ΘΑΝΟΣ ΕΥΗ koukfamily

Ψυχικὲς διαταραχὲς (αποτέλεσμα της απομάκρυνσης από τον Θεό)

2026-06-12T11:00:00.000+03:00

Μιὰ πικρὴ καὶ ταυτόχρονα πολὺ ἀνησυχητικὴ διαπίστωση κάνουν οἱ ἐπιστήμονες ἀλλὰ καὶ ἐκπαιδευτικοὶ καὶ δημοσιογράφοι γιὰ τὰ λεγόμενα ψυχικὰ νοσήματα, κάτι ἄλλωστε ποὺ τὸ διαπιστώνουμε ὅλοι σχεδὸν κάθε ἡμέρα: τὰ νοσήματα αὐτὰ διαρκῶς αὐξάνουν.

Ἡ πικρὴ διαπίστωση εἶναι ὅτι «οἱ ψυχικὲς διαταραχὲς παγκοσμίως ἔχουν σχεδὸν διπλασιαστεῖ ἀπὸ τὸ 1990 καὶ μετά, ἐπηρεάζοντας πλέον 1,2 δισεκατομμύρια ἀνθρώπους»!

Σ᾿ αὐτὴ ἀκριβῶς τὴν ἀνησυχητικὴ διαπίστωση καταλήγει τεκμηριωμένη ἔρευνα τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Οὐάσινγκτον, σὲ συνεργασία μὲ τὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Κουίνσλαντ, ποὺ δημοσιεύθηκε στὸ περιοδικὸ «The Lancet»:

«Ἡ ἀνάλυση ἐξέτασε τὴ συχνότητα ἐμφάνισης τῆς νόσου καὶ τὴν ἐπιβάρυνση ἀνὰ φύλο, σὲ 25 ἡλικιακὲς ὁμάδες, 21 γεωγραφικὲς περιοχὲς καὶ 204 χῶρες καὶ ἐδάφη γιὰ τὴν περίοδο 1990-2023, ἀποτελώντας τὴ μέχρι σήμερα πιὸ ὁλοκληρωμένη παγκόσμια μελέτη γιὰ τὶς ψυχικὲς διαταραχές.

Τὴ μεγαλύτερη συνολικὴ ἐπιβάρυνση ψυχικῶν διαταραχῶν καταγράφουν οἱ ἔφηβοι ἡλικίας 15-19 ἐτῶν καὶ οἱ γυναῖκες ὅλων τῶν ἡλικιῶν. Ἐπίσης, ἡ ἐπιβάρυνση διαφέρει σημαντικὰ μεταξὺ χωρῶν, μὲ ὁρισμένα ἀπὸ τὰ ὑψηλότερα ποσοστὰ νὰ ἐντοπίζονται σὲ περιοχὲς ὑψηλοῦ εἰσοδήματος, ὅπως ἡ Αὐστραλία καὶ ἡ δυτικὴ Εὐρώπη, ἰδιαίτερα χῶρες ὅπως ἡ Ὁλλανδία, ἡ Πορτογαλία καὶ ἡ Αὐστραλία. Σημαντικὲς αὐξήσεις καταγράφηκαν ἐπίσης στὴ δυτικὴ Ὑποσαχάρια Ἀφρικὴ καὶ σὲ περιοχὲς τῆς νότιας Ἀσίας».

Ἀπὸ αὐτὴ τὴν κατάσταση δὲν ἐξαιρεῖται οὔτε ἡ Ἑλλάδα: «Οἱ ψυχικὲς διαταραχὲς ἀποτέλεσαν τὸ 2023 μία ἀπὸ τὶς κυριότερες αἰτίες ἐπιβάρυνσης τῆς ὑγείας στὴν Ἑλλάδα», ἐπισημαίνει στὸ ΑΠΕ-ΜΠΕ ἡ Ἀλίζε Φεράρι (Alize Ferrari), ἐπίτιμη ἀναπληρώτρια καθηγήτρια στὸ Κέντρο Ἔρευνας Ψυχικῆς Ὑγείας τοῦ Κουίνσλαντ («iefimerida» 22-5-2026).

Ἡ διαπίστωση αὐτὴ τῆς ἐπιστημονικῆς ἔρευνας εἶναι, ὅπως σημειώσαμε στὴν ἀρχή, πικρή∙ ἀλλὰ ἡ διαπίστωση δὲν ἀρκεῖ. Εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐπισημάνουμε καὶ τὴν αἰτία τοῦ προβλήματος.

Ἀσφαλῶς στὴν αὔξηση αὐτῶν τῶν διαταραχῶν συντελοῦν πολλοὶ παράγοντες: ὁ σύγχρονος ἀφύσικος τρόπος ζωῆς, ἡ διάλυση τῆς οἰκογένειας, κληρονομικὲς καταβολὲς καὶ ἄλλα.

Ὅμως ἡ βασικότερη αἰτία πρέπει νὰ ἀναζητηθεῖ στὴ μανιώδη ὑλοφροσύνη, ποὺ καταφλέγει ὅλο τὸν κόσμο, καὶ στὴν ἀχαλίνωτη ἐκτροπὴ τῶν ἀνθρώπων σὲ κάθε εἴδους ἁμαρτία καὶ διαστροφή, ἀποτέλεσμα τῆς αὐξανόμενης ἀποστασίας γενικότερα ἀπὸ τὴν πίστη στὸν Θεό, εἰδικότερα δὲ γιὰ ἐμᾶς ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα, ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Χριστιανικὴ πίστη μας.

Τὸ πρόβλημα φαίνεται ὅτι θὰ ἐπιδεινώνεται ὅλο καὶ περισσότερο. Ἐκτὸς ἂν ἀλλάξουμε δρόμο…

Ορθόδοξο Περιοδικό «Ο ΣΩΤΗΡ»

Διαμαρτυρία ορθόδοξων φορέων για οικογένεια στη Θεσσαλονίκη στις 13 Ιουνίου

2026-06-12T10:30:00.000+03:00

Ειρηνική εκδήλωση διαμαρτυρίας για την παραδοσιακή ελληνορθόδοξη οικογένεια στις 13 Ιουνίου 2026 στο άγαλμα του Μ. Αλεξάνδρου στη Θεσσαλονίκη.

Ορθόδοξοι σύλλογοι και φορείς της Θεσσαλονίκης διοργανώνουν ειρηνική εκδήλωση διαμαρτυρίας με θέμα «Σεβασμός στην Ελληνορθόδοξη Οικογένεια» το Σάββατο 13 Ιουνίου 2026. Σύμφωνα με το δελτίο τύπου που εξέδωσαν οι διοργανωτές, η συγκέντρωση θα πραγματοποιηθεί στις 6:00 μ.μ. στο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, με ακόλουθη πορεία διαμαρτυρίας.

Η εκδήλωση επικεντρώνεται στον θεσμό της παραδοσιακής οικογένειας και στις παρεμβάσεις που οι διοργανωτές θεωρούν ότι τον υπονομεύουν. Ένα από τα βασικά αιτήματα είναι η ακύρωση των Gay Pride που πραγματοποιούνται ετησίως στη Θεσσαλονίκη. Το δελτίο τύπου επισημαίνει ότι η πρωτοβουλία ανταποκρίνεται σε επιθυμία «πολλών πιστών» της πόλης.

Ανάμεσα στους συνυπογράφοντες φορείς περιλαμβάνονται τα σωματεία «Αγία Εμμέλεια», «ΣΦΕΒΑ», «Παρακαταθήκη», «Ελληνική Ορθόδοξη Νεολαία» και «Ορθόδοξη Κυψέλη», καθώς και τρεις ιερές μονές: η Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Σοχού, η Ιερά Μονή Εισοδίων της Θεοτόκου Όσσης Λαγκαδά και οι Ιερές Μονές Αγίας Σκέπης Ροδοπόλεως και Προφήτου Ηλιού Κάτω Πορόια Σερρών. Οι διοργανωτές αναφέρουν ότι η λίστα φορέων «συνεχώς ανανεώνεται».

Το δελτίο τύπου, που υπογράφεται από την ομάδα «Ελληνορθόδοξες Οικογένειες», τονίζει ότι «κάθε άνθρωπος είναι σεβαστός ως εικόνα του Τριαδικού Θεού», ενώ εκφράζει την άποψη ότι δεν είναι σωστό «να προβάλλεται η πνευματική ασθένεια ως υγεία». Οι διοργανωτές καλούν όλους τους πιστούς να παραστούν στην εκδήλωση.

Δεν είναι η πρώτη φορά που το ζήτημα της παραδοσιακής οικογένειας βρίσκεται στο επίκεντρο του εκκλησιαστικού διαλόγου· πρόσφατα τα φώτα έπεσαν στο μοντέλο της ομόφυλης «οικογένειας», την υιοθεσία και τη θέση της Εκκλησίας.

πηγή

Ανοικτή επιστολή προς την Υπουργό Πολιτισμού κ. Λίνα Μενδώνη για τα εγκαίνεια "μνημείων" Ρόδου

2026-06-12T10:00:00.000+03:00

Γράφει ο Σπύρος Κατσούρης

Κυρία Μενδώνη

Ήρθατε χθες στη Ρόδο μας να κάνετε εγκαίνια πολιτιστικών μνημείων! Και το μόνο που παρουσίασαν τα ΜΜΕ ήσαν τα εγκαίνια δύο ισλαμικών (τουρκικών-μουσουλμανικών) τζαμιών της παλαιάς πόλεως Ρόδου (όπως και πέρσι στην Κώ), με καμαρωτό τον Περιφερειάρχη Ν. Αιγαίου, και την εκ μέρους σας φίμωση του Δημάρχου Ρόδου, Αλέξανδρου Κολιάδη! Τον απαγορεύσατε -λέει- να μιλήσει καίτοι παρών και εκπρόσωπος του Ροδιακού λαού! Αντ' αυτού, λένε, μίλησε ο....μουφτής της Ρόδου! Εύγε σας! Δεν θα σταθώ στο σημείο της απαγόρευσης του Δημάρχου διότι, αφ' ενός μεν σας τα "έσυρε" ο ίδιος στα ΜΜΕ κι αφ' ετέρου τα ίδια ΜΜΕ έδωσαν τεράστια προβολή σ' αυτό σας το ατόπημα. Εγώ θα σας ρωτήσω ευθέως:

Αυτά είναι τα πολιτισμικά μνημεία της Ρόδου μας; Τα τζαμιά;;

Αυτά κ. Μενδώνη, είναι κατάλοιπα της τουρκικής μας υποδούλωσης και σκλαβιάς 400-500 χρόνων και ώφειλε το ελληνικό κράτος μετά την απελευθέρωσή μας να τα καταρρίψει και να τα εξαφανίσει (!), όπως έκαναν οι γείτονες στην Μικρασία μας για τους χριστιανικούς ναούς, που τους μετέτρεψαν σε σταύλους, μπαρς, αποθήκες, εστιατόρια και τζαμιά! Ναί! Κανένας ναός δεν έμεινε άθικτος! Ακόμα και στις μέρες μας ο Ερντογάν μετέτρεψε την Αγία Σοφία (κι άλλους 2 μεγάλους ναούς) σε τζαμί κι ούτε ένα κιχ δεν βγάλατε (πολιτική και θρησκευτική ηγεσία)! Αντιθέτως ο υπογράφων ήτο ο μόνος που τον κατήγγειλε εγγράφως στην Unesco κι έκτοτε κινητοποιήθησαν κι άλλοι φορείς προς αυτή την κατεύθυνση. Και δεν είναι μόνον τα χριστιανικά μνημεία και ναοί που τεμενοποιήθησαν από την τουρκία στην εποχή μας. Είναι και τα αρχαία ελληνικά μνημεία της Μικρασίας (Εφέσου, Περγάμου, Τροίας, Καππαδοκίας, Βιθυνίας, Πόντου, Φετιγέ, Κας κλπ), που ενώ οι πέτρες, τα μάρμαρα, τα ψηφιδωτά, τ' αγάλματα και οι σημερινές ανασκαφές φωνάζουν Ελλάδα, οι Τούρκοι συνάδελφοί σας και "αρχαιολόγοι" τα λένε Ρωμα'ι'κά! Τα λένε "Ελληνιστικής περιόδου" , τα βαπτίζουν " αρχαϊκά... Μα ποτέ δεν τα λένε Ελληνικά! Αμφιβάλλετε; Πάμε μαζί μιά βόλτα (χωρίς την Παναγιωταρέα), να σας τα δείξω εκ του σύνεγγυς! Όθεν το ερώτημά μου που γεννάται ευθέως είναι:

Τι πρεσβεύετε; Υιοθετείτε την Μητσοτακική πολιτική των ήρεμων νερών του Αιγαίου ή την οσφυοκαμπτική του Υπ. Εξ. Γεωργίου Γεραπετρίτη;

Δεύτερο αμείλικτο ερώτημά μου είναι:

Γιατί τοσαύτη Τουρκοδεής πολιτική; Μήπως καλλιεργείτε κι εσείς την ιδέα του μοιράσματος του ελληνικώτατου Αιγαίου, γι αυτό και αποσύρατε όπλα αμύνης μας από τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου και τα Δωδ/σα για να τα στείλετε στον καραγκιόζη Ζελέσκυ (που μας "ανταμείβει" με θαλασσινό drone και αγάπες με Ερντογάν); Και φέρνετε (από την εποχή του ΣΥΡΙΖΑ βέβαια) στρατιές λαθρομεταναστών και τους εγκαθιστάτε στις πλέον ευαίσθητες περιοχές της χώρας μας, για πληθυσμιακή αλλοίωσή μας, και που οι ίδιοι ομολογούν ότι είναι αδέλφια των τούρκων και πως σε μια πολεμική σύγκρουσή μας με τους μογγόλους αυτοί θα πάνε με το μέρος της Τουρκίας (λειτουργούντες ως 5η φάλαγγα πίσω μας και θα μας σφάξουν;;

Σε πρόσφατο ταξίδι μου στην Δαλματία, Βαλκάνια και κεντρική Ευρώπη, πουθενά δεν είδα αυτό το χάλι που επικρατεί στον τόπο μας. Πουθενά δεν είδα λαθροεισβολείς σκουρόχρωμους από Ασία και Αφρική. Και πουθενά δεν είδα τσιγγάνους, γύφτους και ρομά όπως εδώ στη χώρα μας!!

Αν έχετε αποφασίσει να μας "δωρήσετε" στον σουλτάνο (για να κάνει το όνειρό του mavi vatan ) πείτε το καθαρά! Να πάρουμε κι εμείς τα μέτρα μας! Να πάρουμε γυναίκες και παιδιά και να μετοικήσουμε σ άλλη γή, σ' άλλα μέρη!! Διότι δεν θα αντέξουμε να δούμε να επανέρχεται το ισλάμ στα νησιά μας, και δή χωρίς να πέσει μία ντουφεκιά!!!

Κυρία Μενδώνη

Η πολυπολιτισμικότητα που πρεσβεύει ο πρωθυπουργός σας δεν έχει μέλλον! Τον δρόμο έδειξεν ο Τράμπ! Βλέπετε ήδη τις φονικές συγκρούσεις σε Μπέλφαστ, Παρίσι, Λονδίνο, Βρυξέλλες , Ιταλία, Ισπανία, Γερμανία! Τούτοι οι φανατικοί ισλαμιστές- τζιχαντιστές, στους οποίους ανοίξατε διάπλατα της πύλες της Ελλάδος και της Ευρώπης, δεν δύνανται να αφομοιωθούν με τον γηγενή Ευρωπαϊκό πληθυσμό! Αντιθέτως! Θέλουν να επιβάλουν (και θα το επιβάλουν) το ισλάμ με την βία και την μπούργκα στις γυναίκες! Και θα παντρεύουν ανήλικα κορίτσια με γέρους παιδεραστές! (Χθες πέθανε ένα 9χρονο κορίτσι). Αυτό θέλετε; Γι αυτό κυνηγήσατε ανηλεώς τον πρώην βουλευτή της ΝΙΚΗΣ κ. Παπαδόπουλο, που κατέρριψε τα αισχρά "έργα" πινάκων ενός σαλεμένου "καλλιτέχνη" από την εθνική πινακοθήκη;;

Επανέρχομαι όμως στα μνημεία της Ρόδου: Αυτά μόνον σας υπέδειξαν, ως πολιτιστική μας κληρονομιά;; Για τους αρχαίους Ροδιακούς μας ναούς στην ακρόπολη της Ρόδου (Αθηνάς, Απόλλωνος, Διός, αρχαίο στάδιο- το οποίο εκχωρήσατε, περιφράξατε και απαγορεύσατε στους ντόπιους να εισέρχονται δωρεάν), τίποτα;;

Για το Εθνικό μας Θέατρο στο Νιοχώρι; Για την Ακρόπολη Ιαλυσού στο λόφο Φιλερήμου ( που ακόμα να μπουν οι μπρούτζινες παραστάσεις των παθών του Χριστού, που εκλάπησαν πέρσι);; Για το σταμάτημα αρχαιολογικών ανασκαφών στην περιοχή Δάφνης και Κρεμαστής;;

Για τα παγκοσμίου φήμης Έλαφος και Ελαφίνα που είναι εγκαταλελλειμμένα στο βουνό Προφήτης Ηλίας; Για την μη ανάδειξη του μοναδικού στο Αιγαίο, Πελασγικού φρουρίου στον Ακραμύτη και Ατάβυρο; Για την αρχαία πόλη Κυμησάλλα στα Σιάννα;; Για τον τεράστιο προϊστορικό ναό του Αταβυρίου Διός με τις γιγάντιες πελεκητές πέτρες του από γρανίτη; Για την Ακρόπολη της Λίνδου που πληρώνουμε κι εμείς ως ντόπιοι 20€ για να δούμε... πέτρες, δίχως ξεναγό;

Για το Πολιτισμικό Μέλαθρο Ρόδου (περιοχής Σγουρού), που έχει τιμηθεί Πανελληνίως και Διεθνώς κι εσείς αγνοείτε επιδεικτικώς;; Για τις αρχαίες φρυκτωρίες της Ρόδου; Για τα εγκαταλελλειμμένα Κάστρα της; (Κρητηνίας, Αρχαγγέλου, Μονολίθου, Κρεμαστής, Χαρακίου- Αγάθης) τίποτα; Για τον αρχαίο πελασγικό οικισμό στην παραλία Πρασονησίου-Κατταβιάς;; Και ακόμα:

Για το μέγα Ροδιακό μνημείο του ΚΟΛΟΣΣΟΥ, που μισόν αιώνα τώρα "γαυγίζω" πως έπρεπε να είχε ήδη ξαναστηθεί στο λιμάνι της Ρόδου, τίποτα;; Για τον εκεί κοντά επίσης πύργο του Ναγιάκ;;

Λυπάμαι πολύ, αλλά δεν θα σας χειροκροτήσω γι αυτά τα εγκαίνια (όπως δεν σας χειροκρότησα όταν τσιμεντώσατε την Ακρόπολη Αθηνών). Δεν με εκφράζουν, δεν με αγγίζουν, δεν μ ενδιαφέρουν. Όπως δεν αγγίζουν και δεν εκφράζουν τον Ροδιακό λαό, που τέθηκε στο πλευρό του εκλεγμένου Δημάρχου του και κατέκρινε την απαράδεκτη συμπεριφορά σας. Αν δεν με πιστεύετε μπορείτε να κάνετε ένα "γκάλοπ". Λυπάμαι λοιπόν. Και λυπάμαι επίσης που εξακολουθεί να υπάρχει ο μιναρές στον παλαιοχριστιανικό ναό (15ου μΧ) του αγ. Ιωάννη στη γειτονιά μου, περιοχή Σγουρού Ρόδου, (που μετέτρεψαν σε τζαμί οι κατακτητές) ενώ έπρεπε να αντικατασταθεί από καμπαναριό! Τι λέτε και γι αυτό;;

Και μιας που έρχεται αύριο στη Ρόδο κι ο Πρωθυπουργός, καλόν θα είναι να του θέσετε κι αυτά υπ' όψιν. Και ότι Αρνούμεθα να φορολογούμεθα βαρέως για τέτοιες άχρηστες δαπάνες! Εκλογές έρχονται οσονούπω... και οψόμεθα εις την κάλπην!

ΥΓ: Αλήθεια, δεν ανατριχιάζετε ερχόμενη με πλοίο στη Ρόδο κι αντικρύζετε από το πέλαγος προς το λιμάνι, τους μιναρέδες της παλιάς πόλης μέσα στο Κάστρο αντί να θαυμάζετε τα υπέροχα τείχη της (μνημείο Unesco);

ΑΝΑΚΡΕΩΝ ΔΑΥΛΗΣ Ο ΡΟΔΙΟΣ

(ΣΠΥΡΟΣ ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΤΣΟΥΡΗΣ)

Γνήσιος Ρόδιος γηγενής, 4ης γενεάς, εκ Κρεμαστής Ρόδου ορμώμενος.

Κτήτωρ και Δ/ντής του Πολιτισμικού Μελάθρου Ρόδου, όπερ έτυχε 7 Πανελληνίων και Διεθνών Βραβεύσεων μεταξύ των οποίων και της Unesco, International Art Academie, Amfyktionia of Hellinismus, Trip Advisor κλπ

Ασταμάτητος ο Μητρ. Θεσσαλονίκης. Και άλλη βεβήλωση Ιερού Ναού.

2026-06-12T09:00:00.000+03:00

Άγιος Μηνάς Θεσσαλονίκη - Η γάγγραινα εξαπλώνεται

Ενοριακός Ιερός Ναός Αγίου Μηνά, Ίωνος Δραγούμη 10, Θεσσαλονίκη. Τενόρος με πιάνο μέσα στην Εκκλησία!! Άλλη μία «πολιτιστική» προσφορά της «Ιεράς» Μητρόπολης Θεσσαλονίκης.

Ορθοπιστία

ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

ΣΧΟΛΙΟ

Οι Ορθόδοξοι Ναοί μας είναι για συναυλίες και εκδηλώσεις;

Χάθηκαν οι αίθουσες για παρόμοια δρώμενα;

Επειδή δεν χάθηκαν, άρα είναι εσκεμμένη η ενέργεια αυτή και δεν μπορεί να λεχθεί ότι έγινε εξ ανάγκης ή λάθους...

Οτιδήποτε επιτελείται εντός του Ιερού Ναού εκτός των Ιερών μας Μυστηρίων και των υπολοίπων λατρευτικών τελετών, αποτελεί βλασφημία και προσβολή του Ιερού Ναού...

Προσωπικά επειδή υπηρέτησα πολλά χρόνια ως κατηχητής δέχομαι και το να γίνεται και κατηχητικό για τα παιδιά μας σε κάποια γωνιά ή στον γυναικωνίτη όταν δεν υπάρχει κατάλληλη αίθουσα... Οπως και μια πνευματική ομιλία ή κήρυγμα στους πιστούς.

Απαγορεύεται ακόμα και να κάνουμε εκδήλωση με εκκλησιαστικές ψαλμωδίες βυζαντινής μουσικής. Πρέπει να το χωνέψουμε και να το επιβάλλουμε στους ιερείς μας. Ο καθαγιασμένος χώρος του Ιερού μας Ναού δεν προσφέρεται για οποιαδήποτε εκδήλωση ψυχαγωγικού και καλλιτεχνικού περιεχομένου.

Τελεία και παύλα.

Όσιος Εφραίμ ο Σύρος: Είτε θέλω είτε δε θέλω, Κύριε, σώσε με

2026-06-12T08:00:00.000+03:00

Η χάρη σου μου δώρισε το να μιλώ σ’ εσένα, Κύριε, και ο πόθος που έχω για την αγαθότητά σου με αναγκάζει να φοβούμαι. Ως μόνος αγαθός και δημιουργός όλων μας, συγχώρησε τις ανομίες και τις αμαρτίες του δούλου σου του αμαρτωλού και αχάριστου. Ξέρω ότι στις αμαρτίες ξεπερνώ όλους τους ανθρώπους, Κύριε, αλλά έχω καταφύγιο την απέραντη άβυσσο των οικτιρμών σου· και είμαι βέβαιος ότι δέχεσαι και σπλαχνίζεσαι όλους αυτούς που πλησιάζουν την καλοσύνη σου· και καθώς είσαι προγνώστης, Κύριε, γνωρίζεις από πριν την καρδιά αυτού που πλησιάζει, αν απαρνήθηκε ολότελα τον κόσμο.

Προτού να φθάσει αυτός στην πόρτα, του ανοίγεις· προτού να πέσει να προσκυνήσει αυτός, του προσφέρεις το χέρι· προτού να χύσει αυτός δάκρυα, ρίχνεις επάνω του τους οικτιρμούς σου, και σαν έμπορο, που ήρθε στην πατρίδα του με πλούτο πολύ, έτσι δέχεσαι αυτόν που πλησιάζει με όλη την ψυχή του· διότι ποθείς να δεις τη μετάνοια, και επιθυμείς να δεις τα δάκρυα, και χαίρεσαι για την προθυμία των δούλων σου που αγωνίζονται να βρουν την καθαρότητα.

Αλλά επειδή δεν είναι δυνατό να αγοράσει κανείς τις θεραπείες της χάρης σου, Κύριε, και επειδή τις χορηγείς αυτές με τα δάκρυα, χωρίς αντάλλαγμα, χάρισε σ’ εμένα τον ανάξιο δούλο σου δάκρυα, ώστε με φωτισμό και πόθο και πίστη να παρακαλώ την ασύλληπτη από το νου αγαθότητά σου, για να θεραπευθώ από τα κρυφά τραύματά μου. Δείξε λοιπόν στα μέλη μου την πολλή ευσπλαχνία σου, εύσπλαχνε γιατρέ, και κάνε άσπιλα τα τραύματά μου, και θα φανεί η ευσπλαχνία σου, σ’ εμένα τον ταλαίπωρο. Απάλλαξέ με από τις τιμωρίες που μου πρέπουν. Απάλλαξέ με, Κύριε, από την πίεση των αόρατων εχθρών, και ας κηρυχθεί η χάρη σου, διότι αυτή με έσωσε. Ας κηρυχθεί η χάρη σου, όπως πάντοτε και σε άλλα μέρη σε αμέτρητους ράθυμους σαν εμένα.

Μοιάζει, Δέσποτα, ο άρρωστος νους μας με νεοφυτεμένο δένδρο, που χρειάζεται διαρκώς τη δροσιά του νερού. Έτσι και ο νους μας που είναι άρρωστος, έχει ανάγκη αδιάκοπα από τη χάρη σου και από το φωτισμό σου. Θεράπευσέ με, Κύριε, και θα θεραπευθώ. Αν όμως έδειξα και συνεχίζω να δείχνω ανυπακοή ως άνθρωπος γήινος, εσύ που γέμισες τις στάμνες με την ευλογία σου, γέμισε και την καρδιά μου με τη χάρη σου και την αγαθοσύνη σου.

Η σπλαχνική μητέρα, Κύριε, και αν ακόμη καταφρονείται από το βρέφος της, δεν θα αδιαφορήσει γι’ αυτό, διότι νικιέται από την ευσπλαχνία της. Η ευσπλαχνία του πτηνού χύνεται επάνω στα μικρά του, και κάθε ώρα τα επισκέπτεται, και τα φέρνει τροφή, και κοπιάζει για να τα ταΐσει. Έτσι και η δική σου ευσπλαχνία θα υποχωρήσει στην αγαθότητα της φύσης σου, ώστε να ελεήσει αυτούς που σε επικαλούνται με όλη τους την ψυχή.

Εκείνα βέβαια, επειδή δεν έχουν λογικό, δεν οδηγούνται σε κρίση, εγώ όμως ο ταλαίπωρος, που αμαρτάνω ενσυνείδητα, ξέρω ότι θα κριθώ. Πέφτω λοιπόν στους οικτιρμούς σου και παρακαλώ, Υιέ του Θεού μονογενή, να με επισκέπτεται κάθε ώρα η χάρη σου, και να γίνει αυτή για μένα φωτισμός και καταφύγιο και δύναμη, ώστε και εκεί, στη φοβερή ώρα της δίκης, να σκεπασθώ κάτω από τις φτερούγες της, και να σταθώ στα δεξιά σου μαζί μ’ αυτούς που αγωνίσθηκαν σωστά και σε ευαρέστησαν, αφού ελεηθώ από τη χάρη σου, αφού σωθώ με την ευσπλαχνία σου, δοξάζοντας και ευλογώντας την απειροδύναμη αγαθότητά σου, στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Όλα εσύ τα δημιούργησες, Κύριε· αλλά εκείνα βέβαια δεν περνούν από κρίση, εγώ όμως θα καταδικασθώ και για αργό λόγο και για πονηρούς λογισμούς και για την ίδια την επιθυμία. Εγώ επίσης, μόλις ξαφνικά επιτεθεί σ’ εμένα κάποια ηδονή, αμέσως τα ξεχνώ όλα μαζί, και σαν να κυριεύθηκα από παραφροσύνη, υπηρετώ σε όλα την κακία· γίνομαι δηλαδή κενόδοξος, οργίλος, χαύνος, οκνηρός, υπερήφανος, γαστρίμαργος, φιλήδονος, ρυπαρός. Κάθε ώρα βαδίζω μέσα στην πλάνη και δεν το καταλαβαίνω.

Η παρουσία της χάρης σου, φιλάνθρωπε Κύριε, προσφέρει γλυκύτητα, ησυχία, κατάνυξη. Ω φιλάνθρωπε Κύριε, υπεράγαθε, είτε θέλω είτε δε θέλω, σώσε με χάρη στην πολλή σου αγαθότητα.

Από το βιβλίο: Οσίου Εφραίμ του Σύρου Έργα, τ. ΣΤ’, “Προσευχές”. Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 1998, σελ. 341.

Πηγή: https://www.koinoniaorthodoxias.org/

ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΣ

Περασμένα και μισοξεχασμένα – 2

2026-06-11T22:00:00.000+03:00

Γράφει ο Χρήστος Μπολώσης

Συνεχίζουμε με τις αναμνήσεις που ξυπνούν μερικές, όχι τόσο κοντινές και τόσο προσιτές φωτογραφίες ή αφίσες, που αλιεύσαμε στο Διαδίκτυο (ελληνιστί Internet).

Σήμερα θα ξαναθυμηθούμε την εποχή της αθωότητος. Την εποχή των πάρτυ (η των parties για τους αγγλομαθείς).

Τα πάρτυ λοιπόν των παιδικών και νεανικών μας χρόνων, λόγω της και τότε κρίσεως, διοργανώνονταν, σχεδόν πάντοτε, ρεφενέ, ήγουν με συνεισφορά όλων των συμμετεχόντων («κι’ εμείς οι τρεις στον καφενέ. κάνουμε πάρτυ ρεφενέ και δε βαριέσαι και δε βαριέσαι αδελφέ…», τραγουδούσε ο Διονύσης Σαββόπουλος). Ένας από εμάς ανελάμβανε να παραχωρήσει το σπίτι, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι απαλλασσόταν από την συνεισφορά. Κάποιος άλλος να φέρει το πικάπ. Ήταν δε το πικάπ ό προάγγελος των σημερινών CD πλέϊερς. Ένα από τα συνηθέστερα μοντέλα πικάπ (το έχουμε δει και αρκετές παλιές Ελληνικές ταινίες), είναι αυτό που φαίνεται στην κεντρική φωτογραφία και το οποίο έφερε ενσωματωμένο, στο καπάκι του, το ηχείο.

