kült kitsch klise

Senkronsuz no.2

2017-04-01T09:58:00.001-07:00

Amour (2012)

2013-01-11T14:37:00.000-08:00

Avrupa sineması denildiğinde akla belli başlı yönetmenler gelir. Bunlardan biri kesinlikle Avusturyalı yönetmen Michael Haneke'dir. "Kurdun Günü" filminden sonra adeta boş geçmeyen filmografisiyle, her film festivalinde ödülle dönmeyi başardı. Bilhassa Cannes film festivallerinde son üç filmiyle 3 tane Altın Palmiye alması, ustanın yaşlandıkça formdan düşmediğini kanıtlar gibiydi.

Amour da işte bu form döneminin belki de en yumuşak filmi... Yumuşak derken tabii ağır bir konunun seçilmediğini düşünmeyin. Çünkü Haneke söz konusu olduğunda, ondan bir romantik komedi bekleyemezsiniz. İnsanın duygularıyla oynayan ölüme yakın insanların dramasıyla, belki de kendisinin de yaşlandığını ifade ederken, bir yandan da yaşlı insanların dramlarının da perdede yer alması gerektiğinin altını çiziyor.

Filmimizin konusunu kısaca özetlememiz gerekirse; piyano öğretmeni yaşlı bir çiftin hayatından kesitlere odaklanıyoruz. Öyle ki yaşlı bu karı koca, sanatla iç içe yaşantılarında, hayattan çok fazla beklentileri olmayan iki kişidir. Ancak bir gün kahvaltı masasında tuhaf bir şey olur. Anne yani bayan karakterimiz, aniden kitlenir. Kocası Georgas da bu durumun şaşkınlığı içindedir. Doktorlara haber verecekken, Anne'nin beyin devreleri yerine gelir. Yavaş yavaş yaşlanmanın da etkileriyle kaybolan Anne için mücadele etmeye kararlı görünen Georges'ın birbirleri, dostları ve çocuklarıyla ilişkilerine yöneliyoruz.

Filmin basit konusunun yanı sıra, neredeyse tek bir mekanda geçtiğini söylemekte yarar var. Ne de olsa yaşlı iki insanın hareket alanları ne kadar geniş olabilir ki teorisinden yola çıkarak, mekanların son derece kısıtlı tutulduğu söylenebilir. Zaten Anne'nin hayatının sınırlanarak felç geçirmesinden sonra, bakımı olsun, yapılan aile küçüklerinin ziyaretleri olsun, filmin tek bir eve sınırlandırmasına neden oluyor. Ne de olsa genelde ilk olarak aile büyüklerinin evleri ziyaret edilir. Aile büyükleri sıklıkla çocuklarını ziyarete gelmezler bir bakıma...

Haneke, son dönemlerinin en yumuşak filmi yapsa da, bir iki yerde sinemasındaki sert ve ani hareketlerinden vazgeçmiş değil. Özellikle bir rüya sahnesindeki gerilim ve filmin finalindeki sahne de, seyircisini diken üstünde oturtmayı ihmal etmiyor. Tabii filmin konusu dolasıyla, pek de bu işlere girişmiyor. Onun yerine hayatın acımasız yüzü, yaşlılığa vurgu yapıyor. Artık istedikleri her şeyi yapamayan insanları gözlemliyor. Bakıma muhtaç bir insanın doğasına, ona tahammül eden bir kocanın hikayesine odaklanıyor. Bunun adına sevgi mi, yoksa alışkanlık mı denir bilmiyorum ama Haneke, bunun sevgiden kaynaklandığı söylemeye çalışıyor. Beraber yaşlandığınız insan için neler yapabilirsiniz sorusunu sorarken, aslında gerçek aşkın yapılan fedakarlıklar olduğunu anlatmaya çalışıyor.

Başrol oyuncuları Jean - Louis Trintignant ve Emmanuelle Riva, adeta oyunculuk senfonisi sunuyorlar. Onları bir oyuncudan öte, birer insan olarak algılıyoruz. Çünkü karakterlerine öyle derinlik katıyorlar ki, onların birer oyuncu olduğunun farkına varmıyoruz. Sanki karşı dairedeki iki yaşlı insan olduğunu zannediyoruz. Adeta ders niteliği taşıyan oyunculuklarına ödüllü bir filmle yön vermeleri, belki de onlar için mükemmel bir final niteliği taşıyor. Yan karakterlerden birinde gözüken Isabelle Huppert, filmin içinde varla yok arası bir konumda. Bu filmi onun için izleyecekseniz, bence yanlış tercih yapmış olursunuz.

Sonuç olarak Haneke mükemmel anların olduğu, zor izlenebilen ama diğer filmlerine oranla az sertlikte bir filme imza atıyor. Belli ki konusu ona ilginç geliyor ama yaşlı insanlarla yaşayan kişiler için pek de farklılık yaratmayan bir filme imza atıyor. Yani bize yeni şeyler söylemiyor. Bu yüzden de filmografisinin en iyi filmine imza attığını söyleyemeyiz. Yine de eli yüzü düzgün, dokunaklı bir film sizleri bekliyor...

Silver Linings Playbook (2012)

2013-01-11T13:59:00.000-08:00

Silver Linings Playbook: Arızalı İnsanların Mutluluk Oyunları

Amerikan sineması son yıllarda konu sıkıntısı çektiğinden dolayı; çizgi roman karakterlerinin filmleri, yurt dışında başarılı olmuş (hatta başarılı olmasına da gerek yok.) filmlerin yeniden çevrimleri ve şöhretli insanların biyografilerinden uyarlanan filmlere yönelmiş durumdalar. Tabii bu nedenle Amerika’nın sinema yapısı, belli başlı bazı örnekler dışında gün geçtikçe kötü filmler çöplüğüne dönüşmeye başladı. Bu sıkıntılı durumdan dolayı son on sene içinde Amerika yüzünü bağımsız sinemaya döndürmeye başladı. Bir nevi Amerikan sinemasının kurtarıcısı olarak görülen bu düşük bütçeli yapımlar, zamanla ivme kazanarak daha çok seyirciye hitap etmeye başlarken, ünlü yıldızlar için de bir tercih nedeni olmaya başladılar.

Bağımsız yapımların bu yükselişi, başta Oscar ödülleri olsun, çeşitli festivalin ilgisini çekmeye başladığından dolayı, daha çok bağımsız film izleme şansı yakalıyoruz. Sözün özü onca bağımsız film arasından bu yıl, Oscar’ların gözdelerinden biri olması beklenen Silver Linings Playbook, diğer bağımsız filmlere göre daha çok öne çıkmaya başladı. Gerek oyuncu ödülleri olsun, gerekse iri ufaklı adaylıkları olsun. Ses getiren bir filmin ayak seslerini duyuyoruz.

Hikayesi aslında çok uzak olunan bir konu değil. Kısaca özetlersek; Pat (Bradley Cooper) adında bir adam sinirlerine hakim olamayıp, karısını başka bir adamla uygunsuz olarak basınca, Pat dayanamaz ve adamı hastanelik duruma getirir. Tabii bu durum sonrasında Pat rehabilitasyon merkezine kendini toparlaması için yatırılır. Burada geçirdiği uzun aylardan sonra annesi Dolores (Jacki Weaver), oğlunun iyileştiğini varsayarak onu bu merkezden çıkartır. Bunun üzerine Pat, mahallesine döndüğünde yaşama uyum sağlamakta zorlanır. Çünkü ne davranış bozukluklarını yenebilmiştir, ne de karısına olan takıntısından vazgeçebilmiştir. Bu sorunlu adamı yeni birileriyle kaynaştırmak isteyen Pat’ın arkadaşı Randy, baldızı Tiffany’ı (Jennifer Lawrence) Pat’e ayarlamaya çalışır. Tabii hesaba katılmayan şey, Tiffany’nin de sorunlu geçmişidir. Pat bir yandan karısı Nikki’yi tekrardan elde etmenin planlarını kurarken, hayatına giren Tiffany adlı kızın arasında sıkışıp kalır.

Hikayeye baktığımızda aslında çok yenilikçi bir şeyler olduğunu söyleyemeyiz. Hatta konuyu okuduğunuzda ağır bir drama ile karşı karşıya olduğunuzu bile sanabilirsiniz. Ancak işin aslı Silver Linings Playbook, kara mizah ile romantik komedi türünü kendi içinde harmanlayarak kendine ait yeni bir dünya yaratıyor. Bu dünyanın içinde kaybolup rahatsız da olabilirsiniz; tam tersine inanılmaz keyif de alabilirsiniz. Ben şahsen keyif alanlardanım. Filmin karakterlerinin vahim durumları öylesine eğlenceli ki, filmi izlerken zaman zaman benim eğlendiğim filme bak diyebilirsiniz. İşte tam bu noktada Amerikan sinemasının neden kurtarıcılarının bağımsız sinema olduğunu anlıyorsunuz: Arıza karakterler...

Son yıllarda bağımsız filmlere baktığımızda arıza karakterler sergisi diyebileceğimiz, tonla karakterle karşılaşıyoruz. Kimileri inandırıcı olup, külte dönüşürken; kimileri ise unutulup gidiyorlar. İşte filmimiz böyle karakterlerle çevrili bir film ve işin güzel yanı filmin genel kadrosu harika oynuyorlar.

Çoğunlukla Hangover filmleriyle tanınan ve irili ufaklı eğlencelik filmlerde boy gösteren Bradley Cooper, belki de ilk kez oyunculuğunu gösterme fırsatı buluyor. Ya da başka bir deyişle büyükler liginin dikkatini çekiyor. Oynadığı Pat karakteri, sürekli sorun çıkartan, huysuz, inanılmaz derecede takıntılı bir karakter olmasına rağmen Cooper ne yapıp edip, bu karakterin aynı zamanda sempatik olmasını da sağlamış. Karakterinin derinlerine inip onu gerçek bir insan haline getirmek kolay iş olmasa gerek ki, bu sene ödül törenlerinde bolca ismini duyuyoruz.

Tabii tüm övgüleri Bradley Cooper’a vermemek lazım. “Winter’s Bone” ile genç yaşta aldığı Oscar adaylığından sonra “Hunger Games” ile ününü pekiştirmeye başlayan filmin kadın oyuncusu Jennifer Lawrence, canlandırdığı Tiffany karakteri ile hem bir yandan güzelliğini sergilerken, bir yandan da meydan okurcasına Cooper’dan geri kalır yanım yok, ben daha arızalıyım demeyi başarıyor.

Özellikle son dönemdeki sönük işleriyle sinemaseverleri hayalkırıklığına uğratan usta oyuncu Robert De Niro’nun, uzun süreden beri en iyi oyunculuğuyla karşı karşıya olmak bile filmi izlenebilir kılan etmenlerden sadece biri sayılabilir. Bahis düşkünü, totemlere inanan baba karakteri, ana karakterlerden geri kalmayarak adeta filmin zaman zaman önemli rengi haline geliyor.

Animal Kingdom ile sükse yapıp Oscar’a aday olan Jacki Weaver, Rush Hour serisini çektikten sonra uzun süre ortalıkta pek gözükmeyen düşük çeneli Chris Tucker olsun, bir dönemin yeni Scarlett’ı ilan edilip sonra potansiyelini aşamayan Julia Stiles olsun, filmin her karakteri baş başına ayrı bir fenomen sayılabilir. Özellikle son saydığım bu üç oyuncu, sade oyunculuklarını elden bırakmayıp, diğerlerinin parlamasını sağladıkları için ayrı ayrı takdiri hak ediyorlar.

Filmin yönetmeni David O. Russell’ı ise henüz iki yıl önce çektiği Fighter filmiyle hatırlayabiliriz. Hatırlarsanız o filmde de güçlü oyunculuklar önplana çıkıyordu. Hatta Fighter filminin en çok konuşulan sahnesi haline gelen boksörümüzün kız arkadaşı ile annesi ve kız kardeşlerinin atışma sahneleri, bu filmin habercisi gibiymiş. Yine arızalı bir ile aile tablosunu bizlere gösteren yönetmen, belli ki bu tip aileleri ete kemiğe büründürmekten hoşlanıyor. Böyle harika bir şekilde hayata geçirebiliyorsa kim itiraz edebilir ki?

Silver Linings Playbook’un dünyasındaki insanların inandıkları şeyler sayesinde kendilerince oynadıkları mutluluk oyunları, senaryonun sürükleyici bir şekilde ilerlemesini sağlıyor. Özellikle filmin sonlarındaki büyük iddianın sonuçlarının ne olacağını düşünmek bile filmi izlemek için bir neden haline geliyor. Bradley Cooper ile Jennifer Lawrence ikilisinin dans sahneleri, beladan kaçmak isterken sürekli başı belaya giren Pat karakterinin düştüğü durumlar arasında, garip bir aşk hikayesinin varlığı, filmi her adımında ilginçleştiriyor. Özellikle de belli klişelere yüz vermeyip, akıllı hamlelerle beklenmeyen hamleler yapması filmin albenilerinden sayılabilir.

Kendi içindeki ironik sahneleri, kendine has karakterleri ve vaat ettiği eğlenceyi düşündüğünüzde, bu senenin izlenmesi gereken filmlerinden birisiyle karşı karşıya kalıyoruz. Filmi başka filmlerle karşılaştırmak istesem de, aslında içinde barındırdığı özellikleriyle Amerikan bağımsızlarının son on senesinden küçük küçük kırıntılar barındırıyor. Takıntılı insanların garip hayatlarına tanık olmak isterseniz ya da takıntılı derecede filmlere bağlıysanız bu sene kaçırmamanız gereken filmlerden biri de: Silver Linings Playbook’tur.

Looper

2012-10-09T15:37:00.005-07:00

Sinemanın gelişimi son yıllarda iyice belirginleşmeye başladı. Özellikle de aksiyon filmlerinde ve bilim kurgularda neredeyse yapılmayacak bir şey yok. Bu yüzden de insanlar daha az beğenir oldular. Daha önce görmedikleri şeyleri görmek istiyorlar. Bu yüzden de daha önce yapılan işlerin tekrarları çabuk eleniyorlar. Orijinalliğin kıymeti gün geçtikçe artıyor. Özellikle de Hollywood sinemasından bahsettiğimizde, bu tip yapımlar el üstünde tutuluyorlar.

"Looper", uzun zamandır günümüzün yeni Matrix'i etiketiyle pazarlanmaya çalışıyor. Özellikle en son Inception'ın beklentileri fazlaca üst kademelere çıkarması, diğer bilim kurgu - aksiyon filmleri için zorlu bir görev haline geldi. Özellikle baş rol oyuncuları eski toprak Bruce Willes ve yeni çağın en önemli aksiyon - bilim kurgularında yer alan Joseph Gordon - Levitt olunca işler farklı bir boyuta taşınır oldu.

Bu yüzden hemen filmin konusuyla başlayalım. Yıl olmuş 2072... Zaman yolculuğu keşfedilmiş ama kötü niyetli insanların varlığı yüzünden yasaklanmıştır. Ancak bu suç örgütlerini durduramaz. Çünkü bulundukları yıl içinde artık öldürülen cesetleri yok etme işi son derece zorlaşmıştır. Onlar da çözüm olarak "Looper" isimli teteikçileri devreye sokarlar. Öldürülecek olan insan paketlenir ve 30 yıl önceye gönderilir. Burada bekleyen tetikçiler, bu gönderilen insanları öldürür. Böylece cinayetler daha kolay örtbas edilir. Ancak bir looper emekli edilmek istendiğinde, ona kendisinin yaşlı hali ile birlikte altın külçeler bahşedilir. Bu onların emekliliği demektir. Çok ender de olsa, tetikçilerde sorun yaşanır. İşte o anlarda iş çığrından çıkabilir.

