Kootjes weblog

Leve het leven

2012-02-01T10:46:00.000+01:00

Buiten is het 6 graden onder nul, maar het voelt als 15 onder nul. Zeggen ze.

Bijzondere berichtjes vind ik dit.
Hoe kun je dat wat je meet nu vergelijken met dat wat je voelt?
Hoe weet men nu hoe -6 voelt en hoe -15 voelt? Hoe hebben ze dat ooit bedacht? En wie heeft dat bedacht?

Hebben ze iemand in een koelcel gezet en gevraagd hoe de temperaturen van 0 tot -20 voelen en vervolgens hetzelfde gedaan met een turbine aan? En hoe omschrijf je dat gevoel? Het prikt in mijn neus...en nu voel ik mijn neus niet meer...???

Misschien voelt -1 voor mij, voor een ander als -10…..

Het is hetzelfde met leeftijden.
Gisteren las ik in een tijdschrift; ’50 is het nieuwe 40’.

?????

De kalender geeft aan dat je het al 40 jaren doet, maar hoe voelt dat?

Hoe voelt 40? Hoe voelt 50? Hoe voelt 25?

Wie het weet mag het zeggen.

Ik kan alleen maar zeggen dat naarmate ik ouder wordt, ik het leven steeds leuker vind worden.

Lang leve het leven!

Ik ‘doe’ het al bijna 50 jaar.

Zin

2012-01-28T18:42:00.000+01:00

Soms ploept er zomaar een zin op in mijn hoofd. Geen idee waar-ie vandaan komt.
Soms wil-ie eruit. Uit m'n hoofd dus.
Komt-ie:

'Hij was zo bang voor de dood, dat hij niet durfde te leven'.

Ik weet niet wat ik er mee moet.
Nu in ieder geval niet.
Misschien ooit.
Of nooit.

Blij

2012-01-09T12:34:00.001+01:00

Lieve meneer Gianni,

Wilt u alstublieft nooit en te nimmer uw pastamolentje smeren?
Ik ben er een beetje verliefd op.
Alvast bedankt.

Met vriendelijke groeten,
Kootje

2012-01-03T17:08:00.001+01:00

Het laatste restje kerst 2011.

Het is al 2012.

Time flies.

When you're having fun.

Have lots of fun.

Blij

2011-12-26T13:02:00.001+01:00

Even delen. Dit soort zinnen maakt me inmens blij.

Gelezen;
'Ik ben ervan overtuigd dat de meeste mensen tot meer in staat zijn dan ze van zichzelf denken. Op een gegeven moment geloven ze het wel en stoppen ze - dat is jammer.'
En:
'Ieder mens heeft een ontbrandingssysteem, alleen moet iemand op de knop drukken.
Voor iedereen is een plek waar hij thuishoort, maar daar moet je wel naar op zoek.'

Aldus Robbert Dijkgraaf, in een interview in de Volkskrantmagazine.

Ik ben het hier (bijna) helemaal mee eens!

(Het woordje 'bijna' zit 'm in het feit dat hij zegt dat 'iemand' op de knop van je ontbrandingssysteem moet drukken. Ik vind dat alleen jijzelf dat kunt. Maar ik denk dat-ie dat ook bedoelt. Dat kan toch niet anders..?.)

Vind je passie en sta versteld van jezelf!!

2011-12-25T23:04:00.000+01:00

Ik wens jullie gezellige dagen.

Af

2011-12-10T12:17:00.000+01:00

En nu is het boekje af.
Het boekje dat ik met heel veel plezier gevuld heb voor Nicolette.
Ik hoop dat ze 'm leuk vind.
Maar gelukkig heb ik de foto's nog.

