δεν είστε ούτε το σώμα σας, γιατί αρχίζετε να λειτουργείτε χωρίς το σώμα σας. Αρχίζετε να παρατηρείτε ότι δεν είστε το όνειρο, ότι δεν είστε ο νους. Αν πάτε βαθύτερα, αρχίζετε να παρατηρείτε ότι δεν είστε ούτε η ψυχή. Αυτό που ανακαλύπτετε έπειτα είναι εκπληκτικό. Ανακαλύπτετε ότι στην πραγματικότητα είστε μια δύναμη – μια δύναμη που δίνει ζωή στο σώμα σας, που δίνει τη δυνατότητα στον νου σας να ονειρεύεται.<br /><br />Χωρίς εσάς, χωρίς αυτή τη δύναμη, το σώμα σας θα κατέρρεε. Χωρίς εσάς, το όνειρό σας θα έσβηνε. Αυτό που πραγματικά είστε είναι η δύναμη της Ζωής. Αν κοιτάξετε στα μάτια κάποιου, θα δείτε την αυτεπίγνωσή του, την εκδήλωση της Ζωής, να λάμπει στα μάτια του. Η Ζωή δεν είναι το σώμα, δεν είναι ο νους, δεν είναι η ψυχή. Είναι η δύναμη. Μέσω της δύναμης ένα νεογέννητο μωρό γίνεται παιδί, έφηβος, ενήλικας· αναπαράγεται και γερνά. Όταν η Ζωή αφήνει το σώμα, το σώμα αποσυντίθεται και γίνεται σκόνη.<br /><br />Είστε Ζωή που δίνει πνοή στο σώμα, τον νου και την ψυχή σας. Μόλις το διαπιστώσετε αυτό, όχι με τη λογική, όχι με την ευφυΐα σας, αλλά επειδή νιώθετε τη Ζωή, διαπιστώνετε ότι είστε η δύναμη που κάνει τα λουλούδια να ανοίγουν και να κλείνουν, που κάνει το κολιμπρί να πετά από λουλούδι σε λουλούδι. Διαπιστώνετε ότι είστε σε κάθε δέντρο, σε κάθε ζώο, σε κάθε φυτό, σε κάθε βράχο. Είστε η δύναμη που κινεί τον άνεμο και διαποτίζει το σώμα σας. Όλο το σύμπαν είναι ένα ζωντανό ον που κινείται από αυτή τη δύναμη και αυτό είστε κι εσείς. Είστε Ζωή. </div><a href="https://erevoktonos.blogspot.com/2022/09/blog-post_459.html">πηγη</a>0https://kleistoparathyro.blogspot.com/2022/10/blog-post_52.htmlτροπος ζωηςnoreply@blogger.com (ioannis p)Sat, 1 Oct 2022 08:20:00 +0300tag:blogger.com,1999:blog-5303547839438319845.post-2985775998651389138<h3 class="post-title entry-title" itemprop="name"></h3> <div class="post-header"> <div class="post-header-line-1"></div> </div> <div class="post-body entry-content" id="post-body-4743903217904525136" itemprop="description articleBody"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://images.unsplash.com/photo-1610765431323-d88c88a2b2c8?ixlib=rb-1.2.1&amp;ixid=MnwxMjA3fDB8MHxjb2xsZWN0aW9uLXRodW1ibmFpbHx8bHljMjl3c1pCNXN8fGVufDB8fHx8&amp;auto=format&amp;fit=crop&amp;w=420&amp;q=60" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="525" data-original-width="420" height="262" src="https://images.unsplash.com/photo-1610765431323-d88c88a2b2c8?ixlib=rb-1.2.1&amp;ixid=MnwxMjA3fDB8MHxjb2xsZWN0aW9uLXRodW1ibmFpbHx8bHljMjl3c1pCNXN8fGVufDB8fHx8&amp;auto=format&amp;fit=crop&amp;w=420&amp;q=60" width="209" /></a></div>Παντού και πάντα σε ό,τι και αν έκανα η συμβουλή των δικών μου ανθρώπων ήταν “να είσαι ο εαυτός σου σε ό,τι και αν κάνεις”. Τι πιο ωραίο άλλωστε να είσαι ο εαυτός σου και να μην φοβάσαι να πείς την αλήθεια.<br /><br />Έχεις σκεφτεί ποτέ οτι αυτό που σκέφτεσαι αυτό και αισθάνεσαι;<br /><br />Οι άνθρωποι ανεξαρτήτου ηλικίας καταβάλλουν προσπάθειες να ξεφύγουν από τη κριτική των άλλων αποφεύγοντας να λένε αυτό που πραγματικά θέλουν. Παρατηρούμε για παράδειγμα να μην εκφράζουν τη γνώμη τους σε μια κουβέντα φίλων με πολιτικά, να μην εκφράζουν τις επιθυμίες τους στο εργασιακό περιβάλλον ή και να μην ζητούν αυτό που θέλουν από το σύντροφο τους. Αυτό συμβαίνει γιατί φοβόμαστε τη κριτική από τους άλλους καθώς επιθυμούμε να είμαστε αρεστοί σε όλους. Η συνεχής διαδικασία της κριτικής μεταξύ των ανθρώπων δεν θα σταματήσει και ο μόνος τρόπος αντιμετώπισής της είναι να αφήσουμε το καθένα να κρίνει όπως θέλει, να κοιτάξουμε τις δικές μας κριτικές και να μην σταματήσουμε να είμαστε αυτό που είμαστε.<br /><br />Τα παραπάνω βήματα αντιμετώπισης του φόβου της κριτικής από τους άλλους θα κρατήσουν τη ψυχολογία μας και το χαρακτήρα μας ακέραιο από κάθε σχόλιο και αρνητική ενέργεια. Παρ’όλα αυτά η κάθε συμπεριφορά που αναγκάζεσαι να αντιμετωπίσεις σε καθιστά πιο ώριμο επιλέγοντας το καλύτερο περιβάλλον για σένα. Ο χαρακτήρας σου ενδυναμώνει με ό,τι έχει να αντιμετωπίσει καθώς όλοι έχουν να σου δώσουν ένα μάθημα είτε καλό είτε ”καλύτερο”.<br /><br />Άλλωστε όπως υποστήριζε και ο διάσημος φιλόσοφος και Ψυχολόγος της θετικής σχολής Ψυχολογίας Κάρλ Γκούσταβ Γιούνκ &lt;&lt;ό,τι μας ενοχλεί στους άλλους, μπορεί να μας βοηθήσει να καταλάβουμε καλύτερα τον εαυτό μας&gt;&gt;.<br /><br />Πρίν θυμώσεις γιατί δεν απάντησες όπως πραγματικά ήθελες σε μια κριτική που υπέστη στο παρελθόν λόγω συνθηκών, άσε το χρόνο να δώσει την απάντηση και μην ξεχνάς να ”βλέπεις” πίσω από τη συμπεριφορά των άλλων γιατί τις περισσότερες φορές δεν είναι κάτι “προσωπικό”, αφού ο οποιοσδήποτε κρίνει βάσει των δικών του βιωμάτων και των ηθικών αξιών του, έχοντας προσωπική αντίληψη των καταστάσεων και του κόσμου.<br /><br />Καθένας είναι διαφορετικός και είναι σημαντικό να αποδεχόμαστε τον άλλον όπως ακριβώς είναι, σεβόμενοι τις απόψεις του, τις επιθυμίες του, την ιδεολογία του. Ο καθένας είναι ελεύθερος να είναι όπως θέλει να είναι.<br /><br />Ας αποδεχτούμε λοιπόν, τη διαφορετικότητα μεταξύ μας, δίνοντας στους άλλους αυτό που έχουμε και παίρνοντας αυτό που οι άλλοι μπορούν να μας δώσουν.<br /><br />Η συνειδητοποίηση της σημαντικότητας της επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων θα μας δώσει έναν πιο όμορφο και απλό κόσμο γύρω μας. </div><a href="https://erevoktonos.blogspot.com/2022/09/blog-post_158.html">πηγη</a>0https://kleistoparathyro.blogspot.com/2022/10/blog-post_16.htmlτροπος ζωηςnoreply@blogger.com (ioannis p)Sat, 1 Oct 2022 08:18:00 +0300tag:blogger.com,1999:blog-5303547839438319845.post-1301916476035434632<h3 class="post-title entry-title" itemprop="name"><br /></h3> <div class="post-header"> <div class="post-header-line-1"></div> </div> <div class="post-body entry-content" id="post-body-2956314465146043727" itemprop="description articleBody"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEib_6EwioQL0vRLSMH_DcgGUsWg8cZZyVHliWzZ-6Wzz_xnYQs6n7eVE0XBbOENQebVtXATvG91pAaa86xv6E1H5BesfXQPx8Us3tkIS6c7Gg79x9r2m020D3vj3EE0_8BOI8osZ7qGlXG3B1Kte7n23rcpRJEI4fPxzyUVLZ0EGQU4RYHl9l8kyuL8ilr6CPhUjovG-eSUfYXw__s0Zu6pUCQPLOrYjfSyiKmoirk0j-BB8Upcq843pfcZ4-pt0ITAQXh1vpc6aUuD44oZF3Tam8n2l7-uZ49sixI9QGuj0jh3jS2xYYK5GEnAGXzPcbJnEQB7xPTFAZSx-w=s320-p-k-no-nu" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="320" data-original-width="320" height="172" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEib_6EwioQL0vRLSMH_DcgGUsWg8cZZyVHliWzZ-6Wzz_xnYQs6n7eVE0XBbOENQebVtXATvG91pAaa86xv6E1H5BesfXQPx8Us3tkIS6c7Gg79x9r2m020D3vj3EE0_8BOI8osZ7qGlXG3B1Kte7n23rcpRJEI4fPxzyUVLZ0EGQU4RYHl9l8kyuL8ilr6CPhUjovG-eSUfYXw__s0Zu6pUCQPLOrYjfSyiKmoirk0j-BB8Upcq843pfcZ4-pt0ITAQXh1vpc6aUuD44oZF3Tam8n2l7-uZ49sixI9QGuj0jh3jS2xYYK5GEnAGXzPcbJnEQB7xPTFAZSx-w=w258-h172" width="258" /></a></div>Ο ρόλος της φύσης και της ανατροφής<div><br /></div>Η βιομηχανία της αυτοβοήθειας γνωρίζει μεγάλη άνθηση, τροφοδοτούμενη από την έρευνα για τη θετική ψυχολογία – την επιστημονική μελέτη του τι κάνει τους ανθρώπους να ευημερούν. Την ίδια στιγμή, τα ποσοστά άγχους, κατάθλιψης και αυτοτραυματισμού συνεχίζουν να αυξάνονται παγκοσμίως. Είμαστε λοιπόν καταδικασμένοι να είμαστε δυστυχισμένοι, παρά τις εξελίξεις στην ψυχολογία;<br /><br />Σύμφωνα με ένα σημαντικό άρθρο που δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση Review of General Psychology το 2015, το 50% της ευτυχίας των ανθρώπων καθορίζεται από τα γονίδιά τους, το 10% εξαρτάται από τις συνθήκες και το 40% από την «σκόπιμη δραστηριότητα» (κυρίως, αν είστε θετικοί ή όχι). Αυτή η λεγόμενη πίτα της ευτυχίας έβαλε τους ακόλουθους της θετικής ψυχολογίας στη θέση του οδηγού, επιτρέποντάς τους να αποφασίζουν για την πορεία της ευτυχίας τους.<div><br />Η πίτα&nbsp;της ευτυχίας δέχτηκε ευρεία κριτική επειδή βασίστηκε σε υποθέσεις για τη γενετική που έχουν απαξιωθεί. Επί δεκαετίες, οι ερευνητές της γενετικής της συμπεριφοράς διεξήγαγαν μελέτες με διδύμους και διαπίστωσαν ότι το 40% έως 50% της διακύμανσης της ευτυχίας τους εξηγείται από τη γενετική, γι’ αυτό και το ποσοστό αυτό εμφανίστηκε στην πίτα της ευτυχίας.<br /><br />Οι γενετιστές συμπεριφοράς χρησιμοποιούν μια στατιστική τεχνική για να εκτιμήσουν τις γενετικές και περιβαλλοντικές συνιστώσες με βάση την οικογενειακή συγγένεια των ανθρώπων, εξ ου και η χρήση διδύμων στις μελέτες τους. Όμως τα στοιχεία αυτά υπέθεσαν ότι τόσο οι μονοζυγωτικοί όσο και οι ετεροζυγωτικοί δίδυμοι βιώνουν το ίδιο περιβάλλον όταν μεγαλώνουν μαζί – μια υπόθεση που δεν ευσταθεί στην πραγματικότητα. Σε απάντηση στην κριτική για την εργασία του 2015, οι ίδιοι συγγραφείς έγραψαν μια εργασία το 2019 που εισήγαγε μια πιο διαφοροποιημένη προσέγγιση σχετικά με την επίδραση των γονιδίων στην ευτυχία, η οποία αναγνώριζε τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ της γενετικής μας και του περιβάλλοντος.<br /><br />Φύση και ανατροφή<br /><br />Η φύση και η ανατροφή δεν είναι ανεξάρτητες η μία από την άλλη. Αντιθέτως, η μοριακή γενετική, η μελέτη της δομής και της λειτουργίας των γονιδίων σε μοριακό επίπεδο, δείχνει ότι επηρεάζουν συνεχώς η μία την άλλη. Τα γονίδια επηρεάζουν τη συμπεριφορά που βοηθά τους ανθρώπους να επιλέξουν το περιβάλλον τους. Για παράδειγμα, η εξωστρέφεια που μεταβιβάζεται από τους γονείς στα παιδιά βοηθά τα παιδιά να δημιουργήσουν τις ομάδες φιλίας τους.<br /><br />Εξίσου, το περιβάλλον αλλάζει την έκφραση των γονιδίων. Για παράδειγμα, όταν οι μέλλουσες μητέρες εκτέθηκαν σε πείνα, τα γονίδια των μωρών τους άλλαξαν ανάλογα, με αποτέλεσμα χημικές αλλαγές που κατέστειλαν την παραγωγή ενός αυξητικού παράγοντα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τα μωρά να γεννιούνται μικρότερα από το συνηθισμένο και με παθήσεις όπως οι καρδιαγγειακές παθήσεις.<br /><br />Η φύση και η ανατροφή αλληλεξαρτώνται και αλληλοεπηρεάζονται συνεχώς. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο δύο άνθρωποι που έχουν μεγαλώσει στο ίδιο περιβάλλον μπορεί να ανταποκριθούν σε αυτό με διαφορετικό τρόπο, πράγμα που σημαίνει ότι η υπόθεση της γενετικής της συμπεριφοράς περί ίσου περιβάλλοντος δεν ισχύει πλέον. Επίσης, το αν οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν πιο ευτυχισμένοι ή όχι εξαρτάται από την «ευαισθησία τους σε ερεθίσματα περιβάλλοντος» – την ικανότητά τους να αλλάζουν.<br /><br />Ορισμένοι άνθρωποι είναι ευαίσθητοι στο περιβάλλον τους και έτσι μπορούν να αλλάξουν σημαντικά τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τη συμπεριφορά τους ως απάντηση τόσο σε αρνητικά όσο και σε θετικά γεγονότα. Έτσι, όταν παρακολουθούν ένα σεμινάριο ευεξίας ή διαβάζουν ένα βιβλίο θετικής ψυχολογίας, μπορεί να επηρεαστούν από αυτό και να βιώσουν σημαντικά περισσότερες αλλαγές σε σύγκριση με άλλους – και η αλλαγή μπορεί να διαρκέσει περισσότερο, επίσης.<br /><br />Δεν υπάρχει όμως καμία παρέμβαση θετικής ψυχολογίας που θα λειτουργήσει για όλους τους ανθρώπους, επειδή είμαστε μοναδικοί όπως το DNA μας και, ως εκ τούτου, έχουμε διαφορετική ικανότητα για ευημερία και τις διακυμάνσεις της κατά τη διάρκεια της ζωής μας. Είμαστε προορισμένοι να είμαστε δυστυχισμένοι; Ορισμένοι άνθρωποι μπορεί να αγωνίζονται λίγο περισσότερο από άλλους για να ενισχύσουν την ευημερία τους και αυτός ο αγώνας μπορεί να σημαίνει ότι θα συνεχίσουν να είναι δυστυχισμένοι για μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα. Και σε ακραίες περιπτώσεις, μπορεί να μην βιώσουν ποτέ υψηλά επίπεδα ευτυχίας.<br /><br />Άλλοι, ωστόσο, που έχουν μεγαλύτερη γενετική πλαστικότητα, δηλαδή είναι πιο ευαίσθητοι στα περιβαλλοντικά ερεθίσματα και, ως εκ τούτου, έχουν αυξημένη ικανότητα αλλαγής, μπορεί να είναι σε θέση να βελτιώσουν την ευημερία τους και ίσως ακόμη και να ευδοκιμήσουν, αν υιοθετήσουν έναν υγιεινό τρόπο ζωής και επιλέξουν να ζήσουν και να εργαστούν σε ένα περιβάλλον που ενισχύει την ευτυχία και την ικανότητά τους να αναπτυχθούν.<br /><br />Αλλά η γενετική δεν καθορίζει ποιοι είμαστε, ακόμη και αν παίζει σημαντικό ρόλο στην ευημερία μας. Αυτό που έχει επίσης σημασία είναι οι επιλογές που κάνουμε σχετικά με το πού ζούμε, με ποιον ζούμε και πώς ζούμε τη ζωή μας, οι οποίες επηρεάζουν τόσο τη δική μας ευτυχία όσο και την ευτυχία των επόμενων γενεών.