Klasik bir suç - bilim kurgu hikayesiyle baş başayız. "Brick" filmiyle dikkatleri üzerine çeken yönetmen Rian Johnson, anlaşıldığı üzere fragmanlarıyla beklentileri yükselten filmin yönetmeni konumunda bulunuyor. Filmin konusunda 2072 geçse de, filmin çoğunluğu 2042'de geçiyor. Tam anlamıyla kaosa yenik düşmüş bir şehirle karşı karşıyayız. Tetikçiler ıssız bir tarlada gelecekten gelen hedeflerini mıhlarken, gelecek planları yapıp, emekli ikramiyeleriyle neler yapmaları gerektiğini düşünüyorlar. Bir nevi işine odaklanan memur mantığı da denilebilir. Ancak ana karakterimiz Joe, çılgın arkadaşı Seth'in boş bulunması yüzünden ölümüne tanık olunca, kendi içinde bir sorgulama sürecine giriyor. Psikolojik olarak para için en iyi arkadaşını sattığını düşünen ana karakterimiz, döngüsüyle karşılaşınca arkadaşı gibi tekliyor. Bunun sonucunda malum aksiyonların klasik kurgusu ortaya çıkıyor. Kaç, yakalanma ve işini hallet.

Filmin enteresan taraflarından biri, gelecekteki haliyle yüzleşen Joe'nun, bu süreç içinde iyi adam olurken, yaşlı halinin kötü adam rolüne bürünmesi... Böylece aslında aynı kişi üzerinden iyi ve kötünün savaşını izliyoruz. Bu da filme değişik bir açı getiriyor. Tabii suç örgütlerinin varlığı ve geleceği kökten etkileyecek olan "Yağmur Getiren" denilen bir şahsın, daha büyümeden yok edilmek istenmesi gerçeği de filmin nefessiz bir aksiyona dönüşmesine ve farklı olayların oluşumuyla da kurgusal bir baş döndürücülüğe ulaşmasını sağlıyor.

Ancak filmin içindeki bazı karakterlerin hikayelerinin zayıf olması ve sözde geçmişlerinin varlığı, her ne kadar eğlenceli olsa da, bazı açılardan tatmin olamamamızı sağlıyor. Özellikle parlak fikri dışında, çok da yenilikçi olduğunu söyleyemeyiz. Çünkü zaten "Back to the Future" filminde yapılan bazı şeylerin suç filmine yedirilmiş olanı diye düşünülebilir film. Bu yüzden de sonuna kadar eğlence vaat ediyor. Tabii illa fantastik unsurlar koyayım derken, hafif bir Heroes dizisini andıran temel özellikler eklenmiş. Bunu da hikayeye yedirmek adına, belli olaylardan sonra insanların yüzde 10 oranında mutasyona uğradığı kalıbı geçirilmiş. Bu kalıp sayesinde aslında esas tehlikenin en masum görünen şey olduğunu görüyoruz. Bu da filmin iyice tuhaflaştığı gerçeğini değiştirmiyor.

Filmin finalinin yetersiz kalması sonucu, filmin çok değişik noktalara gideceğine, tam tersi seyirciye bırakılan bir final seçeneği son derece yersiz bir finalin gelmesiyle, tatminsizliğin doruklara çıkmasına ve evet bu film olmuş demek için çok erken olduğunu bizlere söylüyor. Ben kendi içimde düşündüğümde bile en az üç final bulabiliyorken filme, senaristin böyle gereksiz bir finale baş vurması filmin en önemli handikabı olarak kayıtlara geçiyor.

Özellikle filmin içinde belli noktalara göndermeler var. Özellikle gelişen ve değişen güç dengelerine değinen bazı göndermeler, filmin zekice hamlelerinden bir kaçı denilebilir. Karakterlerin yaşlı versiyonlarıyla iletişimlerini vücutlarına kazınan notlarla sürdürmeleri, akıllıca noktalardan biri. Özellikle de Çin'in yükselişine vurgu yapılması insanın yüzünü güldürüyor. Bu ve bunun gibi bazı noktalar filmin keyif düzeyini arttıran detaylar denilebilir.

Sonuç olarak hikaye kurgusu, eğlenceli seyirliği ve geleceğe bakan filmlerin çekiciliğiyle, başyapıt olmasa da, hatırı sayılır bir hayran kitlesine ulaşacağı söylenebilir. Günümüzün teknolojisini iyi kullanan filme, mümkünse büyük beklentilerle gitmemenizi öneririm. Çünkü küçük beklentilerle filmden daha büyük keyif alacağınız aşikar. Özellikle de bu seneki filmlerin ana teması bu olsa gerek. Çok beklenen filmlerden, en iyisini istememek, çünkü bunu isterseniz hayal kırıklığına uğrayabilirsiniz. İyisi mi, siz eğlenmek için izleyin bu filmi...

Not: Yapılan makyaj sonrası Joseph Gordon - Levitt tanınmaz halde. Bazen bakıp bakıp bu adam kim diyorsunuz.

Abe: I'm from the future, go to China.

***

Joe: I work as a specialized assassin, in an outfit called the Loopers. When my organization from the future wants someone to die, they zap them back to me and I eliminate the target from the future. The only rule is: never let your target escape... even if your target is you.

W.E. (2011)

2012-09-25T14:07:00.000-07:00

Bazı insanlar aşkları için fedakarlık yaparlar. Kimisi hayatını sevdiğine endeksler, onun biçimlendirmesine göre hayatını şekillendirir. Kimisi için arkada kalmak fedakarlıktır. Sevdiğine uzaktan bakmayı tercih eder. İşte bu tercihler insanların zayıflıklarını ortaya çıkarır. Çünkü insan zayıflıkları sayesinde acizdir. Bu yolla güçlü olmayı öğrenir. Bu eski zamanlardan beri böyle gelmiştir. Belki de bu yüzden "W.E."'nin yönetmeni Madonna bu hikaye üzerine yoğunlaştı ve sevdiğiniz için ne kadar ileri gidebilirdiniz sorusunu yöneltti bizlere.

King's Speech tüm dünya üzerinde çok sevilen bir hale geldi. Birçok festivalde ödülleri topladı. Özellikle de Amerika'da insanları büyüledi. Bu kekeme kral hikayesinde arka plana atılan bir yan hikaye vardı. Kral George'un krallığa hazır olmadığı dönemde aslında ilk varis Kral Edward'dı. Ancak kraliyet ailesinin hoş görmediği evli bir kadınla ilişkisi olan Edward, bu kadın için kraliyeti reddedip, kral hakkını kardeşine devrederken, kekeme kral efsanesi doğuyordu. İşte bu süreci başlatan Edward'ın aslında krallığı reddetmeye varan bir aşk hikayesi vardı. İlgi çekici olan da buydu işte.

Bu hikayeyi belki de erkek gözüyle anlatılabilirdi ama yönetmen Madonna olduğu için o kadınların gözünden bakmayı tercih etti. Çünkü aslında önemli olan fedakarlığı kimin yaptığıydı. Mükemmel hayatını reddedip gelen Kral Edward mı daha fedakardı, yoksa İngiltere'nin en nefret edilen kadını olmayı göze alan Wallis isimli kadın mı? İşte temelinde insanların göremediğini görmeye çalışıldı. Bu kadın gerçekten kimdi ve tarihe damga vurabilecek nitelikteydi? Zamanın akışını değiştiren bu kadına yakından göz atmak istedi belki de.

Tabii bunca detayı görürken, aslında hedeflenen bu olayı bir dönem filmine hapsetmek değildi. İç dünyaların keşfetmekti. Bunca olaydan sonra kendi içlerinde depresif bir kırılganlığa varan bu travmatik olayın ardındaki gerçekler nelerdi? Bu gerçeklerin temelinde gerçekten bir aşk hikayesi mi vardı, yoksa hatalar zincirinin dolarak insanların boynuna dolanmasını mı izlemiştik? Bu ve bunun gibi soruların cevapları, belki de bu olayı psikolojik ve içsel bir yolculuğun içinden geçip analiz etmekte yatıyordu. "W.E." de bu tezi sorgulamayı deniyor.

Filmin konusuna kısaca değinmemiz gerekirse; filmimizin iki kadının farklı olaylarını iç içe geçirmeyi deniyor. Hayattaki inişleri, çıkışları, mutlulukları, hüzünleri, travmaları... İki kadının ismi de aynı Wallis ya da Wally... Bu karakterlerden biri kraliyet tahtını sevdiği kadın için terk eden Edward'ın müstakbel sevgilisi Wallis... Diğer kadın ise kraliyetin en sevmediği kadından ismini alan Wally... Annesi ona bu ismi vermiş. Yakın dönemde kocasıyla problemler yaşıyor. Başarılı kocasının gölgesi altında, sadece bir kuklaya dönen Wally, bir çocuğunun olmasını istiyor. Ancak kocası onun baskısından sıkıldığından başka kadınlarla aldatıyor onu. Wally ise Wallis'in eşyalarının açık arttırmaya sunulduğu bir müzayedeye gidiyor. Burada Rus güvenlik görevlisi Evgeni ile yakınlaşıyor. Bu iki kadının yaşamları paralel bir şekilde iç içe seyirciye sunuluyor.

İki kadının da başlarındaki dertler, erkeklerden çektiği dertlerden kaynaklanıyor. Wallis ilk kocasından dayak yiyerek çocuğunu düşürüyor. Kocasının işkencelerine dayanamayan Wallis onu terk ediyor. Bir davette tanıştığı prens Edward'a gönlünü kaptırıyor. Tabii Edward da ona boş değil. Ancak belli tabuların kıskacında kaybolmaya müsait insan ruhları, zorlukların engebeleri altında boğulmamaya çalışıyor. Edward da başka bir insan olmak istiyor. Bu yüzden de kendi adı yerine David ismini kullanıyor. Böylece ait olmadığını düşündüğü kraliyete karşı içsel bir isyanda bulunuyor. Nitekim bu içsellik, daha sonra dışavurum sonucunda faal bir hamle oluyor.

Diğer kadın Wally ise kocasının oyuncağı gibi. Güzelliğini davetlerde gösterecek, sevişilecek ama kadınca isteklerde bulunmayacak... Hatta değer verdiği bazı eşyaları almak istese dahi, bu statü sorununa dönüşecek. Çünkü Wally, kocası istediği için çalışmıyor. Böylece kontrolü ona veriyor. Tabii bunca kontrol, güç bir erkeğin egosunu olabildiğince şişirince, doğal olarak Wally'nin sahibi sanıyor. Bu nedenle de aldatmalar, hoşgörüsüzlükler ve tahammülsüz bir zihniyet ortaya çıkıyor. Çünkü erkekler hükmeder ve ne isterse o olur.

Wally ise kırılgan bir kadın sonuçta. Sevgiyi, ona sahip çıkabilecek bir erkeği arıyor. Onun değerlerine sahip çıkacak bir adamı arıyor. İşte o anda bir güvenlik görevlisi, tüm özgüveniyle kendini Wally'e adamaya başlıyor. Onu kaybettiği eşine benzetiyor. Bu yüzden de iki kat değerli bakıyor. Wally'nin değer verdiği iş hayatına, ilgisine destek oluyor. Bir kadının belki de aradığı en büyük desteği ortaya koyuyor.

Madonna, bu kırılgan kadınların hayatlarını paralel bir kurguyla, muhteşem görüntülerle bir araya getiriyor. Film ilk karışık gelebilir. Çünkü kurgusundaki oyunlar, zaman zaman görsel anlatımın doruklara yerleştiği ve diyalogların anlamsızlaştığı bir serüvene dönüşüyor. Abbie Cornish, Andrea Riseborough, Richard Coyle ve James D'Arcy, olgun oyunculuklarıyla filmi sürüklemeyi iyi beceriyorlar. Filmde kullanılan kimi planlar, görsel bir ziyafet çekmenize neden oluyor. Bu yüzden de görüntü yönetmeni Hagen Bogdanski, sanat yönetmeni Steven Lawrence çok iyi işler çıkarmışlar.

Filmin senaryosunda belli sorunlar var ama yine de görselliği ile izlenmeyi hak eden bir film. Çok sözler ediliyor, ama siz izlemeden karar vermeyin. Bu yaralı aşk hikayesine odaklanın, kadın cephesinden iyi bir drama izleyin. "W.E" ilk tahlilde denenmesi gereken bir deneyim. Bana göre senaryosu dışında, uzuzn süresi biraz falso olabilir, yine de kendini izlettiriyor. İyi seyirler...

Edward: How do you find living in England Mrs Simpson?
Wallis Simpson: I'm always cold.
Edward: Maybe you need someone to keep you warm?
Wallis Simpson: Isn't that what husbands are for?

Red Lights

2012-09-25T07:08:00.003-07:00

İnsanlar eski zamanlardan bu yana türlü şeylere inandılar. Kimileri bunu din diye lanse etti. Kimileri ise sihir olarak... Sonuç olarak insanlar bir şeylere umut bağlamaya başladılar. Yapılan hileleri görmezden gelerek, mucizelerin olmasını düşlediler. Bu yüzden de koca bir aptal olduklarını anlayamadılar. Tabii aptallık da göreceli bir kavram sonuçta. İnsanların öncelikli olarak nelere inandıkları kendilerini ilgilendirir.

Red Lights, bizi medyumların, sihirbazların dünyasına götürüyor. Hani sürekli aynı şovu yapıp, bir türlü nasıl yapabildiğini anlayamadığımız insanlar... Onların tabirleriyle bu küçük oyunlar meslek sırlarıdır. Tabii bunu söyleyen kişiler bir anlamda sihir değil, göz yanılmasından ibaret olduğunu söylerler her şeyin. Bu yüzden de onların büyük şovmenler olduğunu düşünürüz. Tabii kendi söylediklerine kapılıp, aslında kendilerini Tanrılaştıranlar da yok değil... Bu tip kişilere ise sahtekar diyoruz. Aksi halde onları hak etmedikleri şekilde konumlandırırız.

Filmimizin konusu da bu gerçeklerden yola çıkıyor. Margaret Matheson ve Tom Buckley, medyum, sihirbaz, psişik olduğunu iddia kişilerin açıklarını bulup, sahtekarlık yapıp yapmadıklarını tespit ettikleri bir işleri vardır. İkisi de akademisyendir. Üniversitede bu konuda dersler verirler. Margaret bu konuda tam bir kurtken, Tom, kariyerini daha da ilerletebilecekken, Margaret'in asistanı olmayı seçmiştir. Belki de o sadece işini seven birisidir. Bu ikili sahtekarları bir bir ortaya çıkarırlarken, medyumların tepkilerini çekmektedirler. Çünkü rahat davranmaları böylece sınırlandırılıyordur. Şehri yıllar önce terk eden ünlü medyum Simon Silver'ın gelmesiyle, bu ikili hemen harekete geçerler. Hedefleri şu ana kadar hiç açık vermeyen bu adamın sırlarını öğrenmektir. Ancak sırları öğrenmeye başlayınca bazı doğaüstü olaylar baş göstermeye başlar.

Filmin oyuncuları kusursuz performanslar sergiliyorlar. Sigourney Weaver, Robert De Niro, Cillian Murphy tek kelimeyle döktürüyorlar. Özellikle De Niro'nun uzun zamandır kötü filmlerde oynadığını düşünürsek, bu filmin ilaç gibi geldiğini söyleyebiliriz. Arızalı karakterleri canlandırmaya bayılan Murphy ise yine takıntılı bir karakteri oynuyor. Nereden geldiği belli olmayan bu gizemli karakterin geçmişine dair bir sürü iddia ortaya çıkıyor. Ancak ne olduğunu tam anlayamıyorsunuz. Üstelik karakteri ne kadar gizemli olsa da, seyirciye yakın duruyor. Bu yüzden de onun yanında yer alamaya başlıyorsunuz.

Film ne kadar doğa üstü olaylara bilimsel gerçekler arasa da, aslında Tanrı'nın varlığını da alt metin olarak sorgulamaya çalışıyor. İnsanların Tanrıcılık oynama takıntılara değinerek, aslında umudu Tanrı dışında birinden arayan insanlara yöneliyor. Dünyanın büyük bir kısmının bu tür yetenekte olduğunu iddia eden insanlara inandığı düşünülürse, medyum diye bir din kursak büyük dinlerden biri haline gelebilirdi herhalde. İnanç hususunda toplumsal bir eleştiriye soyunan film, aynı zamanda belli bir tutkunun üzerine verilen çabayı seyircine göstermeyi hedefliyor.

