kLeT MaKuLeT

Bitter pag Vday

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Sun, 12 Feb 2012 13:54:00 +0000

Aminado ako, nagiging bitter ako pag dumating na ang month of February at lumalakas ang bittterness habang lumalapit ang Valentine's day. Hindi ko yun mapigil. Siguro ganun lang talaga ako, single.

My friends, who were also single, try to hide their bitterness (yes, i know bitter din sila. kunwari lang hindi) by trying to set a date with me. We all go out and celebrate (kuno) Valentine's day.

Kahit noong nagka-boyfriend na ako, bitter pa din ako. That is because magkalayo kami. magkalayo na nga, wala pang pera.

Nainisip ko, hindi yata talaga para sa akin ang Araw ng mga Puso. kahit nga Christmas at New Year (buti na lang hindi naisama ang birthday ko) ay parang hindi ganun ka-espesyal.

Bitter pa din ako ngayon. Bitter dahil wala pang sweldo kaya sure na sure na wala akong matatanggap kahit Lipps candy sa Vday from my boyfriend (cheap no?) Pero okay na din. At least hindi ako single at sure ako na after ng 14, may 15 at sa 15, sweldo na at monthsary namin... mura na ang mga bulaklak at dahil mura na ang mga bulaklak... ilang dosena ulit ang matatanggap ko.

Syempre lahat ng yun ay chika lang. Asa pa si me.

Bitterness is next to sourness.

-----------------------------------------------------------------

wala lang...

Camera

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Thu, 09 Feb 2012 15:50:00 +0000

Isa sa hindi ko pa mabili-bili sa want list ko ay ang digital camera. Sa totoo lang, kahit kaya ko naman nang bumili mula sa mga naipon kong tigpipiso at mga bentesingko sa alkansya ko.

Pero, ngunit, datapwa't ako ay naguguluhan kung DSLR ba o yung Digital Camera lang na karaniwan ang bibilhin ko.

Gusto ko kasi na maliit lang at pwedeng dalahin sa kung saan-saan lang yung camera. In short, gusto ko handy. Pero, ayoko naman magmukhang kawawa pag naglabasan na ang mga mamahaling DSLR ng mga tao sa paligid ko.

Kung tutuusin, sanay na akong gumamit ng DSLR dahil madalas kong pag-practisan yung mga camera ng kapatid ko. Sa totoo lang nakakapagod at ang hirap magdala ng mga camera nya. Pero iba yung saya na nararamdaman ko kapag nakaka-capture ako ng kakaibang mga shots.

Naalala ko tuloy nung nag-photo walk kami at marami akong nakuha na talagang pinuri nya.

Kung simpleng camera man ang pipiliin ako, ayoko naman yung pipitsugin lang...

hindi pa rin ako makapag-decide... :(

Nagpasipsip ako ng dugo

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Sun, 05 Feb 2012 05:31:00 +0000

Alang-alang kay Rosa Rosal na namamayat na ngayon, muli nanaman akong nagpasipsip ng dugo sa Red Cross (kaya pala pulang-pula ang cross nila dahil madugo ang kanilang trabaho).

Medyo kakaiba ngayon ang aking karanasan. Hindi ko masabing naenjoy ko ito unlike my first try last year na everything went well.

Unang-una, medyo masakit ang pagkakatusok ng malaking karayom sa aking napakagandang balat (chos!) By the way, ang laki ng kanilang karayom ay kasing laki at lapad ng malaking perdible (as in yung malaki ha yung mas mahaba pa sa 1 inch na haba). Si ate kasi na manunusok eh sa maliit na nerve ko pilit isinuksok yung karayom. As usual, tulad ng dati, tapos na ang mga kasabayan ko at yung mga sumunod sa akin pero ako ay andun pa rin sa higaan at mega-pump pa din ng blood. Medyo mahapdi ngayon yung tinusok na ugat. Di magaling si ate pero sabi nya, "at least isang tusok lang" kasi yung kasabay ko ay nagkandaiyak na dahil hindi yata sila nagkasundo nung ugat di agad lumabas ang dugo.

Ikalawang dahilan ng medyo di kagandahang pagpapasipsip ko ng dugo which is also the worst thing that happend to me that time, after ko mag-merienda ng spugeti at samalamog (spaghetti at palamig) mga ilang minuto lang ay nagka-auditory hallucination ako (weird) may naririnig ako na tunog which is not present talaga sa paligid, then I feel uncomfortable at umakyat ako sa second flood ng building at nag-wiwi. After ko mag-wiwi unti-unti na akong nakaramdam ng pangingimi ng katawan at unti-unti nang nanlalabo at nagdidilim ang paningin... dali-dali akong bumaba (as in tinakbo ko pababa ang hagdan habang nakakaramdam ng hilo) at bumalik sa aking lungga at lumapit sa aking kasamahan, sinabi ko na ako ay nahihilo and then later on nakaramdam ng pagkaduwal... and the rest is history. End of the world ang pakiramdam ko. Di ko alam kung magpa-pass out ako. Pinakuha ko yung basurahan pero di na umabot... kumalat na ang aking snack sa sahig... total humiliation... buti na lang mabango ang banana essence hahaha

Umuwi akong hinang-hina.

