Kobiety w podróży.

Paradise Paradise

2012-03-30T03:59:00.000-07:00

Wyobrażam sobie rozczarowanie wczasowiczów, gdy przybywając na Bali, zamiast białych plaż i krystalicznej wody z katalogu zastają nasz nadbałtycki piasek z domieszką wyrzuconych na brzeg śmieci. W tym poczuciu zawodu spędzają całe ,, rajskie'' wakacje a potem wracają do swoich krajów i koloryzują opowieści oraz zdjęcia. Taki los czeka wszystkich, którzy wczasują na trasie hotel-basen-hotel, ale naprawdę są miejsca na wyspie, które zapierają dech w piersi (piersiach;) Wierzcie na słowo, lub po prostu przeczytajcie o jednym z nich.
Nowe znajomości przynoszą nowe informacje. Jeden z naszych kolegów, zapalony surfer z Brazylii, opowiada nam o pewnej pięknej plaży nieopodal Kuty. Zachwala ją cmokając usteczkami, jest mała, lecz piękna, a na imię jej Padang Padang. Nazwa od razu przywodzi mi anegdotke z pewnej znanej kreskówki, że niektóre wyrazy są tak ładne, że po prostu nie sposób nie wymawiać ich dwa razy. A więc ja i Kasia Kasia wybieramy się do Padang Padang.
Mamy ze sobą dwóch kompanów, wspomnianego już wcześniej Brazylijczyka Andre i kolegę z dawnych malezyjskich czasów, który akurat wpadł poopalać się na Bali. Zapowiada się dobrze, dwóch kierowców, dwa skutery, dwie kobiety i wiatr we włosach. Wczesnym rankiem oczekujemy na przyjazd chłopaków, Andre brawurowo podjeżdża pod same drzwi, a zanim ciagnie się Smooth, który jeszcze dzień wcześniej zapewniał mnie o tym, że wie co to i jak działa motor. Próba zatrzymania w jego wykonaniu przyprawia mnie o kołatanie serca, o mały włos nie wjeżdza w zaparkowane pod hotelem maszyny , usiłuje hamować na wszystkie sposoby ale skuter skacze pod nim, niczym rozwścieczony rumak. Patrzę na to z rozbawieniem ale też pełna trwogi, odwracam się do Kasi i mówię Hej Kacha, zmiana planu. Prowadzisz.
Kasia aka Agata nie boi się wyzwań, więc pewnym krokiem zmierza w stronę motoru, zabiera od Smootha kluczyki i wydaje komende Wskakuj na tył. Na jego twarzy widac ulgę. I tu należą się słowa uznania dla mojej przyjaciółki, która zanim dotarliśmy do Padang Padang, przeciągnęła ze sobą niesfornego pasażera przez zatłoczone ulice Kuty. Kto był i widział indonezyjski ruch uliczny wstanie teraz i wzniesie toast za te nieustraszoną kobietę.
Miejscowość Padang Padang oddalona jest od Kuty o zaledwie 45 minut drogi i nadziwić się nie mogę jak to możliwe, że świat jej wciąż nie odkrył. Miejsce jest idylliczne. Mała, urocza plaża, do której schodzi się po wyrzeźbionych w skałach schodach, czysty piasek i przejrzysta woda. Spacer wzdłuż brzegu prowadzi do niewielkich jaskiń , gdzie można ukryć się przed parzącym słońcem. Ponieważ plaża jest naprawde niewielka, sprawia wrażenie zatłoczonej, jednak większośc ludzi to tubylcy, którzy oferują zimne piwo, ręczniki, parasolki, masaże, szczęśliwe zakończenia masaży. Głód można zaspokoić w jednej z małych knajpek położonych tuż przy brzegu.
Sama miejscowość jest spokojna, dobre warunki do surfowania przyciągają do Padang Padang zapaleńców tego sportu, ale brak tu pubów czy klubów, życie toczy się leniwie, pomiedzy łapaniem wysokich fal a zimnym piwem w jednej z hotelowych restauracji. Andre, który był na Bali razy 120, a może i więcej, wciąż tęskni za tym miejscem, twierdzi, że tutejsza atmosfera sprawia , że zawsze chce się tu wracać. Schodząc z plaży spotyka znajomych surferów z Brazylii, którzy stacjonują tu kolejny sezon.

Jest jeszcze jedno miejsce, które Braziliano chce nam koniecznie pokazać. Znajdująca się w Uluwatu Świątynia Małp to malowniczo położona atrakcja turystyczna, której zdecydowanie mówimy TAK! Tuz po dotarciu do świątyni każdy z nas dostaje po fioletowej spódnicy i wraz z innymi pielgrzymami ruszamy na spacer wytyczonymi ściezkami kompleksu. Małp w Azji naooglądałyśmy się już wiele, więc o ile ich obecność niespecjalnie nas ekscytuje, a tłum turystów męczy, to widok klifowego wybrzeża po prostu ścina z nóg. Szukamy odludnych miejsc i przystajemy na chwilę podziwiając to wspaniałe dzieło. Ponieważ Bóg obdarzył nas wszystkich różnym stopniem wrażliwości, nasz znudzony koleżka Smooth rzuca co chwilę hej, wracajmy, już późno, więc nasza zgrana grupa wsiada na motory i rusza z powrotem do Kuty. Wieczorne korki sprawiają, że docieramy na miejsce dopiero po zmroku. Przedzierając się przez zatłoczone ulice zaczynam tęsknić do Padang Padang. Piękne miejsce, przednia wycieczka, było naprawdę fajowo fajowo.

Kobiety VS Żywioł

2012-03-28T07:39:00.000-07:00

Oprócz taniego piwa jeszcze kilka atrakcji zastać można w Kucie. Jedną z nich jest mozliwosc surfowania za grosze. Za około 6 dolarów mozna wypożyczyć deskę surfingową na cały dzień, hulaj dusza piekła nie ma. Grzechem byłoby nie skorzystać z takiej okazji, więc spedzamy w wodzie większość czasu, czasami bagatelizując ostrzeżenia Baileysa, że fale znacznie przewyższają nasze umiejętności. Po kilkunastu minutach i kilku podtopieniach wracamy na tarczy a on śmieje się wniebogłosy mówiłem Darling, mówiłem, trzeba zaczekać do wieczora.
Nie jesteśmy i juz nie bedziemy pro surferkami ale zabawa z deską daje nam tyle frajdy i satysfakcji. Każdorazowy powrót do wody wiąże się z zakwasami i posiniaczoną skórą ale pierwszy stand up, moment kiedy fala zabiera Cię ze sobą to zastrzyk takiej adrenaliny, że ból i wysiłek odchodzą w zapomnienie.
Wiatr w Kucie narasta z dnia na dzień, fale są coraz wyższe i mocniejsze, to prawdopodobnie ostatnie dni naszego surfowania, wkrótce trzeba będzie ustąpić miejsca bardziej doświadczonym surferom. Staramy się więc wykorzystać każdą chwilę, walcząc z żywiołem przez większość dnia. W takich warunkach wychodzi się na dużo głębszą wodę a złapanie fali, dla nas amatorek, jest dość problematyczne, większość z nich jest na tyle silna, że po prostu zmiata nas z desek. Gdy jednak osiagnie się odpowiednią odległość od brzegu (czyli przewiosluje caly dystans i nie zostanie zepchnietym do wody) pozostaje juz tylko czekanie na odpowiedni moment. Tu jest juz dużo spokojniej, większość fal dopiero przybiera na sile więc nieustraszone bujamy się spokojnie na deskach. I nagle w oddali dostrzegamy podnoszącą się wodę, ułamki sekund zajmuje jej nabranie sporej prędkości i tak oto powstaje fala, a oprócz fali spore zamieszanie bo wszyscy surferzy przymierzają się do startu. Jeden z instruktorów stojących blisko brzegu na całe gardło wydaje komendę Paaaaaaaaaaddleeeeee i ruszamy wszyscy, niemal synchronicznie. Potem juz nie reagujesz na żadne odgłosy, a deski obok zdają się nie istnieć. Od tego momentu słychać już tylko przyspieszony oddech, przychodzi czas na pełną koncentrację i wiosłowanie ile sił w rękach. W głowie brzmi tylko paddle, paddle, paddle i staaaaaaaand up! Jeden odpowiedni moment i fala niesie Cię całą swoją siłą, kilkadziesiąt metrów, aż zwalnia powoli, traci moc i wskakujesz do wody a skupienie i napięcie ustepują dziecięcej radości.
Wynurzam się i szukam Kasi. W całej tej spazmatycznej radości umyka mi pozycja mojej kompanki. Gdy lokalizuje jej deske niedaleko mojej, wiem, że też popłynęła. Ale czaaaaaaaaaad! przekrzykujemy się wzajemnie. Przyjemność na fali trwa zaledwie kilka sekund, ale jest to uczucie nie do opisania, a kazde powodzenie zwiększa nasz apetyt, więc gdy już mamy wychodzić na brzeg, któraś z nas zazwyczaj rzuca entuzjastycznie Jeszcze jedna, jeszcze jedna!
I mijają godziny, a zabawa trwa w najlepsze,zazwyczaj aż do zachodu słońca. W naszym malym plazowym campie juz czeka na nas zimne piwo. Jak widac atrakcje Bali komponują się ze sobą wysmienicie.

Lustereczko powiedz przecie

2012-03-27T05:44:00.000-07:00

Gdy wszelkie zabiegi upiekszające zawodzą, nie pozostaje nic innego jak zdać się na naturę. Na plaży spotykamy kobietę, która w dość bezpośredni sposób wypytuje nas czy mamy kawalerów. A mamy, kilku!-śmiejemy się z Kasią. Czyli żadnego, zauważa sprytnie, wyczuwając nas znaną tylko kobietom intuicją. Nie macie chłopaków, ponieważ nie wiecie co to mangostan.Nachyla się do koszyka i wyciąga kilka owoców wielkości mandarynek, w twardej ciemnobordowej skorupce.
I tak oto poznajemy smak tego wspaniałego owocu. Jutro rano obudzicie się piękniejsze, przekonuje nas do zakupu, rozłupując palcami skórkę i częstując nas białym słodkim miąższem. Nawet jeśli nie, mangostan smakuje jak niebo i postanawiamy kupić całą siatkę.