Filmin renk dokusu bir anlamda farklı renklerdeki paletleriyle, görsel anlamda etkileyici bir portre sunarken, filmin kısa bir kısmında belgesel anlatıma geçilerek, filmin dünyasında olayların insanlara nasıl yansıdığını tüm çıplaklığı ile yansıtıyor. Mekanların değişkenliklerine göre renk paletinin değişmesi filmin farklı renklerden oluşan karakterleriyle paralel olmasa da, görsel anlamda tatmin olucu sonuçlar çıkarıyor.

Sonuç olarak sürpriz finaliyle (belli bir yerde tahmin edilebiliyor ama o anı kaçırın daha iyi olur), iyi oyunculuklar ve temiz görüntüleriyle vasatın üstünde iyi bir filmle karşı karşıyayız. Gerilim filmlerini sevenler için yeme de yanında yat denilebilecek bir film... Sinemaseverlere tavsiye edilir.

Margaret Matheson: There are two kinds of people out there with a special gift. The ones who really think they have some kind of power. And the other guys, who think we can't figure them out. They're both wrong.

Babamın Sesi (2011)

2012-09-23T05:21:00.001-07:00

Bir ailenin dramanı en iyi nasıl gözlemleyebilirsiniz diye sorulduğunda, cevap belki de içinde yaşayarak olabilir. İşte bu düşünceden yola çıkarak gerçek bir hikayenin kahramanları gerçek insanlar oluyor. Üstelik filmin iki yönetmeninden birinin de rol aldığı film, Köprüde Buluşmalar'dan iki ödül birden alıp projenin desteklenmesi sağlanmıştı.

Bununla paralel olarak film galasını Rotterdam film festivalinde gerçekleştirdi. Film gösteriminden sonra filmin yönetmenlerinden Zeynel Doğan yoğun ilgi gördü. Çünkü filmin kanlı canlı baş rol ve gerçek karakteri kendisiydi. Belli ki, gerçeklik Avrupalı'yı cezbetmeyi başarmıştı. Tabii her ne kadar ilgi çekici olsa da filmin ağır temposundan dolayı 26 kişi de salonu terk etti.

Şimdi o filmin kısaca konusuna bakabiliriz. Zeynel ve hamile karısı Gülizar Diyarbakır'da yaşarlar. Zeynel'in Elbistan'da yaşayan annesi Base, Zeynel çalışmaya başladığından beri kış aylarını onun evinde geçirir. Babası Mustafa ise, yıllar önce, Maraş Katliamından canını zor kurtarmıştır. Bu olaydan sonra iş bulmakta zorlanınca Arabistan'a vinç operatörü olarak çalışmaya gitmiştir. O dönemde köyde okuma-yazma bilen az olduğu için, ailesine mektup yerine ses kasetleri göndermiştir. Ailesi de aynı biçimde, ses kasetleri doldurarak ona cevap yollamıştır. Ayrı geçen yıllar boyunca aradaki en güçlü bağ bu seslerdir. Mustafa bir iş kazasında ölmüş olmasına rağmen şu anda bile ailesinin hayatını etkilemeye devam eder. Zeynel'in elinde sadece bir tane kaset vardır. Babasıyla ilgili bazı duyguları bu kasetten edinir. Babasının kendilerine karşı ilgisini; yanlarındaymış gibi konuştuğunu fark eder. Şimdi ise kendisi baba olmak üzeredir. Sık sık bu sesleri dinler. Babasının kendisiyle kurmaya çalıştığı iyi ilişkinin etkisine girer. Annesinde başka kasetler olduğunu hatırlar ve onları bulmak için Elbistan'a gider.

"İki Dil, Bir Bavul" filminin yönetmenlerinden biri olan Orhan Eskiköy, bu sefer yanına Zeynel Doğan'ı alarak filmini çekmiş. Zeynel ile çalışmasının başlıca nedeni Zeynel'in gerçek hikayesini anlatması denilebilir. Böylece yine belgesele yakın duran kurmaca sahnelerle dolu bir film yaratmayı başarmışlar. Nitekim ne kadar kurmaca olsa da, filmimiz belgesel nitelikli bir iş olarak değerlendirilebilir.

Filmin konusunda geçen hikaye son derece ilgi çekici gibi görünse de, maalesef film aynı ilgi çekiciliği yakalayamıyor. Özellikle konusunda geçen çoğu şey, aslında sadece ince bir şekilde değinilen, dikkatsiz seyircilerin gözden kaçırabileceği ayrıntılarla donatılmış. Buna ek olarak filmdeki görüntülerin temeli anne Base'nin günlük yaşantısından kesitlere, babadan kalma eski kaset kayıtlarına ve birkaç kurmaca sahneye dayanıyor. Bu filmin ağır tempolu ve seslere yoğunlaşan bir film olmasına yarıyor.

Yani filmin görselliği son derece yetersiz kalıyor. Bu yüzden de etkiliyicilikten uzak, amatör işi gibi görünen bir işe denk geliyor. Aslında bir radyo oyunu şeklinde yazılsa, daha başarılı bir iş çıkartılabilirmiş. Tabii günümüzün popüler mecrası sinema ile seslerini daha çok duyurabileceğini düşünen yönetmenler, her ne kadar sinema filmi yapmaya çalışsalar da, sinema yapmayı başaramıyorlar. Verilen kareler ne estetik anlamda başarılılar, ne de anlattığı hikaye bakımından tatmin ediciler.

Belki de ilk filmde olduğu gibi belgesel yönünden ele alınsa film, derdini daha çok anlatabilen bir filme dönüşecekti. Üç karakter üzerinden anlatılan hikaye, uzun metrajdan öte kısa metraja hitap ediyor. Gereksiz yere film uzatılabilmek adına ağır, uzun planlara yer verilmiş. Yönetmenler istedikleri kadar bu bizim tercihimiz desinler. Tarkovski göndermeleri yaptık desinler, hepsi palavra. Bildiğimiz ve gördüğümüz şey aynı. Bu bir filmden öte eskiz çalışmasından öteye gidememiş.

Hani denir ya, herkes hayatına film gibi der, ama her insanın hayatı film yapılmaz diye. İşte bu film, bariz bir şekilde bunun örneği olmuş. Bu hikaye sinemaya uygun değil. İlgi çekici bir hikaye hiç değil. Konusunu parlatarak, süsleyerek film yapılmıyor. Sinemaya giden insan görmek ister, bu film ise göstermemek adına yapılmış kişisel bir videonun ötesinde değil.

Sonuç olarak ilk filmiyle potansiyelini belli eden bir yönetmenin fiyasko bir ikinci film denemesiyle karşı karşıyayız. Sıkıcı, zaman kaybı olmaktan öteye gidemeyen, derdini de tam olarak anlatamayan başarısız bir film olduğu gerçeğini saklayamayacağım. Uyumak istiyorsanız gidin, ama sinemaya aşıksanız bu filmden uzak durun derim.

Not: Adana Altın Koza film yarışmasından en iyi film ödülüyle döndü. Ancak sinemaya değil, politik söyleve verilen bir ödül olduğu aşikar. Hatta filmin bir senaryosunun tam olmadığı da söylenebilirken, filmin en iyi senaryo alması da, kusura bakılmasın ama senaryoya ihanettir.

Intruders (2011)

2012-09-22T13:44:00.002-07:00

Küçükken çocukların en sevdiği hikayeler, ne kadar korksalar da hep korku hikayeleri olmuştur. Bu yüzden de tekrar tekrar anlatılsa da, içlerinde aynı korkuyu hep beslemeyi ihmal etmezler. Buradan da ortaya çıkacak ki, büyüdüklerinde bu izledikleri şeyler, hayatın zorlukları karşısında komik gelir onlara. Bu yüzden de herkesin olmasa da bir kesimin geçmişinde korku filmleri ayrı bir yerdedir.

İşte bir nevi buna öykünen bir filmle karşı karşıyayız. Senarist ne kadar bu anlattıklarıma benzer şeyler yaşadı bilinmez, anlattığı hikaye biraz da benim anlattıklarımla paralel yönde seyrediyor. Korkunun esiri olan çocukların, hayal güçleri olduğu var sayılan bir karabasana karşı mücadelelerini konu alan film, korku türüne çok orijinal olmasa da, renk verdiği söylenebilir.

Filmimizin konusuyla hemen başlayalım. Paralel kurguyla verilen iki çocuğun hikayesini filmde görüyoruz. Birincisi daha eski tarihlerde çocuk olan bir erkek, diğeri ise günümüzün modern hayatı içinde yaşayan 12 yaşında bir genç kız... İkisi de "Hollowface", Boşluk surat ya da hayalet yüz diyebileceğimiz masallardan çıkma yüzü olmayan şekilsiz bir yaratığın rahatsız ettiği iki yavrucak... Klasik bir öcü hikayesi denilebilir. Küçük kızın babası John, kızının gördüklerini gördüğü için deli muamelesi görür. Böylece bir nevi hayalet, gerçek hayat ve çocukların yüzleşmelerine tanık oluruz.

Filmimizin korku sinemasına hizmet ettiğini düşünürsek, içinde bulundurduğu öğelerin yerlerine oturduğunda çocuklara anlatılan korku masallarını anımsıyoruz. Bu yüzden de bir çocuğun gözünden bakmanın önemi ortaya çıkıyor. Çocukların bakış açısıyla karanlık, hayattaki en korkunç şeydir. Tabii karanlığın yorumlanışı gerçek dünyada farklı eşleşmelere neden olabilir. Bu açıdan da sinemanın karanlığı bu filmin dokusunda son derece yerinde bir ton oluşturuyor.

Hikayenin kurgusu bu tip filmlere alışkın sinemaseverler açısından çok sürpriz bir son olmasa da, keyifli bir paralel kurgu, sonda tam kıvamında bağlanarak vasatın üstü bir deneyim yaşamamıza imkan tanıyor. Böylece seyir keyfi yüksek ve aksamayan bir korku filmiyle karşı karşıya kalıyoruz. Özellikle Avrupa sinemasından ezgiler sunan filmin yönetmenin Juan Carlos Fresnadillo olmasıyla beraber, merakımızın dinmesine yol açıyor. Ne de olsa yönetmenin daha önceki "28 Hafta Sonra" ve "Intacto" filmleri sürükleyici seyirliklere imkan tanımıştı.

Filmin belki de en eksik tarafı klişelerden bolca yararlanma çabası olduğu söylenebilir. Ancak bunun dışında hem dini bakımından, hem insanın kendi ile yüzleşmesi ve korkudan arınması hususunda önemli cümleler etmeye çalışıyor. Her gün biri kabustan uyanacak, çünkü kabuslar rüyaların karanlık olanlarıdır diye de özetleyebileceğimiz filmin ana cümlesi, korku hikayeleri severler için tavsiye edilir. Vasatın bir kademe üstü bu filmi değerlendirmeleri üzere seyircilere kapıyı açık bırakırım.

John Farrow: Monsters are cowards. You stand up to them, they run away.
Mia: Not this one.

The Tall Man

2012-09-21T07:59:00.000-07:00

Amerikan sinemasının özgün filmlere yöneldiğini görmek herkesi şaşırtabilir. Ancak şaşırmanıza gerek yok doğrusu. Çünkü yönetmeni Fransız Pascal Laugier, kendi ülkesinde yaptığı orijinal işlerle tanınıyor. Tabii bu da yapımcıların iştahlarını kabarttı. Bunun üzerine hemen Laugier ile bağlantıya geçildi.

Özellikle de Martyrs'ın yönetmeni olarak tanınmasında filmin popülerliğinin büyük payı var. Oyuncularını henüz uluslararası starlara dönüştüremese de, yönetmenini bir nevi Hollywood yıldızlarıyla üst ligte oynama fırsatı verdi. Özellikle de korku filmleriyle hayran kitlesi ediniyorsanız. Eninde sonunda Hollywood'a yolunuzun düşeceği aşikardır.

Filmin konusunu kısaca özetleyeyim. Küçük bir kasabada küçük çocuklar kaçırılmaktadır. Görgü tanıklarının çoğu uzun boylu bir adamdan bahseder. Bu yüzden de halk arasında Uzun Boylu Adam yani Tall Man adı verilen kişinin gerçekleştirdiği olaylar neticesinde korku hakimdir. Kasabanın sağlıktan sorumlu kişisi hemşire Julia Denning'in oğlunun kaçırılmasıyla olaylar farklı bir boyut alır. Çünkü kasabanın delisi Trish bu olayların aslında farklı bir gizeme bağlandığını düşünüyordur. Kasabanın hiç konuşmayan sessiz kızı Jenny ise olanları bilir, tanık olur. Fakat herkesin olduğu gibi bu kasabada onun da gizemli bir düşüncesi vardır diye özetlenebilir. Çok ayrıntıya giremedim, çünkü filmin olayı biter yoksa.

Tall Man, konusuyla korku filmini anımsatsa da, aslında kendi içinde sürprizli bir drama denilebilir. Çünkü korku öğeleri dışında kendince mesaj verip bunun dramaya yatkın özelliklerini sürprizi olarak izleyicilere sunuyor. Ne demek istediğimi anlatamadıysam, bunu bir örnekle zenginleştireyim. "The Village - Köy" filmini hatırlarsınız. Film tamamiyle içinde barındırdığı unsurlarıyla bir korku filmi olduğunu gösteriyordu. Ancak filmi sonuna kadar izleyenlerin fark ettiği üzere, film başlı başına bir dramaydı. Hatta bu yüzden de çoğu sinema sever hayal kırıklığına uğradı. Bunun nedenlerinin başında yönetmeninin korku filmleri üretmesi olarak gösterilebilir ama aslında perde arkasında korku filminden çok drama olmasıyla alakalı bir durum olduğu aşikar. Bu filmde de böyle bir ilişki söz konusu olduğunu söyleyebiliriz.

Filmin ilk yarısında resmen korku türüne hizmet eden maskeli bir adamın gerçekleştirdiği eylemleri görürken, klişelerden klişe beğenen bir senaryonun içinde olduğumuzu hissediyoruz. Ancak ne hikmetse senarist kendinde ben aslında bu hikayeyi anlatmıyorum der gibi, 360 derece konuyu değiştirerek, aslında bu filmi izleyiş amacımız olan korku filmi izliyorum zihniyetini değiştirerek, seyirciyi aptal yerine koymaya çalışıyor. Tabii bu akıllı adamımızın tek sorunu bu uygulamayı yaparken son derece zorlama bir iş gerçekleştirdiğini fark edemeyişi olduğu söylenebilir.

Nitekim hikaye son beş dakikasında o kadar hızlı ve zorlama bir son hazırlıyor ki, Jessica Biel'in harika portresini unutuyorsunuz. Çünkü kafanız karışıp aptala dönüyorsunuz. Ağzınızdan tek bir cümle çıkıyor: "Bu muydu?".. Evet bu cümle çıkıyor. Çünkü filmi izledikten sonra vakit kaybı yaşadığınız gerçeği beyninize hakim olan sonuç oluyor.

Tamam farklılık adına çok kasılmış ve filmin beğenenleri de çıkacaktır. Ama bana sorarsanız, film sınıfta kalıyor. 106 dakikanın 80'inde farklı, 17'sinde farklı ve 4-5 dakikasında farklı işlere göz kırpmaya çalışmak, aynı yapbozun içindeki renklerin arasında kaybolmanızı sağlıyor. Hayır, böyle filmler yaparak zamanınızı siz kendiniz harcamış oluyorsunuz ama benim üzüldüğüm kısım, bunca oyuncu performansının heba edilmesi oluyor.

Sonuç olarak korku filmi kalbi altında izleyenler hayal kırıklığına, drama kalıbı altında izleyenler de daha çok korku filmi izlemiş gibi olacak. Kimseye yaranamayan bu filmi tavsiye etmiyorum. Sırf meraktan izlemek isteyenlere tavsiye edilir. Yoksa başka örneklere yönelin derim.