Kinabukasan, travel galore ako papuntang kamaynilaan (4 na oras na byahe plus LRT1 at LRT2) upang makipagtagisan ng talino (kuno) sa PUP Sta. Mesa upang malaman lang na wala kaming klase.

Buti na lang dumating ang boylet ko at kumain kami sa Pizza Hut at nilibre nya ako ng masarap na spugeti at istap krast pitsa... hansaraaaap!

Umuwi akong busog pero hinang-hina pa din.

Mula nung nagsabi ako nang nangyari sa akin sa pagpapasipsip ko ng dugo, umulan na... umulan ng sermon mula sa nanay ko, kaibigan, kabalitaan at kakampi... pati si boylet galit... pero dahil love nila ako, tuloy pa din ang sermon.

Dumating ako sa bahay at natulog ng bonggang-bongga... ngayon, medyo okay na ako.

Dapat pala nagpa-lipo na lang ako hahahaha.

Doing good

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Wed, 01 Feb 2012 11:53:00 +0000

Maganda talaga ang vibes ko sa taong 2012 na ito. Mukhang nagkakatotoo ang sinabi sa zodiac sign ko.

Ngunit, subalit, datapwa't, hindi naman sinabi sa akin na dadaan muna ako sa kung anu-anong kaeklatang pagsubok bago ko makuha ang magandang vibes na ito.

Akala ko nga malas na ako talaga. Akalain mo ba naman na sa unang linggo pa lang ng taon ay katakut-takot na kamalasan ang dinanas ko. Pinaka-una na ang pagtama ng matigas kong ulo sa yero ng bahay ng aso namin. Isang napakalutong na P*T*NG*N* ang nasambit ko... hindi lang malutong, malakas pa! Hindi ako palamura sa karaniwang buhay, pero dito, parang bihasa na ako sa pagmumura dahil sa naranasan ko. Akala ko nabutas na ang bumbunan ko. Buti na lang naka-tupi ang dulo ng yero kaya walang sugat (gasgas lang) ang nakuha ko at syempre pangingimi ng ulo at pagkahilo.

Isa pang kamalasan, binawi sa akin ang puwesto ko. Nakaupo na ako sa trono eh binawi pa. nang maka-move on na ako nang biglang binalik. Parang napapagtripan lang.

Ikatlo, kung saan-saang lupalop ako pinapatapon ng boss ko. Gusto yata nya akong magresign o kaya ay mapahamak. Wala pa naman ako nakikitang kagandahan dito. Kung tataasan nila sweldo ko at bibigyan ako ng karagdagang benepisyo, aba eh kahit sa dulo pa ng Pilipinas eh itapon na nila ako. Basta MALAKI talaga ang sweldo ha.

Sa ngayon, masasabi ko talagang I'm on the right track. Sipag-sipagan ang drama ko at organized na ako. Marami na ring pagbabago at sure ko na maraming magbabago pa sa buhay ko... ABANGAN!

New Post

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Sun, 01 Jan 2012 07:19:00 +0000

Felix sit annus novus!

Umeffort pa ako sa paghahanap kung paano bang maiiba ang pagbati ko ng "Happy New Year" sa kapesbuk, katwitter at lahat na.

Namaalam na ako kahapon sa blog na ito para sa 2011. Ang bilis ng panahon. Sa taba kong ito, nahirapan akong makipag-sabayan. Nakakahingal kahit na puro katamarang gawain lang ang ginagawa ko. Kung anong gaano ka-challenging ang 2011 sa akin ay siyang challenging din ng pagpapapayat ko. Kelangan ko na daw kasi pumayat sabi sa akin ng boypren ko. Di daw kasi pwede na ihaharap nya ako kay Bro na punong-puno ng fats ang puso ko. Baka nga naman di tumagos ang pagmamahal nya sa puso ko at ma-void ang pangakuan namin sa isa't isa (chos!)

Sa totoo lang, wala naman talaga akong balak mag-post dito ngayon. Napadaan at napasilip lang naman ako. Nakita ko si Gillboard na naghapinyuyir sa akin at sumagot ako. Naintriga ako at naalala ang pa-contest nya at sumilip din sa kanyang kweba. Busy pa yata siya o malamang puyat pa sa putukan kagabi...

Medyo matagal-tagal na din akong di nagbabasa-basa ng mga post at tumingin sa "Best of 2011" nya. Naintriga ako sa Blog of the Year nya hindi dahil umaasa ako na mapapalagay ako dun (wish ko lang!) pero dahil nais kong malaman anong meron ang naging numero uno sa listahan nya at naging best ito. Isang whapak sa fez ko nung nabasa ko ang post nung sir Lio na tinatawag nila na may-ari ng Same Shit Different Day parang si Gillboard na magaling talaga sa pagboblog. At dahil dito, muli nanaman akong na-inspire. Kaya heto, napapost ako bigla.

