Kratipza diary

ถ้ากลัวการเปิดใจให้คนใหม่ ให้ทำแบบนี้

2021-06-28T14:35:00.003+07:00

สำหรับเพื่อนๆ ที่กลัวการเปิดใจให้คนใหม่ กลัวความผิดหวัง กลัวความเสียใจ วันนี้ทิพย์มีวิธีการเปิดใจให้คนใหม่ แบบที่ช่วยป้องกันความผิดหวัง ความเสียใจแบบครั้งที่ผ่านมามาฝากกันค่ะ ติดตามรับชมได้ในคลิปวีดีโอนี้เลยค่ะ

ฝากติดตามช่องยูทูปของทิพย์ด้วยนะคะ TIP Confident

ขอบคุณค่ะ 😘😘

อกหัก ผิดหวัง ท้อใจ หมดกำลังใจ ให้ทำสิ่งนี้

2021-06-28T14:21:00.001+07:00

https://youtu.be/vlBnJ2TDsfU

หากคุณกำลังอกหัก ผิดหวัง ท้อใจ หมดกำลังใจ ขอให้คุณหันมาโฟกัสที่ตัวเอง รักตัวเอง พัฒนาตัวเองให้ดียิ่งขึ้นค่ะ

ติดตามรับชมได้ในคลิปวีดีโอนี้นะคะ แล้วคุณจะพบกำลังใจในคลิปวีดีโอนี้ค่ะ ^^

ฝากติดตามช่องยูทูปของทิพย์ด้วยนะคะ TIP Confident

ขอบคุณค่ะ 😘😘

ถ้าเราคุยหลายคน เป็นคนหลายใจ จริงหรอ❓ ถ้าเป็นคนหลายใจ เป็นคนเจ้าชู้ แล้วทำไมถึงเจ้าชู้⁉️

2021-02-14T15:45:00.003+07:00

https://youtu.be/UnwMAXvsPVU

ถ้าเราคุยหลายคน เป็นคนหลายใจ จริงหรอ❓ถ้าเป็นคนหลายใจ เป็นคนเจ้าชู้ แล้วทำไมถึงเจ้าชู้⁉️

เปิดหัวข้อนี้มาในวันวาเลนไทน์ อยากรู้มั้ยคะว่า ทิพย์มีมุมมองเกี่ยวกับเรื่องนี้ยังไง พลาดไม่ได้เลยนะคะ ไปขมกันเลยค่า

https://youtu.be/UnwMAXvsPVU

ฝากติดตามช่องยูทูปของทิพย์ด้วยนะคะ TIP Confident

ขอบคุณค่ะ 😘😘

ผู้หญิงแพ้ทางผู้ชายแบบไหน

2021-02-14T15:27:00.010+07:00

https://youtu.be/Rnob_x15lIc

สวัสดีค่ะ ห่างหายไปเป็นปีๆ กลับมาคราวนี้ มีช่องยูทูปส่วนตัวมาฝากให้ติดตามกันค่ะ TIP Confident ฝากติดตามด้วยนะคะ 😘😘

สำหรับวันนี้มีเนื้อหาสาระดีๆ ในมุมมองของทิพย์มาฝากกันค่ะ ในหัวข้อ ผู้หญิงแพ้ทางผู้ชายแบบไหน ไปชมกันเลยค่า

https://youtu.be/Rnob_x15lIc

สงกรานต์ปีนี้ไปทอดผ้าป่าสามัคคี เพื่อการศึกษา - ที่นางรองบ้านเรา

2013-06-06T00:15:00.000+07:00

สงกรานต์ปีนี้ กลับบ้านพร้อมกับซองผ้าป่าที่รวบรวมได้จากผู้ใจบุญ (เพื่อนๆ และพี่ๆ ในที่ทำงาน) ผ้าป่านี้เป็นผ้าป่าเพื่อการศึกษาทอด ณ โรงเรียนบ้านหนองตะลุมปุ๊ก โรงเรียนที่ทิพย์เรียนตั้งแต่ชั้นประถมถึงมัธยมต้น ผ้าป่าครั้งนี้ได้รับความร่วมมือจากศิษย์เก่าทั้งหลาย ที่แยกย้ายไปทำงาน ณ ที่ต่างๆ แต่ละปี ก็จะมีโอกาสได้หยุดยาวหลายวันและกลับมารวมตัวกันอยู่ที่งานทอดผ้าป่านี่่แหละ บางคนเปลี่ยนไปซะจนจำกันแทบไม่ได้ (หล่อๆ สวยๆ กันทั้งนั้น ฮ่าๆๆ )..ศิษย์เก่าเหล่านี้นี่เองที่ช่วยกันบอกบุญ เรี่ยไรเงินคนละเล็กคนละน้อย แบ่งออกเป็นหลายๆ สาย พอนำมารวมกันก็เป็นจำนวนเงินที่ไม่น้อยเลยทีเดียว ซึ่งทางโรงเรียนจะนำเงินรายได้ส่วนหนึ่งไปจัดซื้อเครื่องคอมพิวเตอร์สำหรับนักเรียนเพื่อใช้เป็นแหล่งเรียนรู้เทคโนโลยี และสืบค้นข้อมูลต่างๆ และส่วนหนึ่งจะนำไปสร้างรั้วโรงเรียนแบบคอนกรีตเสริมเหล็กที่แข็งแรงและทนทานกว่าในปัจจุบันที่มีลักษะณะเป็นรั้วลวดหนาม