</div></div><a href="https://erevoktonos.blogspot.com/2022/09/blog-post_314.html">πηγη</a>0https://kleistoparathyro.blogspot.com/2022/10/blog-post_27.htmlσχεσειςnoreply@blogger.com (ioannis p)Sat, 1 Oct 2022 08:16:00 +0300tag:blogger.com,1999:blog-5303547839438319845.post-8238598746231445696<h3 class="post-title entry-title" itemprop="name"></h3> <div class="post-header"> <div class="post-header-line-1"></div> </div> <div class="post-body entry-content" id="post-body-5428342997867895784" itemprop="description articleBody"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.limeandlife.com/sites/default/files/imported_photos/8076_befunky-collage_10.jpg" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="533" data-original-width="800" height="180" src="https://www.limeandlife.com/sites/default/files/imported_photos/8076_befunky-collage_10.jpg" width="271" /></a></div>Ρώτα με αν πιστεύω στον κεραυνοβόλο έρωτα και θα σου απαντήσω ναι. Λιτά κι απόλυτα ναι.<br /><br />Πιστεύω σε εκείνες τις ματιές που έρχονται να διασταυρωθούν.<br />Για τα λόγια που ανταλλάσσουν πριν καν τα χείλη τολμήσουν να ξεστομίσουν ένα χαίρω πολύ κι ένα όνομα.<br />Πιστεύω στη χημεία των ανθρώπων και το ένστικτο της πρώτης ματιάς.<br />Αλλά δεν πιστεύω στις κεραυνοβόλες σχέσεις.<br />Για να σου πω και την αλήθεια μου, τις τρέμω…<br /><br />Φοβάμαι όλα εκείνα τα βιαστικά του έρωτα.<br />Τις μεγάλες προσδοκίες.<br />Τα μεγάλα κρεβάτια.<br />Τα ελπιδοφόρα φιλιά και χάδια.<br />Φοβάμαι τις στιγμές που έρχονται γρήγορα. Που είναι σαν να τις τραβάς για να έρθουν πριν την ώρα τους. Για να αποδείξεις πως έκανες σωστά. Πως ερωτεύτηκες σωστά.<br />Φοβάμαι τα όνειρα που δημιουργούνται πριν κλείσεις τα μάτια.<br />Για την ακρίβεια τα τρέμω…<br /><br />Γιατί ξέρω πως οι άνθρωποι, ό,τι κι αν λένε, πάνω από τη λογική μετρούν την ανάγκη για συντροφικότητα. Κι όταν αυτή εμφανίζεται, τη βαφτίζουν ιδανική και τη στεφανώνονται.<br /><br />Και περνάει ο χρόνος και βλέπουν τις ατέλειες και τις ασυμφωνίες.<br />Άλλες τις είχαν παραβλέψει. Άλλες δεν είχαν προλάβει καν να τις δουν.<br />Κρύβει πολλά, βλέπεις, η “συσκευασία” των ανθρώπων. Παίρνει καιρό να αποδιώξουν το περιτύλιγμα και να απομείνουν γυμνοί κι αφτιασίδωτοι.<br />Κι όταν μένουν έτσι και βλέπεις τι πήρες, ψάχνεις και πως να το επιστρέψεις.<br />Γιατί διαπιστώνεις πως τελικά δε σου κάνει.<br /><br />Πως ερωτεύτηκες την ιδέα του κι όχι αυτόν καθ’ αυτόν…<br />Και φορτώνεσαι λάθη και πόνο. Και είναι φορές που πληγώνεις. Και φορτώνεσαι μαζί με τις πληγές και δάκρυα.<br />Και ανθρώπους που θα μπορούσες να κρατήσεις φίλους, αν δεν είχες βιαστεί να τους κάμεις αγαπημένους.<br />Αν δεν είχες τρέξει να τους βαφτίσεις έρωτες της ζωής σου και μετά να τους μετονομάσεις σε “λάθος εκτίμηση”…<br /><br />Γι’ αυτό σου λέω.<br />Δε θέλει βιασύνες ο έρωτας.<br />Θέλει χρόνο. Θέλει να μάθεις τον άλλο. Να τον ζήσεις.<br />Να μοιραστείς.<br />Κι είναι εκείνες οι κοινές στιγμές, οι δίχως πάθος κι έρωτα, πολύτιμες.<br />Είναι αυτά που θα θυμάστε αργότερα σαν ζευγάρι αγαπημένο. Ή ακόμη και σαν φίλοι.<br />Είναι το δέσιμο…<br />Είναι οι στιγμές που θα στέκει το μούτρο σου δίπλα στο δικό του και ξέρεις πως δε θα σε φιλήσει. Κι ας το θέλεις λιγάκι… Μέχρι να το θέλεις πολύ και συνειδητά, έχεις μέλλον…<br />Είναι η αγκαλιά που θα κάνετε που μπορεί να είναι κάπως, αλλά θα σταματήσει εκεί.<br /><br />Είναι η αξία της αναμονής.<br />Εκεί είναι η αξία του έρωτα, μάτια μου. Στην αναμονή.<br />Στην εκτίμηση των στιγμών, όπως έρχονται, δίχως να σπρώχνεις να έρθουν κι άλλες. Αβίαστα. Ήρεμα. Συνειδητά.<br />Έτσι μ’ αρέσει ο έρωτας.<br />Κι ας με λες δειλή. Θα με πω συνετή.<br />Ας με λες εκτός εποχής. Θα σου πω, ευτυχώς.<br />Γεμίσαμε ανθρώπους που μοιράζουν τα φιλιά και τα κρεβάτια τους από ανασφάλειες.<br />Που φορτώνονται σχέσεις της βδομάδας από αδυναμία να περιμένουν για να κρίνουν.<br /><br />Δεν το θέλω. Κι επιμένω, με ακούς;<br />Εγώ θέλω να περιμένω.<br />Θέλω να ζω. Θέλω να μυρίζομαι τον άλλο. Να τον ανακαλύπτω μέρα τη μέρα.<br />Να χαίρομαι τις λεπτομέρειες, να κυνηγώ τα νοήματα πίσω από τις λέξεις, αν υπάρχουν…<br />Πίσω από τις ματιές, αν υπάρχουν κι αυτές.<br />Κι όταν θα θελήσω να με φιλήσει, αν θελήσω, θα του το δώσω να το καταλάβει.<br />Κι αν το θελήσει κι αυτός, πάλι το ίδιο θα κάνει.<br />Κι αν όλο αυτό μας πάει παρακάτω, καλώς να ορίσει. Θα’ ναι συνειδητό. Όχι απαραίτητα εξασφαλισμένο πως θα πετύχει, μα θα έχει μια βάση. Μια σωστή, αβίαστη, συνειδητή αρχή.<br />Αν πάλι, όχι, δε θα υπάρχει καμιά βιασύνη να μας καταδικάσει να χαθούμε σαν μια ακόμη αποτυχημένη σχέση που δεν μπορεί να γίνει φιλία.<br /><br />Κατάλαβες; Τους ανθρώπους που έχω χημεία δε θέλω να τους χάσω.<br />Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο τους θέλω στη ζωή μου.<br />Και καμία βιασύνη δε θα επιτρέψω να μου τους στερήσει.<br />Κι αν είναι έρωτας, καλώς να ‘ρθει. Θα έχω φορέσει το καλύτερο φιλί μου και θα τον περιμένω.<br />Αν όχι, πάλι φιλί θα του έχω. Στοργικό, στο μέτωπο.<br />Και θα ‘χει μέσα όλη τη στοργή και την έννοια για τον άνθρωπο. Που πρόλαβα κι εκτίμησα…<br />Όσο για το πάθος της αγάπης που αναζήτησα; Δε βαριέσαι. Όταν έρθει.<br />Με το ζόρι τίποτα δε γίνεται ωραία… </div><a href="https://erevoktonos.blogspot.com/2022/09/blog-post_554.html">πηγη</a>0https://kleistoparathyro.blogspot.com/2022/10/blog-post_1.htmlκοινωνιαnoreply@blogger.com (ioannis p)Sat, 1 Oct 2022 08:13:00 +0300tag:blogger.com,1999:blog-5303547839438319845.post-4312265479709111947<h3 class="post-title entry-title" itemprop="name"></h3> <div class="post-header"> <div class="post-header-line-1"></div> </div> <div class="post-body entry-content" id="post-body-3707579285939060781" itemprop="description articleBody"> <a href="http://pyxida.de/wp-content/uploads/2015/11/001_a.antonopoulou.art_Nikos-Kessanlis_Art-Athina_2015.jpg" style="background-color: #010101; clear: left; color: #009cc0; float: left; font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;, Trebuchet, sans-serif; font-size: 17px; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="" border="0" height="320" id="irc_mi" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEhTYcgO_ZY14eLVOq6xcHN1yIZzKae9SRGZsrTvIoEmDM1C8_RTQcGU3W7JpVHI5BnFeQeyF1bBGiEbybFO8Q_ptHnkklevxqQnTAGUBDcg4k92Zq-giICTHT7MRaoRkghn04tvljVxQpa41VaEYvHkZ8Bsgd5b594AET9TuZsqJxLe5Dp4ocG3xzBOtqTt_utYvFwBdklG8iMaYXodTgi3l-VN4SWq=s0-d" style="border: none; margin-top: 0px; position: relative;" title="" width="206" /></a>Να υψώνεις τη φωνή σου για εκείνους που δεν μπορούν να μιλήσουν, να την υψώνεις δυο φορές παραπάνω για όσους προσπάθησαν και έχασαν τη ζωή τους για να πάνε κόντρα σε ένα καθεστώς σάπιο και καταπιεστικό…για όσους άρχισαν μια επανάσταση με την ελπίδα να φτιάξουν έναν καλύτερο κόσμο για σένα, για μένα …για όλους μας!<br /><br />Δεν αρκεί να το κάνεις όταν θα σε αφορά, τότε ίσως να είναι ήδη αργά.<div><br />Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί πρέπει να φτάσει η καταστροφή στην αυλή του σπιτιού μας για να μιλήσουμε. Γιατί να μην ανοίγει η αγκαλιά μας και για τον γείτονα, για τον περαστικό, για τον ξένο… για τον οποιονδήποτε. Γιατί να πρέπει να καεί το δικό μας σπιτικό για να παλέψουμε για μια φωτιά που αφορά όλον τον κόσμο;<br /><br />Θα μου πεις, γιατί έχεις κι εσύ τα δικά σου να λύσεις. Γιατί και τα δικά σου χέρια ίσως να δέθηκαν κάποτε και αποφάσισες από τότε να τα κρατήσεις δεμένα. Γιατί, λες, “δεν θα οδηγήσει πουθενά…δεν θα αλλάξει τίποτα και στο τέλος θα χάσω”. Ναι, είναι πιθανό να χάσεις τώρα, να χάσουμε όλοι μας τώρα, μα αν δεν ξεκινήσουμε δεν θα σωθεί κανένας μετά! Ο κόσμος, να θυμάσαι, θα σωθεί από τα χέρια όλων μας!<br /><br />Αν λύσεις τα δικά σου χέρια σήμερα ίσως βοηθήσεις να λυθούν και τα χέρια κάποιου άλλου αύριο…και ίσως έτσι, με τα χέρια μας ελεύθερα, να φτιάξουμε όλοι μαζί έναν καλύτερο κόσμο.<br /><br />Ναι ξέρω, ‘’Παραμύθια’’ θα μου πεις θα γυρίσεις πλευρό και θα συνεχίσεις ξανά τη ζωή σου σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Γιατί ίσως να έχεις πονέσει ήδη αρκετές φορές και γιατί κατά βάθος δεν πιστεύεις ότι ο κόσμος αυτός μπορεί να αλλάξει, και ίσως σε αυτό να βασίζονται όλοι όσοι τον καταστρέφουν. Έχουμε, όμως, όλοι την ευθύνη του κόσμου στον οποίο ζούμε κι αν δεν πάρουμε στα χέρια μας την ευθύνη που μας αναλογεί τότε ναι…ίσως ποτέ να μην αλλάξει τίποτα.<br /><br />Να υψώνεις λοιπόν τη φωνή σου για όποιον το χρειάζεται δίπλα σου. Όχι σε ένταση, αυτό δεν είναι πάντα βοηθητικό, να υψώνεις το ανάστημά της για να σταθεί δίπλα σε όσους δεν μπορούν να μιλήσουν και σε όσους το χρειάζονται…σαν να είναι δικοί σου άνθρωποι, γιατί πράγματι είναι, όπως άλλωστε και ο κόσμος μας!<br /><br />“Να αγαπάς την ευθύνη, να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου θα σώσω τον κόσμο. Αν χαθεί, εγώ θα φταίω!“ -Νίκος Καζαντζάκης</div></div><a href="https://erevoktonos.blogspot.com/2022/09/blog-post_559.html">πηγη</a>0https://kleistoparathyro.blogspot.com/2022/10/blog-post.htmlκοινωνιαnoreply@blogger.com (ioannis p)Sat, 1 Oct 2022 08:11:00 +0300tag:blogger.com,1999:blog-5303547839438319845.post-6622966309384135593<img alt="Τα χαρακτηριστικά ενός κλειστόμυαλου και πώς να τα αντιμετωπίσετε | Ανθολόγιον" class="n3VNCb" data-noaft="1" src="" style="height: 266.435px; margin: 0px; width: 383px;" />να άτομο που έχει στενό μυαλό δίνει προσοχή μόνο σε πληροφορίες που επιβεβαιώνουν αυτό που πιστεύει. Είναι όμως δυνατόν να βρούμε στρατηγικές για ένα διάλογο μαζί τους; Μάθετε την απάντηση εδώ.<br /><br />Το «όχι» έρχεται πρώτο. Ο μοναχικός, κλειστός άνθρωπος έχει πάντα μια άποψη που την ακολουθεί. Αυτή είναι η στάση ενός ασυμβίβαστου ανθρώπου.<br /><br />Έχει ελάχιστη διάθεση να ακούσει τις απόψεις των άλλων ή να τροποποιήσει τις δικές του ιδέες. Πώς είναι όμως να αλληλοεπιδράς με κάποιον που έχει κλειστό μυαλό.<div><br />Πώς μοιάζει ένας στενόμυαλος άνθρωπος;<br /><br />Είναι ένα άτομο που χαρακτηρίζεται από εξαιρετική ακαμψία. Παραμένουν αναλλοίωτοι στις απόψεις και τις συμπεριφορές τους, ακόμα και όταν τα στοιχεία ή τα γεγονότα δείχνουν ότι είναι καλή ιδέα να αλλάξουν γνώμη.<br /><br />Τείνουν να καθοδηγούνται από τον κανόνα και τους άκαμπτους κανόνες, με μια αίσθηση εξουσίας και σεβασμού για αυτό που έχει ήδη καθιερωθεί. Συνήθως είναι σχεδόν δογματικοί και τείνουν να μην αμφισβητούν τι πρέπει να γίνει, αλλά το παίρνουν ως παράμετρο και το ακολουθούν τυφλά. Επιπλέον, θέλουν πάντα να έχουν δίκιο, ενώ μπορούν να είναι επικριτικοί.<br /><br />Συχνά είναι δύσκολο να συνυπάρξουμε με αυτόν τον τύπο της προσωπικότητας, αφού τείνουν να τοποθετούν τον εαυτό τους σε ρόλο ηθικής υπεροχής. Ωστόσο, ως πλεονέκτημα (τουλάχιστον μερικές φορές), ένα σκεπτόμενο άτομο φροντίζει να παραμένει στη ζώνη άνεσής του. Αυτό συνεπάγεται κάποια σταθερότητα και απουσία κραδασμών.<br /><br />Ωστόσο, αυτοί οι άνθρωποι είναι κλειστοί στη μάθηση και σε νέες εμπειρίες. Επομένως, η κλειστή σκέψη είναι δίκοπο μαχαίρι, αφού εμποδίζει την προσαρμογή. Οι αλλαγές βιώνονται με μεγάλη αγωνία και δυσφορία.<br /><br />Μπορεί επίσης να είναι δύσκολο να συζητήσετε ή να εργαστείτε με αυτόν τον τύπο προσωπικότητας. Είναι σε θέση να δουν καταστάσεις μόνο από τον δικό τους φακό, χωρίς να ενσωματώνουν άλλες μεταβλητές ή πληροφορίες.<br /><br />Τα κύρια χαρακτηριστικά ενός κλειστόμυαλου ανθρώπου είναι τα εξής:<div><ul style="text-align: left;"><li>Δεν μπορούν να δεχτούν ότι υπάρχουν άλλες απόψεις ή όψεις της πραγματικότητας.</li><li>Τείνουν να δίνουν προσοχή μόνο σε πληροφορίες που επιβεβαιώνουν αυτά που ήδη γνωρίζουν. Έτσι, όταν έρχονται αντιμέτωποι με ένα επιχείρημα που έρχεται σε αντίθεση με αυτό που πιστεύουν, θα προσπαθούν πάντα να το παίζουν με ασφάλεια. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι πολύ συντηρητικοί στον τρόπο που βλέπουν τον κόσμο και ότι δεν προσαρμόζονται καλά στην αλλαγή.</li><li>Ενώ μπορεί να φαίνονται πολύ ασφαλείς, μερικές φορές αυτή η στενοχώρια αποκαλύπτει ανασφάλεια, γιατί κατά βάθος, το άγνωστο προκαλεί φόβο. Αυτό το σημείο βεβαιότητας είναι που τους κάνει να νιώθουν καλά και να μπορούν να έχουν τον έλεγχο.</li><li>Συχνά εμπλέκονται σε συζητήσεις με σκοπό μόνο την ανάκριση του άλλου.