Napakaswerte ng mga blogger na ito dahil isa sila sa mga gising nung nagpaulan si Lord ng galing sa pagsusulat. Ako, may tumalsik lang na isang patak (naks! kahit di naman talaga magaling, nagmamagaling pa din hek hek)

Umaasa ako na sa taong 2012, sisipagin na ulit ako. Tama na ang depress-depressan mode at pagmamapait... Iniwan ko na yun sa 2010 at kinalumutan para sa 2011.

Sabi nila maswerte daw ako sa taong 2012. Naku! Sana nga...

Happy new year ulit ay dapat pala Felix sit annus novus!

love you all!!!

Huling post

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Sat, 31 Dec 2011 02:19:00 +0000

I don't want to explain why this will be my last post. i know everybody will understand.

Huling post ko na po ito.

Paalam.

'Di lang naman ako ang nagpapaalam sa blogosperyo. Marami dyan, nagpapaalam pero bumabalik din.

Naging matumal ang post ko nitong 2011 sa mga di inaasahan kadahilanan. Isa na dito ang depresyon. Pero masasabi kong naging challenge din sa akin ito para ipagpatuloy ang buhay, lumaban at humugot ng pag-asa. (chos!)

Huling post ko na ito.

Totoo.

Ayaw mong maniwala?

Oo.

Totoong-totoo.

O sige na nga. Huling post ko na to para sa 2011 dahil bukas magsisimula ako para sa 2012.

Yiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiieeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee!!!

HAPPY NEW YEAR!!!

Kalye of Death (repost ulit)

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Mon, 12 Dec 2011 13:48:00 +0000

Isang araw. Si Mario, naglalakad.
May nakitang limang pisong barya sa daan,
yumuko, pinulot ang barya.
Sa isang iglap, si Mario, patay na.

Isang araw, si Ben ay nagmomotor.
Medyo nakainom, susuray-suray na sa pagmamaneho.
Mabilis. Napakatulin. Maya-maya, si Ben, nakabangga na.
Siya naman, sugatan, duguan, at nagkanda-bali na ang katawan.

Isang araw, si Nene, kasama ang kanyang mga kaibigan ay naglalaro ng habulan.
Masaya sila kahit na nangingitim na ang manipis pang mga balat at pinagpapawisan.
Bigla-bigla na lang, mula sa kanto, isang truck nawalan ng preno.
Animo lata lang silang sinagasaan.

Isang araw, doon sa kanto. Si Aling Matilda ay pauwi na.
Kitikitext pa ang lola sa bagong Blackberry nya.
Si Tonyo, na noon din sa kanto, sabog sa bato, na-ispatan si Aling Matilda.
Nawala na ang Blackberry nya, tagiliran nya ay butas pa.

Isang araw, sa tapat ng bahay ni Maria. Kakahatid lang ng boyfriend nya.
Isang grupo ng lalake ang biglang nang-trip.
Di agad makasigaw si Maria, halos himatayin sa nakita.
Ang boyfriend nya ay nag-aagaw-buhay na, pera't alahas nila, nanakaw pa.

Isang araw, sa buhay ng tao.
Sa Kalye of Death mami-meet ang iba't ibang klase ng tao.
Ang tinuran ay ilan lang sa mga karaniwang pangyayari.
Kahit anong ingat, agimat at pag-iwas, walang magagawa kung si kamatayan ay handa nang bumawi.

-----------------------------

Kanina pa naglalaro sa isip ko ang mga bagay na yan.
Walang magawa kaya utak ko ay biglang napatula.

---------------------------------------------------------------------------------------
Post ko ito noong ika-15 ng December 2009. Still, umaasang mapapansin ni Kasintahan (ni Gillboard) at si Gillboard mismo .... :P Hayok much? hahahha

Sa Jeep: Ang mga pasahero (repost)

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Mon, 12 Dec 2011 13:16:00 +0000

Araw-araw, gabi-gabi, iba't ibang tao ang nakakasabay ko sa iba't ibang jeep. Merong mukhang di makapatay ng lamok sa payat, merong halos kumain na ng pang-tatlong taong upuan ang isang pasahero, may nakakasilaw ang puti sa sobrang bleach, may durong (sobrang) itim na mas maputi pa ang anino, may mabango, may mabaho, may bagong gising, may kulang sa tulog, may A(H1N1) virus na carrier (mukha lang), mukhang addict, mukhang holdaper, mukhang rapist, bading, lesbian, manyak, exhibitionist (mga nagpapakita ng maseselang bahagi), matanda, bata, sanggol, malapit nang matepok, nakapatay, mahilig mag-1-2-3, may kuto, may uban (buhok na puti), may putok, may galis, may alipunga, amoy isda, amoy baka, amoy kambing, amoy tae, amoy alak, amoy pusali, amoy anghel, amoy bad breath, amoy baboy, korteng baboy, bungal, puro ngipin, maganda, pangit, uhugin, mukhang showbiz, newscaster sa local na telebisyon na di naman masyadong kilala pero feeling nya sikat sya wala naman pumapansin, may kulangot sa ilong na di napapansin, may muta, may bakas ng laway sa pisngi, may tinga pa sa ngipin (nakikita pag nagsasalita o ngumingisi), maitim ang singit (bubuka-bukaka kasi), may lalaking di mai-tiklop ang hita kasi mababasag ang egg.... na binili, may mukhang tao, mukhang hayop, mukhang pimple na tinubuan ng mukha, at mukhang pwet...iba't iba. Ilan diyan, malamang, nakasakay mo na.