Mangostan jest jednym z najbardziej cenionych owoców w całej Azji. Pochodzi właśnie z Indonezji, legenda mówi , że Budda przechadzał się niegdyś po tropikalnej dżungli gdzie znalazł i po raz pierwszy spróbował mangostanu, zachwycony jego smakiem i właściwościami dobroczynnymi , postanowił podarować go ludziom jako dar niebios. Nie mylił się bardzo, bo oprócz słodkiego smaku przypominającego nieco połaczenie agrestu i brzoskwini, owoc jest źródłem największej ilości antyoksydantów w przyrodzie, spowalniających między innymi proces starzenia się organizmu. Mangostan wpływa pozytywnie na działanie umysłu, zwiększa odporność i siłę mięśniową, stosowany jest powszechnie we współczesnej medycynie, skórka owocu ,, zawiera przynajmniej 40 ksantonów, z których aż sześć wykazuje działanie przeciwko rakowi piersi, prostaty, płuc, żołądka, itp.". (Dr Sam Walters).
Niestety szlachetny owoc jest bardzo czuły na warunki klimatyczne więc niemożliwym jest spotkać go gdziekolwiek poza południową Azją . W Polsce można jednak nabyć wiele suplementów diety bazujących na mangostanie. Nawet jesli nie uczyni Was piękniejszymi, napewno zasmakuje. Niebo w gębie! Polecają, kobiety w podróży.

Kobieta zmienną jest

2012-03-26T18:19:00.000-07:00

Jeśli szykujesz się na randkę, szczególnie jeśli szykujesz się na nią około roku, warto przestrzegać podstawowych zasad. Po pierwsze, żadnych drastycznych zmian tuż przed. Zwłaszcza spod nożyc mało bystrej balijskiej fryzjerki, która za 20.000 indonezyjskich rupii (to jest około 6 złotych) obiecuje zmienić Cię w Kate Moss, ale chyba nie do końca rozumie co do niej mówisz.

Postanowiłyśmy urządzić sobie dzień piękności. Zaczęlyśmy od ścięcia grzywki. Wyszła za krótka, zbyt puszysta, odstająca, nierówna, za gruba, w całości nieTAKA! Ochrzciłam siebie Trzetrzelą, bo mój fryz przypominał pewna piosenkarkę Basię, która urzędowała w czasach gdy jeszcze takie grzywki uchodziły za coś fajnego. Tak, ale mamy 2012, i problem jak wyrządzone szkody naprawić.

Kasia postanawia wziąć sprawy w swoje ręce, tu przycina, tam upina, dodaje, że farbowanie powinno załatwić sprawę. No więc, rozrabiamy przywieziony z Europy mus, który sprawi, że mój włos zjaśnieje a ja wypięknieje, nakładamy go według technik podpatrzonych u fryzjerów (nie do końca mając pojęcie co najlepszego wyprawiamy). Idzie nam coraz gorzej, farba spływa po moim czole, Kasinych dłoniach, ląduje na ubraniach i podłodze, jednym słowem: katastrofa. Ale najgorsze dopiero przed nami. W pewnym momencie składam broń i zaczynam mysleć, że lepszym rozwiązaniem byłoby znalezienie rumianku, który mógłby okazać się dużo skuteczniejszy niż specyfiki na mojej głowie, więc ide do łazienki by zmyć wszystko z włosów a tam...BRAK WODY! Wpadam w totalny popłoch. Panowie, pozwólcie, że wprowadze Was w powagę sytuacji (Panie, moje błyskotliwe i mądre istoty pomijam, bowiem wiedzą co ten brak wody oznacza). Wiedziałam że za kilka minut nie będę miała blond włosów, nie będę miała żadnych włosow.
Biegam w kółko krzycząc do Kasi o pomoc, ta niemal przeskakuje przez barierke i gna do recepcji, zanim dotrze na miejsce, ja już z balkonu wykrzykuję wody, wody, natychmiast! Facet pewnie nabawił sie pietra, że się pali ale po tym jak spojrzał w górę i nie dostrzegł nic podejrzanego, pewnie pomyślał, żeśmy wariatki zwariowane. Po co ten pośpiech- pyta spokojnie. Jak to po co, I'm loosing my hair!!! Tak dokładnie, wykrzykuję to zdanie, wprowadzając go w jeszcze większą dezorientację. Mam wrażenie, że naprawdę się nas przestraszył. Wbiega więc na góre, przekręca coś w łazience, po czym z poważną miną mówi zdyszany, juz, już, juz! Dobry człowiek, widać ze też zależało mu by ratować moje włosy. Gdy kryzys został zażegnany a nasz nadworny plombier i bohater w jednym wrócił za recepcyjne biurko, w obawie przed kolejnymi nieszczęściami postanowiłysmy zawiesić dzień piękności. Poszłyśmy na lody. Ale do restauracji nie dotarłyśmy. Nie wyszłyśmy nawet poza teren naszego hotelu, gdy nagle moja bosa stopa poślizgnęła się na mokrej posadzce, i z całym impetem zjechałam na sam dół, schodek po schodku,bum bum bum, nie mogąc się zatrzymać dopóty dopóki mój tyłek nie dobił do parteru. Wstałam i zobaczyłam na swoich nogach fioletowe znamiona, zaczęłam wyobrażać sobie jak będą wyglądać za kilka godzin. I wtedy spojrzałam na moją kompankę, która leżała wciąż tam na górze, gdzie chwilę temu zaczęła się moja wywrotka, śmiejąc się w najlepsze. Więc i ja przykucnęłam i zaśmiałam się głośno.

Cóż, z planu nici. Ale przynajmniej człowiek uśmiechniety. No i włos cały.

ł UBUD

2012-03-25T03:26:00.000-07:00

Jakże pięknie określać Ubud mianem folklorystycznej stolicy Bali, gdzie spotkać można kwintesencję tradycji i kultury balijskiej. Jakże wspaniale wyruszać tam na wycieczki by lepiej poznać obyczaje wyspy.
Na ten pomysł wpadła 10 lat temu Elizabeth Gilbert, która w Ubudzie spędziła kilka miesięcy w objęciach brazylijskiego kochanka, a potem opisała swój indonezyjsko-latynoski romans w książce Jedz, Módl się, Kochaj. Jej śladem ruszyły tłumy kobiet z całego świata, pewnie bardziej w nadzieji na poznanie jakiegos gorącego mężczyzny z Ameryki Południowej, niżeli zgłębienie tajników balijskiej kultury i rozmowy z bezzębnym Ketutem.
I my postanowiłyśmy w końcu odwiedzić Ubud by na własnej skórze doświadczyć magii tego miejsca. Niestety, na podobny pomysł wpadły też tysiące innych turystów. Ponieważ nasza wizyta w Ubudzie wypadła tuż po święcie Nyepi, wyspa wciąż budziła się do życia po zabawie w chowanego z duchami. Po długich staraniach dopiero wczesnym popołudniem udało nam się znaleźć wypożyczalnię, która udostępniła nam auto. Do tego dochodzi szalony ruch uliczny plus moje nieumiejętne GPSowanie i na miejsce docieramy dopiero popołudniu (mimo, że droga nie powinna zająć dłużej niż 2 godziny).
Na próżno szukać tu małej uroczej mieściny, Ubud po brzegi wypełniony jest spacerującymi turystami, sprzedawcami, naganiaczami. Wzdłuż ulic rozciągają się eleganckie restauracje, galerie, sklepy z biżuterią, resorty, spa...W ucieczce przed zgiełkiem docieramy do Monkey Forest, jednej z największych atrakcji miasteczka. Jak widać małp nigdy dosyć, tutejsze gwiazdorzą bardziej niż wszystkie, które dotąd spotkałyśmy. Spacer po parku nadzoruje więc kilku pracowników, którzy w razie potrzeby odganiają niesforne zwierzaki bambusowymi kijkami lub... strzałami z procy. Najwazniejszymi obiektami sakralnymi na terenie małpiego lasu są : Pura Dalem (Świątynia Śmierci), Holy Bathing Temple i Pura Prajapati (Świątynia pogrzebów i kremacji), obecnosć małp w parku, według wierzeń Balijczyków, ma odpędzać złe duchy.
Zaczyna się ściemniać i wiemy już, że przez zbyt późną porę nie doswiadczymy już żadnych innych rozrywek. Miejscowość słynie z pięknych tarasów ryżowych, ale jest już ciemno i czas wracać do domu. Mistrzyniami organizacji nie jesteśmy, udowadniamy to po raz kolejny. Nie przejmujemy się tym za bardzo, byłysmy i zobaczyłyśmy, na ryż też przyjdzie czas. Wiemy, że to nie ostatnia wizyta na Bali. Kasia wskakuje do samochodu i nakazuje wieźć się szybko do domu. Prędziutko!!! mówi.
No tak, liznęli troche folkloru, krok od Ubudu, a teraz do klubuuuuu, Łubudubu.

Kuta nie Kuta?

2012-03-24T16:09:00.000-07:00

Więc docieramy do Kuty. Do tej nudnej, poczciwej Kuty, gdzie człowiek czuję się już jak w domu, z tą różnicą , że kapci brak. Jest kilka powodów, dla których tu jesteśmy i jeden, jakby najważniejszy (...)

Wracamy na dobrze znaną już plażę, by w dobrze znanym towarzystwie uraczyć się zimnym Bintangiem i pogadać o tym co za nami, gdzie rzucił nas los podczas kilku miesięcy nieobecności. Baileys gorączkowo wypytuje nas kiedy znowu zaczynamy przygodę z surfingiem, Madey opowiada o swoich córkach, Marlboro jak zwykle bez przerwy plecie świństwa, czas się tutaj zatrzymał, czujemy, że kiedykolwiek wrócimy , wszystko pozostanie dokładnie takie same. Rozpoczęcie sezonu celebrujemy na plaży a wieczorową porą wędrujemy po okolicznych bawialniach, które tym razem nie są wypełnione po brzegi. Kuta nieco opustoszała w związku z niepokojącymi wieściami o planowanych zamachach, zdarzyło nam się nawet spotkać ludzi, którzy radzili nam opuścić wyspę, jednak wciąż jesteśmy tutaj i nic złego się nie dzieje, i stać się nie może.

