Koty, kotki, kociaki

Za Tęczowym Mostem...

2017-11-01T01:16:00.001+01:00

Zapłacz

kiedy odejdzie,

jeśli Cię serce zaboli,

że to o wiele za wcześnie

choć może i z Bożej woli.

Zapłacz

bo dla płaczących

Niebo bywa łaskawsze

lecz niech uwierzą wierzący,

że on nie odszedł na zawsze.

Zapłacz

kiedy odejdzie,

uroń łzę jedną i drugą,

i – przestań nim słońce wzejdzie,

bo on nie odszedł na długo.

Potem

rozglądnij się wkoło

ale nie w górę;

patrz nisko i – może wystarczy zawołać,

on może być już tu blisko...

A jeśli ktoś mi zarzuci,

że świat widzę w krzywym lusterku,

to ja powtórzę:

on wróci... Choć może w innym futerku.

Wspaniały wiersz Franciszka Klimka ze specjalną dedykacją dla Melkora i Smerfetki a także innych kotów, które już odeszły...

@mrruuuuu...

Kot syjamski - orientalny arystkokrata prosto z Dalekiego Wschodu

2017-10-25T01:28:00.000+02:00

Syjamy są prawdopodobnie jedną z najstarszych ras kotów. Swoją elegancją i wdziękiem potrafią zdobyć serce niejednego kociarza. Wywodzą się z Tajlandii (dawnego Syjamu - stąd ich nazwa), gdzie niegdyś były uznawane za święte i otaczane czcią. Azjatyccy królowie chętnie widzieli w nich swoich towarzyszy. Obecnie cieszą się niesłabnącą popularnością wśród miłośników kotów, zwłaszcza w Europie.

Historia
Pierwsze wzmianki o syjamach pochodzą z XIV wieku. Jak głoszą ówczesne manuskrypty, kot syjamski jest potomkiem azjatyckiego dzikiego kota. W XIX wieku pewien brytyjski dyplomata miał otrzymać w prezencie od króla Syjamu parę kociąt syjamskich. Jego rodacy byli nimi zachwyceni. Wkrótce potem rasa została rozpowszechniona w całej Europie i w Stanach Zjednoczonych. Dzisiejszy kot syjamski różni się nieco od swoich przodków, choć zachował swoje charakterystyczne ubarwienie oraz ujmującą powierzchowność.

Wygląd zewnętrzny

Wysmukły, elegancki, sprężysty - te cechy przychodzą jako pierwsze na myśl, gdy próbujemy opisać wygląd zewnętrzny kota syjamskiego. Do tego należy dodać jeszcze hipnotyzujące spojrzenie niebieskich, lekko skośnych oczu oraz trójkątny łepek z szeroko rozstawionymi, dużymi uszami podobnymi do uszu nietoperza. Ma krótką sierść, która dobrze przylega do smukłego ciała atlety. Kot syjamski wyróżnia się także charakterystycznym umaszczeniem - jego kończyny, pyszczek i ogon pozostają ciemne, reszta futra utrzymuje się w tonacji jasno- kremowej. Czasem w obrębie rasy spotyka się osobniki szylkretowe (czarno-rude), czekoladowe, błękitne, pręgowane lub rdzawo- kremowe. Kocięta syjamskie rodzą się białe i ciemnieją z wiekiem. Zmutowany enzym odpowiadający za produkcję ciemnego barwnika reaguje na zmiany temperatury - im chłodniejsze partie ciała, tym jest go więcej. Z tego powodu syjamy przebywające przez dłuższy czas w ciepłych pomieszczeniach wyraźnie jaśnieją, natomiast w zimnych miejscach ich sierść może znacznie ściemnieć. Za charakterystyczne umaszczenie oraz niebieskie oczy odpowiada tzw. gen himalajski. Nazwa ta została zaczerpnięta od rasy królików himalajskich, które również mają ciemniejsze znaczenia w niektórych częściach ciała. Podobne cechy przejawiają niektóre gatunki szczurów, świnek morskich oraz krów.

Charakter

Syjamy mają wyjątkowo złożoną osobowość. Przedstawiciele tej rasy odznaczają się zmiennością nastrojów, potrafią być nieprzewidywalne i pomysłowe. Wyróżnia je także błyskotliwa inteligencja oraz gadulstwo. Tak, tak Syjamy nie należą do cichych stworzeń, a swoje potrzeby zwykły oznajmiać donośnym miauczeniem. Są niezwykle aktywne, lubią się bawić i wciąż szukają urozmaiconych form rozrywki Przede wszystkim jednak potrzebują uwagi i bliskiego kontaktu z ukochanym człowiekiem. Bardzo przywiązują się do swojego opiekuna, Słyną również z niezależności. Potrafią być kapryśne i niecierpliwe. Podobno nigdy nie zapominają wyrządzonych im krzywd, za to jak żadne inne potrafią odpłacić uczuciem za uczucie.

Mówi się, że kto raz miał okazję poznać syjama, ten już na zawsze pozostanie pod jego urokiem. Swego czasu koty syjamskie należały do najpopularniejszych arystokratycznych mruczków w gospodarstwach domowych. Przy ich udziale powstało wiele nowych ras kotów - między innymi długowłose koty balijskie, orientalne lub seszelskie.

@mrruuuuu...

Kot Maciej wprowadza się do domu:)

2017-09-16T20:41:00.000+02:00

Przedstawię Wam Macieja kota !

Fascynujący z niego facet... Całymi dniami tkwi w fotelu i lekceważy każdą pracę.

Lecz niewątpliwą ma zaletę: gdy spływa wieczór granatowy, on słodko mruczy wprost do ucha
najbardziej senne bossa novy...

Wykorzystano fragment utworu Hanny Banaszak :).

@mrruuuuu...

Nowy blog o tematyce psychologicznej :)

2017-09-13T00:44:00.001+02:00

Zachęcam do zapoznania się z inną stroną mojego autorstwa Psychika - Ciało - Mózg, nie byle jaką, bo zgłębiającą tajniki naszego umysłu.

@mrruuuuu...

Natura nie znosi próżni - poznajcie... Smerfetkę

2017-09-04T20:40:00.001+02:00

Miło mi poinformować, że ponad miesiąc temu do naszego domu wprowadziła się mała koteczka o dość egzotycznej urodzie. Do złudzenia przypomina syjamsa, lecz tak naprawdę jest mieszańcem - urodziła ją zwykła, dachowa kotka. Nowa lokatorka, jak przystało na 2-miesiecznego oseska, uwielbia bawić się i psocić , wszystko ją ciekawi i wszędzie musi wetknąć swój mały, brązowy nosek. Od razu skradła nasze serca., a jej obecność w domu wypełniła stratę po pewnej białej kotce...
Długo zastanawialiśmy się nad imieniem dla malucha. Pomysłów było wiele - Tosia, Psotka, Micia,Melkoria, Agata, Matylda, to tylko niektóre z nich. Los zadecydował jednak inaczej. Jak się okazało, poprzednia właścicielka małej syjamki, zupełnie przypadkowo nazwała ją tak samo, jak miała na imię nasza poprzednia kotka, która w tym roku odeszła za Tęczowy Most. Smerfetka. I tak już zostało. Zapewne jeszcze nie raz przeczytacie o perypetiach małej Smerfetki, która swym nowym opiekunom przysparza masę radości. Bądźcie czujni, kolejne wpisy już wkrótce!

@mrruuuuu...

Żegnaj Smerfuniu :(

2017-03-18T21:36:00.000+01:00

Mru! To ja, kotka Smerfetka, wieloletnia współautorka tegoż bloga. Tym z Was, którzy mnie jeszcze nie znają, pozwolę sobie przedstawić moją osobę. Jestem białą kotką o oliwkowo- szarych oczach i podobno jestem śliczna. Urodziła mnie domowa kotka, po której odziedziczyłam urodę. W wieku mniej więcej dwóch miesięcy znalazłam nowy dom, który okazał się dla mnie istnym rajem na ziemi. Byłam kochana i rozpieszczana przez dwie panie. Często do głosu dochodził mój zadziorny charakterek odziedziczony po babci kotce, lubiłam być w centrum uwagi i zawsze musiałam postawić na swoim (czyż tak wyjątkowa osoba jak ja, nie zasługuje na wszystko, co najlepsze?). Moje Człowieczki kochałam całym serduszkiem, były dla mnie całym światem. Nie czułam się zbyt pewnie w obecności innych ludzi, a tym bardziej zwierząt. Od jakiegoś czasu musiałam jednak tolerować pod moim dachem dwa czarno-białe kocury - Melkora i Antosia. ZWŁASZCZA Melkora, który okazał się troglodytą całkowicie pozbawionym dobrych manier. Powiedzcie sami, jak można damie zaglądać pod ogonek i skakać na jej brzuszek, gdy niczego się nie spodziewa? Wyobrażacie to sobie? Toż to zwykła podłość! Z biegiem czasu przyzwyczaiłam się do obecności nowych współlokatorów. Trochę nawet cieszyłam się, że mój koci żywot został urozmaicony, a ja nie jestem już kocią jedynaczką (tylko nie mówcie o tym nikomu!). Po odejściu Melkora za Tęczowy Most, czułam się nieswojo. Jak tylko mogłam, próbowałam pocieszyć moje Człowieczki po stracie. Teraz sama jestem za Tęczowym Mostem...

10. marca umarłam we śnie z powodu choroby serca. Kilka dni wcześniej nagle źle się poczułam, miałam problemy z oddychaniem, a serce waliło mi, jakby miało zamiar za chwilę eksplodować. Pojechałam do lecznicy, gdzie zrobiono mi dokładne badania. Okazało się, że jedna z komór serca była znacznie powiększona. Miałam też obniżoną temperaturę ciała. Dostałam leki i kroplówkę. Byłam bardzo słaba, ledwo chodziłam. Pomimo leczenia i chwilowej poprawy dzień przed, moje serce nie wytrzymało, po prostu przestało bić... Odeszłam w wieku 12 lat, pozostawiając swoje panie w rozpaczy i żalu. Tu, gdzie teraz jestem, jest mi dobrze, już nie cierpię... Tęsknię tylko za moimi Człowieczkami, wiem, że o one za mną też. Przeżyłam szczęśliwe, kocie życie u ich boku. Nie każdy kot ma taką możliwość... To mój ostatni wpis na blogu... Mam nadzieję, że za jakiś czas Asionia napisze kolejny post, odkrywający sekrety futerkowych indywidualistów.

@mrruuuuu...

Pożegnanie Melkora :*

2016-09-25T01:26:00.002+02:00

Witam po długim czasie na kociolubnym blogu. Niestety, w dzisiejszym poście mam do przekazania smutną wiadomość - w tym tygodniu w środę (21. września 2016 r.) Melkor odszedł do "kociego nieba"...

Wszystko zaczęło się na początku ubieglłego roku, kiedy na grzbiecie Melkora zauważyliśmy niewielki garb. Weterynarz podejrzewał nowotwór. Biopsja potwierdziła jego diagnozę - mięsak złośliwy. I pozytywna wiadomość - typ nowotworu, na który zachorował Melkor, rzadko daje przerzuty na organy wewnętrzne (tj. płuca, nerki), w dodatku można go było całkowicie usunąć z zapasem zdrowej tkanki.