Madalas pa sa pagsakay ko ng jeep, mga akala mo kung sinong nagbayad ng buong jeep sa pag-upo ay halos kanila na ang malaking parte ng upuan. Ipipilit mong isiksik na lang ang sarili mo sa maliit na espasyo para lang makauwi na. Masaklap pa kung kahit 1/4 ng pisngi ng pwet ay di man lang maisampa sa upuan--nakasquat na lang.

Kanina, yan ang eksenang naranasan ko, pero nakaupo naman ako ng medyo maayos. Pero bago yun, natagalan pa ako sa pag-upo dahil walang gumagalaw sa kinauupuan nila. Kelangan ko pang magsalita para lang may umusog ng konti.

At napaupo ako sa harapan ng isang lalaking may supot na dala. Pagkaaaaaaaaaaalaki-laki ng bukaka. Kalahating dipa na ang luwang ng pagkakabuka ng dalawang hita. Napapamura na ako sa sarili ko at gusto ko na siyang sitahin. Itatanong ko sana kung may mababasag ba sa dala-dala niya at di niya mai-tikom o mapaglapit ng konti ang mga hita nya. Dalawang tao pa kasi ang pwedeng umupo sa tabi niya. At may kachismosohang taglay pa, dahil ang katabi nya ay nagtetext, nakikibasa siya ng text. Sure ko na di niya yun kakilala. Ang matindi pa nito, nag-dial (nangulangot) pa siya ng ilang beses sabay hawak sa bakal na hawakan (ano bang tawag dun?) Kadiri!

Eto pa ang kadiri. Kahapon, medyo mainit ang ulo ko. May ale akong nakatabi, pagkakatanda ko ay naka-pink siya na sando. Akalain mo ba namang umubo ng malakas at di man lang nagtakip ng bibig! Grabe! Ramdam ko ang lakas ng hangin na ibinuga niya at ang tiny droplets of saliva with virus ang kanyang ibinahagi sa akin. Syempre nainis ako, pero di ko inaway. Mariin kong pinunasan ang pisngi ko na pinapakitang may tumalsik sa akin na laway niya. Umubo ulit, pero nakatakip na ang bibig (nakaramdam) pero umulit uli at di nagtakip ng bibig. Buti na lang pababa na ako. Di ko na lang pinatulan kasi masama akong mang-away. Matrona kasi, ayokong masira lalo ang araw ko dahil sa kanya.

May pasahero ding PDA. Halos gawing motel o parke ang loob ng jeep kahit may tao sa paligid. Siguro ay nang-iinggit. Pero di nila alam na di sila nakakatuwang tingnan. May naghahawakan ng kung-anu-anong parte ng katawan. Minsan, babae pa ang naglalagay ng kamay ng lalaki sa part na gusto nya. Buti na lang walang naghuhubad dun. Tinalo pa nila ang may mga topak na naghuhubu't hubad sa kalye. Tsk tsk.

Meron ding parang naka-loud speaker sa lakas ng pakikipagusap sa phone. Tanggal na siguro ang tutuli ng kausap niya, eh di pa din maintindihan at sumisigaw din siya.

Minsan din ay naranasan ko na biglang may magtataas ng kamay sa bintana at halatang manghihipo lang o chachansing. Buti na lang lagi akong may panangga sa mga manyak na yan. Sarap putulin ng mga kamay ng mga paksyet na yan.

Di rin mabubuo ang linggo ng pagiging pasahero kung hindi magbubuga ng usok sa loob ng jeep. May malaking NO SMOKING pero di matigil sa hithit-buga. Bagong ligo pa naman tapos biglang mauusukan lang. Di ko masabihan kasi natatakot ako na awayin ako. Shy ako.

Pero kung usok lang naman, mas gusto ko pa yun kesa sa PUTOK! Usok o putok? Magpapakamatay na lang ako! Parang suicide din kasi yung pagtyatyagang maamoy yun!

Kayo, anu-anong klase ng kapwa pasahero ang nakakasabay nyo?

-----------------------------

Post ko ito noong Ika-21 ng Mayo, 2009. Nirepost ko ito sa kagustuhang makakuha ng kahit na anong mai-lilimos mula sa pacontest ni Gillboard

I hate you Gillboard!

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Mon, 12 Dec 2011 12:59:00 +0000

Dear Gillboard,

Yes, this is a hate blog post. I hate you.

I hate you because may pa-contest ka nanaman at dahil dun, kahit na sabi ko ay hindi ako sasali dahil wala akong maisip na best post ko sa blog, heto ako ngayon at naghahanap ng isasali kong post. Itinweet ko pa yun inistatus ko pa. I hate you talaga. Garsh!

Gillboard ano ba? Bakit ba ang galing mo?Hindi ko maresist ang mga pa-contest mo. Nalimutan ko nanaman ang dapat ko gawin.