Rumours

2011-11-29T23:36:00.000+01:00

Ik luister naar de muziek van Fleetwoodmac van de lp 'Rumours' en ik ben weer 15 jaar.
Ik ben aan het oppassen bij mijn oudste zus.
Zittend op de vloer, de lp op de draaitafel, de platenhoes in mijn handen om elke letter van de tekst mee te kunnen zingen.
En ik zing het nu zo weer mee en herken elk detail van de nummers.

Heerlijk.

Het lijkt wel drukkig

2011-11-16T11:37:00.001+01:00

Tjee. De laatste maanden van het jaar zijn alweer aangebroken.
Al een tijdje.Wat gaat de tijd toch snel.
Er is nog maar zo weinig over van dit jaar en er moet nog zoveel in!!

Verjaardagen moeten gevierd, liedjes moeten er voor worden geschreven en lootjes getrokken.
Foto's zoeken en vrienden helpen klussen.
Sinterklaasavond moet nog heerlijk worden gevierd (het liefst ook nog met vrienden), de laatste pagina's van het Round-Robin boekje moet nog creatief gevuld, huiswerk gemaakt en er moet huiswerk overhoord worden.
Ik wil nog zingen in het cafe en moet daaraan voorafgaande, repeteren.
Het boek moet nog uit voor de volgende boekenclubbijeenkomst. (prachtig boek, trouwens)
De kerstpost ligt binnenkort weer te wachten op verzending en tijd voor elkaar mag natuurlijk ook niet ontbreken.
Tussendoor nog even naar de tandarts die ook nog wat vullingen wil vervangen. Daar maak ik dan ook nog een gaatje voor.

En..oh ja, er moet ook nog gewerkt worden.

Daar heb ik eigenlijk helemaal geen tijd voor.

Als ze me missen.....

2011-11-14T15:47:00.001+01:00

Klik met de muis om de visjes te voeren....

Museumn8

2011-11-06T13:54:00.001+01:00

Vriendinnen.

Denk ik.

Tijdens de Museumn8, in Amsterdam.

De Hermitage.

Even vastleggen.

Voor later.

Volendam

2011-10-20T21:48:00.002+02:00

Lakschoenen

2011-10-13T10:06:00.001+02:00

Ik zat laatst naast een vrouw. We zaten aan de eettafel, naast elkaar. Of nee, niet precies naast elkaar; zij zat aan het hoofd van de tafel, links van mij.
Ze was gekleed in een grijs/zwarte outfit met hier en daar een zilver glittertje.
De outfit bestond uit een jurk en een jasje, opgeleukt met een ketting. Geen kousen, want daar was het het weer niet naar.
Op een gegeven moment (..mooie uitdrukking trouwens...), viel mijn oog op haar schoen. Ze had haar rechterbeen nl niet onder tafel gestoken, maar er naast.
Ze droeg zwarte lakschoenen. In een volwassen maat....
Ogenblikkelijk haaste mijn geheugen zich naar een herinnering, toen en ooit, waarvan ik niet eens meer wist dat ik die bewaard had.
En ik werd weer kind. Het kind dat zwarte lakschoentjes bezat.
Ik voelde weer de trots en het geluk dat ik niet op kon.
Ik wist weer hoe het voelde om met mijn smetteloos witte kousjes in de zwarte schoentjes te stappen.
Het riempje waarin van die kleine gaatjes zaten en het gespje met het evenzo kleine palletje.
En hoe ik naarstig met mijn vinger, nat van het spuug, de vlekjes en kleine beschadigingen wegpoetste.
Hoe ik steeds maar moest kijken, naar mijn prachtig glanzende schoenen.

Dat alles in een ogenblik.
Met recht een 'gegeven moment'.

