kLeT MaKuLeT

Goodbye

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Sun, 31 Mar 2013 13:52:00 +0000

Nagtext ako sa aking boyfriend ng "Four weeks na lang" at sumagot siya ng " four weeks to be single."

Hindi ko maintindihan pero ngayon ko lang naramdaman ito. TAKOT.

Hindi ko ito nararamdaman pa simula pa noong nagplano kami. Wala lang. Parang naghahandavlang ako ng isang project o assignment na kailangang isubmit at pagkatapos ay okay na lahat.

Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Ano na nga ba ang mangyayari after nito?

Natural naman siguro itong nararamdaman kong anxiety no?

Published with Blogger-droid v2.0.9

Accident Prone

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Sat, 23 Mar 2013 13:28:00 +0000

Ang sabi ng mga tinatawag na 'matatandang bulaan" malapit daw sa aksidente ang malapit nang ikasal. Tingin nyo, totoo ba talaga ang sabi-sabi na ito?

Hindi ko masabi na mapaniwalain ako pero hindi ko rin masabi na hindi ako naniniwala sa ilan lalo na kung wala naman mawawala sa akin kung susundin ko ito.

Sa totoo lang, ito ay isa sa mga inayawan ko nitong mga nakaraang buwan dahil hindi ako makabyahe dahil nga sa kasabihang ito. Sabi ko nga wala namang mawawala sa akin kaso medyo ang hirap din lalo na kung kailangan talagang bumyahe.

Kaninang umaga, lumabas ako sandali para bumili ng breakfast ko sa tapat ng pinagtatrabahuhan ko nang isang humaharurot na motorsiklo ang muntik nang humagip sa aking malaman na katawan. Imagine, kung hindi ako tumigil baka pinagpipiyestahan na ng mga langaw at mga usyosero ang katawan ko sa daan. Take note, nasa pedestrian lane ako at nasigurado ko nung tumawid ako na walang sasakyan na sasagasa pa sa akin.

Nagswerve sya habang papalapit sa akin. Ang nasabi ko na lang ay "ano ba naman yan kuya?!" tumingin lang sya sa akin habang tuloy-tuloy ang pagharurot nya. Wala na akong magawqa. ilang hakbang na lang yun at nasa gutter na ako. Nagpasalamat na lang ako at hindi ako nasagasaan.

Nito namang tanghali, sumama ako sa Visita Domicilaria, parang block rosary ito o yun na nga yun, sa mga empleyado ng aking workplace. Sa byahe namin ay may nakita kaming isang tricycle na wasak, dalawang truck na nakatagilid na dahil nahulog sa estero at isang jeep na wasak din ang harapan. Nagbibiruan pa kami nun na baka nagkamali lang sila ng parking kaya nahulog yung mga truck kaso nung pauwi na kami, yung jeep na sinasakyan namin ay muntik nang bumangga sa dalawang kotse sa harapan namin dahil biglang nag-full stop ang mga ito. Mabuti na lang at magaling at mabilis kumabig ang driver kung hindi, isa na din kami sa nasa tabi ng kayle at inuusyoso.

Mga ilang dipa lang, nandun yung apat na sasakyan na naaksidente. Feeling ko, may something talaga sa lugar na yun at mukhang accident prone area ito.

Salamat kay Lord, buhay pa ako.

Silencio

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Sat, 23 Feb 2013 18:03:00 +0000

Kung may earth hour kung saan may isang oras na inaanyayahan ang lahat na makiisa sa pagbabawas ng gamit ng kuryente sa pamamagitan ng pagpatay ng ilaw, sana may oras din ng katahimikan.

Nakakabaliw siguro yun. Parang ikakamatay na ng mga madadaldal at talo pa ang mga inahing manok na nangingitlog na putak ng putak. At mabibingi ang lahat dahil sa katahimikan. Ironic no?

Kahit nga sa loob ng simbahan, hindi na mapigilan ang ingay. Akala mo nakakakanser ang di pagsasalita.

Napanood ko ang "A Thousand Words" ni Eddie Murphy, at pagkatapos nun ay parang ayoko na dumaldal pa.

Ang isa sa aral kasi nung pelikula ay huwag gugulin ang lakas at oras sa pagsasalita ng mga walang kakwenta-kwentang bagay lalo na ng mga kasinungalingan at syempre, piliin ang mga sinasabi.