Να πούμε και δυό κουβέντες και για τα περίφημα πάρτυ της εποχής (θυμηθείτε τον Κώστα Βουτσά σε σχετικές ταινίες του σινεμά). Το κύριο μενού, αποτελούσαν οι ξηροί καρποί. Εμβληματικό ποτό, το βερμούτ, το οποίο αγοράζαμε χύμα, που ήταν και φθηνότερο και ενίοτε το νερώναμε και λίγο για «να φτουρήσει». Στο πάρτυ έρχονταν αυστηρώς και μόνον όσοι είχαν προσκληθεί και όχι όπως σήμερα «ρε συ κάνουν ένα πάρτυ στην Κυψέλη πάμε;». Μάλιστα πολλές φορές η επιλογή των προσκληθησομένων και επομένως η παράληψη μερικών, ήταν Casus Belli, στις διάφορες παρέες. Αλλά γι’ αυτά, μπορεί να μας δοθεί ευκαιρία να μιλήσουμε εκτενέστερα σε άλλο σημείωμα.

Μία πιο σπάνια μορφή, ήταν το ραδιοπικάπ, που βλέπετε στην φωτογραφία μας αριστερά.

Ήταν κατά βάση ραδιόφωνο με ενσωματωμένο το πικάπ. Αυτό αποτελούσε «υλικό θέσεως» και δεν μπορούσε να μεταφερθεί εύκολα. Ούτε δύσκολα δηλαδή, διότι αποτελούσε το καμάρι της οικιακής διακοσμήσεως και οιαδήποτε σκέψη για απομάκρυνση συναντούσε την σθεναρή και αποτελεσματική αντίδραση της νοικοκυράς («πρόσεξε κακομοίρη μου γιατί θα το πω στον πατέρα σου, όταν έρθει και ξέρεις εσύ τι έχει να γίνει»).

Βεβαίως το βασικό συμπλήρωμα της (σχεδόν ανύπαρκτης) οικιακής διασκεδάσεως ήταν το ραδιόφωνο.

Ένα κλασικό μοντέλο του, βλέπετε στην φωτογραφία. Το ραδιόφωνο κοσμούσε σχεδόν κάθε μεσοαστικό σπίτι, στολισμένο με τα απαραίτητα σεμεδάκια και το απαραίτητο μπιμπελό πάνω του (συνήθως ήταν εκείνα τα σκυλάκια, που κουνούσαν, εντελώς ανεξέλεγκτα σαν να ήταν ξεκάρφωτο, το κεφάλι τους). Βέβαια το ραδιόφωνο δεν προσφερόταν για γλέντι αφού το πρόγραμμα των τριών – τότε – κρατικών ραδιοσταθμών, τελείωνε ακριβώς τα μεσάνυχτα.

Η περιπλάνηση μας στον κόσμο του χθες και στον τρόπο που διασκεδάζαμε τότε θα κλείσει με την παρουσίαση του μαγνητοφώνου που βλέπετε στην φωτογραφία.

Ήταν ένα μηχάνημα που αποτελούταν από δύο τεράστια καρούλια στα οποία εγγραφότανε ο ήχος. Δύσχρηστο βεβαίως μηχάνημα (βαρύ και ογκώδες), αλλά πρωτοποριακό. Όποιος διέθετε τέτοιο πράγμα (και είχα κάποιον φίλο που διέθετε), είχε εξασφαλίσει πρόσκληση διαρκείας για όλα τα πάρτυ της συνοικίας, με την απαραίτητη προϋπόθεση να φέρει μαζί του και το «κερατόφωνο», όπως το έλεγε ο μεγάλος μας κωμικός Βασίλης Λογοθετίδης στον «Ζηλιαρόγατο».

Αυτά με την διασκέδαση.

Όμως υπήρχαν και άλλα πράγματα που σημάδευαν εκείνη την εποχή.

Εκεί κάπου στα τέλη της δεκαετίας του ’50, στα λεωφορεία της Αθήνας καθιερώθηκαν οι καθιστοί εισπράκτορες και καταργήθηκαν οι… περιφερόμενοι, οι οποίοι συνωθούντο με τους επιβάτες, φωνάζοντας το κλασικό «προχωρείτε παρακαλώ στον διάδρομο για να προκαλέσουν την οργή του Στρατηγού Χαρίλαου Μπάρδα (Ορέστης Μακρής) στην «Θεία απ’ το Σικάγο». Μέσα στο λεωφορείο που θύμιζε μάλλον σαρδελοκούτι, όπου τον ρόλο των σαρδελών έπαιζαν οι ταλαίπωροι επιβάτες που πήγαιναν για μπάνιο και ο επίσης ταλαίπωρος εισπράκτορας φώναζε να προχωρήσουν στον διάδρομο, ο οποίος βέβαια υπήρχε μόνο στη φαντασία του, εξ’ ου και ο σπαρταριστός διάλογος του στρατηγού με συνεπιβάτη του, που προσπαθούσε να προχωρήσει στον… διάδρομο: «Πού προσπαθείς να πας χριστιανέ μου;» «Να προχωρήσω κύριε» «Πού να προχωρήσεις;». «Στον διάδρομο» «Ποιο διάδρομο βλέπεις εσύ κάνα διάδρομο; Πού στο διάολο τον βρήκες τον διάδρομο; Διότι αν εννοείς αυτό εδώ διάδρομο, σε πληροφορώ ότι δεν είναι διάδρομος, αλλά ο σβέρκος μου».

Ο τότε άκρως επιτυχημένος (υπάρχουν και τέτοιοι…) υπουργός συγκοινωνιών Δημήτριος Βρανόπουλος, καθιέρωσε τον «καθιστό» εισπράκτορα, τον οποίο μάλιστα εφοδίασε και με μικρόφωνο για να αναγγέλλει τις στάσεις. Και τότε βέβαια η σχετική πλάκα απογειώθηκε: «Σιγά ρε Καζαντζίδη μας ξεκούφανες» ή «δεν πιάνεις κάνα τραγουδάκι ρε φίλε, να περάσει και η ώρα».

Όμως με αυτά τα μετρά, τζαμπατζήδες δεν υπήρχαν αφού εκτός των άλλων οι εισπράκτορες περιφρουρούσαν τα συμφέροντά τους. Αντιθέτως τώρα, οι τζαμπατζήδες περιφρουρούν τα δικά τους…

Αλλά η περιήγησή μας, στον μαγικό (βέβαια για το «μαγικό» έχω ορισμένες ενστάσεις, αλλά αφού το λένε όλοι το λέω κι’ εγώ) κόσμο του παρελθόντος, θα συνεχιστεί την επόμενη φορά.

Μ. Ντόλκα προς Μ. Καρυστιανού: «Φάτους τα συκώτια πριν φάνε κι άλλους νέους ορεξάτους για ζωή»

«Η Μάρθη και η Αναστασία, μόνες αβοήθητες περίμεναν να πεθάνουν»

24.05.2026 | 12:40

Newsroom | email: info@pronews.gr

Η Μαρία Ντόλκα μητέρα της Αναστασίας Παπαγγελή που βρήκε τραγικό θάνατο στο έγκλημα των Τεμπών, με ανάρτησή της στάθηκε στο πλευρό της Μαρίας Καρυστιανού και όπως χαρακτηριστικά ανέφερε «φάτους τα συκώτια».

Με μια μακροσκελή ανάρτηση, η Μ. Ντόλκα υπενθυμίζει όλα όσα έχουν γίνει από την αποφράδα 28η Φεβρουαρίου του 2023 μέχρι και σήμερα, που έχουμε φτάσει πλέον στην εκδίκαση της υπόθεσης.

Παρά την λυσσαλέα επίθεση που έχει εξαπολύσει μία, η γνωστή, μερίδα εναντίον της κας Καρυστιανού, εγώ αναρτώ την επιστολή της κας Ντόλα, άλλης χαροκαμένης μάνας, των Τεμπών.

Η ανάρτηση της Μαρίας Ντόλκα:

«Ένα χρόνο πριν, βρίσκομαι μαζί σου κ. Καρυστιανού στη Σύρο.

Σε μια πρόσκληση από το σύλλογο γυναικών με αφορμή τη γιορτή της μητέρας, σε μια εκδήλωση, για να τιμήσουν μητέρες που έχασαν τα παιδιά τους στα Τέμπη.

Στην εκδήλωση μια μητέρα που έχασε το παιδί της και για χρόνια ολόκληρα αρνείται να βγει από το σπίτι της στη Σύρο.

Οι ψυχικές μου δυνάμεις μου είπε με έχουν εγκαταλείψει, σήμερα όμως ήρθα για την Μαρία την Καρυστιανού…

Ένα χρόνο μετά στη Θεσσαλονίκη κάνεις ένα βήμα ακόμα μπροστά. Αναφαίρετο δικαίωμά σου σαν Ελληνίδα πολίτης να θέσεις υποψηφιότητα μέσα από ένα νέο φορέα που έχει τη σφραγίδα σου.

Στο Σύνταγμα της Ελλάδας όλοι οι Έλληνες και οι Ελληνίδες έχουν το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι.

Μάθημα στην Αγωγή του Πολίτη, πέμπτη δημοτικού.

Θεωρώ πως χρόνια πριν δεν είχες σκεφτεί, μέσα από την καθημερινότητα σου πως θα έφτανες σε αυτή την επιλογή σου, γιατί πολύ απλά σου δολοφόνησαν το παιδί σου.

Μια γιαγιά από τη Θεσσαλονίκη μου έστειλε μήνυμα πριν από καιρό, αν ζει το εγγόνι μου ζει από τη Μαρία την Καρυστιανού.

Είχες ιατρείο, είχες και είχα μια καθημερινότητα που καμία από τις δύο μας δεν φανταζόταν ποτέ τον όλεθρο. Την απόλυτη καταστροφή, τη συντριβή που φέρνει ο χαμός του παιδιού σου, όταν απλά παίρνει ένα τρένο που δεν διανοήθηκε καμία από τις δύο μας ότι ήταν κινούμενο φέρετρο.

Η μόρφωση σου, η ψυχική σου δύναμη.

Η οργή σου να ανοίξεις τον σκουπιδοτενεκέ που περιέχει όλη τη σαπίλα και να τους ξεσκεπάσεις, σε έφερε στη σκέψη, στη θέση, στην ανάγκη, να προκηρύξεις τη δημιουργία ενός κόμματος, ίσως πια η τελευταία επιλογή μετά από τόσες προσπάθειες να αφυπνίσεις τη συνείδηση του κόσμου, ότι στο τρένο εκείνο έφυγαν νιάτα.

Η Μάρθη και η Αναστασία, μόνες αβοήθητες περίμεναν να πεθάνουν.

Ήξεραν, ήταν νέες, είχαν αντανακλαστικά, έζησαν τις τελευταίες τους στιγμές υποφέροντας γιατί οι σάπιοι που μας κυβερνούν, δεν ήξεραν, δεν φαντάστηκαν, δεν σταμάτησαν τα κινούμενα φέρετρα, γιατί η Hellenic train, δεν θα έκοβε εισιτήρια

Και τι;

Θα χάναμε τόσα εισιτήρια;

Προτιμότερο να χάσουμε παιδιά, μητέρες, πατεράδες στο τρένο, από το να αδειάσουν οι τσέπες.

Εδώ και μέρες η λάσπη τους, ξεχείλισε, το στόμα τους το χέρι τους δεν σταματά.

Ακόμα και τα ρούχα σου τους ενοχλούν

Εμένα βέβαια με ενοχλούν, οι Καραμανλήδες, που κουνούν τα βρωμοδάχτυλά τους, οι ΟΠΕΚΕΠΕΔΕΣ, που αφαίρεσαν από τα νέα παιδιά τη δυνατότητα να γυρίσουν στον τόπο τους, να αναπτύξουν εκεί στην επαρχία που ερημώνει την γεωργία και την κτηνοτροφία, με ενοχλεί που αυτοκτόνησαν βοσκοί απελπισμένοι, γιατί ξέρω πόσο σκληρά δούλεψαν σε χωριό μεγάλωσα.

Με ενοχλεί που βρέθηκαν τόσοι βουλευτές με τόσα σπίτια στα 7 αυτά τελευταία χρόνια, ενώ άνθρωποι χάνουν το ένα και μοναδικό τους σπίτι.

Με ενοχλεί που ένας σάπιος, δήθεν πολιτικός, ρωτά που βρήκες τα χρήματα για την εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη, ενώ ο ίδιος κρατούσε ένα μπακαλόχαρτο για πτυχίο, που η Ντόρα του υπενθύμισε «φύγε έφαγες πολλά μας χαλάς τη μόστρα».

Με ενοχλεί που ενώ ζω όπως μου υπενθυμίζουν, σε ένα ήσυχο διαμέρισμα και που δεν έχω ιδέα για την αλήθεια στα Τέμπη, ότι πάω στη Λάρισα από το προηγούμενο καλοκαίρι και η πρόεδρος του δικαστηρίου για τα βίντεο δεν τολμά να δώσει το κλειδί που φυλάσσονται τα πειστήρια που μεταφέρθηκαν στην Νομαρχία από τον κ Μπατζόπουλο, γιατί δεν χωρούσαν… στον υπολογιστή του σπιτιού του και δεν χρειαζόταν να τα δει ο κ Μπακαίμης.

Με ενοχλεί που στη Λάρισα, οι θέσεις των κατηγορουμένων είναι άδειες, και την Αναστασία, αυτό το υπέροχο μου πλάσμα το τρώνε τα σκουλήκια, γιατί σκουλήκια αποφάσιζαν για τη ζωή της.

Με ανακουφίζει η κα Κωνσταντοπούλου η δικηγόρος μας που τους ξεβρακώνει, και ας την χτυπούν ανελέητα και ας νιώθουν οίκτο κάποιες, που από μικρή θυμάμαι το ίδιο μπλα, μπλα, μπλα στην τηλεόραση με δέκα κιλά τζελ στο μαλλί, που παρουσίαζαν εκπομπές, κάνοντας τον Μπαμπινιώτη για την ορθή χρήση της ελληνικής γλώσσας, όταν η μοίρα τις έφερε να είναι σε ένα χώρο που πατάνε όταν και εφόσον έχουν διάθεση και ο Έλληνας πληρώνει.

Με ενοχλεί, πάντα από το ήσυχο διαμέρισμα μου, που δεν έχω τα αληθινά στοιχεία για τα Τέμπη, να βλέπω στο Κολωνάκι την κυρία, που αντί η θέση της να είναι στις θέσεις τις άδειες στη Λάρισα στην τεράστια… αίθουσα που δεύτερη δεν υπάρχει στον κόσμο, να μπαίνει μπροστά μου στο μαγαζί με τις πανάκριβες τσάντες, ενώ θα έπρεπε να είναι μέσα.

Με ενοχλεί, ότι ο δολοφόνος του παιδιού μου, που ποτέ δεν άνοιξε τον υπολογιστή του, ποτέ δεν διάβασε τις επιστολές, τα εξώδικα, να είναι έξω και να ζει ελεύθερος, γιατί ένα μόνον άρθρο του Συντάγματος τον προστατεύει.

Με ενοχλεί που στη ζαχαρένια χώρα μου… κινδυνεύεις να κυκλοφορήσεις με ασφάλεια και εσύ και τα παιδιά σου.

Και όλοι αυτοί που ευθύνονται άκουσον άκουσον, έχουν το δικαίωμα να μην παρίστανται στις θέσεις τους στη δική.

Ε λοιπόν, ναι Κυρία Καρυστιανού φάτους τα συκώτια, όπως λέει και ένας φίλος μου γιατρός.

Φάτους πριν φάνε κι’ άλλους νέους, τόσο όμορφους, τόσο δροσερούς, τόσο ορεξάτους για ζω, που τους την αφαίρεσαν σε λίγα λεπτά, εκείνο το βράδυ.

Στη Θεσσαλονίκη πια, επειδή εκεί έζησα τις τελευταίες 15μερες με την Αναστασία μου, τις τελευταίες που την άφησαν οι σαπίλες να ζήσει, δεν αντέχω να έρχομαι.

Στην Αθήνα, λοιπόν, θα έρθω εκεί στη θέση που πάντα έρχομαι κα Καρυστιανού, σαν φόρο τιμής στην Αναστασία, στη Μάρθη που μια μητέρα, τολμά να τα βάλει με τη σαπίλα, έχει τσαγανό.

Στην Αθήνα λοιπόν.

Πήγα παντού, άκουσα όλους τους συγγενείς που μίλησαν για τα παιδιά τους, για τους γονείς τους, για τα αδέρφια τους .

Για τα Τέμπη, ο αγώνας με κάθε τρόπο συνεχίζεται, όπως μπορεί καθείς από το δικό του μετερίζι.

Δεν ξέραμε ότι θα ζήσουμε την απόλυτη καταστροφή.

Δεν γεννηθήκαμε πολιτικοί.

Δεν είχαμε καμία διάθεση να διαβάζουμε ατελείωτες ώρες ή να μιλάμε στα κανάλια για την σαπίλα που δολοφόνησε τα παιδιά μας.

Δεν είχα καμία διάθεση να βλέπω την απάθεια ενός άχρηστου και ανίκανου βουτυρομπεμπέ γόνου, να ζει και να κινείται με προστασία, ενώ η Αναστασία δεν αναπνέει.

Δεν ήθελα να τα ζήσω.

Είχα μια υγιή καθημερινότητα και μια ήρεμη ζωή.

Αυτήν την ήρεμη ζωή, ξέσκισαν οι άχρηστοι, ανίκανοι γόνοι, για να γεμίσουν τις τσέπες τους .

Και να μας αδειάσουν τις ψυχές και τα σπίτια.

Μαρία, από το ήρεμο διαμέρισμα μου, από την οδυνηρή καθημερινότητα μου, από την οργή που έχω μέσα μου να μην δουν τον ήλιο ξανά, όπως δεν τον βλέπει και η Αναστασία μου και η Μάρθη σου.

ΜΗΝ ΣΤΑΜΑΤΑΣ.

ΦΑΤΟΥΣ ΤΑ ΣΩΘΙΚΑ. ΜΕ ΟΠΟΙΟΝ ΤΡΟΠΟ. ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΣ. ΟΣΟ ΑΝΤΕΧΕΙΣ. ΚΑΙ Η ΜΑΝΑ ΑΝΤΕΧΕΙ. ΑΥΤΗ ΔΙΝΕΙ ΠΝΟΗ, ΖΩΗ, ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΤΗΣ ΤΟ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ, ΓΙΝΕΤΑΙ ΛΥΚΑΙΝΑ.

ΣΥΝΕΧΙΣΕ.

Από την μητέρα της Αναστασίας της Παπαγγελή.

Ήταν μόνον 18 χρονών. Ένα δροσερό λουλούδι. Μαζί σου. Με κάθε κόστος.

Άλλωστε έχω μάθει πια. Συνήθισα κι’ εγώ. Συνήθισες κι’ εσύ».

Παράγραφοι

§. Το διάβασα στην ιστοσελίδα του «Πρώτου Θέματος» της 2 Μαΐου και ανατρίχιασα. Έτσι εξηγείται, σκέφτηκα, γιατί αμέσως και «επί τη εμφανίσει», που έλεγαν και τα παλιά χαρτονομίσματα, το κόμμα του συντρόφου Τσίπρα στις δημοσκοπήσεις φαίνεται να διεκδικεί ακόμα και την κυβέρνηση. Διαβάστε κι΄ εσείς αυτό που διάβασα κι’ εγώ: «Η ΕΛΑΣ ξήλωσε τεράστια φυτεία κάνναβης με 1.383 δενδρύλλια στα Καμμένα Βούρλα, πάνω από 2 εκατ. ευρώ τα προσδοκόμενα κέρδη. H συγκομιδή από τα δενδρύλλια θα απέδιδε τουλάχιστον 691 κιλά ακατέργαστης κάνναβης. Η φυτεία εκτεινόταν σε πέντε ειδικά διαμορφωμένα επίπεδα (χαράδρα) με αυτοσχέδια θερμοκήπια και δίκτυο ποτίσματος 4 χιλιομέτρων». Ήμουνα έτοιμος να πάω να γραφτώ στο κόμμα, διότι κατάλαβα ότι αυτό θα μας σώσει από τους κακούς. Όμως, φευ, φίλοι μου και σύντροφοι, είχα κάνει λάθος. Το ρεπορτάζ δεν αφορούσε τους ΕΛΑΣίτες του σ. Τσίπρα, αλλά την Ελληνική Αστυνομία. Είναι φανερό ότι από ‘δω κι΄ εμπρός θα γίνονται πολλές τέτοιες παρεξηγήσεις. Θα διαβάζουμε π.χ. ότι «Η ΕΛΑΣ ξυλοφόρτωσε διαδηλωτές» και θα τα φορτώνουμε στον Τσίπρα ή ότι «Η ΕΛΑΣ πίσω από τις απεργιακές κινητοποιήσεις» και θα κατηγορούμε τον Αρχηγό της Αστυνομίας ότι πολιτικοποιεί το Σώμα. Ας το ονομάσει επί παραδείγματι ΔΑΝΙΑ (Δημοκρατική Ανανεωτική Ιστορική Αριστερά), που έχει και το χρώμα των… αγώνων τους, οπότε τέρμα οι παρεξηγήσεις.

§. Στις 6 Μαρτίου γράφαμε για τους Σοφάδες, που σε τοπική εκδήλωση κι’ ενώπιον των τοπικών αρχών και βουλευτών παρέλασε συγκρότημα από τα Σκόπια κρατώντας πανό με την λέξη «Macedonia». Η οργανωτική επιτροπή δήλωσε ότι… αιφνιδιάστηκε. Εμείς να δείτε! Στις 9 Απριλίου οι «Ριπές» ασχολήθηκαν με την αντιδήμαρχο Ελασσόνας, που υποδέχτηκε τούρκους μαθητές κρατώντας περιχαρής, σημαία με την φωτογραφία του Κεμάλ. Και εδώ ο Δήμος Ελασσόνας, όπως και εκείνος των Σοφάδων, δήλωσε απλώς ότι αιφνιδιάστηκε. Η κα αντιδήμαρχος προφανώς μπέρδεψε τον Κεμάλ με τον Ακύλα… Στις 27 Μαΐου διαβάζω στην «δημοκρατία», ότι η τετράφωνη χορωδία του Δήμου Ορεστιάδος τραγούδησε στο Διεθνές Φεστιβάλ Πολυφωνικών Χορωδιών Σμύρνης και μάλιστα, στο ταξίδι, όχι στο… τραγούδι, την συνόδευσαν δύο αντιδήμαρχοι. Το πέναλτι στο οποίο υπέπεσε η χορωδία είναι ότι η σκηνή, στην οποία τραγούδησε, ήταν διακοσμημένη με μία τουρκική σημαία και ένα τεράστιο πορτραίτο του Κεμάλ. Εφ’ όσον ήταν διεθνής εκδήλωση, θα έπρεπε να έχουν αναρτηθεί οι σημαίες όλων των συμμετεχόντων. Ούτε αυτό το ήξεραν οι αντιδήμαρχοι; Και εν πάσει περιπτώσει δεν τους ενόχλησε το τεράστιο πορτραίτο του Κεμάλ; Ούτε αυτόν τον ήξεραν; Κύριε ΥΠΕΣ, κύριε Λιβάνιε δεν νομίζετε ότι μερικοί Δήμοι το παρακάνουν με την – θέλουμε να πιστεύουμε – ασχετοσύνη τους στα Εθνικά θέματα; Για τραβήξτε κάνα αυτί.

§. Έχω παρατηρήσει τους πολιτικούς, πρωθυπουργού και υπουργών συμπεριλαμβανομένων, όταν πηγαίνουν είτε στη Βουλή, είτε στο Μαξίμου, είτε στα υπουργεία τους, να επιδεικνύουν μία αλαζονεία και μία συμπεριφορά επιεικώς αχαρακτήριστη. Η εικόνα είναι έως αισχρή. Έρχεται ο κ. υπουργός ή ο κ. βουλευτής (το ‘’κύριος’’ τους μάρανε) και ο αστυνομικός τον χαιρετάει στρατιωτικά σε άψογη στάση προσοχής. Ο βλαχοδήμαρχος όμως, περνάει από μπροστά του με ύφος δέκα καρδιναλίων και ούτε καν ένα χαμόγελο καταδέχεται να του χαρίσει, λες και είναι υποτακτικός του. Λες και τον πήραν μπάλα οι σκοτούρες για τον λαό. Πού το είδατε ρε γραμμένο αυτό; Αγωγή από το σπίτι σας δεν έχετε; Δεν σας έχουν μάθει ότι όταν σας χαιρετάει κάποιος ανταποδίδετε τον χαιρετισμό; Η μήπως νομίζετε ότι θα είστε και αύριο αυτό που είστε σήμερα; Και σεις μεν δεν θα είστε τίποτα, αλλά ο αστυνομικός θα είναι ακόμα αστυνομικός μια μπορεί να σας κόψει και καμιά κλήση για παράνομη στάθμευση, που τώρα δεν μπορεί διότι είστε εξουσία. Και κάτι ακόμη για να ξέρετε. Ο αστυνομικός μπορεί να γίνει βουλευτής ή υπουργός. Σεις όμως δεν μπορείτε να γίνετε αστυνομικοί. Αγενέστατοι.

Για γέλια και για κλάματα

Στ’ αρματα, στ’ άρματα εμπρός στον αγώνα…

Σε συνέχεια του προηγούμενου…

Η μάνα: Πείνασες παιδί μου;

Και πάλι η μάνα

Σοφόν

Λέτε νάχει άδικο;

Μας ψόφησε ο μεγάλος

Το 1ο Μέρος: Περασμένα και μισοξεχασμένα – 1

πηγή

Δελτία Τύπου της ΝΙΚΗΣ για την διαφθορά της κυβέρνησης και την υποχωρητιοκότητα Μητσοτάκη στα εθνικά θέματα.

2026-06-11T21:00:00.000+03:00

Αθήνα, 11/6/2026

Η διαφθορά της κυβέρνησης τώρα θερίζει γενικούς γραμματείς…

Από την αυλή του Μαξίμου αναδύεται η οσμή ενός ακόμη σκανδάλου που κλυδωνίζει συθέμελα το γαλάζιο οικοδόμημα, εκθέτοντας για άλλη μία φορά τον ίδιο τον Κυριάκο Μητσοτάκη, στελέχη της παράταξής του αλλά και κορυφαίους θεσμικούς παράγοντες της Βουλής.

Το κύκλωμα πολεοδομίας που ξεσκεπάστηκε πρόσφατα και για το οποίο έχουν γίνει έξι συλλήψεις, έχει «κάψει» ήδη τρεις Γενικούς Γραμματείς υπουργείων και αφήνει έκθετο τον πρόεδρο της Βουλής, Νικήτα Κακλαμάνη.

Τα πλοκάμια των αρίστων εκτείνονται στον στενό πρωθυπουργικό κύκλο, τον πρώην Γενικό Γραμματέα Μεταναστευτικής Πολιτικής, Εμμανουήλ Λογοθέτη και τους γ.γ των υπουργείων Πολιτισμού και Περιβάλλοντος, Γιώργο Διδασκάλου και Ευθύμιο Μπακογιάννη αντίστοιχα.

Η αποκάλυψη, σύμφωνα με δημοσιεύματα, της προκλητικής απόσπασης της συζύγου του κ. Λογοθέτη στο γραφείο του θείου της και Προέδρου της Βουλής, Νικήτα Κακλαμάνη, μόλις λίγες ημέρες μετά την εκλογή του, συνιστά μνημείο οικογενειοκρατίας, συγκάλυψης και πολιτικής σήψης.

Η Νέα Δημοκρατία έχει καταντήσει ένα κόμμα που όπου το ακουμπάς λερώνεσαι... ΟΠΕΚΕΠΕ, υποκλοπές, ευρωπαϊκά προγράμματα κατάρτισης ημέτερους και τώρα ο τελευταίος κρίκος της αλυσίδας, το κύκλωμα στις πολεοδομίες.

Η ΝΙΚΗ, ως ένα Κίνημα που γεννήθηκε μέσα από την κοινωνία και μακριά από πολιτικά και οικογενειακά τζάκια, μάχεται και θα συνεχίσει να μάχεται για το Κράτος Δικαίου και για να σταματήσει επιτέλους η σήψη στους βραχίονες της εξουσίας. Θα μας βρουν ανυποχώρητους απέναντι σε κάθε σκάνδαλο αυτής της κυβέρνησης.

Σε επικίνδυνα νερά μας σπρώχνει η υποχωρητικότητα Μητσοτάκη

Σε «ύπουλα» αντί για «ήρεμα νερά» σπρώχνει τη χώρα η διαλλακτική εξωτερική πολιτική Μητσοτάκη- Γεραπετρίτη έναντι της Άγκυρας και του Ερντογάν.

Η Αθήνα κάνει το παν, όπως φάνηκε και στην πρόσφατη συνάντηση του Έλληνα ΥΠΕΞ με τον Χ. Φιντάν, για να διατηρεί ανοιχτούς τους διαύλους επικοινωνίας με την Τουρκία, την ώρα που ο «σουλτάνος» φωτογραφίζει τη χώρα μας ως «μικρή και ασήμαντη οντότητα, υπεργολάβο του σιωνισμού» και απειλεί με σκληρή απάντηση, αν εκτιμηθεί ότι θίγονται τα «συμφέροντα της Τουρκίας» ή αυτά των Τουρκοκυπρίων.

Είναι αυταπόδεικτο ότι τα νερά έχουν γίνει πλέον επικίνδυνα, και η υποχωρητικότητα έχει σφραγίδα Μητσοτάκη.

Η ασφάλεια της πατρίδας δεν παίζεται στα παλάτια. Χτίζεται με άκαμπτη πατριωτική αφοσίωση και ικανά στρατηγικά επιτελεία, που αγρυπνούν και γνωρίζουν να χειρίζονται, υπέρ του εθνικού συμφέροντος, τη διπλωματία της «αποτροπής».

Είστε λίγοι, κύριε πρωθυπουργέ και κύριε Γεραπετρίτη, για να κρατήσετε στους ώμους σας την Ελλάδα.

Η ηθική κατάπτωση του Δυτικού Χριστιανισμού και η σύμπλευση του με την σύγχρονη αποστασία

2026-06-11T20:00:00.000+03:00

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 8η Ιουνίου 2026

(Δυτικές «εκκλησίες» ζητούν συγνώμη για την ως τώρα αντίθεσή τους με την ομοφυλοφιλία)

Έχουμε τονίσει πολλές φορές στις ανακοινώσεις μας ότι η έκπτωση από τη σώζουσα πίστη και την αποκεκαλυμμένη αλήθεια της Εκκλησίας μας οδηγεί ταυτόχρονα και σε έκπτωση του ήθους. Και τούτο διότι η απομάκρυνση από τη σωστική αγκαλιά της Εκκλησίας, όπου διαχέεται η άκτιστη χάρη του Θεού, και η υιοθέτηση αιρετικών δοξασιών αίρουν τη θεία χάρη, η οποία αγιάζει τον άνθρωπο και τον καθιστά αυθεντικό, ολοκληρωμένη ψυχοσωματική οντότητα.