Operacja się udała, kotek wrócił do pełni sił i mógł cieszyć się życiem. Do czasu...
Po kilku miesiącach guz odnowił się z jednej strony na łopatce. Tym razem rokowania nie były już tak pomyślne... Guz nie kwalifikował się do operacji, zaś w przypadku zwierząt chemioterapia rzadko kiedy daje pożądane rezultaty. Melkor instynktownie rozdrapywał się na chorym grzbiecie, na którym w końcu powstała otwarta rana z gnijącą tkanką nowotworową....

Musiał nosić kubrak, codziennie był też opatrywany. Z biegiem czasu guz powoli rozrastał się, uniemożliwiając swobodne poruszanie. Kotek był coraz słabszy. Chudł w oczach, mimo że praktycznie do samego końca dopisywał mu apetyt (a zwłaszcza na ukochaną szyneczkę). W końcu trzeba było podjąć trudną decyzję odnośnie eutanazji...

Kochany Melkorku, nigdy Cię nie zapomnimy! Byłeś niezwykle mądrym, przyjacielskim kotem o ujmującej osobowości, który niejedno w swym życiu przeszedł. Przede wszystkim byłeś NASZ. Zostawiłeś po sobie pustkę i złamane serca...

@mrruuuuu...

Jestem Antoś :)

2015-04-21T19:45:00.000+02:00

Witam Was, człowiekowate. Mam na imię Antoś (tak mnie nazwali) i jestem dumnym przedstawicielem gatunku Felis Catus. To mój pierwszy raz na blogu (i w ogóle pierwszy kontakt z wirtualną rzeczywistością, jak również z ludzkimi wynalazkami). Mam około 10 miesięcy i do niedawna jeszcze wiodłem żywot dzikiego kota podwórkowego, walczącego o przetrwanie. Od ponad dwóch miesięcy mieszkam w pięknym domu z trzema człowiekowatymi i dwoma kotami - Melkorem i Smerfetką. Podoba mi się tutaj - jest mi ciepło, mam gdzie spać, w dodatku regularnie dostaję świeże jedzonko. No i zyskałem nowego przyjaciela, Melkora, który opiekuje się mną niczym starszy brat, uczy nowych sztuczek, razem się bawimy i myjemy sobie futerka. Wcześniej jednak nie miałem łatwego życia...
Urodziła mnie bura, dzika kotka. Na świat przyszedłem jako ostatni, przez co byłem najmniejszy i najsłabszy. W sumie było nas czworo - trzy czarno-białe kocurki i jedna czarna koteczka. W naszej okolicy mieszka dużo bezdomnych kotów. Przy tak licznej populacji nie dla wszystkich starczało zwierzyny łownej, toteż każdy dzień kociego żywota wymagał stoczenia zaciekłej walki o byt. Nasza mama robiła co mogła, ale niewiele udawało jej się upolować. Była głodna i wycieńczona, nie miała zatem w brzuszku zbyt wiele mleczka... Pewnego lipcowego dnia mama podjęła decyzję o przeprowadzce w bardziej ustronne i bezpieczniejsze miejsce. Znaleźliśmy schronienie pod altanką w ogrodzie. Ludzie mieszkający w tej okolicy zaczęli nas regularnie dokarmiać. Dzięki ich dobroczynności ja i moje rodzeństwo wyrośliśmy na piękne i zdrowe koty, a trzeba przyznać, że na początku przedstawialiśmy doprawdy żałosny widok. Mama również odżyła. Mimo to stanowczo przykazała nam, żebyśmy nie spoufalali się z człowiekowatymi, ponieważ nigdy nie wiadomo, czy mają dobre intencje...

Gdy tylko przestaliśmy być nieporadnymi oseskami, dla których głównym zajęciem pozostawało jedzenie i spanie, mama stopniowo zaczęła wprowadzać nas w tajniki sztuki łowieckiej. Reszta lata minęła niepostrzeżenie na harcach i zabawach pośród zielonych drzew, krzaków i bujnej trawy. Bardzo zaciekawiły mnie człowiekowate, które regularnie wynosiły dla nas świeże jedzonko i mleczko. Wbrew przestrogom mamy wykorzystałem okazję, kiedy drzwi balkonowe były otwarte, i wślizgnąłem się niepostrzeżenie do ich domu. Zresztą człowiekowate nie miały nic przeciwko mojej obecności. Pozostając czujnym i gotowym do ucieczki, uważnie lustrowałem otoczenie. Znajdowało się tutaj wiele dziwnych i zarazem fascynujących rzeczy. Przede wszystkim jednak moją uwagę zwróciło jedzenie w miskach. Pamiętając czasy, kiedy doskwierał mi głód, postanowiłem napełnić brzuszek dodatkową porcją mięsa (wszak nigdy nie wiadomo czy człowiekowate nie zaprzestaną dobroczynnej aktywności). Znalazłem tutaj również fajne rzeczy do zabawy- gumową piłeczkę, sznurek oraz pluszowy obiekt w kształcie myszy (który jednak myszą nie był). Szybko okazało się, że w domu mieszają jeszcze dwa koty, a konkretniej biała, dystyngowana kocica o dość surowym usposobieniu (przynajmniej jeśli chodzi o moją skromną osobę) oraz czarno-biały kocur, który wygląda niemal jak mój brat bliźniak. Potem dowiedziałem się, że kotka ma na imię Smerfetka, a kocur to Melkor.

Z czasem zacząłem regularnie wpadać do domu. Najadłem się, ugrzałem (na dworze robiło się coraz zimniej), pobawiłem gumową piłeczką, po czym wracałem do mamy i rodzeństwa. Z Melkorem zostaliśmy dobrymi kumplami. Przekonywał mnie, że lepiej być domowym kotem, niż tułać się na wietrze i mrozie bez jedzenia... Zapewniał, że ludzie, z którymi mieszka, są naprawdę w porządku i przygarną mnie, jeśli tylko pozwolę się udomowić.
- Pomyśl no tylko, mały - mruczał zachęcająco - moglibyśmy się razem pysznie bawić, wychodzić na spacery. Smerfetką się nie przejmuj, ona na wszystkie koty fuka, wystarczy, że nie będziesz jej wchodzić w drogę. Wszystko ci pokażę, zobaczysz.
Długo rozmyślałem nad propozycją Melkora. Z jednej strony obawiałem się nieznanego, nie chciałem również opuszczać mamy i rodzeństwa. Poza tym mój nowy przyjaciel wspominał coś o jakiejś kastracji. Nie wiedziałem o co chodzi, ale Melkor powiedział, że to nic takiego, on też kiedyś został wykastrowany, tylko po tym fakcie muszę zapomnieć o miłosnych uniesieniach z kotkami (cokolwiek to oznacza).
Przez całą zimę byliśmy dokarmiani, na czas największych mrozów wystawiono nam nawet plastikowe pudełko z kocem w środku. Powoli dojrzewałem do decyzji o zostaniu domowym mruczkiem kanapowym. No może nie takim znowu kanapowym, w końcu jak na młodego kociaka przystało tryskam energią i mam 101 pomysłów na minutę ;-). Rodzina (a zwłaszcza mama) nie podzielała mojego pomysłu. I stało się! Pewnego dnia pozwoliłem się złapać, następnie wsadzić do plastikowego pudełka z kratą, zwanego transporterem. Człowiekowate zawiozły mnie do dziwnego miejsca, w którym pachniało innymi zwierzętami. Miałem niezłego pietra, ale nie było już odwrotu. Jakiś człowiekowaty w kitlu wyjął, a raczej wytrząsnął mnie z transportera. Zeskoczyłem na podłogę. Przyznaję, że w ostatniej chwili stchórzyłem. Chciałem uciec z tego strasznego miejsca, ale człowiekowaty w kiltu przytrzymał mnie mocno i położył na stole. W podzięce za tak obcesowe potraktowanie sięgnąłem po ostatnią broń, jaka mi została... Akurat pęcherz miałem wypełniony po brzegi, siknąłem więc mocnym strumieniem, zalewając wszystko wokół, łącznie z talonem na bezpłatną sterylizację :D. Dalej już niewiele pamiętam, gdyż człowiekowaty w kitlu, wykazując się nie lada refleksem, wbił mi igłę w zadek. Momentalnie odleciałem. Ocknąłem się dopiero w transporterze. Byłem oszołomiony i obolały (zwłaszcza pod ogonkiem). A więc tak wygląda kastracja, o której wspominał Melkor...
Od tego czasu zamieszkałem na stałe z moimi człowiekowatymi. Jestem zadowolony z nowego życia.

Ciekawią was zapewne losy pozostałych kociaków? Cóż, jeden z moich braci już kilka miesięcy wcześniej odłączył się od stada. Mama bardzo się o niego martwiła. Szukała go po całej okolicy. Szybko okazało się, że syn marnotrawny znalazł schronienie u innych ludzi, którzy mieszkają kilka przecznic dalej. Reszta rodziny wolała jednak pozostać przy swojej dzikiej naturze. Drugi braciszek i siostrzyczka mieszkają teraz na wsi. Moje człowiekowate załatwiły im ciepłą posadkę na stanowisku łowczego myszy w gospodarstwie rolnym. Podobno mają tam co łowić (nie to co w mieście), gdzie spać, a w razie potrzeby mogą liczyć na miskę ciepłego mleka i jedzenie. Żyć nie umierać! Mama natomiast stwierdziła, że za stara z niej kocica, żeby gdzieś się przeprowadzać. Spokojna o losy swojego potomstwa, poszła w siną dal, szukać szczęścia gdzie indziej.
Tym oto sposobem Melkor zyskał kolejną bratnią duszę, zaś Smerfetka ma kolejny powód syczenia. I wszyscy są szczęśliwi ;-).

@mrruuuuu...

Rademenes - jedyny taki asystent weterynarza

2015-04-04T01:15:00.000+02:00

Źródło: https://www.facebook.com/schronisko.bydgoszcz?fref=ts

Święta za pasem, a ja po długiej nieobecności na blogu postanowiłam napisać tym razem o pewnym kocie z bydgoskiego schroniska. Rademenes, bo tak ma na imię, od pewnego czasu stał się prawdziwą maskotką placówki, ze względu na dość nietypowe zachowanie. Kocur od ponad pół roku dzielnie "asystuje" przy wszystkich zabiegach i operacjach wykonywanych w gabinecie weterynaryjnym - podnosi na duchu inne zwierzaki (również psy), przytula, a w razie potrzeby ogrzewa je własnym ciałem. O nietypowym pielęgniarzu rozpisują się gazety i internet, była również o nim mowa w telewizji m.in. w Wydarzeniach Polsatu i TVN24.