Paano nga kaya kung may isang puno ang bawat isa at ang bawat salita ay katumbas ng isang dahon na malalagas. At ang pagkalagas ng dahon ay katumbas ng kamatayan. Siguro ang tahimik ng mundo. Puro senyasan lang.

Minsan, katahimikan din ang nagiging sagot sa dalawang taong nagbabangayan. Dun kasi sila nagkakaroon ng oras na makapag-isip. Katahimikan din ang panahon na nakakapag-inspire sa mga artist. Katahimikan para makausap si Lord. Pag maingay, hindi natin Siya mapansin. Magulo kasi.

Ang katahimikan din ay hindi lang sa pagsasalita. Masarap din syempre ang may katahimikan sa pag-iisip.

Pagkatapos ng Araw ng mga Puso

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Fri, 15 Feb 2013 04:56:00 +0000

Ang sabi ng mga DJ sa radyo marami daw ang puyat ngayon dahil sa araw ng mga puso.

Naisip ko lang, talaga bang pag araw ng mga puso ay araw ng puyatan? (inosente mode. lolz)

-----------------

Ang sabi din ng mga DJ sa radyo, marami daw ang mga pagod at masasakit ang katawan.

Matanong ko lang, talaga bang nakakasipag magtrabaho pag araw ng mga puso? (inosente mode ulit. lols)

-----------

Ito ay hindi na ayon sa mga DJ pero narinig ko lang. Ang sabi, marami daw ang pinapanganak sa buwan ng Nobyembre. Alam na kung kelan ginawa! ( nalimutan ang pagkainosente)

Published with Blogger-droid v2.0.9

I Do!

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Sat, 29 Dec 2012 16:53:00 +0000

Pagkahaba-haba man daw ng prusisyon, sa simbahan din ang tuloy.

Tama! Sa simbahan nga kami natuloy. Hindi dahil sa nagprusisyon kami, kundi dahil sa hindi sinang-ayunan ng panahon ang plano ng aking boyfie na ngayon ay fiance ko na (ayiiiieeee!)

Ang kwento:

December 23, 2012. Nagtext siya Pwede mo ba akong samahan sa grotto? Paggising ko, napasagot ako ng Pwede naman pero syempre dala ng kaantukan, hindi ko na naisip kung bakit... buffering... bakit nga pala? naitanong ko. Walang sagot.

December 25, he texted me na pupunta na siya sa amin. I'm from Quezon and he's from Manila. After work, deretso na daw siya dito sa amin. Nothing special for me. Just a plain day lalo na at hindi talaga kami okay noon pang first week of December.

May konting sagabal sa planong pagpunta nya, medyo na-late siya ng alis sa Manila dahil sa aking nanay na nagpapahanap ng gamot na matagal na yatang pinull-out sa market. Kaya ang pobreng boyfriend ko ay naglibot pa yata sa Kamaynilaan para maghanap ng wala. I told him na wag nang ituloy ang paghahanp dahil almost 6pm na ay hindi pa siya nakakasakay ng bus. Gagabihin na siya.

Mga 10pm na siya nakarating. Another sagabal, ulan. Super maulan dahil yata sa low pressure area or dahil bagyo na ito at pinangalanang Quinta. Anak ng Quinta naman oh!

Pinatawag nya ako at pinabukas ang gate ng bahay (makapag-utos akala mo senyorito)

...ITUTULOY...

Just a thought

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Sat, 29 Dec 2012 03:03:00 +0000

Facebook asks people what's on their mind? But when people posts their thoughts, other people will say that it's a crazy thing.

So ironic!

Published with Blogger-droid v2.0.9

Regalo sa Sarili

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Tue, 25 Dec 2012 14:56:00 +0000

Dahil mahal ko ang sarili ko, niregaluhan ko ang sarili ko ng bonggang bongga!

Bumili ako ng:
* 2 skinny jeans (kahit hindi ako skinny at puro fats)
*1 leggings
*1 tokong
*1 blouse ng so-en(kahit puro pang-ibaba ang nabili ko)
* 1 bag na itim na Parisian
*3 Darlington foot socks
* 1 Figlia shoes
*1 Lower East Side shoes
* 1 timex watch
At marami pang iba...

I tengkyu bow!