Kuta, Kuta, jak przy każdej innej wizycie zastanawiamy się co czyni tę miejscowość tak atrakcyjną. Warunki do surfowania są równie dobre, a czasami nawet lepsze w innych częściach Bali, plaża choć rozległa jest zbyt zatłoczona i niezbyt atrakcyjna. Dyskoteki i restauracje możnaby wybudować w każdym innym miejscu, a odległość dzieląca lotnisko i nawet najodleglejsze krańce wyspy wciąż nie jest tak duża. Ale to jednak tutaj, od kilkunastu lat, napływają tłumy, to tutaj skupia się największy ruch turystyczny na wyspie. Kuta ma swych przeciwników, którzy twierdzą, że g*** Bali widziałeś jeśli byłes tylko tutaj. Ma jednak też oddanych fanów, dla których wciąz jest obowiązkowym i często jedynym punktem każdej wizyty na wyspie . Jakkolwiek by tych waśni nie interpretować, czy kochać Kutę czy nie kochać, jesteśmy znowu tutaj. Welcome back Darling.

Cicho-sza

2012-03-23T13:05:00.017-07:00

Jest taki dzień w roku gdy wyspa Bali wydaje się byc opustoszała, gasną wszystkie światła, zamiera ruch uliczny, zamknięte są urzędy, sklepy, a nawet lotnisko. Nyepi Day, czyli dzień ciszy to najważniejsze święto dla wyznawców balijskiego hinduizmu. Legenda głosi, że tego dnia na wyspę zstępują demony, i jej mieszkańcy nie mogą zostać przez nie zauważeni. Na ten czas pozostaje się więc w domach, gasi światła i rozmawia szeptem. Nyepi rozpoczynający Balijski Nowy Rok przypada na 23. marca (1934 roku balijskiego), a więc zanim wszystko zostaje unieruchomione spieszymy na południowy kraniec wyspy, bardzo ciekawe jak naprawdę przebiegać będą obchody tego święta. Trudno nam uwierzyć, że ruch turystyczny zostanie wstrzymany a ludzie rozproszą się po swoich hotelach na 24 godziny, jednak dmuchając na zimne wolimy dotrzeć do Kuty na czas.
Podczas checkowania się w hotelu orzymujemy informacje od obsługi ze wskazówkami dotyczącymi celebracji. Sprawa wydaje się byc poważniejsza niż sądziłyśmy więc zaopatrujemy się w jedzenie w proszku i napoje. W noc poprzedzająca Nyepi większość restauracji i klubów jest już zamknięta. Dzieje się tak również ze względów bezpieczeństwa, krążą pogłoski jakoby balijska policja miała otrzymać kilka dni wczesniej ostrzeżenie o planowanych zamachach terrorystycznych (wyspa Bali jest jednym z nielicznych miejsc w Indonezji gdzie nie wyznaje się islamu). Święto rozpoczyna się o 6 rano. Od tego czasu ruch zostaje wstrzymany na 24 godziny, do świtu dnia następnego. Ulice pustoszeją, rzeczywiście nie ma ani jednej osoby, motoru czy samochodu. Na śmiałków, którzy zdecydują się złamać rządowy zakaz czekają patrole policyjne, które transportują przechodniów prosto do lokalnego aresztu. Takich interwencji jest jednak niewiele, bo większości hoteli zadbała o odpowiednia ochronę, która nie ma prawa wypuszczać gości na zewnątrz. Gramy w scrabble, państwa i miasta, gadamy, czytamy, w końcu nudzimy się jak mopsy. Zapada zmierzch i obsługa hotelowa nakazuje nam zgasić światło.
Wyobrażamy sobie jak wyspa pogrążona w ciemnościach wygląda z lotu ptaka, patrzymy na gwiazdy, które jeszcze nigdy nie świeciły nad Bali tak jasno. A potem kładziemy się do łóżek o dziwnie wczesnej porze, więc zanim zaśniemy gramy w poszedł Jaś na targ i kupił, i w ostatnia literę, i owce liczymy. Lecz wszystko po cichu, cichutku, by nie narazić się złym balijskim duchom.

Delvina

2012-03-22T10:01:00.022-07:00

Symbolem Loviny i jej wielką chlubą są żyjące w tutejszych wodach delfiny. Każdego ranka na spotkanie z tymi przyjaznymi ssakami wyrusza kilkanaście łodzi wypelnionych po brzegi turystami. Ponieważ czas na Bali wyprzedza o godzinę ten na Jawie, zanim jeszcze zadzwoni budzik do naszych drzwi już dobija się umówiony dzień wcześniej przewodnik. 40 minut spóźnienia, Kasia wciąż nie może uwierzyć jak do tego doszło. W pospiechu gnamy na plaże, wskakujemy do łodzi i wypływamy na szeroką wodę. Delfiny podpływają bliżej brzegu w poszukiwaniu pozywienia, zazwyczaj w porze śnidaniowej więc by ich nie przegapić trzeba zjawić się odpowiednio wcześnie. Przewodnik wyłącza silnik łodzi i czekamy na kolejny występ. Zjawiają się niespodziewanie, czasami dając pokaz pływania synchronicznego, czasami wyskakując z wody pojedyńczo. Balijczycy z Loviny śmieją się że delfiny przywykły już do sławy i uwielbiają wiwaty i piski radości zgromadzonej na łodziach publiczności. Dziś ich nie brakuje, zewsząd słychać rozentuzjzmowanych Japończyków, po kilku wyrzuconych w pośpiechu japońskich okrzykach, daje się słyszeć odgłos migawki, a obiektywy prawie zahaczają o delfinie dzioby. Przypomina nam to troche polowanie, ale póki ssaki dobrze się bawią, i my mamy wielka frajdę. Tym bardziej, że jest to dla nas pierwsze spotkanie z delfinami w ich naturalnym otoczeniu. Gdyby tak móc wskoczyć do wody i popływać razem z nimi, ekscytacja podsuwa nam szalone pomysły.
Łodzie zawracają do brzegu, właściciel naszej, Kenny (cóz za typowo balijskie imię) oznajmia nam, że czas przejść do kolejnego punktu programu, bo delfiny już się raczej nie pojawią.
Pech chciał, że złaknione przygód postanowiłyśmy w wodach Loviny trochę ponurkować. Dlaczego pech? Już spieszę z wyjaśnieniem. Kenny zatrzymuje łódź w miejscu gdzie woda ma kolor czerni, i może gdyby jakiś wyczynowiec dał susa na głębokość 10 metrów byłby w stanie dostrzec zarys rafy koralowej. Niemożliwym jednak wydaje się zrobić to za pomocą snorklingowej rurki i zaparowanej, starej maski. Duma nie pozwala nam jednak wycofać się w ostatniej chwili, więc gramy w nożyce, papier, kamień i jako przegrana wskakuje do wody pierwsza. Kasia wciąż ma wątpliwości, ja tez, choć nie daje tego po sobie poznać. Gdy jesteśmy już obie w wodzie, pływamy dookoła łodzi w poszukiwaniu tych obiecanych ławic tropikalnych rybek, ale nie widzimy nic oprócz ciemnej otchłani. Nagle Kasia wydaje pełen strachu okrzyk, cos tu plywa, cos tu plywa! Nie czas na panikę , myśle. Ze względu na obecność delfinów w tych wodach, od razu wykluczam rekiny, cóż więc złego moze nas spotkac. Kasia rezygnuje z dalszej zabawy, a ja bagatelizując jej przestrogi , niestrudzenie poszukuję koralowców. I nagle czuję, że coś dziwnego dzieje się z moimi rękami, a potem nogami, tak jakby popieścil mnie prąd, zanim zdąże się zorientować, że coś naprawdę jest nie tak, czuję ten sam rodzaj bolu na plecach i brzuchu. Lapie dlon Kasi, a ta migiem wciaga mnie spowrotem na lajbe, gdy tylko wynurzam sie z wody moja skora zaczyna piec, na calym ciele dostrzegam czerwone plamy. Trafilysmy na meduzy, wkurzone meduzy. Kenny patrzy na mnie z rozbawieniem i pyta czy mamy jeszcze ochotę troche popływać. Dowcipniś, nie ma co.
Po tej przegranej batalii z tutejszymi bestyjami, postanawiamy wrócić do swojego naturalnego środowiska. Stopy stają na lovińskiej plaży i czuję ulgę , że wodne przyjemności już za nami.
Człowiek- ląd. Ryba- woda. Nie inaczej!

Lovely Lovina

2012-03-21T11:20:00.002-07:00

Można się było tego spodziewać. O poranku wychodzimy z hotelu, pytamy pierwszego napotkanego mężczyznę jak dostać się na dworzec autobusowy. Dokąd chcecie jechać? Gdybyśmy to wiedziały.
A dokąd Pan jedzie?- wskazujemy na zaparkowany obok minivan, który zdaje się należeć do niego. Do Loviny!- odpowiada szybko.
Nazwa przypada nam do gustu. Pewnie tam ładnie. Wsiadamy!
Lovina to rzeczywiście przyjemne miasteczko, dużo spokojniejsze niż miejsca w południowej części wyspy. Ku naszemu zaskoczeniu jest tu wiele pięknych domów i hoteli, które wydają się być od dawna zapomniane, kilka z nich popada już w ruinę. Zatrzymujemy się w tanim hoteliku, o mało wdzięcznej nazwie DUPA. Nie, to nie żart, tylko imię właściciela. Cześć Dupa, jak się masz Dupa?
Resztę dnia spędzamy na spacerze po okolicy, senna aura zapowiada deszcz, gdy nad naszymi głowami pojawiają się ciemne chmury pozostaje nam podziwiać Lovinę z naszego balkonu. Odświeżona kroplami deszczu zieleń upraw ryżowych wydaje się być jeszcze intensywniejsza. Dwie Panie zasiadają na ratanowych krzesłach i cieszą oczy tym widokiem. Powietrze pachnie deszczem i jest tak cicho i spokojnie, że nasze rozmowy zdaje się pewnie słyszeć na drugim końcu miasteczka.
Nie znałyśmy dotąd takiego oblicza Bali. Są tu więc miejsca gdzie można zasnąć bez korków w uszach.