งานบุญงานใหญ่ๆ ของหมู่บ้านเรา ปีนึงมีไม่กี่หนหรอกค่ะ อย่างวันสงกรานต์ที่จัดตั้งกองผ้าป่ากันนี่ จะจัดไปที่วัดซะเป็นส่วนใหญ่ เนื่ิองจากหลายปีที่ผ่านมาจัดทอดผ้าป่าเพื่อสร้างศาลาการเปรียญทดแทนหลังเก่าที่ชำรุดทรุดโทรมและรื้อทิ้งไปแล้ว (ซึ่งตอนนี้ก็ยังสร้างไม่เสร็จ) ปีนี้เปลี่ยนมาจัดที่โรงเรียนบ้าง ก็ถือว่าเป็นการช่วยกันพัฒนาวัด พัฒนาโรงเรียน ซึ่งจะว่าไปแล้วทั้งสองแห่งนี้คือแหล่งเรียนรู้และปลูกฝังจิตสำนึก ค่านิยม และให้ความรู้แก่คนในหมู่บ้านเรามาหลายรุ่นแล้วค่ะ พอจัดงานทอดผ้าป่าหาเงินรายได้มาพัฒนาวัด พัฒนาโรงเรียน ทุกคนจึงร่วมมือร่วมใจช่วยกันอย่างเต็มที่ ทิพย์เชื่อว่าคนที่มีความกตัญญูรู้คุณจะประสบแต่ความสุขและความเจริญในชีวิตค่ะ

สำหรับกำหนดการของงานทอดผ้าป่าในครั้งนี้คือ ตั้งกองผ้าป่าวันที่ 13 เม.ย. 56 และทอดผ้าป่าในวันที่ 14 เม.ย. 56 บรรยากาศเต็มไปด้วยความสนุกสนาน ชาวบ้านในหมู่บ้านเราและหมู่บ้านใกล้เคียงมาร่วมงานกันหนาตา ในงานไม่ได้จัดมหรสพอะไรมากนัก มีเพียงรำวงชาวบ้าน และมหาลัย ก.ไก่ รำวงชาวบ้านนี่นะ อดทนสู้แดดกันสุดๆ รำวงกลางแดดกันเลยค่ะ ชาวนาเราแรงดี บางคนเหนื่อยก็มานั่งพัก หายเหนื่อยก็ไปรำต่อ บางคนอยู่ที่งานทั้งวันยันกลางคืนกันเลยก็มี เป็นช่วงเวลาแห่งความสุข สนุกสนานของใครหลายๆ คนเลยล่ะค่ะ ข้างๆ กับเวทีรำวงชาวบ้าน จะมีโต๊ะบริการน้ำดื่ม และอาหารให้กับผู้ที่มาร่วมงาน ลักษณะเหมือนโรงทาน คือ จะมีผู้ใจบุญรับเป็นเจ้าภาพจัดหาอาหารและน้ำดื่มมาคนละชนิด ใครหิวหรืออยากทานอะไรก็เดินมาหยิบหรือตักทานเองได้เลย (ขอบอกว่าขนมจีนน้ำยาอร่อยมากๆ ) ส่วนมหาลัย ก.ไก่ ก็เฮฮาไม่แพ้กันค่ะ มีลูกค้าแวะเวียนมานั่งเล่นตลอดทั้งวัน วิธีการก็คือ ผู้จัดจะนำกระดาษแข็งมาตัดเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้ายาวพอประมาณ แล้วนำปากกาเมจิกมาเขียนตัวอักษร ก.ไก่ ถึง ฮ.นกฮูก ลงบนกระดาษที่เตรียมไว้ แผ่นละเท่ากัน (ถ้าจำไม่ผิดน่าจะแผ่นละ 6 ตัว) เขียนคละกันไปใน 1 แผ่นจะมีตัวอักษรที่ไม่ซ้ำกัน จากนั้นก็ทำสลากโดยเขียนตัวอักษร ก.ไก่ ถึง ฮ.นกฮูก ลงในฝาจีบของน้ำอัดลม ฝาละ 1 ตัว ทำเพียง 1 ชุด เวลาเล่นจะขายแผ่นกระดาษที่มีตัวอักษรให้แก่ผู้เล่นเป็นรอบ ราคาใบละเท่าไรขึ้นอยู่กับราคาของรางวัลที่ตั้งไว้ เช่น ใบละ 2 บาท ของรางวัลคือ น้ำอัดลมขนาด 1.25 ลิตร 2 ขวด แบบนี้เป็นต้น เมื่อขายแผ่นกระดาษได้ครบตามจำนวนที่ผู้จัดต้องการแล้ว ก็จะให้ลูกค้าซึ่งก็คือผู้ที่ซื้อแผ่นกระดาษที่ีมีตัวอักษรนั่นแหละค่ะ จับสลากฝาน้ำอัดลมทีละคน ๆ ละ 1 ฝา แล้วส่งให้ผู้จัดอ่านให้ผู้เล่นทุกคนทราบ และมีผู้จัดอีกคนคอยเขียนตัวอักษรที่ผู้เล่นแต่ละคนจับสลากได้ลงบนกระดานดำ โดยให้ผู้จับต่อกันไปเรื่อย ๆ บนแผ่นกระดาษของใครมีตัวอักษรตรงกับที่ผู้จัดอ่านก็ขีดฆ่าออกทีละตัว ถ้าในแผ่นกระดาษของใครมีตัวอักษรถูกขีดฆ่าครบทั้ง 6 ตัวก่อน และตัวอักษรถูกต้องตรงกับที่เขียนไว้บนกระดานดำ ก็ถือว่าเป็นผู้ชนะ และรับรางวัลไป ทิพย์จะไปยืนดูเฉยๆ มันก็ยังงัยๆ อยู่นะ อ่ะ ลองเล่นดูซักหน่อย หมดไป 20 บาท ไม่ชนะเลย สงสัยจะไม่มีดวง ก็เลยหยุดเล่นไป ส่วนน้องชายเล่นชนะครั้งนึง ได้รางวัลเป็นเหล้า 1 แบน น้ำอัดลม 1 ขวด และขนมขบเคี้ยว 1 แพ็ค (ข้างในมี 6 ซอง ๆ ละ 5 บาท) น้องชายหมดเงินไป 80 บาท เล่นรอบละ 2 บาทมั่ง 3 บาทมั่ง 5 บาทมั่ง คิดแล้วก็หลายรอบอยู่นะ เล่นกันแค่พอสนุกๆ ค่ะ พอเล่นหลายรอบเข้าก็เริ่มจะไม่สนุกแล้ว เพราะเสียสตางค์แต่ไม่ได้รางวัล ฮ่าๆ