</li><li>Συχνά νιώθουν ότι απειλούνται από τις απόψεις των άλλων. Γι’ αυτό είναι αμυντικοί.</li></ul>Η κλειστή στάση είναι περισσότερο ενδεικτική μιας εσωτερικής αβεβαιότητας παρά μιας βαθιάς πεποίθησης. -Έρικ Χόφερ, φιλόσοφος</div><div><br />Αν είσαι άνθρωπος με στενό μυαλό<br /><br />Μερικές συστάσεις που πρέπει να έχετε κατά νου εάν αναγνωρίζετε ότι έχετε αυτόν τον τύπο προσωπικότητας είναι οι ακόλουθες:</div><div><ul style="text-align: left;"><li>Πρέπει πρώτα να αναγνωρίσετε τον εαυτό σας ως ένα στενόμυαλο άτομο. Το πως δεν το ξέρω. Για παράδειγμα, αν διαπιστώσετε ότι τείνετε να έχετε πολλές διαφορές με τους ανθρώπους σχετικά με τις απόψεις σας, εάν ακούτε συχνά ότι είστε πολύ κλειστοί, ίσως μπορείτε να πάρετε αυτές τις συμβουλές για να εξερευνήσετε την κατάστασή σας.</li><li>Προσπαθήστε να μην παίρνετε κάθε σχόλιο ή συζήτηση προσωπικά. Αυτό δεν είναι επίθεση εναντίον σας. Απλώς υπάρχει άλλος άνθρωπος που σκέφτεται διαφορετικά.</li><li>Προσπαθήστε να ακούσετε τι έχει να πει ένα άλλο άτομο χωρίς να κάνετε διακοπές. Κάντε ερωτήσεις για να καταλάβετε γιατί το λέει, χωρίς να τον φέρετε στα επεξηγηματικά σας μοντέλα. Όταν μιλάει, ακούστε. Μην προτρέχετε σε ό,τι θέλετε να διαψεύσετε ή να απαντήσετε.</li><li>Σκεφτείτε πού σας οδήγησαν οι άκαμπτες συμπεριφορές σας. Σκεφτείτε αν τα αποτελέσματα της θέσης σας σας φέρνουν πιο κοντά ή μακριά από τους στόχους σας. Επίσης, σκεφτείτε το κόστος να μην αλλάξετε γνώμη μέχρι το τέλος.</li><li>Τέλος, σταματήστε να δικαιολογείτε τον εαυτό σας λέγοντας: «Αυτός είμαι». Όλοι μπορούμε να αλλάξουμε αν είμαστε πρόθυμοι να το κάνουμε.</li></ul>Εάν πρέπει να δεσμευτείτε με ένα στενόμυαλο άτομο<br /><br />Επιλέξτε ποιές μάχες θέλετε να δώσετε, αν δεθείτε με κάποιον που είναι στενόμυαλος. Μην βάζεις στόχο να αλλάξεις γνώμη κάποιου. Μάλλον, σκεφτείτε τι χρειάζεστε για να επιλύσετε τις διαφορές σας και παραλείψτε τα υπόλοιπα.<br /><br />Όταν απευθύνεστε στο άλλο άτομο, μην επισημαίνετε τη στενοχώρια του/της ως σταθερό χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς του, αλλά μάλλον της συμπεριφοράς ή της συμπεριφοράς του. Με άλλα λόγια, αποφύγετε φράσεις όπως «είσαι στενόμυαλος», καθώς τείνουν να διακόπτουν την ακρόαση και να δημιουργούν απειλές. Είναι καλύτερα να πείτε κάτι σαν, «μου φαίνεται ότι ο τρόπος που βλέπετε αυτό το θέμα είναι λίγο κλειστός».<br /><br />Φροντίστε τα συναισθήματά σας. Το να μιλάμε με κάποιον που είναι κλειστόμυαλος συνήθως μας προκαλεί έναν καταρράκτη συναισθημάτων αν δεν τα καταφέρουμε.<br /><br />Επομένως, είναι σημαντικό να προσέχετε πώς νιώθετε και να το εκφράσετε. Εκτός από το γεγονός ότι οι άνθρωποι μπορεί να έχουν διαφορετικές απόψεις, μην επιτρέψετε σε κανέναν να σας φερθεί με ασέβεια. Να είστε ξεκάθαροι για τα όριά σας.<br /><br />Να ξέρετε ότι δεν υπάρχει ενιαία αλήθεια<br /><br />Σε μια συζήτηση στην οποία δύο άνθρωποι πιστεύουν ότι η αλήθεια τους είναι απόλυτη, δύσκολα θα καταλήξουν σε συμφωνία. Η αλήθεια είναι ότι ο καθένας έχει τις δικές του πεποιθήσεις και σκέψεις που διαφοροποιούνται ανάλογα με τις προσωπικές μας εμπειρίες.<br /><br />Επομένως, είναι καλύτερο να μην θεωρείτε τίποτα δεδομένο ή να μην υποθέτετε ότι είναι προφανές . Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα συμφωνία, αλλά σημαίνει να ακούμε και να σεβόμαστε ο ένας τον άλλον.<br /><br />Τέλος, η κλειστή σκέψη δεν οδηγεί μόνο σε πνευματική εξαθλίωση λόγω ακαμψίας και αποκλεισμού. Συχνά, οδηγεί και σε διαπροσωπικές συγκρούσεις.<br /><br />Ίσως ο στόχος να μην είναι αυτός, αλλά αυτό που λαμβάνεται από την άλλη πλευρά τείνει να πάει προς αυτή την κατεύθυνση. Επομένως, είναι σημαντικό να έχουμε κατά νου ότι όλες οι απόψεις πρέπει να εκτιμώνται, ακόμα κι αν δεν συμφωνούμε μαζί τους.</div></div><a href="https://erevoktonos.blogspot.com/2022/09/blog-post_140.html">πηγη</a>0https://kleistoparathyro.blogspot.com/2022/09/blog-post_25.htmlφιλοσοφεινnoreply@blogger.com (ioannis p)Tue, 27 Sep 2022 06:15:00 +0300tag:blogger.com,1999:blog-5303547839438319845.post-7952527457300796168<h3 class="post-title entry-title" itemprop="name"></h3> <div class="post-header"> <div class="post-header-line-1"></div> </div> <div class="post-body entry-content" id="post-body-8319224475651200383" itemprop="description articleBody"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgAiVBpz9I1sVoEL4PP8iZfuUe8k7DJv-OUiyBPhk504TP0HZ3cSOiP0xttVOQPLLQovXHzKp2Z31EDbyTQO44OODm1xngsW2xu5Gq6q3TZZk9zseDQswApBW8AKiBK1nYwRtAKoTI4GKqceokKR_u4R9zL_930VoJYPfpo4paGeJQVxZm7Q5WwwqaZQA/s1208/NITSE_KATADIKAZO%5B1%5D.png" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1208" data-original-width="859" height="364" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgAiVBpz9I1sVoEL4PP8iZfuUe8k7DJv-OUiyBPhk504TP0HZ3cSOiP0xttVOQPLLQovXHzKp2Z31EDbyTQO44OODm1xngsW2xu5Gq6q3TZZk9zseDQswApBW8AKiBK1nYwRtAKoTI4GKqceokKR_u4R9zL_930VoJYPfpo4paGeJQVxZm7Q5WwwqaZQA/w260-h364/NITSE_KATADIKAZO%5B1%5D.png" width="260" /></a></div>Ο χριστιανισμός βρήκε την ιδέα για τιμωρίες στην κόλαση σε όλη τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία: την είχαν επωάσει με ιδιαίτερη περιποιητικότητα αναρίθμητες μυστικές λατρείες, σαν να ήταν το πιο γόνιμο αβγό της δύναμής τους. Ο Επίκουρος είχε πιστέψει ότι δεν μπορούσε να κάνει μεγαλύτερο πράγμα για τους ομοίους του από το να ξεριζώσει τις ρίζες της πίστης αυτής·, ο θρίαμβός του, που ηχεί πιο ωραία από οπουδήποτε αλλού στο στόμα του πιο σκοτεινού (που έγινε όμως διαυγής) οπαδού της διδασκαλίας του, του Ρωμαίου Λουκρήτιου, ήρθε πολύ νωρίς -ο χριστιανισμός πήρε υπό την ιδιαίτερη προστασία του την ήδη μαραμένη πίστη στα υποχθόνια φόβητρα, πράττοντας έξυπνα!<br /><br />Γιατί, πώς θα μπορούσε δίχως αυτή την τολμηρή κίνηση μέσα στην πλήρη ειδωλολατρία να νικήσει τη δημοτικότητα των λατρειών του Μίθρα* και της Ίσιδας*. Έτσι, πήρε τους φοβιτσιάρηδες με το μέρος του -τους σθεναρότερους οπαδούς μιας καινούργιας πίστης!<br /><br />Οι Εβραίοι, ως ένας λαός που κρεμιόταν και κρεμιέται από τη ζωή, σαν τους Έλληνες και περισσότερο από τους Έλληνες, είχαν καλλιεργήσει ελάχιστα τις ιδέες αυτές: ο οριστικός θάνατος, ως η τιμωρία του αμαρτωλού, ο θάνατος δίχως ανάσταση, ως η πιο ακραία απειλή -ιδού τι εντυπωσίαζε αρκετά αυτούς τους ξεχωριστούς ανθρώπους, που δεν ήθελαν να απαλλαγούν από το σώμα τους, αλλά που έλπιζαν, μέσα στον εκλεπτυσμένο αιγυπτισμό τους, να τον σώσουν για όλη την αιωνιότητα. (Ένας Εβραίος μάρτυρας, για τον οποίο διαβάζουμε στο δεύτερο βιβλίο των Μακκαβαίων**, δεν διανοείται να παραιτηθεί από τα ξεριζωμένα σωθικά του: θέλει να τα έχει στην Ανάσταση, -να τι θα πει εβραϊκό!)<br /><br />Οι πρώτοι χριστιανοί απείχαν πολύ από τη σκέψη των αιώνιων βασάνων, πίστευαν ότι ήταν λυτρωμένοι από τον “θάνατο” και περίμεναν από μέρα σε μέρα μια μεταμόρφωση και όχι ένα θάνατο. (Τι παράξενη εντύπωση πρέπει να προκάλεσε η πρώτη περίπτωση θανάτου σ’ αυτούς τους αναμένοντες! Τι μείγμα έκπληξης, ευθυμίας, αμφιβολίας, ντροπής, ζέσης πρέπει να τους διακατείχε! -αληθινά ένα θέμα για μεγάλους καλλιτέχνες!)<br /><br />Ο Παύλος δεν ήξερε να πει τίποτε καλύτερο για τον λυτρωτή από το ότι αυτός είχε ανοίξει για όλους τη δίοδο προς την αθανασία -δεν πιστεύει ακόμη στην ανάσταση των αλύτρωτων, και μάλιστα, σύμφωνα με τη διδασκαλία του για τον ανεκπλήρωτο νόμο και για τον θάνατο ως συνέπεια της αμαρτίας υποπτεύεται ότι κανένας μέχρι τώρα (ή πολύ λίγοι, κι εκείνοι από χάρη και δίχως αξία) δεν έγινε αθάνατος· τώρα αρχίζει για πρώτη φορά να ανοίγει τις πύλες της η αθανασία -και τελικά έχουν επιλεχτεί γι’ αυτήν πολύ λίγοι, όπως δεν μπορεί να παραλείψει να προσθέσει η έπαρση εκείνου που έχει επιλεχτεί.<br /><br />Αλλού, όπου η ενόρμηση για ζωή δεν ήταν τόσο μεγάλη, όπως μεταξύ των Εβραίων και των Εβραιοχριστιανών, και η προοπτική για αθανασία δεν φαινόταν ασυζητητί πιο πολύτιμη από την προοπτική για έναν οριστικό θάνατο, εκείνη η ειδωλολατρική και μολαταύτα όχι εντελώς μη εβραϊκή προσθήκη της κόλασης έγινε επιθυμητό όργανο στα χέρια των ιεραπόστολων: τότε γεννήθηκε η καινούργια διδασκαλία, ότι και οι αμαρτωλοί και οι αλύτρωτοι είναι αθάνατοι, η διδασκαλία για τους αιώνια καταδικασμένους, και ήταν ισχυρότερη από την στο εξής ψυχορραγούσα σκέψη για τον οριστικό θάνατο.<br /><br />Η επιστήμη όφειλε να την ξανακατακτήσει, αποκρούοντας, είναι αλήθεια, συγχρόνως κάθε άλλη ιδέα για τον θάνατο και κάθε είδος ζωής στο επέκεινα. Έχουμε γίνει φτωχότεροι ως προς ένα ενδιαφέρον: το “μετά τον θάνατο” δεν μας αφορά πια! -πρόκειται για ανείπωτη ευεργεσία, που είναι ακόμη πολύ νέα για να γίνει αισθητή ως τέτοια σε μήκος και σε πλάτος. -Κι έτσι θριαμβεύει πάλι ο Επίκουρος!<br />----------------<br />*Θεός του ήλιου της αρχαίας Περσίας. Η λατρεία του διαδόθηκε στον ελληνιστικό κόσμο και, μετά τον πόλεμο του Πομπήιου κατά των πειρατών το 68 π.Χ., και στον ρωμαϊκό κόσμο. Τα Μυστήρια του Μίθρα διεξάγονταν σε υπόγειους χώρους.<br /><br />**Αιγυπτιακή θεότητα που απέκτησε πλατιά δημοτικότητα στον ελληνορωμαϊκό κόσμο..<br /><br />***Οι Μακκαβαίοι είναι βιβλίο της Παλαιός Διαθήκης.<br /><br /><b><i>Φρίντριχ Νίτσε, Χαραυγή</i></b><br /><br />Η Χαραυγή είναι το τέταρτο βιβλίο του Φρίντριχ Νίτσε. Γραμμένο σε αφοριστικό ύφος, προσπαθεί να αποκαλύψει, με όλη τη δηκτικότητα και την παραδοξότητα που χαρακτηρίζουν τη γραφή του μεγάλου φιλοσόφου, τα προσωπεία και τις ψευδαισθήσεις των ευρωπαϊκών αξιών. Χάρη στις εμπνεύσεις, τις διαπιστώσεις, αλλά και τη λογοκρατική μέθοδό του, το έργο αυτό υπήρξε πηγή έμπνευσης για πολλούς σύγχρονους στοχαστές, από τον Σίγκμουντ Φρόυντ ως τον Μισέλ Φουκό. </div><a href="https://erevoktonos.blogspot.com/2022/09/blog-post_332.html">πηγη</a>0https://kleistoparathyro.blogspot.com/2022/09/iq.htmlχωρις λογιαnoreply@blogger.com (ioannis p)Tue, 27 Sep 2022 06:13:00 +0300tag:blogger.com,1999:blog-5303547839438319845.post-7024332440462596185<h3 class="post-title entry-title" itemprop="name"></h3> <div class="post-header"> <div class="post-header-line-1"></div> </div> <div class="post-body entry-content" id="post-body-1749155775193526996" itemprop="description articleBody"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://i0.wp.com/www.lecturesbureau.gr/1/wp-content/uploads/2022/09/post-3050.jpg?w=900&amp;ssl=1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="541" data-original-width="800" height="177" src="https://i0.wp.com/www.lecturesbureau.gr/1/wp-content/uploads/2022/09/post-3050.jpg?w=900&amp;ssl=1" width="262" /></a></div>Συνήθως, παρόμοιας θεματολογίας άρθρα ξεκινάνε με πορίσματα από μακροχρόνιες έρευνες της δεκαετίας του 1970, που επιχειρούν να απαντήσουν στο ερώτημα: “Πώς γίνεται “καλοί” μαθητές και υψηλοί δείκτες IQ να προκάλεσαν ζημιογόνες επιλογές ζωής και δυστυχία; Και το αντίστροφο”.<br /><br />Μιλάμε για την κλίμακα Intelligence Quotien (IQ) και την έως σήμερα αμφισβητήσιμη επιστημονικότητα και αξιοπιστία των τεστ, κυρίως από την επίδραση εξωτερικών παραγόντων όπως η χρονικότητα στις προσλαμβάνουσες των ερωτηθέντων, περιβάλλον, προπαιδεία κλπ., καθώς δεν είναι Tabula rasa το ανθρώπινο κεφάλαιο. Η ιστορία βρίσκει πηγές από τα προδικασμένα πειράματα διάκρισης του IQ μεταξύ λευκών και μαύρων στρατιωτών των ΗΠΑ στις αρχές του 20ου αιώνα, που κατέληξαν σε επιστημονικό φιάσκο (βλ. επίσης J. Watson, F. Crick με παρόμοιες απόπειρες τη δεκαετία 1950).<br /><br />Ο θαυμασμός για το “καλό αυτί” νεαρού μουσικού ή για την πλαστικότητα τού χορευτικού ρυθμού, τη χαρακτική απεικόνιση κ.λπ. σε κάποια ταλέντα, επιχειρήθηκε να ερμηνευτεί με τη θεωρία της πολλαπλής νοημοσύνης (Howard Gardner, frames of mind Multiple intelligences, new horizons in theory and practice, basic books, 2004).<br /><br />Η μονομέρεια<br /><br />Και πού οδήγησαν τα παραπάνω πορίσματα;<br /><br />Ότι το IQ δεν αποτελεί το μοναδικό κριτήριο για να δομήσουμε την παιδεία, τη ζωή, τον επαγγελματικό προσανατολισμό και τις διαπροσωπικές μας σχέσεις.