Malungkot ako, malungkot ako kasi di ako makasali. Lahat kasi best (joke!)

Syempre char lang to. Wala din kasi akong maisulat. Wala din ako ibang maisip.

Bahala na. Sana may maisali ako. :P

Lubos na gumagalang,

Klet Makulet

P.S. Gusto ko kasi ng Ferrari na USB. wehehehe

isa pang P.S. Pwede na ba itong isali sa Irresistable Pacontest mo?

ILY

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Mon, 28 Nov 2011 11:11:00 +0000

i just wanted to say that ILY and i hope that we'll get through this together.

I am happy that we both try to adjust and talk about things to lessen if not totally avoid relationship problems.

ILY though I'm not that expressive. I hope you feel it. I know you love me more.

I'm happy. ILYSM.

Isang mensahe para sa mga sumasakay ng jeepney

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Fri, 28 Oct 2011 15:37:00 +0000

Ito ay mensahe sa mga sumusunod na biyaherong may mga di maitatangging di kanais-nais na ugali. Batu-bato sa langit ang tamaan, may bukel!!!

Bata man o matanda, may ngipin o wala, mataba o payat: umupo ng maayos, para sa isang tao lang ang binayaran mo, mahiya ka. magbayad ka ng para sa dalawa kung gusto o mas maganda, umarkila ka ng sarili mong jeep para kahit humiga ka pwede.

Sa mga lalake, kung malaki man yang alaga nyo, di ibig sabihin bubukaka ka na ng pagkalaki-laki. Di naman siguro masasaktan di dayunyor mo kung medyo liliitan ang buka ng mga hita nyo. Minsan bumubukaka na lang yung iba kunwari malaki pero wala naman hahaha joke!

Sa mga babae, lalo na sa mahahaba ang hair (literal), hawakan ang buhok o itali (sa puno kung gusto mo). Hindi naman siguro trichotillomaniac ang katabi mo para kainin ang buhok mo. Saka mo ipatikim yan pag edible na.

Sa mga nagyoyosi sa loob ng jeep kahit may napakalaking NO SMOKING sign na makikita, hindi po manok na panabong ang mga katabi nyo para bugahan ng manok at lalong hindi bubunga ng mangga kung pauusukan nyo. Kung gusto nyong magpakamatay sa lung cancer, bumaba ka at magpakamatay kang mag-isa. Spare us! May tamang lugar para sa bisyo nyo.

Sa mga may putok. Maligo. Kung naligo na at may amoy pa, mag-deodorant o tawas. Maawa sa katabi, baka mas gustuhin pa nilang bugahan ng usok ng naninigarilyo kesa amuyin ang body odor mo. Baka mamatay pa sa asphyxia ang katabi makulong ka dahil dyan 9may nakulong na kaya dahil dun? hehe).

Pangarap ko

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Fri, 30 Sep 2011 09:46:00 +0000

Isa sa mga nais ko sa buhay ay makapunta sa iba't ibang lugar. Kung hindi man matupad yung sa ibang bansa ay matupad man lang na makapunta ako sa iba't ibang lugar dito sa Pilipinas.

Sa totoo lang, ngayong nagtatrabaho na ako nakakaranas na makapunta sa ilang mga lugar dito sa ating bansa.

Although noong ako ay bata pa ay makikitang nanggaling na ako sa katimugang bahagi ng Pilipinas--sa Jolo, Sulu, Mindanao. Ilang lugar pa bukod dito na napuntahan ko ay ang Zamboanga, Pagadian, Iligan, Marawi (parang lahat ay mga kuta ng Abu Sayyaf) at Cebu. Ang lahat ng ito ay nung bata pa ako at wala na ako halos maalala pa sa mga nangyari dito.

Nitong nagtrabaho ako, dito naman ako sa Luzon nag-uunti-unti ng mga lugar na mapupuntahan.

Sa totoo lang, kahit na nga ba sa Manila ako nag-aaral, marami pa ring mga lugar na gusto kong puntahan.Ilan dito ay:
* Intramuros
* Baclaran Church
* Museong Pambata
* Ocean Park
* Kilometer Zero
* Planetarium (meron pa ba nito?)
* Philpost
* Nayong Pilipino (meron pa din ba nito?)

Actually, marami pa kaso limot ko na hahaha. Oo, bano pa ako at marami pa akong nais na puntahan. Mga pangarap ko yan at malamang matutupad lang yan kung dyan na ako mismo sa Metro Manila nakatira (kung mangyayari man yun).Sa ngayon, pangarap na muna ito.

Soft Diet

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Sat, 24 Sep 2011 14:24:00 +0000

I'm back with my soft diet and I'm expecting that I'll be twice my size again in no time.

Maybe you're thinking, I may have over eat soft foods or it is high in calories. The latter was true.

My soft diet was SOFT DRINKS. Ahuh! soft diet! I'm addicted again. I need alcoholic anonymous (soft drinks edition)! Help!