Resident Evil: Retribution

2012-09-20T09:34:00.000-07:00

Bilgisayar oyunlarının popülerliği, çizgi roman uyarlamalarıyla yarışmaya başladığından beri, bilgisayar oyunlarının en eski temsilcilerinden biri olan Resident Evıl, yeni bir bölüm daha doğurdu. Bu beşinci filmin iddiası, serinin son filmi olma iddiasıysa da, ekmek getiren proje asla bitmez teorisinden yola çıkılarak serinin devam bölümleri gelecek gibi...

İşin ilginç yanı ise filmin her ne kadar bir kitlesi olmasına rağmen tam olarak seriyi kimsenin iştahla beğenememesi... Özellikle de bilgisayar ve konsol oyuncuları için tam bir hayal kırıklığı yaratan bu seri, daha çok aksiyon tutkunlarına yaranabilmiş gibi gözüküyor.

Özellikle de 3D'nin yaygınlaşmasıyla, aslında ömrü tükenmiş olan bu seri, yeniden hayat bulmaya başladı. Bunun en iyi örneği belki de 4. filmdi. Şu anda bahsettiğimiz, ya da başka bir açıyla bahsetmediğimiz film ise tamamen istismar filmi niteliğinde olduğu söylenebilir. Çünkü filmin aslında zorlama uzatma senaryosunun içinde herhangi bir konu barındırmıyor. Sadece aslında olanların farklı şekillerde olduğunu söylüyor. Akıllı senaristlerimiz malum seyirci eğlensin ve bol bol aksiyon sahnesi izlesin diye bir makine kuruyorlar. Üstelik içindeki mantık hatalarını dahi umursamıyorlar.

Formül basit... Dördüncü filmin başlangıcındaki Tokyo simulasyonu geliştirilerek, farklı farklı şehirlerde, tam olarak best of denilmese de, belli başlı eski filmin popüler yaratıklarını tekrardan gün yüzüne çıkarmışlar. Bununla kalmayıp eski ölen film oyuncularını bu simulasyonların içinde klonlanan bir birey haline getirip aslında bir paradoksun içinde olduğumuz anlatılmaya çalışılmış. Ne de olsa altın yumurtlayan kaz kesilmezmiş.

Filmin içeriğinde dövüş sahneleri ve koşuşturmaca dışında konu yok gibi bir şey. Hatta filmin başlangıç jenereği bile dördüncü filmin sonunun geriye sarılmış hali olduğunu söylesem, eski görüntüler de eklendiğinde yeni bir filmden çok, idare edecek az emek, çok para hedeflenmiş bir devam bölümü...

Seriyi sevenler kızmasınlar ama artık bu serinin suyunun çıktığı da kanıtlandı. Artık yeni bir şeyler bile vaat edilemiyor. Özellikle de filmin sonunda aslında çoktan bitmiş olan bir dünyanın uzatmaları olduğu gerçeği, gerçek dünyada filmin aslında çok bitmesi gerektiği gerçekliği ile paralel olarak düşünülebilir.

Sonuç aksiyon severler maktül sizindi. Diğerleri yaklaşmasın.

Becky: I met your sister.
Rain: What?
Becky: She's not very nice.

Toprağın Çocukları

2012-09-20T07:25:00.003-07:00

Türk sinemasında dönem filmleri art arda gelmeye başlamışken, bunlardan biri de gencecik bir cumhuriyetin kalkınması için çok önemli bir icraat olan köy enstitülerinin hikayesinin anlatıldığı "Toprağın Çocukları"...

Film duyurulduğundan beri merak uyandıran bir projeydi, bu yüzden de beklentilerin yüksek tutulması, anlaşılacağı düzeyde normal bir tepki olarak düşünülebilir. Özellikle bir dönemin karanlıktan aydınlığa çıkması için mücadele eden insanların, bir anlamda yeniden yeşeren bir milletin nasıl ayakta durduğunu belgeleyen bu direnişin, sinemasal tanıkları olmak düşüncesi seyircileri heyecanlandıran bir unsur olmuştu. Filmin vizyona girmesiyle bu merakımız dindi.

Filmin konusunu hafifçe özetlersek; İsmail Hakkı Tongunç, Hasan Ali Yücel, Mustafa Kemal Atatürk ve İsmet İnönü'nün çabalarıyla Türk köylüsünün kendini eğitebilmesi için ve eğitimli bireyleri ülkeye kazanmak için kurulan Köy Enstitülerinin öğretmen Kemal ve öğrencilerinin gözünden film kendince anlatmaya çalışmış. Tabii cahilliğin ve o dönemin komünist akımlarının damga vurduğu karanlık dönemlerinin anlatıldığı film, iki çingenenin hayatlarını kurtardıkları, fakat tüm ailelerinin katledildiği bir katliamla başlıyor.

Film son derece iyi akıl edilmiş bir konuya sahip diyebiliriz. Çünkü şu ana kadar bu konuya değinen pek film olmamıştı. Bu yüzden de çoğu kişinin merak ettiği bir konu haline geldi. Ancak filmi izlediğimde gördüm ki, bu kadar ümit beslenmesine rağmen son derece amatör bir filmle karşı karşıyayız. Profesyonellik düzeyinde, iyi hikaye anlatan bir filmle baş başa değiliz ne yazık ki...

Filmi anlatmayı üç bölümde tercih ediyorum: Anlatım dili, teknik yeterlilik düzeyi ve yönetim...

Öncelikle filmin anlatım diliyle başlayalım. Film anlatım dili olarak amatör bir kısa film dilini kullanıyor diyebiliriz. Evet, hani şu okullarda henüz hiç bir şey öğrenmeden yapılan kısa filmler gibi. Tam olarak nasıl anlatacağını bilemediği için kurguda her şeyin halledilebileceğini düşünüyor film. Neden böyle bir anlatım yoluna gidilmiş, hiç bir fikrim yok. Üstelik film görsel bir anlatımın yerine, sözsel bir anlatım tercih ediyor. Tıpkı bir kitaptan okunurcasına, arkaya görüntüler döşenerek kendi çapında bir film taklidi yapıyor. Özellikle filmi hareketli kılmak adına kullanılan hareketli kamera son derece başarısız. İlk kısa filmlerde yapılan bolca hata, filmin içinde şaka gibi boy gösteriyor.

Teknik açıdan mizansenlerin yapaylığı, kadrajların kötü oluşturulması, özellikle yakın planlarda ve çoklu oyunculu sahnelerde çok amatörce görünmesine neden oluyor. Filmin en büyük problemlerinden biri görüntü yönetmeni denilebilir. 3 - 4 plan dışında film adeta kötü seçimler gösterisi gibi. Türk sinemasında son dönemde bu kadar kötü bir görüntü yönetimi görmemiştim. Adeta Yusuf Aslanyürek bu işe hazır olmadığını ve babasının kontenjanından piyasaya dahil olduğunu bizlere söylüyor. Kusura bakmayın ama ciddi ciddi, film bu açıdan sınıfta kalıyor. Buna ek olarak kurgusundaki gereksiz oynamalar da filmin rahatsız edici bir seyre yelken açmasına neden oluyor.

Gelelim senaryoya... Böyle konuyu film yapmak için derin bir araştırmanın yapılması gerektiğini düşünüyorum. Herkesin bildiği klasikleşen bilgilerle bu filmin ağırlığının altından kalkılamaz ki, bu filmde de aynen bu şekilde olmuş. İzleyicilere yeni bir şey katmıyor. Anlattığı konuya kesinlikle hakim değil. İçeriğini düz bir metin gibi aktarıyor. Derinliğine inemezken, ağızlara oturmayan diyaloglar senaryonun ne kadar sıkıntılı olduğunu kanıtlar nitelikte... Özellikle de sözde köy enstitüleri anlatılırken; sırf okullarda ne eğitimi verildiğine değinilmiş. Çocuk tiyatrosundan farkı yok. Filmin konusuna bu hikayeyi yazmak bile yanlış aslında, çünkü film köy enstitüsündeki aşk üçgeni dışında bir şey anlatmıyor. Ki bir de bu son derece ciddi konuya gereksiz TV dizilerinden çıkma bir iki kadının kapışması şeklinde mizah sahneleri eklenerek, son derece lüzumsuz sahneler de eklenmiş.

Yönetmenin ilk filmini çekmesinden dolayı maruz görülebilecek olan atmosfer yaratamam hissiyatı, dizilere öykünen ve sinema diline hakim olunmayan uzun metraj bir kısa filmin ortaya çıkmasına enden oluyor. Üzülerek söylüyorum ama filmin yönetmeni, yönetmenlik hakkında hiç bir şeye hakim değil. Ne set ekibine yeterince hakim olabilmiş, ne de oyuncuları rol verebilmiş. Çünkü oyuncuların iyi yönetilmediği çok açık...

Özellikle de başka filmlerinden çok iyi tanıdığımız Türkü Turan, Erkan Can, Ufuk Bayraktar filmin içinde ilkokul müsameresi kıvamına gelmişler. Bu oyuncuların bu kadar başarısız olduklarını ilk defa görüyorum. Halbuki iyi yönetmenlerin ellerinde son derece iyi performanslar sergilemişlerdi. Diyalogların özensiz ve teatral kalması da oyuncuları iyice kötü konuma getirmiş.

Sonuç olarak genel olarak iyi bulunan bir fikrin katliamına şahit oluyoruz filmde. Yönetim, görüntü yönetimi, oyunculuklar, senaryo, kurgu ve hatta photoshopu yeni öğrenen bir öğrencinin elinden çıkma gibi görünen afişleri de filmin başlı başına bir hezimet olduğu gerçeğini değiştirmiyor.

Bu konuyu bu filmde olduğu gibi kötü işlememek ve daha düzgün bir filme ihtiyacı var Türk halkının. Yoksa bu filmle bu konu anılırsa vay halimize diyebilirim. Bunu söylemek istemezdim ama filmden uzak durun. Çünkü başarısız bir öğrenci kısa filminden farksız...

Geriye Kalan (2011)

2012-09-13T06:37:00.000-07:00

Türk sineması yaz aylarında durgunluğunu yaşarken, Türk filmleri vizyona girmek için yeni sezonun gelmesini bekliyor. 2011 yılında Antalya Film Festivali'nden en iyi yönetmen ve en iyi kadın oyuncu ödülleriyle dönen "Geriye Kalan", vizyonun durgun olduğu bu dönemlerde anca seyirciyle buluşma şansı buldu. Belki çoğu kişi yeni filmleri bekliyor olabilir ama bence bu önemli filmi de görmezden gelmemiz lazımdı.

Filmin kısaca konusunu özetlememiz gerekirse; klişe bir konunun içinde olduğumuzu söyleyebiliriz. Çünkü yine bir erkek ve iki kadından oluşan bir aşk üçgeni var. Hatta aşk demeyelim de, ilişki üçgeni var desek daha doğru olur. Karısından sıkılan bir doktorun, iş yerindeki çalışan bir kadınla ilişkisi mercek altına aldığımız konumuz konumunda bulunuyor.

Son derece bilindik bir konuya nasıl bir farklılık getirildiğini düşünüyorsanız. Şimdi o kısma değinelim. Kadın yönetmenin olmasından kaynaklı olarak, film çoğunlukla ayrıntılara, çok fark edilmeyen ama hayatın parçası olan gerçeklere odaklanmayı seçiyor. Öyle ki, zamanla silikleşen ayrıntılar, filmin odak noktası haline geliyor. Böylece iki ilişkinin anatomisine göz atmaya başlıyoruz.

Filmdeki karakterlere yoğunlaştığımızda Sevda, kocasıyla monoton bir hayat yaşar. Günlük işleriyle ilgilenir, çocuğuna bakar ve kocasını tatmin eder. Ancak kocasının başka bir ilişkisi olduğunu anladığı an, hayatındaki boşluğu bu ilişkinin kökenlerine inerek irdelemeyi tercih eder. Bir kadın zor durumlarda limitlerinin neler olabileceğini görürüz. Ancak filmdeki kadınların derinlerine indiğimizde, aslında hepsinin maddi güçlükler ve çaresiz kalma korkusundan bu işleri yaptığını görürüz. Örneğin Sevda, kocasının onu aldatmasına uzun zaman göz yumuyor. İstese o anda da bitirebilir. Fakat elinde hiç bir güvencesi yok. Bu yüzden de annesinde de öğütler alarak evliliğini kurtarmaya çalışıyor.

Belki de hayatta kızlara en çok öğretilen olay bu. Erkek özgürdür ve sen onu yanlış yola sapsa da toparlayacaksın. Kadın fedakar olacaktır. Çünkü geleceğini düşünür sürekli ve önceliği güvencedir. Bu yüzden de Sevda sürekli kocasına yeni bir ev aldırmak istiyor. Yeni ev alınmasının tehlikeye girdiği an, harekete geçiyor. Çünkü eğer o evi aldıramazsa, o da diğer karakter Zuhal'in durumuna düşecek. O da yalnız kalacak ve zorluklarla tek başına mücadele etmek zorunda kalacak. Her şeyin temelinde bu gizli. Kadın kendine bakıp güzel görünmeye çalışıyor, kocasının her şeyini toparlıyor. Bunca yaptığı şey karşılığında sadece o evi istiyor.

Diğer kadının adı Zuhal... Kocasından ayrıldıktan sonra hasta oğluyla yaşıyor. Kendini adeta oğluna adamış. Hastanede çalışmanın avantajıyla gözüne kestirdiği bir doktorla ilişkiye başlıyor. Aradığı tek şey belki de sarılacağı bir adam... Yoksa neden evli bir adam seçsin ki? Tabii kadın tarafından olay böyleyken, erkek tarafı, seksle yetinemiyor. Çünkü erkekler her ne kadar görünmese de, daha duygusallar, sahipleniciler... Üstelik bunları yapmakla yükümlü olduğu kadın dışındaki kadınlara karşı da... Tabii erkek en özgür seks ilişkisinde dahi, beraber olduğu kadına sahip olmak istiyor. Bu yüzden de ona malıymış gibi davranarak ona güvence vermeye çalışıyor. Zuhal ise bu durumdan hoşlansa da, zamanla başka bir kadının varlığı batıyor. Belki de doğru olanın uzaklaşmak olduğunu düşünüyor. Tabii bunu o adama anlatabilirse...

Erkek karakter Cezmi ise filmin en az değinilen karakteri... Bunun nedenlerinden biri olarak da kadın yönetmen Çiğdem Vitrinel'in bir kadın hikaye anlatması olabilir. Özellikle de kendi geçmişinde var olan boşanmış, dul kadın portreleri ile tecrübeleri olduğunu düşünürsek, normal bir seçim olarak gözükebilir. Cezmi, kadınları geliriyle elinde tutan bir adam gibi gözükse de, aslında çalışıp eve gelen ve sonrasında karısını şişme bebek gibi kullanan erkeklerden farksız bir adam... Karısını anlamaktan çok, ona ayak uydurmasını isteyen bir adam... Ve en önemlisi karısını aldatan binlerce adamdan birisi... Kendisini çok zeki sanan, karısının anlamayacağını düşünen, ancak ayrıntılardan yoksun bir adamdan başkası değil. Film bu karaktere yüklenmek yerine, onu odunluğuyla kabul ediyor. Onu böyle hikayenin içinde var ediyor.

Filmin klişe hareketlerinden dikkat çeken en önemli unsurlar, kadınların karanlık ve karmaşık dünyasına yolculuk etmemizi sağlaması olduğu söylenebilir. Kadınlar arasındaki çekişmeler, durgun duruşlarının altındaki fırtınaları, bir erkeğin aklının ucuna gelmeyecek entrikaları... Hepsi bu filmin içinde, üstelik son derece gerçekçi bir şekilde seyirciye yansıtılıyor. Oyuncuların mükemmel oyuncuları, yerli yerinde kullanılan diyalogları ile hayattan geriye hiç bir şeyin kalmadığını açıkça bizlere özetliyor.