Herfst 2011

2011-10-08T11:28:00.002+02:00

Happy

2011-09-21T12:53:00.002+02:00

Boom

2011-09-14T16:54:00.000+02:00

Er liepen twee werkmannen in de straat. Ze droegen een fel oranje overall en één van de twee had een koptelefoon, geklemd op zijn voorhoofd.
'Hier moet het ergens zijn' mompelde de koptelefoon.
Hij had een briefje in de hand met daarop een handgeschreven notitie. Met een zoekende blik keken ze beiden in het rond.
Ik vroeg of ik kon helpen. 'Overhangende boom t/o nr. 49' stond er op het briefje.
'O, ik denk dat de takken van deze, uit de kluiten gewassen vlinderstruik bedoelt worden' zei ik.
Koptelefoon bekeek de struik eens en haalde zijn wenkbrauwen op en zijn collega zijn schouders.
'Ruk ik daarvoor met groot materieel uit’?, vroeg hij zich hardop af….

'Zet 'm maar even opzij lieverd, zei koptelefoon tegen zijn (mannelijke) collega, 'dan kan deze mevrouw er langs'.

Puzzelen

2011-09-08T11:41:00.002+02:00

Op mijn werk ligt een puzzel. Een legpuzzel van maar liefst duizend stukjes. Heerlijk. Ik vind het zo ’n ontspannende bezigheid. Ook verschillende collega’s van mij zijn bevangen door het puzzel-virus. Er zijn genoeg stukjes, dus we beleven er met z’n allen genoeg lol aan.

Terwijl ik aan het puzzelen ben vraag ik mij af of de manier waarop je puzzelt, ook iets over jou als persoon zegt…..

Ik, bijvoorbeeld, zoek eerst alle kantstukjes om de randen te kunnen maken (ik ben iemand die het fijn vind om te weten waar de grenzen liggen en ook redelijk goed mijn grenzen aan kan geven).
Vervolgens kijk ik in alle losse stukjes welke er, qua kleur, uitspringen en aan de hand van het voorbeeld, leg ik die op de plek waar die hoort. (ik ben iemand die, in gesprek, die woorden eruit pikt die mij opvallen en ga daar vragen over stellen om ze te kunnen 'plaatsen'. Ik hou ook van voorbeelden. Deze geven richting. Op een gegeven moment heb ik het voorbeeld niet meer nodig en puzzel bepaalde gebiedjes zelf uit, totdat het past ).

Een collega van mij vertelde dat zij anders puzzelt; als zij ziet dat er ergens nog een stukje mist, gaat zij op zoek naar dat ene stukje. (mist zij, door het focussen op een enkel ding, vele andere signalen?). Na een tijdje zoeken, wordt ze er helemaal gek van en stopt.

Een andere collega begint er niet aan. Zij heeft geen geduld. (Zij kent zichzelf. Wil ze haar grens niet verleggen door de uitdaging aan te gaan..?).

De cliënten wagen zich er nauwelijks aan. (zij zien door de stukjes het geheel niet).

Tijdens het puzzelen ben ik in mijn hoofd dus ook aan het puzzelen. Daar hou ik van. Om het gevoel van de kick wanneer het stukje past. (Ik ben iemand die ervan houdt wanneer dingen kloppen.)

Genieten

2011-08-31T11:05:00.000+02:00

Spaarnestad Photo from Slideluck Potshow on Vimeo.

Wat een prachtige plaatjes.
Een multitaskende man!
Ik geloof niet dat ik mijn moeder zo heb zien gymnastieken in de keuken.

real latte machiato

2011-08-30T12:18:00.001+02:00

real latte machiato a video by kootje1 on Flickr.

Melk, met een scheutje koffie.

In Bologna heb ik een heerlijke Latte Machiato gedronken!

Oogst

2011-08-26T20:11:00.002+02:00

Een grote boon of een kleine prei?

Italiaanse mus

2011-08-24T11:22:00.000+02:00

Inzicht

2011-08-16T13:07:00.000+02:00

Weer thuis valt het mij op hoe snel ik in mijn dagelijkse leven weer verval in oude patronen; eten om 6 uur,

's avonds wat tv kijken, rond 22 uur onbedwingbare snoeptrek krijgen, naar bed gaan omdat het al 23.30 is, etc.