Z górki na pazurki

2012-03-20T08:50:00.004-07:00

Nasze beztroskie podróżowanie przynosi wiele frajdy. Brak planu ma swoje dobre strony, dajemy się zaskoczyć przez to co zastanie nas po dotarciu do celu- ciekawi ludzie, nietypowe miejsca, kłopoty, które są raczej powodem do śmiechu, a po rozwiązaniu stają się zazwyczaj źródłem najbarwniejszych historii.

Brak planu ma też jednak złe strony. I tu oto, po sześciu miesiącach podróżowania, na małym dworcu w Probolinggo, dopada mnie ta myśl, a wraz z nią narastająca frustracja. Może czasami dobrze byłoby zajrzeć do przewodnika?

Wyjeżdżamy z Cemoro Lawang wczesnym rankiem, ciężarówka sunie po krętej górskiej ścieżynie, z każdym kilometrem robi się cieplej i zaczynamy zdejmować z siebie kolejne warstwy ubrań. W Probolinggo zastaje nas przyjemne gorąco, gdy wysiadamy z auta od razu wystawiamy buzie do słońca, spragnione jego promieni po tych kilku dniach chłodu. Odzyskujemy czucie w dłoniach, zapominamy o niskiej temperaturze i wietrze, które zostawiłyśmy dawno na górze. Naookoło roi się już od kierowców, ryksiarzy, sprzedawców różnosci, którzy na hasło BULE (pamiętacie wciąż Bule z naszych wczesniejszych opowieści?) ignorują lokalnych klientów, rzucają wszystko i gnają w naszą stronę. Przeczuwając atak, uciekamy do kasy by kupić bilet na wulkan Ijen, wsiąść w autobus, dotrzeć na miejsce, wspiąć się, zachwycić...

Ijen jest zamknięty!- indonezyjski akcent przecina nasze fantazje wpół. Jak to zamknięty?- pytam z niedowierzaniem. Kapryśna pogoda sprawiła, że z krateru Ijen wciąż wydobywają się trujące gazy i wstęp na teren wulkanu jest surowo zabroniony. To co napiszę nie wydaje się zupełnie normalne (tak, teraz widzimy to patrząc na sprawę pozbawione gorączki poznawczej) lecz siedząc wtedy przy kasie, genialnym pomysłem wydało mi się znalezienie masek gazowych i przekorna wspinaczka na Ijen. Kasia, moja kompanka, zapalona i równie szalona, od razu kupiła ten pomysł i naprawdę przez moment zaczęłyśmy zastanawiać się gdzie te maski możnaby nabyć.

Kobieta odchrząknęła głośno, dając nam do zrozumienia, że wymaga od nas większej decyzyjności. Moje Panie, dokąd więc?

Nie mamy pojęcia. Zawracać na zachodnią Jawę, spędzić długie godziny w indonezyjskich zadymionych autobusach by znowu wrócić do punktu wyjścia. A może od razu jechać na Bali, czyli przez kolejne dni droczyć się z własnym sumieniem, próbując odeprzeć wszystkie tamtejsze pokusy?

Bali. Kobieta jeszcze nie zdążyła wydać nam reszty, a autobus stał już za naszymi plecami. Kilka godzin później znalazłyśmy się na promie kursującym z wyspy Jawa na Bali, jakież było nasze rozbawienie, gdy jeszcze przed odpłynięciem zobaczyłyśmy biegających po pokładzie chłopców, którzy krzyczeli: One dollar and I jump! Jak to jump? Szybki sus do wody jednego z nich rozwiał nasze wątpliwości, promowi skoczkowie zabawiali widownię przez dłuższą chwilę, zbierając przy tym, czasami nawet wyławiając z wody, całkiem pokaźna sumkę.

Ściemnia się już gdy prom dobija do Bali, domyślamy się ,że o tej porze jedyną możliwością dotarcia do którejkolwiek części wyspy będą prywatne taksówki. Odpada. Gilimanuk to malutkie miasteczko, z którego rusza się w dalszą drogę. Albo, wskutek chaotycznie zaplanowanej wycieczki (czytaj: w ogóle niezaplanowanej) zostaje się by przeczekać do rana. Zarzucamy plecaki, słyszymy jeszcze witamy na Bali od mijanych przez nas stróżów prawa i z werwą ruszamy przed siebie. Wzdłuż głównej drogi rozciąga się kilka małych domów i sklepów, po kilkunastominutowej wędrówce zaczynamy wątpić, czy w tym miasteczku jest jakiekolwiek miejsce gdzie mogłybyśmy się zatrzymać. I wtedy zauważamy słabo świecący neon: HOTEL. Alleluja! Pulchna właścicielka siedzi na bujanym krześle przed wejściem, zajęta robótkami ręcznymi, wydaje się byc zaskoczona gdy pytamy o pokój. Chyba dawno nie było tu już żadnych gości.

Zamykamy za sobą drzwi i padamy wycieńczone na łóżko. Zapominam moje wcześniejsze przemyślenia o bardziej kompetentnym podróżowaniu. Jutro ruszymy dalej, wsiądziemy w pierwszy lepszy autobus, poznamy nowych ludzi, wpadniemy w kłopoty i znowu będziemy się śmiać. Popatrzyłam na przewodnik i wrzuciłam go spowrotem do plecaka.

Kierunek: Bali!

Wyświetl większą mapę

Gdzie jest Bromo?

2012-03-19T20:28:00.025-07:00

Jeden z czynnych wulkanów wschodniej części Jawy chowa sie przebiegle za chmurami przez większość dnia. Najlepsza pora by go przylapac to wczesny poranek dlatego wędrowkę na szczyt trzeba zacząć jeszcze w nocy. Czeka nas kolejna wycieczka w ciemnosciach, opuszczamy schronisko o 4 rano. Tym razem bez żadnych szaleństw, za to w towarzystwie grupy Rodaków przypuszczamy szturm na imponujący wulkaniczny stozek. Mamy z Kasią ogromną chęć by wybrać dziką,a wiec i ciekawszą trasę ale wola plemienia sprowadza nas na utarty szlak. Wspinamy się w zupełnych ciemnosciach, mamy tylko jedna slabo swiecaca latarke i jedynym sposobem by zlokalizowac towarzyszy jest wymiana kilku słów, czasem żart, czasem śpiew. Co jakis czas z bezkresnej czerni znienacka wylaniaja sie lokalni mezczyzni na koniach, probujac nawiązać rozmowę i przysparzają nam nie lada strachu.
Ostatni odcinek drogi to kilkadziesiąt niesymetrycznie ułożonych stopni po których wspinamy się dostając zadyszki. Gdy docieramy na krater , wciaz jest jeszcze ciemno, daje sie jednak czuc specyficzny zapach siarki i nasze podekscytowanie wzrasta, nie mozemy doczekac sie widoku ktory ukaze sie wraz z pierwszym dziennym swiatlem. Miejsca na szczycie jest niewiele, brakuje barierek zabezpieczajacych, wieje za to tak silny wiatr ze siadamy wszyscy obok siebie by czuc sie bardziej stabilnie. Co chwile znikamy w bialych jak mleko chmurach, z ledwoscia dotrzegam Kasie, az nagle czujemy porywisty podmuch wiatru i Bromo odslania przed nami swoje oblicze. Dymiace oko krateru jest jednym z najpiekniejszych obrazkow jakie zachowamy z tej podrozy. Jedno spojrzenie hen w dół wystarcza by przełknac ślinę ze strachem i poczuc sie zupelnie malym wobec tej niesamowitej sily natury.
Drogę powrotną odbywamy już same, pogoda zmienia sie blyskawicznie i silny wiatr wręcz spycha nas w dol wiec decydujemy sie zawrocic do schroniska. Tym razem wybieramy dziki szlak i prawie cały czas idziemy wspak bo widok Bromo za naszymi plecami jest tak wspaniały że aż żal tracić go z oczu. Utwierdzamy się w przekonaniu że Indonezja jest naszym ulubionym krajem, tak rożnorodnym, wciaż zaskakujacym. Stało sie, zakochalysmy sie w tym miejscu ponownie .
Szacuneczek Matko Naturo za tak piękne dzieło.

Legoland

2012-03-18T03:40:00.002-07:00

Cemoro Lawang to senne miasteczko u stóp góry Bromo. Przyjezdni zazwyczają zatrzymują się tu na jedną noc, o świcie podziwiają wulkan by juz kilka godzin później wrócić do niżej położonego Probolinggo i kontynuować swoją indonezyjską przygodę.
Po długich godzinach aktywności zapadamy w sen zimowy, przesypiamy prawie cały dzień w naszym wielkim, chłodnym łóżku, ubrane jak na nocowanie w namiocie. Budzi nas wycie wiatru, jest wciąż widno więc postanawiamy wybrać się na spacer po okolicy. W Cemoro Lawang jest coś urzekającego. Szereg kolorowych domków położonych wzdłuż wąskich opustoszałych ulic, małe ogródki z zielonymi warzywami, kilku mieszkańców spacerujących w zarzuconych na plecy kolorowych kocach- wszystko to wygląda jak makieta lego na tle otaczających miejscowość, spowitych we mgle gór. W Cemoro Lawang o tej porze roku słońce wygląda bardzo rzadko, za to wciąż wieje silny wiatr i pada deszcz, nie ma tu dostępu do internetu, a wieczorami brakuje też elektryczności. Głównym środkiem transportu są konie a niezbędne artykuly spożywcze nabywa się w jednym z malutkich sklepików. Jesteśmy oczarowane, spokojem jaki panuje w tym miejscu, naturą na wyciągnięcie ręki. Chętnie zostałybyśmy dłużej, siedząc w schronisku, pijac gorącą herbatę i nasłuchując wiatru. Jeśli kiedyś uciekniemy, to zaszyjemy się wlasnie tutaj.
Nadchodzi zmierzch, stoimy na niższym punkcie widokowym i podziwiamy znikające w ciemnosciach szczyty. Mężczyźni wbiegają co chwilę na wzgórze i korzystając z silnych podmuchów wiatru, wystawiają przed siebie urządzenia przypominające małe wiatraki. Mimo usilnych prób nie udaje nam się dowiedzieć w jakim celu. Cemor Lawang układa się do snu, zapada zupełna ciemność. Za chwilę przyjadą tu kolejni turyści, ktorzy o śwcie zachwycą się Bromo a potem wyjadą, zapominajac o tym osobliwym miasteczku.