Rademenes do bydgoskiego schroniska trafił w wieku niespełna dwóch miesięcy. Cierpiał na zapalenie górnych dróg oddechowych, miał grzybicę, łysiał. Stan kota był na tyle poważny, że jego właściciele chcieli go dać do uśpienia. Weterynarz pracująca w schronisku, którą Rademenes ujął swoją osobą, podjęła jednak inną decyzję. Lekarka, w porozumieniu z dyrektorką schroniska, postanowiła utrzymać zwierzę przy życiu i zastosować odpowiednie leczenie. Terapia początkowo przynosiła niewielkie efekty. Rademenes ze względu na swój stan zdrowia nie mógł przebywać z innymi kotami, dlatego zamieszkał w gabinecie weterynaryjnym. Po długotrwałym leczeniu stan zwierzęcia uległ znaczącej poprawie. Rademenes wrócił do zdrowia, wypiękniał i w niczym nie przypomina kupki kociego nieszczęścia sprzed kilkunastu miesięcy. Teraz sam pomaga innym chorym zwierzętom, "asystując" przy zabiegach. Do każdego z czworonożnych pacjentów podchodzi bez lęku. Nie boi się nawet psów (!). Jak twierdzi dyrektor schroniska, Rademenes może przespać cały dzień, ale gdy tylko w gabinecie zjawia się zwierzę poddane wcześniej zabiegowi, układa się tuż przy nim, obejmuje, a czasami nawet liże mu uszy. I nie ma znaczenia, czy pacjent jest dogrzewany za pomocą termoforu lub poduszki elektrycznej.

Źródło: https://www.facebook.com/schronisko.bydgoszcz?fref=ts

Rademenes stał się ulubieńcem zarówno pracowników schroniska, jak i właścicieli czworonożnych pacjentów. W gabinecie weterynarza wprowadza przyjazną atmosferę, zdaniem lekarki, która go uratowała, jego obecność pozytywnie wpływa na zwierzaki poddawane zabiegom leczniczym. Czyżby Rademenes, wzorem swego imiennika z popularnego niegdyś serialu "Siedem życzeń", postanowił odwdzięczyć się za uratowanie mu życia? Czy jego zachowanie jest przejawem wielkiej empatii, czy zwykłej chęci zaspokajania własnych potrzeb? Na to pytanie, które stanowi ciekawy temat do analizy dla behawiorystów zwierzęcych, oczywiście nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Osobiście opowiadam się za pierwszą opcją.

Źródło: https://www.facebook.com/schronisko.bydgoszcz?fref=ts

A tymczasem życzę wszystkim Wesołych Świąt :). Kolejny post już niebawem... mam nadzieję ;-).

@mrruuuuu...

Mała porcja informacji dla spragnionych wiedzy :)

2014-12-21T21:32:00.000+01:00

Witam :). W dzisiejszym poście pozwolę sobie zaserwować kilka ciekawostek na temat futerkowych indywidualistów. Nie zabraknie również najnowszych fotek Melkora i Smerfetki. Wesołych Świąt! :)

Czy wiesz, że...

- kocie serce bije z częstotliwością 155 razy na minutę, czyli około dwa razy szybciej niż ludzkie

- koty mają po pięć palców u każdej z przednich łap, ale u tylnych tylko po
cztery. W mieście Alberta w Kanadzie mieszka kot-rekordzista, który ma w sumie aż 27 palców!
- koty potrafią wykonać skok siedmiokrotnie przewyższający długość ich ciała

- temperatura ciała zdrowego kota wynosi 39 stopni

- większość kotów nie ma rzęs

- kot nie widzi tego, co znajduje się bezpośrednio przed jego nosem, dlatego często nie może znaleźć małych kawałeczków (np. jedzenia) na podłodze

- zdecydowana większość kotów (ok.99%) ma grupę krwi A, grupa B najczęściej występuje u konkretnych ras (głównie u persów, kotów abisyńskich i kotów brytyjskich krótkowłosych), zaś grupa AB wśród kotów jest wyjątkową rzadkością

- koty domowe potrafią osiągnąć prędkość do ok. 50 km/h. Dla porównania ich dziki kuzyn gepard potrafi biec z prędkością aż 110 km/h !

- kocie mruczenie wywołuje wibracje o częstotliwości 25 cyklów na sekundę

- kocie ciało ma 290 kości, zaś ludzie mają ich 206

- prawie 10% wszystkich kości kota znajduje się w jego ogonie

- są trzy rodzaje kocich oczu - okrągłe, skośne lub w kształcie migdała

- przeciętny kot codziennie ponad 20% czasu przeznacza na mycie

@mrruuuuu...

BARF- ekologiczna kama dla kotów (i nie tylko!)

2014-12-15T00:43:00.000+01:00

Dieta BARF, która w wolnym tłumaczeniu oznacza "odpowiednie biologicznie surowe jedzenie", stanowi alternatywę dla tradycyjnego sposobu żywienia psów i kotów. Karma ta składem bardzo przypomina pożywienie, jakie zwierzę jadłoby w warunkach naturalnych, czemu zawdzięcza swoje zdrowotne właściwości. Ponoć wychodzi też o wiele taniej niż tradycyjne karmy kupowane w sklepie. Minusem jest to, że trzeba robić ją samemu, co bywa dosyć pracochłonne, ale czego nie robi się dla swojego pupila :-). Poza tym niektóre koty z wielkim oporem podchodzą do wszelkich zmian w codziennej diecie i potrzebują czasu, żeby przekonać się do nowego jedzenia, a to wymaga cierpliwości ze strony właściciela ;-). Podaję sprawdzony przepis na karmę (jej skład można udoskonalać zgodnie z zasadami żywienia BARF):

1. Surowe mięso i kości z kurczaka (indyka) wraz ze skórami i tłuszczem, podroby: szyjki, skrzydełka, nogi, żołądki, serca, wątróbka (nie za dużo) itp.

2. Surowe mięso wołowe (przerośnięte, ze ścięgnami itp.) - wieprzowiny nie podajemy kotom, wątroba wołowa (nie za dużo). Mięso i kości zmielić w maszynce do mięsa (sitko do maszynki z dużymi otworami).

3. Starte na sitku z drobnymi otworami 2-3 marchewki, 2 pietruszki (korzeń).

4. 2-3 kostki twarogu (zmielić z mięsem).

5. 0,1 -1 szklanki oleju (rzepakowy, słonecznikowy itp., można zmieszać różne rodzaje – uwaga: niektóre koty nie lubią oliwy z oliwek), można dodać smalec gęsi.

6. Surowe żółtka z jajek (bez białek!) – 4-6 szt. (w zależności od ilości karmy, na 10 kilo ok. 6 żółtek).

7. Po garstce (na 10 kg karmy): siemię lniane (zmielony len zawiera kwas linolenowy), zarodki pszenne (kupić w supermarkecie), można dodać drożdże piwne (kupione w aptece). W diecie psów i kotów regularne stosowanie oleju lnianego zapobiega matowieniu sierści i różnym chorobom skóry w tym łupieżowi, łojotokowi, linieniu oraz prosówkowym zmianom skóry jak również skutecznie wspomagają leczenie w/w chorób.

8. Latem wkroić pęczek trawy.

9. Wszystkie surowce dokładnie wymieszać, zapakować (porcje) w woreczki śniadaniowe i zamrozić (niska temperatura likwiduje salmonellę). Podawać odmrożone (temperatura pokojowa).

Dorosły kot zjada na jeden posiłek około 50 g karmy. Koty przyzwyczajone do suchej karmy można przyzwyczaić do nowego pożywienia (lekka głodówka nie zaszkodzi, ale nie dłuższa niż dobę!). Dla bardzo opornych kotów, można dodać do karmy np. trochę pasztetowej, pasztetu, makreli – czyli to co kot lubi. Od właściciela (personelu pomocniczego kota) wymagana jest cierpliwość w przyzwyczajaniu podopiecznego do karmy. Niektóre zwierzaki od razu chętnie ją zjadają, inne trzeba do niej „przekonać".

Życzę smacznego!

Więcej informacji na temat żywienia BARF:

http://www.barfnyswiat.org/viewtopic.php?t=27

http://www.barfnyswiat.org/viewtopic.php?t=398

http://www.felinologia.org.pl/tauryna-w-dietoprofilaktyce-oraz-dietoterapii-kotow-i-psow/

@mrruuuuu...

Wszystkiego najlepszego w Dniu Kota!

2014-02-17T17:39:00.004+01:00

@mrruuuuu...

O czym myślą koty? Bo to, że myślą nie ulega wątpliwości :).

2013-12-30T17:33:00.000+01:00

No właśnie. O czym myślą nasi futerkowi indywidualiści? To pytanie zadaje sobie zapewnie niejeden miłośnik tych tajemniczych stworzeń. Kto wie, jakie zawiłe procesy zachodzą w kocim umyśle? Co myśli sobie kot, który świeżo upolowaną zdobycz przynosi właścicielowi? Albo gdy nasiusia komuś do buta? I kiedy z iście filozoficznym wyrazem pyszczka spogląda przez okno? A na dźwięk otwieranej saszetki cierpliwie czeka przy miseczce? Wielu ludzi uważa, że ów proces psychiczny, który nazywamy myśleniem, jest zarezerwowany wyłącznie dla homo sapiens. Jednak czy aby na pewno?