Geriye Kalan, ayrıntılara önem veren bir film dedim. Bunlara örneklendirirsek; bir rujun dökülüşünden ortaya çıkan bir leke, belki de bir evliliğin lekelenmesini resmederken; bir battaniyenin altına saklanan kadının, kendi iç dünyasında yaşadığını anlayabiliyoruz. Kabuklarında sadece kendileri var ve bu kabuğu kırmak yerine orada var olmayı sürdürüyorlar. Öteki kadınların ruh halini gözlemlerken, belki de kocamızla gittiğimiz anlamsızca yemeklerdeki boşluğumuzda binlerce düşünceyle düşüncenin altında kaybolduğumuzu anlıyoruz.

Filmin finalinde de bizlere yansıttığı gibi, her kadın istediğini yaptırabilir ama onunla mutlu olur mu, yoksa kendi zindanlarında yok olmayı mı beklerler sorularını seyircilerine sormayı yeğliyor... Filmin sonunda kadınların içten pazarlıklı hallerinden nefret ederken, erkeklerin yüzeysel, soğukkanlılıkla kadınların hayatlarına hükmettiği gerçeğinden tiksinebilirsiniz. Bu son derece doğal... Belki de benim gibi filmi severek, gerçekçi yanlarına odaklanmayı tercih edersiniz. Çünkü biz ne kadar istemesek de, elimizde olan ve yeni bir şeyler olmadıkça "geriye kalan bu olacak...

Cosmopolis

2012-09-05T11:23:00.000-07:00

Son yıllarda ortaya çıkan krizler, insanların canını çokça yaktı. Bunun neticesinde de bir sürü aile dağıldı. İnsanlar işlerini kaybettiler. İşte bunun gibi olumsuzlukların perde arkasındaki temel sorumlular, para ile oynayan insanlardı. Bir nevi kıyamete sürüklenen para piyasası üzerine, distopik bir dünya içerisinde geçen hikayesiyle "Cosmopolis", bu dünyanın dili olmaya çalıştı. Don DeLillo'nun romanından beyaz perdeye uyarlanan bu roman, belki de günümüz insanın nasıl bir noktaya ulaşacağını gözler önüne seriyor.

David Cronenberg, bu karanlık geleceği fark etmiş olacak ki, kitabı filme uyarlamış. Kitabın yapısına baktığımızda ekonomik krizin insanlara zarar verdiği bir dönemde ana karakter Eric Packer'in limuzininde yolculuğunu izliyoruz. Filmin çoğunluğu bir limuzinin içinde geçiyor. Limuzine binen değişik simaları tek tek görüyoruz. Kimisi bir bilgisayar dahisi, kimisi bir fahişe... Eric'in temasta olduğu kişileri, ofisi gibi kullandığı limuzininde konuk ediyor. Belli ki günümüz insanın yaptığı da bunun gibi bir şey olsa gerek. Odasına kapanıp, bilgisayar başında kendi hapishanesinde esirleşiyor. Bunun sonucunda internetin verdiği imkanlarla hiçbir şeye ihtiyacı olmadığını fark ediyor.

Filmin konusuna değinmiş gibi olsak da, yine de olabildiğince yalın bir şekilde anlatayım. Film Eric'in saçını kestirmek için yola çıktığı berber dükkanına ulaşma serüvenini anlatıyor. Bu kadar basit işte. Limuzini olayların çıkmasından dolayı yoğun trafiğin ortasında sıkışıyor. Böylece gün içerisinde farklı kişilerle temas halinde olmasını sağlıyor.

Bu insanların en önplana çıkanları yeni evlendiği karısı Elise ve Eric'in güvenliğinden sorumlu koruması Torval... Eric'in ilişkisi tam anlamıyla bir muamma... Karısıyla zengin babası yüzünden evlenmiş ve buna evlilik adı verilmiş. Halbuki Elise kendi buhranlarını içinde barındıran ve özgür olmak isteyen paranoyak bir genç kız... Eric'i kocası olarak biliyor ama ona yüz vermekten kaçınıyor. İlişkileri tam anlamıyla muallak... Belki de gelecekte günümüz ilişkilerinin alacağı durumu yansıtan bir tablo... Sonuçta kaç kişi doğru insanla evleniyor ki?

Torval ise son derece işine düşkün ve her şeyini Eric'i korumaya adayan bir karakter... Bu yüzden de zaman zaman sinir bozucu olabiliyor. Bu yüzden de Eric dertli... Onun sürekli babasıymış gibi onu koruması canını sıkıyor. O özgür olmak istiyor. Tıpkı bir çocuk gibi... Bu yüzden de aklına gelen her türlü şeyi yapıyor. Önüne gelenle sevişmek istiyor, insanları öldürmek ve hatta ölmek istiyor. Paranın sahip olduğu her şeye sahip... Bunca paraya rağmen özgür değil. Tehditler alıyor. İşte bu yüzden de mutlu olacak bir şeyleri araştırıyor. Bağlanacak bir dalın peşinde...

Sokaklarda kaos hakim... İnsanlar bir şeylere zarar vermek istiyorlar. Ancak en çok da düşüncelerini dile getirmek istiyorlar. Böylece mesajlarını iletip kendilerini önemli hissedecekler. Ya da sisteme karşı kendilerince bir darbe vurabilecekler. Krizin yarattığı boşluk sonucunda işsiz kalan bu vatandaşlar öfkeliler ama yine de en temelinde kendilerinde bir boşluğu doldurup yalnızlıklarını dindirmek istiyorlar.

Ölüm artık bir korku nesnesi değil. Tam tersine yaşamak için bir neden halini alıyor. Ancak bunu hiçbir insan itiraf edemiyor. Bu yüzden de rutin bir şekilde sağlığına dikkat ettiren, adeta tarattıran bir ana karakterin, korkuyla imtihanına tanık oluyoruz. Sağlıklı olmaktan çok, sağlıklı olmayı duymayı seven bir insanın prostatının asimetrik olduğunu öğreniyoruz. Bu bilgi belki çok gereksiz ama onun için sağlık kontrolü yaptırmak için yeni bir neden halini alıyor.

Film temelinde insanların yaratıcılıklarının ölmesi, dahilerin bile zamanla yozlaşan düzene ayak uydurmasını anlatmaya çalışıyor. Sözlerini görsellikle değil de, sözleriyle vermek istiyor. Bilhassa son dakikalarında amaçlanan mesajlar yerlerine oturtulmaya çalışılıyor. Tabii bunca kaosun içinde bu mesajlar da yok olup gidiyor. Doğa yok olurken, dengeler de alt üst oluyor.

Cosmopolis, beklentileri çok arttıran ama bunları yeterince karşılayamayan bir film. İnsanda bitmemişlik hissi uyandırıyor. Bunun neticesinde bir insanın tek gününe yoğunlaşırken, aslında sinemasal durgunluğun hakim olduğu tatminsizlik hissini içeriğinde barındırıyor. Distopyanın verdiği karanlık atmosfer, kötücül hayal gücü filme ton olarak katkı sağlarken, tempo bakımından sığ kalıyor. Söylediği sözler bazı yerlerde o kadar yerindeyken, bazen de olabildiğince yersiz kalıyor. Yıldızlarla dolu oyuncu kadrosu ise bir nevi podyumlaştırılan bir sinema sahnesine tanıklık ediyor.

Fareler de bir nevi sembol gibi lanse ediliyor bu evrende. Fareler para olsaydı, kimbilir nasıl bir dünya bizi beklerdi tezi üzerinden gidiliyor. İlk anda "12 maymun" tarikatinin hatırlatsa da, aslında bir sözden yola çıkılan bir ayrıntıdan ibaret fareler...

Sonuç olarak Cronenberg formdan düştü denilmesine neden olan, sevenin çok seveceği, sevmeyenin de nefret edeceği bir filmle baş başayız. Bana kalırsa film kendi hiçliğinin içinde gömülüp kalıyor. Ne ağlayanı var, ne de hissedebilecek kadar kendini biliyor. Zor kitap, vasat film...

Eric Packer: My prostate is asymmetrical.

The Expendables 2

2012-09-03T05:44:00.000-07:00

Sinemanın en büyük kozlarından biri de devam filmleri olmuştur. Çünkü yeni bir şey üretmek yerine eskiye yeni eklemeler yapmak, sinema patronlarının işine gelir. Böylece hem tutan filmi tekrar piyasaya sürmüş olurlar, hem de filmin hayranlarını ufak yeniliklerle mutlu ederler. Bir nevi alan da memnun, satan da... Tam anlamıyla The Expendables 2 de öyle bir film...

Filmin en önemli yeniliklerinden biri, ilk filmin yönetmeni ve baş rolü olan Sylvester Stallone artık filmin sadece baş rolü konumunda bulunuyor. Bunun başlıca nedenlerinden biri de, filmi çekerken iki işle uğraşmanın verdiği yorgunluk olarak tanımlansa da, yapımcıların ilk filmdeki yönetim eksikliğini fark edişleri olarak da yorumlanabilir. Filmin başına Simon West getirilerek filme farklı bir boyut kazandırılmaya çalışılsa da, film ilk filmdeki kötü oyunculuklara hapsolmaktan kurtulamamış. Yani Simon West'in tek artısı daha iyi aksiyon sahneleri olmuş gibi gözüküyor.

Filmin konusu ise konu olmaktan öte durum hikayesi gibi. Korkusuz takımımız, Bruce Willes'in oynadığı Church'a borçludur. Bu borç karşılığında Çin'in kuzeyine düşmüş olan bir uçağın içinden çok gizli bir şeyler almaları gerekmektedir. Ancak istedikleri gibi gitmeyen işler sonunda Van Damme'ın kötücül karakteri ve adamları tarafından baskına uğrarlar ve olan olur, hem işlerini başaramazlar hem de ekipten biri mefta olur. Artık intikam zamanıdır ve ekip yine her yeri yıkıp döküp, adaleti getirmeye çalışacaktır.

Tam anlamıyla aksiyon yaratmak için oluşturulmuş bir senaryodan bahsediyoruz. Yan hikayeleri sığ, karakterleri derinliksiz, oyunculukların yerlerde süründüğü ama sınırsız eğlence vaat eden bir filmden bahsediyoruz. Üstelik ilk filmin espri kabiliyetinden daha üstün bir mizah anlayışı filme hakim durumda... Bunun neticesinde de eski ünlü aksiyon yıldızları tek tek sahneye çıkıp hünerlerini sergiliyorlar. Klişe esprileri ard arda sıralayarak bir nevi yarış içinde olsalar da, doğru yerlere yedirildiğinden izleyicilerin seyir zevkini sekteye uğratmıyor.

Tabii filmin kurgu anlayışında çeşitli çarpıklıklar var. Yani konuya hakim olmayan seyirciler kaşla göz arasında aldanabilirler. Ancak tam bir kaosun hakim olduğu kısa planların üst üste dizilmesinden ortaya çıkan kurgu anlayışı, kopuk sahnelerin ortaya çıkmasına ve bazılarının tam anlamıyla anlamsız olmasını sağlamış. Örneğin Arnold'ın kurtarıldığı kısımlarda adamın ışınlanırcasına yok olması, Chuck Norris'in fantastik filmleri andırırcasına özel güçlerinin olması, filme bir yandan mizahi bir unsur olarak monte edilirken, bir yandan da kendini ciddiye alması sonucunda kopuk kopuk bir videoklip kurgusunu akıllara getiriyor.

Filmdeki rol dağılımına baktığımızda ise Sylvester Stallone dışında Jason Statham başı çekerken, diğer ekip elemanları yan karakter olmaktan öteye gidemezlerken, bazıları neden ekipte onu bile anlamak mümkün değil. Özellikle Couture ve Crews filmde gereksiz yere göze batan ve hiçbir işlevi olmayan karakterler... Sırf bir espriye ev sahibi olsun diye kullanılan anlık piyonlar... Bu da onlar olmasaydı, başka karakterlere de yedirilebilecek anların olduğunu bizlere ispatlıyor. Örneğin Jet Li ve Dolph Lundgren de aynı esprileri pekala yapabilirlerdi.

Zaten yeni eklenen karakterlere baktığımızda Nan Yu ve Liam Hemsworth dışındakiler cameonun ötesine gidememişler. Arnold, Bruce, Van Damme, Chuck Norris senaryoya herhangi bir katkı sağlamıyorlar. Sadece filmin afişini şişiriyorlar. Bu da yapımcıların işine geliyor tabii ki. Jet Li de ilk filmdeki etkinliğini bu filmde cameo oyunculuğuna bırakmış. Görkemli bir seri dövüş sahnesinden sonra filmde varlığını sıfırlıyor. Belki de ilk filmin en çok sevilen kozlarından biri saf dışı bırakılıyor.

Sonuç olarak eğlenceli bir aksiyon filmi ötesine geçmeyen, heyecan dolu anların hep son anda çözümlendiği, nostaljik tatlar taşıyan bir film serisine dönüşen The Expendables 2, gelecek senelerde yapılacak devam filmleriyle daha çok unutulmuş aksiyon kahramanını hatırlatacakmış gibi duruyor. Baksanıza üçüncü film için Nicolas Cage, Wesley Snipes ile anlaşılmış bile... Michael Dudikoff gibi kült aksiyon yıldızları da listenin başında duruyor.

Lee Christmas: What's the plan?
Barney Ross: Track 'em, find 'em, kill 'em.

***

Barney Ross: I heard you were bitten by a king cobra?
Booker: That's right. But after five days of excruciating pain... the cobra died

Will (2011)

2012-06-21T01:28:00.000-07:00

Ünlü bir söz vardır: "Hayallerimiz olmadığında artık büyümüşüz demektir." diye. İşte bu sözü temel alan bir filmle karşı karşıyayız. Bir çocuğun gözünden hayallere, inançlara, tutkulara dair bir yol filmi. Üstelik yolun sonundaki durak İstanbul...

Will, filmdeki başroldeki karakterin ismi... Bu yüzden farklı bir anlam aramayın. Türk yapımcı Taha Altaylı'nın parasını bir İngiliz filmine yatırarak yaratılan film, bir anlamda ilkleri olan bir film sayılır. Bunun nedenlerinden biri de filmin bağlantısının İstanbul'da yapılan ve gelmiş geçmiş en muhteşem Şampiyonlar Ligi finali olduğu iddia edilen finalin ülkemizde oynanmasından kaynaklanıyor.

Filmimizin konusu gayet basit aslında. Will, annesinin ölümünden sonra bir katolik okuluna yatılı olarak bırakılmıştır. Babası kayıplara karıştığı için, okul hayatında tek tutkusu Liverpool olan bir çocuğu gözlemleriz. En iyi arkadaşlarından biri olan Simon yıldızlara merakını ona da anlatmaktadır. Ancak bir gün Will'in babası aniden çıkagelir. Kaybolan yılları telafi etmek üzere yanında iki Şampiyonlar Ligi finali biletiyle gelmiştir. Will hayatının en önemli anıyla karşı karşıyadır. Bu bağlamda Will her şey yoluna girdi derken, Will'in babası aniden ölür. Will ise tüm hayal kırıklığıyla okulda hayata küsmüşken, arkadaşlarının gazıyla babasınn isteğini yerine getirmeye karar verir. O finale ne pahasına olursa olsun gidecektir. İşte bu noktada yolda başına felaketler gelir. Ona yardım edebilecek tek kişi eski Boşnak futbolcu Zukic'tir.

Bir nevi acıların çocuğu Will'in biraz olsun mutluluğa yaklaşma serüvenini izlediğimiz film, genel anlamda sinema olarak tatmin etmeyi bırakın video filmi düzeyinde olduğu dahi söylenebilir. Bunun nedenlerinden biri de, filmin ne kadar özen gösterilse de, zayıf senaryo yapısı ve boşlukları doldurulamayan parçacıkları filmin belli bir zaman sonra seyircinin boşuna filme para verdiği hissini uyandırıyor.