หลังจากงานผ้าป่าผ่านไปเรียบร้อยแล้ว พักผ่อนอีกไม่กี่วันก็ได้เวลากลับไปทำงาน (อีกแล้ว) จำได้ว่าในตอนนั้นรู้สึกไม่อยากกลับ กทม. เลย ถ้าเป็นเด็กคงร้องไห้งอแงไปแล้วล่ะ..ขับรถออกจากบ้านน้ำตาซึม คิดถึงแม่ คิดถึงพ่อ คิดถึงบ้าน เพื่อนๆ หลายคนคงพอเข้าใจความรู้สึกนี้ดี..การที่ต้องจากบ้านไปไกล มันเศร้าใจมากแค่ไหน..ทุกครั้งที่ได้กลับบ้านแล้วต้องกลับมาทำงาน ก็ยังคงรู้สึกเศร้าใจแบบนี้ไม่เคยเปลี่ยนเลย..วางแผนไว้ในใจว่า วันหยุดยาวครั้งต่อไป จะกลับบ้านเรา ไปนอนรับไอหนาว ให้ชื่นฉ่ำหัวใจ..แล้วพบกัน วันปีใหม่..ที่..นางรอง..

กลับมาอีกครั้ง..ด้วยความคิดถึง - สังสรรค์ที่โรงเบียร์เยอรมันตะวันแดง (พระราม 3)

2013-02-05T12:20:00.000+07:00

เป็นเวลาเกือบสองปีที่ห่างหายจากการเขียนบล็อก กลับมาคราวนี้ มาด้วยความคิดถึง พร้อมกับเรื่องราวมากมายที่อยากจะเล่าสู่กันฟัง..แต่ถ้าเล่าให้หมดภายในครั้งนี้ครั้งเดียวก็เกรงว่าเพื่อนๆ จะขี้เกียจอ่านกันซะก่อน ก็เลยต้องเลือกมาก่อนซักเรื่องนึง ที่ผ่านไปสดๆ ร้อนๆ เมื่อคืนนี้เอง (4 ก.พ. 56)

เมื่อคืนได้ไปร่วมงานวันเกิดหัวหน้าโอ ที่โรงเบียร์เยอรมันตะวันแดง ถนนพระราม 3 ซึ่งทิพย์อยากจะบอกว่า ทิพย์ไม่ได้ออกท่องราตรีแบบนี้มานานมากกกกกกกกก..และก็ห่างเหินจากกลุ่มเพื่อนๆ กลุ่มนี้นานพอสมควร หลังจากที่ย้ายที่ทำงานใหม่ ก็ขลุกอยู่กับเรื่องงาน และเรื่องเรียน จนไม่มีเวลาพอที่จะไปสังสรรค์กับกลุ่มเพื่อนซักเท่าไหร่ ชวนทีไรติดนู่นติดนี่ทุกทีไป