Αυτό είναι εμφανές στις αιρέσεις, όπου πλεονάζει η ανηθικότητα. Το πλέον αντιπροσωπευτικό παράδειγμα αποτελεί ο δυτικός Χριστιανισμός, ο οποίος, αφότου αποκόπηκε από το ενιαίο και αδιαίρετο σώμα της Εκκλησίας, βαίνει από πτώση σε πτώση και από ηθική κατάπτωση σε ηθική καταβαράθρωση. Η ιστορία του αποτελεί αδιάψευστο μάρτυρα μιας τραγικής πορείας, που φανερώνει περίτρανα την απομάκρυνσή του από την αυθεντικότητα του Χριστιανισμού. Στο όνομα του Χριστού διαπράχθηκαν τα πλέον ειδεχθή εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας (σταυροφορίες, ιεροί πόλεμοι, Ιερά Εξέταση, γενοκτονίες, φόνοι), αλλά και απίστευτες ηθικές παρεκτροπές (πορνείες, αιμομιξίες, βιασμοί, παιδεραστίες, ανείπωτες σεξουαλικές διαστροφές κ.λπ.), όχι τόσο από τον απλό λαό όσο από τους «εκκλησιαστικούς» ηγέτες του και κυρίως από τους «Πάπες», οι οποίοι, στη συντριπτική πλειονότητά τους, υπήρξαν από τους πλέον διεφθαρμένους θρησκευτικούς ηγέτες της ιστορίας. Είναι ιστορικά βεβαιωμένο ότι πολλοί «Πάπες» πέθαναν κατά τη διάρκεια οργίων, στις αγκαλιές ερωμένων και πορνών, (π.χ. Ιωάννης ΙΒ΄ (955–964 μ.Χ.), Αλέξανδρος ΣΤ΄ (1492–1503 μ.Χ. κ.α.) ενώ αρκετοί εξ αυτών απέκτησαν εξώγαμα τέκνα, τα οποία στη συνέχεια προωθούσαν σε ανώτερα εκκλησιαστικά αξιώματα (π.χ. Πίος Β΄1458-1464, Ιννοκέντιος Η΄ 1484-1492, Ιούλιος Β΄1503-1513, Παύλος Γ΄ 1534-1549, κ.α.). Επιγραμματικά αναφερόμαστε στην μεσαιωνική παρακμή του Παπισμού, στη δραματική περίοδο (9ος-15ος αιώνας) όπου η ηθική, πνευματική και πολιτική εξουσία των «Παπών» κατέρρευσε. Σηματοδοτήθηκε από ακραία διαφθορά, άνοδο της κοσμικής εξουσίας έναντι της θρησκευτικής, και οδήγησε άμεσα στην αμφισβήτηση του Παπισμού ως «εκκλησίας».

Αξιοπαρατήρητη είναι και η σύγχρονη ηθική κατάπτωση του παπικού «κλήρου», με τις χιλιάδες περιπτώσεις σεξουαλικής κακοποίησης αθώων παιδιών από διεφθαρμένους παιδεραστές φραγκοπαπάδες. Πρόκειται για ένα διαρκές σκάνδαλο που ταλανίζει εδώ και χρόνια την παπική «εκκλησία», την εκθέτει στα μάτια του σύγχρονου κόσμου και αδειάζει τα «ιερά» ταμεία της λόγω των αποζημιώσεων προς τα θύματα.

Την παπική «εκκλησία» ακολουθούν κατά πόδας και οι πολυάριθμες προτεσταντικές «εκκλησίες» και ομολογίες στην ηθική σήψη. Τα δημοσιεύματα περί ανηθικότητας είναι συνεχή και φανερώνουν το μέγεθος του προβλήματος και στις παπικές αυτές διασπάσεις. Και λέγουμε «παπικές διασπάσεις», διότι στην ουσία ο ευρύτερος Προτεσταντισμός δεν διαφέρει ουσιωδώς από τον Παπισμό ούτε στις κακοδοξίες ούτε στην ηθική κατάπτωση.

Αξίζει να αναφέρουμε παρενθετικά ότι τόσο ο Παπισμός όσο και ο Προτεσταντισμός αποτελούν διαχρονικό όνειδος για τον Χριστιανισμό. Οι χριστιανομάχοι προβάλλουν ως «αδύνατα σημεία» του Χριστιανισμού τις διαχρονικές ηθικές παρεκτροπές του παποπροτεσταντισμού.

Η σημερινή κατάσταση στον αιρετικό δυτικό Χριστιανισμό βρίσκεται στο χειρότερο σημείο της κατάπτωσής του, εξαιτίας της σύμπλευσής του με τη λεγόμενη Woke Agenda, την οποία θεωρεί ως «πρόοδο» και η οποία προωθεί την απελευθέρωση όλων των ανθρώπινων ορμεμφύτων και παθών και μαζί την απενεχοποίηση κάθε μορφής αμαρτωλότητας, με αποκορύφωμα την ομοφυλοφιλία.

Ο δυτικός Χριστιανισμός, προκειμένου να φανεί «συγχρονισμένος» με την ηθική κατρακύλα του σύγχρονου αποστατημένου κόσμου, έπαψε σε μεγάλο βαθμό να θεωρεί την ομοφυλοφιλία σεξουαλική διαστροφή και, το χειρότερο, αμάρτημα, παρά το γεγονός ότι ολόκληρη η Θεία Αποκάλυψη (Παλαιά και Καινή Διαθήκη) την καταδικάζει ως βδέλυγμα ενώπιον του Δημιουργού, ως ανατροπή της ανθρώπινης φυσιολογίας και οντολογίας.

Αφορμή για την παρούσα ανακοίνωσή μας αποτέλεσε δημοσίευμα, σύμφωνα με το οποίο η «εκκλησία» της Νορβηγίας «ζήτησε συγγνώμη» για τις επί δεκαετίες διακρίσεις κατά της ομοφυλοφιλίας1.

Σύμφωνα με αυτό: «Η Εκκλησία της Νορβηγίας προχώρησε σε ιστορική συγγνώμη προς τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα για δεκαετίες διακρίσεων. Ο επίσκοπος Όλαφ Φίκσε Τβέιτ αναγνώρισε ότι η Εκκλησία “προκάλεσε πόνο και ντροπή” και δεσμεύτηκε σε μια νέα εποχή αποδοχής και ενσωμάτωσης».

Με άλλα λόγια, ο αιρετικός Νορβηγός «επίσκοπος» θεωρεί ξεκάθαρα ότι δεν είναι μόνο η «εκκλησία» του η οποία, κατ’ αυτόν, «προκάλεσε πόνο και ντροπή», αλλά και η Θεία Αποκάλυψη, οι Άγιες Γραφές και ο ίδιος ο Θεός, ο Οποίος καταδικάζει με απόλυτη σαφήνεια την ομοφυλοφιλία ως παρεκτροπή της ανθρώπινης οντολογίας. Και όχι μόνο αυτό, αλλά «κήρυξε» και μια «νέα εποχή αποδοχής και ενσωμάτωσης» όσων εμμένουν σε αυτή την παρεκτροπή!

Και συνεχίζει το δημοσίευμα: «Μια στιγμή ιστορικής σημασίας εκτυλίχθηκε (πρόσφατα) στο Όσλο, όταν η Εκκλησία της Νορβηγίας ζήτησε επίσημα συγγνώμη για δεκαετίες διακρίσεων και περιθωριοποίησης των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων. Η τελετή πραγματοποιήθηκε στο London Pub, έναν χώρο-σύμβολο της νορβηγικής ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, όπου το 2022 σημειώθηκε τρομοκρατική επίθεση με δύο νεκρούς και εννέα τραυματίες».

Η σύμπλευση της «εκκλησίας» της Νορβηγίας με τον σοδομισμό είναι πλέον ξεκάθαρη. Ο αιρετικός Νορβηγός «επίσκοπος», αντί να στηλιτεύσει το αμαρτωλό πάθος της ομοφυλοφιλίας και να καλέσει τους ομοφυλοφίλους σε μετάνοια, έθεσε την «εκκλησία» του σε θέση απολογίας για τη μέχρι πρότινος προσήλωσή της στη χριστιανική ηθική, η οποία θεωρεί την ομοφυλοφιλία θανάσιμη αμαρτία και πηγή πολλών κακών, με προεκτάσεις τόσο στην προσωπική υγεία όσο και στο κοινωνικό σύνολο. Έφθασε, μάλιστα, στο σημείο να αποθεώνει το πάθος αυτό και να ζητά συγγνώμη για τη μέχρι τώρα τήρηση της χριστιανικής ηθικής.

Ιδού πώς έφθασε η «εκκλησία» της Νορβηγίας να ζητήσει συγγνώμη από τους σοδομιστές: «Για δεκαετίες, η Εκκλησία της Νορβηγίας θεωρούσε την ομοφυλοφιλία “κοινωνικό κίνδυνο” και απαγόρευε σε ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα να χειροτονηθούν ή να τελέσουν γάμο εντός ναού. Η αλλαγή άρχισε να συντελείται σταδιακά από τη δεκαετία του 2000, παράλληλα με τη φιλελευθεροποίηση της νορβηγικής κοινωνίας. Το 2007, η Εκκλησία χειροτόνησε τον πρώτο ομοφυλόφιλο πάστορα, ενώ το 2017 τέλεσε τον πρώτο “γάμο” ομοφύλων. Το 2023, ο ίδιος ο επίσκοπος Τβέιτ συμμετείχε για πρώτη φορά στην παρέλαση του Oslo Pride, γεγονός που θεωρήθηκε ιστορική καμπή».

Αυτό αποδεικνύει ότι ο αιρετικός «επίσκοπος» αναγνώρισε ως «λάθος» τη χριστιανική διδασκαλία και συντάχθηκε με την ομοφυλοφιλία. Δεν «ανοίχθηκε» απλώς προς τα άτομα που επιλέγουν να ζουν ως ομοφυλόφιλοι, αλλά προς αυτό καθαυτό το αμαρτωλό πάθος, επιβραβεύοντάς το με τη «χειροτονία» ομοφυλόφιλου πάστορα, την τέλεση «γάμων» ομοφύλων «ζευγαριών» και τη συμμετοχή του σε δημόσιες παρελάσεις «υπερηφάνειας», μέσω των οποίων διεκδικούνται τα λεγόμενα «δικαιώματα» των ομοφυλοφίλων. Με την παρουσία του σε αυτές, συντάσσεται και ο ίδιος με τα αιτήματά τους.

Και όχι μόνον αυτό, αλλά η «συγγνώμη» του προς τους αμετανόητους σοδομιστές «συνοδεύτηκε από συγκίνηση και χειροκροτήματα, ενώ πολλοί πιστοί παρακολούθησαν τη λειτουργία που ακολούθησε στον Καθεδρικό Ναό του Όσλο». Η απόφασή του να ζητήσει συγγνώμη επισφραγίστηκε από «λειτουργία» στον Καθεδρικό Ναό του Όσλο. Μέχρι εκεί έφθασε η ασέβειά του και η ύβρις του!

Βλάσφημες μπορούν να θεωρηθούν και οι δηλώσεις του: «Η Εκκλησία στη Νορβηγία προκάλεσε ντροπή, μεγάλη ζημία και πόνο στους ΛΟΑΤΚΙ+ ανθρώπους. Αυτό δεν έπρεπε ποτέ να είχε συμβεί. […] Η διάκριση και η άνιση μεταχείριση προκάλεσαν απώλεια πίστης σε πολλούς». Για τον αιρετικό «επίσκοπο» φαίνεται να έχει μεγαλύτερη σημασία η «απώλεια πίστης» παρά η καθαρότητα της πίστεως.

Η «συγγνώμη» του αιρετικού «επισκόπου» Όλαφ Φίκσε Τβέιτ προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις. «Η Χάνε Μαρί Πέντερσεν-Έρικσεν, ομοφυλόφιλη πάστορας και επικεφαλής του δικτύου χριστιανών λεσβιών, χαρακτήρισε τη συγγνώμη “σημαντική πράξη επανόρθωσης”, η οποία “σηματοδοτεί το τέλος ενός σκοτεινού κεφαλαίου”. Άλλοι, ωστόσο, θεωρούν ότι η συγγνώμη ήρθε πολύ αργά. “Για εκείνους που πέθαναν από AIDS νιώθοντας πως ο Θεός τους τιμωρούσε, αυτή η συγγνώμη δεν φέρνει παρηγοριά”, δήλωσε ο Στέφεν Αντόμ από την Ένωση Φύλου και Σεξουαλικής Διαφορετικότητας της Νορβηγίας».

Η «συγγνώμη» της «εκκλησίας» της Νορβηγίας προς τους «αδικημένους» σοδομιστές, λεσβίες, τρανς κ.λπ. δεν αποτελεί μεμονωμένο φαινόμενο, αλλά σύνηθες πια στον αποστατημένο δυτικό Χριστιανισμό. Σύμφωνα με το προαναφερθέν δημοσίευμα, «εντάσσεται σε ένα παγκόσμιο κύμα αυτοκριτικής από θρησκευτικούς οργανισμούς. Το 2023, η Εκκλησία της Αγγλίας και η Μεθοδιστική Εκκλησία της Ιρλανδίας προχώρησαν σε δημόσιες συγγνώμες για τη στάση τους απέναντι στα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα, ενώ η Ενωμένη Εκκλησία του Καναδά έκανε λόγο για “δέσμευση σε πλήρη ένταξη και ριζική φιλοξενία”. Η συγγνώμη στο Όσλο δεν ήταν απλώς μια τελετή· ήταν μια συμβολική αλλά και ουσιαστική πράξη — μια αναγνώριση ότι η πίστη και η αγάπη δεν έχουν χώρο για διακρίσεις».

Στη Φινλανδία, ο πρώην «αρχιεπίσκοπος» της Λουθηρανικής «εκκλησίας» Κάρι Μάκινεν χαιρέτισε ανοιχτά την νομοθέτηση του «γάμου» ομοφύλων από την Πολιτεία, ενώ ο νυν «αρχιεπίσκοπος» Τάπιο Λούομα εξέφρασε επίσης τη χαρά του για την εξέλιξη, προσθέτοντας ότι «και σε ό,τι με αφορά θεωρώ πως η Εκκλησία πρέπει να επανεξετάσει τη θέση της για την έννοια του γάμου». Δήλωσε ακόμη ότι «τα ομόφυλα ζευγάρια είναι ευπρόσδεκτα σε όλες τις δραστηριότητες της εκκλησίας». Μάλιστα, η «Σύνοδος των Επισκόπων» έχει εγκρίνει πρόταση για την «προσθήκη παράλληλου μοντέλου γάμου», το οποίο θα επιτρέπει στους «ιερείς» να τελούν «γάμους» ομοφυλοφίλων «ζευγαριών»2.

Όπως ήταν φυσικό και αναμενόμενο, δεν έμεινε εκτός αυτού του «κλίματος» ούτε η παπική «εκκλησία». Σύμφωνα με άλλο πρόσφατο δημοσίευμα3, «Παπικοὶ ἐπίσκοποι εἰς ἀγρυπνίας ὑπὲρ τῆς “καταπολέμησης τῆς ὁμο-τρανσφοβίας”. Ἡ κατάπτωσις τοῦ παπισμοῦ φαίνεται νὰ μὴν ἔχει τέλος. Ἀπὸ ὅπλον κατὰ τῆς ἁμαρτίας, ἡ ἀγρυπνία, ἡ ὁποία στοχεύει εἰς τὴ μετάνοια, ἔγινε μέσον προπαγάνδας τῆς ὁμοφυλοφιλίας».

Και επισημαίνει ότι: «Σημαντικὴ αὔξηση καταγράφεται τὸ 2026 στὴ συμμετοχὴ Παπικῶν ἐπισκόπων στὴν Ἰταλία σὲ ἀγρυπνίες καὶ προσευχητικὲς ἐκδηλώσεις ποὺ σχετίζονται μὲ ζητήματα ὁμοφυλοφιλίας καὶ ταυτότητας φύλου. Σύμφωνα μὲ ἰταλικὰ δημοσιεύματα, τουλάχιστον δώδεκα ἐπίσκοποι ἀναμένεται νὰ προΐστανται ἢ νὰ παραστοῦν σὲ λειτουργίες καὶ ἀγρυπνίες ποὺ ὀργανώνονται μὲ στόχο, ὅπως ἀναφέρεται, τὴν “ὑπέρβαση τῆς ὁμο-τρανσφοβίας”. Οἱ ἐκδηλώσεις αὐτὲς ἔχουν ἐξαπλωθεῖ σὲ περισσότερες ἀπὸ εἴκοσι ἐπισκοπὲς σὲ ὅλη τὴ χώρα. Σὲ ἀρκετὲς περιπτώσεις, οἱ ἀγρυπνίες πραγματοποιούνται μέσα σὲ καθολικοὺς ναούς, μὲ τὴ στήριξη τοπικῶν ἐπισκόπων ἢ ἐκκλησιαστικῶν ὀργανώσεων. Ὁρισμένες ἀπὸ αὐτὲς τὶς πρωτοβουλίες ἐντάσσονται σὲ εὐρύτερα ποιμαντικὰ προγράμματα ποὺ σχετίζονται μὲ τὴν ἔνταξη καὶ τὴν ὑποστήριξη ΛΟΑΤΚΙ ἀτόμων». «Παράλληλα, οἱ ἐξελίξεις αὐτὲς συνδέονται μὲ τὴ συνεχιζόμενη συζήτηση στὸ ἐσωτερικὸ τῆς Παπικῆς “ἐκκλησίας” γιὰ τὴ συνοδικότητα καὶ τὴν ποιμαντικὴ προσέγγιση θεμάτων σεξουαλικότητας καὶ ταυτότητας φύλου. Τὸ σχετικὸ πλαίσιο ἔχει ἐνισχυθεῖ μετὰ ἀπὸ πρόσφατα συνοδικὰ κείμενα καὶ συζητήσεις σὲ ἐθνικὸ καὶ παγκόσμιο ἐπίπεδο. Ἐκκλησιαστικοὶ κύκλοι ὑποστηρίζουν ὅτι οἱ ἀγρυπνίες αὐτὲς ἀποτελοῦν ἔκφραση ποιμαντικῆς φροντίδας καὶ προσπάθεια ὑπέρβασης διακρίσεων, στὸ πνεῦμα τοῦ σύγχρονου ἐκκλησιαστικοῦ διαλόγου».

Ο Καρδινάλιος Reinhard Marx, «αρχιεπίσκοπος» του Μονάχου και του Φράιζινγκ στη Γερμανία, υποστηρίζει ανοιχτά την ένταξη των ομοφυλόφιλων ζευγαριών στην «Εκκλησία», έχοντας μάλιστα επιτρέψει την τέλεση τελετών ευλογίας για ζευγάρια του ιδίου φύλου στην «αρχιεπισκοπή» του. Πιο συγκεκριμένα, ακολουθώντας τις οδηγίες της «Γερμανικής Συνόδου», ο «αρχιεπίσκοπος» Marx ανακοίνωσε ότι επιτρέπεται η ευλογία ζευγαριών κάθε σεξουαλικού προσανατολισμού που δεν μπορούν ή δεν επιθυμούν να τελέσουν θρησκευτικό γάμο. Έχει δηλώσει δημόσια ότι η ομοφυλοφιλία δεν αποτελεί αμαρτία και ότι οι ομοφυλόφιλοι αποτελούν μέρος της δημιουργίας του Θεού!

Τα ανωτέρω στοιχεία για την κατάπτωση του αιρετικού δυτικού Χριστιανισμού είναι εντελώς ενδεικτικά. Στην πραγματικότητα, το πρόβλημα είναι γενικευμένο και η ηθική σήψη κατατρώγει τα σωθικά του. Γι’ αυτό και η αποσύνθεσή του είναι ραγδαία, όπως έχουμε αποκαλύψει συχνά στις ανακοινώσεις μας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η αποχώρηση χιλιάδων Φινλανδών από τη Λουθηρανική «εκκλησία», ύστερα από τις δηλώσεις των πρώην και νυν «αρχιεπισκόπων» Κάρι Μάκινεν και Τάπιο Λούομα για την ομοφυλοφιλία. «Από εκείνη τη στιγμή έως σήμερα, 13.000 άνθρωποι εγκατέλειψαν την Εκκλησία — άρα σταμάτησαν και να πληρώνουν τον εκκλησιαστικό φόρο. Ο αρχιεπίσκοπος Κάρι Μάκινεν γνώριζε ότι τα λόγια του θα εξόργιζαν και θα αποξένωναν μια μερίδα πιστών. Όμως φαίνεται ότι οι αρχές και ο προσωπικός του κώδικας αξιών τού επέβαλαν να συνταχθεί με τους υποστηρικτές των ατομικών ελευθεριών»4.

Περαίνουμε την ανακοίνωσή μας εκφράζοντας τη λύπη μας για την κατάντια του αιρετικού δυτικού Χριστιανισμού, ο οποίος εγκατέλειψε τις αρχές της γνήσιας χριστιανικής πίστης και ζωής και συντάχθηκε με τον πτωτικό κόσμο. Αναμφίβολα, η πλέον τρανή απόδειξη αυτής της ταύτισης αποτελεί η αποδοχή του θανάσιμου αμαρτήματος της ομοφυλοφιλίας ως δήθεν «φυσικής επιλογής», παρά το γεγονός ότι εκτρέπει τον άνθρωπο σε παράχρηση των σωματικών του οργάνων, αλλοιώνοντας την ανθρώπινη φυσιολογία και οντολογία.

Καταφρονείται, έτσι, με τον πλέον ασεβή τρόπο η χριστιανική ανθρωπολογία περί άρρενος και θήλεος και εισάγεται μια πληθώρα πλασματικών «γενών», ανάλογα με τα αμαρτωλά πάθη (σοδομισμός, λεσβιασμός, τρανς, κουίρ, αμφισεξουαλικότητα κ.λπ.), με ανυπολόγιστες συνέπειες τόσο σε προσωπικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Παραβλέπεται, επίσης, η πληθώρα των βιβλικών αναφορών στο ζήτημα της ομοφυλοφιλίας και η κατηγορηματική αποστροφή του Θεού προς το πάθος αυτό.

Η λύπη μας επιτείνεται όταν διαπιστώνουμε ότι πολλοί κληρικοί και θεολόγοι από ορθόδοξης πλευράς αντιμετωπίζουν με συμπάθεια τη σύμπλευση των δυτικών «εκκλησιών» με το πνεύμα του κόσμου και, εν προκειμένω, με την ομοφυλοφιλία. Μέχρι σήμερα δεν έχουμε δει καμία επίσημη διαμαρτυρία ή τοποθέτηση επί του θέματος, ώστε να πληροφορηθεί το ορθόδοξο πλήρωμα ότι πρόκειται για σοβαρή εκτροπή και να μη παρασύρεται από την προπαγάνδα ότι δήθεν δεν υπάρχει αντίθεση μεταξύ της χριστιανικής πίστεως και της ομοφυλοφιλίας. Όσοι δεν διαθέτουν επαρκή γνώση των αβυσσαλέων διαφορών μεταξύ της Εκκλησίας μας και των αιρετικών δυτικών «εκκλησιών», παρασύρονται, θεωρώντας ως δήθεν «πρόοδο» τις αντιχριστιανικές αυτές επιλογές.

Ακόμη περισσότερο, λυπούμαστε και ανησυχούμε διότι πολλοί εξ αυτών αναπτύσσουν σχέσεις με αυτές τις «εκκλησίες», ονοματίζοντας αυτές ως δήθεν αληθινές, παραβλέποντας τις χαώδεις δογματικές διαφορές που τις χωρίζουν από τη Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού, την Αγία Ορθοδοξία μας και την ίδια στιγμή διαψεύδουν πανηγυρικά τους εαυτούς τους, διότι δεν προχωρούν στην διακοινωνία μαζί τους, που αποδεικνύει την ενότητα της Εκκλησίας, διότι γνωρίζουν ότι αυτοστιγμεί θα απωλέσουν όχι μόνον την Αρχιερωσύνη τους, αλλά και την ορθόδοξη ταυτότητά τους.

Με τις «θερμές» σχέσεις τους με αυτές, τις φιλοφρονήσεις και, το χειρότερο, με τέτοιου είδους εκκοσμικεύσεις, όπως η απενεχοποίηση της ομοφυλοφιλίας, αποστέλλονται άκρως λανθασμένα μηνύματα τόσο προς τους αιρετικούς — ότι δήθεν «ορθώς πράττουν» — όσο και προς το ορθόδοξο πλήρωμα, του οποίου αμβλύνεται σταδιακά το ορθόδοξο αισθητήριο.

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και Παραθρησκειών

Παραπομπές

1 https://www.lifo.gr/now/world/zitoyme–syggnomi–apo–ta–loatki–atoma–i–ekklisia–tis–norbigias–paradehetai–dekaeties

2 https://www.efsyn.gr/stiles/triti–matia/6325_o–finlandos–arhiepiskopos–kai–oi–gay/
3 https://orthodoxostypos.gr/

πηγή

Γυναικοκτονία: Ο ποινικός λαϊκισμός ενός «πολιτικού ζόμπι»

2026-06-11T19:00:00.000+03:00

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Και ξαφνικά, το «πολιτικό ζόμπι» που ακούει στο όνομα Αλέξης Τρίπρας θυμήθηκε την λαϊκιστική-προπαγανδιστική του τέχνη.

Σκέφθηκε, λοιπόν, να αγγίξει τις ευαίσθητες, συναισθηματικές χορδές του εκλογικού σώματος («παλιά μου τέχνη κόσκινο»), μήπως και αλιεύσει κάποιες χρήσιμες (και κρίσιμες) ψήφους, οι οποίες μοιάζουν με το φρέσκο αίμα που χρειάζεται ένας άρτι νεκραναστημένος, προκειμένου να κρατηθεί ζωντανός μέχρι να ξημερώσει (ή λόγω ανάποδου κόσμου: να νυκτώσει), δηλ. μέχρι να ανοίξουν οι επόμενες, εν πολλοίς κάλπικες, κάλπες.

Ο πάλαι ποτέ Πρόεδρος του Δεκαπενταμελούς ανέσυρε στην επιφάνεια από τον πάτο της δεξαμενής του λαϊκισμού το φεμινιστικό πλαγκτόν της «γυναικοκτονίας», χάριν της οποίας τα τελευταία χρόνια έχει χυθεί άφθονο μελάνι. Φυσικά, κάθε άλλο παρά τυχαίως είχε κάνει το πολιτικό του ντεμπούτο το 1990 στην εκπομπή της σταθερά συστημικής Άννας Παναγιωταρέα1, όταν ακόμη ο Αλέξης δεν είχε αρχίσει να αντιγράφει τις φωνητικές χορδές του Ανδρέα Παπανδρέου και γι’ αυτό με δυσκολία άρθρωνε τις λέξεις του.

Το νέο κόμμα του που φέρει το γελοίο όνομα ΕΛ.Α.Σ εξέδωσε ανακοίνωση, με το εξής περιεχόμενο:

«Η πρόσφατη γυναικοκτονία που συγκλονίζει την ελληνική κοινωνία δεν είναι μεμονωμένο έγκλημα. Αποτελεί ακραία έκφραση έμφυλων ανισοτήτων, σχέσεων κυριαρχίας και της αντίληψης ότι η γυναίκα μπορεί να αποτελεί αντικείμενο ελέγχου και ιδιοκτησίας. Συνδέεται όμως και με την αποτυχία ουσιαστικής διαχείρισης όλων αυτών εκ μέρους της κυβέρνησης.

Η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη για την αποτελεσματική αντιμετώπιση του φαινομένου, που καταστρέφει ζωές και προσβάλλει θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, διεκδικεί ένα ολοκληρωμένο σχέδιο πρόληψης, προστασίας και κοινωνικού μετασχηματισμού: ισχυρές δημόσιες δομές στήριξης, ουσιαστική εκπαίδευση στην ισότητα και πολιτική βούληση που θα τοποθετεί την ανθρώπινη αξιοπρέπεια πάνω από κάθε άλλη προτεραιότητα».

Μεταξύ άλλων, η ΕΛ.Α.Σ ζητά από την Πολιτεία:

«να αναγνωρίσει θεσμικά την πραγματικότητα, με την καθιέρωση του όρου γυναικοκτονία στον Ποινικό Κώδικα, ώστε να αποτυπώνεται ρητά το έμφυλο κίνητρο του εγκλήματος και η σχέση εξουσίας που το παράγει».

H ανακοίνωση της ΕΛ.Α.Σ έκλεισε με το γνωστό, σιχαμερό, καθότι αυταρχικό σλόγκαν της περιώνυμης μηδενικής ανοχής2, που τόσο συχνά αξιοποιεί η μητσοτακική Νέα Δικτατορία στην προσπάθειά της να δείξει αποφασιστικότητα για την καταπολέμηση της εγκληματικότητας:

«Καμία ανοχή στην έμφυλη βία. Καμία ανοχή στις συνθήκες που την τροφοδοτούν».

Η ανωτέρω ανακοίνωση εξεδόθη με αφορμή το φρικαλέο περιστατικό της Καλαμάτας, όπου η σύζυγος του δράστη βρέθηκε νεκρή στο σπίτι της, σε εμβρυακή στάση, φέροντας συνολικά 45 μαχαιριές σε διάφορα σημεία του σώματός της (σύμφωνα, ωστόσο, με την διαδεδομένη επιστημονική βιβλιογραφία, ο τόσο μεγάλος αριθμός μαχαιριών [overkill]3 παραπέμπει σε δράστη που βρίσκεται εκτός εαυτού, στην γλώσσα του Ποινικού Κώδικα: εν βρασμώ ψυχικής ορμής, ή σε ακόμη πιο τεχνική ορολογία: σε κατάσταση αψιθυμικής έκρηξης). Τα δύο παιδιά τους φέρεται να κοιμούνταν στο διπλανόδωμάτιο, ενώ οι γείτονες ξύπνησαν από τα ουρλιαχτά της 39χρονης Βασιλικής.

Πάντως, όποιος αναδιφήσει σε αρχειακό υλικό εφημερίδων του προηγούμενου αιώνα, θα διαπιστώσει ότι τέτοιες ανθρωποκτονίες, και μάλιστα ακόμη πιο αποτρόπαιες, διαπράττονταν ήδη από τότε.

Χαρακτηριστική περίπτωση είναι εκείνη που είδε το φως της δημοσιότητας τον Νοέμβριο του 1977, όταν o οικοδόμος Σωτήριος Μαυρονάσιος είχε σφάξει την σύζυγό του σαν αρνί μπροστά στα παιδιά του χρησιμοποιώντας χασαπομάχαιρο.

Ανεξίτηλη, βεβαίως, έχει μείνει στην μνήμη μας ο τεμαχισμός του σώματος της 18χρονης Ζωής Φραντζή από τον σύζυγό της Παναγιώτη τον Ιούνιο του 1987, ο οποίος, δίκην κρεοπώλη, είχε διαμελίσει το πτώμα της σε 11 κομμάτια και το είχε πετάξει εντός σακούλας στον κάδο των σκουπιδιών, όπου το βρήκε τυχαίως ένας συλλέκτης γραμματοσήμων!

Kι όμως, εις μάτην θα επιχειρήσει ο σημερινός μελετητής να εντοπίσει στον ημερήσιο και κυριακάτικο Τύπο εκείνης της εποχής τον όρο «γυναικοκτονία», που σήμερα γράφεται και αναμασάται με τόση ευκολία!

Ανέκαθεν κάποιοι κτηνώδεις άνδρες σκότωναν κατά τρόπον ειδεχθή τις συζύγους τους, αλλά μόλις προ ολίγων ετών φούντωσε η νεοταξίτικη φεμινιστική μόδα να ερμηνεύεται σχεδόν κάθε συζυγοκτονία ως γυναικοκτονία και να προπαγανδίζεται περίπου ως γενοκτονία.

Για μία ακόμη φορά, λοιπόν, ένα νεοταξίτικο κόμμα εργαλειοποιεί τον Ποινικό Κώδικα ψηφοθηρικά (πρόκειται για το φαινόμενο του «ποινικού λαϊκισμού»4), εκκινώντας από την φαντασίωση ότι το Ποινικό Δίκαιο είναι ικανό να διορθώσει κάθε μικρή και μεγάλη κοινωνική παθογένεια, την ώρα που οι πρωτογενείς θεσμοί της κοινωνικοποίησης, δηλ. η οικογένεια και το σχολείο, έχουν χρεωκοπήσει5.

H κεντρική θέση των εισηγητών αναγνώρισης της «γυναικοκτονίας» (παλαιότερα, στην δημοσιογραφική γλώσσα, ήταν συνήθης η χρήση του όρου «συζυγοκτονία»6) ως εγκλήματος έμφυλης βίας που διαπράττεται από τον άνδρα σε βάρος της γυναίκας, «επειδή αυτή είναι γυναίκα»7, πολύ δύσκολα μπορεί να επιβεβαιωθεί στις επιμέρους περιπτώσεις, αν και ήδη στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα υπήρξε μία υπόθεση, όπου είχε καταγραφεί γυναικοκτόνο κίνητρο.