<br /><br />Ο σύγχρονος πολιτισμός εμπιστεύτηκε, καλώς, τη λογικομαθηματική δεξιότητα και τη συνθετική, υπολογιστική σκέψη αλλά την πίστεψε θεολογικά, θεωρώντας ότι κάτι άλλο δεν υπάρχει, που να μπορεί να οδηγήσει στην επιτυχία (μολονότι και η στοχοθεσία της επιτυχίας είναι εξίσου προσανατολισμένη σε παραγωγικής φύσης επιτεύγματα). Έτσι, δόμησε αρχιτεκτονικά, μηχανοποίησε, κοινωνικοποίησε, εκπαίδευσε, προόδευσε τεχνολογικά αλλά ζημίωσε με υψηλό κόστος ευκαιρίας, προκάλεσε ανισότητα, σπατάλησε τους φυσικούς πόρους, έφθειρε τον αέρα που αναπνέουμε και καταρράκωσε ψυχικά τον άνθρωπο, χωρίς να δημιουργήσει ισορροπημένες αναγκαία προσωπικότητες.(WHO: Το 2014, ο αριθμός των πασχόντων από κατάθλιψη ξεπερνούσε παγκοσμίως τα 154 εκατομμύρια ενώ μετά την πανδημία και τις οικονομικές επιπτώσεις των κρίσεων η κατάθλιψη αποτελεί δεύτερη αιτία θανάτου, χωρίς να προσθέσουμε υπόλοιπες ψυχικές διαταραχές). Αδιαμφισβήτητα αυξήθηκε η παγκόσμια παραγωγή (μέθοδοι Φορντισμού, Τεϋλορισμού) όμως δεν μοιράστηκε δίκαια, καθώς χρειάζεται empathy (ενσυναίσθηση) η διανομή του πλούτου για να προσδιορίσει τα όρια της απληστίας σε οικονομικό σύστημα που είναι εκ φύσεως επιθετικό ως προς τον προσανατολισμό του στην εξατομικευμένη και συμφεροντολογική επέκταση.<br /><br />Τι σημασία έχουν όλα αυτά και γιατί σήμερα;<br /><br />“Δεν είμαστε σκεπτόμενοι βάτραχοι, ούτε υπολογιστικές μηχανές ψυχρής καταγραφής πρέπει να γεννάμε σκέψεις με κόπο και συνείδηση” (Νίτσε, Χαρούμενη επιστήμη. 1882).<br /><br />Επειδή η ΑΙ (Τεχνητή νοημοσύνη) καταλαμβάνει ολοένα και περισσότερο το βασικό μερίδιο της λογιομαθηματικής στον ακριβή και άμεσο υπερυπολογισμό, πλέον μένει “χώρος” στον άνθρωπο για τη σκέψη και την ενσυναίσθηση.<br /><br />Εδώ και δεκαετίες ο προσδιορισμός “smart” αναφέρεται σε αντικείμενα και μεθόδους ενώ για υπολογισμούς και προβλέψεις έχουμε εργαλεία και στατιστικές.<br /><br />Η EQ (συναισθηματική νοημοσύνη) αποτελεί ευκαιρία για ένα μετασχηματισμό διανοήματος.<br /><br />Η EQ μπορεί να καλύψει συμπληρωματικά τα παραχωρημένα εδάφη της ανθρώπινης σκέψης χωρίς να υποκαταστήσει. Δεν είναι επί του παρόντος να αναλύσουμε τον όρο, που είναι εύκολο να αναζητηθεί σε εκατοντάδες άρθρα και papers, όμως ας τον προσδιορίσουμε: Ως συναισθηματική νοημοσύνη ορίζεται “μορφή κοινωνικής ευφυίας που περιλαμβάνει την ικανότητα εντοπισμού των αισθημάτων και συναισθημάτων των άλλων, διάκρισης μεταξύ τους και τελικής χρήσης αυτών των πληροφοριών με σκοπό την επιτυχημένη καθοδήγηση σκέψης και δράσης των εμπλεκομένων”. (P. Salovey, J. D.Mayer ) καθώς και του ατομικών συναισθημάτων.<br /><br />O Daniel Goleman, “Emotional Intelligence: Why It Can Matter More Than IQ”, διάχυσε τον όρο με το συγκεκριμένο best seller.<br /><br />“Η απώλεια ενσυναίσθησης σημαίνει ότι ο Άλλος εξαφανίζεται” (Byung-Chul Han)<br /><br />Η συναισθηματική νοημοσύνη επενεργεί σε συμπεριφορά και προσωπικότητα χωρίς να είναι μια εξειδίκευση αλλά μια επικοινωνιακή, επί της ουσίας, δεξιότητα και η επικοινωνία είναι ο “αιθέρας” της κοινωνίας σε κάθε πτυχή σχέσεων.<br /><br />Πόσες φορές στο εγγύς παρελθόν αναζητήσαμε αποφάσεις με κοινωνικό όφελος με κριτήριο τα φύλα, ή το χρώμα του δέρματος και διαπιστώσαμε ότι μια Θάτσερ ή ένας Ομπάμα δεν είχαν να προσφέρουν κάτι διαφορετικό με τα παραπάνω κριτήρια. Μήπως αυτό που εντελει αναζητάμε είναι η συναισθηματική νοημοσύνη;<br /><br />Η ενσυναίσθηση, ως συνιστώσα του EQ δε σημαίνει ούτε συμπαθώ ούτε συμπάσχω αλλά μπαίνω στη θέση του άλλου.<br /><br />Σε ένα κόσμο χτισμένο στη λογικομαθητική νοημοσύνη, η ΕQ βρίσκει πεδίο στην ηγεσία-καθοδήγηση (στην έρευνα #CtheFuture 3.0 του ομίλου Adecco, το πιο σημαντικό soft skill είναι η διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού και η ηγεσία ομάδων, ενώ έπονται οι επικοινωνιακές δεξιότητες και η κριτική σκέψη- δημοσίευση: Σεπτέμβριος 2022), στην εκπαίδευση, στην αποτελεσματικότητα των μικρών ομάδων, στην καταναλωτική συμπεριφορά (Richard Thaler, Νόμπελ Οικονομίας 2017 για τα συμπεριφορικά οικονομικά) και, μολονότι παρακινδυνευμένο ως πρόβλεψη, μπορεί να ανατρέψει και τη βία με την νοηματοδότηση που προσφέρει ακόμα και ως απάνεμο περιβάλλον της δυναμικής νήσου που λέγεται δημοκρατία ώστε να γινεί εργαλείο “ευ ζην”.<br /><br />Klassens tid<br /><br />Η EQ είναι ανακάλυψη και όχι εφεύρεση. Ήδη τα τελευταία χρόνια υπάρχουν πολιτιστικές εκφάνσεις σε αρχιτεκτονική, τέχνη, ομάδες, στη σχολική επικοινωνία αλλά σπασμωδικά και δίχως γενική στρατηγική.<br /><br />Η Δανία από το 2019 διδάσκει υποχρεωτικά την ενσυναίσθηση (το μάθημα λέγεται Klassens tid) συμπεριλαμβανόμενη στους πρωτοπόρους ενός μετασχηματισμού και με κάποιους λαούς να έπονται ασθμαίνοντας, αντιγράφοντας κακέκτυπα, καθώς η κατ’ επίφαση “διδασκαλία” και η τοποθέτηση σε εκπαιδευτικό πρόγραμμα δεν εγγυάται αποτέλεσμα, μιας και έχουμε δει να ψιττακίζονται κανόνες ή να ευνουχίζονται τα αρχαία ελληνικά, η λογοτεχνία κ.ά.<br /><br />Πολλοί καθηγητές μέσης εκπαίδευσης παραπονιούνται για την αδυναμία αριθμητικών πράξεων σε μαθητές σήμερα. Μήπως αυτό δεν αποτελεί μομφή στο εκπαιδευτικό σύστημα αλλά είναι δείγμα μετάβασης;<br /><br />Η ΕQ υπεισέρχεται συστηματικά, όχι για ευτυχία αλλά για κατανόηση, επικοινωνία και νοηματοδότηση. </div><a href="https://erevoktonos.blogspot.com/2022/09/iq.html">πηγη</a>0https://kleistoparathyro.blogspot.com/2022/09/blog-post_91.htmlεαυτοςnoreply@blogger.com (ioannis p)Tue, 27 Sep 2022 06:11:00 +0300tag:blogger.com,1999:blog-5303547839438319845.post-3964106083462636049<h3 class="post-title entry-title" itemprop="name"></h3> <div class="post-header"> <div class="post-header-line-1"></div> </div> <div class="post-body entry-content" id="post-body-4957413439312198063" itemprop="description articleBody"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSz64ScrfLOTquarm5SQYVT5ce_45MzBEl8fljqNzD3b3r9mSMKLTu-zmoivoCKKkNs34c&amp;usqp=CAU" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="259" data-original-width="194" height="290" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSz64ScrfLOTquarm5SQYVT5ce_45MzBEl8fljqNzD3b3r9mSMKLTu-zmoivoCKKkNs34c&amp;usqp=CAU" width="217" /></a></div>Δεν αγαπάς τον εαυτό σου καθόλου μα καθόλου. Όμως, ποιον θα αγαπήσεις αν δεν ξέρεις ποιος είσαι; Από πολύ μικρό σε έχουν κάνει να πιστεύεις -μεταξύ άλλων πολλών ανοησιών- ότι οφείλεις να γίνεις σημαντικό πρόσωπο για να απολαμβάνεις μια επαγγελματική θέση με κύρος και να κερδίζεις όσο περισσότερα χρήματα μπορείς. Και σαν αποτέλεσμα του να κάθεσαι παθητικά στην τάξη οχτώ ώρες την ημέρα επί πέντε μέρες την εβδομάδα, με τον καιρό επέτρεψες να ευνουχίσουν την αυτοεκτίμησή σου και να ακρωτηριάσουν την εμπιστοσύνη σου στον εαυτό σου. Σήμερα, πολύ λίγα άτομα διατηρούν την έμφυτη αυτοεκτίμηση με την οποία γεννήθηκαν. Πρέπει να έχεις πολλή εξυπνάδα και εσωτερική δύναμη για να μην αφεθείς να σε λιώσει επί δεκαεπτά χρόνια το εκπαιδευτικό σύστημα. Κι εγώ αφέθηκα να με λιώσει. Συνεπώς δεν αξίζει τον κόπο να αυτομαστιγώνεσαι γι’ αυτό. Ούτε επίσης να χάνεις τον χρόνο σου αναζητώντας ενόχους. Αν θέλεις να επιτρέψεις στον εαυτό σου λίγα λεπτά θυματοποίησης, παραπονέσου ότι είσαι θύμα της ιστορικής στιγμής που σου έλαχε να ζήσεις. Έχεις γεννηθεί σε μια κοινωνία η οποία ασυνείδητα σε προγραμμάτισε να περάσεις τη ζωή σου αρνούμενος τον εαυτό σου, προσπαθώντας να μπεις σε ένα προσωπικό, οικογενειακό και επαγγελματικό καλούπι καθορισμένο από άλλους. Το ίδιο μου κάνει αν εξωτερικά σού πάνε καλά τα πράγματα. Αν δε συμβεί να είσαι αυτός που είσαι και όχι άλλος, η σύγκρουση με τον εαυτό σου θα συνεχίσει να υποβόσκει μέσα σου. Ο αντίπαλός σου είναι ο άνθρωπος που υποτίθεται ότι οφείλεις να είσαι.<br /><br />Άσε τον εαυτό σου ήσυχο επιτέλους!<br /><br />Έχεις μεταβληθεί σε φαρσαδόρο που συνεχίζει τη φάρσα από βόλεμα κι από αδράνεια. Κι επίσης από φόβο μην τύχει και απογοητεύσεις το ακροατήριό σου. Αλλά με το να φοράς τόσο καιρό μια μάσκα, έχεις ξεχάσει ποιος είσαι. Ασυνείδητα δόμησες μια ψευδή προσωπικότητα για να πείσεις τον κόσμο ότι είσαι άξιος της αγάπης του και της επιδοκιμασίας του. Είσαι ένας ηθοποιός, και η κοινωνία η σκηνή σου. Ωστόσο, όσο περισσότερο ταυτίζεσαι με τη μεταμφίεση, τόσο περισσότερο απομακρύνεσαι από την αυθεντική ουσία σου: και κατά συνέπεια, σου είναι πιο δύσκολο να γνωρίσεις τον άνθρωπο που στ’ αλήθεια είσαι. Έχοντας ταυτιστεί με μια προκατασκευασμένη περσόνα, στο βάθος βάθος μέσα σου αισθάνεσαι ότι η ζωή σου έχει στηθεί πάνω σε μια απάτη. Πώς φέρεσαι στον εαυτό σου; Τον κρίνεις; Τον υποτιμάς; Ανησυχείς; Αν συνηθίζεις να νιώθεις μεγάλο θυμό, θλίψη ή άγχος σημαίνει ότι ακόμα παλεύεις. Η «στρέβλωση» της αληθινής σου ουσίας, η «αυτοαπαίτηση» και η «νοητική κακοποίηση» είναι έλλειμμα «αποδοχής». Πρόκειται για ένα χάρισμα που αναπτύσσεται στο μέτρο που αρχίζεις ν’ αφήνεις ήσυχο τον εαυτό σου, παύοντας, παράλληλα, να καταναγκάζεσαι για να φτάσεις να είσαι κάποιος που ποτέ δε θα είσαι. Το να αποδεχτείς τον εαυτό σου σημαίνει να κατανοήσεις για ποιο λόγο και για ποιο σκοπό είσαι όπως είσαι. Παραδόξως, αποδεχόμενος τη σκοτεινή πλευρά σου, αυτή μεταμορφώνεται, φέρνοντας στην επιφάνεια το φως που υπάρχει μέσα σου.<div><br />To να γνωρίσεις τον εαυτό σου δε σημαίνει καθόλου ότι οφείλεις ν’ αλλάξεις ή να είσαι καλύτερος άνθρωπος. Σκοπός της παιδαγωγικής αυτής διαδικασίας είναι να αποδεχτείς τον εαυτό σου ακριβώς όπως είναι, με τα ελαττώματά του και τα προτερήματά του, εντάσσοντας στο είναι σου το φως και τη σκιά που συγκατοικούν μέσα σου. Το να αποδεχτείς τον εαυτό σου δεν πάει να πει να παραιτηθείς, να συμμορφωθείς, να είσαι αδιάφορος ή να γαντζωθείς στο «είμαι αυτός που είμαι». Σημαίνει να δεσμευτείς να εξακριβώσεις ποια είναι η ρίζα της οδύνης σου. Και, λοιπόν, τι θα κάνεις για να γίνεις η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου; Κατανόησε τα κίνητρα και τους λόγους που σε οδήγησαν να είσαι όπως είσαι αυτή ακριβώς τη στιγμή. Τη στιγμή που κάτι μέσα σου θα σου κάνει «κλικ», θα βιώσεις έναν «ψυχικό οργασμό» που μετά απ’ αυτόν θα αλλάξει ριζικά η άποψη που έχεις για τον εαυτό σου. Για τρεις μήνες, κάθε φορά που θα δυσφορείς, θα αναρωτιέσαι: «Τι είναι αυτό που δεν αποδέχομαι;». Η απάντηση θα σου δείξει ότι η ρίζα της δυσφορίας σου βρίσκεται στο μυαλό σου, στην υποκειμενική και στρεβλή ερμηνεία που κάνεις της πραγματικότητας. Να θυμάσαι καθημερινά άτι αυτό που δεν μπορείς να αποδεχτείς είναι η μόνη αιτία της οδύνης σου. Όπως και στην αρχή, θα δυσφορείς κάθε φορά που θα αντιλαμβάνεσαι ότι προκαλείς δυσφορία στον εαυτό σου. Το παιχνίδι συνίσταται στο να αποδεχτείς το γεγονός ότι ακόμα δεν έχεις μάθει να αποδέχεσαι τον εαυτό σου, και ότι αυτή ακριβώς η γνώση είναι η σημαντικότερη που οφείλεις ν ’αποκτήσεις στη ζωή σου.<br /><br />Όταν καλλιεργείς τη διαπροσωπική σου νοημοσύνη, η οδύνη που προξενείς σε σένα όταν σχετίζεσαι με τον εαυτό σου παύει.</div></div><a href="https://erevoktonos.blogspot.com/2022/09/blog-post_655.html">πηγη</a>0https://kleistoparathyro.blogspot.com/2022/09/5.htmlχωρις λογιαnoreply@blogger.com (ioannis p)Tue, 27 Sep 2022 06:07:00 +0300tag:blogger.com,1999:blog-5303547839438319845.post-5839885871863614373<h3 class="post-title entry-title" itemprop="name"></h3> <div class="post-header"> <div class="post-header-line-1"></div> </div> <div class="post-body entry-content" id="post-body-1482136184882963010" itemprop="description articleBody"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiVYONf1g0GX5S52Z-oNC7Htc_jYsjxZGbWzqXBgkqh1WMolJ7DO-nm3ipPpnW5scW4pOUQ1XfPSO1g5o0g02MprvBaF5eBwmmMriyvisKmbmEYMwBHjvNZHG2otUQf1uYQf3pZS5-OzlSEq5YJRMiF5QINDl4_fDpRdU6X8Yua5ALRKDNoZjSQ8qpG_g/s1127/BIBLOS_AGIA_GRAFH_2_DIATHIKES_1_GIAXBE%5B1%5D.png" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1127" data-original-width="864" height="285" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiVYONf1g0GX5S52Z-oNC7Htc_jYsjxZGbWzqXBgkqh1WMolJ7DO-nm3ipPpnW5scW4pOUQ1XfPSO1g5o0g02MprvBaF5eBwmmMriyvisKmbmEYMwBHjvNZHG2otUQf1uYQf3pZS5-OzlSEq5YJRMiF5QINDl4_fDpRdU6X8Yua5ALRKDNoZjSQ8qpG_g/w219-h285/BIBLOS_AGIA_GRAFH_2_DIATHIKES_1_GIAXBE%5B1%5D.png" width="219" /></a></div>Σήμερα θα ασχοληθούμε με μία δημοσίευση του κου Δημήτρη Μπαθρέλλου ιερέα που θα βρείτε <a href="https://archive.md/1FlNg">εδώ</a> (πρωτότυπη πηγή Περιοδικό “Εφημέριος” Νοε. – Δεκ. 2020) και που αναλύει 5 ενστάσεις για τον χριστιανισμό, και τις απαντήσεις που ο ίδιος δίνει για να τις ακυρώσει όπως νομίζει.