Published with Blogger-droid v2.0.9

Flash Drive

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Thu, 13 Dec 2012 03:19:00 +0000

Hanap ako ng hanap sa aking flash drive at halos mainis na ako dahil halos lahat na siguro ng sulok ng aking kwarto at pati bag ay nahalungkat ko na. Hanggang sa napagod na ako at naupo na lang sa harap ng computer at nakita ko ang hinahanap ko. Nakasaksak na pala ito sa computer.

Parang tayo lang sa buhay, hanap ng hanap sa mga bagay bagay pati na ng mamahalin pero hindi natin alam na nasa atin na pala at naghihintay lang na makita o mapansin. ;)

Published with Blogger-droid v2.0.9

Kasal

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Sun, 18 Nov 2012 16:02:00 +0000

Matandang dalaga na daw ang 25 kaya sa age ko na lampas 25 ay dapat na akong magpakasal.

Wala namang problema pero dahil babae ako, at wala sa plano ko, hindi ko pwedeng pangunahan ang aking kasintahan na magpakasal agad agad.

Palibhasa kasi mga nauna silang naglaglag ng mga panty nila kaya nauna din silang ~~nasakal~~ nakasal at ngayon gusto din nilang gayahin ko ang ginawa nila.

Aaminin ko pareho na din naman namin gustong magpakasal kaya lang ayaw naman namin na susugod kami sa laban na wala man lang kahandaan. Pinangangalagaan ko din naman ang mga sarili at pamilya namin mula sa kahihiyan. Sino ba ang ayaw na maging legal na magyakapan at maghalikan sa harap ng mga kaibigan at mga magulang na hindi maiintriga at magkaroon ng kalayaang mabuntis nang hindi nachichismis?

Minsan nga, gusto ko na lang sabihing break na kami ng kasintahan ko para lang tigilan na muna nila ako sa pangungulit tungkol sa kung kailan namin sila mapapahigop ng mainit na sabaw. Buhusan ko pa sila nun pag nagkataon (joke).

Sabi nga ng gasgas nang kasabihan, "ang pag-aasawa ay hindi parang kanin na isusubo na kapag napaso ay iluluwa". Wala naman akong balak na iluwa ang pangakong binitiwan ko sa harap ng madlang people na ang tanging hangad lamang ay ~~lafang~~ ang aming kaligayahan.

Darating din naman kami dun. Makakasal at makakasal din kami kaya lang hindi pa sa ngayon. At ang pag-aanak ay saka ko na iisipin. Kung ibibigay man ni Lord yun, kahit kulubot na ang aming mga balat ay mangyayari. Magmadali man kami kung di talaga magkakaanak ay problema lang ulit yun.

Sa totoo lang, napakalaking pressure yun sa mga taong katulad ko na di pa naman talaga nahuhuli sa byahe ay halos ipa-rape na para lang makapag-asawa.

Iba na talaga ang mundo ngayon. Noon kahit matandang dalaga na ay bawal pang maligawan. Ngayon naman, ayaw pang mag-asawa ay halos ipamigay na para lang mapakasalan.

Published with Blogger-droid v2.0.9

Mobile Blogging

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Sun, 14 Oct 2012 01:13:00 +0000

Tinatry ko ang mga apps sa Market na may Blogger. Sana okay na ito...

testing la'ang

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Sat, 13 Oct 2012 16:29:00 +0000

ire ay testing la'ang kung ire gang blogdroid ay igi.

lasa ko nama'y igi at kita namang nakapost ako ng ayos.

isa na la'ang. Nais kong magdikit ng larawang kupas dineh. pwede ga?

ala eh kakaiba. di ga dito ko nilagay ang larawan tapos nasa taas naman... kahirap eh!

hala post na!

Published with Blogger-droid v2.0.9

Oplan Good Deed

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Sat, 29 Sep 2012 12:55:00 +0000

Tumutugon na yata ako sa panawagan ng mga madre na maging parte ng kanilang kongregasyon, pero hindi, hanggang dito lang ito dahil malamang sa malamang ay masusunog na ako pagtapak ko pa lang sa pintuan ng kumbento.

Anyway, nainspire lang ako sa aking kakilala na gumagawa ng good deed.

Simple lang naman ang ginawa ko at hindi bonggang bonggang feeding program. Trial muna...