ที่โรงเบียร์ คืนนี้ผู้คนบางตาเนื่องจากว่าเป็นคืนวันจันทร์ไม่แน่นขนัดเหมือนคืนวันศุกร์วันเสาร์ โต๊ะที่กลุ่มเรานั่งจัดว่าเป็นจุดที่ดีมากๆ เป็นโต๊ะกลาง ไม่ใกล้และไม่ไกลจากเวทีมากเกินไป ทำให้ทิพย์ได้ดูโชว์ต่างๆ ได้อย่างชัดเจน และโชว์ที่นี่สนุกมากๆ ในภาพด้านบนเป็นโชว์เพลงเจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้ (นักร้องชายหล่อมาก) โชว์ในคืนนี้่จะค่อนข้างเน้นเป็นวัฒนธรรมจีน (คิดว่าน่าจะเพราะใกล้วันตรุษจีนก็เป็นได้) แต่ก็มีการแสดงแบบไทยๆ อย่างเช่น มวยไทย รำไทย เป็นแบบจินตลีลา ประยุกต์ให้เข้ากับสากล เนื่องจากมีผู้ชมบางส่วน เป็นชาวต่างชาติ นอกจากนั้นก็เป็นโชว์ของนักร้องเพลงลูกทุ่ง สตริง หมอลำ สากล สลับกันไป ทำให้บรรยากาศไม่น่าเบื่อ (หัวหน้าโอนั่งเก๊กอยู่ตั้งนาน มาตะบะแตกก็ตอนเพลงคนบ้านเดียวกันนี่เอง 555)

สรุปว่างานวันเกิดหัวหน้าโอคืนนี้ สนุกมากๆ อาจเพราะว่าทิพย์ไม่ค่อยได้ออกมาสัมผัสบรรยากาศยามค่ำคืนในที่แบบนี้มานานมากแล้ว และที่ประทับใจที่สุดก็คือมิตรภาพจากเพื่อนๆ ทุกคน ถึงแม้ว่าทิพย์จะห่างเหินจากกลุ่มด้วยภารกิจและหน้าที่ของตัวเอง แต่เมื่อมีโอกาสได้กลับมารวมกลุ่มอีกครั้ง ทุกอย่างก็ยังคงเหมือนเดิม ยังมีรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ่ที่คุ้นเคยให้กันเช่นเดิม และที่ชอบมากๆ ก็คือ โชว์เพลง ๆ หนึ่ง "อ่อนซ้อม" นักร้องแต่งตัวได้ใจมาก คือแต่งชุดนักมวยออกมาร้อง ออกมาเต้น นานๆ ครั้งจะหมุนตัวให้ได้เห็นว่า กางเกงนักมวยด้านหลังขาดเป็นวง นึกภาพตามนะคะเพื่อนๆ ฮามาก โชว์เขาแน่จริงๆ 555

ทางสายใหม่?

2011-06-17T22:40:00.009+07:00

มาแล้วๆ หลังจากที่ห่างหายจากบล็อกไปหนึ่งเดือนเต็มๆ วันนี้มาพร้อมกับเรื่องราวใหม่ๆ ในชีวิต ที่เตรียมมาเล่าให้เพื่อนๆ ฟังกันด้วยความตื่นเต้นกับความแปลกใหม่ที่ได้รับ ราวกับปลาได้น้ำใหม่ ความเปลี่ยนแปลงครั้งนี้ช่วยจุดประกายแห่งความกระตือรือร้นเพื่อค้นหา เรียนรู้ ปรับตัว ให้พร้อมรับกับสิ่งใหม่ๆ ด้วยพลังแห่งความมุ่งมั่น และความตั้งใจอย่างเต็มเปี่ยม ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมหลายๆ องค์กรถึงมีนโยบายให้พนักงานได้มีการปรับเปลี่ยน สลับสับเปลี่ยน หมุนเวียนกันปฏิบัติงานเป็นระยะๆ นี่คือเหตุผลที่รับรู้ได้ด้วยตนเอง แม้จะได้ศึกษาร่ำเรียนมาสักแค่ไหน นั่นเป็นเพียงทฤษฎี ซึ่งตอนนี้ทิพย์รับรู้ได้ด้วยความรู้สึกของตนเองเลยทีเดียว ถ้ามีใครมาถามทิพย์ว่า เห็นด้วยรึเปล่ากับการโยกย้าย สับเปลี่ยนการปฏิบัติงานของพนักงาน ทิพย์จะรีบตอบไปทันทีเลยว่า เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง เพราะนอกจากการโยกย้าย สับเปลี่ยน จะเป็นการป้องกันการสร้างฐานอำนาจในด้านต่างๆ ของตัวบุคคลแล้ว ยังเป็นการกระตุ้นให้พนักงานมีความกระตือรือร้นในการทำงาน ปรับปรุงกระบวนการทำงาน และมีความคิดริเริ่มเพื่อที่จะทำในสิ่งใหม่ๆได้อีกด้วย

เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม 2554 เป็นวันที่ทิพย์เดินทางไปปฏิบัติหน้าที่ในตำแหน่งใหม่ ณ ที่ทำงานแห่งใหม่ (แต่ก็ยังเป็นหน่วยงานของกรุงเทพมหานครเช่นเดิม) ในวันนั้นทิพย์รู้สึกใจหาย มองดูเพื่อนๆ พี่ๆ ที่เคยทำงานด้วยกัน ทุกคนยังคงตั้งหน้าตั้งตาทำงานเพื่อบริการประชาชนอย่างเช่นทุกวัน ใครว่าข้าราชการทำงานแบบเช้าชามเย็นชาม ทิพย์คนหนึ่งล่ะที่ขอปฏิเสธประโยคนี้แบบสุดใจขาดดิ้น เพราะข้าราชการอย่างเราทำงานจนแทบไม่มีเวลาแม้จะปลีกตัวไปเข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัวกันเลย ลุกไปแล้วก็ต้องรีบกลับด้วยความเป็นห่วงเพื่อนร่วมงานที่นั่งทำงานอยู่ท่ามกลางสายตาของประชาชนสองสามร้อยคู่ แต่ทุกคนก็ยังคงทำงานด้วยความเสียสละและอดทน

ก่อนเดินทางก็ถือโอกาสไปร่ำลาพี่ๆน้องๆ ทุกๆฝ่าย และสุดท้ายที่งานบัตรฯ ฝ่ายทะเบียน เพื่อนๆ พี่ๆ ทุกคน จะยังคงอยู่ในความทรงจำของทิพย์ โดยเฉพาะพี่ปัท หัวหน้างานบัตรฯ พี่ปัทเป็นผู้ที่สอนอะไรหลายๆ อย่างให้กับทิพย์ เป็นผู้มีพระคุณคนหนึ่งที่ทิพย์จะไม่มีวันลืมเลย หลังจากร่ำลากันเรียบร้อยก็เที่ยงพอดี เราจึงออกเดินทางกัน มีพี่ตี๋ช่วยขับรถไปส่ง พี่แป้น พี่กุ้งก็ไปด้วย ไปถึงที่หมายประมาณบ่ายโมง พี่ๆที่ทำงานใหม่ก็ต้อนรับด้วยความอบอุ่น ดูเป็นกันเอง พร้อมกับคำขู่เล็กๆ ที่ทำให้ทิพย์รู้สึกท้าทายเป็นที่สุด และวันนึงทิพย์ก็จะได้รู้ว่าคำขู่เหล่านั้น เท็จจริงแค่ไหน

หลังจากที่พี่ๆ ทั้ง 3 คน(พี่ตี๋ พี่แป้น พี่กุ้ง)กลับไปแล้ว หัวหน้าฝ่าย(ฝ่ายพรทิพย์) ก็ได้นำหนังสือคู่มือการปฏิบัติงานมาให้ทิพย์ศึกษาไปพลางๆ ก่อนที่จะเริ่มปฏิบัติงานจริงในวันรุ่งขึ้น และแล้ววันแรกของการทำงานก็ผ่านไป..ด้วยความรู้สึกดี

ภาพด้านบน คือชั้นบนสุดของอาคารที่ทิพย์ทำงานอยู่ในปัจจุบัน ช่วงเวลาเย็นๆ ของทุกๆ วัน ทิพย์จะชอบมายืนอยู่ตรงบริเวณนี้ แล้วมองออกไปด้านนอกเพื่อให้รู้สึกผ่อนคลาย เรียกความสดชื่นกลับคืนมาหลังจากที่คร่ำเคร่งกับงานมาทั้งวัน..บรรยากาศบนที่สูงช่วยให้เรามองเห็นอะไรต่อมิอะไรได้ไกลจริงๆ..

พรุ่งนี้ ครบรอบ 1 เดือนที่ทิพย์ทำงาน ณ ที่แห่งใหม่ ที่นี่เหมือนเป็นทางเดินสายใหม่ของทิพย์ ที่ทิพย์จะต้องเรียนรู้และเก็บเกี่ยวประสบการณ์ให้ได้มากที่สุด แม้ในวันข้างหน้าทิพย์จะไม่รู้เลยว่า จะอยู่ ณ ที่แห่งใดของหน่วยงานนี้ แต่ที่ทิพย์มั่นใจคือในวันนี้ทิพย์จะปฏิบัติหน้าที่ด้วยความตั้งใจและด้วยความพร้อมที่จะทุ่มเททั้งแรงกาย แรงใจ อย่างสุดความสามารถ..

สังสรรค์วันหยุดที่หาดนางรำ

2011-05-16T13:33:00.020+07:00

วันหยุดติดต่อกันหลายวันแบบนี้ (13-17พ.ค.54) เป็นโอกาสอันดีเหมาะแก่การท่องเที่ยวอีกเช่นเคย ครั้งนี้ไปกันที่หาดนางรำ อ.สัตหีบ จ.ชลบุรี ออกเดินทางตอนสายๆ ของวันที่ 15พ.ค.54 ไปแวะบ้านเพื่อนที่บ่อวิน ก่อนที่จะออกเดินทางต่อไปยังหาดนางรำ