Πρόκειται για την «υπόθεση Δημήτρη Ζάγκα», η οποία αναφέρεται από τους Κακαουνάκη/Μπαρτζινόπουλου στο βιβλίο τους «Οι μεγάλες δίκες στην Ελλάδα»:8

«Δεν τον ενδιέφερε να σκοτώση την άτυχη Μαρία Μπαβέα σαν Μαρία Μπαβέα. Ήθελε να σκοτώση την γυναίκα. Την οποιαδήποτε γυναίκα. Και στο πρόσωπό της όλες τις γυναίκες»9.

Εν τούτοις, όπως η ιδιότητα του τυράννου και, αντιστοίχως, του κατατυραννισμένου προσώπου δεν εξαρτάται από το φύλλο του δράστη και του θύματος, αλλά από την ροπή ενός ανθρώπου να επιβάλλεται, ασκώντας κυριαρχία επί του συνανθρώπου του, εξ αυτού δε του λόγου προτείνεται πλέον να αντικατασταθεί ο όρος «Σύνδρομο Κακοποιημένης Γυναίκας» (Battered Woman Syndrome) από τον όρο «Σύνδρομο Κακοποιημένου Προσώπου» (Battered Person Syndrome)10, έτσι και ο όρος «γυναικοκτονία» είναι, στην γενικότητά του, ακατάλληλος να περιγράψει το αληθές αίτιο της θανάτωσης, δηλ. ότι ο συγκεκριμένος άνδρας συμπεριφέρθηκε ως μια τυραννική-χειριστική και, ταυτοχρόνως, ναρκισσιστική προσωπικότητα, που ήθελε να επιβληθεί τιμωρητικά σε ένα ευάλωτο πρόσωπο.

Άρα, στην θέση της δολοφονημένης γυναίκας, θα μπορούσε να βρίσκεται ένας ευάλωτος άνδρας, π.χ. ο σύντροφος μιας ομοφυλοφυλικής σχέσης ή ο γιος του δολοφόνου.

Περαιτέρω, αν ισχύει η φεμινιστική εξήγηση ότι οι άνδρες σκοτώνουν κατά κανόνα τις γυναίκες, επειδή έχουν γαλουχηθεί μέσα στα νάματα της πατριαρχικής κοινωνίας, τότε εγείρεται το εξής κεφαλαιώδους σημασίας ερώτημα:

«Μπορούμε να τιμωρήσουμε αυστηρότερα τον δράστη για κάτι που είναι ριζωμένο στις δομές μιας ολόκληρης κοινωνίας;»11.

Και είναι, άραγε, το Ποινικό Δίκαιο ο κατάλληλος θεσμός για να εξουδετερωθεί η πατριαρχία;12

Εύστοχα επισημαίνει ο Σπύρος Βλαχόπουλος, καθηγητής Δημοσίου Δικαίου στην Νομική Σχολή ΕΚΠΑ, την ακόλουθη πλάνη:

Με την χρήση του όρου «γυναικοκτονία» «θα βελτιώσουμε τον νομικό μας οπλοστάσιο και θα αντιμετωπίσουμε το υπαρκτό πρόβλημα της δολοφονίας μεγάλου αριθμού γυναικών, αντί να στρέψουμε την προσοχή μας στη θεραπεία των αιτίων που προκαλούν τα περιστατικά αυτά»13.

Παραπομπές

1 Η τηλεπροφητεία για του Τσίπρα την πρωθυπουργία και το ντεμπούτο του δεκαπεντάχρονου Τατσόπουλου

Κonstantinos Vathiotis

10 Μαρτίου 2025

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Read full story

2 H προπαγάνδα του αυταρχικού δόγματος της μηδενικής ανοχής

Konstantinos Vathiotis

30 Ιουνίου 2024

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Read full story

3 Βλ. π.χ. Heiden, Understanding parricide: When sons and daughters kill parents, 2012, σελ. 242.

4 Ποινικός λαϊκισμός: Παλιά μου (προπαγανδιστική) τέχνη κόσκινο

Konstantinos Vathiotis

8 Δεκεμβρίου 2023

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης, Καθηγητής Ποινικού Δικαίου – Δικηγόρος Αθηνών

Read full story

5 Πρβλ. τις πρόσφατες σκέψεις του καθηγητή Νομικής Σχολής ΑΠΘ Γρηγόρη Καλφέλη: https://www.tovima.gr/2026/06/06/opinions/dolofonies-gynaikon-xreiazontai-allages-ston-poiniko-kodika/

6 Όλως ενδεικτικώς βλ. εφημ. «Έθνος», 7.12.1961, σελ. 5· «Απογευματινή», 3.7.1974, σελ. 1· «Ακρόπολις», 29.11.1977, σελ. 1.

7 Βλ. ιδίως Diana Russell, Preface, in: Radford/Russell (επιμ. έκδ.), Femicide, The Politics of Woman Killing, 1992, σελ. iv.

8 Αθήνα 1971, σελ. 119 επ., 122.

9 Πρβλ. την είδηση που δημοσιεύθηκε στην εφημ. «Ακρόπολις» την 29.11.1977, σελ. 12, ότι ο Τζιάννι Μάριο Καράνι μαχαίρωσε «χωρίς λόγο» την Σάντρα Σαλούστρι, «με μοναδικό σκοπό να “ολοκληρωθή”».

10 Βλ. π.χ. Gena Rachel Hatcher, The Gendered Nature of the Battered Woman Syndrome: Why Gender Neutrality Does Not Mean Equality, NYU Annual Survey of American Law 59 (2003), σελ. 21 επ., 27.

11 Montenegro, Femizid und Strafrecht, JZ 2023, σελ. 549 επ., 552.

12 Βλ. και Vathiotis, Literarische Giftmordfallen aus strafrechtlichem Blickwinkel, ZfIStW 2025, σελ. 113 επ., 124, υποσ. 104· σχετικά με την θέση ότι ο όρος «γυναικοκτονία» είναι «ασυμβίβαστος με τις αξιωματικές αρχές» του Ποινικού Δικαίου βλ. Δημόπουλο, Εγκληματολογία, 2022, σελ. 878.

13 Βλαχόπουλος, Πολιτική ορθότητα: Η σύγχρονη λογοκρισία;, εκδ. Ευρασία, 2024, σελ. 61.

πηγή

Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων: Κόκκινη κάρτα στο υπουργείο Εσωτερικών για βιομετρική ταυτοποίηση και καταγραφή της φυσικής παρουσίας των δημοσίων υπαλλήλων

2026-06-11T18:00:00.000+03:00

Τι αναφέρει η γνωμοδότηση για την ύπαρξη ουσιαστικού δημοσίου συμφέροντος και για την αναγκαιότητα της επεξεργασίας.

Το υπουργείο Εσωτερικών υπέβαλε στην Αρχή σχέδιο διάταξης για τη χρήση βιομετρικών δεδομένων σε δημόσιους φορείς, με το οποίο προβλέπεται βιομετρική ταυτοποίηση και καταγραφή της φυσικής παρουσίας των δημοσίων υπαλλήλων κατά την προσέλευση και αποχώρησή τους από τον χώρο εργασίας ή από χώρους αυξημένης ασφάλειας.

Η Αρχή, με τη Γνωμοδότηση 4/2026 της Ολομέλειας, έκρινε ότι η προτεινόμενη ρύθμιση, υπό την παρούσα μορφή της, δεν είναι συμβατή με τον Γενικό Κανονισμό Προστασίας Δεδομένων (ΓΚΠΔ) και το ενωσιακό δίκαιο και δεν θα πρέπει να υιοθετηθεί.

Ως βιομετρικές μέθοδοι νοούνται οι τεχνικές πιστοποίησης της ταυτότητας των φυσικών προσώπων μέσω ανάλυσης σταθερών χαρακτηριστικών τους. Οι βιομετρικές μέθοδοι μπορούν να ταξινομηθούν σε δύο κατηγορίες: στις τεχνικές που στηρίζονται στην ανάλυση φυσικών ή γενετικών χαρακτηριστικών (όπως δακτυλικών αποτυπωμάτων, γεωμετρίας της παλάμης, ανάλυσης της κόρης του ματιού, των χαρακτηριστικών του προσώπου, του DNA) και στις τεχνικές που στηρίζονται στην ανάλυση συμπεριφοράς (όπως υπογραφής, φωνής, τρόπου πληκτρολόγησης).

Ως γενετικά δεδομένα θα πρέπει να οριστούν τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα που σχετίζονται με τα κληρονομημένα ή αποκεκτημένα γενετικά χαρακτηριστικά ενός φυσικού προσώπου τα οποία προκύπτουν από την ανάλυση βιολογικού δείγματος του εν λόγω φυσικού προσώπου, ιδίως από χρωμοσωμική ανάλυση δεσοξυριβονουκλεϊκού οξέος (DNA) ή ριβονουκλεϊκού οξέος (RNA) ή από την ανάλυση άλλου στοιχείου που επιτρέπει την απόκτηση ισοδύναμων πληροφοριών.

Στην περίληψη της γνωμοδότησης, λοιπόν, της Αρχής Προστασίας Δεδομένων αναφορικά με το αίτημα του Υπουργείου Εσωτερικών τονίζεται ότι:

“Ειδικότερα, διαπιστώνεται ότι δεν τεκμηριώνεται επαρκώς ούτε η ύπαρξη ουσιαστικού δημοσίου συμφέροντος ούτε η απόλυτη αναγκαιότητα της επεξεργασίας βιομετρικών δεδομένων, ενώ δεν αποδεικνύεται ότι έχουν προηγουμένως εξεταστεί και τεκμηριωμένα απορριφθεί λιγότερο παρεμβατικά μέσα για την επίτευξη του ίδιου σκοπού. Περαιτέρω, η καθολική και χωρίς διάκριση εφαρμογή του μέτρου στο σύνολο των δημοσίων υπαλλήλων συνιστά δυσανάλογη και υπέρμετρη επέμβαση στα δικαιώματα, καθώς συνεπάγεται γενικευμένη επεξεργασία βιομετρικών δεδομένων χωρίς διαφοροποίηση βάσει αντικειμενικών κριτηρίων.

Επιπλέον, η ρύθμιση δεν πληροί τις απαιτήσεις της αρχής του περιορισμού του σκοπού, δεδομένου ότι συγχωνεύει ετερογενείς σκοπούς χωρίς σαφή και διακριτό προσδιορισμό και χωρίς αυτοτελή αξιολόγηση της αναγκαιότητας και της αναλογικότητας για καθέναν από αυτούς. Ακόμα, η προσκομισθείσα μελέτη εκτίμησης αντικτύπου παρουσιάζει ελλείψεις και δεν τεκμηριώνει επαρκώς την αναγκαιότητα και την αναλογικότητα του μέτρου.

Τέλος, η Αρχή επισημαίνει ότι η χρήση βιομετρικών δεδομένων μπορεί να εξεταστεί μόνο κατ’ εξαίρεση ως μέτρο ultima ratio υπό αυστηρές και περιοριστικά καθορισμένες προϋποθέσεις και κατόπιν πλήρους τεκμηρίωσης, ενώ η προτεινόμενη από το ΥΠΕΣ εναλλακτική λύση δεν συνοδεύεται από επαρκώς συγκεκριμένη και τεκμηριωμένη κανονιστική πρόβλεψη που να επιτρέπει την αξιολόγηση της συμβατότητάς της με τον ΓΚΠΔ.

Εστιάζοντας στην απόφαση και ειδικότερα σε σημεία αυτής, αναφέρεται ότι ”Σύμφωνα με το άρθρο 9 παρ. 1 ΓΚΠΔ, η επεξεργασία βιομετρικών δεδομένων, ως δεδομένων που εντάσσονται στις ειδικές κατηγορίες προσωπικών δεδομένων, απαγορεύεται, κατ’ αρχήν, λόγω της ιδιαίτερης φύσης τους και των αυξημένων κινδύνων που συνεπάγεται η επεξεργασία τους για τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των φυσικών προσώπων. Κατ’ εξαίρεση, σύμφωνα με το άρθρο 9 παρ. 2 στοιχ. ζ΄ ΓΚΠΔ, η επεξεργασία αυτή επιτρέπεται μόνον εφόσον πληρούνται σωρευτικά αυστηρές προϋποθέσεις, και, ιδίως, όταν είναι απολύτως αναγκαία για λόγους ουσιαστικού δημοσίου συμφέροντος, βάσει δικαίου της Ένωσης ή κράτους μέλους, το οποίο πρέπει να προβλέπει τη σχετική επεξεργασία και να καθορίζει το πεδίο και τους όρους εφαρμογής της. Η έννοια του «ουσιαστικού δημοσίου συμφέροντος» ερμηνεύεται στενά και δεν ταυτίζεται με γενικούς ή ευρύτερους σκοπούς δημόσιας πολιτικής, αλλά προϋποθέτει την ύπαρξη συγκεκριμένου, σοβαρού και επαρκώς τεκμηριωμένου δημοσίου συμφέροντος, ικανού να δικαιολογήσει την κατ’ εξαίρεση άρση της ως άνω αρχής της απαγόρευσης.

Περαιτέρω, η απαίτηση της «απολύτως αναγκαίας» επεξεργασίας συνεπάγεται ότι η προσφυγή σε βιομετρικά δεδομένα είναι επιτρεπτή, μόνο εφόσον αποδεικνύεται, βάσει συγκεκριμένων και επαληθεύσιμων στοιχείων, ότι ο επιδιωκόμενος σκοπός δεν μπορεί να επιτευχθεί αποτελεσματικά με λιγότερο παρεμβατικά μέσα και η έκταση της επεξεργασίας περιορίζεται αυστηρά στο αναγκαίο μέτρο. Στο πλαίσιο αυτό, η διάταξη του ως άνω άρθρου 9 παρ. 2 στοιχ. ζ΄ ΓΚΠΔ συνιστά εξαιρετική ρήτρα και πρέπει να εφαρμόζεται υπό αυστηρή ερμηνεία, σύμφωνα με τη γενική αρχή ότι οι παρεκκλίσεις από την προστασία των προσωπικών δεδομένων και οι περιορισμοί των σχετικών δικαιωμάτων επιτρέπονται μόνον στο μέτρο που είναι απολύτως αναγκαίοι. Στην υπό εξέταση περίπτωση, οι επικαλούμενοι από το ΥΠΕΣ σκοποί της προτεινόμενης ρύθμισης, συνιστούν πράγματι θεμιτές επιδιώξεις δημόσιας πολιτικής και ανάγονται στην εύρυθμη λειτουργία της διοίκησης”.

Ειδικότερα, δεν προκύπτει ότι έχει προηγηθεί συστηματική εφαρμογή και αξιολόγηση λιγότερο παρεμβατικών μέτρων (όπως, για παράδειγμα, ηλεκτρονικά παρουσιολόγια, προσωποποιημένες κάρτες, διοικητικοί έλεγχοι κοκ). Η παράλειψη διερεύνησης και τεκμηριωμένης απόρριψης τέτοιων ηπιότερων μέσων καθιστά αδύνατη τη διαπίστωση ότι η προσφυγή σε βιομετρικά δεδομένα αποτελεί το έσχατο και αναγκαίο μέτρο για την επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού. Συναφώς, το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (εφεξής ΔΕΕ) έχει επανειλημμένως κρίνει ότι παρεκκλίσεις από την προστασία των προσωπικών δεδομένων και περιορισμοί των συναφών δικαιωμάτων πρέπει να ερμηνεύονται και να εφαρμόζονται στενά και να επιτρέπονται μόνο στο μέτρο που είναι απολύτως αναγκαίοι για την επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού. Ειδικότερα, το Δικαστήριο έχει τονίσει ότι η απαίτηση της αναγκαιότητας προϋποθέτει ότι η επίμαχη επέμβαση περιορίζεται αυστηρά στο αναγκαίο και δεν υπερβαίνει τα όρια αυτού, ενώ πρέπει να αποδεικνύεται ότι δεν υφίστανται άλλα αποτελεσματικά και λιγότερο παρεμβατικά μέσα”.

Σε άλλο σημείο αναφέρεται ότι “η υπό εξέταση προτεινόμενη καθολική και υποχρεωτική χρήση βιομετρικών δεδομένων στο πλαίσιο εξαρτημένης εργασίας μετατρέπει τη σωματική ταυτότητα των εργαζομένων σε διαρκές μέσο ελέγχου και επιτήρησης, εγκαθιδρύοντας ένα καθεστώς συνεχούς παρακολούθησης, ανεξαρτήτως συγκεκριμένων ενδείξεων ή πραγματικής ανάγκης. Η ένταση της επέμβασης αυτής υπερβαίνει τα ανεκτά όρια που τίθενται από το ενωσιακό δίκαιο και οδηγεί σε ουσιώδη προσβολή του πυρήνα του δικαιώματος προστασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, ιδίως ενόψει της καθολικότητας και της υποχρεωτικότητας του μέτρου. Συναφώς, το ΔΕΕ έχει κρίνει ότι μέτρα τα οποία συνεπάγονται γενικευμένη και χωρίς διάκριση παρακολούθηση δύνανται, λόγω της έκτασης και της σοβαρότητας της επέμβασης που επιφέρουν, να θίγουν την ίδια την ουσία των δικαιωμάτων που κατοχυρώνονται στα άρθρα 7 και 8 του Χάρτη. Κατά συνέπεια, η επίμαχη ρύθμιση, υπό την παρούσα μορφή της, εγείρει σοβαρά ζητήματα συμβατότητας με τον πυρήνα του δικαιώματος προστασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα”.

ΙΑΤΡΟΝΕΤ.GR

Πετρέλαιο: Μετά την εξάντληση των στρατηγικών αποθεμάτων τί;

2026-06-11T17:00:00.000+03:00

Γράφει ο ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

Τα παγκόσμια αποθέματα εκτός Κίνας μειώνονται με ρυθμό 1,7 εκατομμυρίων ανά ημέρα και ακόμα και το Πεκίνο αρχίζει από τις αρχές Ιουνίου να αξιοποιεί τα αποθέματά του, διαβρώνοντας ένα ανάχωμα που διατηρεί επί ένα τρίμηνο τις τιμές σε σταθερά επίπεδα.

Η τρέχουσα κατάσταση: Η ζήτηση αργού πετρελαίου μειώνεται κατά 9% στην Κίνα, μέγεθος που αντιστοιχεί σε 1,5 εκατομμύρια αργού πετρελαίου ανά ημέρα, με τους καταναλωτές να στρέφονται στην ηλεκτροκίνηση, αλλά το βασικό ερώτημα της αγοράς αφορά το μέγεθος της ελλείπουσας προσφοράς που θα επανέλθει στην αγορά, μετά την λήξη της κρίσης στον Περσικό Κόλπο.

Οι Αμερικανοί καταναλωτές καταβάλλουν στο τρίμηνο Μαρτίου-Μαΐου επιπλέον $40 δισεκατομμύρια για βενζίνη, με τα στρατηγικά αποθέματα των ΗΠΑ να μειώνονται στο χαμηλότερο επίπεδο από το 1983. Στην γριφώδη προς το παρόν εξέλιξη της αγοράς, οι τιμές του αργού πετρελαίου δεν εκτινάσσονται σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα, παρά το γεγονός ότι σοβεί η χειρότερη ιστορικά ανατροπή στην αγορά ενέργειας.

Η σχετική ηρεμία οφείλεται στο γεγονός ότι η αγορά εξακολουθεί να προσδοκά μία άμεση επίλυση του προβλήματος του αποκλεισμού των Στενών του Ορμούζ, όταν παράλληλα τα στρατηγικά αποθέματα παρέχουν ένα ανάχωμα ασφαλείας. Μάλιστα ο μεγαλύτερος εισαγωγέας αργού πετρελαίου, η Κίνα δεν αγοράζει σε τιμές ημέρας (spot) και επιπλέον και όχι το λιγότερο, η καταστροφή της ζήτησης επιταχύνεται σε περιβάλλον αυξητικής τάσης των τιμών.

Πέραν του χάους της βραχυπρόθεσμης προσφοράς και των αντιφατικών σημάτων από τον πόλεμο στην Μέση Ανατολή, οι αναλυτές διερωτώνται για το μέγεθος της καταστροφής στην τρέχουσα ζήτηση θα παραμείνει και μετά την ειρηνική διευθέτηση της κρίσης.

Το ζήτημα των στρατηγικών αποθεμάτων

Η υπερπροσφορά που αντιμετωπίζει η αγορά πριν από την έκρηξη του πολέμου στο Ιράν βοηθά προς το παρόν στην απομείωση των ανοδικών πιέσεων στις τιμές του αργού πετρελαίου, ενώ η κρίση εισέρχεται στον τέταρτο μήνα της. Όμως τα παγκόσμια στρατηγικά αποθέματα, με εξαίρεση της Κίνας, εξαντλούνται με ταχύτατο ρυθμό και το ανάχωμα που σχηματίζουν διαβρώνεται συνεχώς, με συνέπεια το πραγματικό μέγεθος της απώλειας στην προσφορά να αναμένεται σύντομα να πλήξει την αγορά.

Με εξαίρεση την Κίνα, που συγκεντρώνει κατά το 2025, ένα απόθεμα της τάξης των 1,2 δισεκατομμυρίων βαρελιών, ο υπόλοιπος κόσμος, σύμφωνα με τα δεδομένα του ειδικού σε θέματα ενέργειας οίκου KPLER, εξαντλεί τα στρατηγικά του αποθέματα, με επιταχυνόμενο ρυθμό. Ο οίκος υπολογίζει αξιοποίηση 1,5 εκατομμυρίων βαρελιών ανά ημέρα από τις αρχές Μαΐου, που αυξάνονται σε 1,7 εκατομμύρια βαρέλια από τις αρχές Ιουνίου, μεταβολή που συνεπάγεται εντεινόμενη πίεση στα εναπομείναντα στρατηγικά αποθέματα.

Με τα στρατηγικά αποθέματα να μειώνονται, οι τιμές υπερβαίνουν το επίπεδο των $100 ανά βαρέλι για να επανέλθουν στην ζώνη των $92 έως $98 ανά βαρέλι, προδίδοντας μία είσοδο σε φάση αναμονής. Οι καταναλωτές στην Ασία υποχρεώνονται να περιορίσουν τις καταναλώσεις σε περιβάλλον απότομης ανόδου των τιμών και κυβερνητικών μέτρων μείωσης της κατανάλωσης καυσίμων, συμπεριλαμβανομένης της εβδομάδας τεσσάρων ημερών εργασίας, αλλά και τηλεργασίας, όπως κατά την περίοδο της υγειονομικής κρίσης. Όμως και οι καταναλωτές στη Ευρώπη και στις ΗΠΑ περιορίζουν την ζήτηση, λόγω των αυξημένων τιμών στα πρατήρια, αλλά και στα εισιτήρια των αεροπορικών εταιρειών.

Στις ΗΠΑ η σωρευτική αύξηση του κόστους της βενζίνης από την έναρξη των επιχειρήσεων στο Ιράν την 1η Μαρτίου επιβαρύνει με $40 δισεκατομμύρια τους καταναλωτές. Σύμφωνα με επικεφαλής των αναλυτών της αγοράς του αργού πετρελαίου της Gasbuddy Patrick De Haan, επιπλέον ποσά της τάξης των $400 έως $600 εκατομμυρίων ανά ημέρα τους τελευταίους τρείς μήνες πιέζουν σχεδόν αφόρητα τους Αμερικανούς. Ταυτόχρονα, όπως αποκαλύπτει ο De Haan, τα στρατηγικά αποθέματα των ΗΠΑ φθάνουν στο κατώτατο επίπεδο του Αυγούστου του 1983, επίπεδο που δεν παρατηρείται άλλη φορά από το 1977, όταν η κυβέρνηση αποφασίζει τον σχηματισμό στρατηγικών αποθεμάτων.

Η καταστροφή της ζήτησης

Με το αυξανόμενο κόστος να απειλεί τους καταναλωτές, οι αγορές καυσίμων αντιμετωπίζονται με νέο πρίσμα και με την συνεχή μείωση των αποθεμάτων, οι τιμές τείνουν να διατηρούνται σε υψηλά επίπεδα. Όμως η καταστροφή της ζήτησης προς το παρόν αντισταθμίζει σε ένα βαθμό τις αυξήσεις τιμών. Η απροθυμία της Κίνας να προβαίνει σε αγορές με τιμές ημέρας (spot), βασίζεται στο γεγονός ότι διατηρεί την πολυτέλεια να αξιοποιεί τουλάχιστον επί ένα τετράμηνο ακόμα τα τεράστια αποθέματά της.

Οι στρατηγικοί αναλυτές της αγοράς αργού πετρελαίου της J. P. Morgan, Natasha Kaneva, Lyuba Savinova και Artem Fakhretdinov, προσδιορίζουν την μείωση της κατανάλωσης καυσίμων κατά την διάρκεια των τελευταίων τριών μηνών στην Κίνα στο 9% λόγω ηλεκτροκίνησης, μέγεθος που αντιστοιχεί σε 1,5 εκατομμύρια βαρέλια ανά ημέρα. Όπως παρατηρούν, η μείωση έρχεται απότομα, απροσδόκητα και χωρίς να προκαλεί ανατροπές στην εγχώρια αγορά, προδίδοντας πως η χώρα προχωρεί αθόρυβα σε μία οικονομική επιλογή, που κυριολεκτικά παραμένει απαρατήρητη.

Οι καταναλωτές στον υπόλοιπο κόσμο υιοθετούν ανάλογες οικονομικές επιλογές, δαπανώντας μικρότερα ποσά για καύσιμα, ενώ αυξάνονται από την άλλη πλευρά οι αγορές ηλεκτρικών αυτοκινήτων στην Ασία και στην Ευρώπη. Οι Αμερικανοί καταναλωτές, αν και δεν στρέφονται προς την ηλεκτροκίνηση λόγω έλλειψης κινήτρων από το ομοσπονδιακό δημόσιο, περιορίζουν τις μετακινήσεις τους και αξιοποιούν περισσότερο μέσα μαζικής μεταφοράς, πιστοποιώντας πως οι υψηλότερες τιμές βενζίνης σε σχέση με τη προηγούμενη τετραετία, προκαλούν μεταβολή της καταναλωτικής συμπεριφοράς.

Το μεγαλύτερο ερώτημα για τους αναλυτές και την αγορά του αργού πετρελαίου αφορά το γεγονός του εάν και κατά πόσον σε μεσοπρόθεσμο έως μακροπρόθεσμο ορίζοντα η ζήτηση πρόκειται να επιστρέψει στα προ της κρίσης επίπεδα, ή εάν οι κυβερνήσεις και οι σχεδιαστές πολιτικής θα στρέψουν τους καταναλωτές στα ηλεκτρικά αυτοκίνητα και στον εξηλεκτρισμό, για να μην αιφνιδιασθούν από την επόμενη γεωπολιτική κρίση και τα πλήγματα στο αργό πετρέλαιο και το φυσικό αέριο.

Μειώνονται τα στρατηγικά αποθέματα…

Μάλιστα οι αναλυτές στον τομέα της ενέργειας της J. P. Morgan, στην πρόσφατη έρευνά τους διερωτώνται εάν και κατά πόσον ο κόσμος έχει την δυνατότητα να λειτουργήσει με μείωση των προμηθειών αργού πετρελαίου κατά 10%. Προς παρόν πάντως διαφαίνεται ότι δεν υπάρχουν άλλες επιλογές και με τα Στενά του Ορμούζ σε καθεστώς αποκλεισμού, τα στρατηγικά αποθέματα μειώνονται σε επικίνδυνα πλέον επίπεδα. Κατά συνέπεια οι καταναλωτές σε διεθνές επίπεδο εγκαταλείπουν τα καύσιμα και στρέφονται στην ηλεκτροκίνηση, ή μειώνουν τις μετακινήσεις τους, περιορίζοντας ταυτόχρονα και τις ανάλογες αεροπορικές.

Όσον θα επιμηκύνεται η διάρκεια της κρίσης στον Περσικό Κόλπο, τόσον θα επιδεινώνονται οι ανατροπές στην πλευρά της προσφοράς, εξαναγκάζοντας τις κυβερνήσεις σε μόνιμες και συγκροτημένες προσπάθειες να αποφύγουν την εξάρτησή τους από το αργό πετρέλαιο και το φυσικό αέριο της Μέσης Ανατολής. Από την άλλη πλευρά η μερική καταστροφή της ζήτησης, που αρχικά αποτελεί απλώς μία αντίδραση στην κρίση, ίσως εξελιχθεί σε μόνιμη μείωση της κατανάλωσης.

Παράλληλα η υποχώρηση της ζήτησης ενισχύει προς το παρόν την ύπαρξη ορίων στην άνοδο των τιμών και οι αναλυτές στην αγορά αγαθών της Goldman Sachs, στην τελευταία ενημέρωση των επενδυτών εκτιμούν πως η μείωση της κατανάλωσης λόγω των υψηλών τιμών, μετριάζει το πλήγμα από τους φυσικούς περιορισμούς των αγορών αργού πετρελαίου. Όμως τα στρατηγικά αποθέματα εξαντλούνται ταχύτατα και ακόμα και η Κίνα αρχίζει να χρησιμοποιεί τα δικά της, οπότε η προσφυγή της σε αναζήτηση μεγαλύτερων όγκων τους επόμενους μήνες θα οδηγήσει τιμές σε υψηλότερα επίπεδα κατά την θερινή περίοδο, όταν θα συνδυασθεί και με την εμφάνιση πραγματικών ελλειμμάτων.

πηγή

Ιερό Γέλιο. Ένα ανορθολογικό και εκστατικό φαινόμενο στον Πεντηκοστιανικό χώρο

2026-06-11T16:00:00.000+03:00

Γράφει ο Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Γεωργόπουλος, Αναπληρωτής Καθηγητής Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ

Το φαινόμενο του λεγομένου «ιερού γέλιου» αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά και αμφιλεγόμενα φαινόμενα που συνδέονται με το αιρετικό Πεντηκοστιανό κίνημα του λεγομένου Τρίτου Κύματος, από τη δεκαετία του 1990 μέχρι σήμερα. Η εμφάνισή του εντάσσεται στο ευρύτερο πλαίσιο των παραδόξων φαινομένων που σχετίζονται με τη λεγομένη «Ευλογία του Τορόντο» (TorontoBlessing), όπου τέτοιου είδους εκδηλώσεις έγιναν ιδιαίτερα διαδεδομένες. Το φαινόμενο αυτό προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, τόσο εντός όσο και εκτός των Πεντηκοστιανικών κύκλων, καθώς εγείρει θεολογικά και ψυχολογικά ερωτήματα (S. Großmann, WehtderGeist, wowirwollen? Der „Toronto-Segen“ und der Weg der charismatischen Bewegung, 1995).

α) Περιγραφή του φαινομένου

Το «ιερό γέλιο» περιγράφεται ως μια ξαφνική και ανεξέλεγκτη έκρηξη γέλιου που εκδηλώνεται κατά τη διάρκεια λατρευτικών συναθροίσεων. Οι συμμετέχοντες βιώνουν παράδοξη κατάσταση, η οποία εκφράζεται μέσα από γέλιο που μπορεί να κυμαίνεται από ήπιο έως έντονα υστερικό. Συχνά, το φαινόμενο συνοδεύεται από σωματικές αντιδράσεις, όπως πτώση στο έδαφος, αδυναμία ελέγχου του σώματος ή και προσωρινή απουσία επαφής με το περιβάλλον.