Papa Chen

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Thu, 22 Sep 2011 09:45:00 +0000

Akala ko noon, ang mga nakakakilig ay yung mga palabas na pang-teens lang. Mga pa-tweetums effect at syempre kikiligin ka na dun.

Nagkakamali pala ako sa akala ko dahil kagabi, nakakahiya mang aminin pero namimilipit ako sa kilig at kangingiti sa palabas na My Binondo Girl dahil kay Zeny at Papa Chen ng My Binondo Girl.

Simple ang atake pero yung simpleng tinginan ng mag-ex na sina Ai-ai at hindi ko kilalang lalake na gumaganap na ama ni Kim Chiu ay parang mga teenager lang na kakilig-kilig. Akala ko tatamarin ako sa panonood pero may mga ganung tema din naman na pampaalis umay sa mga emo moments ni Kim. Mas gusto ko pang panoodin si Zeny at Papa Chen kesa kina Kim, Jolo, at Matteo.

When depression strikes

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Mon, 19 Sep 2011 06:08:00 +0000

Sometimes, when people say that they are depressed, it is just plain feeling of loneliness and after a while, they will smile and move on.

I am not a doctor but I know the symptoms of depression. I'm having this since the year started. Or maybe it was the result of what had happened some years ago and then intensified by last year's issue.

Well, I thought I'm doing okay now. I was wrong. It keeps on coming back. Now, I'm still in the process of doing something to ease the pain.

It ain't easy. I only have this blog where I pour out some of my unspoken and unnoticed emotions.

Although I have some of the symptoms of depression, it's good that I still know what to do. I just hope that this will not stay with me till next year. I hate this feeling.

Hindi ako si Darna

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Fri, 16 Sep 2011 13:52:00 +0000

Wish ko lang na kasing-sexy ko si Darna. Yun bang kaya na naka-bra at panty lang na may panyo sa harapan tapos naka-helmet na may pakpak sa noo at... may siksik, liglig, at umaapaw na dibdib. Kaso, hindi nga ako si darna. Lahat yun wala ako. Siksik, liglig, at umaapaw lang ako sa taba.

Pero hindi tungkol sa katawan ni Darna ang issue ko kundi ang kanyang kapangyarihan. Hindi na ako gagamit pa ng mga isteytsayd na super heroes para ipaliwanag ang nararamdaman ko. Si Darna ay sapat na.

Nais ko lang ihinga dito na hindi ako tulad ni Darna na may super powers. Tao lang ako at walang balak na lumunok ng bato. Lalong di ako si Zsa Zsa Zaturnnah na lumulunok ng malaking tipak ng bato although inaamin ko, bakla ako (dating nagpapakalalake na ngayon ay nagpapakababae).

Ganito kasi yun, kanina, muli nanamang sinukat ang aking kapangyarihan. Binigla ako kaya't nagulat at napanganga. Kaya nga ang thesis ay nirerequire na dpat isubmit ng three to five days before the defense upang mapaghandaan at mabasa ng mabuti ang nilalaman 'di ba? Aba akalain mo, nasobrahan naman yata ng tiwala o nasobrahan ng trip ang aking semi-boss (semi lang dahil..basta) at ibinigay sa akin ang manuscript ng tatlong oras bago ang thesis defense at habang ako ay nasa isang bulwagan at kasalukuyang nasa isang seminar. Nais ko man na namnamin ang magandang topic, ay hindi ko man lang malasap ang kabuuan ng seminar.

Hindi lang oras ang at pagpapakadalubhasa ang nais, kundi gusto pa akong paliparin. Homaygaaaad! Pinigil-pigilan akong umalis tapos pagmamadaliin ako na makarating sa venue ng defense sa isang iglap. Syet na malagket!

Natutuwa ako na napapansin ang aking matagal nang tinatagong kakayanan pero naman, hindi ko nais na pigain ako at pukpukin na parang labada sa tabing ilog. Ilang linggo na akong stressed tapos heto nanaman.

Well, tapos na naman, Kaso ako ang mukhang unprofessional dahil na-late na ako, naging sanhi pa ako ng pagka-delay ng defense at nagmukha pa akong useless dahil hindi naman ako mabilis magbasa at hindi ako ganun kagaling na kita ko kaagad lahat ng flaws ng isang manuscript. Mabuti na lamang at kilala ko ang aking mga member ng defense panel, hindi naging issue ang pagka-late ko dahil nauunawaan nila ang pinagdadaanan ko.

Bakit ako nag-ngangangawa dito? Dahil naunsyami ang social life at date ko! Grr!

Lafang na lafang na ako at namimiss ko na ang mga kaibigan ko at higit sa lahat nais ko nang makakita ng ibang tao kaso nga, ayun, naunsyami for the nth time.

Mabuti na lang may token at may simple snack na naka-hain at may kaunting pesosesoses. May pampalubag loob.

Sana sa susunod matuloy na ang aking mga plano.

Nega Mode

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Fri, 16 Sep 2011 02:41:00 +0000

Ang daming kinikilig sa mga mala-fairytale na kwento ng pag-ibig at marami rin ang naluluha at nanghihinayang paglipas ng ilang araw, linggo o buwan ay hindi nangyari ang "and they lived happily ever after."