Monay with peanut butter and Tetra packed juice. Ang challenge namin sa sarili namin ay makahanap ng 40 street children.

Akala ko madali, ang hirap pala!

Lumakad lang kami ng lumakad at palinga-linga sa daan. Naka-tatlo agad kami sa bandang 7-11. Tuwang tuwa na kami nun. Pero parang isang kilometro na ang nalalakad namin ay wala pa rin kaming makita. Parang nawawalan na ako ng pag-asa.

Isinama na namin ang mga matatanda o mga namamalimos na may kapansanan at mga mukhang gutom na pero hindi pa nagmemeryenda. Madami sa kanila ay nagugulat, nagtataka, natutuwa at may ilan na atubili sa pagtanggap.

Umabot kami sa bandang park at dun kami nakakita ng mga batang hinahanap namin.

Nagpahinga muna kami ng konti at pagkatapos ay pinasimple ko ang kasama kong bata na tawagin yung mga naglalaro. Habang hinihintay ko siya ay may lumapit sa akin. Nagulat ako pero pinangunahan na nya ako at ang sabi "Ate, wag kang matatakot sa akin, hindi po ako masama. Hihingi lang po sana ako ng barya pangkain... Hindi po ako masama tulad nung akala nung ibang tao" (sabay turo sa mga natakot yata sa kanya) Napangiti ako. Tinanong ko kung okay lang ba na pagkain ang ibigay ko. Abut abot ang pasasalamat nya sa akin. Sa totoo lang kung titingnan siya, parang di talaga mapapagkatiwalaan pero nagpapasalamat din ako sa kanya dahil nabibigyan niya ng silbi ang aking plano.

Bumalik na ang aking kasama kasunod ang lampas sampung batang tumatakbo na akala mo ay mauubusan ng pagkain. May ilan na sumisimple at umuulit, may gusto ng dalawang tinapay o dalawang juice, may hunihingi para kunwari sa kapatid...

Pagkatapos dun, lumisan na kami at muling naglakad. May tatlong bata na naka-sabit sa jeep. Bukod sa pinababa namin sila, tinawag na din namin sila at inabutan ng pagkain. Yung isa ay nagsabi na tatawagin daw nya ang kanyang kapatid. Akala ko ay nasa di kalayuan lang, yun pala ay nasa malayo pa. tinakbo niya ng mabilis at patakbo din sila ng pumunta sa amin... Nakakatuwa.

Isa lang talaga ang hindi ko nagustuhan pero naiintindihan ko naman, pagkatapos namin silang abutan ay hindi pa din sila kuntento. Sinundan nila kami. Gusto ko na sanang ibigay na lang sa kanilang lahat kaso inisip ko, pano naman yung iba...

Sinabi ko na lang na next time na lang para kami ay tigilan na. Hindi naman ito ang huling good deed namin at syempre sila din naman yung nakikita ko sa DSWD at sa mga center na may feeding program.

May ilan pa kaming nakita at binigyan. May ilan na lang na natira at medyo gumagabi na. Pagod na din ako at ang kasama ko kaya nagpahinga at chumika muna kami sa McDo.

Naghiwalay na kami. Pero di pa din ako sumuko. May tatlo pa...

Sinadya ko ang lugar kung saan lagi kaming dinudumog ng kapatid ko ng mga sampaguita kids. Hindi ako nagkamali... nandun sila... pero may problema, lampas lima sila. sumimple na lang ako sa mga humihiwalay at inabot ko ang natitirang tinapay at juice. yung last, pinag-agawan pa.

Nakakapagod pero worth it.

Mag-iipon ulit ako. Next time, ibang strategy naman!

Monday

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Mon, 10 Sep 2012 12:43:00 +0000

Marami ang may ayaw na dumating ang Monday pero nagmamadali namang dumating ang Friday.

Tuwing Monday kasi, madalas, ay mas maaga ka dapat na pumasok lalo na at may Flag Ceremony.

Tuwing Monday ay nararamdaman mo pa yung sarap moments mo sa higaan sa nagdaang dalawang araw.

Kapag Monday, paspasan ang galaw dahil nung Saturday and Sunday ay di ginawa ang mga assignments or work na inuwi.

Kapag Monday kasi naiisip na 4 na araw pa ang hihintayin bago mag-weekend unlike pag Tuesday, 3 na lang.