Bunun temel nedenlerinden biri, bir yol filmi olmasına rağmen, daha çok tanıtım filminden hallice duran sinematik yapısı... Örneğin kötü karakterler ne yeterince kötü, ne de iyiler... İyiler ise ya fazla iyi ötesi, ya da iyiliğinin farkında olmadan doğruyu yapmaya çalışanlardan oluşuyor. Bunun nedenlerinden biri olarak kadın bir yönetmenin, bir çocuğa olabildiğince anaç yaklaşmasından kaynaklı olabilir. Ancak bu filmin genel yapısının gerçekçiliğini sonuna kadar etkiliyor.

Yan hikaye tabir ettiğimiz Zukic'in hikayesi de öyle göze sokulmuş ki, üzmekten çok, bir şey olsun da insanlar üzülsün kıvamında rastgele yapılmış şeyler... Mantık kavramında bir şey olsun diye olmaz, bu yüzden de olacak şeylerin bir mantığa oturtulması gerekir. Will filmi de bu zaaflara yenik düşüyor. Bob Hoskins, bunca kariyerine rağmen sevimli yüzü dışında filmde bir varlık gösteremiyor.

Sonuç olarak pazar sabahı filmi kıvamında, bir çocuğun acılarını futbol ile hafifletmesini izliyoruz. Mantık ve gerçekçiliği bir kenara bırakırsanız, film daha izlenebilir olabilir. Aksi takdirde filmi izlememeniz daha akıllıca olur. Çünkü çok şey kaybetmezsiniz...

Emkar the Rockstar

2012-06-17T18:12:00.001-07:00

Mockumentary ve rockumentary diye de adlandırabileceğimiz bir HKi filmi...

Sinemada son dönemde karşılaştığımız sahte belgesel türüne yeni bir halka daha...

Starbuck (2011)

2012-06-04T05:46:00.001-07:00

Sperm bankaları Türkiye'de olmasa bile, bazı ülkelerde çok yaygın. Özellikle de dünyadaki eşcinsel nüfusunun evlat edinme çabaları ve evlenmeden çocuk sahip olmak isteyenlerin fazlalığı nedeniyle bu tip yerler gün geçtikçe artmaya devam ediyor. İşte bu artışların sonucunda bu yerler üzerine filmlerde de paralel olarak artış var. Özellikle bu konu ile iç içe yaşayan Kanada'dan gelen bu örnek, insanların aklına bir soruyu getiriyor. Yıllar boyu sperm bağışlayan bir adamın kaç çocuğu olmuş olabilir?

Filmimizdeki karakterin tam 533 çocuğu olmuş. Geçenlerde çıkan bir habere göre de 550 - 600 çocuğu olan bir adam var haberleri göz önüne alındığında çok da kötü mantıkta belirlenmemiş bir sayı olsa gerek. Tabii bir erkeğin en büyük korkusu bu kadar çocuğa sahip olmaktır. Onların bakımıyla, yaşamıyla nasıl ilgileneceğini düşünür. Başına açabileceği belalar aklına gelir. Ne de olsa anne, doğan çocuğunu her halükarda sevebilirken, bazen babanın sevgisi daha değerli olur. Çünkü baba daha ağırdır. Bu yüzden de onunla yaşadığı şey biraz daha özel gibidir.

Şimdi bunu bırakırsak, filmimize dönersek, bir konusuna bakalım. David Wozniak, aile şirketinde et dağıtımcısı olarak çalışmaktadır. Bir grup karanlık adama borç taktığı için, evine gizlice girip ona işkence etmektedirler. Bir yandan da kız arkadaşının hamile olduğunu öğrenir. Ancak kız arkadaşı David'in davranışlarından dolayı, çocuğunu onsuz doğurmak istediğini söyler. İşler gittikçe kötüleşmeye başlarken, ona bir paket gelir. Paketin içinde defalarca sperm bağışladığı sperm bankasının mektubu çıkar. Yazıya göre spermi kaliteli bir sperm olduğundan yıllar boyu spermleri bir çok ailenin çocuk sahip olmasına sebep olmuştur. Yani yaklaşık 533 çocuğun biyolojik babasıdır. Ve onlar da babalarıyla tanışmak istemektedirler. David ilk başta karşı çıksa da, daha sonra dayanamaz. Ona gönderilen paketteki bilgilerden her seferinde bir kişiyle tanışacağını söyler. Böylece David bir yandan kendini değiştirmeye karar verirken, bir yandan da hiç tanışmadığı çocuklarına gizlice yardım edecektir.

Aslına bakarsanız klasik bir kendini iyi hisset filmi diye tabir edebileceğimiz bir film Starbuck... Komedi öğeleriyle süslenmiş, neredeyse hiç kötü şeylerin olmadığı, her şeyin yerli yerinde düzgün işlediği bir yapı içerisinde, seyircisine mutlu olmayı vaat ediyor. Bir nevi kendi içinde aile olmayı anlatmaya çalışıyor. Aile kavramını irdelerken, bir yandan da sorumluluk almanın insanın büyüdüğüne dair bir gösterge olduğunu da alt mesaj olarak seyircilerine hissettiriyor.

Çocuk sayısı bu kadar fazla olunca filmin senaryosunun zengin olması kaçınılmaz oluyor. Çünkü her çocuk yeni bir rengin temsili gibi filmin bir an için bile durağan olmamasını sağlıyor. Yerinde esprileri ve verdiği mesajlarla hafif ama ailece izlenebilecek bir film kıvamında olduğunu söyleyebiliriz. Tabii ailece izleyecekseniz, önce sperm bankası olayını çocuğunuza açıklamanız gerekiyor. Ne de olsa filmin başında bir de mastürbasyon sahnesi var. Bu yüzden de bazı şeylere hazırlıklı olmakta fayda var.

Oyunculuklar genel olarak yerinde olsa da, kimi karakterler karikatürize olmaktan kaçamıyorlar. Bu vesileyle filmin bir kısmını absürtleşmesine neden oluyor. Konu zaten yeterince absürt nitelikler taşısa da, günümüzde olamayacak bir şey olmadığından gerçekçi bir varsayım olduğunu kabul etmek de yarar var.

Sonuç olarak yerinde oyunculukları, özgün konusu ve keyifli vakit geçirmenizin garanti olduğu bir film. Hayal kırıklığına uğratmayacak ve filmin sonunda sizi iyi hissettirecek olması da cabası. Denemeniz de yarar var, lakin başyapıt da beklemeyin.

Dirty Girl (2010)

2012-05-14T16:34:00.001-07:00

80'li yılların sonlarında kayıp kuşak olarak adlandırılan "generation x" doğru. Bu kuşağa mensup gençlerin en belirgin özellikleri, toplum tarafından dışlanmış olmaları ve geleceğe dair umutlarını yitirmiş olmalarıydı. Aileleriyle nesil sorunları yaşayan bu gençler, siteme karşı gelmeyi tercih eden küçük bir kesimdi. İşte o kuşağa adanmış bir filmle karşı karşıyayız. Bir dönem filmi olarak da adlandırabileceğimiz "Dirty Girl", yakın geçmişe kendi gözleriyle bakmayı tercih ediyor.

Ana karakterimiz Danielle, okulun edepsiz, kurallara karşı gelen asi kızıdır. Ancak bir gün cinsel eğitim dersinde o günün şartlarını düşündüğümüzde, çizgiyi fazla aşınca okul yönetimi tarafından ona bir teklif sunulur. Ya okuldan atılacaktır, ya da okulun ezik tayfasının barındığı az gelişmişler sınıfına düşürülme cezası alır. Burada Clarke ismindeki gençle eşleşir. Bu sınıfta verilen ödeve göre un paketinden hayali bir çocuğa bakmakla yükümlüdürler. Bir anda hayali anne baba rolüne üstlenen bu ikili, başlarda birbirlerinden hoşlanmasalar da zamanla arkadaş olmaya başlarlar. Tabii bu da başlarına iş açacaktır. Çünkü Danielle, o doğmadan onu terk eden babasını aramaya giderken Clarke'ı da peşinden sürükler. Bunun sonucunda maceradan maceraya koşan bir ikili izleriz.

Filmin bir dönem filmi olduğunu belirtmiştik. Aynı zamanda filmimize yol filmi de denebilir. Başlarda bir okul filmi havasında başlayan film, daha sonra arkadaşlık temasıyla yoğrularak yol filmi kıvamına getiriliyor. Bununla beraber kovalamacada kaçınılmaz oluyor. Kovalamaca derken, bazı ayrıntıları kaçırdım sanırım. Clarke, eşcinselliğini saklamaya çalışan bir genç... Babasının erkek gibi davranmasını istediğinden sürekli dövdüğü Clarke, erkeksi yanını daha fazla çıkarırsa, babasının onu askeri okula göndermeyeceğini düşünüyor. Bu yüzden de Clarke kendini sınırlandırıyor.

İşte bu yolculuk sayesinde kabuğundan çıkmaya başlayan Clarke, bir yandan eşcinselliğini keşfederken, bir yandan baştan pek yıldızları barışmayan Danielle'in kader ortağı oluyor. Tabii bu ikili arayış içindeki ruhlarıyla uğraşırken, bir yandan da onlara verilen günlüklerini doldurarak un paketi çocuklarına bir hayat vermeye çalışıyorlar. Bunu takiben striptiz kulüpleri, otostpçu maceraları ve hayal kırıklıklarıyla deneyimlenen maceralar seyri ortaya çıkıyor. Tabii babanın öfkeli halinden dolayı, Clarke'ın annesi bir anlamda oğluna uzun zamandır veremediği şefkati vermeye çalışıyor. Ne de olsa anneler, çocukları nasıl hissederse hissetsin; bu katı dönemde bile oğullarının iyiliğini isterler.

Juno Temple ve Jeremy Dozier'in canlandırdığı bu garip karakterlere, ilginç bir şekilde yan karakterlerde ufak bir yıldızlar kadrosu eşlik ediyor. Milla Jovovich, Mary Steenburgen, William H Macy ve Dwight Yoakam filmin ağır topları konumundalar. Daha doğrusu oyunculuk gösteren kişilerin tarafındalar. Çünkü film oyunculuk bakımından çok da hayra alamet değil. Karakterlerin abartılı çizilen mizaçları, buna ek olarak yapmacıklık düzeyinde seyreden duygusal anlarla beraber film bir anlamda ne yapacağını bilmeyen bir çocuk gibi.

Yönetmenin kadınsı duygularla filmi fazla kişiselleştirdiğini söyleyebiliriz. Ancak yarattığı dünyanın bir tür kırmasından çok ucubeye benzemesi, tuhaf bir sinema deneyimi yaşamamıza neden oluyor. Özellikle fragmanı izlemişseniz, filmden beklentiniz yüzde 90 oranında eğlencelik komedi olacaktır. Ancak film bildiğiniz okul filmi gibi başlayan ama yol filmine dönüşen; komedi gibi başlayıp gençlik dramasına evrilen bir yaratık... Üstelik bu tür değişimler takdir toplayan şeyler olur. Ancak bu film bayağı bir yaklaşımla bu istediği takdirin kıyısından bile geçememiş. Çünkü gayet atmosferini tutturamamış bir film...

Tamam çöp film kategorisine koyulamaz bu film. Ancak daha yükseğine de layık göremeyeceğimiz için, sıkışmış bir filmin içinde kalıyoruz. Bu yüzden de duygularımızla dahi oynayamıyor film. Dirty Girl, son derece şuursuz bir film olmaktan öteye gidemiyor. Bu yüzden de izleyecek film bulamıyorsanız deneyin. Aksi takdirde izlerken dahi kendinizi tuhaf hissedebilirsiniz, çünkü kaybolmamak elinizde olmaz.

The Awakening (2011)

2012-05-13T13:58:00.000-07:00

Perili evler konsepti çok uzun zamandır korku sineması için altın madeni konumundalar. Bu yüzden de gün geçmiyor ki yeni bir perili ev filmi gelmesin. İşte onlardan biriyle karşı karşıyayız: "The Awakening - Öbür Dünyadan"...

Genelde Hollywood'un bu türe yaklaşımına alışsak da, son yıllarda Avrupa'dan da sıkı örnekler çıkmaya başladı. Özellikle İspanya ve Fransız sinemasından "perili ev" temalı hayalet filmleri sinemaya yeni bir soluk kazandırmaya başladı. İşte yine bir Avrupa ülkesi olan İngiltere'den seyircileri germeye hazırlanıyor. Yakın bir zamanda "Woman in Black" filmiyle yine İngilizler bu tip bir filme imza atmışlardı.

Bu sefer 1921 yılı İngiltere'sindeyiz. I. Dünya Savaşı'nın yaşattığı acılar ve kayıplarla oldukça çok yara almış bir ülkenin topraklarındayız. Travmatik acıların ortasında herkes doğaüstü güçlere inanma eğilimindeyken, Florence Cathcart adında sahtekarlıkları, asparagasları çözme ve 'hayaletleri yakalama' konusunda uzman bir kadın, bir şikayet üzerine taşrada yatılı bir okula gelir. Kendisine iletilen bilgilere göre okulda birden çok hayalet gezmekte, öğrencilere ve hademelere görünmektedir.

Florence başta bunun rastladığı diğer vak'alar gibi bir oyunu olduğuna ve kendi yöntemleriyle gerçeği ortaya çıkartacağına inanır. Fakat bildiği ve inandığı her şey, görünmeyen varlıkların kendilerini hissettirmesiyle alt üst olacaktır. Tabii hayaletlerle mücadele ederken, bir yandan da evin karanlık geçmişiyle yüzleşmek zorunda kalır.

Televizyona yaptığı belgesellerle tanınan Nick Murphy filmin yönetmeni konumunda bulunuyor. Murphy, filmin ağırlığını baş rol oyuncusu Rebecca Hall'ın üzerine yığarak, onun kişisel performansına odaklanıyor. Florence karakterinin bir yandan işinin ustası, ısrarcı ve bilime inanan idealist halini canlandırırken, bir yandan da geçmişinin gölgesinde kalan hastalıklı ruh haline odaklanıyor. Kısmen Hall da rolünün altından kalkmaya çalışıyor. Ancak karakterin çalışmaları üzerinde o kadar az odaklanılmış ki, film bir anlamda ana karakterinin sığlaşmasına engel olamıyor.

Filmin özellikle yan karakterleri ilgi çekiciler. Yatılı okulun kahyası, çocuklarla ilgilenen emektar çalışanı rolünde Imelda Stounton tek kelimeyle döktürüyor. Yüzündeki tekinsiz ifadelerle bir yandan izleyicilerin tüylerini diken diken ederken, bir yandan da dramatik unsurların kuvvetli olmasına büyük katkıda bulunuyor. Öte yandan Florance karakterinin en yakınında duran Robert Mallory karakterini canlandıran Dominic West, son derece sağlam bir oyunculuğa imza atmış. Özellikle savaş sonrası acılarından doğan hatıralarına hatırlayıp, mazoşistleşen eski bir askere hayat verirken, son derece dikkat çekici performans sergiliyor.

Filmin belki de en başarılı diyebileceğimiz özelliği görsel efektleri denilebilir. Yüzü belirsiz hayalet çocuğun üzerinde kullanılan CGI efektleri, filmin en çok gerilim dozajının arttığı oyuncak ev sahnesindeki, sahne tasarımı görülmeye değer olarak gösterilebilir.

Sonuç olarak korku filmlerini sevenlerin ilgisini cezbedecek "The Awakening - Öbür Dünyadan", hayalet hikayelerini sevenler için tavsiye edilir. Özellikle de sonundaki sürpriz final, izleyenlerin hoşuna gidebilir. Öte yandan klasik bir hikayeden yola çıkan film, çok da yenilik barındırmıyor. Yerinde oyunculukları, ürkütücü atmosferiyle bu yılın ortalama filmlerinden bir tanesi... Çok fazla beklentiye girmeden izlerseniz keyif alabilirsiniz, aksi takdirde şansınızı başka filmlerde deneyin...