<br /><br />Είναι μια ενδιαφέρουσα ευκαιρία για να δούμε την πενία των επιχειρημάτων που προσπαθούν να αρθρώσουν οι απολογητές στο ποίμνιο και που το ποίμνιο προφανώς τις δέχεται και τις θεωρεί σημαντικές.<div><br /><span style="color: #6aa84f; font-size: x-large;"><b>1. Καμία θρησκεία δεν είναι αξιόπιστη, διότι δεν υπάρχουν επιστημονικές αποδείξεις για την ύπαρξη του Θεού</b></span><br /><br />Αναφέρει ο κος Μπαθρέλλος:<br /><br />Πρώτον, πολλά πράγματα τα πιστεύουμε χωρίς να έχουμε ή να επιζητούμε γι’ αυτά επιστημονικές αποδείξεις. Η γνώση ότι οι γονείς μας μάς αγαπούν, ή ότι έχουμε ζήσει μία συγκεκριμένη εμπειρία στο παρελθόν, ή ότι ένα άθροισμα λέξεων συνιστά ποιητικό αριστούργημα δεν αποδεικνύονται επιστημονικά –χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι δεν ισχύουν.<br /><br />Αυτό είναι αλήθεια, υπάρχει όμως μία μεγάλη διαφορά. Οι γονείς μας είναι υπαρκτοί και την αγάπη τους την έχουν αποδείξει έμπρακτα στο παρελθόν. Ένα ποιητικό αριστούργημα είναι ήδη γραμμένο από κάποιον ποιητή και μας συγκινεί ή όχι, μας γεννά ίσως συναισθήματα, είναι όμως και αυτό υπαρκτό και τα συναισθήματα τα αισθανόμαστε. Σίγουρα τα γενόμενα συναισθήματα δεν είναι για όλους τα ίδια, αλλά αυτό έχει να κάνει με την υποκειμενικότητα του κάθε ενός.</div><div><br />Η συγκεκριμένη εμπειρία είναι μια προσωπική εμπειρία και κατανόηση και πάλι μπορεί να ερμηνευτεί από τον κάθε ένα που την αισθάνεται διαφορετικά.</div><div><br />Τί σχέση έχουν όλα αυτά με τις θρησκείες; Καμία.<br /><br />Μια θρησκεία είναι μια αρχαία συνήθως αντίληψη των προϊστορικών ανθρώπων που προσπάθησε να εκλογικεύσει την άγνωστη για αυτούς πραγματικότητα και τους κινδύνους που αντιμετώπιζαν. Στην αρχή θεοποιούσαν αντικείμενα, μετά μορφές, μετά οι μορφές θεωρήθηκε ότι πήγαν στον ουρανό κ.ο.κ.<br /><br />Ας πάμε τώρα στη χριστιανική θρησκεία της οποίας μέλος είναι ο ιερέας. Τί σχέση έχουν οι μύθοι της Εποχής του Χαλκού και των μεσσιανισμών του πρώτου αιώνα ενός κατατρεγμένου λαού με την οποιαδήποτε αλήθεια; Τί σχέση μπορεί να έχει με την αλήθεια μια κατακερματισμένη Εκκλησία σε χίλια κομμάτια; Ποιό μπορεί να είναι το αληθές από αυτά;</div><div><br />Τί σχέση μπορεί να έχει η πληθώρα θρησκειών και διαφορετικών κατανοήσεων του θείου με την αλήθεια;<br /><br />Δεύτερον, ο Θεός δεν είναι αντικείμενο του κόσμου, τον οποίο ερευνά ή επιστήμη, αλλά ο δημιουργός του.</div><div><br />Ο Χριστιανισμός δεν λατρεύει “θεούς” όπως εκείνοι του αρχαίου ελληνικού παγανισμού, την ανυπαρξία των οποίων θα μπορούσε κανείς να διαπιστώσει με μία επίσκεψη στον Όλυμπο. Η επιστήμη δεν μπορεί να αποδείξει ούτε την ύπαρξη ούτε την ανυπαρξία τού Θεού.<br /><br />Δεν μπορώ να ασχοληθώ για τους θεούς του Ολύμπου, μπορώ όμως για τον θεό των χριστιανών. Το ότι «δεν είναι αντικείμενο του κόσμου, τον οποίο ερευνά ή επιστήμη» είναι μια συχνή καραμέλα των απολογητών, που πιστεύουν ότι τους βγάζει από το κάθε πρόβλημα.<br /><br />Ο θεός λοιπόν που αναφέρεται δεν είναι ένας απλός θεός, έχουν γραφτεί τόνοι μελάνης για αυτόν, του έχουν αποδοθεί ιδιότητες, του έχουν αποδοθεί ενέργειες και πράξεις, τον έχουνε περιγράψει με τόση ακρίβεια που ένα “ι” αν άλλαζες σε αυτήν την ακρίβεια, σε θεωρούσαν αιρετικό και σε έκαιγαν. Επιπλέον ο ίδιος αυτός θεός έχει επέμβει επανειλημμένα στην ιστορία, με βάση τις ίδιες τις χριστιανικές γραφές φυσικά, ακόμα και έχει κατ’ αυτούς ενανθρωπιστεί και εμφανιστεί ξεκάθαρα εδώ στη Γη, έχει περπατήσει διδάξει, επηρεάσει κλπ. Άρα και φυσικά είναι αντικείμενο έρευνας της επιστήμης αλλά και κριτικής λογικής. Όπως επίσης είναι αντικείμενο της επιστήμης οι γραφές που μας αναφέρουν για αυτόν, το πόσο αυθεντικές ή και αλλοιωμένες είναι με την πάροδο του καιρού και τα αποτελέσματα δεν είναι καλά για την αυθεντικότητά τους, και αυτή όλο και χειροτερεύει.<br /><br /><b><span style="color: #6aa84f; font-size: x-large;">2. Η θρησκεία είναι περιττή, αν όχι άχρηστη</span></b><br /><br />Η ένσταση αυτή συνδέεται με τη διαδικασία τής εκκοσμίκευσης. Τον δέκατο έβδομο αιώνα, με την ανάπτυξη της επιστήμης, εκκοσμικεύτηκε η γνώση. Τον δέκατο όγδοο αιώνα, με τη Γαλλική και την Αμερικανική Επανάσταση, που διαχώρισαν την Εκκλησία από το Κράτος, είτε με τρόπο εχθρικό (Γαλλία), είτε με τρόπο φιλικό (Αμερική), εκκοσμικεύτηκε η πολιτική. Τον δέκατο ένατο αιώνα εκκοσμικεύτηκε ο πολιτισμός. Τέλος, τον εικοστό αιώνα, ιδίως από το 1960 και μετέπειτα, εκκοσμικεύτηκε η ηθική. Επομένως, ο σύγχρονος άνθρωπος μπορεί να μορφωθεί, να διασκεδάσει, να πολιτευτεί, και να ζήσει χωρίς ιδιαίτερη αναφορά στη θρησκεία. Η ένσταση αυτή, ωστόσο, δεν λαμβάνει υπ’ όψη της τα θεμελιώδη υπαρξιακά και μεταφυσικά μας ερωτήματα. Γιατί υπάρχει κάτι και όχι τίποτα; Γιατί βρίσκομαι εδώ; Ποιος είναι ο σκοπός τής ύπαρξής μου; Τι θα συμβεί, άραγε, όταν πεθάνω; Χωρίς απάντηση σ’ αυτά τα ερωτήματα η ίδια η ζωή δεν έχει νόημα. Στα ερωτήματα αυτά δεν μπορεί να δώσει απάντηση ούτε η επιστήμη, ούτε η τέχνη, ούτε η πολιτική, ούτε μία εκκοσμικευμένη ηθική. Η θρησκεία καταπιάνεται μ’ αυτά και γι’ αυτό τον λόγο, μεταξύ άλλων, σε όλες τις εποχές έχει κεντρική θέση στη ζωή των ανθρώπων.<br /><br />Εδώ έχουμε μια ενδιαφέρουσα υπεκφυγή. Ο όρος εκκοσμίκευση στην ουσία σημαίνει την υποχώρηση της Θρησκείας/Εκκλησίας τόσο από τον εναγκαλισμό της με την εξουσία (κάτι που στη χώρα μας δεν έχει γίνει ακόμα), αλλά και την υποχώρηση επίσης σε θέματα κοσμολογίας, επιστήμης και ελέγχου της κοινωνίας.<br /><br />Γιατί έγινε αυτή η υποχώρηση;</div><div><br />Γιατί η κοινωνία κατάλαβε ότι στα θέματα αυτά οι Γραφές και η ίδια η Εκκλησία έκανε λάθος και οι απαντήσεις που έδινε για χίλια τόσα χρόνια ήταν λάθος. Εν ολίγοις σε ό,τι από αυτά που έλεγε οι απαντήσεις της ήταν λανθασμένες και αποπροσανατολιστικές. Για πιο λόγο κάποιος εχέφρων μπορεί να υποστηρίζει ότι σε ακόμα πιο θολά και προσωπικά θέματα όπως ο σκοπός της ύπαρξης, ή τι συμβαίνει μετά θάνατον, έχει σωστές απαντήσεις;<br /><br />Από την άλλη τα θέματα αυτά τα διαπραγματεύεται η τέχνη, η φιλοσοφία και η ψυχολογία, χωρίς δόγματα και με ανοικτό πνεύμα σε αντίθεση με τη θρησκεία που επιβάλει συγκεκριμένη κοσμοθέαση.<br /><br />Δυστυχώς στα ελληνικά σχολεία δεν διδάσκεται η φιλοσοφία και οι προτάσεις που δίνουν σήμερα οι φιλόσοφοι ή ακόμα περισσότερο έδιναν οι αρχαίοι μας πρόγονοι για την ηθική, την πολιτική, την ευδαιμονία, τον θάνατο. Επιπλέον, δεν τους δίνεται και η δυνατότητα να εκφραστούν μέσα από την τέχνη ή τον χορό, αν δεν φροντίσει η οικογένειά τους για αυτό. Τέλος η επιστήμη έχει ειδικούς για κάθε ψυχικό ή ψυχολογικό πρόβλημα και έχει βοηθήσει πολύ κόσμο, ίσως περισσότερο αναλογικά από τη θεωρούμενη επιτυχία της θρησκείας σε αυτό.<br /><br />Εν ολίγοις ναι κάποιοι άνθρωποι που δεν έχουν το πνευματικό επίπεδο για να ερευνήσουν ή δεν θέλουν να ασχοληθούν με το “Γνώθι σ’ αυτόν”, χρειάζονται την παραμυθία της Εκκλησίας για να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα του θανάτου, αλλά δεν σημαίνει ότι όλη η κοινωνία πρέπει να μείνει πίσω για αυτούς και μόνον. Αυτό σημαίνει ότι η θρησκεία πρέπει να φύγει από τη δημόσια σφαίρα και να ασχολείται μόνο σε προσωπικό επίπεδο με το ποίμνιο της.</div><div><br /><b><span style="color: #6aa84f; font-size: x-large;">3. Η θρησκεία είναι το όπιο του λαού</span></b><br /><br />Τον ισχυρισμό διατύπωσε ο Κάρλ Μάρξ και επανέλαβαν με διαφορετική μορφή ο Φρόυντ και τόσοι άλλοι, για να δηλώσουν ότι η θρησκεία δεν είναι παρά μία ανθρώπινη επινόηση όσων αναζητούν παρηγοριά για τα προβλήματα και τα αδιέξοδα της ζωής. Η ένσταση αυτή πάσχει από δύο προφανείς αδυναμίες. Πρώτον, το γεγονός ότι επιθυμούμε ή φανταζόμαστε κάτι δεν σημαίνει ότι αυτό δεν υπάρχει. Ένας οδηγός που έχει ελάχιστη βενζίνη επιθυμεί και ελπίζει ότι σε λίγο θα αντικρύσει κάποιο βενζινάδικο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το βενζινάδικο δεν υπάρχει. Οι επιθυμίες μας και η πραγματικότητα αποτελούν ζητήματα διαφορετικής τάξης.<br /><br />Είναι συνέχεια της απάντησης του προηγούμενου. Αλλά το παράδειγμα είναι τελείως άστοχο. Η επιθυμία αυτή στηρίζεται στο ότι τόσο ο οδηγός, το αυτοκίνητο, η βενζίνη και το βενζινάδικο είναι υπαρκτά και πραγματικά και έχει βάσιμες ελπίδες να υπάρχει κάποιο βενζινάδικο στον δρόμο, εκτός αν βρίσκεται στην έρημο και η ελπίδα του είναι φρούδα. Αν όμως γενικά οι επιθυμίες μας ήταν πραγματικότητα, γιατί να μην είναι πραγματικότητα και ο Σούπερμαν που διαβάζαμε μικροί, ή οποιοσδήποτε ήρωας της ανθρώπινης φαντασίας που συγκινεί πολύ κόσμο;<br /><br />Δεύτερον, η ίδια ένσταση μπορεί να χρησιμοποιηθεί και υπέρ της θρησκείας, διότι εξίσου καλά μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι η αθεΐα αποτελεί βολική επινόηση όσων θέλουν να είναι απόλυτοι κύριοι της ζωής τους, να καθορίζουν οι ίδιοι το καλό και το κακό, και να μην είναι υπόλογοι σέ κανέναν για τις επιλογές και τις πράξεις τους.<br /><br />Εδώ έχουμε το γνωστό πρόβλημα το πως βλέπουν οι θεϊστές τους άλλους, σαν κάτι που βγήκε από το πουθενά, σε ένα απόλυτα θεϊστικό σύμπαν. Η αθεΐα φαίνεται επινόηση μόνο σε αυτούς που γεννήθηκαν, βαπτίστηκαν χωρίς να ερωτηθούν και βρέθηκαν σε μια θρησκευτικά επηρεασμένη δομή της κοινωνίας πριν ακόμα το νοητικό τους γεννηθεί και δεν έχουν αμφισβητήσει ακόμα όλη αυτήν τη πορεία, εμπλέκοντας αυτούς που είναι γενικά αδιάφοροι με τις θρησκείες και της ηθικές επιταγές, με αυτούς που έχουν τη λογική και απορρίπτουν ισχυρισμούς που δεν έχουν λογικό ή ουσιαστικό έρεισμα.<br /><br />Στην ουσία δεν υπάρχει α-θεΐα για όσους δεν πιστεύουν στους θεϊστικούς ισχυρισμούς, όπως δεν υπάρχει α-νεραϊδία για όσους δεν πιστεύουν στις νεράιδες. Αλίμονο αν ονοματίζουμε τη μη υιοθέτηση παράλογων ή φανταστικών θεωριών ως κάτι το αξιοσημείωτο. Να ένα παρόμοιο φρέσκο <a href="https://www.youtube.com/watch?v=76xnEeUxX3Y">φρούτο</a>. Εδώ δεν υπάρχει καν κοινά αποδεκτός στην ανθρωπότητα ορισμός του θεού. Πώς ακριβώς θα οριστεί ο άθεος; Από την άλλη, τί στοιχεία υπάρχουν ότι η θρησκεία δεν είναι ανθρώπινη επινόηση; Ο ανθρωπομορφισμός; Τα μυθολογικά κείμενα; Οι χαρισματικοί γέροντες που είναι όλοι κατά του εμβολίου και της μάσκας και ζουν σε άλλες εποχές; Τα οράματα ονειροπαρμένων; το ότι υπάρχουν τρεις χιλιάδες διαφορετικές θρησκείες και εκατοντάδες χιλιάδες αιρέσεις και σέκτες; Το ότι η θρησκεία είναι θέμα γεωγραφίας.</div><div><br /><b><span style="color: #6aa84f; font-size: x-large;">4. Η τέταρτη ένσταση επικαλείται την κακότητα των χριστιανών</span></b><br /><br />Έστω όμως κι αν δεχόμασταν ότι αυτό ισχύει (παραβλέποντας, βέβαια, ότι ο χριστιανισμός έχει ασκήσει μακράν την ευεργετικότερη επίδραση στην ανθρώπινη ιστορία), θα αποτελούσε, άραγε, κάτι τέτοιο επιχείρημα κατά του χριστιανισμού; Για να απαντήσουμε στο ερώτημα, ας χρησιμοποιήσουμε το παράδειγμα δύο μεγάλων Δημοκρατιών τής σύγχρονης εποχής, της Βρετανικής και της Αμερικανικής.&nbsp;</div><div><br /></div><div>Οι πολίτες τους βαρύνονται με μεγάλα αμαρτήματα: δουλεμπόριο, αποικιοκρατία, ρίψεις ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, καταστροφή τού φυσικού περιβάλλοντος και τόσα άλλα. Αποτελούν όμως αυτά επιχείρημα κατά της Δημοκρατίας; Μπορούν να αναιρέσουν τα όποια επιτεύγματα αυτών των Δημοκρατιών; Σημαίνουν, άραγε, ότι τα ιδεώδη της ισότητας και της ελευθερίας είναι διάτρητα; Μάλλον παραπέμπουν στην αδυναμία των ανθρώπων να αρθούν στο ύψος των ιδανικών τους και όχι κατ’ ανάγκην στην απαξία αυτών των ιδανικών. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει ορισμένες φορές και με τους χριστιανούς.<br /><br />Εδώ ο απολογητής προσπαθεί να στρέψει αλλού το βλέμμα για να δικαιολογήσει τις γενοκτονίες των χριστιανών.