Merong isang linggo lang na ligawan ay kinasal na at pagkatapos ng ilang buwan, hiwalay na. Ganun din ang nangyari kay Britney Spears araw lang, parang nagparaos lang pagkatapos mag-"I do" tapos divorce papers na agad ang pinipirmahan kinabukasan.

Meron namang ex ng presidente, apat na buwan, enggaged na. I wonder kung tatagal ba sila. Nega!

Siguro epekto ito ng stress. Wala lang akong maisip. Che!

Small world

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Sun, 28 Aug 2011 16:15:00 +0000

Have you ever realized that our world (the earth of course) is getting smaller as days pass?

We can't feel it moving (aside from earthquakes that moves some land an inch to the left or to the right, going north or going south) but it is indeed slowly shrinking.

Actually, teka nga tama na ang English na yan at di ko kayang pangatawanan (hahaha), ang gusto ko lang namang sabihin ay nakakaloka ang pagliit ng mundo dahil sa teknolohiya. Marami nang imposible noon na posible na ngayon tulad ng pakikipag-usap in real time kahit na nasa tigkabilang panig pa ng mundo ang mga ito.

Napapunta kasi ako sa blog ni gillboard at napatingin sa mga nakikiusyoso sa kanya (ang kanyang mga followers) at isang familiar face ang nakapukaw sa aking paningin (alangan namang pandinig) at tama nga ang aking sapantahaha, hinala, hula...siya na nga!!! Akalain mo, the great gillboard is being followed by my classmate?! sabagay, hindi naman kagulat-gulat na yun kasi nga great nga si gillboard eh di ba so kahit siguro kung nung panahon pa ni Paraluman, Bonifacio, Sadam, at kahit na si Marcos ay magfofollow sa kanya dahil sa mga binoblog nya... (paulit-ulit ang salitang gillboard upang makatulong sa traffic papunta sa blog ko... manggagamit kasi ako hahaha)

Ang totoo, nagulat lang ako hahaha wala nang iba. Natuwa ako na nagulat na medyo kinabahan kasi may common tao kami na sinusundan.. ibig sabihin pareho kaming stalker ng iisang tao lang at kung ganun, may posibilidad na malaman nya kung sino ako, e ayoko pa naman malalaman ng mga tao na tao pala ako at bilang tao, malalaman nya na tao nga talaga ako. Ang hirap nun. Mahirap ipaliwanag, ang masasabi ko lang "it's hard to explain!"

Yun lang. Bow!

El di ar (LDR)

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Sun, 28 Aug 2011 10:25:00 +0000

Senti mode pa rin ako dahil sobrang hindi ko alam ngayon kung pano ba ang gagawin ko.

Gusto ko ng happy birthday for boypren kaso hindi ko magawa (nasa Diyos ang awa nasa tao ang gawa break it down yo!) dahil una, milya milya ang layo namin, ikalawa, ubos na ang pera kahit di ko pa talaga nakukubra ang nasa ATM ko (ganito na ba talaga kahirap dito sa mundo?) ikatlo, time constraint, ikaapat, marami pang iba.

Mahirap ang LDR (Living a Dream Relationship...este Long Distance Relationship), away-bati, quickie (sa pagkikita not that thing in your mind hmp!), magastos at marami pa ulit iba...

Ayun na nga berdey ano nang gagawin ko!!!!??? Gusto ko yung in spirit na lang ako can't go there and then balik ulit dito it's suicide you know?!

Kelangan ko kasi gumawa ng effort kasi gusto ko bago man lang mawala yun age nya sa kalendaryo, naging kakaiba ang berdey nya... isip isip... any idea???

Magulo

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Fri, 19 Aug 2011 14:29:00 +0000

Negatibo nanaman. Tsk. Eh sa yun talaga, wala na akong magagawa.

Isang super-duper-mega-over lalim na buntong hininga muna. Nakakakapos ng hininga ever!

Oo... Oo... Oo... Magulo nanaman ang isip ko. Sing-gulo ng kwarto ko at ng plano ko sa taong ito. Walang direksyon. Walang kwenta. Walang wala. Grr! Negatibo talaga.

Alam ko naman ang dapat kong gawin eh. Di ba pag tapos na, dapat tapos na. Pero minsan pag yung limbic system (hindi puso!) na ang umandar, from the top nanaman at paikot-ikot na lang. Away-bati... Tsk.

Dapat naman talaga matagal nang tapos eh. Nanghihinayang na lang ako (maling-mali) at syempre may nararamdaman pa din naman ako. Kaso, I don't know what to do!!! Hindi ko na rin alam ang iisipin.

Tsk! naiinis talaga ako. Sobra!

Ang gulo...

Ngayon...

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Sun, 14 Aug 2011 20:38:00 +0000

5 years, 11 months, 4 weeks, 1 day, 17 hours, 53 minutes and 0 seconds na ang lumipas pagdating ng August 15, 2011 ng 11:30 p.m.