W tym miejscu pozwolę sobie przytoczyć bardzo uproszczoną definicję myślenia - jest to ciągły proces poznawczy polegający na skojarzeniach i wnioskowaniu, operujący elementami pamięci tj. symbole, pojęcia, frazy, obrazy i dźwięki (źródło Wikipedia). Pozwala na symulowanie wydarzeń rozgrywających się w świeci realnym. Uznaje się również, że jest to proces świadomy i kontrolowany (źródło Maruszewski- Psychologia poznania). Ssaki wyższe, do których zalicza się koty, mają wszystko, czego do myślenia potrzeba - odpowiednio rozwinięty mózg, pamięć oraz świadomość (w tym też świadomość autobiograficzną- zob. Sekrety kociego mózgu). W życiu codziennym przejawiają również złożone zachowania, które wykraczają poza instynkt, a to siłą rzeczy wymaga jakiejś formy myślenia.
Uważa się, że koty myślą za pomocą wrażeń, obrazów, zapachów i dźwięków. Z uwagi na fakt, że zwierzęta te mają lepiej rozwinięty zmysł słuchu i zapachu, w ich strumieniu świadomości będą raczej przeważały powyższe modalności zmysłowe. Koty posługują się również własnym językiem (o czym pisałam w notce O czym miauczy do nas kot...). Nie operują wprawdzie złożonymi symbolami tak jak ludzie, nie piszą poematów ani traktatów filozoficznych, jednak swój rozum mają. Tak, zwierzęta myślą, choć na pewno inaczej niż my. Prawdopodobnie nigdy nie dowiemy się, co tak naprawdę siedzi w głowie kota czy psa, możemy co najwyżej domniemywać :). Mamy skłonność do przypisywania zwierzakom cech typowo ludzkich, lubimy interpretować ich zachowane z naszego punktu widzenia, często dochodząc przy tym do błędnych wniosków. Weźmy na przykład następującą sytuację - kot mruczy, gdy się go głaszcze, wygląda przy tym na bardzo zadowolonego. W pewnym momencie słodki futrzak gryzie w rękę niczego niespodziewającego się właściciela, po czym ucieka. Interpretując zachowanie zwierzęcia z typowo ludzkiego punktu widzenia, dochodzimy do wniosku, że koty są fałszywe (udają zadowolone, domagając się porcji pieszczot i atakują swą "ofiarę"). Nie bierzemy pod uwagę faktu, iż należą one do grupy drapieżników, a więc myślą jak drapieżniki i zachowują się jak drapieżniki . Instynkt polowania jest silnie zakorzeniony w kociej psychice. Nawet kanapowe mruczki, które nie muszą troszczyć się o wikt i opierunek, poprzez zabawę nieustannie ćwiczą swoje umiejętności łowieckie. Nasi pupile najprawdopodobniej traktują nas jak duże koty, wprawdzie trochę dziwne, bo dwunożne, ale jednak koty ;). Trudno się zatem dziwić, że nierzadko sami stajemy się obiektem polowania, oczywiście w ramach zabawy. Niektóre osobniki, które za młodu nie przyswoiły pewnych zasad savoir-vivre'u, w kontakcie z człowiekiem będą używały zębów i pazurów. W kocim rozumowaniu polowanie na rękę oraz na inne części ciała właściciela jest jak najbardziej w porządku i nie robi mu krzywdy. Nasi futerkowi indywidualiści jakoś nie uwzględniają faktu, że ludzie, w przeciwieństwie do kocich pobratymców, nie posiadają ochronnego futra ;).
Koty przypuszczalnie mają duże mniemanie o sobie (i znów możemy tutaj polegać wyłącznie na subiektywnej interpretacji). Futerkowi indywidualiści podobno uważają się za ósmy cud świata. W związku z tym wszystkie potrzeby mruczków powinny być zaspokajane, i to w trybie natychmiastowym. Jedno z podstawowych kocich przykazań brzmi: "jeśli czegoś chcesz, miaucz głośno lub/i właź pod nogi". Moja kotka, Smerfetka, stosuje się do niego codziennie. Melkor natomiast częściej robi maślane oczka kociego amanta (w myśl zasady "bądź słodki i uroczy, a wiele zdziałasz").

Jak już wspomniałam wcześniej, nasze puchate mruczki uważają nas za duże koty. W dodatku mają niepochlebne zdanie o naszych umiejętnościach łowieckich (i w sumie mają rację). Dlatego też czują się w obowiązku, żeby w podzięce za miłość i opiekę obdarować swego właściciela dość osobliwym prezentem w postaci upolowanej myszy lub ptaszka. Właściciele wychodzących kotów strzeżcie się! A nuż kiciuś pewnego dnia przyniesie wam do domu martwe (lub żywe) stworzenie, którego trzeba będzie jakoś dyskretnie się pozbyć...
Któż to wie, o czym tak naprawdę myślą koty. Najpewniej pozostanie to ich słodką tajemnicą, chyba że pewnego dnia przemówią ludzkim głosem, niekoniecznie w Wigilię ;).
Ps: Szczęśliwego Nowego Roku!

@mrruuuuu...

Kiciusiowych Świąt!

2013-12-24T01:11:00.000+01:00

@mrruuuuu...

Mała rocznica "pierwszego syknięcia"

2013-11-16T23:29:00.000+01:00

Witam serdecznie! Tak się akurat składa, że dziś mija dokładnie rok, odkąd u mnie w domu zagościł kocurek Melkor. Smerfetka nie była tym faktem zbytnio zachwycona. Jednak można śmiało powiedzieć, że po roku znajomości relacje tych dwojga futerkowych indywidualistów zmierzają ku dobremu, choć do jawnej przyjaźni nadal im daleko ;-).
Z okazji rocznicy zamieszczam parę wspólnych zdjęć Smerfetki i Melkora:

Ps: I znów długo nic nie pisałam. W najbliższym czasie postaram się zamieścić kolejny tekst (o kotach, oczywiście).

@mrruuuuu...

Melkor i taniec "kaczuszki" ;-)

2013-08-28T15:53:00.000+02:00

Wokalno- taneczne popisy Melkora uwiecznione na krótkim filmie (muzyka- Kaczuszki). Zapraszam do oglądania!

@mrruuuuu...

Kocie rasy - Szkocki Fold

2013-08-12T22:58:00.002+02:00

Bohaterem dzisiejszej notki jest Szkocki Fold (zwany zwisłouchym). Jak nietrudno się domyśleć, pochodzi on ze Szkocji. Rasa ta powstała niejako przez przypadek, w wyniku samoistnej mutacji. Pewnego dnia 1961 roku William Ross, zajmujący się hodowlą kotów, zauważył kociaka o zdeformowanych uszach i zaczął go dalej rozmnażać. Od tej pory Szkocki Fold zaczął się cieszyć dużą popularnością w Stanach Zjednoczonych. Nowa rasa nie została jednak oficjalnie uznana przez większość organizacji hodowlanych. Przyczyną tego faktu jest wada genetyczna, za którą odpowiada gen powodujący m.in. zniekształcenie uszu i kostnienie ogona. Część osobników, które przyszły na świat w wyniku skojarzenia dwóch Foldów, cierpiało na genetyczne wady kośćca. Z tego powodu obecnie zabrania się krycia zwisłouchej kotki tym samym zwisłouchym kocurem.

Wygląd zewnętrzny
Znakiem rozpoznawczym Szkockich Foldów są pochylone do przodu uszy z jedną lub dwiema fałdami. To bardzo rzadka cecha u kotów. Młode rodzą się jeszcze z wyprostowanymi uszami, które zaczynają się zwijać dopiero po trzech tygodniach. Jednak u niektórych osobników pozostają one proste. Wówczas mamy do czynienia z odmianą scottish straight. Najbardziej znanym przedstawicielem Foldów o "normalnych" uszach jest kocur Maru, o którym pisałam już wcześniej ( Znane koty - Maru, kot ktory uwielbia pudełka ).
Zwisłouchy występuje niemal we wszystkich odmianach barwnych. Posiada duże, okrągłe oczy, których kolor harmonizuje z umaszczeniem. Jego głowa pozostaje idealnie okrągła. Krępe ciało spoczywające na krótkich kończynach upodabnia Folda do kota brytyjskiego, z którym zresztą jest spokrewniony. Zwisłouche mają krótką sierść, choć istnieje również odmiana długowłosa, zwana "highland fold". Ogon zwierzęcia jest puszysty i gruby u nasady.

źródło: http://commons.wikimedia.org/wiki/File:Kimi-kun_-_Scottish_Fold.jpg

Charakter
Zwisłouche to koty bardzo sympatyczne o przyjaznym usposobieniu, skore do zabawy i psot. Szkocki Fold bardzo przywiązuje się do rodziny, przeważnie faworyzuje jedną osobę , stając się jej najlepszym przyjacielem. Naturę zwierzęcia cechuje ujmująca słodycz i ogromna wrażliwość. Wystarczy popatrzeć na Maru ;-).

Zdrowie i opieka

Koty tej rasy są odporne na większość chorób. Nie wymagają także jakiejś specjalnej pielęgnacji. Odmiana długowłosa wymaga częstego czesania. Szkockie Foldy wydają się zatem wprost stworzone do życia w domu, gdzie będą rozpieszczane przez kochającego właściciela (lub właścicieli).

@mrruuuuu...

Kocie kawiarnie – nowa moda prosto z Japonii

2013-05-03T23:27:00.000+02:00

Kocie kawiarenki – niezła gratka dla miłośników futerkowych indywidualistów, zwłaszcza dla tych, którzy z różnych względów nie mogą mieć kota w domu. W ostatnim czasie tego typu lokale (znane jako Neco Cafe lub też Cat Cafe) zrobiły prawdziwą furorę w Japonii. W Neko Cafe można wypić kawę, zjeść ciastko i odpocząć w towarzystwie kilkunastu uroczych mruczków, które swobodnie spacerują po pomieszczeniach pełnych drapaków, legowisk, zabawek, tudzież innych przydatnych akcesoriów. W samym Tokio tego typu miejsc działa już ponad 100 i cieszą się niemałym powodzeniem (w wielu z nich wizytę trzeba wcześniej zarezerwować).

Gdzie tkwi zatem tajemnica sukcesu kocich kawiarni?

Na świecie jest wiele miłośników zwierząt domowych, którzy nie mogą pozwolić sobie na trzymanie w domu kota czy psa. Dotyczy to zwłaszcza mieszkańców dużych aglomeracji, którzy większość czasu spędzają poza domem, podróżują, lub po prostu właściciel wynajmowanego mieszkania nie zgadza się na czworonoga. Jak powszechnie wiadomo, Japończycy bardzo długo pracują, często doskwiera im samotność. Poza tym koszty utrzymania w japońskim mieście są wysokie a mieszkania ciasne (problem ten dotyczy zresztą również mieszkańców zachodnich aglomeracji). Nic zatem dziwnego, że w Japonii kocie kawiarenki zyskały rzeszę klientów. Nie jest żadną tajemnicą, że towarzystwo mruczącego czworonoga wywiera na człowieka dobroczynny wpływ (zainteresowanych odsyłam do notki na blogu Kot dobry na wszystko- parę słów o felinoterapii )

Źródło: http://flushrush.com/cat-cafe-in-osaka/

Początkowo kocie kawiarnie przyciągały wyłącznie zapalonych kociarzy i osoby skrajnie samotne, jednak z biegiem czasu stały się również popularne wśród par szukających oryginalnego miejsca na randkę i młodych biznesmenów chcących odpocząć w przerwie na lunch. W niektórych lokalach goście mogą również za darmo obejrzeć telewizję, posurfować w sieci, poczytać itp.

Źródło: http://www.joemonster.org/art/15394/Kocia_kawiarnia

Pierwszą kocią kawiarnię otwarto w 1998 r. na Tajwanie. Cieszyła się ogromnym powodzeniem wśród japońskich turystów. Nieco później, w roku 2004, otwarto w Osace pierwszy japoński tego typu lokal o nazwie „Neko no jikan” (pol. „Koci czas”). Wizyta kosztuje 600 jenów za godzinę (czyli około 25 zł), plus dodatkowa opłata za zamówione przekąski i napoje. W zamian można spędzić czas z wybranym kotem (lub kilkoma). Mruczący personel kocich kawiarni składa się z towarzyskich, spokojnych i przyjaźnie nastawionych osobników skorych do pieszczot i wspólnej zabawy. W obliczu skumulowanej ilości futerkowego piękna w jednym miejscu, klienci zachowują się w rozmaity sposób. Jednym wystarcza wypicie kawy i obserwowanie śpiącego kota, inni chcą się z kotami bawić, głaskać albo pogaworzyć.

Źródło: http://www.joemonster.org/art/15394/Kocia_kawiarnia

Lauren Pears zamierza otworzyć podobną kawiarnię w centrum w Londynu. Będzie to pierwsze tego typu miejsce w Wielkiej Brytanii. Koty, które zamieszkają w kafejce, mają być zaadoptowane z lokalnych schronisk. Na razie pomysłodawczyni zbiera fundusze na start biznesu, oferując potencjalnym darczyńcom kupony na kawę i ciastka, zaproszenia na podwieczorek oraz kartę stałego klienta. Istnieje również możliwość sponsorowania wybranego kota.