Zakupy.

24 godziny

2012-03-17T23:05:00.019-07:00

Intensywne 24 godziny. W piątkowy poranek wyruszamy z lotniska w Kuala Lumpur do miasta Surabaya na wyspie Jawa. W samolocie znowu doceniam obecność Kasi, gdy mocno ściska mnie za ręke podczas silnych turbulencji. Dolecimy, nie bój żaby, mam plecy u Bozi! I jak zwykle ma rację.
Kilka godzin później siedzimy już w publicznym autobusie, pod obstrzałem spojrzeń, w chmurach papierosowego dymu. Dziwimy się, że na lotniskach brakuje tablic: Witamy w Indonezji, uprzejmie prosimy o palenie. Wszędzie! Głowy nam opadają, ale nie dajemy się zmęczeniu. Cała drogę wymieniamy się wiadomościami, Kasia przywiozła powiew plotek z Europy, ja aktualizuję jej wiedzę w zakresie Dalekiego Wschodu. Na miejscu jesteśmy późnym popołudniem, i wydawać by się mogło, że za chwilę odpoczniemy w wygodnym łóżku gdy okazuję się, że nasze głowy za równikiem są jeszcze bardziej do góry nogami. Do wulkanu jeszcze długa droga-tłumaczy nam jeden z mieszkańców Probolinggo i oferuje nam podwiezienie do małej miejscowości u podnóży Bromo. Bez namysłu wskakujemy do ciężarówki. Kręta droga prowadzi przez pagórki i góry, czasami tak strome, że kierowca musi zatrzymać auto by dać mu czas na zebranie sił przed kolejną przeszkodą. W miarę pokonywania dalszych kilometrów, powietrze staje się chłodne i świeże, a piękne widoki giną w mlecznej mgle. Cemoro Lawang zasypia już u stóp majestatycznych gór, miasteczko rozświetla tylko kilka strumieni słabego światla z pobliskich domów. Wysiadamy przy malutkiej chatce, gdzie już czeka na nas właściciel, temperatura jest chyba najniższą jakiej doświadczyłyśmy dotąd w calej Poludniowo- Wschodniej Azji. Krótkie szorty w mig zamieniamy w spodnie, i jeszcze jedne spodnie, i kilka koszulek, a całość wieńczymy naszymi smerfnymi kurtkami. W takich odzieniach spędzamy wieczór, siedząc pod kocami w malutkim holu naszego guesthousu, znowu gadając i gadając. Drzwi otwierają się wpuszczając do chatki podmuch zimnego wiatru i staje w nich kilku kolejnych backpackerów w hawajskich koszulach i klapkach. Połączyło nas to samo doświadczenie wiec od razu zaczynamy żartować z ich letnich outfitów. Po chwili siedzimy juz wszyscy na wygodnych kanapach, Kasia częstuje nas przywiezionymi z Polski trunkami i suchą krakowską. Jest idealnie. Wiatr dmucha za oknami, deszcz zacina z taką siłą, że każda kropla pozostawia dźwięk na szybie. Biesiadujemy w najlepsze, zapominając o zegarku i gdy okazuje się, że do wyjścia w góry pozostała juz tylko godzina, postanawiamy wszyscy nieco się przewietrzyć i ruszamy w drogę od razu. Jesteśmy na szlaku juz o 3 nad ranem. Wspinamy się po ciemnej ścieżce, gdyby nie latarka (dzięki Ci Tatusiu Stefku, że zaopatrzyłeś mnie w swoje myśliwskie niezbędniki!) nie widzielibyśmy nic dookoła. Z oddali słychać szum drzew, co jakiś czas mijają nas pracujący w górach mieszkańcy wioski, którzy jeszcze przed świtem wjeżdżają na szczyt na swoich koniach. W ochronie przed zimnem odziani są w czapki kominiarki , które sprawiają, że wyglądają dość upiornie więc pierwsze spotkanie z nimi doprowadza nas niemal do zawału.Na punkt widokowy docieramy jeszcze przed wschodem słońca. Niebo przejaśnia się powoli ukazując naszym oczom wspaniały widok na górę Batok (2440 m.n.p.m), zza chmur nieśmiało wyłania się również Bromo. Zachwycamy się tym krajobrazem dopóki do zejścia nie zmusza nas zimno. Do schroniska docieramy dokładnie o 7 rano, czyli 24 godziny od powrotu Kasi. Pełna wrażeń noc okazuje się zbyt intensywna dla naszych nowopoznanych znajomych, którzy tuz po przekroczeniu progu zasypiają na kanapach w holu. Każdy z nich w opartej na klatce piersiowej dłoni dzierży kartkę z informacją: Proszę zabierz mnie na Bali. Proszę zabierz mnie z dala od polskich dziewczyn. Wybuchamy głośnem śmiechem, po czym dopisujemy pod spodem: Bo pić Panowie, to trzeba UMIĆ!!!

Gość w dom, Bóg w dom.

W drodze na szczyt...

...trzeba się rozgrzać.

Uuuuu, jak zimno!

Powrót do Cemoro Lawang.

Kobiety w komplecie

2012-03-16T22:14:00.009-07:00

Co cztery nogi to nie dwie. Czlowiek zajdzie dalej i szybciej.
Ostatnie dwa miesiące , które spedziłam bez swojej kompanki u boku przysporzyły mi wiele trudności i uswiadomiły jak bardzo potrzebujemy siebie wzajemnie. Samotne podróżowanie jest do bani. Brakowało mi Kasinego towarzystwa, naszych żartów, rozmów o wszystkim i o niczym. Brakowało mi (o matko, kto by pomyślał, że kiedykolwiek to napisze!) pobudek o 7 rano, pytań czy wzięłam paszport, portfel, czy zapakowałam wszystko. W końcu wiem, o której mam lot, skąd odjeżdża autobus i co jest wartego zwiedzenia w danym miejscu. Zwiedzenia i zjedzenia , bo bezkarne opychanie się uchodzi Ci na sucho tylko w towarzystwie przyjaciółki. Nie mogłam doczekać się naszych wojaży wypełnionych śmiechem, gdy wystarczy jedno wzajemne spojrzenie by wiedzieć że Kelly z Anglii napewno nie bedzie naszą koleżanka, a John zapyta nas gdzie leży Polska. I nasz wspólny język, niezrozumiały nawet dla spotkanych po drodze Polaków, w którym obśmiewamy świat i siebie nawzajem.
Przed wyjazdem na lotnisko nie mogę spać, a gdy wybija godzina zero i widzę Kasię, odzianą w czapkę i szal w tym 35 stopniowym upale, to serce mi sie topi i przez kilka dobrych chwil zamiast słów wymieniamy tylko uściski i śmiejemy się jak szalone. Potem wyrzucamy szal, kozaki i kurtkę do pobliskiego śmietnika, a Kasia wyciąga swój precyzyjnie sporządzony grafik podróży i mówi: za 20 minut musimy zacheckować się na kolejny lot. Usmiecham się w duchu, jak dobrze mieć ją spowrotem. Witaj w domu Kasieńka!

Szczęśliwego!

2011-12-31T03:29:00.001-08:00

W tym roku Sylwester pod palmą, żadnych kreacji, sztucznych rzęs i manikiurów. Od rana leżymy na plaży i choć nie minęło jeszcze południe to juz wiemy, że bedzie to jedna z ciekawszych noworocznych imprez . Wieczorem zapleciemy warkocze i udamy się na jedną z hippisowskich plaż by beztrosko powitać 2012 rok.
Cykam kolejne zdjęcie, krzyczę: Jesteś cudowna!, a Kasia na to: Wiem i nie zamierzam zmienić tego w Nowym Roku!
A więc keep being cudowne, nasze Kobietki na całym świecie! Szczęśliwego!
Kobiety w podróży

Przygotowania.

Danger Mines!

2011-12-29T09:40:00.000-08:00

Veasna od dziecka zarabiał na życie zbierając dzikie warzywa. Każdego ranka wyruszał ze swoimi braćmi do lasu by znaleźć cokolwiek na sprzedaż. Był kwiecień 2004 roku, pierwsze promienie słońca wyglądały zza horyzontu gdy chłopcy opuścili dom. Kilkaset metrów dalej jeden z nich stanął na minę lądową. Veasna usłyszał wielki huk i upadł na ziemię. Ocknął się chwilę później i oszołomiony zaczął szukać braci. Obaj żyli. Chłopcy rzucili się sobie w ramiona, mimo bólu i szoku, skakali wkoło wydając okrzyki radości.
To ostatnie wspomnienie, które zachował.
Szczęśliwi, że cudem uniknęli najgorszego, postanowili wrócić do domu inną drogą. Starszy brat zapewniał, że jest bezpieczniejsza. Veasna pamięta tylko przeraźliwy hałas i rwący ból w nodze. Tym razem nie udało mu się odnaleźć żadnego z braci.
Dziś Veasna ma 19 lat. W wyniku wybuchu miny stracił nogę. Był jedynym, który wrócił tamtego dnia do domu. Jego imię w języku kambodżańskim oznacza szczęśliwiec.