L'ordre et la morale (2011)

2012-05-11T10:04:00.000-07:00

Günümüzde ülkemizi en çok ilgilendiren meselelerden biri Ermeni soykırımı... Bu olay üzerinden yasa çıkartmaya çalışan Fransızları hatırlayın. İşte o yasayı kendileri için çıkartmaları gerektiğini söyleyen bir film ile karşı karşıyayız. Üstelik film kendi içlerinden Fransa'dan çıkıyor.

En çok "La Haine" filmiyle tanınan yönetmen - oyuncu Mathieu Kassovitz, geçmişte yaşanan bazı olayları kaynak olarak kullanarak dışarıya aslında teröristlerin taşkınlığı olarak lanse edilen gerçek olayların perde arkasını kurmaca bir filmle gün yüzüne çıkartmayı çalışıyor. Üstelik bunu yaparken her iki tarafın da sözlerini dinlemeye çalışıyor.

Filmin konusuna kısaca göz atalım. Fransa'ya bağlı olan adalar ülkesi Yeni Kaledonya'da bir grup milis, bir köydeki 11 jandarmayı rehin alıp, birkaç kişiyi de öldürmüşlerdir. Bunun üzerine Fransız birlikleri olaya müdahale etmek üzere adaya hareket ederler. Bu tip olaylarda tecrübeli olan özel harekatçı jandarma birliği, arabuluculuk edip olayları kansız halletmeye çalışacaklardır. Bu özel birliğin başında Yüzbaşı Philippe Legorjus bulunacaktır. Kısa bir süre içinde olayları inceleyen özel tim, İsyancılarla yüzleşmek üzere keşfe çıkarlar. Ancak bu arabuluculuk girişimi bir anda sekteye uğrar. Çünkü av yapmak isterken, bir anda Philippe ve altı adamı rehin konumuna gelir. Ancak Philippe ılımlı yaklaşarak olayı yumuşatmaya çalışır. Zaman geçtikçe işler yoluna gireceği sırada, devreye politikacılar girer ve seçim öncesi olduğundan olaylar karmaşık bir hale gelir.

Bir nevi seçim öncesi koz sahibi olmak isteyen politikacıların satranç hamleleri yüzünden karanlık bir katliama dönüşen bu trajik olayın, perde arkasında bir dostluğun yattığını kim tahmin ederdi. Operasyonun başlamadan önceki son güne kadar barış içinde giden bu yakınlaşmanın, son gün nasıl bu faciayı yarattığını, olayın yaşandığı günün on gün öncesine giderek film içinde incelemeye başlıyoruz.

Askerlerin bir piyon olarak kullanıldığı politik çıkarların ön plana çıktığı olaylar zincirine odaklanıyoruz. Askerler tarafından İsyancı gözüyle görünen kişiler, politikacıların gözünde terörist ve kendi halkının gözünde sadece kendi ülkesine sahip çıkmaya çalışan bir grup aile babası olduğunu görüyoruz. Hiç kimse kan dökmek istemiyor. Ölen jandarmaların sorumlularını teslim etmeye razılar, hatta rehineleri bırakmaya bile hevesliler, ancak bunları yapabilmeleri için davaya ihanet etmeden bir yol izlemek istiyorlar. Bu yol da tek bir şarttan geçiyor: O da bağımsızlıklarının onlara verilmesi...

İşte o anda Fransa'nın pek işine gelmiyor bu. Onun yerine terörist etiketiyle insanları öldürmek aslında tek hedefleri, ne de olsa en uzlaşmacı tavırları bile savaş istiyor. Bu gözleri kana susamış politikacıların oyunlarının arasında bir piyona dönüşen yüzbaşı Philippe'nin son ana kadar çırpınışlarını gördükçe insan aslında duyduğunuz her şeye inanmamamızı öğütlüyor. Ne de olsa televizyon sadece verileni gösteren bir mecra sadece. O dönemde internet de yok. Çünkü filmimiz 1988'li yıllarda geçiyor.

Şu ana kadar anlattıklarım size de tanıdık gelmiyor mu? Aslında gözümüzün önünde olan olaylardan pek farkı yok gibi. Bir nevi Uludere? Tabii bu işi ülkemizle ilişkilendirmeden sadece Fransa'ya baktığımızda dahi, o yasayı çıkartmak için çırpınan bir grup Fransız'ın kendi ülkesine yaptığı kötülükleri göremiyor mu acaba? Sırf seçimler uğruna bir grup insan göz kırpılmadan katledilirken, hatırlanan tek şey, çözülemeyen basit bir kriz gibi lanse ediliyor. Biz buna politika diyoruz sanırım.

Son derece insanın içine işleyen müzik kullanımı, Apocalypse Now'a selam çakan helikopter sahneleri, muhteşem görüntü yönetmenliği ve militarist bir politik gerilimin sizlere sunabileceği her tür hüneri sergileyen bir filmle baş başayız. Kassovitz, bu filmiyle son dönemdeki vasat filmlerini unutturur şekilde çok formda. Belki bir La Haine değil ama son derece tutarlı bir politik gerilime imza attığı kuşkusuz bir gerçek...

Filmin süresinin 135 dakika olmasına rağmen, kurgusu ve sürükleyiciliğiyle akıcı bir film İsyan... Üstelik unutulmaz bir baskın sahnesine sahip bir film. Baskın sahnesinde kullanılan aktüel çekim tekniği, ormanın içinde doğanın tüm dezavantajlarını artıya çevirerek, gerilla atmosferini bizlere sunmayı başarıyor. Plan-sekansın harika bir kullanımını görebiliyoruz.

Sonuç olarak Fransa'yı kendi içinden birinin eleştirmesi, belki de diğer tüm eleştirilerden daha değerli oluyor. Politik filmlerden hoşlananlar için biçilmiş kaftan olduğu gerçeği var. Ben şahsen bu tip filmleri sevenlere tavsiye ederim. Bu türe yakın değilseniz ve uzun süreye dayanamam derseniz de, saygı göstermekten başka bir şey yapamam.

Phillippe Legorjus: Truth hurts but lies kill...

Monkey Sandwich (2011)

2012-04-27T17:04:00.003-07:00

Bir tiyatro grubunu düşünün. Bir gün film yapmaya karar veriyorlar. Senaryo var ile yok arası... Yaratıcı insanlardan oluştuğuna göre sette de bazı şeyler üretilebilir. Bu yüzden sıkıntıya girmeye gerek yok öyle değil mi?İşte elimizde de tam bu mantıkta çekilen bir film var. Adı da "Monkey Sandwich"...

Dilimize çevrildiğinde bir nevi şehir efsaneleri anlamına gelen bir deyim filmin adını oluşturuyor. Bu deyimin kullanılmasının nedeni ise başlı başına filmin doğaçlama kotarılan senaryosundan kaynaklanıyor. Filmin yönetmeni Wim Vandekeybus, Belçika'nın çok ünlü performans sanatçılarından biri... Tiyatro ve sahne sanatları üzerine belli bir hayran kitlesi var. Kurduğu tiyatro topluluğu kumpanyasıyla hayranlarına unutulmaz anlar yaşatıyor.

Tabii bunun yanı sıra sinemayla birebir sanat açısından ilgileniyor kendisi. Onun için gişesi veya başka şeyler önemli değil. Kendi deyimiyle çok param olsa bu kadar serbest olamazdım diyor. Serbest bir şekilde 12 günde çekilen filmine metaforik bir sürü unsur sindirilmiş durumda olduğundan, sinemaya bir hikaye anlatıcısı olarak değil de, görsel bir algı olayı olarak bakıyor.

Özellikle filmin baş rol oyuncusu Jerry Killick ile kusursuz bir doğaçlama performansı elde ediyor. Usta bu iki sanatçı filmin kendi içinde saklı gizleriyle beraber, hikayeler anlatıyorlar. Ancak hikayeler sözlere fazla dayandığından bir süre sonra sıkıcı bir hal almaktan kurtulamıyor. Özellikle İncil'den yapılar göndermeler olsun, bunları görsel bir şablon üzerine dökmek isterken har vurup harman savurmayı tercih ediyor. Birbirinden garip kadrajların filmde boy gösterdiğini belirtip, bu tip filmin daha psikolojik ve içsel sorunlara değinmesinden dolayı her izleyiciye hitap etmediğini söyleyebilirim.

Özellikle yönetmenin önceki filmlerini izleyenler ne demek istediğimi anlayacaklardır. Daha önceki filmlerinde kendi tiyatroya yönelik performanslarını kameraya kaydedip, bu performanslardan yola çıkan filmler yapan yönetmen, bu sefer içeriğinde bir hikaye anlatan bir şeyler çıkartmak istemiş. Ancak hikaye anlatımı konusunda sınıfta kaldığını söyleyebilirim. herkese hitap etmiyor, içinde barındırdığı sorunları, yeterince seyirciye yansıtamıyor.

Hikayemizin konusu aslında bir oyuna hazırlanış sürecini anlatsa da, filmi iki farklı bölüme ayırabiliriz. İlk kısım hazırlanış sürecini anlatırken, oyuncuların rolleriyle etik bir şekilde hesaplaşmasını izliyoruz. Yönetmenlerine sürekli kaygılarıyla baş vurun bu kişiler, belki de yapılan işe ne kadar farklı perspektiflerden bakılabileceğinin özeti niteliğinde kabul edilebilir.

Filmin ikinci kısmında ise hazırlanan oyunun gerçek mekanlarında, sergilenmesinden çok gerçekleşmesini izliyoruz. Çünkü sahneden dışarı taşarak, bir nevi sahnenin gerçek hayattan daha gerçek olabileceğine vurgu yapmaya çalışıyor. Bu da filmin görselleştirdiği hikayeler topluluğunu gözler önüne seriyor.

Sonuç olarak yönetmenlik bakımından sınıfta kalan bir işle, kurgunun son derece sıkıcılaşmasına tanık oluyoruz. Tamam yeni bir şeyler görmek isteyenler için değişik bir alternatif olmasına olur ama bu filmin bir eziyetten öte olamadığı gerçeğini değiştirmiyor. Belki filmin ilk bölümü devam etseydi, o hikaye daha tutarlı ve sürükleyici olabilirdi, ama onun yerine sembolik anlatıma gidilerek film anlaşılmazlaştırılmış. Bu açıdan da akademisyenler ve sinema yazarları için altın madenine dönüşmüş film. Peki seyirciyi düşünen var mı? Belki de yok. Ne de olsa sanat sanat içindir diyor bu film...

Atmen (2011)

2012-04-17T02:28:00.001-07:00

İnsan ancak nefesi kesildiğinde nefes almanın önemli bir şey olduğunu kavrar. Özellikle boğulduğunda nefes her zamankinden önemlidir. Bir havuzun dibinde nefesini tuttuğunda, dayanamayacak raddeye geldiğinde nefes seni hayata bağlayandır. İşte öyle bir hikayenin içindeyiz. Nefesimiz kesilmiş ama kendimizi suyun altında hissediyoruz, o yüzden durum normal geliyor.

Bu dokunaklı hikayeyle beraber, Avusturya'nın sessiz topraklarına gidiyoruz. Klasik müziğin ana vatanında ölümün sessizliği ile pişmanlığın duyulmayan çığlığına tanık oluyoruz. Bir gencin kaybolan hayatını toplama sürecini izlerken, aslında o karakterin içinde kendimizi sorguluyoruz. Gerçek olan şu an mı, yoksa geçmişte yaptıklarımız mı?

Roman Kogler adından bir genç... Henüz 14 yaşında istemeyerek işlediği bir suç üzerine ıslah evinde yaşamak zorunda kalan bir genç. Türlü işlerde çalışmayı denese de bir türlü başaramıyor. İçindeki bastırılamaz boşluğu dolduramıyor. Bu yüzden de babası kendine bir iş bulmasını, aksi takdirde sıradaki duruşmasında iyi niyetli görünmeyeceğini söylüyor. Bunun üzerine babasının verdiği gazeten bir cenaze levazımatçılığı işi buluyor. Bu işe kısa sürede uyum sağlarken, onca işte bulamadığını bu işte bulmaya başlıyor. Onu küçükken terk eden annesini ölü veya diri bulabileceğini hayal ediyor. Ölümün yanında durarak, ölümü anlamaya çalışıyor. Bu zaman içerisinde bir yandan kendini sorgularken, bir yandan da günahlarından arınmaya çalışır.

Avusturya'nın geçen seneki Oscar aday filminin yönetmeni ülkesinin en ünlü oyuncularından biri olan Karl Markovics... Özellikle amatör oyuncularla çalışmak isteyerek saf oyunculuğun gerçekliğini yakalamayı amaçlamış. Bu konuda da tartışmasız çok başarılı olduğunu söyleyebiliriz. İnsan duygularını son derece gerçekçi yansıtarak, insanı düşünmeye iten bir film yaratmış. Özellikle baş roldeki genç oyuncu Thomas Schubert, ilk filmi olmasına rağmen, kırk yıllık oyuncuymuşçasına filmi sırtında sırtlamayı beceriyor. Sade ama etkileyici bir performansa imza atıyor. Bunun belki en büyük nedenlerinden biri de yönetmenin oyunculuktan gelmesinden kaynaklanıyor.

Film biçimsel olarak yerinde durmayı sevmeyen bir kameranın açısından bizlere yansıyor. Kimi zaman geniş alanlarda hareketsizleşse de, çoğunlukla pan hareketinin çokluğu ve zaman zaman aktüel kamera kullanımının varlığı hissediliyor. Görüntü yönetimi son derece tutarlı bir şekilde kotarıldığından, bu kamera hareketleri yerinde görünüyor.

Film özellikle Roman karakterinin sessizliği üzerinden konuyu diyaloglara dayandırmadan sürükleyici bir şekilde ilerletmeyi beceriyor. Bu karakterin tanıştığı insanlar üzerinden etkileşimleri vererek, onun iç çatışmalarına, pişmanlığına, özlemine ve bunun gibi pek çok duygusuna seyircileri de içine alarak etkileyici bir deneyim sağlamayı başarıyor.

Filmin içeriğinde yer yer serpiştirilen ufak ayrıntılar, filmin keyifli özelliklerinden biri. Islah evinin göründüğü kadar korkunç olmayışı, belki de ironik bir olay ama yine de suç işleyen gençlerin bu gibi konforlu yerlerde barınmaları belki de eğitici oluyordur. Dikkat çeken diğer bir ayrıntı da Roman'ın kaldığı odanın duvarlarındaki Türkçe yazılar... Genellikle insan isimlerinden oluşan kazıntılar olsa da, başka ironik bir şekilde kazılan yazılardan biri de "AŞK" yazısı... Sevgiye muhtaç gençlerin, bu temel haktan mahrum kalması diye yorumlanabilir. Ya da Türklerin çok fazla ıslav evine girdiği şeklinde bir yorum getirmek de mümkün.

Sonuç olarak çarpıcı bir konu, iyi oyunculuklar, yerinde yönetmenliğiyle küçük bir başyapıtla karşı karşıyayız. Belki finali daha güçlü olsa tartışmasız bir şekilde başyapıt diyebilirdim ama şimdilik küçük boy demek daha olası gözüküyor. Özellikle Avrupa sineması örneklerine aşinaysanız, onların sinematografileri size hitap ediyorsa, bu filmi kaçırmamanız gerekiyor. İnsanın içine işleyen bu drama, belki de yılın en iyilerinden biri denilebilir. Özellikle ilk filmini çeken bir yönetmen için...

Headshot (2011)

2012-04-16T01:39:00.005-07:00

Her insan kaderini kendi belirler. Belki de bu film için söylenebilecek yegane sözü yazımızın başında söylüyorum. Her insanın bir hedefi vardır. Bu yüzden idealist bir yapı içerinde olup, sonuna kadar savaşabilir. Ancak bazı engeller onu kötü yola saptırmaya çalışacaktır. Deyim yerindeyse karanlık tarafa çekecektir. Peki ya çekilirse?