Ciekawi mnie tylko, czy taka inwestycja sprawdziłaby się również w Polsce... A Wy jak sądzicie?

@mrruuuuu...

Żywienie kota

2013-03-08T20:55:00.000+01:00

Koty żyjące na wolności odżywiają się zazwyczaj drobnymi gryzoniami (głównie myszami), ptakami i rybami. Nie pogardzą też jaszczurkami, żabami czy nawet owadami. Ofiary spożywają jeszcze ciepłe i w całości. Wraz z mięsem zjadają również kości, skórę, zawartość jelita i żołądka ofiary, a tam znajdują się zwykle rośliny, owoce, nasiona, czyli cały nieprzetrawiony obiad upolowanego zwierzęcia. Domowe koty, ze względu na znaczne uzależnienie od człowieka, muszą otrzymywać w posiłku składniki odżywcze niezbędne do prawidłowego rozwoju tj. białka, węglowodany, tłuszcze, witaminy i sole mineralne. Mimo że nie potrzebują dużo płynów, muszą mieć stały dostęp do świeżej wody, podawanej w czystej miseczce. Niektórzy specjaliści przestrzegają przed podawaniem kotu mleka. Zawiera ono bowiem dużo cukru (laktozy), który nie może być rozłożony przez soki trawienne z powodu braku odpowiedniego enzymu, co wywołuje potem biegunkę u zwierzęcia. Niektóre osobniki dobrze tolerują mleko i chętnie je piją (w tym także moja kotka, która zwykłej wody mineralnej nawet nie ruszy).

Najważniejszym składnikiem kociego pożywienia jest białko i to spożywane w większych ilościach niż w przypadku człowieka czy psa. Dlatego kotu nie powinno się podawać karmy przeznaczonej dla psa! Na drugim miejscu znajdują się tłuszcze, które są ważnym źródłem energii i pokrywają około 40% zapotrzebowania energetycznego zwierzęcia. Powinny stanowić 15-40% dziennej racji żywieniowej. Występują w wielu produktach spożywczych, głównie zawarte są w mięsie, maśle i różnego rodzaju olejach. Z kolei węglowodany, będące źródłem energii, akurat w diecie kotów nie są bezwzględnie konieczne. Cukrów dostarczają płatki owsiane, ryż, chleb, kasza, ziemniaki i warzywa. Produkty te powinny być jednak przed spożyciem ugotowane i dodawane do karmy w małych ilościach. Pamiętajmy jednak o tym, że podawanie zbyt dużej ilości węglowodanów może prowadzić do otyłości zwierzęcia. Dla korzystnego rozwoju kotów niezbędne są witaminy i minerały (potas, magnez, cynk, wapń, żelazo, fosfor, sód, chlor, itd.). Prawidłowe i urozmaicone pożywienie ( z dodatkiem warzyw) powinno w pełni pokryć zapotrzebowanie kota na te substancje. W razie stwierdzonego niedoboru po konsultacji z weterynarzem można podawać specjalne preparaty witaminowo-mineralne.

Czym zatem powinniśmy karmić swojego pupila? Obecnie są powszechnie dostępne wszelakiego typu gotowe pokarmy dla kotów. To oczywiście wygodne rozwiązanie dla właścicieli. Poza tym jedzenie specjalnie przeznaczone dla kotów jest bez porównania dla nich lepsze od resztek z ludzkiego obiadu. Jednak nie wszystkie gotowe pokarmy odpowiadają w pełni zapotrzebowaniom żywieniowym domowych mruczków. Istnieją trzy rodzaje kocich karm: karma sucha, półtłusta i w puszce.

Suche jedzenie zawiera stosunkowo mało wody (ok. 10%), ale jest przy tym bardziej energetyczne. Zazwyczaj ma w składzie kaszę, mięso, drożdże. Niestety, taka karma jest również wzbogacana sztucznymi barwnikami, ponadto zawiera stosunkowo mało białka i tłuszczów. Jej niewątpliwą zaletą jest łatwość przechowywania i podawania oraz niska cena. W przypadku, gdy kot je dużą ilość suchej karmy, powinien mieć zawsze swobodny dostęp do świeżej wody (lub mleka). Jest to bardzo ważne, gdyż brak dostatecznej ilości płynów płynów w organizmie może spowodować odwodnienie oraz poważne schorzenia pęcherza.

Karma półsucha stanowi produkt pośredni między pokarmem w puszce a suchą karmą. W jej składzie znajdziemy zazwyczaj mięso, ziarno sojowe, tłuszcze oraz środki barwiące i konserwujące. Zaletą jest to, że zawiera dużo białka. Z powodzeniem może więc stanowić większą część kociej diety. Zwykle również takie karmy zawierają mniej tłuszczów i nie są tak trwałe jak pokarmy z puszki. Pokarm puszkowany zawiera natomiast mięso (mieszanina mięśni i wnętrzności) lub ryby, białka roślinne, witaminy, cukier, wodę, środki żelujące, bawiące i konserwujące oraz preparaty witaminowo-mineralne.Wszystkie składniki są dokładnie zmielone i wymieszane ze sobą (tzw. pasztet) lub jedzenie swoją konsystencją przypomina konserwę. Pokarmy z puszki cechuje stosunkowo duża wartość odżywcza, łatwość użycia oraz przechowywania. Jednak takie pożywienie bywa drogie. Przy diecie zdominowanej przez miękkie, wilgotne jedzenie trzeba także pamiętać, aby choć od czasu do czasu dać kotu coś twardego do pogryzienia (suchą karmę), by zapobiec tworzeniu się kamienia nazębnego i chorób dziąseł. Poza tym nie wszystkie koty będą preferowały smak pokarmu z puszki, a zwłaszcza z już wcześniej napoczętej. I znów tutaj posłużę się przykładem mojej kotki ;-).

Warto uważnie studiować etykietki danego produktu, gdyż nierzadko posiadają one istotne informacje. Z opakowania każdej karmy możemy dowiedzieć się kto jest jej producentem, dla jakiego zwierzęcia jest przeznaczona (wiek, ewentualne problemy zdrowotne) oraz w jaki sposób ją dawkować. Jedną z najistotniejszych informacji jest lista składników i ich ilość. W przypadku tzw. karmy mokrej w saszetkach warto zwrócić szczególną uwagę na zawartość mięsa (czyli ilość "mięsa w mięsie"). W produktach powszechnie dostępnych w sklepach i hipermarketach procentowa zawartość mięsa waha się bowiem zaledwie od ok.4-10% (!). W karmach droższych z górnej półki można już go znaleźć nieco więcej (40-90%). Pamiętajmy, że im więcej mięsa producent deklaruje w składzie karmy, tym jest ona bardziej wartościowa dla kota.

Można także podawać pokarm przeznaczony dla człowieka. Jednak, jak już wcześniej wspominałam, nie powinny to być resztki ze stołu po obfitej wieczerzy wigilijnej albo z imienin żarłocznej ciotki i jej gości z objawami rozstroju żołądka :D. Dla kota pokarm człowieka zawiera zbyt dużo tłuszczu, soli i przypraw, co znacznie obciąża jego organizm i może wywołać choroby nerek, wątroby i pęcherza.

Ryby mogą stanowić wartościowy posiłek. Są bogate w białko, magnez i sód. Ponadto rybi tłuszcz zawiera sporo witamin. Ryby muszą być jednak ugotowane i bez ości. Jest to ważne, gdyż w surowym rybim mięsie znajduje się enzym, który rozkłada witaminę B_1,a jej niedobór prowadzi u kota do uszkodzenia układu nerwowego. Wielu specjalistów twierdzi także, że nadmiar ryb w kociej diecie może być szkodliwy, zwłaszcza dla kastratów. Ryby bogate są w składniki mineralne, które mogą przyczyniać się do odkładania się kryształów w pęcherzu moczowym, a kastrowane koty płci męskiej są szczególnie podatne na problemy z pęcherzem. Dlatego w przypadku kastrowanych kocurków warto przedtem skonsultować się z weterynarzem w sprawie najlepszej dla nich diety.

Oto wykaz składników z diety wegetariańskiej, które w niewielkich ilościach powinien spożywać kot:

-marchew i inne warzywa (surowe, tarte lub drobno pokrojone)- marchew skutecznie oczyszcza krew

- zielony groszek

-brokuły

-dynia

-biały ser

-jaja

Poza tym koty jedzą bardzo często, aczkolwiek mało (nawet 15-20 posiłków dziennie!). Dlatego powinniśmy karmić naszych ulubieńców małymi porcjami, podawanymi klika a nawet kilkanaście razy dziennie. Nieodpowiednie żywienie kota może prowadzić do otyłości (np. pożywienie zbytnio bogate w węglowodany), a co za tym idzie- do podwyższonego ryzyka wystąpienia cukrzycy. Otyłości sprzyja również brak ruchu i monotonna dieta. U osobników otyłych wskazana jest karma o obniżonej kaloryczności. Przy wyborze jedzenia powinno się brać pod uwagę wiek kota oraz jego tryb życia i stan zdrowia. Kocięta na przykład potrzebują pokarmu wysokokalorycznego, gdyż ciągle rosną, zaś starsze koty- wręcz przeciwnie. Domowe mruczki niewychodzące i wykastrowane miewają tendencję do tycia. W sprzedaży dostępne są specjalne karmy dla kastratów.
Pamiętajmy o tym, że najważniejszy jest urozmaicony jadłospis, w którym zachowane są proporcje różnych składników niezbędnych do prawidłowego rozwoju (dotyczy to także ludzi). Zdrowy, zadbany kot to dobrze odżywiony kot. Miska pełna kocich pyszności (jak również troskliwy właściciel, który dba o swojego zwierzaka) daje powody do mruczenia. Mrrrrrrruuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuu...

Warto zajrzeć:
1.Tymiński W. Koty- encyklopedia hodowcy. Skarbnica Wiedzy, 2004.
2. Sumińska D. Szczęśliwy kot. Galaktyka, 2005.
3. Świat Kotów.pl. Jak odchudzić kota (online)
4. Świat Kotów.pl. Najczęstsze błędy żywieniowe (online).
5. Świat Kotów.pl. Jak jeść zdrowo i domowo (online)

@mrruuuuu...

Okiem Melkora. Trudne początki stosunków kocio-kocich.