Kapag Monday talaga... maraming dahilan.

board

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Sun, 02 Sep 2012 12:55:00 +0000

Maikli lang ito. Tamad much.

Kumuha ako ng board exam. kung anong exam man yun ay sikreto na lang kasi pakiramdam ko bagsak ako. Ayoko na din naman kasing umasa dahil alam ko na hindi ko ito pinaghandaan at nalugaw ang utak ko nung unang araw pa lang...

Anuman ang mangyari, ako pa rin ito.

Deep inside nagmamakaawa na mapasama ang buong pangalan sa ilalabas na resulta ng mga pumasa.

----------------
Ang tigas ng "y" sa keyboard ko. tsk!

Disgusto sa Agosto

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Sun, 19 Aug 2012 17:11:00 +0000

Ruma-rhyme lang ako sa title. Wala akong maisip dahil ngayon lang ulit ako nag-update ng blog na ito. Muntik ko nang makalimutan na may blog pala ako na dapat i-maintain dahil binabayaran ko ang pangalan na ito. sayang lang.

Tungkol sa title, although may dalawang events na sinecelebrate ko tuwing August, ay masasabi ko na di ko nagugustuhan ang buwan na ito ngayon.

Unang una ay napaka-hectic ng schedule ko kahit na maraming araw naman na walang pasok. Paano ba naman kasi, tulad ngayon, kailangan kong mag-review para sa exam, kailangan ko na magcheck ng thesis ng iba, kailangan ko din umattend sa mga meet-up at nitong mga nakaraang linggo naman ay tinambakan ako ng napakatinding gawain na halos ika-resign ko sa tindi ng trabaho.

Anyway, isa nanaman itong reklamo blog kaya ititigil ko na ito at baka kung anu-ano pa ang masabi ko.

Hairstyle

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Thu, 26 Jul 2012 15:31:00 +0000

Marami nang mga kabataan ang nakaranas ng mga karimarimarim na hairstyles na pinili ng mga magulang nila noong wala pa silang kalayaang mamili ng gusto nila.

Isa ako sa nakaranas ng mga hairstyle na sinasabi ko at naging dahilan ng aking "Kirara" years at mga akala ng nanay ko na "in' pero "out" na itsura.

Tandang-tanda ko pa noong pinapagupitan ako ng nanay ko ng gupit Dora the Explorer. Okay na sana yun kaya lang hindi pa siya nasiyahan at ipinapakulot pa niya ito. Dahil madalas akong maglaro sa initan (ilalim ng araw kahit tanghaling tapat) biniyayaan ako ng nognog look also known as NEGRITA o kaya naman ay BATANG ULIKBA.

Wala akong magawa kundi tanggapin ang mga pangungutya sa akin. Naranasan ko ang ma-bully ng mga kaklase at ng mga mas matanda sa akin. Naglalaro ang screen name ko sa Baluga, Negra, Nognog, Ulikba, Aeta, at iba pa.

Nung lumaki na ako, hindi pa din maiwasan na napapakialaman kung minsan ang aking pinipiling hairstyle.

Natigil lang yata ang aking pagdurusan nung ako ay nag-college na.

Tuwing naaalala ko yun, di ko alam kung maaawa ba ako, matatawa o maiinis sa sarili ko.

Kayo, naranasan nyo rin ba ang Dora the Explorer haircut o mga kakaibang hairstyle na pili ng magulang nyo?

Chismosa

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Mon, 23 Jul 2012 12:25:00 +0000

Pwede ba, kung wala kang masabing maganda, itikom mo yang bibig mo.
Nagrereklamo ka na pinagchichismisan ka pero ikaw itong numero unong daldalera.
Puro basura lang ang lumalabas sa bibig mo dagdag polusyon ka pa sa mundo.

Man Hater

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Sun, 22 Jul 2012 11:20:00 +0000

Gumraduate ako ng college na NBSB (no boyfriend since birth). Eh ano naman?

Man hater. Yan ang tawag nila sa akin. Sinusungitan ko daw kasi ang mga lalaking nakikipagkaibigan sa akin kaya walang magtangkang manligaw o magkagusto sa akin.

Palagi kong sinasabi sa sarili ko na sakit lang sa ulo ang makipagrelasyon base sa nakikita ko sa mga kaibigan ko na linggo-linggo ay umiiyak dahil sa mga boyfriend nila.