Kambodża jest jednym z najbardziej zaminowanych terenów na świecie. W całym kraju może znajdować się wciaz aż 6 milionów min lądowych.
Jeden na 275 kambodżańskich obywateli został okaleczony przez niewybuchy. W tym wiele kobiet i dzieci.
Produkcja jednej miny kosztuje od 1 do 10$. Jej usunięcie czasami nawet 1000$.
W 1997 roku Międzynarodowa Kampania na Recz Zakazu Min Przeciwpiechotnych (ICBL) wprowadziła w życie Traktat Ottawski,który ma na celu wyeliminowanie używania min przeciwpiechotnych jako środka zbrojnego.Traktat poparło 156 państw, ratyfikowało go 152.
Konwencji do dziś nie podpisały USA, Rosja i Chiny.

Oba zdjęcia pochodzą ze strony: clearpathinternational.org

Sknery na Khmery

2011-12-27T00:34:00.000-08:00

Gdzieś na Khaosanie, pomiędzy jednym a drugim Changiem klaruje się plan na najbliższe dni. Wybieranie kolejnych przystanków jest niczym loteria, gdzie wiatr nas zaniesie, co los nam da.
Na ostatecznym etapie selekcji na naszej liście widnieją Laos i Kambodża i zupełnie spontanicznie, bez żadnych konkretnych powodów stawiamy na to drugie. Następnego ranka siedzimy już w małym busiku,ku Khmerom, ku nowej przygodzie.
Na bilet wydajemy zaledwie 300 bhatów, co odbija się na komforcie jazdy, lecz nie na naszej kieszeni a dopóty dopóki jest oszczędnie, jest też dobrze. Jednym kolanem wbijam się w fotel przede mną, drugim uderzam co rusz naburmuszonego Francuza obok, Kasia walczy nieustannie z siedzącym przed nią, upartym Tajem, który od godziny próbuje obniżyć swoje oparcie. Trafiła kosa na kamień.
Około południa docieramy do granicy w Poipet i zanim ją przekraczamy, jeszcze w Tajlandii czeka nas starcie z kambodżańską biurokracją. Większość przewodników podaje, iż cena wizy wynosi 25$, na miejscu okazuje się jednak,że musimy zapłacić aż 1200 bhatów, co nawet przy mocnym kursie dolara jest gwałtem naszego portfela. Liderem naszej grupy okazuje się być drobna lecz waleczna Chinka, która pierwsza zabiera głos i wywołuje tym samym burzliwą dyskusję. Chwilę później zewsząd już słychać głosy niezadowolenia, gdzieś tam, pośród nich, również nasz zdecydowany protest. Pośrednik biura podróży odpiera te ataki mówiąc, że wizę za 25 dolarów można dostać tylko i wyłącznie w ambasadzie w Bangkoku i wtedy zamykamy buzie, bo nie spieramy się z czymś o czym nie mamy pojęcia, może i jest tak jak mówi, więc nie mamy zamiaru tego negować. Niewiedza kosztuje, w tym przypadków kilka dodatkowych dolarów. Jedźmy w końcu do tej Kambodży- zwracamy się do niego oddając paszporty i wypełnione formularze wizowe. Kilka momentów i kilometrów dalej stoimy już w długiej jak chiński Bay Bridge kolejce i wciąż nie możemy oprzeć się wrażeniu jakoby tutejszym urzędnikom było to trochę na rękę. Utwierdzamy się w tych przypuszczeniach gdy chwilę później zjawia się koło nas mężczyzna w dziwnym uniformie i za 500 bhatów oferuje nam przejście do ,,specjalnej błyskawicznej linii''.
Finału można się domyślić.
Po długim oczekiwaniu celnik podaje nam paszporty i z szerokim uśmiechem wita nas w Kambodży. Budzi się w nas euforia poznawcza, zapominamy o wszystkich trudach.
Rzadko zdarza się, że przejścia graniczne jakkolwiek zapadają w pamięć, przekroczyłyśmy ich już dziesiątki i jak dotąd żadne nie wywarlo na nas podobnego wrażenia jak Poipet. Ze względnie uporządkowanej tajskiej części przechodzi się przez bramę do Królestwa Kambodży i nagle nie wiadomo skąd pojawia się wielkie zamieszanie, naszym oczom ukazuje się egzotyczny bałagan. Kramiki z tanimi papierosami i alkoholem, wozy wypełnione po brzegi ludźmi i towarami, mężczyźni dźwigający ogromne worki na plecach-przekroczyłyśmy wrota zamętu.
Zamętu, który zachwyca nas od pierwszego wejrzenia, bo gdzież indziej miałyby odnaleźć się dwie najbardziej nieuporządkowane kobiety na świecie, gdzie jeśli nie tutaj, w Kambodżańskim Królestwie Chaosu.

Wyświetl większą mapę

Świąteczne porządki

2011-12-26T11:12:00.000-08:00

When preparing to travel, lay out all your clothes and all your money. Then take half the clothes and twice the money. Susan Heller

Jesteśmy kiepskimi backpackerkami. Każde pakowanie to niezliczona ilość stert z ubraniami-tymi NA PEWNO do wzięcia (prawie do nieba), tymi MOŻE ( niewielka) lub zdecydowanie NIE (najmniejsza). W przebłysku zdrowego rozsądku lub przez mamine reprymendy wyciągamy trochę niepotrzebności z plecaka by za chwilę po kryjomu spakować je z powrotem. To chyba jedyne co łączy nas z terminem BACK- PACKER.
W Nowy Rok zamierzamy wejść lekkim krokiem i z jeszcze lżejszym bagażem więc zanim zrobimy rozliczenie zeszłorocznych grzeszków i spiszemy nowe postanowienia (lub po prostu przepiszemy te wciąż niespełnione) zabieramy się za świąteczne porządki. Tam odkurzyć, tu powycierać, poskładać i powyrzucać. Cel: zmniejszyć wagę naszych dźwiganych na plecach dobrodziejstw do niezbędnego minimum.
Podróż w głąb naszych plecaków przynosi wiele niesamowitych odkryć. Znajdujemy mnóstwo niezbadanych (czytaj: nienoszonych) dotąd skarbów, nigdy nieużywanych przedmiotów, kilkusetstronicowych ksiąg, które oczywiście szkoda wyrzucić i podsumowując wychodzi z tego całkiem niezły kramik, który z powodzeniem mogłybyśmy wystawić na jednej z ulic Bangkoku.
Basta! Kręgosłupy wypomną nam kiedyś te niemądrą próżność.
Postanawiamy oddać wszystkie NIE- używane,noszone,potrzebne rzeczy azjatyckim dzieciakom lub uraczyć nimi jakieś piękne egzotyczne dziewcze. Przejawy okropnego materializmu nakazują nam momentami zamykać oczy gdy wrzucamy do worka kolejne przedmioty, jednak ostatecznie operacja kończy się sukcesem. Drobiazgi z wozu, babom lżej.

Bilans: za dużo par okularów, dziesiątki lakierów do paznokci paznokietków, nieużywane ani razu kosmetyki, kreacje jak na prezydenckie bale, buty raczej nieprzydatne w dżungli, przeczytane książki, zapomniane qiangqi, i wiele wiele innych zbędnych dóbr. Waga ogólna: 7 kilo.

U Buddy za piecem

2011-12-25T08:45:00.001-08:00

Obudził nas świąteczny Sinatra, i juz miało sie ochotę zbiegać w pidżamie do stołu, podjeść resztki z wigilijnej wieczerzy a potem z kubkiem herbaty zasiąść przy choince. Odsłoniłyśmy zasłony i okazało się, że za oknem nie ma śniegu lecz wschodzi kolejny upalny dzień a Bangkok w rytmie muzyki budzi sie ze snu.

Mimo planu wybrania się na tradycyjną Pasterkę, nie udało nam się znaleźć żadnego katolickiego kościoła w sąsiedztwie, totez wigilijny wieczór zakończyłysmy świetując na Khaosanie, wraz z innymi rozbitkami z całego świata. Bangkok znowu nas porwał.Porwał nas tak bardzo,że zaspałyśmy na autobus, w objęciach Morfeusza nieświadomie przegapiłyśmy również check out. Nie pozostało nam nic innego jak spędzić tu kolejny dzień .By zlapac jak najwiecej, spakowałyśmy się pospiesznie i ruszyłysmy przed siebie. Przypadkowy przechodzień rozrysował nam mapę najatrakcyjniejszych miejsc na kawałku swej nieprzeczytanej jeszcze gazety, dopisał wszystkie nazwy w oryginalnej pisowni a na koniec dał nam jeszcze szybką lekcje tajskiego. Teraz znamy już 7 słów, a ja poważnie zastanawiam się czy nie zabrać się za naukę tego uroczego języka.

Cały dzień spędzamy zwiedzając buddyjskie świątynie, zlote zdobienia mienią się w promieniach słońca, każde z miejsc robi na nas wielkie wrażenie. Kierowca tuk tuka zgodził się towarzyszyć nam przez kilka godzin i podrzucać nas gdziekolwiek zechcemy za 20 bhatów, czyli 2 złote. W zamian mamy udać się do dwóch salonów krawieckich i udawać, że jesteśmy zainteresowane uszyciem nowych fatałaszków. Praktyka ta jest tutaj powszechna, za każdym razem gdy jesteśmy w Bangkoku, odwiedzamy dziesiatki krawców, sprawdzamy materiały, negocjujemy ceny, i za te aktorskie popisy, możemy poruszać się po mieście prawie za darmo. Tak jest i dziś, choć jeden z mistrzów igły powatpiewa w szczere intencje naszych zakupów gdy dowiaduje się, że jesteśmy z Polski, Poland no buy- tłumaczy nam potem tuksiarz.