2013-02-26T20:21:00.001+01:00

Cześć Wam! Mam na imię Melkor, choć niekiedy nazywają mnie Gapciem (nie wiem czemu, wszak noszę imię zacnego Władcy Ciemności z dzieł Tolkiena) . Jak już zapewne wiecie z poprzedniej notki, jestem nowym kotem Autorki bloga. Aktualnie mam się dobrze, kochają mnie, rozpieszczają i karmią smakołykami. Smerfunia nie syczy już za każdym razem, ilekroć się do niej zbliżę, a do łapkoczynów dochodzi sporadycznie. Nadal jednak trzyma mnie na dystans, choć bardzo zabiegam o jej względy. Dzień przybycia do nowego domu był dla mnie bardzo trudny. Nie dość że miałem już za sobą kilkugodzinną podróż pociągiem, a potem spotkanie z czterema kocurami o silnych osobowościach w moim dawnym miejscu zamieszkania, to jeszcze w tym samym dniu zafundowano mi przeprowadzkę do całkiem nowego lokum. Tam czekała na mnie kolejna niespodzianka- całkiem biała kociczka o olikowo-zielonych oczach, która już na samym wstępie jednoznacznie dała mi do zrozumienia, że nie jestem proszonym gościem na jej terytorium. Próbowałem jej wytłumaczyć, że ja się tutaj nie wpraszałem, sami mnie przynieśli.
Dla rozładowania napięcia przeleciałem się trochę po schodach między piętrami, zwiedzając obce kąty w mocno przyspieszonym tempie. Spodobało mi się, że było tutaj tak dużo miejsca, bo jak dotąd razem z moją Panią zamieszkiwałem mały pokój, który wynajmowała, będąc na studiach. Starałem się, żeby w trakcie wędrówki po obcym domu nie natknąć się na białą, syczącą damę. Wówczas jeszcze żywiłem cichą nadzieję, że moje kochane Dwunogi zabiorą mnie z powrotem. Miałem jednak złe przeczucia. Po jakiejś godzinie ziściły się moje najgorsze obawy- Państwo szykowali się do wyjścia, zostawiając mnie na pastwę obcych Dwunogów i nieprzychylnie nastawionej kocicy. Co to wszystko miało znaczyć? Ze złości schowałem się pod stołem w salonie. Nie chciałem nawet pożegnać się z moją młodszą Panią. Coś do mnie mówiła, ale jej nie słuchałem. Wtedy jeszcze nie rozumiałem, dlaczego zostawiła mnie u obcych ludzi...

Przez następne dwa dni byłem zdezorientowany i smutny. Jednocześnie ciekawiło mnie nowe miejsce, po kolei zwiedzałem wszystkie kąty i zaznaczyłem swoim zapachem (niech Smerfetka wie, że teraz też tu mieszkam!). Mój nowy Pan narzekał, że jestem zbyt żywiołowy i psotny. Próbowałem więc jakoś zdobyć jego uczucia, wszak jeszcze żaden Dwunóg nie zdołał się oprzeć mojemu nieodpartemu urokowi osobistemu, mru. Regularnie wskakiwałem więc na kolana Pana (czy tego chciał, czy nie), budziłem go o 6. rano (nie wiem zupełnie, dlaczego się wtedy denerwował). Kiedy mi czegoś zabraniał, obdarzałem go niewinnym, rozumnym spojrzeniem i przestawałem to robić (swoją drogą nie rozumiem, komu przeszkadza kot wspinający się na klamkę i otwierający sobie drzwi???). Ogólnie lubię te moje nowe Dwunogi. Żałuję tylko, że Smerfetka nie chce się ze mną bawić i syczy, ilekroć za bardzo się do niej zbliżę. Spoliczkowała mnie łapą, kiedy chciałem umyć jej futerko w pokojowych zamiarach. Nie wzruszyło jej nawet to, że specjalnie dla niej tańczyłem ze sznurowadłem w pyszczku, mracząc i mrucząc. To mój popisowy numer, w którym poruszam się jak kaczka, pilnując, żeby nie nadepnąć tylną łapką na sznurek. Moje Panie mówią, żebym się nie zniechęcał, że Smerfetka już taka jest, nigdy nie miała do czynienia z drugim kotem i pewnie potrzebuje więcej czasu. Czekam więc cierpliwie, aż nastąpi ten moment, kiedy po wspólnej zabawie umyjemy sobie nawzajem pyszczki. Władcy Ciemności się przecież nie odmawia, prawda???

@mrruuuuu...

Nowy lokator w domu. Trudne początki stosunków kocio-kocich

2012-12-26T21:04:00.000+01:00

Mrrrrrr miiijałuuuuu wrrrrrrrrr syyyyyyyyyy ffffffffuuuuuu meeerruuumfff mruuuuuaaauuu (niecenzuralne słowa w kocim języku, przyp. tłum.)!
To ja, kotka Smerfetka. Przepraszam za wulgaryzmy na początku, ale musiałam jakoś odreagować swoją frustrację, mru. Od kilku tygodni jestem nieźle WSMERFIONA, a powód mojego WSMERFIENIA ma czarno-białe futerko, cztery łapki i parę bursztynowych oczu, bezkarnie chodzi po MOIM domu, bezczelnie sypia na MOJEJ kanapie i wyjada karmę z MOICH miseczek, na domiar złego wskakuje na kolana MOJEJ Asioni, która go głaszcze (no tego już za wiele!). Rzeczony osobnik ma również w zwyczaju mruczeć ze sznurowadłem w pyszczku, przestępując z łapy na łapę i chodząc jak kaczka. Wygląda przy tym jak idiota (którym zresztą jest, ja bym nigdy nie zniżyła się do takiego poziomu). Jak się więc zapewne słusznie domyślacie, od pewnego czasu jestem zmuszona mieszkać pod jednym dachem z drugim kotem. Skubaniec ma na imię Melkor i jest strasznym rozrabiaką z przejawami ADHD, gapciem, który biegnąc, wpada na ścianę oraz namolnym miziakiem- przytulaczem.
Na każdym kroku daję mu odczuć, kto w tym domu rządzi (ja!), a kiedy trzeba atakuję go łapą uzbrojoną w pazury. I tak niech się pajac jeden cieszy, że pozwalam mu przebywać na moim terytorium. Któż by pozmyślał, że jeszcze do niedawna wiodłam beztroskie, spokojne życie kociej jedynaczki...

A wszystko zaczęło się w pewien pamiętny piątek w godzinach popołudniowych. Drzemałam leniwie na fotelu zwinięta w słodki kłębuszek, kiedy usłyszałam, jak jacyś goście wchodzą do domu. Jak gdyby nigdy nic ziewnęłam znudzona i jeszcze mocniej zakryłam łapką pyszczek, całkowicie nieświadoma tego, co lada moment miało nastąpić. W końcu jednak postanowiłam zejść z wygodnego fotela i przywitać gości (niech podziwiają, jaka jestem śliczna!). Ziewnąwszy szeroko, przeciągnęłam swoje zgrabne udeczka, wyszłam do przedpokoju i zajęłam swoje strategiczne miejsce na schodach, gdzie przez otwór w ścianie miałam doskonały widok na część salonu i kuchni. Moje Panie i Pan właśnie rozmawiali na dole z trzema nieznajomymi przedstawicielami bezwłosych człekokształtnych. Na podłodze stał transporter, a to nie wróżyło niczego dobrego. Już zamierzałam leniwie zejść na dół z dumnie podniesionym ogonem, by zażądać uzupełnienia zawartości mojej miseczki, głośno miaucząc i miziając się o kogo popadnie, gdy na schody wszedł (a raczej wpadł niczym pocisk) dziwny, ofuterkowany przybysz, który podobnie jak ja poruszał się na czterech łapach. Inny kot! Wyglądał przy tym, jakby ktoś wylał na niego czarną farbę, która nieregularnie zabarwiła futerko, zostawiając brzuszek, łapki i część mordki w kolorze białym a po bokach tworząc śmieszne fale i ząbki. Swym umaszczeniem trochę przypominał Zorro. Myślałam, że śnię... Mierzyliśmy się wzrokiem, czekając w napięciu na rozwój wydarzeń. Po chwili Zorro podszedł do mnie na tyle blisko, że prawie styknęliśmy się nosami. Stałam w bezruchu przerażona, oszołomiona, a jednocześnie zaciekawiona, wdychając obcy zapach innego kota. I wtedy ten mały bezczelny rozbójnik otworzył ten swój gapciowaty pyszczek i syknął na MNIE. Wyobrażacie to sobie???!!! Nie chcąc pozostać mu dłużna, również syknęłam na niego. Intruz czmychnął z powrotem na dół, gdzie pieprz rośnie. Zaistniała sytuacja oczywiście spotkała się z komentarzami stojących w salonie Dwunogów, ale ja już nie miałam ochoty się nimi zajmować. Spojrzałam na dół, obserwując ze schodów jak czarno-biały rozbójnik chowa się pod stołem. Syknęłam ostrzegawczo i w tej samej sekundzie jeden z gości szybko zrobił mi zdjęcie. Paparazzi jeden! Czy my koty nie mamy prawa do odrobiny prywatności? Prychnęłam zdegustowana, po czym niewiele myśląc, udałam się w ustronne miejsce, by tam szybciutko umyć sobie futerko. Łudziłam się , że to wszystko co mnie spotyka jest jedynie snem. Myliłam się... Po godzinie nieznajome Dwunogi poszły sobie, zabierając transporter i zostawiając czarno-białego intruza. Moja Pani wyjaśniła mi, że mam nowego "braciszka" do towarzystwa, nijakiego Melkora, który odtąd będzie z nami mieszkał. Co to, to nie! Po pierwsze, kategorycznie zaprzeczam, jakobym była spokrewniona z tym śmiesznym czarno-białym stworzeniem, biegającym jak wariat po całym domu, mraucząc i mrucząc ze sznurowadłem w pyszczku! Po drugie, naprawdę nie przypominam sobie, abym zapraszała do siebie jakiegoś kota i nie zamierzam (powtarzam: NIE ZAMIERZAM) dzielić z nim swojego terytorium, zabawek, jedzenia i Pań (o Panu już nie wspomnę, niech go sobie bierze, proszę bardzo). Ale klamka zapadła i nic nie mogłam już zrobić. Melkor zamieszkał z nami (na szczęście ma oddzielną kuwetę w łazience na dole i miseczki). Przyznam, że na początku mocno mnie wkurzał swoją osobą, ciągle się bawił sznurowadłem i wszędzie go było pełno. Na dodatek, moje Panie miziają Melkora w mojej obecności! Twierdzą wprawdzie, że nadal mnie kochają i zawsze będę ich wyjątkową, absolutnie najukochańszą kicią, ale kto je tam wie. Melkor na początku syczał i warczał na mnie, prosząc po dobroci, żebym dała mu spokój, bo przeżywa ciężkie chwile (a niby ja to co, mru?). Po paru dniach trochę się uspokoił i oswoił z nowym miejscem. Teraz z kolei mruczy do mnie, że ma pokojowe zamiary i chciałby się ze mną zaprzyjaźnić. Jeszcze czego! Niech nie myśli, że pójdzie mu ze mną tak łatwo! Niech wie, że TO JA w tym domu ustalam warunki! Na razie więc syczę na niego, a ilekroć się do mnie zbliży, przeganiam go z kąta w kąt, grożąc łapą z wyciągniętymi pazurami. Melkor zaś potulnie ucieka. Niekiedy też z miną niewiniątka staje na dwóch łapkach, mrucząc, że nie nie ma zamiaru się bić. Niech się kocur jeden cieszy, że łaskawie pozwolę mu czasem położyć się na kanapie w pokoju Pani, a nawet na moim ulubionym fotelu. W końcu nie jestem aż taka wredna, na jaką wyglądam, mru. Powiem Wam w sekrecie, że trochę nawet polubiłam tego Melkora. Nie żebym za nim jakoś specjalnie przepadała, choć przyznaję ,że dzięki jego obecności nie nudzę się aż tak bardzo, mam bowiem na kogo syczeć i kogo pogonić. Nadal jednak jesteśmy w stanie cichej wojny. I tak już zostanie.... przynajmniej na razie, mru.