Το «ιερό γέλιο» δεν εμφανίζεται ως μεμονωμένο γεγονός, αλλά εντάσσεται σε ένα σύνολο γνωρισμάτων που χαρακτηρίζουν το Τρίτο Κύμα και περιλαμβάνουν και άλλες ασυνήθιστες σωματικές εκδηλώσεις. Το κοινό στοιχείο αυτών των φαινομένων είναι ο εκστατικός τους χαρακτήρας, που συχνά υπερβαίνει τα όρια της λογικής. Από περιγραφική άποψη, το φαινόμενο παρουσιάζει χαρακτηριστικά μαζικής διέγερσης και εκστατικής συμπεριφοράς, καθώς οι συμμετέχοντες φαίνεται να απομακρύνονται από τις συνηθισμένες μορφές αυτοελέγχου και λογικής επεξεργασίας (R. Hempelmann, Umfallen, Zittern, Lachen, Ekstase.., EZW-Texte 173/2003).

β) Η ερμηνεία από τους οπαδούς του Τρίτου Κύματος

Οι οπαδοί του Τρίτου Κύματος ερμηνεύουν το «ιερό γέλιο» ως έκφραση άμεσης και υπερφυσικής ενέργειας του Αγίου Πνεύματος. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς τους, ο Θεός δεν περιορίζεται από τις συμβατικές μορφές λατρείας ή από τις ανθρώπινες λογικές κατηγορίες. Αντιθέτως, μπορεί να ενεργεί με τρόπους που φαίνονται παράδοξοι ή ακόμη και σκανδαλώδεις. Στο πλαίσιο αυτό, το «ιερό γέλιο» θεωρείται ως έκχυση θεϊκής χαράς.

Οι υποστηρικτές του φαινομένου επικαλούνται επίσης βιβλικά χωρία για να θεμελιώσουν τη θέση τους. Αναφέρονται, για παράδειγμα, στη «χαρά την ανεκλάλητη» (Α΄ Πέτρ. 1,8), καθώς και στο γεγονός της Πεντηκοστής (Πράξ. 2,13), όπου οι μαθητές κατηγορήθηκαν ότι είναι μεθυσμένοι λόγω της ασυνήθιστης συμπεριφοράς τους. Οι εκστατικές εκδηλώσεις, υποστηρίζουν, δεν είναι ξένες προς τη βιβλική παράδοση, αλλά αποτελούν ένδειξη της ενεργού παρουσίας του Θεού.

Επιπλέον, το Τρίτο Κύμα δίνει ιδιαίτερη έμφαση σε «σημεία και θαύματα» ως αναπόσπαστο μέρος της καθημερινής χριστιανικής ζωής. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το «ιερό γέλιο» δεν αποτελεί περιθωριακή εκδήλωση, αλλά κεντρικό φαινόμενο ως «σημείο».

γ) Η κριτική από τους Κλασικούς Πεντηκοστιανούς

Οι Κλασικοί Πεντηκοστιανοί υποστηρίζουν ότι τέτοιες πρακτικές όχι μόνο στερούνται βιβλικής τεκμηρίωσης, αλλά και υπονομεύουν τη σοβαρότητα της λατρείας, μετατρέποντάς την σε θέαμα που απομακρύνει από τον κεντρικό σκοπό της χριστιανικής πίστης. Κατά την άποψή τους, η αποδοχή τέτοιων εκδηλώσεων ανοίγει τον δρόμο για αυθαιρεσίες και πρακτικές που δεν μπορούν να ελεγχθούν ούτε να αξιολογηθούν με βάση την Αγία Γραφή, θέτοντας σε κίνδυνο την πνευματική ακεραιότητα της κοινότητας.

Ένα από τα βασικά επιχειρήματα των επικριτών του είναι η επίκληση της αρχής της τάξεως στη λατρεία, όπως διατυπώνεται στην Α΄ προς Κορινθίους 14,40: «πάντα ευσχημόνως και κατά τάξιν γινέσθω». Σύμφωνα με αυτή την προσέγγιση, οι εκδηλώσεις που χαρακτηρίζονται από απώλεια ελέγχου και αταξία δεν μπορούν να αποδοθούν στο Άγιο Πνεύμα, το οποίο θεωρείται πηγή ειρήνης και τάξεως.

Επιπλέον, οι Κλασικοί Πεντηκοστιανοί εκφράζουν ανησυχία για τον κίνδυνο πνευματικής πλάνης ή ψυχολογικής υποβολής. Από αυτή την οπτική, το «ιερό γέλιο» θεωρείται θεολογικά αβάσιμο και δυνητικά επικίνδυνο για ορθή πνευματική ζωή.

δ) Ορθόδοξη θεώρηση

Με βάση την ορθόδοξη πατερική παράδοση, είναι όχι απλώς εύλογο αλλά αναπόφευκτο να διαπιστωθεί ότι σε τέτοιου είδους εκδηλώσεις —όπου κυριαρχεί η σωματική ακαταστασία και η ψυχολογική διέγερση— το Άγιο Πνεύμα δεν είναι παρόν. Οι Πατέρες της Εκκλησίας είναι απολύτως ξεκάθαροι: το Άγιο Πνεύμα δεν ενεργεί μέσα από θορυβώδεις εκδηλώσεις, ανεξέλεγκτες κινήσεις, υστερικές εκρήξεις ή καταστάσεις που καταργούν τη νηφαλιότητα και τη σωφροσύνη του ανθρώπου.

Η παρουσία και οι καρποί του Αγίου Πνεύματος (Γαλ. 5,22) δεν έχουν καμία σχέση με φαινόμενα που εκφράζουν μαζική εκστατική υποβολή ή αποτελούν εκδηλώσεις δαιμονοπληξίας. Οι ιεροί Πατέρες, ως οι αυθεντικοί χειραγωγοί στην αληθινή κατά Χριστόν ζωή, τονίζουν ότι κάθε εκδήλωση που καταργεί την ελευθερία του ανθρώπου, που θολώνει τον νου, που διεγείρει τα πάθη ή που προκαλεί σύγχυση, δεν προέρχεται από τον Θεό.

πηγή

Ο Πούτιν Βαδίζει στον Ολέθριο Δρόμο προς τον Αρμαγεδδώνα

2026-06-11T15:00:00.000+03:00

Γράφει ο Πολ Κρεγκ Ρόμπερτς

Εδώ και αρκετό καιρό παρακολουθώ προσεκτικά τον Τζον Χέλμερ να καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η συνεχώς διευρυνόμενη, ατελείωτη «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» του Πούτιν δεν λειτουργούσε ούτε για τον Πούτιν, ούτε για τη Ρωσία, ούτε για την Ευρώπη και, κατ’ επέκταση, για τις ΗΠΑ. Για όσους από εσάς ενδιαφέρεστε αρκετά, ορίστε η τελευταία ανάρτηση του Χέλμερ: https://johnhelmer.net/the-war-to-end-all-wars-against-russia-isnt-ending/

Ο Πούτιν προσπαθεί να καβαλήσει δύο άλογα. Το ένα άλογο αποτελείται από τον Υπουργό Οικονομικών Άντον Σιλουάνοφ, την διοικητή της κεντρικής τράπεζας Ελβίρα Ναμπιουλίνα και τον πράκτορα των ολιγαρχών Κίριλ Ντμίτριεφ, ο οποίος έχει αποσπάσει τον έλεγχο των ουκρανικών «ειρηνευτικών συνομιλιών» από το Ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών και τις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες και τον στρατό. Για τον Ντμίτριεφ και τους ολιγάρχες που προφανώς εκπροσωπεί, το να βγάλουν χρήματα είναι η μόνη τους έγνοια & ανησυχία. Αυτή η φατρία λέει στον Πούτιν ότι πρέπει να εγκαταλείψει την «ειδική στρατιωτική του επιχείρηση» ή να κηρύξει Γενική Επιστράτευση και να αυξήσει τους φόρους, βυθίζοντας έτσι περαιτέρω την οικονομία της Ρωσίας.

Το άλλο άλογο αποτελείται από το Ρωσικό γενικό επιτελείο και τον επικεφαλής των στρατιωτικών πληροφοριών, Ναύαρχο Ιγκόρ Κοστιούκοφ. Αυτή η ομάδα λέει στον Πούτιν ότι αν ο Πούτιν απλώς απομακρυνόταν από τον χειρισμό των στρατιωτικών υποθέσεων, και τους δίνει το ελεύθερο, θα έφερναν γρήγορα τη σύγκρουση σε νικηφόρο τέλος.

Τι έκανε λοιπόν ο Πούτιν; Αποφάσισε να καβαλήσει και τα δύο άλογα με ίσες μισές μερίδες για το καθένα.

Ο Χέλμερ πιστεύει όπως εγώ και ο Γκίλμπερτ Ντόκτοροου ότι τα στρατηγικά λάθη του Πούτιν οδηγούν άμεσα σε έναν ευρύτερο ευρωπαϊκό πόλεμο. Οι ευρωπαϊκές χώρες κατασκευάζουν τώρα με την Ουκρανία εργοστάσια παραγωγής μη επανδρωμένων αεροσκαφών μεγάλης εμβέλειας, ισχυρά όπλα με τα οποία θα μπορούν να χτυπήσουν βαθιά μέσα στη Ρωσία, μεταφέροντας έτσι την αναποτελεσματική & παράλογη «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» του Πούτιν στον ρωσικό πληθυσμό, σε ενεργειακές εγκαταστάσεις, σε αεροδρόμια, σε εργοστάσια, σε σχολεία και σε κατοικίες. Με άλλα λόγια, αυτά τα drones θα προκαλέσουν σοβαρές καταστροφές & πολλά θύματα μεταξύ του αμάχου πληθυσμού και διαταραχές στην κανονική κοινωνική ζωή. Και όλα αυτά μακριά από το πεδίο της μάχης στην Ουκρανία.

Πριν από αρκετά χρόνια, ο Μάικλ Χάντσον και εγώ επισημάναμε ότι ο Διευθυντής της κεντρικής τράπεζας του Πούτιν παρεμπόδιζε την ικανότητα της Ρωσίας να αντιμετωπίσει τις κυρώσεις των ΗΠΑ και να υποστηρίξει τόσο τη ρωσική οικονομία όσο και τη σύγκρουση με τη Δύση στην Ουκρανία. Το άρθρο μας μεταφράστηκε και δημοσιεύθηκε στη Ρωσία. Το Κρεμλίνο αγνόησε την ανάλυσή μας και η Ελβίρα Ναμπιουλίνα, την οποία θεωρώ de facto Αμερικανίδα πράκτορα, παραμένει στη θέση της, στραγγαλίζοντας την οικονομική ανάπτυξη της Ρωσίας και ασκώντας πιέσεις κατά της πολεμικής προσπάθειας.

Ο Κίριλ Ντμίτριεφ, ο πράκτορας των Ρώσων ολιγαρχών που έχει πάρει τη θέση του ρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών και του ρωσικού στρατού στις «ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις», συμβουλεύει τον Πούτιν να εγκαταλείψει τον πόλεμο και να κάνει ειρήνη ακόμη και με τους όρους του εχθρού. Ο σκοπός του είναι να βγάλει χρήματα.

Η διευθύντρια της κεντρικής τράπεζας της Ρωσίας λέει στον Πούτιν ότι τα επιτόκια του 20% που σκοτώνουν τις επιχειρήσεις προς όφελος των μονοπωλίων των ολιγαρχών, είναι απαραίτητα για την προστασία της Ρωσίας από τις κυρώσεις των ΗΠΑ. Αν ο Πούτιν σταματούσε τον πόλεμο και έκανε ειρήνη, θα μπορούσε να μειώσει τα επιτόκια.

Ο Πούτιν, δυστυχώς, δεν γνωρίζει αρκετά για κανένα από τα δύο θέματα ώστε να ξέρει τι είναι σωστό. Έτσι προσπαθεί να καβαλήσει δύο άλογα. Καβαλάει ένα ωχρό άλογο προς τον Αρμαγεδδώνα και ο κόσμος τον ακολουθεί.

Μπορεί η Ρωσία να επιβιώσει από τον τσιγκούνη Πούτιν μέχρι το φθινόπωρο, όταν οι ψηφοφόροι θα έχουν την ευκαιρία να απομακρύνουν το κόμμα του Πούτιν από την εξουσία;

Χθες, για δεύτερη φορά, ουκρανικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη επιτέθηκαν στην Αγία Πετρούπολη, ενώ στη Ρωσία διεξαγόταν το Διεθνές Οικονομικό Φόρουμ, στο οποίο συμμετείχαν συμμετέχοντες από 130 χώρες. Το αεροδρόμιο της Αγίας Πετρούπολης έκλεισε σε απάντηση στην επίθεση.

Ποια ήταν η απάντηση του Πούτιν; Επέκρινε τον τόνο του μηνύματος του Ζελένσκι σχετικά με την επίσκεψη από μη επανδρωμένα αεροσκάφη ως «ακατάλληλο».

Μάρτυρες από 130 χώρες έγιναν μάρτυρες της στρατιωτικής αδυναμίας της Ρωσίας.

paulcraigroberts.org

πηγή

Η ενσυνείδητη τουρκοποίηση της Κερύνειας με τον διζωνικό χάρτη…

2026-06-11T14:00:00.000+03:00

Γράφει η Φανούλα Αργυρού

Πλησιάζει σε λίγες εβδομάδες ακόμα μια μαύρη επέτειος των τραγικών ημερών του καλοκαιριού του 1974 με το πραξικόπημα και τις δύο βάρβαρες τουρκικές εισβολές. Όταν ξεκίνησε και η ενσυνείδητη - από τις τραγικές φιγούρες/ηγεσίες στην Κυπριακή Δημοκρατία - αδίστακτη κοροϊδία των Κερυνειωτών, εκμεταλλευόμενοι για χρόνια στα μπαλκόνια και προεκλογικές συνάξεις το σύνθημα «Τα σύνορά μας είναι στην Κερύνεια».

Στις 22.12.2016 έγραψα το άρθρο «Τα σύνορά μας ποτέ δεν ήταν στην Κερύνεια».

https://www.sigmalive.com/simerini/politics/390324/ta-synora-mas-pote-den-isan-stin-keryneia

Η Κερύνεια ήταν το πρώτο θύμα της παράδοσης. Με την ενσυνείδητη και αδίστακτη κοροϊδία των εκτοπισμένων Κερυνειωτών απ’ όλους τους κομματικούς ηγέτες υποστηρικτές της βρετανο-τουρκικής δικοινοτικής διζωνικής ομοσπονδίας. Ξεκινώντας από τους Γλαύκο Κληρίδη, ΑΚΕΛ, Αρχιεπίσκοπο Μακάριο και λοιπούς, εξαιρουμένου του Σπύρου Κυπριανού (Η Άντζελα Γκίλον του Φόρεϊν Όφις επιβεβαίωσε το 1983 ότι ο Σπ. Κυπριανού ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΔΕΧΘΕΙ τη ΔΔΟ).

Έγραψα, τότε, μεταξύ άλλων: «Όταν δόθηκε ο διζωνικός χάρτης από τον Τ. Παπαδόπουλο στους Τούρκους στη Βιέννη, στις 31.3.1977 - ο οποίος (χάρτης) σχεδιάστηκε με απόφαση του Προέδρου Μακαρίου (με διαφωνούντες τότε τους Βάσο Λυσσαρίδη και Σπύρο Κυπριανού) και ο οποίος ήταν έτοιμος στο συρτάρι του Μακαρίου όταν τον επισκέφθηκε ο Κλαρκ Κλίφορντ στις 23.2.1977, αποκάλυψη από τον Νέλσον Λέτσκι προς Βρετανούς - έγραψαν οι Βρετανοί στο Φόρεϊν Όφις για το τι πράγματι σήμαινε ο χάρτης εκείνος (τηλεγράφημα 16/4/1977 προς Αθήνα, Λευκωσία, Ουάσιγκτον, Βόνη, Παρίσι και βρετανική αντιπροσωπία στο ΝΑΤΟ):

«We noted the courageous and statesmanlike action of Archbishop Makarios in tabling a map, subsequently published, which made clear to his people the political reality that at least 50.000 refugees could not expect to return to their homes…».

Μετάφραση -«Σημειώσαμε τη θαρραλέα, οξυδερκή ενέργεια του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου να δώσει χάρτη, που στη συνέχεια δημοσιεύθηκε, ο οποίος ξεκαθάρισε στον λαό του την πολιτική πραγματικότητα ότι τουλάχιστον 50.000 πρόσφυγες δεν πρέπει να αναμένουν να επιστρέψουν στα σπίτια τους…».

Οι κατευθυντήριες

Σε 8σέλιδη, δε, αναθεώρηση της κατάστασης στην Κύπρο τον Ιούνιο του 1977 έγραψαν τόσο για τις 4 κατευθυντήριες της 12ης Φεβρουαρίου 1977 όσο και για τον χάρτη (σε μετάφραση):

«Η συνάντηση της 12ης Φεβρουαρίου 1977 ήταν σκηνοθετημένη ν’ αδυνατίσει το γενικό αίσθημα αισιοδοξίας. Κατευθυνόμενοι από τον Δρα Βαλντχάιμ, οι Μακάριος και Ντενκτάς συμφώνησαν σε γραπτές κατευθυντήριες για τους δύο διαπραγματευτές τους και έθεσαν ημερομηνία την 31η Μαρτίου στη Βιέννη, για σειρά ανταλλαγών ουσιαστικών απόψεων σε διαπραγματευτικό επίπεδο…

»Οι Ελληνοκύπριοι έδωσαν χάρτη (31.3.1977 στη Βιέννη) που περιελάμβανε μόνον το 20% της Δημοκρατίας (όπως γνωστοποιήθηκε, αποτελούσε την αρχική τους προσφορά - initial bid). Όμως, μόνο και μόνο η δημοσίευση ενός χάρτη, που το μόνο που υπονοούσε είναι ότι πολλοί Ελληνοκύπριοι -εκείνοι της περιοχής Κερύνειας και Λευκονοίκου- ποτέ δεν θα επιστρέψουν στα σπίτια τους, αντιπροσωπεύει μια πράξη μεγάλου πολιτικού θάρρους…».

«What is more, even to publish a map, whose clear implication was that many Greek Cypriots -those of the Kyrenia district and Lefkoniko- would never return to their homes, represented an act of considerable political courage…».

Πάμε τώρα λίγο πιο πίσω στον χρόνο...

Στις 21 Φεβρουαρίου 1975 οι Βρετανοί επιβεβαίωσαν το τουρκικό ξεκίνημα μεγάλης κλίμακας εποικισμού και έγραφαν ότι η ελληνική πλευρά δεν πρέπει πλέον να αναμένει επιστροφή εδαφικού, καθώς εποικιζόταν η Μόρφου και πέριξ περιοχή και το ίδιο και η νέα πόλη της Αμμοχώστου…

Οι επιμένοντες να επιστρέψουν «ταραχοποιοί»!

Στις 22 Αυγούστου 1975 έγραφαν οι Βρετανοί ότι ο Μακάριος θα δεχόταν η τουρκική ζώνη να είναι στα 25% (ήταν τότε που ο Μακάριος είχε ήδη ενημερώσει Βρετανούς και Αμερικανούς ότι δεχόταν την ΔΔΟ αλλά δεν θα το έλεγε δημόσια), γνώριζε ότι θα δίχαζε την ελληνο-κυπριακή γνώμη αλλά πίστευε η πλειοψηφία θα το δεχόταν… Ο δε Κληρίδης υπολόγιζε περίπου 80.000-90.000 πρόσφυγες να γύριζαν στις περιοχές που θα επέστρεφαν οι Τούρκοι… με την ελπίδα ότι άλλες 40.000 ή περίπου εκεί κοντά ίσως να είχαν την ευκαιρία να επιστρέψουν στον βορρά πίσω από τις τουρκικές γραμμές, αφήνοντας έναν όγκο επιμενόντων ταραχοποιών (obstreperous) του ύψους των 50.000 ή πλησίον (ειδικά τους Κερυνειώτες) αλλά εν πάση περιπτώσει ελεγχομένων για επανεγκατάσταση στον νότο…

Στατιστικά στοιχεία ιδιοκτησίας

Τον Αύγουστο του 1975 το Κτηματολόγιο στη Λευκωσία δημοσίευσε στοιχεία για τα πραγματικά ποσοστά ιδιοκτησίας γης σ’ όλη την Κύπρο.

«Τα πραγματικά και αδιαμφισβήτητα γεγονότα είναι ότι η τουρκοκυπριακή ιδιοκτησία γης είναι 12,3% σ’ όλη την Κύπρο, η δε ελληνοκυπριακή ιδιοκτησία είναι 61% και το 26,7% δεν ανήκει σε ιδιώτες... Οποιεσδήποτε διεκδικήσεις ή ισχυρισμοί από τους Τούρκους για μεγαλύτερο ποσοστό γης δεν μπορεί να υποστηριχτούν με κανέναν τρόπο, εκτός και αν οι Τούρκοι πετάξουν όλες τις προσποιήσεις τους και πουν καθαρά ότι ο τουρκικός στρατός εισέβαλε στην Κύπρο με μοναδικό στόχο να ενώσει τα κατεχόμενα με την Τουρκία και να επεκτείνει τα τουρκικά εδάφη...

Ποσοστά Κερύνειας και Αμμοχώστου

»Η τουρκική ιδιοκτησία στην περιοχή Κερύνειας ήταν στο ύψος του 12,7% και στην Αμμόχωστο 12,2%....».

Η βρετανική Υπ. Αρμοστεία στη Λευκωσία έστειλε τη στατιστική στην υπεύθυνη για τους σχεδιασμούς λύσεων για το Κυπριακό, δίδα Μοφ Φόρτ του Νοτίου Τμήματος Ευρώπης στο Φόρεϊν Όφις. Με τη σημείωση ότι το Κτηματολόγιο της Κ.Δ. είναι εγκυρότατο και διατηρεί πρώτης τάξεως στοιχεία (Εξάλλου οι ίδιοι το είχαν δημιουργήσει το 1909 και τελειώσει το 1929).

Τα σύνορά μας ουδέποτε ήταν στην Κερύνεια από το 1974 και μετά, αλλά μόνο για παραπλάνηση του λαού απ’ όλους και για αδίστακτη ψηφοθηρία μέχρι σήμερα.

Δεν ξεχνούμε ότι ο Τ. Παπαδόπουλος, κατ’ ιδίαν ομολογία, κατά τον σχεδιασμό τού περιβόητου διζωνικού τους χάρτη, μονομερώς άφησε έξω από την τουρκική ζώνη το χωριό του την Άσσια, ενώ άφησαν στους Τούρκους και το αεροδρόμιο της Τύμπου…

Με τον διζωνικό τους χάρτη ενσυνείδητα τουρκοποίησαν την Κερύνεια και την πέριξ περιοχή (εκτός Άσσιας!), για να χαρακτηριστεί η πράξη τους από τους ηθικούς αυτουργούς «πράξη μεγάλου πολιτικού θάρρους»…

*Ερευνήτρια/δημοσιογράφος

πηγή

Μᾶλλον τούς «ρίξανε» στό payroll…

2026-06-11T13:00:00.000+03:00

Γράφει ο Νεκτάριος Δαπέργολας

Εἰλικρινά πάντως ἀπορῶ μέ ὅσους σοκαρίστηκαν ἤ θύμωσαν μέ τήν πρόσφατη ἀνακοίνωση γιά τίς μισθολογικές αὐξήσεις τῶν μητροπολιτῶν. Στήν πραγματικότητα τά ποσά πού γράφτηκαν εἶναι ἀπειροελάχιστα σέ σύγκριση μέ τίς ὑπηρεσίες πού προσέφεραν (καί συνεχίζουν νά προσφέρουν) στήν συντριπτική τους πλειονότητα οἱ λεγάμενοι στό καθεστώς.

Θυμηθεῖτε τήν στάση τους στά χρόνια τῆς ψευτοπανδημίας (μέ τά μπόλια, τούς κλειδαμπαρωμένους ναούς, τά ὑγειονομικά συνοδικά παλιόχαρτα καί τήν διήμερη Ἀνάσταση), θυμηθεῖτε τί εἶπαν (ἤ γιά τήν ἀκρίβεια τί ΔΕΝ εἶπαν) γιά τήν προδοσία τῆς Μακεδονίας καί τό συνολικό ἐν ἐξελίξει ξεπούλημα τῆς πατρίδας, θυμηθεῖτε τήν ἄθλια στάση τους ὅταν ψηφίζονταν οἱ σοδομονόμοι καί οἱ υἱοθεσίες παιδιῶν, θυμηθεῖτε τί διακηρύσσουν ἀπό ἄμβωνος γιά τίς νέες ταυτότητες καί τόν Προσωπικό Ἀριθμό, θυμηθεῖτε τήν ὁλοκληρωτική προδοσία καί οἰκουμενιστική ἅλωση τῆς Ὀρθοδοξίας πού πραγματοποιεῖται μέ τήν πλήρη εὐθύνη τους ἐδῶ καί πολλά χρόνια, σκεφτεῖτε τίς στενές σχέσεις πολλῶν ἐξ αὐτῶν μέ λέσχες καί στοές, σκεφτεῖτε καί τήν ἐξοργιστική χαμέρπεια ἀπέναντι στά πολιτικά ἀνθυποσκύβαλα τοῦ ἀντίχριστου χουντοκαθεστῶτος, μέ τά ὁποῖα χαριεντίζονται καθημερινά ἀντί νά τούς πετᾶνε κλωτσηδόν ἔξω ἀπό τίς ἐκκλησίες.

Ὅταν ἡ στάση σχεδόν ὅλων αὐτῶν τῶν δῆθεν πνευματικῶν ποιμένων κυμαίνεται ἀπό τήν πλήρη καί ξεδιάντροπη στήριξη τοῦ καθεστῶτος καί τῆς νεοταξικῆς ἀτζέντας ἕως τήν ἁπλή ἀφωνία (μία ἀφωνία βεβαίως ἐπίσης ἐπαίσχυντη, γιατί ἁπλούστατα καί ὁ σιωπῶν δοκεῖ συναινεῖν) καί ἀπό τήν στιγμή πού τόσο κόσμο ἀκόμη ἐπηρεάζουν καί κρατοῦν πειθήνιο, ἀκατήχητο καί ἀποκοιμισμένο, θεωρεῖτε δηλαδή ἐσεῖς πολλά αὐτά πού τούς δίνει ὡς αὔξηση ἡ κυβερνῶσα συμμορία; Εἰλικρινά, ἐγώ τά ἀποκαλῶ ψίχουλα. Μιλᾶμε γιά μεγάλη ἀδικία δηλαδή καί πάρα πολύ χοντρό ρίξιμο! Μέ τέτοιες προσφερόμενες ὑπηρεσίες, τό payroll μᾶλλον θά ἔπρεπε νά εἶναι σέ πραγματικά δυσθεώρητα ὕψη...

Φιλοπαπικοί καί οἰκουμενιστές θέτουν σέ κίνδυνο τήν Ὀρθοδοξία.

2026-06-11T12:00:00.000+03:00

Ἀποσπάσματα ἀπό τήν εἰσαγωγή τοῦ βιβλίου ΟΡΘΟΔΞΙΑ καί ΠΑΠΙΣΜΟΣ, τοῦ ἀρχιμανδρίτου Σπυρίδωνος Μπιλάλη, ἐκδόσεις «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ», Ἀθῆνα 2014.

Ὁ παπικός θεσμός ἀποδεικνύεται ἀντιβιβλικός, ἀντιπαραδοσιακός καί ἄγνωστος εἰς τήν ζωήν καί τήν ἱστορίαν τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας.

Τό συνοδικόν σύστημα καί ὁ παπικός θεσμός, συγκριτικῶς μελετώμενα, παρουσιάζουν τήν μεγάλην ἐκκλησιολογικήν ἀντίθεσιν μεταξύ Ἀνατολῆς καί Δύσεως.

Ὅταν προδίδεται ἡ ἀλήθεια ἐν ὀνόματι τῆς ἀγάπης, τότε πᾶσα ἀπόπειρα ἑνώσεως τῶν Ἐκκλησιῶν καταδικάζεται ἐκ τῶν προτέρων εἰς πλῆρες ναυάγιον.

Ἡ ἀγάπη, ὅταν τίθεται εἰς τήν ὑπηρεσίαν τῆς σκοπιμότητος καί ὄχι τῆς ὀρθοδόξου ἀληθείας, μεταβάλλεται εἰς κακέκτυπον ἀγάπης, οὐδεμίαν σχέσιν ἔχουσα μέ τήν «καινήν ἐντολήν» τοῦ Χριστοῦ.

Ἡ ἀποστολή τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι μία: Νά παραμείνῃ ὁ ἀμετακίνητος δείκτης τῶν ὁρίων τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, τά ὁποῖα ἐτέθησαν ἐφάπαξ ὑπό τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῆς Ἀποστολικῆς Παραδόσεως, τῆς διαφυλαχθείσης ὑπό τῆς ὁμοφώνου μαρτυρίας τῶν οἰκουμενικῶν Συνόδων καί τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας.

Ὑπέρ πᾶσαν ἄλλην ἐποχήν, σήμερον, οἱ ἀμέσως ἤ ἐμμέσως θέτοντες εἰς κίνδυνον τήν Ὀρθοδοξίαν διά τῶν φιλοπαπικῶν καί οἰκουμενιστικῶν κηρυγμάτων, εἶναι ἀνάγκη νά ἀκούσουν τό αἰώνιον σάλπισμα τοῦ Ὅρου τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου: «Μετά πάσης ἀκριβείας ἐρευνήσαντες καί διασκεψάμενοι καί τῷ σκοπῷ τῆς ἀληθείας ἀκολουθήσαντες, οὐδέν ἀφαιροῦμεν, οὐδέν προστίθεμεν, ἀλλά πάντα τά τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας(*) ἀμείωτα διαφυλάττομεν... ἡμεῖς τούς θεσμούς τῶν Πατέρων φυλάττομεν· ἡμεῖς τούς προστιθέντας ἤ ἀφαιροῦντας, ἐκ τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας(**) ἀναθεματίζομεν».

-----------------------------------------

Ἐπεξηγηματικές σημειώσεις:

(*) «...πάντα τά τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας ἀμείωτα διαφυλάττομεν». Δηλαδή, ὅσα ἔχουν ὁρισθεῖ ἀπό τίς Οἰκουμενικές Συνόδους καί τούς Ἁγίους Πατέρες σχετικά μέ τήν Μία , Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, τά διατηροῦμε ἀναλλοίωτα, ὅπως μᾶς παραδόθηκαν.

(**) «ἐκ τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας ἀναθεματίζομεν». Δηλαδή, τούς αἱρετικούς τούς βγάζουμε ἔξω ἀπό τήν Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία. Δέν τούς θεωροῦμε μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ἕως ὅτου ἀναγνωρίσουν τήν πλάνη τους καί μετανοήσουν εἰλικρινῶς.