หาดนางรำ ชายหาดสวย น้ำใส ทรายขาว ริมชายหาดรายล้อมด้วยทิวสน ที่ชายหาดแห่งนี้ ในวันนี้เต็มไปด้วยผู้คนซึ่งต่างก็มีจุดมุ่งหมายเดียวกัน คือ หลบร้อนมาพักผ่อนหาความสำราญใจ บ้างก็พาลูกหลานมาเล่นน้ำทะเล บ้างก็มาเป็นคู่ บ้างก็มากันเป็นหมู่คณะ บางกลุ่มก็จัดเตรียมข้าวปลาอาหารมาจากที่บ้าน บางกลุ่มก็มาซื้อหาอาหารกันที่ร้านค้าริมชายหาด บางกลุ่มก็นำมะละกอและเครื่องปรุงมาตำส้มตำกินกันที่ริมชายหาดเลยก็มี บรรยากาศของที่นี่ก็เลยดูคึกคัก เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะแห่งความสุขของผู้คน กลุ่มนู้นบ้าง กลุ่มนี้บ้าง ดังมาเป็นระยะๆ จะว่าไปเสียงหัวเราะนี่ก็สร้างความสุขแก่ผู้ฟังได้เหมือนกันนะ ทำให้สดชื่น ชุ่มฉ่ำใจ ผ่อนคลายสบายใจดีค่ะ

กลุ่มของเราไปกัน 5 คน เตรียมเสื่อ เตรียมเครื่องดื่มไปด้วย เนื่องจากว่าถ้าเราซื้อที่ร้านค้าริมชายหาดจะมีราคาค่อนข้างแพง ทิพย์สั่งส้มตำปูม้าและส้มตำหอยดองมาอย่างละจาน ราคาจานละ 50 บาท หอยแครงลวกจานละ 80 บาท (นับได้ 30 ตัว) คิดเอาไว้ครั้งหน้าเราต้องซื้อหอยแครงแล้วลวกและนำมาเองจะดีกว่า หลังจากทานมื้อเที่ยงเสร็จ ก็ได้เวลาพักผ่อน เข้าตำรา หนังท้องตึง หนังตาหย่อน ประกอบกับสายลมเย็นๆ ทำให้ทิพย์รู้สึกง่วงขึ้นมาทันที เผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ ทิ้งให้กลุ่มเพื่อนสังสรรค์กันไปก่อน..

ตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่น มาร่วมวงต่อในตอนเย็น แดดร่มลมตกก็ไปเดินเล่นชายหาดซะหน่อย เดี๋ยวใครๆ จะหาว่ามาไม่ถึงทะเล (เพราะเอาแต่กินกับนอน) หกโมงเย็นได้เวลากลับกันแล้ว แวะแสมสาร ซื้อหอยเชลล์กับปลาหมึกมาย่างกินกันต่อที่บ้านเพื่อน ก่อนที่จะแยกย้ายกันกลับบ้านในเวลาสามทุ่ม

ขณะที่นั่งเขียนบล็อคอยู่ก็พลันนึกขึ้นมาได้ว่า เราไม่ได้ชวนน้องชายคนนึงไปด้วยนี่นา นี่ถ้าโพสต์เรื่องนี้ลงบล็อคแล้วน้องมันจะเคืองเรารึเปล่าที่ไปไม่ชวน เอาเป็นว่า ครั้งนี้อย่าเคืองพี่เลยนะน้อง ครั้งหน้าจะรีบชวนก่อนใครเลย..ขอบคุณน้ำใจจากเพื่อนใหม่พร้อมกับคนพิเศษที่ร่วมเดินทางกันไปในทริปนี้..