@mrruuuuu...

Nie wyrzucaj przyjaciela..na Święta!

2012-12-24T22:31:00.000+01:00

Dzisiaj chciałabym przedstawić Wam ciekawy artykuł autorstwa Pauliny Świder. Święta to czas szczególny, który często wiąże się z wyjazdami z domu, do rodziny, bliskich znajomych, itd. Pozostaje problem, co mamy zrobić z naszymi czworonożnymi pupilami, zabrać je ze sobą, zostawić a może oddać do specjalnej placówki, zajmującej się zwierzakami? Na te i inne pytania odpowiada dzisiejszy tekst.
Wesołych Świąt!

Kto nie kocha Świąt Bożego Narodzenia, Sylwestrowego szaleństwa czy ferii? Czas ten wiąże się często z krótkimi wypadami za miasto, czy dłuższymi wyjazdami. Co wtedy robimy z naszymi kotami? Zostawiamy je w domu? Oddajemy w ręce przyjaciołom? A może oddajemy do specjalistycznych placówek?

Wyjść z sytuacji jest wiele, choć niektórzy niestety postępują w sposób niezbyt ludzki. Bardzo duża ilość zwierzaków jest porzucana właśnie w okresie poświątecznym i sylwestrowym – mówi Anna Józefowicz, współtwórczyni marki Bazyl. Nie jest to liczba aż tak zatrważająca, jak ilość zwierząt wyrzucanych w okresie wakacyjnym, który to problem poruszaliśmy w naszej akcji „Nie wyrzucaj przyjaciela na wakacje”. Statystyki są jednak smutne. Prawdopodobnie jednym z powodów jest właśnie wyjazd właściciela. Zatem gdy walizka już czeka spakowana, a nasz przyjaciel patrzy na nas wielkimi oczami, jakby chciał zapytać - A co będzie ze mną? – podpowiadamy.

Mój przyjaciel jest Twoim przyjacielem.

W pierwszej kolejności warto zastanowić się kogo z przyjaciół, sąsiadów czy krewnych możemy poprosić o opiekę nad naszym pupilem. Wybierajmy osoby do których mamy zaufanie, a także darzące koty sympatią. Najlepiej jeżeli taka osoba może zaglądać do naszego mieszkania i tam zajmować się naszym pupilem. Zwierzak woli pozostać we własnym domu. Tęskni, ale bezpieczniej czuje się w miejscu które już dobrze zna i które „pachnie” jego właścicielem.

Jeżeli jednak z różnych powodów kot nie może pozostać na swoim terenie, możemy go przenieść do domu osoby, która będzie się nim opiekować. W takiej sytuacji wskazane jest aby jeszcze przed wyjazdem zabrać kociaka w miejsce w którym będzie przebywało podczas naszej nieobecności. Da mu to możliwość zapoznania się z nowym teren i tymczasowym opiekunem.

- Opiekuje się kotem mojej sąsiadki, która dość często wyjeżdża. Nie zabieram kotka do domu, ale odwiedzam go w jego mieszkaniu. Zawsze staram się przyjść na dłuższą chwilę. Karmię kotka, bawię się z nim, wymieniam żwirek w kuwecie – mówi Ania z Rabki, dodając – Raz jednak zdarzyła się taka sytuacja, że pani Maria wyjechała, a ja zabrałam kota ze sobą do Krakowa na dwa miesiące. Kotek już mnie dobrze znał i mieszkało się nam bardzo dobrze.

Hotel nie tylko dla ludzi

Coraz bardziej popularne stają się kocie hotele. W Polsce tego typu placówek z roku na rok przybywa – obecnie jest ich ponad kilkadziesiąt. Kocie hotele są również polecane przez specjalistów. W większości tego typu miejsc przez całą dobę dyżuruje weterynarz. Gdy decydujemy się na oddanie naszego podopiecznego do tego typu placówki, musimy przedstawić książeczkę zdrowia lub zaświadczenie o szczepieniu przeciw wściekliźnie a także zostawić nasze dane.

- Oddanie kota do hotelu, gdy wyjeżdżamy to dużo lepsze wyjście, niż pozostawienie go samego w domu, nawet jeżeli wyjeżdżamy na krótko – mówi Anna Józefowicz, współtwórczyni marki Bazyl – Pamiętajmy o tym, że kot to nie pluszak i potrzebuje stałej opieki. Jest to niezwykle ważne.

Jeżeli chcemy zostawić naszego zwierzaka w hotelu, warto wcześniej sprawdzić wiarygodność danej placówki. Zasięgnijmy opinii innych osób, które już korzystały z jej usług, popytajmy o doświadczenia znajomych. Niestety obecnie hotele dla zwierząt w Polsce nie są uregulowane prawnie. Oznacza to, że właściciele takich placówek nie muszą posiadać wykształcenia kierunkowego ani doświadczenia w pracy ze zwierzętami. Dlatego wybierajmy te hotele, które mają w swych usługach opiekę weterynaryjną oraz doświadczenie poparte certyfikatami.

Mój kot ma nianię

Jeżeli nie mamy za bardzo komu powierzyć naszego pupila, a nie jesteśmy przekonani do hoteli dla zwierząt, możemy skorzystać z usług opiekunek do zwierząt, tzw. petsitterów, (nazwa pochodzi od angielskiego pet, czyli pupil).

Petsitterami są głównie studenci, starsi wolontariusze, czy też działacze organizacji obrony zwierząt. Wynajmowani są na godziny, można również wynająć taką osobę na cały dzień. W internecie roi się od ofert opiekunów do zwierząt, jak i osób poszukujących tego typu usług.

Praca petsittera działa na bardzo podobnych zasadach opiekunki do dzieci. Do jego obowiązków należy zabawa z pupilem, spacery czy karmienie. Można także indywidualnie ustalić zakres obowiązków. Podobnie jak w przypadku kocich hoteli, również w tym przypadku zalecane jest sprawdzenie osoby, pod której opiekę oddajemy swojego przyjaciela.

Zdarzyło mi się parokrotnie wyjechać, wtedy też skorzystałam z usług petsitterów. Konkretną osobę poleciła mi koleżanka, więc zamiast szukać pomocy wśród znajomych, powierzyłam swoją kicię doświadczonej osobie – opowiada Sylwia z Krakowa. – Byłam bardzo zadowolona i następnym razem, jak będę wyjeżdżać, na pewno skorzystam z usługi opiekunki do zwierząt.

Wiele wyjść

Jak widać wybór jest ogromny, dzięki czemu podczas naszych świątecznych i sylwestrowych podróży nie musimy się martwić, co stanie się z naszym ukochanym pupilem. Możemy oddać się w pełni relaksowi i mieć świadomość, że nasz kociak ma odpowiednią i troskliwą opiekę.

@mrruuuuu...

Międzynarodowa wystawa kotów rasowych w Warszawie- informacja prasowa

2012-11-30T22:28:00.003+01:00

Uwaga Kociarze! Wieść niesie, iż w najbliższy weekend (1. i 2. grudnia) w Warszawie, w Hali Widowiskowo – Sportowej „Arena-Ursynów” przy ulicy Pileckiego 122 odbędzie się 21. i 22. Międzynarodowa Wystawa Kotów Rasowych. Organizatorem wystawy jest Elitarny Klub Kota Rasowego. We wszystkich weekendowych wydarzeniach weźmie udział ponad 400 kotów. Oprócz wystaw, zaplanowanych zostało mnóstwo atrakcji dla rodzin i dzieci.
Niezmiennie od lat wydarzenie to cieszy się popularnością nie tylko wśród wystawców, ale także odwiedzających. W tym roku, twórcy marki Bazyl postanowili nagrodzić najlepsze koty wystawy, które zakwalifikują się do kategorii Best in Show. Kolejna edycja Międzynarodowej Wystawy Kotów Rasowych, organizowana przez Elitarny Klub Kota Rasowego będzie nie lada wydarzeniem nie tylko dla posiadaczy, ale także dla miłośników tych czworonogów. W imprezie weźmie udział ponad 400 przedstawicieli kotów przeróżnych ras nie tylko z Polski i z całej Europy.

Najbardziej emocjonującą i jednocześnie najtrudniejszą kategorią jest kategoria Best in Show, gdzie wybierane są najpiękniejsze koty wystawy – mówi Anna Józefowicz, współtwórczyni marki Bazyl. - Dlatego postanowiliśmy nagrodzić wszystkie koty, którym udało się znaleźć w tym zaszczytnym gronie.

Dla odwiedzających Wystawy, przygotowana została cała masa atrakcji. Oprócz kotów, podziwiać będzie można rasowe gryzonie, uzyskać bezpłatne porady weterynaryjne oraz odwiedzić kiermasz dla zwierząt i zaopatrzyć w akcesoria dla swoich pupili. Dla dzieci przygotowane zostały konkursy plastyczne, gry i zabawy oraz animacje. A wszystko to w przyjaznej i rodzinnej atmosferze.

Wystawa będzie czynna w sobotę, od 9.30 do 17.30 oraz w niedzielę od 9.30 do 17.00.

***

Więcej informacji udziela:

Anna Kryłowicz

PR Manager

9.90 Public Relations

kom. 601-593-082

anna@990pr.pl

@mrrruuuuu...

Urodziny Smerfetki

2012-08-30T18:34:00.000+02:00

Miło mi poinformować, iż dzisiaj moja kotka obchodzi 8. urodziny! 100 lat, Smerfuniu, owocnych łowów (choćby na muszki), zdrowia oraz żebyś miała jak najwięcej powodów do mruczenia :-D.
Z tej okazji poniżej zamieszczam najświeższe zdjęcia Smerfetki. Wkrótce także postaram się zamieścić nowy, dłuższy wpis, zawierający kolejną porcję informacji ze świata kotów.

@mrruuuuu...

Poród u kotki

2012-07-21T23:06:00.000+02:00

Właściciele niewysterylizowanych koteczek, którzy zdecydowali się na powiększenie kociej rodziny (np. w celach hodowlanych), stoją przed nie lada wyzwaniem. Dlatego warto wcześniej zasięgnąć informacji dotyczących rozrodu u kotów. Ciążę przyszłej kociej mamy powinien nadzorować także weterynarz. Ale zacznijmy od początku...