Ἐπιμέλεια ἀντιγραφῆς

Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

Ο άγνωστος πόλεμος και η Αριστερά

2026-06-11T11:00:00.000+03:00

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Προ ημερών απεβίωσε ο συμπαθέστατος ως άνθρωπος και καλός ηθοποιός Άγγελος Αντωνόπουλος σε ηλικία 94 ετών. Διακριτικός στη ζωή, διακριτικός και στην κατά το Ορθόδοξο δόγμα κηδεία του και στον ενταφιασμό του. Έγινε γνωστός και αγαπητός στους Έλληνες από την τηλεοπτική σειρά «Άγνωστος Πόλεμος», όπου πρωταγωνιστούσε ως συνταγματάρχης Βαρτάνης. Το σίριαλ ήταν ένας έπαινος για τον στρατό κατά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, αλλά εμμέσως δημιουργούσε θετική εικόνα προς τους επίορκους αξιωματικούς, που στις 21 Απριλίου 1967 κατέλαβαν την εξουσία και επέβαλαν δικτατορία. Το σίριαλ παίχθηκε σε 226 επεισόδια κατά τα έτη 1971 – 1974 και είχε τεράστια τηλεθέαση. Το ποσοστό της έφτασε στο απλησίαστο έκτοτε ρεκόρ του 83%. Μερικοί το αναβίβασαν και στο 90%...Το γεγονός είναι πως τότε στις πόλεις οι δρόμοι ερήμωναν όταν παιζόταν το επεισόδιο του «Αγνώστου Πολέμου», στα δε χωριά, όπου οι τηλεοπτικοί δέκτες ήσαν λίγοι, οι κάτοικοι συνωστίζονταν κυρίως στα καφενεία για να δουν τον Βαρτάνη και τους άλλους τηλεοπτικούς ήρωες…Ο Άγγελος Αντωνόπουλος θυμόταν ότι αν σε κάποιο χωριό δεν έφτανε το τηλεοπτικό σήμα οι κάτοικοι έπαιρναν λεωφορεία για να πάνε σε γειτονικό χωριό και να δουν το σίριαλ.

Ο καιρός πέρασε, έπεσε η δικτατορία, ήρθε η δημοκρατία και άρχισαν οι συγκεντρώσεις των Κομμάτων, με τη νομιμοποίηση και του ΚΚΕ. Σε συγκεντρώσεις της Αριστεράς μεταξύ όσων εκφωνούσαν τα συνθήματα ήταν και ο Άγγελος Αντωνόπουλος. Ο ίδιος είπε ότι ήταν Χριστιανός και Αριστερός. Για το ότι έπαιξε σε σίριαλ που ευνοούσε την προπαγάνδα της δικτατορίας ο ίδιος σε συνέντευξή το δικαιολόγησε λέγοντας: «Στη μεταπολίτευση κάποιοι με κατηγόρησαν… Εγώ δεν είχα ενοχές. Ήταν το έπος του ελληνοαλβανικού πολέμου, γιατί να μην το παίξω;».

Ο άνθρωπος έτσι αισθάνθηκε, έτσι και κατά συνείδηση έπραξε. Η Αριστερά, στη μεγάλη της πλειονοψηφία, σιώπησε στο θέμα. Δεν τον κατηγόρησε για τα πολλά χρήματα που απέκτησε, ούτε για την δημοτικότητα του, η οποία από το επί δικτατορίας σίριαλ έφθασε στα ύψη. Κατά τον ίδιο χρόνο η ίδια Αριστερά αναζητούσε κάποιον συντηρητικό καθηγητή πανεπιστημίου, ή άλλο πρόσωπο, που ως λαϊκό δικαστήριο ιακωβίνων, τον έκρινε ως συνεργασθέντα με την δικτατορία και τον καταδίκαζε στον δια της λαϊκής χλεύης ηθικό θάνατό του…

Το ίδιο με τον Αντωνόπουλο συνέβη με τον ηθοποιό Κώστα Καζάκο. Με την εκλεκτή σύζυγό του Τζένη Καρέζη, που έγραψε και το σενάριο, το 1973, επί δικτατορίας, πρωταγωνίστησαν στην τηλεοπτική σειρά «Μαρίνα Αυγέρη», που επίσης ήταν θετική για τον Στρατό και έτσι θεωρήθηκε ότι εξυπηρετούσε την εικόνα των επίορκων αξιωματικών. Επίσης ο Κων. Καζάκος επί δικτατορίας πρωταγωνίστησε σε εθνικού περιεχομένου κινηματογραφικές ταινίες, που είχαν σχέση με τις Ένοπλες Δυνάμεις. Μετά τη Μεταπολίτευση κατέστη στέλεχος του ΚΚΕ και εξελέγη βουλευτής επικρατείας του... Το ότι πρωταγωνίστησε σε φιλμ και σε σίριαλ επί δικτατορίας η αριστερή ιντελιγκέντσια το υποβάθμισε έως και το παρασιώπησε. Αντιθέτως ανάδειξε έωλα αντεπιχειρήματα, ότι η σειρά «Μαρίνα Αυγέρη» κάποια στιγμή, στο τέλος της, κόπηκε από τη δικτατορία και ότι ο Καζάκος έπαιξε στο θέατρο έργο που ενόχλησε τη δικτατορία και η Ασφάλεια τον ταλαιπώρησε στη συνέχεια…

Αντιθέτως προς την εύνοια προς επωνύμους της, που εργάστηκαν και έβγαλαν χρήματα επί δικτατορίας, η Αριστερά έδειξε, μεταξύ των άλλων, μια απάνθρωπη ιδεολογική εμπάθεια προς τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, ο οποίος ούτε κατά διάνοια συνεργάστηκε με τους επίορκους αξιωματικούς. Με πρωταγωνιστές Αριστερούς και δήθεν Αριστερούς υπεύθυνους σε ΜΜΕ (εφημερίδες, εκπομπές σε τηλεοπτικούς και σε ραδιοφωνικούς σταθμούς) επιδίωκαν να μειώσουν την δημοτικότητά και την διείσδυση στον λαό του μακαριστού Αρχιεπισκόπου, με το να του κολλήσουν τη ρετσινιά του «χουντικού».... Επειδή ουδένα στοιχείο μπορούσαν να βρουν οι εμπαθείς αριστεροί ιδεολογικοί καθοδηγητές, βρήκαν (!!!) φωτογραφίες που, ως Γραμματεύς της Ιεράς Συνόδου, ήταν στην αρμόζουσα για την εργασία του θέση στη Μητρόπολη των Αθηνών σε τελετή, που ήσαν και οι δικτάτορες… Ούτε μίλησε μαζί τους, ούτε συνεργάσθηκε, ούτε εμμέσως ή αμέσως τους υποστήριξε… Όμως ήταν το «ισχυρό» επιχείρημα των αριστερών προπαγανδιστών, που είχαν την του φανατικού ιδεολόγου εντύπωση πως απευθύνονται σε Έλληνες πολίτες χαχόλους, που εύκολα θα τους έπειθαν…

Το άλλο, που προβλήθηκε έντονα από την κομματική εφημερίδα της Αριστεράς και «προοδευτικούς κύκλους», ήταν το ότι ο τότε Αρχιμανδρίτης Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης «δεν έκανε αντίσταση, αλλά διάβαζε». Στην πραγματικότητα ετοίμαζε την διδακτορική του διατριβή, έπαιρνε, μετά το πτυχίο της Νομικής, αυτό της Θεολογικής Σχολής και εργαζόταν το πρωί στη Σύνοδο και το απόγευμα εκκλησιαστικά, πνευματικά, ιεραποστολικά και κοινωνικά στην ενορία του, στην Παναγίτσα του Παλ. Φαλήρου, και σε ορφανοτροφείο στο Παγκράτι, όπου 33 παιδιά από την Επαρχία, με την ευθύνη των τότε αρχιμανδριτών Καλλινίκου Καρούσου (μετά Μητροπολίτου Πειραιώς), Αμβροσίου Λενή (μετά Μητροπολίτου Καλαβρύτων και Αιγιαλείας) και του ιδίου προχώρησαν στα γράμματα και από το χριστιανικό αυτό φυτώριο αναδείχθηκαν κληρικοί, καλλιτέχνες, δικαστικοί, επιτηδευματίες, θεολόγοι, γιατροί, όλοι καλοί χριστιανοί οικογενειάρχες.

Σημειώνεται ότι στελέχη της Αριστεράς επί διδακτορίας πήγαν, για την ασφάλειά τους, στο εξωτερικό, όπου εκ του ασφαλούς έκαμαν τον «αγώνα» τους και παράλληλα «διάβασαν», σπούδασαν, και επέστρεψαν στην Ελλάδα, ως «προοδευτικοί» για να εκλεγούν καθηγητές σε πανεπιστήμια και πολυτεχνεία της χώρας… Και μετά να προωθηθούν σε υπουργικούς θώκους… Αυτοί δεν κατηγορήθηκαν ποτέ ούτε κλήθηκαν να απολογηθούν, ότι κοίταξαν το μέλλον τους, αφήνοντας την Πατρίδα στην τύχη της… Κάποτε πρέπει να γίνει μια επιστημονική έρευνα, με θέμα τις βιογραφίες των επί δικτατορίας αντιστασιακών, ώστε να ξεχωρίσουν αυτοί που έκαμαν πραγματική αντίσταση με αυτούς που εκμεταλλεύθηκαν την υποτιθέμενη ή πραγματική αντιστασιακή τους δράση κερδίζοντας με καθόλου αξιοκρατικούς τρόπους θέσεις, χρήματα και βίλες σε πολυτελή προάστεια…

Υπήρξαν πολίτες συντηρητικοί και φιλελεύθεροι δημοκράτες, που προτίμησαν να κλείσουν την εφημερίδα ή/και την επιχείρησή τους, από το να υπηρετήσουν την δικτατορία. Επίσης υπήρξαν ήρωες δημοκράτες στρατιωτικοί και πολίτες, με πρώτους τον εθνομάρτυρα ταγματάρχη Σπύρο Μουστακλή και τον Αλέκο Παναγούλη, που επιχείρησαν να ανατρέψουν την δικτατορία και υπέφεραν έως θανάτου από τους επαγγελματίες απάνθρωπους βασανιστές της. Όλοι αυτοί έχουν πέσει στη λήθη των «δημοκρατών» της Αριστεράς, «δημοκρατών», στους οποίους, εδώ και μερικά χρόνια, έχουν προστεθεί και οι συνοδοιπόροι του «εκσυγχρονισμού» ακραίοι κεντρώοι γουοκιστές, ήτοι οι λίγοι σύγχρονοι μηδενιστές, ηδονιστές και ατομιστές, που επιδιώκουν να επιβάλουν δια της κοσμικής ισχύος τους την εθνοκτόνα ιδεολογία τους στον ελληνικό λαό.-

Η Ποθητή Λευτεριά της Ελλάδος από την Φυλακή έρχεται και τον Τρόπο τον δείχνει ο ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ ο ΙΑΤΡΟΣ.

2026-06-11T10:00:00.000+03:00

Φυλακή – εξορία- καταναγκαστικά έργα ο ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ ο Ιατρός, ο Αρχιεπίσκοπος της Ελληνικής Κριμαίας από την ανθρωποκτόνo σοβιετία.

Φυλακή στα μνημόνια – εξορία από την πραγματική ανάπτυξη- δίχως αναπνοή η Ελλάδα στους καταναγκαστικούς φόρους και τα βάρη από την ψυχοκτόνο ΕΕ.

Παράλληλοι βίοι – ορθά συμπεράσματα

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Το άρθρο αυτό γράφεται γιατί.. πολύ σύντομα θα αποκαλυφτεί η πνευματική σχέση των πρόσφατων γεγονότων που συνέδεσαν την Ελληνιστική Χερσόνησο της Ταυρίδος βλ. Κριμαία με την Ελλάδα.

Το 2015 αρθρογραφήσαμε σχετικά λόγους και γεγονότα με ένα ηλικιωμένο στάρετς από τα μέρη αυτά.

«Παιδί μου τώρα που οι Ρώσοι πάτησαν το πόδι τους στην Κριμαία βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής από την ΠΟΛΗ και τα ΣΤΕΝΑ, ξεπροβάλλει και η δική σας λευτεριά με την κάθοδο τους, όχι από αυτούς αλλά από τον ίδιο ΑΓΙΟ ΤΡΙΑΔΙΚΟ ΘΕΟ που έχει την Ελλάδα σαν το σπίτι του»

Πάμε όμως στον ΑΓΙΟ ΛΟΥΚΑ της Ελληνικής Συμφερουπόλεως και Σεβαστουπόλεως, όπου ελλιμενίζεται ο Ρωσικός στόλος που δυσκολεύει τον ύπνο των τούρκων.

Με προειδοποίησε ο ΚΥΡΙΟΣ, ότι θα απελευθερωθώ, λέει ο ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ και ανυπομονούσα.

Τόσοι ΑΓΙΟΙ προειδοποίησαν και εμάς εδώ πολλά χρόνια τώρα για τα δεινά, την καταναγκαστική οικονομική φυλακή, τα επερχόμενα και την λευτεριά μας από το ψευτορωμαίικο (που θα φύγει πίσω κατά τον ΑΓΙΟ ΚΟΣΜΑ τον Αιτωλό, για να μην αναφέρουμε τον ΑΓΙΟ ΠΑΙΣΙΟ, τον Γέροντα Αμβρόσιο, τον Γέροντα Σίμωνα τον Αρβανίτη και δεκάδες άλλους πατέρες) και οι πιστοί σήμερα ανυπομονούν, βιάζονται και χάνουν τα κουράγια τους, απόρροια της ολιγοπιστίας, αλλά και της πνευματικής κατατρομοκράτησης μας με όλα τα αντίχριστα που επιβάλλουν.

Άλλοι που είναι βολεμένοι χλευάζουν και αδιαφορούν.

Και άλλοι δίχως ΧΡΙΣΤΟ και Ελλάδα υπόπτως προτείνουν άλλες δράσεις προβάλλοντας το συμφέρον τους.

Το πως ενεργεί ο ΚΥΡΙΟΣ, μας το λέει με το προσωπικό του βίωμα ο ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ ο Ιατρός.

«Στα μισά του καλοκαιριού -δεν θυμάμαι με ποιο τρόπο– ο Κύριος με προειδοποίησε ότι η εξορία μου θα τελείωνε σύντομα [γράφει ο Άγιος Λουκάς ο Ιατρός]. Περίμενα με ανυπομονησία να εκπληρωθεί αυτή η υπόσχεση, αλλά οι εβδομάδες περνούσαν και τίποτα δεν άλλαζε.

Έπεσα σε απόγνωση. Απογοητεύτηκα.

Κάποια μέρα πήγα στην εκκλησία, γονάτισα μέσα στο ιερό και άρχισα να προσεύχομαι με δάκρυα στον Ιησού. Η προσευχή μου είχε και ένα παράπονο, γιατί καθυστερεί ο Κύριος και δεν εκπληρώνει την υπόσχεσή του.

Ξαφνικά βλέπω στην εικόνα τον Ιησού Χριστό, ολοζώντανα, να αποστρέφει το πρόσωπό του από μένα. Δεν με κοιτούσε πια. Τρόμαξα. Δεν μπορούσα και δεν τολμούσα να ξανακοιτάξω την εικόνα.

Βγήκα σαν βρεγμένη γάτα από το ιερό στον εξωνάρθηκα. Εκεί βρήκα τις «Πράξεις των Αποστόλων». Το άνοιξα μηχανικά και διάβασα το πρώτο κείμενο που έπεσε στα μάτια μου.

Δεν θυμάμαι, δυστυχώς, ποιο ήταν το κείμενο που διάβασα, αλλά μου έκανε εντύπωση διότι κατέκρινε τους ανθρώπους που δεν έχουν υπομονή, βιάζονται και δεν περιμένουν την ώρα που ήρεμα θα εκπληρωθεί η υπόσχεση του Κυρίου.

Αυτό το κείμενο με επηρέασε κατά ένα θαυμαστό τρόπο. Αποκάλυπτε την απερισκεψία μου και το θράσος μου, ενώ συνάμα επιβεβαίωνε την υπόσχεση της απελευθέρωσής μου, την οποία περίμενα να εκπληρωθεί τόσο ανυπόμονα.

Επέστρεψα τότε πάλι στό Ιερό και με χαρά είδα πως πάλι στην εικόνα ο Κύριος με κοίταξε με το φωτεινό και ήρεμο βλέμμα Του. Αυτό κι αν δεν ήταν θαύμα!» Από το λεύκωμα “Αγίου Λουκά, Αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως και Κριμαίας, ‘Αγάπησα το μαρτύριο, Αυτοβιογραφία΄” (εκδόσεις Πορφύρα). Επιμέλεια Μητροπολίτη Αργολίδος, κ. Νεκταρίου (Αντωνόπουλου)

Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΣ με μαεστρία ξεμπλέκει τα κουβάρια.

«Ο Καλός Θεός όλα θα τα οικονομήσει με τον καλύτερο τρόπο, αλλά χρειάζεται πολλή υπομονή και προσοχή, γιατί πολλές φορές, με το να βιάζονται οι άνθρωποι να ξεμπλέξουν τα κουβάρια, τα μπλέκουν περισσότερο. Ό Θεός με υπομονή τα ξεμπλέκει.

Όταν δείτε συμφορές στην Ελλάδα, το κράτος να βγάζη παλαβούς νόμους και να υπάρχει γενική αστάθεια, μη φοβηθήτε· θα βοηθήσει ο Θεός!” (Άγιος Γέρων Παίσιος, το είπε το 1981)

Γι’ αυτό μή στενοχωρήσθε καθόλου, διότι πάνω από όλα και από όλους είναι ό Θεός, πού κυβερνά τα πάντα και θα καθίσει τον καθέναν στο σκαμνί, για να απολογηθεί για το τι έπραξε, οπότε και θα τον ανταμείψει ανάλογα.

Θα αμειφθούν αυτοί πού θα βοηθήσουν μία κατάσταση και θα τιμωρηθεί αυτός πού κάνει το κακό. Τελικά ό Θεός θα βάλει τα πράγματα στην θέση τους, αλλά ό καθένας μας θα δώσει λόγο για το τι έκανε σ’ αυτά τα δύσκολα χρόνια με την προσευχή, με την καλοσύνη.

Σήμερα προσπαθούν να γκρεμίσουν την πίστη, γι’ αυτό αφαιρούν σιγά-σιγά από καμμιά πέτρα, για να σωριασθεί το οικοδόμημα της πίστεως. Όλοι όμως ευθυνόμαστε για το γκρέμισμα αυτό· όχι μόνον αυτοί πού αφαιρούν τις πέτρες και το γκρεμίζουν, άλλα και όσοι βλέπουμε να γκρεμίζεται και δεν προσπαθούμε να το υποστυλώσουμε.

Οποίος σπρώχνει στο κακό τον άλλον θα δώσει λόγο στον Θεό γι’ αυτό. Και ό διπλανός όμως θα δώσει λόγο, γιατί έβλεπε εκείνον να κάνη κακό στον συνάνθρωπο του και δεν αντιδρούσε.»

(ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ – ΛΟΓΟΙ B΄ – ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ)

Αν ο πνευματικός νόμος είναι αμείλικτος για ψιλοπράγματα πνευματικά σκεφτείτε πως θα κατακόψει αυτούς που ξέφυγαν και καθοδηγούν άλλους στο σκοτάδια της νέας πνευματικής σοβιετίας. (Επαναδημοσίευση από τον Φεβρουάριο του 2019)

https://konstantinoupolipothoumeno.blogspot.com

ΣΤΩΜΕΝ καλώς

Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ Ο ΙΑΤΡΟΣ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΣΥΜΦΕΡΟΥΠΟΛΕΩΣ ΚΑΙ ΚΡΙΜΑΙΑΣ

2026-06-11T09:30:00.000+03:00

Του ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

Μια από τις δραματικότερες περιόδους της εκκλησιαστικής μας ιστορίας είναι και ο 20ος αιώνας, όπου δοκιμάστηκαν σκληρά πολλές Ορθόδοξες Εκκλησίες από τα μαρξιστικά καθεστώτα. Χιλιάδες κληρικοί όλων των βαθμών καθώς και εκατομμύρια πιστοί διώχτηκαν, βασανίστηκαν και έχασαν τη ζωή τους, με μόνη αιτία ότι πίστευαν στο Θεό και ήταν Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Ένας από αυτούς τους χιλιάδες κληρικούς ήταν και ο άγιος Λουκάς ο Ιατρός, αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως και Κριμαίας.

Γεννήθηκε το 1877 στο Κέρτς της Κριμαίας και το κοσμικό του όνομα ήταν Βαλεντίν Γιασενέτσκι. Ο πατέρας του ήταν παπικός και ορθόδοξη μητέρα του, η οποία τον ανάθρεψε τυπικά ορθόδοξα. Νωρίς είχαν μετακομίσει στο Κίεβο, όπου ο Βαλεντίν σπούδασε ιατρική. Έλαβε το πτυχίο του το 1903 ως οφθαλμίατρος.

Στα 1904 ξέσπασε ο Ρωσο – Ιαπωνικός πόλεμος, όπου ο Βαλεντίν βρέθηκε στο μέτωπο ως επιτυχημένος στρατιωτικός χειρούργος ιατρός. Εκεί γνώρισε τη σύζυγό του Άννα Βασιλίεβνα Λάνσκαγια, με την οποία απέκτησε τέσσερα παιδιά. Μετά το τέλος του πολέμου εργάστηκε ως ιατρός σε διάφορες περιοχές. Οι επιτυχίες του τον έκαμαν διάσημο. Μελέτησε και εφάρμοσε πρωτοποριακές μεθόδους αναισθησίας, ενώ στον τομέα της οφθαλμολογίας ήταν πρωτοπόρος. Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τη θεραπεία των πυογόνων λοιμώξεων.

Το 1917 εκλέχτηκε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Τασκένδης. Όμως την ίδια χρονιά είχε ξεσπάσει η επανάσταση των Μπολσεβίκων, η οποία κήρυξε απηνή διωγμό κατά της Εκκλησίας. Οι πιστοί υφίσταντο παντοειδείς διώξεις. Ο Βαλεντίν ήδη είχε ανακαλύψει την ορθόδοξη πνευματικότητα και είχε γίνει πιστός Ορθόδοξος Χριστιανός και γι’ αυτό έγινε στόχος των αθέων μαρξιστών. Στο Πανεπιστήμιο εκδήλωνε ανοικτά την πίστη του, προκαλώντας την αγανάκτηση και το μίσος των άθεων συναδέλφων του. Κάποιος νοσοκόμος τον συκοφάντησε και το καθεστώς τον συνέλαβε. Ευτυχώς, με θαυματουργικό τρόπο, αθωώθηκε και αφέθηκε ελεύθερος. Όμως πέθανε η σύζυγός του από φυματίωση και αναγκάστηκε να εμπιστευτεί την επιμέλεια των παιδιών του στην πιστή νοσοκόμα Σοφία Σεργκέγεβνα.

Από τις πρώτες ημέρες το άθεο καθεστώς δημιούργησε μια ψευδοεκκλησία, τη λεγόμενη «Ζώσα Εκκλησία», για να ελέγχει τους πιστούς, να τους διαιρεί και να τους απομακρύνει από την αληθινή Εκκλησία. Ο Βαλεντίν έμεινε πιστός στην αληθινή μαρτυρική και διωκόμενη Εκκλησία. Μετά την υπεράσπιση με σθένος του αρχιεπισκόπου Τασκένδης Ιννοκεντίου, εκείνος του πρότεινε να χειροτονηθεί πρεσβύτερος. Δέχτηκε και στις 21 – 1 -1921 έγινε η χειροτονία του. Παράλληλα συνέχιζε να εργάζεται στο Πανεπιστήμιο. Το 1923, μετά την απομάκρυνση του Ιννοκεντίου εκλέχτηκε αρχιεπίσκοπος Τασκένδης, αφού εκάρη πρώτα μοναχός, λαμβάνοντας το όνομα Λουκάς. Ταξίδεψε κρυφά στο Πεντζικέντ για να λάβει τη χειροτονία του ως επίσκοπος.

Αυτό θεωρήθηκε ως αντικαθεστωτική ενέργεια, συνελήφθη και φυλακίστηκε. Στη φυλακή ολοκλήρωσε το πρωτοπόρο επιστημονικό του σύγγραμμα: «Δοκίμια για την χειρουργική των πυογόνων λοιμώξεων», το οποίου απαγόρευσαν την έκδοση επειδή ο συγγραφέας επέμενε να γραφεί στο εξώφυλλο η επισκοπική του ιδιότητα! Κατόπιν αποφασίστηκε η μετακίνησή του στη Μόσχα, όπου έπαθε το πρώτο του καρδιακό επεισόδιο, και κατόπιν στη Σιβηρία στην πόλη Γενισέισκ και αργότερα 2000 χιλιόμετρα μακρύτερα, στην πόλη Τουρουχάνσκ. Οι συνθήκες διαβίωσής του ήταν τραγικές, τα ενδύματα ελαφρά και το φαγητό σπάνιο. Παρ’ όλα αυτά ο Λουκάς προσέφερε δωρεάν τις ιατρικές του υπηρεσίες στο λαό της περιοχής. Αυτό δεν άρεσε στους άθεους του καθεστώτος, οι οποίοι τον μετακίνησαν πάνω από τον αρκτικό κύκλο, στο χωριό Πλάχινο. Η υγεία του επιδεινώθηκε επικίνδυνα. Έμεινε δύο μήνες και κατόπιν επέστρεψε στο Τουρουχάνσκ, λόγω απαίτησης των κατοίκων. Μετά οκτώ μήνες, αφέθηκε ελεύθερος.

Γύρισε στην Τασκένδη, αλλά αντιμετώπιζε απίστευτες διώξεις από τους καθεστωτικούς, επειδή δεν ήθελε να αποβάλλει το σχήμα του κληρικού. Δεν του επέτρεπαν να ασκεί το ιατρικό επάγγελμα φορώντας τα ράσα. Ούτε να μπει στο χειρουργείο φορώντας τον Τίμιο Σταυρό. Αναγκάστηκε σε παραίτηση από το επισκοπικό θρόνο και κατόπιν οδηγήθηκε ξανά στη Βόρεια Ρωσία ως εξόριστος. Εκεί έχασε την όρασή του από το ένα μάτι. Εκδίδονται τα συγγράμματά του χωρίς τη θέλησή του, και χωρίς την αρχιερατική του ιδιότητα. Αφέθηκε ελεύθερος και εγκαταστάθηκε στο Λένινγκραντ, όπου ασκούσε το επάγγελμα του ιατρού δωρεάν. Αυτό ενόχλησε το καθεστώς τον οποίο συνέλαβαν και πάλι και τον οδήγησαν στη Σιβηρία εξορία.

Τον Ιούνιο του 1941 εισβάλουν τα χιτλερικά στρατεύματα στη Ρωσία. Ο εξόριστος επίσκοπος ιατρός ζήτησε να πάει εθελοντής στο μέτωπο. Εκεί έδειξε πρωτοφανή ηρωισμό και αυτοθυσία, σώζοντας χιλιάδες τραυματίες. Το Κόμμα αναγνώρισε την προσφορά του και τον έκανε αρχίατρο και υπεύθυνο 150 στρατιωτικών νοσοκομείων. Μετά το τέλος του πολέμου, το 1946 βραβεύτηκε με το βραβείο Στάλιν, για την προσφορά του στην πατρίδα και την επιστήμη.

Στα 70 του χρόνια έγινε αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως και Κριμαίας, αναλαμβάνοντας ένα τιτάνιο ποιμαντικό και φιλανθρωπικό έργο. Προσπάθησε με απίστευτες δυσκολίες να αναδιοργανώσει την τοπική εκκλησία. Οι εγκάθετοι του Κόμματος τον πολεμούσαν λυσσαλέα. Δεν του επιτρέπουν να ασκήσει το επάγγελμα του ιατρού σε δημόσιο νοσοκομείο, γι’ αυτό αναγκάζεται να ασκεί την ιατρική εθελοντικά, χωρίς αμοιβή. Κήρυττε νυχθημερόν και έγραφε. Όμως η όρασή του άρχισε να μειώνεται δραματικά. Το 1956 τυφλώθηκε οριστικά. Εν τω μεταξύ νέο κύμα διώξεων κατά της Εκκλησίας είχε κηρύξει ο Νικήτα Κρουτσώφ. Και πάλι στο στόχαστρο ο ασθενής, ταλαιπωρημένος και τυφλός επίσκοπος Λουκάς.

Τα Χριστούγεννα του 1960 λειτούργησε για τελευταία φορά. Την Κυριακή των Αγίων Πάντων, 11 Ιουνίου 1961, κοιμήθηκε ειρηνικά. Στην εξόδιο ακολουθία του, παρ’ όλα τα εμπόδια, που έβαλε το καθεστώς, συμμετέσχε χιλιάδες λαού, ώστε η κηδεία του θύμιζε λαϊκή επανάσταση. Στη συνείδηση του λαού ήταν ήδη άγιος.

Το Νοέμβριο του 1995 έγινε η αγιοκατάταξή του και το Μάρτιο του 1996 έγινε η ανακομιδή των λειψάνων του, τα οποία ευωδίαζαν. Η μνήμη του τιμάται στις 11 Ιουνίου και θεωρείται θαυματουργός.

Ο άγιος Επίσκοπος Λουκάς ο ιατρός αποτελεί μια σπάνια ομολογιακή φωνή στον ταραγμένο 20ο αιώνα, όπου η αντίχριστη μαρξιστική ιδεολογία είχε γίνει πολιτική εξουσία και είχε ορκιστεί να αφανίσει την Εκκλησία του Χριστού. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένας από τους κυρίους εκπροσώπους της Εκκλησίας, ο οποίος όρθωσε το ασθενικό (σωματικά) ανάστημά του, στους προσωρινά παντοδυνάμους κόκκινους τυράννους. Η ιστορία αποφάνθηκε: η δική του ηρωική αντίσταση, μαζί με εκείνες των πολλών χιλιάδων αγωνιστών, νίκησε κατά κράτος τους υπερφίαλους χριστιανομάχους και τους έστειλε ανεπιστρεπτί στο πλέον αραχνιασμένο χρονοντούλαπο της ιστορίας, για πάντα, για να θυμίζουν στις επόμενες γενιές ότι είναι σκληρό σε εκείνον, που κλωτσά μυτερά καρφιά με γυμνά πόδια, «σκληρόν προς κέντρα λακτίζειν» (Πραξ.26,14). Ότι η Εκκλησία είναι ανίκητη και «πύλαι Άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ.16,18)!

π. Γεώργιος Σχοινάς: «Με το Χριστό και μόνο»

2026-06-11T09:00:00.000+03:00

από το κανάλι Ευλογία | Ομιλίες πατρός Γεωργίου Σχοινά

«Με το Χριστό και μόνο» - Παρέα της Τρίτης, 09 Ιουνίου 2026 Ομιλία του π. Γεωργίου Σχοινά, στον Άγιο Νικόλαο Φιλοπάππου

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ - ΝΑΘΑΝΑΗΛ

2026-06-11T08:30:00.000+03:00

Του ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

Ένας από τους πλέον αφοσιωμένους μαθητές του Κυρίου υπήρξε και ο απόστολος Βαρθολομαίος ή Ναθαναήλ. Οι πληροφορίες που έχουμε γι’ αυτόν διασώθηκαν στην Καινή Διαθήκη και είναι δυστυχώς ελάχιστες και συγκεχυμένες. Αναφέρεται ως μαθητής και από τους τέσσερις ευαγγελιστές ως έκτος στον αποστολικό κύκλο (Ματθαίος 10, 3. Μάρκος 3, 18. Λουκάς 6, 14), ενώ στις Πράξεις ως έβδομος.