<br /><br />Η δημοκρατία είναι ένα πολίτευμα και όχι θρησκεία ή ιδεολογία. Είναι ένα πολίτευμα που απευθύνεται σε ενεργούς πολίτες, που δίνει τη νομιμοποίηση στην πλειονότητα των πολιτών, σε αντίθεση με την κληρονομική βασιλεία, ή την αριστοκρατία των λίγων (πολιτεύματα που ιστορικά προτίμησε και στήριξε η Εκκλησία). Αν αποφασίσουν οι πολίτες να καταστρέψουν μια άλλη πόλη όπως η Αθήνα τη Μήλο, ή να κάνουν μια καταστροφική εκστρατεία όπως οι Αθηναίοι στην Σικελία, σε αυτό δεν έχει να αντιτάξει κάτι η δημοκρατία, εφόσον είναι μια απόφαση που βγαίνει από την πλειοψηφία του λαού. Έχει αντιτάξει η θρησκεία κάτι κατά κάποιου πολέμου που συμμετέχει το ποίμνιό της; Δεν έχει ευλογήσει ποτέ στρατιωτικά όπλα η Εκκλησία;<br /><br />Θα πει κάποιος ότι οι δημοκρατίες θέλουν να εξάγουν δημοκρατίες και να τις επιβάλλουν. Αυτό είναι και δεν είναι σωστό. Με την έννοια ότι εξάγουν ένα πολιτικό σύστημα που μπορεί να είναι το οποιοδήποτε. Αν μια κοινωνία έχει ένα πολίτευμα και κυριαρχεί σε μια άλλη, τι πολίτευμα θα της επιβάλλει; αυτό που γνωρίζει. Είναι με την έννοια ότι αυτό είναι θέμα ιμπεριαλισμού και όχι δημοκρατίας. Και ταυτόχρονα δεν είναι με την έννοια ότι η δημοκρατία αν δεν είναι αίτημα και ανάγκη του ίδιου του λαού όπως σήμερα στην Ουκρανία, δεν μπορεί να ευδοκιμήσει. Θα είναι ένα μπάσταρδο καθεστώς όπως στην Ρωσία που δυστυχώς κυριαρχεί το αυτοκρατορικό ιδεώδες και τείνει στον ολοκληρωτισμό.<br /><br />Προτιμάτε σήμερα από τα άλλα πολιτεύματα ως το λιγότερο κακό, αφού το σύνολο των πολιτών, θεωρείται ότι έχει κατά κανόνα λιγότερο καταστροφικό κριτήριο από μια μειοψηφία ή έναν κληρονομικό μονάρχη. Η δημοκρατία όμως δεν διεκδικεί την τελειότητα (σε αντίθεση με το τι πλασάρει η θρησκεία), αντίθετα έχει πολλά θέματα που είναι γνωστά, δεν είναι ηθική διδασκαλία, δεν διδάσκει την αγάπη, ή την ισότητα των πολιτών (απαιτεί από το κράτος και τον νόμο μόνο, να τους βλέπει ίσους), δεν δόθηκε από κανένα θεό σαν απόλυτη αλήθεια, ούτε ισχυρίζεται ότι θα σώσει τον κόσμο πριν ή μετά θάνατον, σε αντίθεση με ότι ισχυρίζεται ο χριστιανισμός. Δεν είναι ιδεολογία και δεν μπορεί να συγκριθεί με μια θρησκεία.<br /><br />Αντίθετα ο Χριστιανισμός είναι μια ιδεολογία που όσο επικρατούσε στο σύνολο του τότε γνωστού μας κόσμου υπήρχε ταυτόχρονα ο Μεσαίωνας, με τον οποίο έχει άμεση σχέση, αφού δεν δεχόταν τότε καμιά άλλη ιδεολογία. Μάλιστα με την βοήθεια του ρωμαϊκού / βυζαντινού κράτους, αρχικά και μετά των Οθωμανών, πάτασσε κάθε διαφορετική άποψη και κυνηγούσε άγρια τόσο την προηγούμενη ή και τις άλλες θρησκείες, όσο και όσους καταλάβαιναν τον θεό λίγο διαφορετικά από την επίσημη θρησκεία, τους αιρετικούς. Αυτό σημαίνει ότι κατάργησε την φιλοσοφία και την υπέταξε στην θεολογία και δεν άφησε το ελεύθερο πνεύμα να εκφραστεί. Ειδικά στην χώρα μας που υπάρχει ακόμα ένα ιδιότυπο καθεστώς θεοκρατίας, δεν έπαψε αυτό μέχρι και πρόσφατα.<br /><br />Δυστυχώς, η προσπάθεια συγκάλυψης είναι ατυχής. Η θρησκεία ως γνωρίζουσα την απόλυτη αλήθεια, δεν αντέχει το διαφορετικό γιατί δεν μπορεί να έρθει σε διάλογο μαζί του. Και δεν μπορεί να κάνει διάλογο, γιατί στηρίζεται σε ιδεοληψίες που προέρχονται από μυθικές καταστάσεις ή τις εμπειρίες των θεούσων και απέκτησε δύναμη και εξουσία με τους νόμους και τα όπλα του Βυζαντίου και από τον υποχρεωτικό εκχριστιανισμό όλων και συνεχίζει να διατηρείται λόγω του νηπιοβαπτισμού και της κοινωνικής αδράνειας. Η σημερινή θρησκεία είναι ένα κακέκτυπο της θρησκείας που υπήρχε για δύο χιλιετίες και με φυσιολογικές συνθήκες οδεύει σε συνεχή υποβάθμιση. Βέβαια παραφράζοντας τα λόγια γνωστής πολιτικού που είπε “η κανονικότητα δεν ήταν ποτέ ευκαιρία για την Αριστερά”, θα έλεγα ότι η κανονικότητα δεν είναι ποτέ ευκαιρία για την θρησκεία, για τον λόγο αυτό και η θρησκεία προτιμάει στην κοινωνία να υπάρχουν προβλήματα γιατί μόνο τότε έχει λόγο ύπαρξης.<br /><br />Ας έρθουμε τώρα στην αρχική παρένθεση…<br /><br />(παραβλέποντας, βέβαια, ότι ο Χριστιανισμός έχει ασκήσει μακράν την ευεργετικότερη επίδραση στην ανθρώπινη ιστορία)<br /><br />Θα είχε ενδιαφέρον να μας πει την ευεργετική αυτή επίδραση και σε τι.<br /><br />Γιατί ξέρουμε ότι μόλις επιβλήθηκε ο Χριστιανισμός έγινε ο Μεσαίωνας. Κάθε προσπάθεια πολιτικής ή θρησκευτικής ή φιλοσοφικής αντίδρασης ήταν χαμένη. Αντί να βελτιωθεί η κοινωνία, απέκτησε μεγαλύτερες αντιθέσεις και οι ελέω θεού άρχοντες και αυτοκράτορες απέκτησαν μεγαλύτερο πλούτο και δύναμη μαζί φυσικά με την Εκκλησία. Αν δεν γινόταν η Αναγέννηση, ο Διαφωτισμός και η Γαλλική Επανάσταση, ακόμα στον Μεσαίωνα θα ήμασταν. Μπορείς φυσικά σε κάποιον που πεθαίνει και σφαδάζει από τους πόνους και την αγωνία να του πεις ότι θα πάει σε ένα ήρεμο μέρος που θα τον περιμένει ο θεός και άλλα τέτοια συμπαθητικά, αλλά όπως αναφέρθηκε και πριν, είναι μία παραμυθία που μπορεί να βοηθήσει ένα άτομο μία στιγμή ψυχολογικά, δεν προσφέρει όμως τίποτα στο σύνολο και η συνεχής της επιρροή μοιάζει με την επιρροή ναρκωτικού.</div><div><br /><b><span style="color: #6aa84f; font-size: x-large;">5. Οι θρησκείες ευθύνονται για τους πολέμους</span></b><br /><br />Εδώ έχουμε να κάνουμε με τεράστιο πραγματολογικό σφάλμα. Οι θρησκείες ευθύνονται για λιγότερο από το 10% των πολέμων στην ιστορία τής ανθρωπότητας. Ο πόλεμος, μάλιστα, είναι αντίθετος στη φύση ιδίως του Χριστιανισμού, ο οποίος λατρεύει τον εσταυρωμένο βασιλέα τής ειρήνης. Αντιθέτως, αν φέρουμε στη μνήμη μας τις κοσμικές, ολοκληρωτικές, αντιχριστιανικές ιδεολογίες τού εικοστού αιώνα, θα συνειδητοποιήσουμε ότι εκείνες ευθύνονται για τον θάνατο ασυγκρίτως περισσότερων θυμάτων από όσα καταλογίζουν στον Χριστιανισμό κατά τους είκοσι αιώνες της ιστορίας του.<br /><br />Πάλι μια παρελκυστική τακτική. Δεν ξέρω πως βγήκαν αυτά τα ποσοστά, πάντως οι έννοιες “θρησκευτικός φανατισμός” και “φονταμενταλισμός”, γεννήθηκαν και χρησιμοποιούνται από την εμφάνιση του Χριστιανισμού και μετά.<br /><br />Ποτέ στο παρελθόν δεν υπήρξε θέμα επιβολής της πίστης σε κάποιον. Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, είχε φθάσει στα όριά της και δεν μπορούσε να κάνει άλλους επεκτατικούς πολέμους. Παρ’ όλα αυτά επί Βυζαντίου, έγιναν γενοκτονίες πληθυσμών που είχαν άλλο θρησκευτικό προσανατολισμό. Η σφαγή των αρειανών Γότθων το 400 κ.χ., η σφαγή των σαμαρειτών από τον Άγιο Ιουστινιανό, ο διωγμός των “Ελλήνων” που κορυφώθηκε με τον Ιουστινιανό, η σφαγή των Παυλικιανών επί σειρά ετών και αυτοκρατόρων, η άγρια καταστολή των Βογομίλων και το κάψιμο ζωντανών αιρετικών στον Ιππόδρομο. Οι διαμάχες με τους νεστοριανούς και τους μονοφυσίτες. Ακολουθεί η Τζιχαντ του Ισλάμ που κατέλαβε όλη την Μικρά Ασία, την Βόρεια Αφρική και την Ισπανία. Η κατάληψη της Κρήτης από τον Άγιο Νικηφόρο Φωκά και ο εκχριστιανισμός της με την βία. Οι σταυροφορίες για την ανακατάληψη των Αγίων Τόπων. Ο 30ντετής πόλεμος, η Ιερά Εξέταση που ήταν η αντίδραση των καθολικών στην Μεταρρύθμιση. Η κατάληψη όλης της Αμερικανικής Ηπείρου και ο βίαιος και άγριος εκχριστιανισμός της, αλλά και πολλές προσπάθειες που έγιναν στην Ασία, άλλες πετυχημένες στις Φιλιππίνες και άλλες αποτυχημένες όπως στην Ιαπωνία, όπου χύθηκε πολύ αίμα. Η για χρόνια έκρυθμη κατάσταση στην Βόρεια Ιρλανδία, αλλά και το παλαιστινιακό, η κόντρα Ινδίας-Πακιστάν, επίσης στηρίζονται σε βάση θρησκευτική.<br /><br />Οι πολιτικές ιδεολογίες του ακραίου Σοσιαλισμού στις οποίες αναφέρθηκε, μπορεί να μην είχαν άμεση σχέση με θρησκεία, αλλά συμπεριφερόντουσαν σαν θρησκείες και αντέγραψαν πολλά θέματα από την δομή και λειτουργία των θρησκειών. Στην ουσία ήταν μονοθεϊστικές θρησκείες αφού επέβαλαν ένα συγκεκριμένο τρόπο κοσμοθέασης και απαιτούσαν παγκόσμια επικράτηση στο όνομα ενός οδηγού ή πατερούλη. Ήταν και αυτές ολοκληρωτικές ιδεολογίες όπως και ο Χριστιανισμός.<br /><br />Είναι όμως ο πόλεμος αντίθετος σε ένα θρήσκευμα που στις ιερές του γραφές διαβάζουμε:<br /><br />«Πῦρ ἦλθον βαλεῖν ἐπὶ τὴν γῆν, καὶ τί θέλω εἰ ἤδη ἀνήφθη! βάπτισμα δὲ ἔχω βαπτισθῆναι, καὶ πῶς συνέχομαι ἕως οὗ τελεσθῇ! δοκεῖτε ὅτι εἰρήνην παρεγενόμην δοῦναι ἐν τῇ γῇ; οὐχί, λέγω ὑμῖν, ἀλλ’ ἢ διαμερισμόν. ἔσονται γὰρ ἀπὸ τοῦ νῦν πέντε ἐν οἴκῳ ἑνὶ διαμεμερισμένοι, τρεῖς ἐπὶ δυσὶ καὶ δύο ἐπὶ τρισί· διαμερισθήσονται πατὴρ ἐπὶ υἱῷ καὶ υἱὸς ἐπὶ πατρί, μήτηρ ἐπὶ θυγατρὶ καὶ θυγάτηρ ἐπὶ μητρί, πενθερὰ ἐπὶ τὴν νύμφην αὐτῆς καὶ νύμφη ἐπὶ τὴν πενθεράν αὐτῆς». Κατά Λουκάν <a href="https://el.wikisource.org/wiki/%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%AC_%CE%9B%CE%BF%CF%85%CE%BA%CE%AC%CE%BD#12:1">12.49-53</a>.<br /><br />ή το<br /><br />«39 ὁ δὲ ἐχθρὸς ὁ σπείρας αὐτά ἐστιν ὁ διάβολος· ὁ δὲ θερισμὸς συντέλεια τοῦ αἰῶνός ἐστιν· οἱ δὲ θερισταὶ ἄγγελοί εἰσιν. 40 ὥσπερ οὖν συλλέγεται τὰ ζιζάνια καὶ πυρὶ κατακαίεται, οὕτως ἔσται ἐν τῇ συντελείᾳ τοῦ αἰῶνος τούτου. 41 ἀποστελεῖ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου τοὺς ἀγγέλους αὐτοῦ, καὶ συλλέξουσιν ἐκ τῆς βασιλείας αὐτοῦ πάντα τὰ σκάνδαλα καὶ τοὺς ποιοῦντας τὴν ἀνομίαν, 42 καὶ βαλοῦσιν αὐτοὺς εἰς τὴν κάμινον τοῦ πυρός· ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων». Κατά Ματθαίον <a href="https://el.wikisource.org/wiki/%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%AC_%CE%9C%CE%B1%CF%84%CE%B8%CE%B1%CE%AF%CE%BF%CE%BD#13:1">13:39-42</a>.<br /><br />ή το<br /><br />« πλὴν τοὺς ἐχθρούς μου ἐκείνους, τοὺς μὴ θελήσαντάς με βασιλεῦσαι ἐπ’ αὐτοὺς, ἀγάγετε ὧδε καὶ κατασφάξατε αὐτοὺς ἔμπροσθέν μου».<br />Κατά Λουκάν <a href="https://el.wikisource.org/wiki/%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%AC_%CE%9B%CE%BF%CF%85%CE%BA%CE%AC%CE%BD#19:1">19:27</a>.<br /><br />Εν ολίγοις οι καταστροφές που έκανε ο Χριστιανισμός και οι άλλες μονοθεϊστικές θρησκείες, δεν μπορούν να κρυφθούν στο γεγονός ότι έγιναν και καταστροφές που δεν συμμετείχαν θρησκείες, ή δεν έγιναν εξ’ αιτίας τους, την στιγμή που υποτίθεται ότι αυτές μόνο είναι που διακηρύττουν την “αγάπη”.<br /><br />Η Regina Swartz στο βιβλίο της <a href="https://biblionet.gr/titleinfo/?titleid=44388&amp;return_url">Βία και Μονοθεϊσμός</a> έχει κάνει μια εκτενή μελέτη της σχέσης της βίας με τις μονοθεϊστικές θρησκείες που τις θεωρεί πολύ πιο βίαιες και καταστροφικές από τις υπόλοιπες. Οι λόγοι για αυτό είναι: Η έλλειψη ανεκτικότητας, η αξίωση αποκλειστικότητας και ανωτερότητας, η προβολή της ανδροκρατίας, η υπόσχεση στον μάρτυρα του Παραδείσου. Όλα αυτά με θετικό αντίδοτο τί; Μια παρηγοριά στον θάνατο και κάποιες αγαθοεργίες, στην ουσία τρίτων, που διαχειρίζεται (επικερδώς συνήθως) η Εκκλησία.<br /><br />Για σκεφθείτε την ειρωνεία αντίστοιχα σε μια άλλη ιστορία. Υπάρχουν χωριά στην Σικελία, παλιά και υποβαθμισμένα χωριά κυρίως γερόντων, που ζουν μόνο και μόνο χάρη στην “φιλανθρωπία” της Σικελικής Μαφίας (κάτι αντίστοιχο κάνει και <a href="https://archive.fo/mwgc6">εδώ</a> σε φτωχούς και άνεργους). Δεν υιοθετώ φυσικά την ταύτιση Εκκλησίας και μαφίας, αλλά δεν υπάρχει μια ενδιαφέρουσα αντιστοιχία;<br /><br />Η πιθανή καλή αγαθοεργία (ειδικά για την Εκκλησία με ξένα κόλλυβα), ακυρώνει την κακή ιστορία, την ιδεολογία και τον ολοκληρωτισμό μιας οργάνωσης ή ενός οργανισμού;</div><div><br /><br /></div></div><a href="https://erevoktonos.blogspot.com/2022/09/5.html">πηγη</a>0https://kleistoparathyro.blogspot.com/2022/09/blog-post_42.htmlκοινωνιαnoreply@blogger.com (ioannis p)Tue, 27 Sep 2022 06:05:00 +0300tag:blogger.com,1999:blog-5303547839438319845.post-1115978770751406913<h3 class="post-title entry-title" itemprop="name"></h3> <div class="post-header"> <div class="post-header-line-1"></div> </div> <div class="post-body entry-content" id="post-body-8055502627106055437" itemprop="description articleBody"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://monoawards.com/upload/images/1441026601eybu1dsc_bwcont2738.jpg" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="571" data-original-width="800" height="200" src="https://monoawards.com/upload/images/1441026601eybu1dsc_bwcont2738.jpg" width="281" /></a></div>Στην πραγματικότητα, καθένας μας είναι από μόνος του ένα νησί και μπορεί να χτίσει γέφυρες με άλλα νησιά μόνο εάν, αρχικά, είναι διατεθειμένος να είναι ο εαυτός του και του επιτρέπεται να είναι ο εαυτός του.<br /><br />Θεωρώ λοιπόν πως όταν μπορώ να δεχτώ έναν άλλον άνθρωπο, πράγμα που σημαίνει να δεχτώ τα συναισθήματα, τις στάσεις, και τα πιστεύω του ως ένα αληθινό και ζωτικό κομμάτι του εαυτού του, τότε τον βοηθάω να γίνει «πρόσωπο», κι αυτό έχει μεγάλη αξία.<br /><br />Το επόμενο δίδαγμα ίσως είναι δύσκολο να το επικοινωνήσω. Είναι το ακόλουθο:<br /><br />Όσο περισσότερο ανοιχτός είμαι στις δικές μου πραγματικότητες και σε αυτές των άλλων ανθρώπων, τόσο λιγότερο εύχομαι να προλάβω «να διορθώσω τα πράγματα».<br /><br />Όσο προσπαθώ να ακούω τον εαυτό μου και την εμπειρία που συντελείται μέσα μου, κι όσο προσπαθώ να επεκτείνω μια τέτοια στάση και στους άλλους, τόσο περισσότερο σεβασμό νιώθω για την περίπλοκη διαδικασία της ζωής.