De vakantie bood een nieuwe situatie; alleen samen met Lief, kamperen. We moesten onze draai in de tijdelijke omgeving nog vinden. Hoe zouden we de dagen in gaan vullen? En dan bedoel ik niet de uitstapjes, maar de alledaagse dingen.

Ik merkte dat ik veel dichter bij mezelf stond dan dat ik dat thuis doe. Of kan doen.

Ik at wanneer ik honger had, ging slapen wanneer ik slaap had en stond op wanneer de slaap er niet meer was. Om maar wat te noemen. Dat laatste doe ik thuis ook, dus dat was niet nieuw.

Weer thuis merk ik hoe ik hier voor een groot deel geleefd wordt door mijn dagelijkse omgeving. Eenmaal weer terug in deze omgeving dienden zich daar meteen ook weer de oude patronen aan.

Ik merkte deze keer meer dan ooit, hoe graag de bestaande patronen weer nageleefd willen worden.

Patronen hebben namelijk een enorme zuigkracht. Op het moment dat je er niet bewust van bent van je gedrag, neemt het patroon het over en zuigt je genadeloos mee. Van een vrije wil is geen sprake.

Als een patroon je bevalt, is er niets mis mee, natuurlijk. Als het niet meer bevalt, is de tijd rijp om het te veranderen.

De mens heeft wel een vrije wil maar zo vrij als die lijkt, is het niet.

Natuurlijk ben je altijd vrij om iets ‘anders’ te doen, maar dan moet je eerst wel bewust zijn van je gedrag tot dat moment.

Je kunt zeggen dat het onbewuste, de vrije wil in de weg staat. In het onbewuste heeft het patroon zich verschanst.

Je wil is dus pas vrij als je je bewust bent van wat je doet. Ontdek je patroon en kijk ernaar.

Vervolgens kun je jezelf afvragen of je dat nog wel wilt. Pas dan ben je vrij om iets anders te doen.

Het is een inzicht dat ik altijd wel wist (....bewustwording is de eerste stap naar verandering....), maar nog niet eerder zo sterk gevoeld heb, als na deze vakantie.

Weer thuis

2011-08-14T20:10:00.001+02:00

We zijn er weer.
Wat een vakantie was dat.
Dat was nou echt een vakantie waarvan je zegt; die heb ik toch maar mooi meegemaakt. Heerlijk ontspannend.
Ik heb maar liefst 5 (!) boeken uitgelezen en tegelijkertijd genoten van de zon, het eten en de wijn. En van Lief.
Ik zeg het niet gauw, maar ik had totaal geen zin om weer naar huis te gaan. Terwijl ik het naar-huis-gaan ook een van de leuke kanten vind van het op-vakantie-gaan. Maar niet deze keer.
Maar het zit er weer op.

Een mooie herinnering en die neemt niemand mij meer af.

Vakantie

2011-07-23T22:37:00.002+02:00

Hallo.

Ik ben er even niet.

Wegens vakantie worden er de komende drie weken geen nieuwe berichten geplaatst op dit blog.
Ik denk dat er in de vierde week ook nog geen nieuw bericht geplaatst wordt.

Laat gerust een bericht achter.
Na de piep.

....

Piiiieeeeeppp....

Momentje

2011-07-19T10:40:00.000+02:00

Ik loop met Lief in een stad op de markt
Stapvoets.
Het is vrij druk.
Het regent net even niet.

Achter mij hoor ik een stem.
Het klinkt als de stem van een jonge man.
De stem zegt; 'Zal ik straks suddervlees maken? Met jus?' en 'Hebben we nog azijn?'

Mijn blik kruist die van Lief terwijl we omkijken.
Dan kijken we elkaar verbaast aan.
Wat we hoorden klopt; man-jong-suddervlees.
Op ons gezicht verschijnt een glimlach.

Wanneer maak je die combinatie nog mee?