Σύμφωνα με τον ευαγγελιστή Ιωάννη, καταγόταν από την πόλη Κανά της Γαλιλαίας. Να αναφέρουμε εδώ πως η Γαλιλαία βρισκόταν στα βορειοδυτικά της Παλαιστίνης, αρκετά μακριά από το κέντρο του Ιουδαϊσμού, την Ιερουσαλήμ. Στην περιοχή εγκαταστάθηκαν κατά τα ελληνιστικά χρόνια πολλοί Έλληνες, οι οποίοι μεταλαμπάδευσαν εκεί τον ελληνικό πολιτισμό, την ελληνική παιδεία, τον ελληνικό τρόπο ζωής, επιδρώντας καταλυτικά για τους ντόπιους Ιουδαίους, οι οποίοι μυήθηκαν στον ελληνικό τρόπο ζωής. Στην Γαλιλαία κυριαρχούσε ένας συγκρητισμός, όσον αφορά τις θρησκείες. Υπήρχαν οι Ιουδαίοι, οι οποίοι είχαν επηρεαστεί από τους εθνικούς, υπήρχαν οι εθνικοί, υπήρχαν οι προσήλυτοι, δηλαδή οι εθνικοί που είχαν ασπασθεί την ιουδαϊκή θρησκεία και τέλος οι «σεβόμενοι τον Θεόν», δηλαδή οι εθνικοί, οι οποίοι έτρεφαν σεβασμό προς το Θεό των Ιουδαίων. Να επισημάνουμε πως οι Ιουδαίοι δεν έτρεφαν τα καλλίτερα αισθήματα για τους Γαλιλαίους, εξαιτίας της ανάμιξής τους με τους εθνικούς, αποκαλώντας σκωπτικά την περιοχή ως «Γαλιλαία των Εθνών», δηλαδή χώρα των ειδωλολατρών!

Δεν είναι τυχαίο πως ο Κύριος άρχισε το κήρυγμά Του στην Γαλιλαία και πως οι πρώτοι από τους μαθητές του ήταν Γαλιλαίοι, διότι το κοσμοπολίτικο περιβάλλον της περιοχής ευνοούσε το μήνυμα της παγκοσμιότητας του Χριστού. Είναι απόλυτα σίγουρο πως οι πρώτοι μαθητές Του, Γαλιλαίοι στην καταγωγή (Ανδρέας, Πέτρος, Φίλιππος, Ιάκωβος και Ιωάννης) είχαν κατά κάποιο τρόπο αποκολληθεί από τις μικροεθνικιστικές ιουδαϊκές αντιλήψεις περί Μεσσία και γι’ αυτό Τον ακολούθησαν με προθυμία και αποδέχτηκαν το κήρυγμά του για τη σωτηρία ολοκλήρου του κόσμου.

Το όνομα Βαρθολομαίος σημαίνει «Γιος του Θολεμά» ή Θολομί (Βαρ Τολμαΐ). Φαίνεται πως το όνομά του ήταν Ναθαναήλ, αλλά είχε επικρατήσει, για κάποιο λόγο το πατρωνυμικό του Βαρθολομαίος. Ο Ιωάννης προτίμησε το Ναθαναήλ το οποίο στα ελληνικά μεταφράζεται ως ο «Θεός δίνει». Η εκκλησιαστική παράδοση, αλλά και η σύγχρονη επιστημονική έρευνα, δέχονται την ταύτιση των Βαρθολομαίου και Ναθαναήλ, ως ένα και το αυτό πρόσωπο.

Ο Βαρθολομαίος ήταν ευσεβής Ιουδαίος και διακατέχονταν από αδημονία για τον ερχομό του Μεσσία. Σύμφωνα την Συριακή παράδοση, ονομαζόταν αρχικά Ιησούς και αναγκάστηκε να αλλάξει το όνομά του κατόπιν όταν προσχώρησε στον κύκλο των μαθητών του Χριστού, να μην έχει το ίδιο όνομα με Εκείνον. Θεωρείται ότι είναι το ίδιο πρόσωπο με τον Ναθαναήλ, καθώς στα συνοπτικά ευαγγέλια αναφέρεται πάντοτε ο Φίλιππος μαζί με τον Βαρθολομαίο, χωρίς να αναφέρεται καθόλου ο Ναθαναήλ, ενώ στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο αναφέρεται συνεχώς ο Φίλιππος με το Ναθαναήλ, χωρίς να αναφέρεται πουθενά ο Βαρθολομαίος. Γι’ αυτό και υπάρχει μια σύγχυση με το πρόσωπό του.

Φαίνεται ότι ήταν φίλος με τον Φίλιππο, ο οποίος του μίλησε για τον Μεσσία: «Ὃν ἔγραψε Μωϋσῆς ἐν τῷ νόμῳ καὶ οἱ προφῆται, εὑρήκαμεν, Ἰησοῦν τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωσὴφ τὸν ἀπὸ Ναζαρέτ» (Ιωάν.1,46). Ο Ναθαναήλ ακούγοντας προσεκτικά τον Φίλιππο απόρησε αναρωτώμενος αν γίνεται από τη Ναζαρέτ, την πόλη καταγωγής του Ιησού, να προέλθει κάτι καλό. Ο Φίλιππος τότε κάλεσε το Ναθαναήλ να πλησιάσει τον Κύριο. Ο Ιησούς με ένα πολύ τιμητικό και κολακευτικό λόγο μόλις είδε τον Ναθαναήλ και αφού διέγνωσε ότι πρόκειται για σημαντικό άνθρωπο, είπε: «Ἴδε ἀληθῶς Ἰσραηλίτης ἐν ᾧ δόλος οὐκ ἔστι» (Ιωάν,1,47). Εν συνεχεία ακολούθησε σύντομος διάλογος μεταξύ Ιησού και Ναθαναήλ, γενόμενος αιτία να ενταχθεί στον κύκλο των μαθητών Του.

Την επόμενη ημέρα οι έξι πλέον μαθητές οδήγησαν τον Κύριο στο γάμο της Κανά. Η διήγηση του Ιωάννη δεν αφήνει αμφιβολία πως νυμφαγωγός στο γάμο της Κανά ήταν ο Φίλιππος. Έκτοτε δεν αναφέρεται τίποτε γι’ αυτόν.

Σύμφωνα με εξωβιβλικές πηγές, ο Επιφάνιος Επίσκοπος Κύπρου αναφέρει την πληροφορία πως Ναθαναήλ ήταν το δεύτερο πρόσωπο, με τον Κλεόπα, στους οποίους εμφανίστηκε ο Ιησούς στην πορεία προς του Εμμαούς (Λουκ.24,13). Φαίνεται πως υπήρξε από τους πειθαρχημένους και αφοσιωμένους μαθητές του Χριστού.

Μετά την Πεντηκοστή, σύμφωνα με τον αλεξανδρινό εκκλησιαστικό δάσκαλο Πάνταινο, πήγε μαζί με τον απόστολο Ιούδα στην Ινδία, όπου κήρυξε το Ευαγγέλιο. Ακολούθως πήγαν στην Αρμενία, όπου κήρυξαν και μετέστρεψαν πολλούς στο Χριστό. Μάλιστα θεωρούνται ως οι ιδρυτές και θεμελιωτές της Αρμενικής Εκκλησίας.

Έχουμε την πληροφορία πως κατά τον 2ο αιώνα κυκλοφόρησε ένα ψευδεπίγραφο «ευαγγέλιο» φέροντας το όνομα του Βαρθολομαίου, το οποίο δεν σώζεται. Πιθανόν να πρόκειται για αιρετικό κείμενο των γνωστικών κύκλων. Σώθηκε επίσης άλλο κείμενο ψευδεπίγραφο κείμενο με τίτλο: «Ερωτήσεις Βαρθολομαίου», σωσμένο σε διάφορες διαλέκτους. Κι ακόμα, αποσπάσματα από το νόθο κείμενο «Περί Αναστάσεως του Ιησού Χριστού».

Η παράδοση αναφέρει πως βρήκε μαρτυρικό θάνατο στην Ουρβανούπολη, περί το 68 μ. Χ. Σταυρώθηκε με το κεφάλι προς τα κάτω, με διαταγή του ειδωλολάτρη βασιλιά Αστυάγη. Κατόπιν οι ειδωλολάτρες δήμιοί του, έκλεισαν το σκήνωμά του σε κλειστό μεταλλικό κουτί και το έριξαν στη θάλασσα. Βρέθηκε μετά από χρόνια στις νήσους Λιπάρες της Σικελίας, όπου οι χριστιανοί το περιμάζεψαν και έχτισαν περικαλλή ναό προς τιμήν του. Αργότερα τεμάχια των ιερών λειψάνων του μεταφέρθηκαν σε διάφορα μέρη της Ευρώπης, όπως στην Φρανκφούρτη και το Καντέρμπουρι. Η μνήμη του τιμάται στις 11 Ιουνίου και η ανακομιδή των ιερών λειψάνων του στις 24 Αυγούστου.

Άγιος Λουκάς Αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως και Κριμαίας

2026-06-11T08:00:00.000+03:00

Ο Άγιος αρχιεπίσκοπος Λουκάς, κατά κόσμον Βαλεντίν του Φέλιξ Βόινο - Γιασενέτσκι, γεννήθηκε στις 14/27 Απριλίου 1877 μ.Χ. στο Κέρτς της χερσονήσου της Κριμαίας. Το οικογενειακό περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγάλωσε ήταν ιδιόμορφο καθώς ο πατέρας του ήταν Ρωμαιοκαθολικός ενώ η μητέρα του, αν και ορθόδοξη, περιοριζόταν σε καλές πράξεις χωρίς να συμμετέχει ενεργά στη λατρευτική ζωή της Εκκλησίας. Πολύ νωρίς μετακομίζουν στο Κίεβο.

Στο Κίεβο ο Βαλεντίν αποφασίζει να σπουδάσει Ιατρική. Παίρνει το πτυχίο του το 1903 μ.Χ. και παρακολουθεί μαθήματα οφθαλμολογίας.

Το 1904 μ.Χ., με το ξέσπασμα του Ρωσο - Ιαπωνικού πολέμου, βρέθηκε στην Άπω Ανατολή, όπου εργάστηκε ως χειρουργός με μεγάλη επιτυχία. Εκεί συναντήθηκε και με την Άννα Βασιλίεβνα Λάνσκαγια, τη μέλλουσα σύζυγό του, με την οποία απέκτησε τέσσερα παιδιά. Μετά το τέλος του πολέμου εργάζεται σε διάφορα επαρχιακά νοσοκομεία. Οι επιτυχίες του είναι τόσες πολλές που η φήμη του εξαπλώνεται γρήγορα και ασθενείς καταφθάνουν από παντού. Την ίδια εποχή μελετά σχετικά με την τοπική αναισθησία και συντάσσει επιστημονικά άρθρα. Διαπρέπει στις εγχειρήσεις των οφθαλμών και αποφασίζει να ασχοληθεί με τη θεραπεία των πυογόνων λοιμώξεων.

Το 1917 μ.Χ. ο Βαλεντίν εκλέγεται καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Τασκένδης. Η ρωσική επανάσταση είχε ήδη αρχίσει και η εκκλησία βρέθηκε στο στόχαστρο των Μπολσεβίκων. Η κατάσταση είχε ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Τότε ο Βαλεντίν συνελήφθη για πρώτη φορά. Αιτία ήταν η συκοφαντία ενός νοσοκόμου. Με τη βοήθεια του Θεού αποκαλύφθηκε η αλήθεια και ο γιατρός αφέθηκε ελεύθερος. Η περιπέτεια αυτή όμως, παρά το αίσιο τέλος της, αναστάτωσε την Άννα, η οποία έπασχε ήδη από φυματίωση, και η υγεία της επιδεινώθηκε σε βαθμό που λίγες ημέρες αργότερα υπέκυψε. Μετά τον θάνατό της ο γιατρός εμπιστεύτηκε τα παιδιά του στη Σοφία Σεργκέγεβνα, μια πιστή νοσοκόμα, η οποία τους στάθηκε σαν δεύτερη μητέρα για πολλά χρόνια.

Ο Βαλεντίν ήταν πολύ πιστός και αυτό ήταν έκδηλο στον τρόπο που εργαζόταν. Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθούν οι πρώτες αντιδράσεις από τους εκπροσώπους του αθεϊστικού καθεστώτος. Στο μεταξύ στους διωγμούς προστίθεται και η πληγή της «ζώσης εκκλησίας» που σκοπό είχε να υπηρετήσει τα συμφέροντα του κράτους διαιρώντας τους κληρικούς και τους πιστούς, και να τους απομακρύνει από την αληθινή πίστη.

Σ' αυτή την εποχή των δοκιμασιών για την Εκκλησία, ο γιατρός συμμετείχε ενεργά στη ζωή της εκκλησίας. Όταν κατηγορήθηκε ο αρχιεπίσκοπος Τασκένδης και Τουρκεστάν Ιννοκέντιος από τους σχισματικούς, ο γιατρός υπερασπίστηκε με σθένος την κανονική τάξη. Ο αρχιεπίσκοπος Ιννοκέντιος, εντυπωσιασμένος από την παρρησία του Βαλεντίν, του προτείνει να γίνει ιερέας. Πράγματι, η χειροτονία του σε διάκονο έγινε στις 26 Ιανουαρίου 1921 μ.Χ. και μια εβδομάδα αργότερα χειροτονήθηκε πρεσβύτερος.

Το καλοκαίρι του 1923 μ.Χ. η «ζώσα εκκλησία» κάνει την επίθεσή της και εκτοπίζει τον επίσκοπο Ιννοκέντιο. Ο κλήρος και ο λαός της Τασκένδης, όντας στο έλεος των σχισματικών, εκλέγουν στη θέση του επισκόπου τον π. Βαλεντίν Βόινο - Γιασενέτσκι. Η κουρά του σε μοναχό έγινε κρυφά στο σπίτι του ιερέα - καθηγητή. Καταλληλότερο όνομα για το νέο επίσκοπο κρίθηκε εκείνο του αποστόλου, ευαγγελιστή, αγιογράφου και ιατρού Λουκά. Στη συνέχεια, ταξίδεψε ως Πεντζικέντ για να χειροτονηθεί επίσκοπος.

Το γεγονός αυτό δεν πέρασε απαρατήρητο και πολύ σύντομα ο επίσκοπος Λουκάς συνελήφθη. Κατηγορήθηκε για προδοσία και φυλακίστηκε. Στη φυλακή είχε την ευκαιρία να ολοκληρώσει και το σύγγραμμά του: «Δοκίμια για την χειρουργική των πυογόνων λοιμώξεων», το οποίο όμως δεν εκδόθηκε για πολλά χρόνια, παρόλη τη σημασία του για την ιατρική επιστήμη, επειδή ο συγγραφέας επέμεινε να γραφεί στο εξώφυλλο το αρχιερατικό του αξίωμα.

Στο διάστημα της απουσίας του οι εκπρόσωποι της «ζώσης εκκλησίας» κατέλαβαν τις εκκλησίες, μα ο λαός, πιστός στις συμβουλές του ποιμένα του, απείχε από τους ναούς. Λόγω της μεγάλης του επιρροής οι υπεύθυνοι της G.P.U. («Κρατική Πολιτική Διεύθυνση») αποφάσισαν να απομακρύνουν τον επίσκοπο Λουκά από την Τασκένδη. Την ώρα της αποχώρησής του πλήθος κόσμου στάθηκε στις γραμμές του τρένου προκειμένου να εμποδίσει την αναχώρηση. Ο κόσμος απομακρύνθηκε από τις αστυνομικές δυνάμεις και ο επίσκοπος Λουκάς πήρε τον μακρύ και βασανιστικό δρόμο της εξορίας.

Φυλακίζεται κάτω από άθλιες συνθήκες στη Μόσχα. Εκεί διαπιστώνει τα πρώτα συμπτώματα καρδιακής ανεπάρκειας που θα τον συνοδεύσει σε όλη του τη ζωή. Παρόλες τις κακουχίες, η συμπεριφορά του επισκόπου απέναντι σε όλους τους κρατουμένους προκαλούσε το σεβασμό ακόμη και των πιο αρνητικών.

Ενώ οι γιατροί βεβαίωναν πως η κατάσταση της υγείας του δεν το επιτρέπει, ο επίσκοπος Λουκάς αναχώρησε εξόριστος για τη Σιβηρία. Το καθεστώς τον εγκαθιστά στην πόλη Γενισέισκ, για να τον στείλει αργότερα ακόμη 2000 χλμ μακρύτερα στην πόλη Τουρουχάνσκ. Και στο νέο τόπο της εξορίας δεν αρνήθηκε να προσφέρει τις υπηρεσίες του σε όσους τις χρειάζονταν, παρόλες τις αντίξοες συνθήκες. Ο λαός του Τουρουχάνσκ τον περιέβαλλε με πολύ αγάπη και σεβασμό. Αυτό ήταν αρκετό για τους αθέους που σχεδίασαν νέα εξορία για τον επίσκοπο - γιατρό, αυτή τη φορά τον έστειλαν πέρα από τον αρκτικό κύκλο, στο χωριό Πλάχινο, όπου κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο ο ήλιος δεν ανατέλλει. Η υγεία του επισκόπου είχε επιδεινωθεί και μια τέτοια εξορία ήταν πολύ επικίνδυνη για τη ζωή του. Αυτός ήταν και ο σκοπός των διωκτών του. Εκεί, στο Πλάχινο, υπέφερε τα πάνδεινα, τόσο λόγω των καιρικών συνθηκών, όσο και λόγω τις αντιμετώπισης από τους κατοίκους της περιοχής. Ευτυχώς, δύο μήνες αργότερα, με αιτία το θάνατο ενός αγρότη οι κάτοικοι του Τουρουχάνσκ ξεσηκώθηκαν και απαίτησαν την επιστροφή του επισκόπου. Οι αρχές δεν είχαν άλλη επιλογή παρά να υποχωρήσουν. Έτσι ο επίσκοπος Λουκάς, που από όραμα είχε ειδοποιηθεί για το πέρας της δοκιμασίας του, επέστρεψε στο Τουρουχάνσκ και συνέχισε απερίσπαστος τις ασχολίες του για οκτώ ακόμη μήνες, μέχρι, δηλαδή, το τέλος της εξορίας του.

Παρόλες τις δυσκολίες που αντιμετώπισε, δεν ξέχασε ποτέ τα παιδιά του και επικοινωνούσε μαζί τους όσο πιο συχνά μπορούσε.

Στο Κρασνογιάρσκ παρουσιάζεται στη G.P.U. για ανάκριση. Εκεί ο βοηθός του διοικητή ανακοίνωσε στον επίσκοπο πως μπορούσε να πάει όπου ήθελε, ήταν ελεύθερος. Όπως ήταν φυσικό ο επίσκοπος ξεκίνησε για την Τασκένδη. Δυστυχώς εκεί αντιμετωπίζει τις συκοφαντίες ακόμη και συνεργατών του, γεγονός που τον οδήγησε σε παραίτηση από την έδρα του επισκόπου.

Στην Τασκένδη συνεχίζει τις φιλανθρωπίες του, μα οι αντίπαλοί του δεν έπαψαν να ψάχνουν ευκαιρία για να τον διώξουν.

Η αφορμή δεν άργησε να βρεθεί και ο επίσκοπος βρέθηκε πάλι υπόλογος απέναντι στα κομματικά στελέχη. Ο σκοπός αυτή τη φορά ήταν να τον αναγκάσουν να παραιτηθεί από το ιερό του αξίωμα. Μετά από εξαντλητικές ανακρίσεις και απεργίες πείνας και αφού πέρασε ένα ολόκληρο χρόνο στη φυλακή, ο επίσκοπος, εξορίστηκε για μια ακόμη φορά στη Βόρεια Ρωσία. Οι δραστηριότητές του εκεί ενόχλησαν όχι μόνο τις αρχές αλλά και τους κατοίκους. Σύντομα ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας τον ανάγκασε να πάει στο Λένινγκραντ.

Μετά την ανάρρωσή του πέρασε μια μακρά περίοδο δοκιμασιών και περιπλανήσεων. Οι εκπρόσωποι του Κόμματος πιέζουν τον επίσκοπο να εγκαταλείψει την ιεροσύνη. Στην περίοδο αυτή της πνευματικής δοκιμασίας αρχίζει να χάνει την όραση από το αριστερό μάτι λόγω αποκόλλησης του αμφιβληστροειδούς χιτώνα. Επίσης, τα «Δοκίμια για τη χειρουργική των πυογόνων λοιμώξεων» εκδίδονται χωρίς να αναγραφεί το αξίωμά του. Εν καιρώ επανακτά την εσωτερική γαλήνη, που είχε στερηθεί, και περνά δύο χρόνια ηρεμίας και ειρήνης κοντά στα παιδιά του.

Ο επίσκοπος Λουκάς ήταν 60 ετών, όταν συνελήφθη για τέταρτη φορά. Από το φάκελλο που διατηρούσαν στην Ασφάλεια, μπορούμε να γνωρίζουμε τις δραστηριότητές του. Ενώ από τους ασθενείς του δεν έπαιρνε ποτέ χρήματα, έδινε και το μισθό του σε αγαθοεργίες, δηλαδή βοηθούσε όσους φτωχούς, άπορους και εξόριστους ανθρώπους τύχαινε να γνωρίζει. Οι φιλανθρωπικές ενέργειές του ενόχλησαν και πάλι το καθεστώς που τον συνέλαβε εκ νέου και τον οδήγησε στη Σιβηρία.

Όταν στις 21 Ιουνίου 1941 μ.Χ. τα χιτλερικά στρατεύματα μπαίνουν στη Ρωσία, ο επίσκοπος - γιατρός, αν και εξόριστος, προσφέρεται εθελοντικά να εργαστεί για τη θεραπεία των τραυματιών. Τα Κόμμα αναγνωρίζει την αξία του ως γιατρού και τον διορίζει αρχίατρο του στρατιωτικού νοσοκομείου και σύμβουλο όλων των νοσοκομείων της περιοχής. Παρόλα αυτά οι συνθήκες είναι οικτρές ενώ παράλληλα δεν του αναγνωρίζουν κανένα πολιτικό δικαίωμα.

Την Άνοιξη του 1942 μ.Χ. αλλάζει η στάση της πολιτείας απέναντι στον ίδιο, αλλά και απέναντι στην Εκκλησία. Σε όλη την επικράτεια της Ρωσίας ανοίγουν εκκλησίες και ο λαός βρίσκει καταφύγιο στους ναούς από την παραφροσύνη του πολέμου. Για να καλυφθούν οι υπάρχουσες ανάγκες ο επίσκοπος Λουκάς προάγεται σε αρχιεπίσκοπο Κρασνογιάρσκ.

Οι Γερμανοί υποχωρούν και ο αρχιεπίσκοπος μεταφέρεται δυτικότερα, στο Ταμπώφ. Εκείνη την εποχή είναι υπεύθυνος για 150 στρατιωτικά νοσοκομεία. Η Εκκλησία για να τον διευκολύνει τον μεταθέτει στην Αρχιεπισκοπή Ταμπώφ και Μιτσούρινσκ.

Το 1946 μ.Χ. ο αρχιεπίσκοπος Λουκάς βραβεύθηκε με το βραβείο Στάλιν για την ηρωική εργασία του στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, και για την μεγάλη προσφορά του στην ιατρική επιστήμη.

Στα 70 του χρόνια γίνεται αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως και Κριμαίας. Εκεί το έργο του είναι δύσκολο. Η φτώχεια έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις που αναγκάζεται να ταΐζει καθημερινά, στο σπίτι του, τους άπορους της περιοχής. Στρέφει το ενδιαφέρον του στην εκκλησιαστική ζωή, καθώς τον αποκλείουν από κάθε επιστημονικό συνέδριο. Κάνει υπεράνθρωπες προσπάθειες για να ανοίξουν εκκλησίες. Ταυτόχρονα προσπαθεί να πατάξει την αμέλεια και την αδιαφορία των ιερέων τονίζοντας πως πρέπει οι ίδιοι να αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση για τους πιστούς. Παράλληλα εξασκεί το έργο του ιατρού προσφέροντας αναργύρως τις υπηρεσίες του στον πάσχοντα άνθρωπο. Ακολουθώντας το υπόδειγμα του Θεανθρώπου όλη του τη ζωή «διήλθεν ευεργετών και ιώμενος».

Με τη βελτίωση στις σχέσεις Εκκλησίας - Κράτους ο αρχιεπίσκοπος βρίσκει την ευκαιρία να επιστρέψει στην αγαπημένη του ασχολία, δηλαδή το κήρυγμα. «Θεωρώ βασικό αρχιερατικό μου καθήκον να κηρύττω παντού και πάντα το Χριστό». Σημειώνει ο ίδιος. Από τα κηρύγματά του καταγράφηκαν περίπου 750, τα οποία αποτέλεσαν 12 τόμους (4500 σελίδες), και έχουν χαρακτηριστεί «εξαιρετικό φαινόμενο στη σύγχρονη εκκλησιαστική ζωή και θεολογία».

Την Άνοιξη του 1952 επιδεινώνεται η όρασή του, ενώ στις αρχές του 1956 τυφλώνεται οριστικά.

Το 1953 μ.Χ. τον Στάλιν διαδέχεται ο Νικήτας Κρουτσώφ, ο οποίος ξεκίνησε νέο κύμα διωγμών κατά της Εκκλησίας που κορυφώνονται το 1959 μ.Χ. Ο Αρχιεπίσκοπος μεριμνά για το ποίμνιό του και προσπαθεί να του δώσει κουράγιο.

Εκείνη την εποχή γράφει στο μεγαλύτερο γιό το Μιχαήλ: «Είναι όλο και πιο δύσκολο να διευθύνει κανείς τις υποθέσεις της Εκκλησίας. Οι εκκλησίες κλείνουν η μία μετά την άλλη, δεν υπάρχουν ιερείς και ο αριθμός του όλο και ελαττώνεται... Κατά τόπους η αντίδραση φτάνει μέχρι εξεγέρσεως κατά της αρχιερατικής εξουσίας μου. Δεν μπορώ να το υποφέρω στα ογδόντα μου χρόνια. Αλλά με τη βοήθεια του Κυρίου, συνεχίζω το δύσκολο έργο μου».

Η αγάπη του κόσμου προς τον αρχιεπίσκοπο Λουκά ήταν έκδηλη. Ακόμα και αλλόθρησκοι η άπιστοι τον έβλεπαν με σεβασμό.

Ο αρχιεπίσκοπος είναι ήδη 84 ετών. Διαισθάνεται πως το τέλος του πλησιάζει. Τα Χριστούγεννα του 1960 μ.Χ. λειτουργεί για τελευταία φορά και για τον καιρό που απομένει, περιορίζεται στο να κηρύττει. Τελικά την Κυριακή 11 Ιουνίου 1961 μ.Χ., ημέρα που γιορτάζουν οι Άγιοι Πάντες της Αγίας Ρωσίας, κοιμήθηκε ο αρχιεπίσκοπος - γιατρός Λουκάς Βόινο - Γιασενέτσκι. Παρά την έντονη αντίδραση των Κομματικών, η κηδεία του αρχιεπισκόπου μετατράπηκε σε λαϊκή επανάσταση. Η Ε.Π. Λέικφελντ περιγράφει: «Οι δρόμοι πλημμύρησαν από γυναικούλες με άσπρα μαντίλια στα κεφάλια. Προχώρησαν σιγά - σιγά μπροστά από τη σορό του Δεσπότη. Ακόμη και οι γερόντισσες δεν πήγαιναν πίσω. Τρείς σειρές τεντωμένων χεριών λες και οδηγούσαν το αυτοκίνητο. Ο δρόμος μέχρι και το κοιμητήριο ήταν στρωμένος με τριαντάφυλλα. Και μέχρι την πόρτα του κοιμητηρίου ακουγόταν πάνω από τα κεφάλια με τα άσπρα μαντίλια, ο ύμνος: «Άγιος ο Θεός, Άγιος Ισχυρός, Άγιος Αθάνατος, ελέησον ημάς». Ό,τι και να έλεγαν σε αυτό το πλήθος, όσο κι' αν προσπαθούσαν να τους κάνουν να σιωπήσουν, η απάντηση ήταν μία, κηδεύουμε τον αρχιεπίσκοπό μας».

Το Νοέμβριο του 1995 μ.Χ. ανακηρύχτηκε άγιος από την Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία.

Στις 17 Μαρτίου 1996 μ.Χ. έγινε με επισημότητα η ανακομιδή των λειψάνων του, που τέθηκαν για λαϊκό προσκύνημα στο ναό του κοιμητηρίου, αφιερωμένο στη μνήμη των Αγίων Πάντων. Τα λείψανά του εξέπεμπαν μιάν άρρητη ευωδία, ενώ πολλοί ασθενείς θεραπεύτηκαν θαυματουργικά. Τρείς μέρες αργότερα, στις 20 Μαρτίου 1996 μ.Χ., τα λείψανά του μεταφέρθηκαν στον Ι. Ναό Αγ. Τριάδος. Η μνήμη του ορίστηκε να τιμάται στις 11 Ιουνίου επέτειο της κοιμήσεώς του.

Αξίζει να σημειωθεί ότι όταν ο Άγιος Λουκάς ήταν στο Γενισέισκ επιχείρησε μια πρωτοποριακή και δυσκολότατη επέμβαση. Του έφεραν ένα νέο άνδρα με βαριά νεφρική ανεπάρκεια σε απελπιστική κατάστασή. Ο επίσκοπος γιατρός, μην έχοντας άλλη λύση, αποφάσισε να κάνει μια «ηρωική» επέμβαση κι επεχείρησε μεταμόσχευση νεφρού από μοσχάρι στο νεαρό ασθενή, παρά τα πενιχρά μέσα που διέθετε. Ο γιατρός που διηγήθηκε το γεγονός αυτό, χαρακτηρίζει επιτυχημένη την επέμβαση, δίχως άλλες λεπτομέρειες για το πόσο έζησε ο ασθενης, τα μετεγχειρητικά προβλήματα κ.λπ. Παρόλο που ήταν η πρώτη εγχείρηση μεταμόσχευσης, δεν έγινε ευρύτερα γνωστή, προφανώς για πολιτικούς λόγους. Δεν θα έπρεπε να προβληθεί ένας «εχθρός του λαού»! Γι’ αυτό επίσημα ως πρώτη τέτοια εγχείρηση θεωρείται του καθηγητή Ι. Ι. Βορόνη το 1934 (μια δεκαετία μετά), όταν έκανε μεταμόσχευση νεφρού χοίρου σε μια γυναίκα με ουραιμία.

Ἀπολυτίκιον

Νέον ἅγιον τοῦ Παρακλήτου, σέ ἀνέδειξεν, Λουκᾶ ἡ Χάρις, ἐν καιροῖς διωγμῶν τε καί θλίψεων Νόσους μέν ὡς ἰατρός ἐθεράπευσας, καί τάς ψυχάς ὡς ποιμήν καθοδήγησας πάτερ τίμιε, ἐγγάμων τύπος καί μοναστῶν, πρέσβευε σωθῆναι τάς ψυχάς ἡμῶν.

πηγή

Δελτία Τύπου της ΝΙΚΗΣ για την Συνταγματική Αναθεώρηση, τους φτωχοποιημένους Ελληνες που ακυρώνουν την εικόνα ευημερίας Μητσοτἀκη και την επετείου της σφαγής στο Δίστομο.

2026-06-10T21:00:00.000+03:00

Αθήνα, 10/6/2026

Βασικές προτάσεις του Κινήματος ΝΙΚΗ για την Συνταγματική Αναθεώρηση

1. Απόλυτη διάκριση μεταξύ νομοθετικής, εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας με διασφάλιση της δημοκρατικής αρχής.

2. Η ηγεσία της Δικαιοσύνης να μην διορίζεται από την εκάστοτε κυβερνητική πλειοψηφία.

3. Κανένας δικαστικός να μην λαμβάνει κυβερνητική θέση ή θέση σε ανεξάρτητη αρχή μετά από την αφυπηρέτησή του.

4. Το αξίωμα του υπουργού-υφυπουργού είναι ασυμβίβαστο με τη βουλευτική ιδιότητα.

5. Κατάργηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών και αποσύνδεση της απόφασης για τη δίωξη των υπουργών από την εκάστοτε κυβερνητική πλειοψηφία.

6. Απαγόρευση του τραπεζικού δανεισμού των κομμάτων. Να αρκούνται μόνο στην κρατική επιχορήγηση.

7. Απαγόρευση συμμετοχής στις εκλογές των κομμάτων που έχουν χρέη σε Τράπεζες ή τρίτους.