<br /><br />Έτσι τείνω όλο και λιγότερο να προσπαθώ να διορθώσω τα πράγματα, να βάζω στόχους, να διαπλάθω τους ανθρώπους, να τους χειρίζομαι και να τους ωθώ στις κατευθύνσεις που θέλω.<br /><br />Είμαι πολύ πιο ευχαριστημένος με το να είμαι απλά ο εαυτός μου και να αφήνω και τους άλλους να κάνουν το ίδιο.<br /><br />Καταλαβαίνω πολύ καλά πως ίσως ακούγεται κάπως περίεργο, σχεδόν σαν ανατολίτικη άποψη.<br /><br />Τι είναι η ζωή, αν δεν πρόκειται να κάνουμε πράγματα στους ανθρώπους; <br /><br />Τι είναι η ζωή, αν δεν πρόκειται να τους διδάξουμε τα πράγματα που εμείς νομίζουμε πως πρέπει να μάθουν; <br /><br />Τι είναι η ζωή αν δεν πρόκειται να τους κάνουμε να σκέφτονται και να νιώθουν όπως εμείς;<br /><br />Πως μπορεί κάποιος να υιοθετήσει μια τόσο ανενεργή άποψη σαν αυτή που εκφράζω;<br /><br />Είμαι σίγουρος πως παρόμοιες στάσεις αποτελούν μέρος των αντιδράσεων πολλών από εσάς.<br /><br />Κι όμως το παράδοξο της εμπειρίας μου είναι πως όσο περισσότερο είμαι διατεθειμένος να είμαι απλά ο εαυτός μου, μέσα σε όλη την περιπλοκότητα της ζωής, κι όσο περισσότερο είμαι διατεθειμένος να κατανοήσω και να αποδεχτώ τις πραγματικότητες σ’ εμένα και στους άλλους, τόσο περισσότερο συντελείται η αλλαγή.<br /><br />Το ακόμα πιο παράδοξο είναι πως ο καθένας μας, στο βαθμό που είναι πρόθυμος να είναι ο εαυτός του, ανακαλύπτει πως δεν αλλάζει μόνο αυτός, αλλά και αυτοί με τους οποίους συνδέεται.<br /><br />Πρόκειται για ένα πολύ ζωντανό κομμάτι της εμπειρίας μου κι ένα από τα πιο ουσιαστικά πράγματα που νομίζω πως έχω μάθει στην προσωπική και επαγγελματική μου ζωή. </div><a href="https://erevoktonos.blogspot.com/2022/09/blog-post_886.html">πηγη</a>0https://kleistoparathyro.blogspot.com/2022/09/blog-post_542.htmlχωρις λογιαnoreply@blogger.com (ioannis p)Tue, 27 Sep 2022 06:02:00 +0300tag:blogger.com,1999:blog-5303547839438319845.post-6956691846747519556<h3 class="post-title entry-title" itemprop="name"><br /></h3> <div class="post-header"> <div class="post-header-line-1"></div> </div> <div class="post-body entry-content" id="post-body-7502990273242035689" itemprop="description articleBody"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhmmlRMb0KabfENX1EciW7igLqf8kmn3wOEN1hx6zeNHRUciqf-Tu_OCV1w_c7r7FX-1j7GjAjsHUcka3YP0iUqwwAIFUETR0ubXYifz-T2dOpUT7XETfD_E85Oqzr1up6PehUVN0Bnp9Or/s1000/4133809109_f0e53b5e7e_o.jpg" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1000" data-original-width="1000" height="243" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhmmlRMb0KabfENX1EciW7igLqf8kmn3wOEN1hx6zeNHRUciqf-Tu_OCV1w_c7r7FX-1j7GjAjsHUcka3YP0iUqwwAIFUETR0ubXYifz-T2dOpUT7XETfD_E85Oqzr1up6PehUVN0Bnp9Or/w243-h243/4133809109_f0e53b5e7e_o.jpg" width="243" /></a></div>Το μυαλό μας είναι σε μεγάλο ποσοστό αχαρτογράφητο και πρόσφατα ευρήματα ερευνών φαίνεται να εξηγούν γιατί είναι και πιο δυνατό και την ίδια στιγμή πιο ευάλωτο από των άλλων θηλαστικών.<div><br />Ερευνητές του Yale έκαναν ένα σημαντικό βήμα ως προς τη λύση του μυστηρίου για όσα υπάρχουν στον εγκέφαλο του ανθρώπου και τον κάνουν πιο ικανό από άλλα είδη. Είναι κάτι που επίσης τον αρρωσταίνει. Θα είσαι ενήμερος πως όλα είναι στο μυαλό μας, ή τουλάχιστον περνάνε από αυτό. Όλα όσα κάνουμε, σκεφτόμαστε, ζούμε, υποφέρουμε.<br /><br />Οι επιστήμονες δεν έχουν κατανοήσει πλήρως τον ανθρώπινο εγκέφαλο. Κάτι που, αν γινόταν, σίγουρα θα έλυνε πάρα πολλά μεγάλα προβλήματα – και δη υγείας. Προφανώς, οι προσπάθειες που έχουν αρχίσει αιώνες πριν συνεχίζονται.<br /><br />Ωστόσο, εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικά αναπάντητα ερωτήματα, τα οποία επισήμανε το Allen Institute, που έχει ταχθεί στο να λύσει κάποια από τα μεγαλύτερα μυστήρια της ανθρώπινης βιολογίας, των ανθρώπινων κυττάρων και του ανοσοποιητικού συστήματος.<br /><br />Η επιστημονική κοινότητα είναι ενήμερη ότι ο εγκέφαλος αποτελείται από φαιά ουσία και λευκή ουσία, εγκεφαλικό ιστό και τις διασυνδέσεις του ή δέσμες αξόνων. Η ανθρωπότητα, όμως, απέχει πολύ από το να κατανοήσει και να καταγράψει όλους τους τύπους νευρώνων και άλλων εγκεφαλικών κυττάρων, όπως και το τι κάνουν ακριβώς. Αυτό θα παραμένει αδύνατο, έως ότου χαρτογραφηθεί και ερμηνευτεί και η παραμικρή λεπτομέρεια.<br /><br />Η κατανόηση όλων των σημείων του εγκεφάλου θα βοηθήσει τους ερευνητές να καταλάβουν ποια είναι τα εγκεφαλικά κύτταρα που μπορεί να αποτελούν τη βάση των νευρολογικών και ψυχιατρικών παθήσεων. Πολλές νευροψυχιατρικές διαταραχές δεν επηρεάζουν ομοιόμορφα ολόκληρο τον εγκέφαλο – αρχίζουν ή οδηγούνται από συγκεκριμένες κατηγορίες νευρώνων ή άλλων εγκεφαλικών κυττάρων. Έως τώρα, οι επιστήμονες δεν καταλαβαίνουν ποιοι τύποι κυττάρων είναι ευάλωτοι σε αυτές τις ασθένειες. Αν είχαν την πλήρη λίστα των τύπων, θα μπορούσαν να δουν ποιοι «πεθαίνουν», ποιοι αναπτύσσονται εκτός ελέγχου και όποιον άλλον τρόπο αλλάζει η «ζωή» τους σε εγκεφαλικές ασθένειες.<br /><br />Στο σχολείο μαθαίνουμε πως ο εγκέφαλος επικοινωνεί μέσω συνάψεων, δηλαδή εξειδικευμένων συνδέσεων μεταξύ δύο διαφορετικών νευρώνων. Οι ερευνητές πιστεύουν πως κάτι αντίστοιχο γίνεται για πολλούς διαφορετικούς τύπους νευρώνων στο μυαλό μας. Για κάποιους είναι ασαφές πώς τα μόρια σηματοδότησης –οι νευροδιαβιβαστές– μεταδίδουν το μήνυμα. Πράγμα χρήσιμο, ώστε να βρεθούν φάρμακα για όλα.<br /><br />Δεν είναι γνωστό πώς τα δισεκατομμύρια συστατικά που υπάρχουν στον εγκέφαλο ενώνονται για να ενεργοποιήσουν όλη την πολύπλοκη συμπεριφορά του. Έχουν αποκωδικοποιηθεί κάποιοι νευρώνες «αλλά είναι σαν να βλέπουμε 1000 pixel από τα πολλά εκατομμύρια της οθόνης». Τη σήμερον ημέρα, εξετάζονται δεκάδες χιλιάδες νευρώνες ενώ κάνουν δουλειά, σε πραγματικό χρόνο.<br /><br />Κατόπιν τούτων, αντιλαμβάνεσαι πως κάθε βήμα που γίνεται προς αυτές τις κατευθύνσεις αποθεώνεται από όλον τον πλανήτη. Οι τελευταίοι που χειροκροτήθηκαν ήταν οι νευροεπιστήμονες της Ιατρικής Σχολής του Yale.<br /><br />Οι τύποι κυττάρων που κάνουν το μυαλό μας μοναδικό και ευάλωτο<br /><br />Tα εγκεφαλικά κύτταρα που κάνουν τον εγκέφαλο του ανθρώπου να ξεχωρίζει από εκείνον όλων των άλλων ζώων –συμπεριλαμβανομένων ακόμη και των πιο στενών «συγγενών» μας–, συνδέονται με τον αυτισμό, τη σχιζοφρένεια και την επιληψία. Αυτό διαπίστωσε μελέτη που έκαναν οι ερευνητές του Yale.<br /><br />Τα ευρήματα δημοσιεύτηκαν στο επιστημονικό περιοδικό Science και σχολιάστηκαν από τους καθ’ ύλην αρμόδιους στην ιστοσελίδα του Πανεπιστημίου.<br /><br />Στο εργαστήριο αναλύθηκαν τέσσερις τύποι κυττάρων στον ραχιαίο πλάγιο προμετωπιαίο φλοιό (περιοχή του εγκεφάλου που είναι μοναδική στα πρωτεύοντα θηλαστικά και απαραίτητη για τη γνωστική λειτουργία υψηλότερου επιπέδου) σε τέσσερα είδη: άνθρωπο, χιμπατζή, μακάκο και πίθηκο μάρμοζετ.<br /><br />Διαπιστώθηκε ότι αυτό που μας κάνει ανθρώπους μπορεί και να μας κάνει ευάλωτους σε νευροψυχιατρικές ασθένειες.<br /><br />«Τη σήμερον ημέρα θεωρούμε τον ραχιαίο πλάγιο προμετωπιαίο φλοιό ως το βασικό συστατικό της ανθρώπινης ταυτότητας. Ακόμα όμως δεν γνωρίζουμε τι το μοναδικό κάνει στους ανθρώπους ή τι μας διακρίνει από άλλα είδη πρωτευόντων θηλαστικών», σχολίασε ο Nenad Sestan, καθηγητής νευροεπιστημών, συγκριτικής ιατρικής, γενετικής και ψυχιατρικής και ανώτερος συγγραφέας της εργασίας, πριν καταλήξει στο: «Τώρα έχουμε περισσότερες ενδείξεις».<br /><br />Χρησιμοποιώντας μια τεχνική προσδιορισμού αλληλουχίας RNA ενός κυττάρου, οι ερευνητές προσδιόρισαν τα επίπεδα έκφρασης γονιδίων σε εκατοντάδες χιλιάδες κύτταρα που συλλέχθηκαν από τον ραχιαίο πλάγιο προμετωπιαίο φλοιό των τεσσάρων ειδών.<br /><br />Σε κάθε είδος εντόπισαν ορισμένα χαρακτηριστικά. Συγκεκριμένα, μετά την ομαδοποίηση κυττάρων με παρόμοια προφίλ έκφρασης, αποκάλυψαν 109 κοινούς τύπους κυττάρων πρωτευόντων και πέντε που δεν ήταν κοινοί σε όλα τα είδη.<br /><br />Στους τύπους αυτούς περιλαμβάνεται ένας τύπος μικρογλοίων (τα μικρογλοία είναι τα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος του εγκεφάλου που εμπλέκονται σε όλα – από την ανάπτυξη του εγκεφάλου έως την προστασία από ασθένειες όπως το Αλτσχάιμερ) ή συγκεκριμένο εγκεφαλικό ανοσοκύτταρο («τριγκάρει» τη φθορά στους ιστούς του εγκεφάλου) που υπάρχει μόνο στους ανθρώπους. Εντοπίστηκε και δεύτερος τύπος, που μοιράζονται μόνοι οι άνθρωποι και οι χιμπατζήδες.<br /><br />Διαπιστώθηκε πως ο ειδικός τύπος μικρογλοίων του ανθρώπου υπάρχει καθ’ όλη τη διάρκεια της ανάπτυξης και της ενηλικίωσης, υποδεικνύοντας ότι τα κύτταρα αυτά παίζουν ρόλο στη συντήρηση του εγκεφάλου και όχι στην καταπολέμηση των ασθενειών.<br /><br />«Ο τύπος μικρογλοίων που βρίσκονται στον ανθρώπινο εγκέφαλο μπορεί να αντιπροσωπεύει μια ανοσολογική απόκριση στο περιβάλλον», εξήγησε ο Dr. Sestan, που είχε και μια ακόμα έκπληξη: το γονίδιο FOXP2, παραλλαγές του οποίου έχουν συνδεθεί με λεκτική δυσπραξία (κατάσταση στην οποία οι ασθενείς δυσκολεύονται να παράγουν γλώσσα ή ομιλία).<br /><br />Άλλες μελέτες έχουν δείξει ότι το FOXP2 σχετίζεται με νευροψυχιατρικές ασθένειες όπως ο αυτισμός, η σχιζοφρένεια και η επιληψία.<br /><br />Ο Dr. Sestan ομολόγησε πως «το FOXP2 έχει ιντριγκάρει πολλούς επιστήμονες για δεκαετίες, αλλά έως τώρα δεν είχαμε ιδέα για το τι το κάνει μοναδικό στους ανθρώπους, σε σχέση με άλλα είδη πρωτευόντων. Είμαστε εξαιρετικά ενθουσιασμένοι με τα ευρήματα, επειδή ανοίγουν νέες κατευθύνσειςστη μελέτη της γλώσσας και των ασθενειών».</div> <div style="clear: both;"></div> </div> <div class="post-footer"> <div class="post-footer-line post-footer-line-1"> <span class="post-author vcard"></span><br /></div></div><a href="https://erevoktonos.blogspot.com/2022/09/blog-post_312.html">πηγη</a>0https://kleistoparathyro.blogspot.com/2022/09/big-tech.htmlεπιστημηnoreply@blogger.com (ioannis p)Tue, 27 Sep 2022 06:00:00 +0300tag:blogger.com,1999:blog-5303547839438319845.post-420961691388632156<h3 class="post-title entry-title" itemprop="name"></h3> <div class="post-header"> <div class="post-header-line-1"></div> </div> <div class="post-body entry-content" id="post-body-5683491196888368535" itemprop="description articleBody"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://terrapapers.com/wp-content/uploads/2022/09/big-tech-786x524.jpg" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="524" data-original-width="786" height="172" src="https://terrapapers.com/wp-content/uploads/2022/09/big-tech-786x524.jpg" width="259" /></a></div>Πέρα από την προστασία της ιδιωτικής ζωής, υπάρχουν ευρύτερα ζητήματα που διακυβεύονται σχετικά με την Big Tech στην ιατρική.<br /><br />Η εστίαση στην προστασία της ιδιωτικής ζωής μπορεί να επισκιάσει ευρύτερα ζητήματα σχετικά με το πώς η Big Tech θα αναδιαμορφώσει την υγεία και την ιατρική – και τελικά την κοινωνία στο σύνολό της.<br /><br />Ο ρόλος της Big Tech στην διευκόλυνση πλήθους ψηφιακών ζημιών τα τελευταία χρόνια έχει γίνει οδυνηρά σαφής: πολιτική πόλωση, χειραγώγηση των καταναλωτών, διακρίσεις μέσω αλγορίθμων, ανασφάλεια των εργαζομένων και αναφέρουμε μόνο μερικά από αυτά.<br /><br />Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει αναλάβει ηγετικό ρόλο στην προστασία των πολιτών από αυτές τις βλαπτικές συνέπειες, πρώτα και κύρια με την εφαρμογή προτύπων προστασίας της ιδιωτικής ζωής και της νομοθεσίας για την προστασία των δεδομένων. Πράγματι, η προστασία της ιδιωτικής ζωής έχει αναλάβει κυρίαρχη θέση στην αγορά των δημόσιων αξιών στην ψηφιακή εποχή.<br /><br />Υπάρχουν σοβαροί λόγοι γι’ αυτό. Η προστασία της ιδιωτικής ζωής αποτελεί αναμφίβολα βασική αξία των δημοκρατικών κοινωνιών, που πρέπει να προασπίζεται και να διαφυλάσσεται. Είναι η “ανάσα” που χρειαζόμαστε για να εμπλακούμε στην διαδικασία της αυτοανάπτυξης. Αλλά σε αυτό το στάδιο της ψηφιακής μας εξέλιξης, η αυξημένη ευαισθησία μας στην ιδιωτικότητα, η εμμονή μας στην προστασία των δεδομένων, μπορεί να λειτουργήσει ως εμπόδιο για μια “ψηφιακή Ευρώπη κατάλληλη για όλους”.<br /><br />Στην πραγματικότητα, η επικέντρωσή μας στην προστασία της ιδιωτικής ζωής, μπορεί άθελά μας, να επιτρέπει, αντί να εμποδίζει, την συνεχή επέκταση της Big Tech σε νέους τομείς. Αυτό διαπιστώσαμε σε ένα εν εξελίξει ερευνητικό πρόγραμμα που χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και του οποίου ηγούμαι στο Πανεπιστήμιο Radboud των Κάτω Χωρών, το οποίο διερευνά τους κινδύνους που προκύπτουν από την αυξανόμενη εμπλοκή της Μεγάλης Τεχνολογίας στην υγεία και την ιατρική.