------------------------

Ibig sabihin...
189,276,780 seconds
3,154,613 minutes
52,576.88 hours
2,190.70 days
312.96 weeks
71.97 months
6.00 (Earth) years
24.89 Mercurian years
9.74 Venusian years
3.19 Marsian Years
0.50 Jovian years (ano to?)
0.20 Saturnian years
0.04 Neptunian years
0.02 Plutonian years

...na KAMI

parang kailan lang. Nangangarap kami na sana maka-isang taon man lang kami... andami na ding nangyari at ngayon...

wala na kami.

Baliw again

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Sun, 24 Jul 2011 09:15:00 +0000

Ang tagal ng pag-cope ko sa mga problema kaya matagal din na nawala ang baliw side ko. Ah hindi, baliw pa rin pala ako kaso hindi na lang masyadong halata...halatang halata pala.

Baliw again. At ang matindi pa, dinala ko sa trabaho nang bonggang bongga. Pati mga kausap ko balasubas kong sinasagot. Kahit hindi tinatanong sinasagot ko. Hindi ko lang alam kung ako nga ba ay seseryosohin pa nila.

Ang totoo nito, tapos na ang ilang kalbaryo sa buhay ko. Natanggap ko na rin na ito na nga ang talagang kapalaran ko at ilang buwan na lang babalik na ulit ako sa dati kong trabaho. Panandalian lang ito kaya pagtyatyagaan ko na at lulubusin ang pagkakataong binigay. Marami nga naman ang may gusto ng posisyon na binigay sa akin pero ako ang umaayaw. Pero syempre, kung ayaw talaga, bakit ko ipipilit sa sarili ko di ba?

Ang mahalaga sa akin ngayon, totoo na ang ngiti at tawa ko. Kumbaga sa sinakitan ng tyan, nakaraos na ako. Masarap na ang pakiramdam ko.

Teacher, teacher I have a question!

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Thu, 21 Jul 2011 06:04:00 +0000

Mula kagabi at hanggang ngayon puro mga nakakalokang sagot ng mga teacher ang naririnig ko. Natatawa lang ako.

Isang teacher at isang DJ ang magkausap.

DJ: Anong tinuturo mo?
Teacher: Elementary Science
DJ: Sige nga, (gustong sukatin ang kaalaman ng kausap) what is invertebrate?
Teacher: These are animals without a back bone.
DJ: (humirit ulit) Magbigay ka ng isang phylum
Teacher: Hindi ko pa kasi yun topic ngayon, nasa vertebrate at invertebrates pa lang kami. General subject po kasi ako, May Social Studies...ganun.
DJ: Ang Manila Bay ba ay lawa o dagat?
Teacher: Naku hindi kasi ako taga-dito kaya hindi ko alam.

Teacher at estudyante
Estudyante: Ma'am naconfiscate po yung ID namin kanina
Teacher: Talaga? (kunwari naaawa)... buti nga sa inyo.

Estudyante: Sir, nasan po kaya si Mr. Galang?
Teacher: Nasa Earth (sabay tawa ng malakas)

Wala lang... ang babaw lang ng kaligayahan ko. :P

Biggest loser

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Sun, 17 Jul 2011 07:59:00 +0000

The saddest part in a relationship is the end of it.

They thought the one who was left behind was the one who was hurt the most but the truth is (aside from those who wants to just get rid of their present because they already met their next partner) it was the person who broke up who gets the greater impact.

Good byes are not just words to say that two people will separate. It is like a crime stabbing yourself and your partner with those words. There is a great loss. There is emptiness. Weightless.

I'm the biggest loser.

Death Note

noreply@blogger.com (Klet Makulet) — Thu, 14 Jul 2011 14:32:00 +0000

No. I am not going to commit suicide not even a suicide note. Naipost ko lang ito dahil sa naging takbo ng usapan namin ng aking beau.

Alam ko na lahat tayo ay hahantong sa ating tinatawag na kamatayan pero ayaw na ayaw ko na pinag-uusapan ang kamatayan ng kapamilya o ng mahal sa buhay (direkta man o hindi) dahil nadedepress ang ganda ko sa ganyang klase ng usapan. Naluluha din ako dahil ayaw kong isipin ang mga ganun.

Naiinis ako kasi buhay pa ay iniisip na ang katapusan. Kahit na nga ba sabihin pa na inihahanda lang ang sarili sa mga bagay na hindi inaasahan pero yung maging topic of discussion ang mga ganung bagay at natataon pa na may sakit ang nanay nya, talagang nanlalambot ako.

Pwede kong pagtripan ang idea ko sa kung paano ako mamamatay o kahit ano pa yan basta sa akin lang. Ayoko ng sa mga mahal ko sa buhay. Ayoko na mauuna sila. Gusto ko ako muna, ayokong makaramdam ng kawalan. Hindi sa ayaw kong masaktan, hindi ko lang talaga kaya.

P{ero sa ginagawa ko ngayon, sa post na ito, sa death note na ito, para akong nanlulumo dahil hindi maiwasang maglaro sa isip ko ang mga di magagandang isipin tungkol dun. Naiinis ako. Naiinis ako sa sarili ko dahil ito ang laman ng post ko.

Tama na nga!