Ampalaya ako pag araw ng mga puso. "Aksaya lang sa panahon" ang tingin ko dito. Ayoko din ng mga kakesohan ng mga in love.

Ganyan ako.

Di nila alam na deep inside me, nagmamahal ako. Matagal na.

Ang Paborito Ko: Araw

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Sat, 14 Jul 2012 16:39:00 +0000

Sa pitong araw na ginawa ni Lord, yung araw Nya ang pinaka-favorite ko.

Bakit?

Kasi, walang pasok

pwedeng tanghali gumising

family day

rest day

My day

Masarap ang food pag Sunday

Lakwatsa mode kami

at marami pang iba.

Basta paborito ko ang Sunday...

Virgin

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Tue, 26 Jun 2012 13:05:00 +0000

Nais kong simulan ang lahat sa pamamagitan ng isang tanong, nakatikim ka na ba ng VIRGIN?

Matagal ko nang gustong ikwento ito kaso hindi ko lang maipost.

Hindi naman maselan ang topic na ito. Mangingiliti lang ako ng konti ng inyong mga isip.

Hindi ko alam kung may VIRGIN pa ba ngayon o kung uso pa ba ang VIRGIN. Anu't ano pa man, ikukuwento ko pa rin ito.

Sabi nila masarap daw ang VIRGIN. Napa-ows? pa ako noon. Di naniniwala sa kanila. Naisip ko, ano bang kinaiba ng VIRGIN sa iba? Pare-pareho lang naman sila di ba?

Isang araw, nalaman ko na lang na may dalang VIRGIN ang kuya ko. Nung una, di ko pa pinansin. Hinayaan ko syang magpakasasang mag-isa sa dala nya.

Di tumigil ang kapatid ko kaya minsan ay dinala na nya ako sa isang lugar kung saan marami daw VIRGIN. Maraming parukyano.

"Boss dalawang VIRGIN papatikimin ko lang tong utol ko" sabi ng aking kapatid na ngumingisi habang sinasabi ito.

"Ahhhhhhhhhhhhhhhh.... "

Masarap nga.

Lalong masarap ang VIRGIN pag may kasamang chichirya o kaya iba pang merienda.

Ikaw, nakatikim ka na ba ng VIRGIN?

Try mo!

--------------------------

follow me

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Sat, 26 May 2012 13:32:00 +0000

Can't get enough of me? Then follow or visit me on

twitter:
@kletmakulet

facebook:
www.facebook.com/kletmakulet

tumblr:
kletmakulet.tumblr.com

youtube:
www.youtube.com/kletmakulet

Sorry, bingi lang

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Mon, 02 Apr 2012 14:42:00 +0000

Malinis naman ang tenga ko at sure ko naman na hindi naman nadamage ang aking tympanic membranepati inner ear ko pero ewan ko ba kung bakit talagang napapadalas ang aking pagiging bingi.

I remember one time, when I was talking with my office mate, she told me something. I though she said "Uy ayan na yung bagong painter!" With that, nagtaka ako. Napaisip ako kung bakit may bagong painter at ano naman ang pipinturahan. So I asked her bakit may painter and she said na nirequest daw. Nahulog ulit ako sa malalim na pag-iisip kung bakit irerequest na magkaroon ng painter eh wala namang pipinturahan sa office. I asked her again and then I realized she was talking about the new "printer" and we were both laughing nung narealize namin na we are talking about two different thing.

Nalimutan ko na yung iba sa kalumaan (which is another thing about me na lumalala na...gosh tumatanda?!!!) pero kanina lang when we went to a friend's house habang nasa bus at gutom na gutom, i know may Jollibee about a hundred meters na lang, my officemate told me something and i thought ang sabi niya "baba na sa Jollibee" akala ko ay nagbibiro dahil alam nya na lahat kami halos ay gutom na umalis sa aming office kaya may balak na kumain. Napatingin ako sa kanya. Inulit nya ang sinabi nya "Ang taba na ni Janno Gibbs!" natawa ako at sinabi ko ang akala ko na sinabi nya. Viral ito at kumalat na sa buong bus ang pagkabingi ko. Tawanan mode ang lahat. Sabi nila gutom na gutom na nga daw talaga ako.