W jednej ze świątyń spotykamy mnicha, który przerywa modlitwę by oprowadzic nas po kompleksie. Wszyscy wokolo zapewniaja nas ze dzis jest jedyny dzien w roku kiedy wszystkie zakatki swiatyn sa a wyciegniecie reki, co jest chwytem probowanym na kazdym turyscie. Swiatynie sa otwarte dla zwiedzajacych 365 dni w roku i wiekszosc z nich jest darmowych. Usmiechamy sie jednak szeroko by napewno wiedzieli jak bardzo jestesmy szczesliwe i naiwne. Spedzamy kilka chwil z naszym mnichem, choć komunikacja polega raczej na wymianie gestów, musimy też pamiętac o stosownym zachowaniu, trzymać odpowiednią odległość i nie podawać przedmiotów bezpośrednio do ręki .A potem ma miejsce wydarzenie, które wali w twarz mój światopogląd i pozostawia na nim wielkie limo. Zanim odchodzimy mnich prosi nas o długopis (który podaje się sposobem Kasi dłoń- ławka- dłoń mnicha) i zaspisuje swoje imię. Podaje nam kartkę (mnicha dłoń- ławka- dłoń Kasi) i pyta, uwaga, uwaga, pyta o Facebooka!!!Wiesz, że świat przewrócił sie do góry nogami, jeśli żyjący w ascezie mnich z jednej z tajskich światyń prosi Cię o twarzoksiążkę. Czas wybrać się na inną planetę.

O zachodzie słońca odwiedzamy Black Buddha Temple. Poznajemy nauczyciela lokalnej szkoły, który prowadzi nas do sali medytacji. Nie ma tam nikogo. Siadamy na czerwonym dywanie, przed posągiem Buddy i przez chwile trwamy w milczeniu, patrzę na twarz Kasi i wiem, że też sie modli. Nie wiem czy to idealna cisza, promienie zachodzącego słońca układajace się w piękne wzory na ścianach czy też narastająca tęsknota za bliskimi w te świąteczne dni, ale dopada nas wzruszenie i serca kołaczą nam jak szalone. To miejsce okazuje się azylem dla naszych emocjonalnych rozterek, daje nieopisane poczucie spokoju. W jednej chwili obie czujemy potrzebę by pogadać sobie z Bogiem, w tak zaskakujących okolicznościach, właśnie tutaj, w buddyjskiej światyni.

Buddyjski pedicure.

Ho, ho, ho!

2011-12-24T08:06:00.000-08:00

Dziesiątki kartek z najlepszymi życzeniami ruszyły w świat. Jeszcze świeże, ciepłe, wprost z pracowni malezyjskiego Mikołaja. U nas pierwsza gwiazdka juz dawno na niebie,a przy wigilijnym stole tylko ja i Kasia, i wielka tęsknota. Za Mamą, Tatą, Bratem, domem, psem, choinką,za Wami! Wprost z rozszalałego Khao Sanu w Bangkoku, pełnego Mikołajów i Mikołajek ślemy Wam najlepsze życzenia, oby ten czas był pełen miłości i uśmiechów! Wesołych, wesolutkich!

Wigilijna wieczerza.

To co tygrysy lubią najbardziej

2011-12-23T08:07:00.000-08:00

W naszym małym pokoiku hostelowym nie mamy komina. Nie ma komina, nie ma Mikołaja, nie ma Mikołaja, nie ma prezentów, droga wytężonej dedukcji prowadzi nas do tego przerażajacego odkrycia! Podejmujemy decyzje by wziąć sprawy w swoje ręce i wzajemnie sprawic sobie po podarku. Co jest najlepszym prezentem? Oczywiście przygoda.

Wyruszamy poza Bangkok by zwiedzić okoliczne atrakcje. Ponieważ to szalone miasto porywa nas co noc, na porannego busa udajemy sie nie przesypiając nawet godziny. Nic to jednak, gdy ekscytacja nie daje zmrużyc powiek, i nawet dwugodzinną drogę zamiast na drzemce, spędzamy na wypatrywaniu celu.
O świcie docieramy na pływający market, czyli 32 kilometrowy kanał wypełniony wszelkiego rodzaju dobrodziejstwami, od pamiątek, poprzez szale i obrazy, aż po różnosci kulinarne, świeże owoce, zupy bulgoczące w wielkich kotłach, czy świeżo smażone naleśniki , a wszystko to...na łodziach. To miejsce jest niesamowite! Spacerujemy wzdłuż brzegu, aż znajdujemy sobie ustronne miejsce i stamtąd obserwujemy ten wodny gwar.
Nasz przewodnik zachęca nas do przepłyniecia kanału łodzią, ale widząc ścisnietych na łajbach, znudzonych obcokrajowców zdecydowanie odmawiamy. Jest nam tu dobrze, mówimy. Przypomina o godzinie zbiórki i wychodzi wyraźnie zdezorientowany. Tuz przed nami przepływają co rusz kulinarne rarytasy, kuszą nas zapachy i kolory, nie opieramy sie więc dłużej i mimo wczesnej pory decydujemy się na obiad. Zatrzymujemy jedną z łodzi i zamawiamy dwie pyszne, sycące zupy.
Mniam, mniam.
Siesta jest równie pyszna jak posiłek, wygrzewamy się w pierwszych promieniach słońca niczym leniwe kocury, gdy stanowczy głos naszego kierowcy wyrywa nas nagle z tej bajki. Wymachuje energicznie rękami, wszyscy na nas czekają, to wszystko co udaje nam się zrozumieć z jego nerwowego bełkotu. Wskazuje jedną z zacumowanych niedaleko łodzi, gdzie rzeczywiście siedzi juz cała nasza grupa, senni Anglicy, uśmiechnięci Chińczycy i kilku podekscytowanych Japończyków, z entuzjazmem pstrykających zdjęcia. Czar pryska, bo Kasia od przekroczenia burty myśli juz tylko o tym że trzeba będzie za tę wątpliwą przyjemność słono zabahcic. Nie przestaje mamrotać pod nosem, a ja tylko chichocze bo uwielbiam ten kasiny gorzki dowcip. Gdy dobijamy do brzegu, moja księgowa wydaje polecenie by opuszczać pokład jak najszybciej i ruszać przed siebie nie ogladając się na żadajacych zapłaty Tajów. Figa z makiem, dodaje z satysfakcją gdy jesteśmy juz w bezpiecznej odległości od łodzi.

Po południu docieramy do Tiger Temple, świątyni założonej w 1994 roku przez tutejszych mnichów, którzy kilka lat później przygarniają pierwsze tygrysiątko znalezione przez okolicznych mieszkańców. Niestety nie udaje się go uratować, zwierzę zdycha kilka miesięcy później ale od tamtego czasu liczba tygrysów, które znajdują tu schronienie wzrasta z miesiąca na miesiąc. Szacuje się, że obecnie jest ich około 90.
Przyznajemy szczerze- mimo wielu niepochlebnych opinii, nie mogłyśmy się doczekać by stanąć twarzą w pysk z tymi zadziwiającymi zwierzętami. Do wejścia docieramy truchtem a tam czeka na nas niemiła niespodzianka bo okazuje się, że nasze szorty są zbyt krótkie by odwiedzić świątynie. W sklepiku obok nabywamy więc spodnie zakrywające kolana, 200 bhatów za sztukę. Psiakrew, cholera.
Potem idzie coraz gorzej. Gdy docieramy do głównej atrakcji kompleksu, czyli wielkiego tygrysiego kanionu, widok zwierząt przysłaniają nam dziesiątki turystów. Posłusznie ustawiamy się w długiej linii i czekamy na swoją kolej. Zasady są jasne, żadnych spacerów w pojedynkę, każdej osobie przydziela się jednego z przewodników, którzy prowadzą nas za rękę jak dzieciaki, od tygrysa do tygrysa. Jest masowo i pospiesznie, pstryk, pstryk, i należy zmykać, jednak rozczarowanie ustępuje w chwilii spotkania z tą piękną bestią, z 300stu kilogramową dostojnym stworzeniem, które jednym ruchem łapy mogłoby zmieść nas z powierzchni Ziemi. Serca biją nam jak szalone, szczególnie gdy któryś z tygrysów podnosi sie gwałtownie i wokół robi się wielkie zamieszanie. Nieśmiało głaszczę je po karku, pięknie umaszczonym karku, sierść nie jest tak miękka jak się spodziewałyśmy, ale wciąż bardzo miła w dotyku. Gdy nasze tygrysie randewu dobiega końca dopada nas smutek, nie sądze by te piękne zwierzęta zadowolone były ze swojego losu. Całe dnie spędzają jako turystyczne maskotki, podejrzanie spokojne, może nawet pod wpływem środków odurzających. I dopada nas poczucie winy bo odwiedzając to miejsce dołożyłyśmy cegiełkę do tych podejrzanych praktyk.
Przed zachodem słońca udajemy się jeszcze na krótki spacer po świątyni i spotykamy mnicha z uroczym tygrysiątkiem. Niesamowite, że można wyprowadzać je niczym małe psiaki.
I tak kończy się ten prawie świąteczny dzień. Późnym wieczorem,całe, niepożarte, docieramy z powrotem do Bangkoku. Piękne bestie już pewnie śpią.

Tiger Temple znajduje się około 40km od Kanchanaburi, wejście do świątyni: 600 bhatów, należy pamiętać o odpowiednim stroju i zachowaniu wobec mnichów.

Jeśli ktoś z Was miałby ochotę wspomóc tygrysy lub inne wspaniałe, dzikie zwierzęta więcej informacji można znaleźć Tutaj . Zachęcamy gorąco!