Tayland'ın göbeğinde kirli işlerle mücadele eden korkusuz bir polisin, dış güçlerin kötü planlarının içinde bir piyon haline gelmesini anlatan film, aynı zamanda suçun isteyerek ya da nasıl çıkmazlardan sonra işlenebileceği üzerine yeni şeyler söylemeyi deniyor. Üstelik de bunu Tayland sinemasınca yapmaya çalışıyor.

Filmimizin konusuna gelirsek; Tul her türlü işe sımsıkı sarılıp, yozlaşan politikacıları, iş adamlarının foyalarını ortaya çıkaran idealist bir polistir. Ancak bir gün başından vurulmasıyla, görüntüleri tepetaklak görmeye başlar. Hayatı bu yönde değişmeye başlar. Her şeye rağmen işine devam eder. İblis kod adlı bir adam ona pis işlere buluşan adamlar hakkında bilgileri paylaşıyordur. Tul, yine iş üstündeyken tuzağa düşer ve Joy isimli bir kadınla bir gece geçirir. Ardından da uyandığında kadın ölü bulunur. Sıkıştırdığı politikacının avukatı şantaj yaparak, davaları çekmesini ister. Ancak Tul öfkesine direnemez ve avukatı oracıkta öldürür. Bunun üzerine hapse girer. Burada fazla yatmadan İblis çıkagelir ve onu özel bir suikast timine dahil etmek istediğini söyler. Bunun üzerine geri dönüşlerle dolu karanlık hayatını izlemeye başlarız.

Filmin karmaşık kurgusu zaman zaman dikkat dağıtıcı olsa da, pür dikkat izleyen seyirciler adına zengin bir yapının içerisinde olduğunuz düşüncesi hakimdir. Özellikle hapis öncesi ve hapis sonrası olmak üzere filmi iki bölümde inceleyebiliriz. Ancak ben bunu yapmak yerine bazı önemli noktalara değinmek istiyorum.

Bunlardan biri ortağıyla baskınlara giden saf ama inatçı polis yaşamı... Bu kısım her an tuzağa düşmeye hazır bir karakterken, hapis sonrası aşkın kollarında hayat bularak yaşama tutunan bir adam halini alıyor. Ancak sevgilisinin ölümüyle karanlık bir adamın varlığı ortaya çıkıp hüküm sürüyor. Zaten filmin içinde de "Ben adam öldürebilirim ama haydut değilim." derken aslında doğruluk için karanlığa bulaştığı belli bir adamdan bahsettiğimizi anlayabilirsiniz. Son bölümde ise huzuru arayan bir adamın, bulaştığı pisliği temizlemesini izliyoruz. Malum hayat bir intikam oyunu ve kimden alacağını bilemiyorsun.

Filmin belki de en büyük esprisi karakterin kafasından vurulduktan sonra görüntüleri ters görmesi olmuş. Ancak bu özelliği yeterince iyi kullanamıyor film. Tamam bazı kareleri çok iyi yakalamışlar bu özellik sayesinde ama hikayeye pek katkısı olduğunu söyleyemeyeceğim. Sadece biraz replikler için fırsat yaratılmış, biraz da ayrıntılar için koyulan bir özellik gibi olmuş. Örnek vermek gerekirse televizyonun ters çevrilerek izlenmesi denilebilir.

Filmin içinde iki tane aşk teması var. Birisi femme fatale gibi başlayan ama daha sonra kurbanına aşık olan kadının yani Tiwa ile Tul'un ilişkisi... Bu ilişkinin içerisinde uyum sağlanıyor ancak, kara filme doğru gidebilecek bir yapıyı bu bölümde kaybediyor film. Hatta ikinci şans da var. Diğeri ilişki olan Rin - Tul ilişkisinde de femme fatale unsuru var ama nedense bu çok bariz silah kullanılmamakta diretiliyor. Hatta kullanılsa da, sonrasında yok aslında öyle değil olay gibi bir klişeye dönülüyor. Bu da filmin bozuk, oturmamış yerlerinden sayılabilir.

Baş rol oyuncusu Nopachai Chaiyanam yani karakterinin adıyla Tul, son derece karizmatik bir adam profili çizerek, filmin ağır yükünü omuzlarında taşımış adeta. Yönetmen Pen-ek Ratanaruang ise genel problemini aşamamış. Öbür filmlerinde de gördüğümüz üzere, olmamışlık ve başlarda iyi giden filmin zamanla ritm duygusunu yitirmesi esasına dayanarak olgunlaşmamışlık hissi yaratması, yönetmenin potansiyelini zedeliyor.

Yine de sonuç olarak ilgi çekici bir fikre sahip olsa da, seyircileri yeterince tatmin etmeyen bir filmle karşı karşıya kalıyoruz. Belki bazı açılardan izlenmesinde fayda olabilir ama ne yazık ki vasatı aşamayan bir film olmaktan kurtulamıyor. Yönetmen belki de bir sonraki filminde şeytanın bacağını kırabilir...

Tul: Evlenelim mi?

Tiwa: Ama ben pek iyi bir insan değilim.

Tul: Ben zaten iyi insanları sevmem, erken ölürler.

Katmandú, un espejo en el cielo (2011)

2012-04-14T01:51:00.000-07:00

Eğitim her dönem için önemli bir şeydir. Genelde gelişmiş toplumlarda iyi eğitimli insanlar, kendilerine göre eğitimsiz insanları yönetirler. Hayatın içinde bir yerlere gelmek için eğitim önemli bir statü göstergesidir. İşte bu yüzden az gelişmiş ülkelere bakıldığında yokluklar ve fakirlikler ortaya çıkar.

Nepal, her ne kadar bir grup için tatil yeri ismi gibi görünse de, kendi içinde toplumsal sorunları olan otantik bir ülkedir. Bu yüzden de oranın yaşam koşulları ele alındığında, insanların göremediği bazı haksızlıklar ortaya çıkar. Eğitimsizlik... Öyle ki her insanın eğitim hakkı olsa da, bu ülke topraklarında bir dönem bu mümkün değildi. İşte biz de tam bu hikayeyi anlatıyoruz.

Laia, Nepal'de görev yapan Katalan bir öğretmendir. Burada özel bir okulda çocuklara eğitim vermektedir. Ancak yeni dönem için vizesi bitmektedir. Bu yüzden de sınır dışı edilmemek için tek çare oradan bir adamla evlenmek gibi görünür. Bu yüzden formalite şeklinde Tsering isimli bir adamla evlenir. Böylece çalışma hayatına döneceği sırada, en iyi öğrencisinin okuldan atıldığını fark eder. Artık okulun ücretini karşılayamıyordur. Laia, bu durumu araştırınca aslında Nepal kültüründe dışlanan fakir bir kesimin olduğunu fark eder. Uğursuzluk getirdiğine inanıldığı için bu aileler dışlanmaktadır. okuyamayan ve açlık mücadelesi veren bu çocuklar, ya ağır işlerde çalıştırılıyor ya da hayat kadını olarak pazarlanıyorlardır. Bunun üzerine Laia bu çocuklara eğitim vermeye karar ve onlar için savaşacaktır. En büyük destekçisi de mantıken evlendiği ama aşık olduğu Tsering'tir.

Film başlı başına bir sosyal sorumluluk projesini andırıyor. Böyle sosyal meselelere el atmayı seven Iciar Bollain, yine bir insanlık ayıbına parmak basıyor. Zor şartlar altında büyüyen çocuklar için mücadele eden bir kadının mücadelesini açıkça gözler önüne sunuyor.

Özelliikle de Nepal kültüründe var olan batıl inançlar, büyüler ve bunun gibi çarpıcı öğeleri kullanırken, derince olmasa da ülkenin geleneksel yapısını adetlerin bir kısmını göstererek bizlere görsel zenginlikler yaratıyor. Dikkat çekici düğün ve ölüm törenleri filmin en can alıcı noktalarını oluşturuyor. Zaman zaman flashbacklerle anlatılmak istenen öğretmen Laia'nın zorlu geçmişi kısa kısa bizlere iletilirken, hayat amacını bu sahnelerden yola çıkarak belirlediğini anlayabiliyoruz.

Filmin artıları olduğu gibi, eksileri de yok değil. Öncelikle eksilerden başlayalım. Filmin en büyük eksi tarafı son derece yapmacık duran Tsering ve Laia aşkı... Birbirleriyle ilgilenme süreçleri kısa tutularak, inandırıcılığını yitiren bir çift portresi sunuyorlar. Buna paralel olarak her ne kadar Laia karakterini oynayan Veronica Echegui, kendini hırpalarcasına oyunculuğunu sergilese de, filmin her yükünün altından kalkamıyor. Özellikle de bu ilişkinin....

Sharmila karakteri ise filmin jokeri konumunda, ilk olarak eğitim düzenini eleştiren bir karakter olarak öne çıksa da, sonrasında ataerkil düzenin verdiği kendi dünyevi dertlerinin peşine düşüyor. Bu çevrede erkek evlat doğurmanın önemi vurgulanırken, kadınlar zorlu kaderleriyle baş başa kalmalarının özetini bizlere sunuyor. Bimala, Kiusulu gibi karakter filmde dramatik yoğunluğun olduğu kısımların yükünü sırtlarında taşımaya çalışırken; çocuk oyuncular filmin gizli kahramanları konumundalar.

Bir yandan da ilk çalıştığı okuldaki insanlar, memurlar ve bunun gibi devlete bağlı kurumların rüşvetlerle ilerleyen yozlaşan sistemi tüm çıplaklığı ile sergilemeye çalışıyor. Nitekim bu olayı evrensel boyutlara iterek sosyal yardımlaşmanın önemini ve yapılamayacak hiç bir şeyin var olmadığını anlatmaya çalışıyor. kızları okula gönder sloganın Nepalcesini bu filmde bulmamız mümkün.

Filmin sürükleyici kurgusu, belki de filmin en büyük silahı... Bu yüzden de izleyici zamanın farkına varmazken, bir yandan duygusal anlara tanık oluyor. İşte bunlar da filmin artıları denilebilir. Doğa güzelliğinin verdiği görüntüler, görüntü yönetimine kolaylık sağlarken, aile olmanın önemine vurgu yapmayı unutmuyor film...

Sonuç olarak yerinde verdiği sosyal mesajlarıyla, kurgusunun verdiği akıcılığı iyi değerlendiriyor film. Popüler bir sinema örneği olmaktan kaçınamasa da, en azından yararlı işlere parmak basarak, kendince görevini yapan son derece dokunaklı bir dramla baş başayız. Üstelik de hızlı tercih edilen dil, ilişki bazında falso verse de, izleyici için avantaja dönüşüyor. Farklı ülkelerin sorunlarını, geleneklerini keşif için iyi bir seçim olarak nitelendirebilirim.

Portret v sumerkakh (2011)

2012-04-14T01:28:00.001-07:00

Kadınlar için her geçen iş imkanları artsa da, yaşam koşulları ne hikmetse daha da zorlaşmaya başlıyor. Özellikle kadına şiddet olayları her geçen gün biraz daha artıyor. Çoğu yerde ne yazık ki kadınların değeri anlaşılmıyor. Eşit şartlarda yaşayamıyorlar. Özgürlükler her zaman kısıtlanıyor.

İşte zor koşulların ortaya çıktığı bir hikayenin içine dalıyoruz. Hikayemiz Rusya'dan bizlere sunuluyor. Sosyal statüsünün yüksek olmasına rağmen travmatik olayların cereyan etmesi sonucu bir anda hayatı cehenneme dönen bir kadını izliyoruz. Öyle ki kızımız dünyalar güzeli olsa da, bu ona bela açan bir şey oluyor. Tabii onun giyim tarzı ve bunun gibi türlü sorunlar ortaya çıkıyor.

Filmimizin konusuna gelirsek; Marina genç güzel bir kadındır. Çocuklar için bir sosyal yardım kuruluşunda çalışmaktadır. Babadan gelme hali vakti yerindeliği vardır. Ancak bir başına gelen olay sonucunda hayatı değişime uğrar. Taksi ararken, çantası kapkaççılar tarafından çalınır. Buna ek olarak topuğu kırılır. Daha da fena tamamen yozlaşmış polislere denk gelir. Yozlaşmış bu üç polis, Marina'ya fahişe muamelesi yaparak ona tecavüz ederler. O andan itibaren Marina'nın hayatı değişeme uğrar. Bu olayı kimseye anlatamaz. Çünkü polis teşkilatı kapkaç olayında bile kılını kıpırdatmıyordur. Bunun üzerine Marina, doğum gününde arkadaşlarıyla toplandığı bir gün aile içi çarpıcı itiraflarda bulunduktan sonra ona tecavüz eden polislerden birini takip etmeye başlar. Aklında bir intikam vardır, ancak bu intikam kimsenin aklına gelecek gibi değildir.

Türkçe'ye Alacakaranlığın Portresi olarak çevrilen filmimiz, bir kadının hayata bakışını anlatıyor. Her şeyi olmasına rağmen mutlu değil. Bu yüzden de yalanlardan oluşan bir dünyada yaşıyor. Kocası sünepeliğiyle umut vermezken, bir de Marina'nın babasından yararlanmaya çalışıyor. Bu yüzden bu Marina'nın hoşuna gitmiyor. Aile içi hesaplaşmaların ortaya çıktığı bir akşam yemeğinde ise tüm itiraflar ortaya çıkıyor. Çünkü kocası o kadar ilgili olmasına rağmen, karısından bir o kadar uzak. Çünkü eve gelmediği bir gece başına bir çok şey gelmesine rağmen kocası eve neden gelmediğini bile sormuyor.

Marina ise kendi çapında bir adalet arayışına girse de, psikolojik olarak ona tecavüz eden adamın hayatına girdikçe, onun ailesi kendisine daha gerçek geliyor. Bu yüzden de bir nevi Stockholm sendromu diyebileceğimiz durum ortaya çıkıyor. Yani kurban, bir nevi maktülüne ilgi duymaya başlıyor. Onun intikamı ise adamı kendisine bağlayıp, ona duygusal bir şeyler hissetmesini telkin ederek, ona vicdani bir baskı uyguluyor. Tabii bu durum da adamın hoşuna gitmiyor. Bu adamın yanında kendini daha kadın hisseden bir bireyi görüyoruz. Böylece durum daha da acayipleşiyor.

Filmin bazı kritik yerleri var. Örneğin film bir yandan pedofili olaylarına parmak basarken, bir yandan kadına şiddet vurgusu yapıyor. Bu yüzden de kadın karakterimizin işi yan hikaye konumunda bizlere sunuluyor. Bir diğer nokta ise Marina'nın ziyaret ettiği pavyondan bozma restoran... Bu yer düşmanını bulmasına yararken, bir nevi kadının müptelası olmaya başladığı bir yer halini alıyor. Başta sadece telefon için buraya takılırken, daha sonra istemediği yemeği burada yemeye başlıyor.

Aynı zamanda kötü polis ve adalet sisteminin çarpıklığını anlatmaya çalışırken, dengeyi kadın karakterin çözemediği bir olay için düşmanı olan adamı kullanarak çözme yoluna gitmesine neden oluyor. Bu da bize şöyle mesaj veriyor. Kötülüğü alt etmek istiyorsan, kötülüğe merhamet ki, kötülüğün arasında ışığın az da olsa yansın.

Sonuç olarak ağır bir drama ile karşı karşıyayız. Rahatsız edici sahnelerini bir kenara atarsak, bir kadın karakterin üzerine kurulu bu Rus filmi, insanları ters köşeye yatırmayı beceriyor. Ancak içindeki öğeler, onu vasatlığın üstünde tutmaya yetmiyor. Bu yüzden de averaj bir seyirlik sunuyor. Kadına şiddet, tecavüz meselerine getirdiği değişik bakış açısıyla ilgiyi hak edebilecek bir psikolojik gerilim portresi sunuyor bizlere. Tartışmalı da olsa deneyebilirsiniz. Aksi takdirde yeni filmler aramanız gerekebilir.

Not: Baş rol oyuncusu Olga Dykhovichnaya'nın kusursuz bir performans gösterdiğini de hatırlatmakta yarar var.