การเดินทางบนเส้นทางต่างระดับ

2011-05-10T20:18:00.009+07:00

เหตุการณ์ที่ทิพย์ได้พบเจอมากับตัวเองนี้ เป็นคนละวัน คนละสถานที่ คนละเส้นทาง และคนละยานพาหนะ เหตุการณ์แรก เกิดขึ้นเมื่อประมาณ 2 อาทิตย์ที่แล้ว (วันนี้วันที่ 10 พ.ค.54) วันนั้นหลังจากเลิกงาน ทิพย์มีนัดสำคัญต้องเดินทางไป จ.สมุทรสาคร ด้วยรถประจำทางของ ขสมก. สาย ปอ.68 บางลำพู-สมุทรสาคร ในช่วงเวลาเย็นๆ แบบนี้ ผู้คนช่างแออัดซะเหลือเกิน ในรถเมล์คันนี้แทบจะไม่มีที่ยืน แต่ด้วยน้ำใจที่เผื่อแผ่ให้เพื่อนร่วมทาง ซึ่งต่างก็มีภาระหน้าที่ความจำเป็นเช่นเดียวกัน จะเบียดเสียดเยียดยัดกันสักแค่ไหน ก็ยินดีที่จะแบ่งที่ยืนให้กันได้อีก เอาน่ะ ใครถึงก่อนคนนั้นก็ลงก่อน ผู้คนเหล่านั้นเขาก็คงจะชินกับสภาพบนรถเมล์เมืองไทยกันแล้วล่ะ แต่ทิพย์นี่สิ ไม่ค่อยได้ใช้บริการรถเมล์ซักเท่าไหร่ ก็เลยค่อนข้างรู้สึกได้ถึงความอึดอัด จนแทบจะถอดใจ ไหนจะข้าวของพะรุงพะรังในสองมือนี่อีกล่ะ หนักก็หนัก จะทนยืนโหนรถเมล์ได้ถึงที่หมายรึเปล่าก็ไม่รู้ มองไปที่เบาะตรงหน้า มีหญิงสาวอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับทิพย์นั่งอยู่ ดูแล้วเธอคงจะสบายกาย สบายใจ ไม่คำนึงถึงสภาพเพื่อนร่วมทางที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอเลย เธอแต่งกายดูเก๋ร่วมสมัย กางเกงขาสั้นหลวมๆ สีน้ำตาลเข้ม ทับเสื้อลายดอกไม้เล็กๆ โทนสีเหลืองอ่อน คาดด้วยเข็มขัดเส้นโต ผมของเธอถูกรวบและเกล้าขึ้นด้านบนแบบหลวมๆ เธอกำลังง่วนอยู่กับการแชทบีบีกับใครก็ไม่รู้ บางครั้งเธอก็อมยิ้ม บางครั้งเหมือนเธอกำลังคิด มือเธอก็กดปุ่มแป้นตัวอักษรอย่างคล่องแคล่วซะเหลือเกิน ไม่นานนักเธอก็วางมือจากการแชท ทิพย์จึงได้เห็นว่าที่หน้าจอบีบีของเธอ เป็นรูปของชายหนุ่มหน้าตาดีคนนึง แต่ก็ไม่มีความสำคัญอะไรที่ทิพย์จะต้องรู้ให้ได้ว่าเขาคนนั้นเป็นใคร รู้แค่ว่าเธอสนใจแต่บีบีเครื่องนั้นจนไม่สนใจสิ่งรอบข้างและเพื่อนมนุษย์รอบตัวเธอเลย ทิพย์จึงละสายตาจากเธอหันไปมองดูสภาพการจราจรด้านนอก ที่ติดขัดซะจนอยากจะลงไปเดินให้มันรู้แล้วรู้รอด ทันใดนั้นเอง ข้าวของในมือทิพย์ก็ถูกดึงออกไป พร้อมกับเสียงที่ได้ยินเบาๆ ว่า "ถือให้ค่ะ" ทิพย์หันไปมองดูถึงได้รู้ว่าเป็นเสียงของเธอคนนั้นเอง เพื่อนๆ คะ ความรู้สึกที่ทิพย์มีต่อเธอในตอนแรกนั้นหายไปทันที แทนที่ด้วยความขอบคุณ พร้อมกับคำว่า "ขอบคุณค่ะ" ให้กับเธอคนนั้น ขอบคุณสำหรับน้ำใจที่เธอหยิบยื่นให้บนเส้นทางสาย พระราม 2

เหตุการณ์ที่ 2 เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 7 พ.ค. ที่ผ่านมานี้เอง วันนั้นทิพย์จะต้องเดินทางไปจังหวัดชลบุรี ต้องนั่งรถไฟฟ้าจากสถานีตากสินไปต่อรถตู้ที่หมอชิต เหตุการณ์บนรถไฟฟ้าคือเรื่องที่ทิพย์จะนำมาเล่าให้เพื่อนๆ ฟังกันค่ะ ครั้งนี้ก็หอบข้าวของพะรุงพะรังด้วยความจำเป็นอีกเช่นเคย บรรยากาศบนรถไฟฟ้าในเวลาบ่ายแก่ๆ แบบนี้ คงไม่ต้องบรรยายเพราะสภาพไม่ต่างกันกับบนรถเมล์เท่าไหร่นัก จะต่างกันก็ตรงที่เรามองไม่เห็นสภาพการจราจรด้านล่าง มองไปนอกหน้าต่างก็เห็นท้องฟ้ากับตึกสูงต่ำสลับกันไป แต่ก็ยังพอทน ดีกว่าเห็นภาพรถติดเป็นไหนๆ..บนรถไฟฟ้านี้ ในตู้นึงมีที่นั่งด้านซ้ายและขวา ด้านละ7ตัว ซึ่งไม่มีที่ว่างสำหรับทิพย์อยู่แล้วล่ะค่ะ สังเกตเห็นว่า 4 คนใน 7 คนที่นั่งอยู่นี้ ในมือของพวกเขาถืออุปกรณ์สื่อสารอย่างน้อยคนละ 1 เครื่อง มี 1 คนกำลังฟังเพลงหรือไม่ก็คงเล่นเกมหรือโหลดหนังดูฆ่าเวลา อีก 3 คนกำลังง่วนอยู่กับการแชทบีบี แบบไม่สนใจสิ่งแวดล้อมรอบตัว(อีกละ) เดี๋ยวนี้ผู้คนเขาไม่คุยกันแล้วหรือนี่ เวลาเจอกันเขาจะคุยกันหรือเปล่านะ หรือว่าแชทแล้วก็ไม่จำเป็นต้องคุยกัน หรือว่าในอนาคตคนเราอาจจะเป็นใบ้ พูดไม่ได้ เขียนหนังสือไม่เป็น เพราะไม่จำเป็นต้องพูด ไม่จำเป็นต้องเขียน ใช้มือพิมพ์อย่างเดียว..และข้อควรระวังอีกอย่างก็คือ การแชทมากๆ จะทำให้นิ้วล็อคนะคะ..ก็แค่คิดและเตือนพวกเขาเหล่านั้นอยู่ในใจ ไม่กล้าไปละลาบละล้วงหรือละเมิดสิทธิส่วนบุคคลของเขาหรอกค่ะ รถไฟฟ้าแล่นผ่านไปเรื่อยๆ สถานีแล้วสถานีเล่า จนถึงสถานีสุดท้าย สถานีหมอชิต เฮ้อ!..ถึงซะที แต่ที่นี่ไม่ใช่จุดหมายปลายทาง ชลบุรีต่างหากล่ะคือจุดหมายปลายทางของการเดินทางในครั้งนี้