8. Απαγόρευση συμμετοχής μελών της κυβέρνησης, βουλευτών, δημοσίων υπαλλήλων, και στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας, σε μυστικές οργανώσεις ή οργανώσεις που οι όρκοι ή οι υποσχέσεις των μελών τους δημιουργούν σύγκρουση καθηκόντων με το δημόσιο και εθνικό συμφέρον.

9. Κατοχύρωση της αξίας της ζωής του αγέννητου παιδιού.

10. Κατοχύρωση του γάμου ως της εκούσιας ένωσης ενός άνδρα και μιας γυναίκας.

11. Μέριμνα του κράτους κατά του ψηφιακού ολοκληρωτισμού.

12. Απαγόρευση του προσωπικού αριθμού και του ψηφιακού φακελώματος.

13. Κατοχύρωση της ελεύθερης κυκλοφορίας των μετρητών και της χρήσης τους στις συναλλαγές.

Οι φτωχοποιημένοι Έλληνες ακυρώνουν την εικόνα ευημερίας Μητσοτάκη

Δεν σταματά η ροή αρνητικών οικονομικών στοιχείων και ειδήσεων για τη σημερινή κατάσταση στη χώρα, που αποδημεί πλήρως το κυβερνητικό αφήγημα περί ανάπτυξης και ευημερίας.

Τα επίσημα στοιχεία ΕΛΣΤΑΤ - Eurostat – ΙΟΒΕ συνιστούν κόλαφο για την κυβέρνηση Μητσοτάκη που αποτυπώνουν ανάγλυφα αυτό που οι πολίτες βιώνουν καθημερινά: Σχεδόν επτά στα δέκα νοικοκυριά (68%) δηλώνουν ότι δυσκολεύονται να καλύψουν τις ανάγκες τους, ποσοστό υπερτριπλάσιο από τον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης που διαμορφώνεται στο 19% σύμφωνα με τα στοιχεία του Ιδρύματος Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών.

Σήμερα, ήταν η σειρά της ΕΛΣΤΑΤ να γνωστοποιήσει ότι οι μισοί Έλληνες δεν θα πάνε διακοπές, καθώς αδυνατούν να καλύψουν το κόστος έστω και μίας εβδομάδας διακοπών τον χρόνο.

Η τραγική ειρωνεία είναι ότι αυτά τα δεδομένα καταγράφονται σε μια χώρα που βρίσκεται στην κορυφή της Ευρώπης σε ώρες εργασίας, την ίδια στιγμή που οι αμοιβές των εργαζομένων παραμένουν καθηλωμένες πολύ κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Κύριοι της κυβέρνησης, αφουγκράζεστε τις ανάγκες των συμπολιτών σας ή είστε τόσο βαθιά απασχολημένοι με τα σκάνδαλα και τις ρεμούλες που κωφεύετε; «Άρχὴ ἄνδρα δείκνυσι», η εξουσία έχει αποκαλύψει το αληθινό πρόσωπο της αλαζονείας των Μητσοτάκη και ΣΙΑ…

Σε μία χώρα που οι πολίτες της βλέπουν το πορτοφόλι τους να γεμίζει με πενιχρά εισοδήματα, να γονατίζουν από την ακρίβεια και τους ανελέητους φόρους, να αδυνατούν να βγάλουν το μήνα και να μη τους επιτρέπεται να κάνουν όνειρα, η ΝΙΚΗ στέκεται ανάχωμα.

Το Δημοκρατικό Πατριωτικό Λαϊκό Κίνημα ΝΙΚΗ, δεν θα ανεχθεί καμία «έκπτωση» στις ζωές του λαού μας που αγωνίζεται με νύχια και με δόντια να διατηρήσει την όποια αξιοπρέπεια που η κυβέρνηση έχει καταντήσει κουρελόχαρτο.

Σφαγή στο Δίστομο: Οι πληγές του παρελθόντος δεν κλείνουν με υποκριτικές διατυπώσεις και φιλικά χτυπήματα στην πλάτη

Υποκλινόμαστε σήμερα, 82 χρόνια από την ναζιστική θηριωδία της σφαγής του Διστόμου της 10ης Ιουνίου του 1944, στα αθώα θύματα, τους κατοίκους του μαρτυρικού τόπου, διαβεβαιώνοντας ότι η μνήμη μας δεν ξεθωριάζει, αντιθέτως θα τους τιμά αιώνια.

Η πληγή του παρελθόντος παραμένει ανοιχτή και δεν κλείνει με υποκριτικές διπλωματικές διατυπώσεις, ούτε με φιλικά χτυπήματα στην πλάτη.

Γιατί η γερμανική πλευρά δεν αναγνώρισε δικαιώματα αποζημίωσης, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι επιζώντες και συγγενείς των θυμάτων να έχουν λάβει ελάχιστη ή μηδαμινή αποζημίωση.

Το Δίστομο παραμένει σύμβολο μαρτυρίου και αντίστασης. Ενώνουμε τη φωνή μας με τους επιζώντες και τους απογόνους των θυμάτων.

Απαιτούμε:

Την καταβολή των γερμανικών πολεμικών επανορθώσεων και αποζημιώσεων.
Tην επιστροφή του κατοχικού δανείου.
Τη δικαστική δικαίωση των θυμάτων χωρίς ετεροβαρείς συμβιβασμούς.

Tο έγκλημα κατά του Διστόμου δεν παραγράφεται.

Αγιά Σοφιά: Η άγνωστη ιστορία πίσω από το γήπεδο της ΑΕΚ και ο ρόλος του Γιάννη Σγουρού…

2026-06-10T20:00:00.000+03:00

Και του (τότε) Πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά…

Του Παναγιώτη Αποστόλου

Πολιτικού αναλυτή – αρθρογράφου

egerssi.gr

https://lnk.bio/Egerssi

Ο Γιάννης Σγουρός υπήρξε αθλητής της ομάδας καλαθοσφαίρισης της ιστορικής ομάδας του Μίλωνα Νέας Σμύρνης και ακολούθως υπήρξε προπονητής των παιδικών και εφηβικών τμημάτων, αλλά και προπονητής της ομάδας καλαθοσφαίρισης των ανδρών.

Από το 1984 έως το 1996, υπήρξε Πρόεδρος της Ελληνικής Ομοσπονδίας Άρσης Βαρών (ΕΟΑΒ). Το 1987, υπήρξε πρώτος Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Άρσης Βαρών, αναλαμβάνοντας τον επόμενο χρόνο την αντίστοιχη θέση στην Διεθνή Ομοσπονδία.

Ο λάτρης του αθλητισμού με τις τεράστιες εθνικές επιτυχίες της Dream team στην Άρση Βαρών, στις 23 Οκτωβρίου 1996 αναλαμβάνει Γενικός Γραμματέας Αθλητισμού του Υπουργείου Πολιτισμού. Παράλληλα με την θέση του παράγοντα στις Ομοσπονδίες Άρσης Βαρών σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο, συμμετείχε στην επιτροπή διεκδίκησης των Ολυμπιακών Αγώνων το 1996 έως το 1997.

Υπήρξε ταυτόχρονα μέλος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής από το 1996, και έπειτα μέλος της Οργανωτικής Επιτροπής από το 1998 έως το 2001. Στην θέση του Γενικού Γραμματέα Αθλητισμού παρέμεινε έως το 2001.

Το 2002, εκλέγεται στις Αυτοδιοικητικές Εκλογές Νομάρχης Αθηνών, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι την κατάργηση της Νομαρχίας με την εφαρμογή της Αυτοδιοικητικής μεταρρύθμισης του σχεδίου Καλλικράτης το 2010.

Το 2009, ανακηρύχθηκε ισόβιος Γενικός Γραμματέας της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Άρσης Βαρών.

Στις Αυτοδιοικητικές Εκλογές του 2010, υπήρξε υποψήφιος Περιφερειάρχης της Αττικής με τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ με το οποίο και εκλέχθηκε ως ο πρώτος αιρετός Περιφερειάρχης.

Η Αγιά Σοφιά έγινε με υπογραφή Γιάννη Σγουρού…

Θα μου πείτε γιατί γράφω ξαφνικά για την αθλητική και πολιτική δραστηριότητα του Γιάννη Σγουρού.

Γιατί προ ολίγων ημερών ο Γιάννης Σγουρός δημοσίευσε την παρακάτω φωτογραφία στον προσωπικό του λογαριασμό στο face book:

Καταλαβαίνετε, πως βλέποντας την παραπάνω φωτογραφία έμπνευσης, αντιλαμβανόμαστε όλοι ότι αφορά το νέο γήπεδο της ΑΕΚ, την “Αγιά Σοφιά”!

Αλλά τι σχέση έχει ο Γιάννης Σγουρός με το στολίδι της ΑΕΚ στη Νέα Φιλαδέλφεια;

Έτσι ψάχνοντας διαπιστώνω, ότι ο Γιάννης Σγουρός έχει εκδώσει ένα υπέροχο βιβλίο με αναφορά στο νέο γήπεδο της ΑΕΚ, με τίτλο: Γιάννης Σγουρός, Συνέπεια Λόγων και Έργων: νέο ΓΗΠΕΔΟ ΑΕΚ, που αποτελείται από 65 σελίδες.

Ο άνθρωπος των έργων Γιάννης Σγουρός…

Σε αυτό το συλλεκτικό αριστούργημα για το νέο γήπεδο της ΑΕΚ διαβάζουμε ένα ιστορικό της δημιουργίας αυτού του γηπέδου στη Νέα Φιλαδέλφεια:

«Την Παρασκευή 30 Σεπτεμβρίου 2022, σε μία φαντασμαγορική τελετή, εγκαινιάστηκε το νέο, σύγχρονο γήπεδο της ΑΕΚ, η “Αγιά Σοφιά”. Για να φτάσουμε όμως σε αυτήν τη γιορτή, χρειάστηκε να γίνουν πολλά, αποφασιστικά και σπουδαία βήματα από ανθρώπους που σκοπό τους είχαν να δημιουργηθεί ένα πρότυπο αθλητικό κέντρο.

Να δημιουργηθεί και να στεγάσει την ιστορική ομάδα της ΑΕΚ, στον ίδιο χώρο που η Αθλητική Ένωση Κωνσταντινουπόλεως έγραψε τις πιο χρυσές σελίδες της ιστορίας της. Το προηγούμενο γήπεδο αποτελούσε τοπόσημο της περιοχής και κατεδαφίστηκε χωρίς προηγουμένως να έχει υπάρξει σοβαρός σχεδιασμός για τη δημιουργία του νέου γηπέδου.

Η ιστορία θα γράψει ότι ο Διοικητικός Ηγέτης της ΑΕΚ, Δημήτρης Μελισσανίδης, ήταν αυτός που επί των ημερών του εγκαινιάστηκε το νέο αυτό στολίδι του ελληνικού αθλητισμού. Η αλήθεια είναι ότι ο Δημήτρης Μελισσανίδης έκανε τα πάντα για να το πετύχει. Δεν θα μπορούσε όμως ποτέ να γίνει το όνειρο πραγματικότητα, χωρίς τη συμμετοχή και άλλων ανθρώπων και φορέων από την Περιφέρεια Αττικής, επιφανείς Ενωσίτες μέχρι και τον φίλαθλο κόσμο της ΑΕΚ. Η “Αγιά Σοφιά” είναι το κορυφαίο παράδειγμα επιτυχούς και αγαστής συνεργασίας της ιδιωτικής πρωτοβουλίας με την Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Ήταν το 2010, όταν η Νομαρχία Αθηνών έθεσε τις βάσεις για τη δημιουργία του νέου γηπέδου. Ο τότε βασικός μέτοχος της ΠΑΕ ΑΕΚ, κ. Παππάς, μαζί με τον τότε Πρόεδρο κ. Αδαμίδη, ζήτησαν σε συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στο γραφείο μου, την αρωγή μας για την ανοικοδόμηση του νέου γηπέδου.

Η τότε Νομαρχία Αθηνών εκπροσωπούμενη από εμένα και τον στενό μου συνεργάτη, κ. Πάνο Κολιοπάνο, συμφώνησε να συνδράμει αποφασιστικά στην προσπάθεια αυτή. Λίγους μήνες αργότερα το 2012, ως Περιφερειάρχης έκανα πράξη τη δέσμευσή μας, με την εγγραφή κωδικού δαπάνης για το έργο στον προϋπολογισμό της Περιφέρειας Αττικής.

Το 2013 έγινε η πίστωση του σχετικού κωδικού με τα 20.000.000 ευρώ για να υλοποιηθεί το φιλόδοξο αυτό project.

Το 2013, ο βασικός μέτοχος της ΑΕΚ, Δημήτρης Μελισσανίδης, μαζί με τον κ. Παππά και την ερασιτεχνική ΑΕΚ επισκέφτηκαν εκ νέου την Περιφέρεια και συμφωνήθηκε να συμβάλλουμε ως Περιφέρεια Αττικής στο συνολικό κατασκευαστικό έργο, υπό την προϋπόθεση να υπάρξει πριν η σχετική νομοθετική ρύθμιση. Με δική μας πρωτοβουλία και προσωπική μου παρέμβαση, η τότε Κυβέρνηση με Πρωθυπουργό τον Αντώνη Σαμαρά έφερε στη Βουλή την απαραίτητη νομοθετική ρύθμιση, η οποία και ψηφίστηκε κατά πλειοψηφία.

Οι μετέπειτα διοικήσεις της Περιφέρειας το μόνο που είχαν υποχρέωση να κάνουν, ήταν να προχωρήσουν τις ήδη εγκεκριμένες και θεσμοθετημένες δαπάνες.

Όλα αυτά τα αναφέρω γιατί είναι καλό και χρήσιμο ο κόσμος της ΑΕΚ, αλλά και όλη η φίλαθλη Ελλάδα, να γνωρίζουν πώς ξεκίνησε και πως ολοκληρώθηκε αυτή η δύσκολη προσπάθεια, χάρη στον Δημήτρη Μελισσανίδη και την Περιφέρεια Αττικής υπό την ηγεσία μου, δημιουργώντας αμφότεροι τις κατάλληλες συνθήκες συνεργασίας και αλληλοσεβασμού.»!

Ο αθλητισμός ενώνει, δεν διχάζει…

Σε άλλο σημείο αναφέρει ο Γιάννης Σγουρός:

«Ο ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ ΕΝΩΝΕΙ, ΔΕΝ ΔΙΧΑΖΕΙ

Ο Αθλητισμός είναι ένα από τα μεγαλύτερα κοινωνικά φαινόμενα. Είναι ικανός να σταματήσει πολέμους , να γεφυρώσει χάσματα, να δημιουργήσει σχέσεις εκτίμησης και σεβασμού. Είναι με απλά λόγια, ένα ζωντανό κομμάτι της κοινωνίας, που η επίδρασή του είναι ορατή σε όλους τους τομείς της καθημερινότητας του πολίτη.

Από την πρώτη στιγμή της ενασχόλησής μου με τα κοινά στον χώρο του Αθλητισμού είχα στόχο τη συναίνεση μεταξύ των φορέων και τη δημιουργία των κατάλληλων συνθηκών για την άνθηση του Αθλητισμού, σε τοπικό και ευρύτερο επίπεδο. Προς αυτήν την κατεύθυνση κινήθηκα, είτε ως Γ.Γ.Α., είτε ως Νομάρχης, είτε ως Περιφερειάρχης Αττικής.

Το νέο γήπεδο της ΑΕΚ ήταν ένα μεγάλο στοίχημα για την Παράταξή μας και εμένα προσωπικά, γιατί θεωρούσα και θεωρώ, ότι τέτοιου μεγέθους έργα βοηθούν πέρα από το προφανές της νέας, σύγχρονης έδρας ενός ιστορικού Σωματείου, στην αναγέννηση των όμορων περιοχών, ως πόλος αθλητικής και οικονομικής ανάπτυξης. Είναι έργα πνοής, που αποτελούν το ιδανικό αντίβαρο για τη νεολαία, προκειμένου να την αποτρέψουν από άλλους, επικίνδυνους δρόμους.

Από την πρώτη στιγμή είχαμε τονίσει, ότι η Περιφέρεια υπό τη διοίκησή μας θα ήταν αρωγός στην προσπάθεια αυτή, αρκεί να τηρηθούν όλοι οι προβλεπόμενοι νόμοι, το σύνταγμα και οι κανόνες. Γνωρίζαμε, ότι ίσως χρειαστούν νομοθετικές παρεμβάσεις, γεγονός που το πετύχαμε, κάνοντας τομή με την εκπόνηση του συγκεκριμένου έργου, καθώς και μελλοντικών project.

Ο Αθλητισμός για εμάς δεν ήταν ποτέ είδος πολυτελείας, αλλά αναγκαιότητα. Είναι υποχρέωση όλων μας προς τα νέα παιδιά, τις μελλοντικές γενιές, να φτιάχνουμε σύγχρονες εγκαταστάσεις, είτε για τον μαζικό αθλητισμό είτε για τη δημιουργία σταθερών θέσεων εργασίας μέσω αυτών. Εμείς το κάναμε πράξη, υλοποιώντας ένα πρωτοφανές για τα δεδομένα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης πρόγραμμα, ύψους 150 και πλέον εκατομμυρίων, από ίδιους πόρους της Περιφέρειας Αττικής. Στο πρόγραμμα αυτό φυσικά και η συμβολή μας δεν ήταν μόνο στην προσπάθεια για την ανέγερση του νέου γηπέδου της ΑΕΚ, αλλά και πλήθος άλλων αθλητικών έργων, σε πολλούς Δήμους της Περιφέρειας Αττικής.»!

Σγουρός και Σαμαράς υλοποίησαν το όνειρο του κάθε Ενωσίτη που βροντοφώναζε δυο δεκαετίες: “Γήπεδο στη Νέα Φιλαδέλφεια (και μόνο)….”

Ο Γιάννης Σγουρός συναντήθηκε με τον Πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά το 2013 και στην οποία συνάντηση τέθηκε το ζήτημα της χρηματοδότησης που είχε εγκρίνει η Νομαρχία Αττικής για την κατασκευή του νέου γηπέδου της ΑΕΚ στη Νέα Φιλαδέλφεια.

Ακολούθως ο Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς έθεσε το θέμα στη Βουλή και στις 14 Απριλίου 2014, έγινε τροποποίηση Νόμου, που έδινε τη δυνατότητα στις 13 Περιφέρειες της Ελλάδος να μπορούν να χρηματοδοτούν την κατασκευή εν όλω, ή εν μέρει, την ανακαίνιση, ή την επισκευή αθλητικών εγκαταστάσεων, που ανήκουν κατά κυριότητα, ή κατά χρήση σε ερασιτεχνικά αθλητικά, Σωματεία ή Συλλόγους μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα.

Έτσι άνοιξε ο δρόμος κατασκευής του γηπέδου της ΑΕΚ και η γενικότερη ανάπτυξη της Νέας Φιλαδέλφειας.

Δημήτρης Μελισσανίδης και Πέτρος Παππάς ευχαριστούν τον Γιάννη Σγουρό:

Άξιος ο μισθός τους

2026-06-10T19:00:00.000+03:00

Γράφει ο Νικόλαος Παναγιωτόπουλος

Καρδιολόγος

(άρθρο-Επιστήμονες στην υπηρεσία του κράτους) Όπως είχαμε πολλές φορές αναφέρει κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κορονοϊού το κράτος και οι γύρω από αυτό προσπάθησαν να επιβάλουν ένα μοντέλο επιβίωσης στην κοινωνία το οποίο είχε πάρα πολλές προβληματικές πλευρές. Τις πλευρές αυτές τις ζούμε βέβαια σήμερα με την έξαρση της βίας και την αύξηση της απομόνωσης των ανθρώπων, τα ψυχολογικά και παντός είδους άλλα προβλήματα.

Όμως το μοντέλο αυτό έπρεπε να επιβληθεί. Οι λόγοι για το οποίους έπρεπε να γίνει κάτι τέτοιο δεν είναι της παρούσης και μπορεί ο καθένας μας να έχει βγάλει τα δικά του συμπεράσματα. Η οργάνωση όμως του μοντέλου στηριζόταν σε καταστάσεις οι οποίες ποτέ δεν θα μπορούσε να φανταστεί κανείς ότι θα κυριαρχούσαν σε δημοκρατικά κράτη τον εικοστό πρώτο αιώνα.

Όταν άρχισαν να περνούν νόμοι στο κοινοβούλιο, πολύ πριν διαδοθεί η πανδημία σε επίπεδα ανησυχητικά, όλοι θεωρήσαμε ότι αυτό δεν μπορεί παρά να ήταν ένα κακόγουστο αστείο. Όμως τελικά και οι νόμοι αυτοί τηρήθηκαν και επιβλήθηκαν και πολύ χειρότεροι στην πορεία ψηφίστηκαν και προωθήθηκαν αλλά και αποφάσεις που δεν πέρασαν ποτέ μέσα από τον κοινοβουλευτικό έλεγχο επικράτησαν στην καθημερινότητά μας.

Το μοντέλο της καραντίνας, όπου όλοι κλεισμένοι στα σπίτια δεν μπορούσαν παρά να κυκλοφορήσουν με ειδική άδεια και κατόπιν ενημέρωσης των αρχών. Το μοντέλο της απαγόρευσης προσέγγισης στην προσωπική περιουσία ακόμη και αν ήταν στο διπλανό δήμο. Το μοντέλο υποχρεωτικού εμβολιασμού και έκθεσης των προσωπικών δεδομένων των ανθρώπων στον κάθε ένα μη εξουσιοδοτημένο και αναρμόδιο υπάλληλο που στεκόταν «φρουρός» μπροστά στην είσοδο ενός καταστήματος. Το μοντέλο της απαγόρευσης της αντίθετης άποψης και μάλιστα κατά έναν τρόπο πολύ επιθετικό και ταυτόχρονα απαξιωτικό. Η καθιέρωση του τίτλου ψεκασμένος για κάθε έναν οποίος εξέφραζε μια διαφορετική σκέψη.

Οι πρόθυμοι συνεργάτες που μας είπαν ένα σωρό ψέματα.

Ήταν πράγματα τα οποία ποτέ δεν θα μπορούσε σε μια δημοκρατική κοινωνία να επιβάλλει κανείς αν δεν υπήρχε ο φόβος και ταυτόχρονα, αν δεν υπήρχαν και οι πρόθυμοι συνεργάτες για να τα προωθήσουν. Και οι πρόθυμοι αυτοί συνεργάτες, δυστυχώς επιλέχθηκαν από διάφορους χώρους. Και λέω δυστυχώς, διότι οι χώροι αυτοί. προμηθεύοντας με το απαραίτητο υλικό τους κρατούντες έχασαν την αξιοπιστία τους και αυτό είναι πάρα πολύ κακό για τις μέρες που ακολούθησαν και τις εποχές που ζούμε. Ο πρώτος χώρος ήταν ο χώρος της επιστήμης. Κάποιοι άνθρωποι που προβλήθηκαν πολύ ως καθηγητές, άγνωστοι μέχρι εκείνη τη στιγμή που μπορεί πραγματικά να ήσαν καθηγητές στο πανεπιστήμιο, αλλά πολλοί εξ αυτών ουδεμία σχέση είχαν και έφεραν τον τίτλο εντελώς καταχρηστικά, άνθρωποι οι οποίοι στο διεθνή χώρο ήταν άγνωστοι και ανυπόληπτοι, ανέλαβαν να καθοδηγήσουν τις ζωές μας με καθημερινή παρουσία στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και με μεγάλη προβολή και την αποδοχή από τους θεσμικούς παράγοντες.

Οι άνθρωποι αυτοί ούτε λίγο ούτε πολύ μας είπαν ένα σωρό ψέματα. Μας είπαν ότι κινδυνεύουμε να πεθάνουμε όλοι αν δεν εμβολιαστούμε ότι αν εμβολιαστούμε θα μπορέσουμε να μην κολλήσουμε τη νόσο και πολύ δε περισσότερο να μην τη μεταδώσουμε σε ευάλωτους ανθρώπους, ότι αν αγαπούμε τους δικούς μας ανθρώπους θα πρέπει με κάθε τρόπο να τους προστατεύσουμε εμβολιαζόμενοι και ότι όποιος δεν εμβολιάζεται είναι αντικοινωνικός, είναι επικίνδυνος και θα πρέπει να απομονώνεται. Οι άνθρωποι αυτοί παραδέχτηκαν αλλά και να μην το έκαναν η ατομική εμπειρία του καθενός μας τα έχει αυτά ξεκαθαρίσει ότι είπαν αρκετά ψέματα και όπως είπε μια πραγματική καθηγήτρια στον τίτλο, αλλά δυστυχώς από ότι φάνηκε αδίστακτη: «αν είχαμε πει την αλήθεια στον κόσμο, πιθανώς και να μην έκανε αυτά που θα έπρεπε να κάνει», δηλαδή να προχωρήσει στους μαζικούς εμβολιασμούς, στην τήρηση κάποιων μέτρων και λοιπά. Θυμίζει εκείνη την τραγική τη φρικτή ρήση του Υπουργού Υγείας που είπε ότι αν λέγαμε την αλήθεια για την ασφάλεια των τρένων, τότε κανείς δεν θα ταξίδευε με τρένα, άρα θυσιάσαμε ζωές νέων ανθρώπων και οικογενειών, γιατί εμείς έπρεπε να κινούμε τα επικίνδυνα εν γνώσει μας τρένα.

Οι άνθρωποι λοιπόν αυτοί οι «επιστήμονες» έπαιξαν σπουδαίο ρόλο στην προώθηση των ιδεών και των απόψεων του κράτους και έπεισαν ότι η επιστήμη είναι ξεκάθαρη απέναντι στα θέματα τα οποία πρόβαλαν. Και πολλοί τους ακολούθησαν και τους ακολουθούν μέχρι σήμερα θαμπωμένοι από τους υποτιθέμενους τίτλους τους.

Επιστήμονες στην υπηρεσία του κράτους: στη μετά κορονοϊό εποχή αυτοί οι άνθρωποι έπρεπε να αμειφθούν.

Έπρεπε λοιπόν στη μετά κορονοϊό εποχή αυτοί οι άνθρωποι να αμειφθούν. Βλέπουμε λοιπόν έναν εκ των επικεφαλής ιατρών της προπαγάνδας και μάλιστα με πολύ επιθετικό και σκληρό τρόπο την εποχή εκείνη -ακόμη όμως και ως σήμερα- ξαφνικά να αναλαμβάνει τη διεύθυνση δύο κλινικών του ημιιδιωτικού θα λέγαμε τομέα ενός μεγάλου νοσοκομείου. Ταυτόχρονα διευθυντής Πνευμονολογικής Κλινικής και επίσης διευθυντής της μονάδας εντατικής θεραπείας. Το πρόσωπο αυτό που μέχρι τότε ήταν ανέστιο και κινείτο από νοσοκομείο σε νοσοκομείο χωρίς την αποδοχή -και το λέω μετά λόγου γνώσεως- των συναδέλφων του, ένας δύσκολος και προβληματικός άνθρωπος αμείφθηκε από το κράτος γενναία. Και σαν να μην έφτανε αυτό, θα έπρεπε η θητεία του να αμειφθεί με ακόμα μεγαλύτερη γενναιοδωρία γι’ αυτό και τοποθετήθηκε και επικεφαλής ενός Μεγάλου Οργανισμού Δημόσιας Υγείας.

Από την άλλη πλευρά ένας μέχρι τότε γνωστός και καταξιωμένος καθηγητής. με μεγάλη παραγωγή επιστημονικού έργου, αλλά και συμμετοχή σε πολλές διεθνείς και εγχώριες επιτροπές φαρμακοεπαγρύπνησης και φαρμακολογίας, άριστος γνώστης του χώρου του φαρμάκου, επειδή ακριβώς και προς τιμήν του έδωσε μάχες γιατί αυτό που θεωρούσε αλήθεια και που ήταν αντίθετο με αυτό που το κράτος πρόβαλλε όχι μόνο πολεμήθηκε, αλλά στην κυριολεξία εξοντώθηκε.

Και ένας που απαξιώθηκε για την εντιμότητά του.

Και μπράβο του που αυτή τη στιγμή ενώ είναι αποκλεισμένος από παντού, αγωνίζεται και μεταφέρει τις ιδέες του και δεν έχει υποστείλει όπως αναγκάστηκαν τελικά εκ των πραγμάτων να κάνουν άλλοι, τη σημαία του. Ο άνθρωπος αυτός αποκλείστηκε από το πανεπιστήμιο, από την κλινική την οποία ο ίδιος είχε ιδρύσει και οργανώσει, από τη διδασκαλία στο Πανεπιστήμιο γιατί ήταν, λέει, ανεπαρκής και επικίνδυνος. Ταυτόχρονα αποκλείστηκε μέσω μιας διώξεως από τον Ιατρικό Σύλλογο Θεσσαλονίκης να μην μπορεί να ασκήσει ούτε το ιατρικό επάγγελμα και αναγκάστηκε να μεταφερθεί από τη γενέτειρά του, την περιοχή της Θεσσαλονίκης, όπου ζει και κινείται επί δεκαετίες, στην Αθήνα ως ο απλός γιατρός της γειτονιάς που συνταγογραφεί για να επιβιώσει.

Φυσικά όλες αυτές οι πράξεις που έγιναν κάποια στιγμή θα αποδειχθεί ότι ήταν παράνομες. Ο Ιατρικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης, όπως είναι γνωστό, μπορεί όπως ο κάθε ιατρικός σύλλογος να σέρνει κυριολεκτικά τις διαδικασίες για να τον εξοντώσει για να περάσει ο χρόνος και όταν θα έρθει η ώρα να αποκατασταθεί δεν έγινε και τίποτα να αποσύρει τις κατηγορίες εναντίον του.

Μου είπε κάποτε κάποιος πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών ότι είναι έτσι οι διαδικασίες στα πειθαρχικά που μπορεί κανείς επί πάρα πολλά χρόνια από όργανο σε όργανο να είναι κατηγορούμενος χωρίς να μπορεί να αποδείξει την αθωότητά του ή και αντιστρόφως χωρίς να καταδικάζεται για αυτό το οποίο έχει παραπεμφθεί. Υφίσταται λοιπόν αυτός ο άνθρωπος έναν απίστευτο διωγμό για τις ιδέες του. Το κράτος διώκει με έναν απάνθρωπο τρόπο όποιον του αντιστέκεται και ταυτόχρονα πριμοδοτεί όποιον συντάσσεται μαζί του, πουλάει τη συνείδησή του και προσπαθεί να αποδείξει με κάθε τρόπο ότι είναι τυφλά πιστός σ’ αυτό.

Διπλασιασμός των μισθών των ιεραρχών.

Υ.Γ1. Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές πληροφορηθήκαμε ότι κατ’ εξαίρεσιν, όχι για όλο τον ιερό κλήρο, αλλά μόνο για τον αρχιεπίσκοπο και τους Ιεράρχες. ψηφίστηκε κάποια τροπολογία η οποία οι διπλασιάζει τους μισθούς τους. Δεν θέλω να τους εντάξω στην ίδια κατηγορία, αν και έδρασαν ποικιλοτρόπως για να προωθήσουν τις απόψεις του κράτους ως μη όφειλαν, αλλά δεν μπορεί παρά να περάσει από το μυαλό ότι και εκείνοι αμείβονται για τις υπηρεσίες που προσέφεραν και προσφέρουν καθημερινά στο κράτος. Υπηρεσίες που προβληματίζουν το λιγότερο τους ανθρώπους που τους εμπιστεύονται ως ποιμενάρχης τους.

ΥΓ2. Σε λίγες ημέρες έχουμε εκλογές στους Ιατρικούς Συλλόγους της χώρας. Μήπως πρέπει με τη συμμετοχή μας να δώσουμε κάποια μηνύματα;

πηγή