And ngayon lang, fresh na fresh. Hinihingi ko sa kuya ko ang mga movies na na-download nya. May inooffer sya na bagong download nya. Akala ko "DAVAO" then narealize ko na "The Vow" pala yun.

Nakakaloka! Sorry, bingi lang.

Deadma

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Thu, 15 Mar 2012 09:36:00 +0000

Naglalakad ako minsan nang may nakabanggaan akong bata. Hindi namin parehong sinasadya pero automatic na sa aking ang pagsasabi ng "sorry po" at yung bata, deadma.

May buhat-buhat kami ng mga officemate ko na table. Medyo mabigat yun at puro babae kami. Siguro mga limang lalake na ang dumaan at tumingin lang sa amin habang walang ka-poise poise naming binubuhat ang lamesa. Ang mga lalake, deadma.

Nitong nakaraang linggo lang ito nangyari. Sa LRT, may isang babae ang tumayo at dali-daling nakipag-unahan ang isang lalake sa upuan. Sinabihan siya nung tumayong babae "hindi ikaw ang pinapa-upo ko, yung babaeng may hawak na baby." Tumayo lang, deadma.

Ngalay na ako kakaabot ng pera sa mga naka-upo sa mga pasahero malapit sa driver, kung di mo pa kukulbitin, di ka nila papansinin. Deadma.

May babae, may gusto kay lalake. Kasal na si lalake pruweba ang wedding ring. Deadma, third party sya.

-----------------------
“Deadma” is a popular Filipino expression. It comes from “dead malice,” translated into “‘patay malisya” or “patay mali,” commonly used in the ‘90s. (Angsioco 2011)

Bitter pag Vday

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Sun, 12 Feb 2012 13:54:00 +0000

Aminado ako, nagiging bitter ako pag dumating na ang month of February at lumalakas ang bittterness habang lumalapit ang Valentine's day. Hindi ko yun mapigil. Siguro ganun lang talaga ako, single.

My friends, who were also single, try to hide their bitterness (yes, i know bitter din sila. kunwari lang hindi) by trying to set a date with me. We all go out and celebrate (kuno) Valentine's day.

Kahit noong nagka-boyfriend na ako, bitter pa din ako. That is because magkalayo kami. magkalayo na nga, wala pang pera.

Nainisip ko, hindi yata talaga para sa akin ang Araw ng mga Puso. kahit nga Christmas at New Year (buti na lang hindi naisama ang birthday ko) ay parang hindi ganun ka-espesyal.

Bitter pa din ako ngayon. Bitter dahil wala pang sweldo kaya sure na sure na wala akong matatanggap kahit Lipps candy sa Vday from my boyfriend (cheap no?) Pero okay na din. At least hindi ako single at sure ako na after ng 14, may 15 at sa 15, sweldo na at monthsary namin... mura na ang mga bulaklak at dahil mura na ang mga bulaklak... ilang dosena ulit ang matatanggap ko.

Syempre lahat ng yun ay chika lang. Asa pa si me.

Bitterness is next to sourness.

-----------------------------------------------------------------

wala lang...

Camera

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Thu, 09 Feb 2012 15:50:00 +0000

Isa sa hindi ko pa mabili-bili sa want list ko ay ang digital camera. Sa totoo lang, kahit kaya ko naman nang bumili mula sa mga naipon kong tigpipiso at mga bentesingko sa alkansya ko.

Pero, ngunit, datapwa't ako ay naguguluhan kung DSLR ba o yung Digital Camera lang na karaniwan ang bibilhin ko.

Gusto ko kasi na maliit lang at pwedeng dalahin sa kung saan-saan lang yung camera. In short, gusto ko handy. Pero, ayoko naman magmukhang kawawa pag naglabasan na ang mga mamahaling DSLR ng mga tao sa paligid ko.

Kung tutuusin, sanay na akong gumamit ng DSLR dahil madalas kong pag-practisan yung mga camera ng kapatid ko. Sa totoo lang nakakapagod at ang hirap magdala ng mga camera nya. Pero iba yung saya na nararamdaman ko kapag nakaka-capture ako ng kakaibang mga shots.

Naalala ko tuloy nung nag-photo walk kami at marami akong nakuha na talagang pinuri nya.

Kung simpleng camera man ang pipiliin ako, ayoko naman yung pipitsugin lang...

hindi pa rin ako makapag-decide... :(