<br /><br />Τεχνολογικές εταιρείες στον τομέα της υγείας και της ιατρικής.<br /><br />Τουλάχιστον από το 2014, όλες οι μεγάλες εταιρείες τεχνολογίας, συμπεριλαμβανομένης της Alphabet (μητρική εταιρεία της Google), της Apple, της Microsoft, της Amazon, του Facebook και της IBM, έχουν δραστηριοποιηθεί στον τομέα της υγείας και της ιατρικής. Το έχουν κάνει είτε δημιουργώντας συνεργασίες με δημόσια ερευνητικά ιδρύματα για ιατρικά έργα είτε αναπτύσσοντας οι ίδιες εφαρμογές που σχετίζονται με την υγεία, όπως λογισμικό για την διεξαγωγή κλινικών μελετών εξ αποστάσεως, wearables για την ιατρική έρευνα, συσκευές για ιατρική παρακολούθηση στο σπίτι, συστήματα τεχνητής νοημοσύνης (AI) για διάγνωση και πρόβλεψη ή συστήματα χρηματοδότησης για βιοϊατρική έρευνα.<br /><br />Οι εταιρείες αυτές έσπευσαν επίσης να προσφέρουν ψηφιακή υποστήριξη στην καταπολέμηση της πανδημίας COVID-19, με πιο γνωστή την διεπαφή προγραμματισμού εφαρμογών (API) Google-Apple για την ψηφιακή ανίχνευση επαφών, στην οποία βασίζονται οι περισσότερες εφαρμογές ανίχνευσης επαφών στην Ευρώπη, καθώς και σε άλλα μέρη του κόσμου.<br /><br />Για όποιον παρακολουθούσε με προσοχή αυτή την “γκουγκλοποίηση της υγείας“, τα ζητήματα προστασίας της ιδιωτικής ζωής και των δεδομένων ήταν, από την αρχή, δυνητικές κόκκινες σημαίες. Πράγματι, δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς σενάρια τρόμου ότι αυτές οι εταιρείες θα αποκτήσουν τα προσωπικά μας δεδομένα υγείας και θα τα τροφοδοτήσουν σε ένα μεταφυσικό σύμπαν όλο και πιο ακριβών προφίλ δεδομένων που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την στόχευση, την παρακολούθηση και την χειραγώγησή μας.<br /><br />Σε απάντηση, τα παρατηρητήρια προστασίας δεδομένων εξαπολύθηκαν (με περισσότερη ή λιγότερη επιτυχία) και οι ειδικοί της ψηφιακής ασφάλειας άρχισαν να σχεδιάζουν υπερσύγχρονες τεχνικές ανταλλαγής δεδομένων με βάση την προστασία της ιδιωτικής ζωής ειδικά για τις συνεργασίες μεταξύ της Μεγάλης Τεχνολογίας και των νοσοκομείων. Αυτές οι προσπάθειες μπορεί να είναι καλοί αποτρεπτικοί παράγοντες.<br /><br />Μέχρι σήμερα, υπήρξαν σχετικά λίγα σκάνδαλα προστασίας της ιδιωτικής ζωής γύρω από την συμμετοχή της Big Tech στην υγεία και την ιατρική. Όμως η προστασία της ιδιωτικής ζωής φαίνεται πλέον να αποτελεί κοινή ανησυχία και των εταιρειών – ανεξάρτητα από τα κίνητρά τους.<br /><br />Για παράδειγμα, το πρωτόκολλο εντοπισμού ψηφιακών επαφών COVID-19 της Google και της Apple συμμορφώνεται με τα αυστηρά κριτήρια προστασίας της ιδιωτικής ζωής που έχουν ορίσει κορυφαίοι εμπειρογνώμονες σε θέματα προστασίας της ιδιωτικής ζωής και ασφάλειας. Πρώτα απ’ όλα, συνεργάζεται μόνο με αποκεντρωμένα συστήματα αποθήκευσης δεδομένων που διατηρούν τα δεδομένα μας στα μεμονωμένα τηλέφωνά μας αντί να τα στέλνουν σε ένα κεντρικό αποθετήριο, προλαμβάνοντας έτσι κάθε φαινόμενο παρακολούθησης. Ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο πολλοί εμπειρογνώμονες σε θέματα προστασίας της ιδιωτικής ζωής, ο Ευρωπαίος Επόπτης Προστασίας Δεδομένων και τα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη χειροκρότησαν και υιοθέτησαν την πρωτοβουλία όταν ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2020.<br /><br />Ευρύτερα ερωτήματα, μεγαλύτεροι κίνδυνοι<br /><br />Αλλά η προστασία της ιδιωτικής ζωής είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου όσον αφορά τους κινδύνους που εγείρει η αυξημένη εμπλοκή της Μεγάλης Τεχνολογίας στην υγεία και την ιατρική. Και η σχεδόν αποκλειστική εστίαση στην προστασία της ιδιωτικής ζωής έχει αποτρέψει την υποβολή πολύ ευρύτερων ερωτημάτων.<br /><br />Ένα κρίσιμο ερώτημα είναι ποιος θα είναι ο ρόλος που θα διαδραματίσουν αυτές οι εταιρείες στην υποβολή ερευνητικών ερωτημάτων και στον καθορισμό των ερευνητικών προγραμμάτων στον τομέα της υγείας και της ιατρικής. Ο Sergey Brin, πρώην πρόεδρος της Google, έχει μιλήσει ανοιχτά για το γεγονός ότι μια σπάνια μορφή της νόσου του Πάρκινσον εμφανίζεται στην οικογένειά του και ότι αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Google έχει επενδύσει στην έρευνα για την νόσο του Πάρκινσον. Στο μέλλον, θα έχουν λόγο οι μεγιστάνες της Silicon Valley στο ποιες παγκόσμιες ασθένειες θα λαμβάνουν προσοχή και ποιες όχι;<br /><br />Και τι είδους σύγκρουση τεχνογνωσίας θα παρακολουθήσουμε μεταξύ των ιατρικών εμπειρογνωμόνων και αυτών των εταιρειών τεχνολογίας και ποιανού η τεχνογνωσία θα επικρατήσει; Το API εντοπισμού επαφών Google-Apple είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ορισμένοι εμπειρογνώμονες στον τομέα της δημόσιας υγείας ήταν δυσαρεστημένοι με το API: η αποκεντρωμένη αποθήκευση είναι καλή για την προστασία της ιδιωτικής ζωής, αλλά όχι για το είδος της εποπτείας των λοιμώξεων που θέλουν σε μια πανδημία.<br /><br />Τελικά, πρέπει να αναρωτηθούμε πώς θα αναδιαμορφωθεί ο τομέας της υγείας και της ιατρικής από την αυξανόμενη παρουσία αυτών των φορέων. Αλλά επίσης και ίσως το πιο σημαντικό, καθώς οι εταιρείες αυτές εισέρχονται σε όλους σχεδόν τους τομείς της κοινωνίας, από την εκπαίδευση και τον πολεοδομικό σχεδιασμό έως την παροχή ειδήσεων, τις μεταφορές και ακόμη και την εξερεύνηση του διαστήματος, πρέπει να αναρωτηθούμε πώς μετασχηματίζεται η κοινωνία, ως σύνολο τομέων.<br /><br />Πρόκειται για ερωτήματα που αφορούν την υγεία και την ιατρική ως δημόσιο αγαθό, το ποιος συμμετέχει στην ανάπτυξη και την διανομή αυτού του δημόσιου αγαθού και τις νέες διαμορφώσεις της εξουσίας σε μια κοινωνία που ψηφιοποιείται όλο και περισσότερο. Πρόκειται για ερωτήματα που παραμένουν ακόμη και αν η προστασία της ιδιωτικής ζωής και των δεδομένων αντιμετωπιστούν σωστά.<br /><br />Επιχειρηματικά μοντέλα φιλικά προς την προστασία της ιδιωτικής ζωής.<br /><br />Αυτό έχει να κάνει με το γεγονός ότι τα επιχειρηματικά μοντέλα της Μεγάλης Τεχνολογίας εξελίσσονται. Τουλάχιστον στον τομέα της υγείας και της ιατρικής, οι πρωτοβουλίες και οι συνεργασίες που ξεκινούν οι εταιρείες δεν αφορούν την συλλογή όσο το δυνατόν περισσότερων δεδομένων και την χρήση τους για να μας στοχεύουν με διαφημίσεις. Για να είναι επιτυχείς, πολλές από αυτές τις πρωτοβουλίες δεν απαιτούν την χρήση δεδομένων με τρόπους που δεν είναι φιλικοί προς την προστασία της ιδιωτικής ζωής. Στην πραγματικότητα, ορισμένες από αυτές δεν απαιτούν καθόλου την χρήση δεδομένων.<br /><br />Πάρτε για παράδειγμα το λογισμικό ResearchKit της Apple, το οποίο επιτρέπει στους ερευνητές να χρησιμοποιούν iPhones ως μέσο συλλογής δεδομένων για κλινικές μελέτες. Η Apple δεν χρειάζεται να βλέπει, να ελέγχει, να αναλύει ή να χειρίζεται με οποιονδήποτε τρόπο τα δεδομένα που συλλέγονται προκειμένου το ResearchKit και το iPhone να αποτελέσουν ένα νέο εργαλείο για απομακρυσμένες κλινικές μελέτες. Εδώ δεν τίθενται ζητήματα προστασίας της ιδιωτικής ζωής.<br /><br />Ομοίως, η συμμετοχή της Verily στην έρευνα για την νόσο του Πάρκινσον αποσκοπεί στην ανάπτυξη νέων ψηφιακών βιοδεικτών για την νόσο. Οι προσπάθειες αυτές θα είναι επιτυχείς εάν οι βιοδείκτες αυτοί είναι ακριβείς, οπότε μπορεί να αποτελέσουν αναπόσπαστο μέρος της μελλοντικής έρευνας για την νόσο του Πάρκινσον. Για να επιτευχθεί αυτό, δεν υπάρχει ανάγκη να μοιραστούν δεδομένα με τρίτους, οπότε και εδώ η προστασία της ιδιωτικής ζωής δεν αποτελεί ζήτημα. Και στα δύο αυτά παραδείγματα, αυτό που επιδιώκουν οι εταιρείες είναι να γίνουν απαραίτητοι παίκτες στο μέλλον της βιοϊατρικής, και για να το επιτύχουν αυτό δεν χρειάζεται να παραβιάσουν κανέναν κανόνα προστασίας της ιδιωτικής ζωής ή των δεδομένων.<br /><br />Σε αυτό το πλαίσιο, οι εννοιολογικές προσεγγίσεις που επικεντρώνονται σχεδόν αποκλειστικά στην προστασία της ιδιωτικής ζωής των δεδομένων, όπως ο καπιταλισμός της επιτήρησης και η αποικιοκρατία των δεδομένων, όπως και τα ρυθμιστικά πλαίσια, όπως ο ΓΚΠΔ της ΕΕ και οι τεχνικές προστασίας της ιδιωτικής ζωής από τον σχεδιασμό, είναι ανεπαρκείς, αν όχι αντιπαραγωγικές. Κινδυνεύουν να ξύσουν μόνο την επιφάνεια και, ακόμη χειρότερα, να διευκολύνουν την είσοδο της Μεγάλης Τεχνολογίας – μέσω λύσεων φιλικών προς την προστασία της ιδιωτικής ζωής – σε όλο και περισσότερους τομείς της κοινωνίας.<br /><br />Η υπερβολική έμφαση στην προστασία της ιδιωτικής ζωής στις συζητήσεις μας και στην ρύθμιση της Μεγάλης Τεχνολογίας απομακρύνει την κριτική μας προσοχή από μεγαλύτερα ζητήματα σχετικά με τον καθορισμό της ατζέντας, την εξουσία των υποδομών και τις νέες εξαρτήσεις από μια χούφτα εταιρείες σε όλους τους τομείς της κοινωνίας.<br /><br />Σκεπτόμενοι με όρους παραβάσεων της σφαιρικής νομοθεσίας.<br /><br />Αυτό που χρειαζόμαστε είναι προσεγγίσεις που φτάνουν πέρα από τους κινδύνους για την ιδιωτικότητα και την προστασία των δεδομένων. Για να γίνει αυτό και αντλώντας στοιχεία από το θεμελιώδες έργο του πολιτικού θεωρητικού Michael Walzer Spheres of Justice, η ομάδα μου στο Πανεπιστήμιο Radboud ανέπτυξε ένα εννοιολογικό πλαίσιο που αντιλαμβάνεται την ώθηση της Μεγάλης Τεχνολογίας σε όλο και περισσότερους τομείς ως “παραβίαση της εξουσίας”.<br /><br />Ο Walzer υποστηρίζει ότι μια δίκαιη κοινωνία είναι μια κοινωνία όπου τα πλεονεκτήματα ή οι ανισότητες που υπάρχουν σε μια σφαίρα, όπως το να έχεις περισσότερα χρήματα (τομέας της αγοράς), δεν θα πρέπει να μεταφράζονται σε πλεονεκτήματα σε άλλους τομείς, όπως η πρόσβαση σε καλύτερη εκπαίδευση.<br /><br />Ωστόσο, αυτό που παρατηρούμε με την αυξανόμενη επιρροή της Μεγάλης Τεχνολογίας σε όλους τους τομείς της κοινωνίας είναι η μετατροπή των πλεονεκτημάτων που έχουν αποκτήσει αυτές οι εταιρείες στην σφαίρα της ψηφιακής παραγωγής (τεχνογνωσία στην ανάπτυξη ψηφιακών υποδομών), σε πλεονεκτήματα σε όλες τις σφαίρες που υφίστανται ψηφιοποίηση – είτε πρόκειται για την υγεία, την εκπαίδευση, την δημόσια διοίκηση, τις μεταφορές κ.λπ. Τέτοιες “υπερβάσεις τομέων” είναι παράνομες, εφόσον οι εταιρείες αυτές δεν διαθέτουν τεχνογνωσία ανάλογη με το νέο επίπεδο επιρροής τους σε αυτούς τους διαφορετικούς τομείς και επειδή δεν είναι υπόλογες με τον τρόπο που είναι οι φορείς του δημόσιου τομέα.<br /><br />Το πλαίσιο αυτό υπερβαίνει την στενή εστίαση στην ιδιωτική ζωή και εντοπίζει τους κινδύνους από παραβιάσεις της σφαίρας σε δύο επίπεδα. Πρώτον, σε τομεακό επίπεδο, μας επιτρέπει να αναρωτηθούμε πώς η Μεγάλη Τεχνολογία συμβάλλει στην αναδιαμόρφωση των επιμέρους τομέων.<br /><br />Πώς οι αξίες, οι κανόνες και η τεχνογνωσία που φέρνουν μαζί τους αυτές οι εταιρείες, οι οποίες συνήθως προωθούν την τεχνολογική αποτελεσματικότητα και την τυποποίηση, εκτοπίζουν τις παραδοσιακές αξίες και την τεχνογνωσία που στηρίζουν έναν τομέα όπως η υγεία ή η εκπαίδευση – αξίες όπως η φροντίδα και η πρόσβαση με βάση την ανάγκη, ή η τεχνογνωσία στην δημόσια υγεία που προτιμά την κεντρική από την αποκεντρωμένη εποπτεία σε μια πανδημία;<br /><br />Δεύτερον, μας δίνει την δυνατότητα να αναρωτηθούμε πώς η Μεγάλη Τεχνολογία αναδιαμορφώνει την κοινωνία, ως άθροισμα σφαιρών. Με ποιους νέους τρόπους γινόμαστε εξαρτημένοι από τις εταιρείες τεχνολογίας για την παροχή δημόσιων αγαθών και τι είδους εξουσία λήψης αποφάσεων τους παρέχει αυτό σε ολόκληρη την κοινωνία;<br /><br />Στο Radboud, έχουμε μεταφράσει αυτό το πλαίσιο σε ένα ψηφιακό εργαλείο ανοικτών δεδομένων – Sphere Transgressions Watch – το οποίο επιτρέπει στους χρήστες να παρακολουθούν την παρουσία της Μεγάλης Τεχνολογίας σε διάφορους τομείς με την πάροδο του χρόνου και να συνεισφέρουν δεδομένα σχετικά με τις ίδιες τις περιπτώσεις παραβάσεων της σφαίρας.<br /><br />Η ελπίδα μας είναι ότι αυτό το εργαλείο θα ευαισθητοποιήσει τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής, τα μέσα ενημέρωσης και την κοινωνία των πολιτών σχετικά με το φαινόμενο αυτό και ότι θα χρησιμοποιηθεί από άλλους μελετητές για να θέσουν τα δικά τους ερευνητικά ερωτήματα. Ελπίζουμε ότι θα συμβάλει στην ανάπτυξη πιο ισχυρών πλαισίων διακυβέρνησης για την ψηφιακή εποχή που θα υπερβαίνουν την στενή εστίαση στην προστασία της ιδιωτικής ζωής και των δεδομένων. </div><a href="https://erevoktonos.blogspot.com/2022/09/big-tech.html">πηγη</a>0