Dworskie maniery

2011-12-22T12:10:00.000-08:00

Mimo królewskiej aury nigdy nie przyjmowano nas tu z honorami. Potrzebne były trzy podejścia by w końcu udało nam sie dostać do środka. Pierwsza wizyta zakończyła sie fiaskiem przez odkryte stópki, druga z powodu dnia zamkniętego dla zwiedzających,ale dziś nareszcie udało nam się zwiedzić tajskie salony. Do trzech razy sztuka.
Malowniczo położony nad rzeką Menam, Pałac Królewski jest nieodłącznym elementem krajobrazu tajskiej stolicy i miejscem, które należy odwiedzic podczas wizyty w Bangkoku. Nie dlatego, ze mowi tak przewodnik, lecz dlatego ze jest naprawde piekne.
Nie wszyscy sa tu jednak mile widziani. Jako, ze Pałac jest najcenniejszym zabytkiem stolicy, by przekroczyć jego próg należy zastosować sie do wszystkich panujących tu zasad. Podstawą jest odpowiedni strój, w grę nie wchodzą odkryte stopy lub lekkie przezroczyste bluzki. Nauczone doświadczeniem z poprzednich wizyt ubrałysmy się przyzwoicie od stóp do głów, na wierzch przygotowałyśmy grube chusty. Jak sie później okazało przeoczyłyśmy jeden drobiazg,to bluzki a nie chusty powinny zakrywać nasze ramiona. Z pomocą przyszła królewska wypozyczalnia ubrań, która odziała nas w przypominajace więzienne uniformy, męskie koszule w kolorze nieba.
I tak ślicznie wystrojone hulałyśmy sobie po królewskich przybytkach, a naszym zachwytom nie było końca. Wzniesiony w XVIII wieku kompleks pałacowo- swiatynny, z czasem rozbudowywany przez kolejnych władców, jest mieszanką rodzimych wpływów architektonicznych i inspiracji ściagniętych z odległej Europy co w rezultacie daje niepowtarzalny efekt. Dopracowane w najdrobniejszych szczególach mozaiki, które pokrywają całe budowle, zapierajace dech w piersiach ścienne malowidła, to wszystko zmusza nas do refleksji nad ludzkim geniuszem, nad tymi zdolnymi jednostkami, które przyczyniły się do wzniesienia czegoś tak imponującego. Przysiadłysmy na moment przy świątyni Szmaragdowego Buddy, większość ludzi kierowała się juz do wyjścia, tylko te dwie rozmarzone kobiety, pazerne na piękno, zdawały się nie przejmować czasem. Słońce chyliło się ku zachodowi, pomarańczowe promienie padały na zdobione dachy, nadajac im jeszcze cieplejszy złoty kolor. Żal było wracać.
Zanim jeszcze zdjęłysmy nasze niebieskie koszule, kilku Tajów zapytało czy jesteśmy bliźniaczkami. Nie wiem jaki jest odsetek krótkowidzów w Pld-Wsch Azji, jednak wiele, naprawdę wiele razy spotkałysmy się z przekonaniem, jakobysmy byly z jednej matki i ojca, z tego samego dnia i godziny. Zaczęłyśmy się zastanawiać skad taki pomysł i zgodnie stwierdziłyśmy, że musi chodzic o budowę ciała i nasze pucułowate buzie. Trudno sie jednak oprzeć, gdy naookoło az roi się od zachęcająco wyglądających przysmaków. Po zakończeniu wizyty u króla udajemy się do przeciętnej plebejskiej knajpki, gdzie za 30 bhatow (tj. 3 zlote) najadamy się do syta.

INFO:
Wstęp do Pałacu Królewskiego: 400 bhatów. Godziny otwarcia kasy: od 8.30 do 15. 30. Ostatnie wejscie: 15.30.
Należy pamiętać o odpowiednim stroju! Wypozyczenie koszul lub spodni: darmowe. Kaucja, która zwracana jest przy oddaniu wynosi 200 bhatów za sztukę.
Przelicznik: 100 bhatów to około 10 złotych.

Aller guten Dinge sind drei

2011-12-21T07:18:00.000-08:00

Nie zastanawiałyśmy się długo gdzie mogłybyśmy spędzić Święta. Tajlandia, jest jednym z naszych azjatyckich ulubieńców, miejscem, do którego zawsze wracamy z wielką przyjemnością. W drodze z Kuala Lumpur do Hat Yai, uswiadomiłyśmy sobie z rozbawieniem, że ileż wizyt w tym kraju, tyleż opcji dotarcia. Pierwszy raz dostałyśmy się do Tajlandii drogą wodną, przeprawiając się promem z malezyjskiej wyspy Langkawi do przejścia granicznego w Satun. Druga decyzja była zupełnie spontaniczna, popijałyśmy kawę w uroczej knajpce w Hanoi, szukając pomysłu na dalszą podróż, a następnego dnia siedziałyśmy już w samolocie do Bangkoku. Teraz przyszła kolej na drogę lądową. Po raz pierwszy przekraczamy tajską granicę w ten sposób. Smaczek, nie ma co.

Podróż malezyjskim autobusem, choć bardzo komfortowym, nie należy do przyjemności, ponieważ mrożenie pasażerów jest zabiegiem powszednim i bezlitosnym. Wydawało nam się, że jesteśmy dobrze przygotowane, jednak nawet nasze koce nie poradziły sobie z tymi temperaturami. Gdy docieramy do przejścia granicznego w Bukit Kayu Hitam okazuje się, że Tajlandia jest zamknięta. Spokojnie, tylko do 6. Do tego czasu ogrzewamy się, to na trawce, to na krawężniku.

Przekraczamy granicę o świcie. Ponieważ w sierpniu tego roku dla polskich obywateli zniesiono obowiązek posiadania wizy, zaoszczędzone tysiące bhatów roztrwaniamy w strefie duty free. Ciasteczka, cukiereczki, jakaś łyżeczka ;)

Krok za granicą, zza horyzontu wygląda słońce, pierwsze słońce, które widzimy od tygodni, buzie nam się cieszą i wystawiamy je do tego ciepłego, jasnopomarańczowego światła. Przebyłyśmy zaledwie kilkaset kilometrów, a wszystko wydaję się być tutaj zupełnie inne. Powietrze jest lżejsze, ludzie uśmiechnięci, albo to my po prostu tak szczęśliwe.

Po dotarciu do Hat Yai, przy porannej kawie, zastanawiamy się dokąd ruszyć. Lubię te nasze cygańskie pogawędki i szybkie decyzje, podejmowane zazwyczaj spontanicznie i przez wzgląd na chwilowe kaprysy. Bangkok! Wracamy do miasta, które zadziwia i porywa, do miasta, pachnącego zabawą i sexem.

Lodówka na kółkach.

Już nie w Malezji, jeszcze nie w Tajlandii.

Granica jest nasza!

Thailand welcome to.

Misia Strojnisia.

Komunikacja miejska w Bangkoku. Już prawie u celu.

Tuż, tuż.

3,2,1...start!

2011-12-20T06:54:00.000-08:00

Czas opuścić naszą komunę mieszkaniową, która przez ostatni miesiąc przyjęła więcej przybyszów niż wietnamsko- laotańska granica w latach 70. Zabieramy ze sobą mnóstwo dobrych wspomnień, aż łezka kręci się w oku, gdy rzucamy okiem na zasady wspólnego pomieszkiwania, które 30 dni temu spisałyśmy na wyrwanej kartce z zeszytu. Nasz Twister Obieżyświat wzbogaca się o kilka nowych, ciepłych słów od poznanych tutaj przyjaciół. Machamy na pożegnanie dyskotekowej kuli wiszącej w salonie, która była świadkiem tylu szalonych nocy, zwijamy nasza kolorowa matkę, która po tych wariactwach zapewniała schronienie wielu zbłądzonym owieczkom. Szybka retrospekcja wydarzeń zawraca nas do śniadań o trzeciej nad ranem, a potem całonocnych dysput o życiu, przy kubku zaparzonej na sposób arabski herbaty.

Jeszcze tylko kilka uścisków i ruszamy w drogę. Nie sposób opisać ten moment ekstazy, gdy zarzucamy na plecy ciężkie jak głazy plecaki. Choć nogi uginają się pod ciężarem naszych tymczasowych domków to jednak pędzimy na stację Puduraya, niesione przez jakieś nadzwyczajne siły. Życie włóczykija to jednak to, co kochamy najbardziej!

3,2,1, start! Cebula i Truskawka wracają do gry!

I jeszcze wspomnień czar...

Ramly life

2011-11-25T06:50:00.000-08:00

Ramly to znany w całej Malezji burger, patetycznie akcentowane dobro narodowe, które jest niczym innym jak dziwnym przekładańcem kawałka nieznanego pochodzenia mięsa, kilku liści sałaty i sadzonego jajka. Ramly smakuje jak Malezja, pierwszy kęs pieści podniebienie, każdy następny męczy i odbiera ochotę na dalszą konsumpcję.

Miesiąc spedzony w Kuala Lumpur, pozornie barwnym lecz jakże jednolitym i nudnym mieście, brzmi jak wyzwanie, szczególnie dla kogoś, kto już po kilku dniach czuje się nim znużony.

Zaciskamy jednak zęby i pokornie odliczamy dni ku kolejnej przygodzie. W międzyczasie spacerujemy tu i tam, w nadzieji, że to miasto jeszcze czymś nas zaskoczy, jednak poszukiwanie osobliwości zawsze kończy się rozczarowaniem. Podczas tych spacerów, patrzymy na wyszykowane świątecznie ulice i dopada nas poczucie smutku, że w tym roku nie będzie choinki ani kolęd, Rodziny i Przyjaciół. Planowałyśmy na początku spędzić Święta w KL, uważyć jakiś barszczyk z tutejszych buraków, wycinanką przystroić choinkę by mieć choć namiastkę domowej atmosfery, jednak porzuciłyśmy ten pomysł kilka dni temu i jeszcze przed Wigilią zamierzamy ruszyć w drogę.

Gwoli ścisłości: nie chcę dramatyzować i rozwodzić się nad tym jakie to spotkało nas nieszczęście, bo znajdujemy bardzo wiele pozytywów z pobytu tutaj. Mamy wspaniałych przyjaciół, którzy przygarnęli nas pod swój dach, niezłą pracę, do której nie trzeba wstawać rano( to szczególnie ważne dla mnie;), każdego dnia poznajemy nowych ludzi z całego świata, wysłuchujemy ich ciekawych historii. Jest więc wiele momentów, które będziemy wspominać z sentymentem, wiele rzeczy, za którymi będziemy tęsknić.

No może z wyjątkiem Ramly’eja.

Świąteczne szaleństwo trwa.

Ktoś chyba obraził się na Świętego.