Zaleca się, aby koteczki przeznaczone do reprodukcji były kryte po osiągnięciu dojrzałości nie tylko płciowej (ta jak wiadomo występuje bardzo wcześnie, nawet już w 4. miesiącu życia!) ale również fizjologicznej. Zbyt wczesna ciąża może bowiem skończyć się odrzuceniem potomstwa przez kotkę.
Rozród u kotek najczęściej rozpoczyna się więc między 1. a 2. rokiem życia. Kotka podczas rui odwiedza romantycznie usposobionego kocura, najlepiej w jego miejscu zamieszkania .I tu najczęściej kończy się rola opiekunów... Pamiętajmy, że są różne kotki i kocury i czasem na skonsumowanie związku trzeba poczekać dzień, kilka dni bądź jeszcze dłużej, bywa nawet że wyswatana przez ludzi para nie przypadnie sobie do gustu i z amorów nici ;-). Po udanej radce z z kocurem kotka może być jeszcze przez kilka dni w rui i teoretycznie może zajść w ciążę z kolejnym kocurem. Wówczas dzieci z jednego miotu będą miały różnych ojców (!)

Ciąża
Dopiero po około 4 tygodniach od daty krycia możemy uzyskać pewność, że nasza kotka jest w ciąży. Pierwszym objawem jest oczywiście brak ponownej rui, która normalnie wystąpiłaby po mniej więcej dwóch tygodniach. Sutki ciężarnej samicy stają się natomiast różowate i z czasem powiększają się, a sierść wokół nich rzednie.Wówczas nie powinno się obmacywać brzuszka zwierzęcia ani tym bardziej go uciskać, gdyż może to spowodować uszkodzenie płodów. Ciążę kotki ostatecznie powinien potwierdzić weterynarz.
Po 6 tygodniach na zdjęciu rentgenowskim widać już szkieleciki kociąt. Nie należy jednak bez uzasadnionej potrzeby narażać przyszłej mamy na szkodliwe promieniowanie! W okresie ciąży kotki można również zaobserwować zmianę jej zachowania. Wówczas wykazuje ona jeszcze wyraźniejsze przywiązanie do właścicieli i staje się szczególnie pieszczotliwa. Niechętnie również oddala się od domu. Niekiedy kotki w tym czasie objawiają szczególny niepokój. Jest on szczególnie duży u samic, które rodzą po raz pierwszy.
Ciąża u kotki trwa 2 miesiące, czyli 60-65 dni. Okres ten może jednak wydłużyć się o parę dni. Generalnie, im mniej płodów, a kotka większych rozmiarów, tym dłużej trwa ciąża. Nie powinna jednak przedłużać się ponad 72 dni. Pojedynczy miot liczy zazwyczaj 4 kociaki.
W trakcie ciąży kotka nie wymaga jakiejś specjalnej opieki, chociaż jeżeli samica prowadzi aktywny ale niezbyt męczący tryb życia, wpływa to pozytywnie na przebieg porodu. Ważne jest, aby w tym szczególnym okresie kotka była dobrze odżywiona. Dopiero jednak w trakcie dwóch ostatnich miesięcy samica ma zwiększone łaknienie i powinna otrzymywać zwiększoną dawkę żywieniową w małych porcjach. Jedzenie musi być także szczególnie bogate w wapń. Pamiętajmy o tym, że zbyt duży przyrost wagi podczas ciąży może spowodować problemy przy porodzie. W ostatnich tygodniach dobrze jest wykonać odrobaczanie zwierzęcia. Równie pożyteczne może być w tym okresie dopilnowanie szczepień przeciwko takim chorobom jak panleukopenia czy koci katar. W ten sposób zapewnimy odporność także nienarodzonym jeszcze kociętom. Szczepionka musi jednak zawierać wirusy martwe, w przeciwnym razie może zagrozić zdrowiu kotki.

Przygotowanie i przebieg porodu
Mniej więcej na dwa tygodnie przed porodem samica staje się agresywna zarówno w stosunku do domowników jak i innych zwierząt. Kotka zaczyna się separować i szukać ustronnego, spokojnego miejsca. Uwaga-znane są przypadki, kiedy kotka okociła się na świeżo wypranej, nowej bluzce swoje pani! Nie muszę chyba już dodawać, że po wszystkim bluzka nadawała się już tylko do wyrzucenia... Dlatego bardzo ważne jest zapewnienie kotce zawczasu odpowiedniego legowiska. Do tego celu doskonale nada się kosz, mocny karton, itp. Ważne, aby kotka mogła się w nim dobrze i wygodnie ułożyć, a także swobodnie wyciągnąć się i stabilnie oprzeć o ścianki boczne. Najlepiej aby "kocia porodówka" była wysłana miękkim kocykiem dobrze wchłaniającym wilgoć lub tetrowymi pieluchami. Tak przygotowane legowisko powinno być zaakceptowane przez kotkę, choć nie musi ;-).
Objawy zbliżającego się porodu są zazwyczaj bardzo charakterystyczne. Po pierwsze, kotka staje się szczególnie nerwowa i odmawia przyjmowania pokarmu, jedynie pije. Przyszła mama miętosi również swoje posłanie i ugniata je łapkami. Często się myje, w szczególności w okolicach sromu. Równie często wchodzi do kuwety ale nie załatwia się. Gdy już nadejdzie ten moment, że kotka zacznie rodzić, uda się do swojego legowiska i odpowiednio je przygotuje.
Sam poród zazwyczaj odbywa się bez komplikacji. Zakładając, że kotka jest zdrowa i znajduje się pod kontrolą lekarza weterynarii, a ciąża przebiegała bez zakłóceń, można być spokojnym. Najczęściej zwierzaki w tej sytuacji doskonale radzą sobie same i nie potrzebują niczyjej pomocy :). Pamiętajmy jednak, aby poinformować lekarza weterynarii, o tym że nasza kotka właśnie rodzi, po to by mógł on w każdej chwili interweniować w razie komplikacji.
Pierwszą widoczną oznaką porodu jest niewielki wyciek wód płodowych z pochwy, czasami również odrobina krwi. Kotka może zacząć szybciej oddychać a także głośno miauczeć z powodu bóli porodowych. Większość kotek woli rodzić w samotności. Mniej doświadczone "w tych sprawach" kocice mogą jednak dążyć do kontaktu ze swoimi opiekunami, gdyż nie chcą być same w trudnych chwilach. Pierwsza faza porodu, polegająca na rozwarciu szyjki macicy, masze trwać nawet sześć godzin. Drugiej fazie towarzyszą znacznie silniejsze, mimowolne skurcze mięśni macicy oraz zauważalne pierwsze parcia kotki.W ujściu pochwy powinien pojawić się kociak otoczony błoną płodową. W tym czasie kotka wykonuje coraz szybsze parcia. Pęcherz płodowy stopniowo się powiększa, aż w końcu na świat zostaje wypchnięty pierwszy kociak. Jeżeli wyciek z pochwy jest zbyt obfity lub zielonkawy, zaś parcia trwają bez efektu ponad godzinę, należy bezzwłocznie zwrócić się do lekarza weterynarii. Interwencji specjalisty wymaga również sytuacja, kiedy ułożenie noworodka sprawia trudności kotce (tzw. przodowanie pośladkowe).

Po urodzeniu kociego noworodka kotka zębami rozrywa błony płodowe, a następnie je zjada oraz przegryza pępowinę.Kolejną czynnością jest dokładne wylizanie malucha. Zostaje wydalone także łożysko, które kotka zjada. Jest to naturalny odruch u zwierząt. Dzięki temu możliwe jest utrzymanie czystości, poza tym łożysko stanowi dla matki niezwykle wartościowy i odżywczy pokarm. Samica, która rodzi po raz pierwszy, może nie bardzo wiedzieć co począć z noworodkiem, wówczas to my musimy się nim odpowiednio zająć. Należy niezwłocznie uwolnić kociaka z błon płodowych, rozrywając je, a następnie wytrzeć zwierzątku usta i nos miękką szmatką, aby mogło swobodnie oddychać. Pępowinę przerywamy między palcami ok.2-5 cm od brzuszka noworodka lub po podwiązaniu wygotowaną nitką, przecinamy nożyczkami pępowinę. Miejsce odcięcia powinniśmy zdezynfekować. Po całym zabiegu wycieramy malca do sucha i oddajemy matce, aby mogła się nim zaopiekować. Kolejne kocięta przychodzą na świat w ten sam sposób tzn. w błonach płodowych i z łożyskiem. Odstępy czasowe pomiędzy kolejnymi maluchami są różne. Bywa, że kotka rodzi kociaki co parę minut, czasem co 40-60 minut. Może się zdarzyć też tak, że kotka urodzi część miotu i dopiero po dłuższym, nawet kilkunastogodzinnym odpoczynku wyda na świat drugą część. Poród, który trwa dłużej niż dobę, zawsze musi odbywać się pod kontrolą lekarza weterynarii. Nasz niepokój powinno wzbudzić również, gdy czas między rodzonymi kociętami wydłuża się do 2-3godzin.
Po porodzie kocia mama zazwyczaj leży spokojnie wyraźnie odprężona. Obwód brzucha powinien automatycznie się zmniejszyć, a skurcze powinny ustąpić.

Opieka poporodowa
Po szczęśliwym przyjściu na świat wszystkich kociąt , gdy kotka dokonała już wszystkich zabiegów pielęgnacyjnych (nie pomijając przy tym własnego futerka), przychodzi czas na chwilę odpoczynku. Maluchy rodzą się całkiem ślepe i prawie głuche, jednak wiedzą jak dostać się do sutków matki i zacząć je ssać. Kocia mama powinna troskliwie zająć się potomstwem. Pomoc właściciela zwykle nie jest potrzebna ale należy się upewnić że z młodymi wszystko jest w porządku i że wszystkie zaczęły prawidłowo ssać. Pierwsze mleko (siara) jest niezwykle ważne, gdyż zawiera przeciwciała matki i inne niezbędne substancje. Należy także regularnie zmieniać kotce posłanie i upewnić się, że matka z młodymi mają zapewnione ciepło, spokój i bezpieczeństwo. Jeżeli kocia rodzinka wygląda na zadowoloną i zdrową, spokojnie możemy zostawić ją samej sobie i tylko od czasu do czasu kontrolować sytuację.
Czasami w okresie poporodowym u kotki mogą wystąpić pewne komplikacje, tj. zbyt długie wydalanie pozostałości po łożysku. Zazwyczaj powinno ono trwać od 5 do 10 dni. Jeżeli okres ten znacznie się wydłuża, w dodatku kotka traci apetyt i przestaje interesować się kociętami, natychmiast skontaktujmy się z weterynarzem. Inną częstą dolegliwością jest tzw. tężyczka poporodowa, która powstaje w wyniku niedoboru wapnia w organizmie. Objawia się niezbornością ruchów kotki oraz konwulsjami. Wówczas koniecznie wezwijmy lekarza weterynarii, gdyż zbyt późne udzielenie pomocy jest groźne dla życia kotki.

Literatura
1. Tymiński, Wojciech. Koty- encyklopedia hodowcy.W-wa, 2004r.
2. Czasopismo Kot- miesięcznik felinologiczny. Nr 3 (19), marzec 2007r.
3. Sumińska, Dorota. Szczęśliwy kot. Łódź, 2005r.
4. Vetopedia.pl

@mrruuuuu...