การเดินทางของทิพย์ทั้ง 2 ครั้ง มีทั้งความเหมือนและความต่าง ที่ทิพย์นำมาเล่าให้เพื่อนๆ ฟัง เพียงแค่ต้องการสะท้อนให้เห็นถึงสภาพสังคมในปัจจุบัน ในมุมมองของคนหนึ่งคนในสังคมนี้ บางอย่างที่เรามองเห็นเราอาจคิดว่าเป็นเพียงเรื่องธรรมดา และเราก็มองผ่านเลยไป หากเราคิดพิจารณา จะพบว่าสิ่งที่เรามองผ่านเลยไปนั้นแฝงไว้ซึ่งปัญหา เทคโนโลยีที่ก้าวหน้าขึ้น ทำให้คนเรามีปฏิสัมพันธ์กันน้อยลงหรือเปล่า ค่านิยมของสังคมที่ให้ความสำคัญกับวัตถุมากกว่าจิตใจ เหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่น่าคิดและหาทางแก้ไข..

ภาพความทรงจำเมื่อครั้งยังเด็ก

2011-04-26T20:23:00.013+07:00

กลับมาอีกครั้ง หลังจากวันหยุดเทศกาลสงกรานต์ที่ได้มีโอกาสหยุดยาวหลายวัน ทิ้งภาระหน้าที่ หลบหนีความวุ่นวายในเมืองกรุง ไปนอนพักกายพักใจที่บ้านน้อยหลังเดิมที่จากมาร่วมๆ17ปี ตั้งแต่เริ่มเรียน ปวช.ก็จำต้องห่างบ้าน ยิ่งนานวัน เดือน ปี ก็ยิ่งไกลห่างบ้านเราออกไปทุกที เรียน ปวช.กลับบ้านอาทิตย์ละครั้ง เรียน ปวส.เดือนละครั้ง พอทำงาน+เรียนปริญญาตรี นี่ยิ่งไปกันไหญ่ กลับบ้านปีละครั้งสองครั้ง พอได้กลับบ้านบ้านทีก็ได้มีเวลานอนคิดทบทวน ระลึกนึกถึงภาพความทรงจำเก่าๆ ได้นั่งรถผ่านหมู่บ้าน ท้องนา ซึ่งในตอนนี้เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อน บ้านเรือนหนาแน่นขึ้น ท้องนาดูโล่งกว้างสุดลูกหูลูกตา ต้นไม้ที่เคยมีไม่รู้มันหายไปไหนหมดนะ เสาธงของโรงเรียนที่ได้เคยศึกษาเล่าเรียนในวันนี้ยังตั้งตระหง่านเช่นเดิม แต่ที่เปลี่ยนไปก็คงจะเป็นอาคารไม้ที่เคยเป็นอาคารเรียนไม้2ชั้นนั้นถูกรื้อไปนานแล้ว เมื่อก่อนอาคารหลังนี้ ชั้นล่างเป็นห้องเรียนของนักเรียนอนุบาลและนักเรียนชั้น ป.1 ห้องเก็บอุปกรณ์กีฬา ส่วนชั้น2 เป็นห้องเรียนของนักเรียนชั้น ป.2 -ป.3 และห้องพักครู นึกถึงคุณครูที่เคยพร่ำสอน นึกถึงความเมตตาของคุณครูที่คงมองเห็นแววแห่งความมุ่งมั่นที่มีในตัวลูกศิษย์คนนี้อยู่บ้าง คุณครูที่เคี่ยวเข็ญให้ต้องฝึกคัดลายมือ ฝึกเขียนเรียงความ ฝึกอ่านหนังสือภาษาไทย ทั้งอ่านในใจ-อ่านออกเสียง คุณครูที่เสียสละเวลาตอนเย็นหลังเลิกเรียน วันหยุดเสาร์-อาทิตย์ เพื่อฝึกฝนลูกศิษย์ส่งไปเป็นตัวแทนประกวดอะไรต่อมิอะไร ทั้งระดับกลุ่มโรงเรียน-ระดับอำเภอ แต่ที่ทิพย์ภาคภูมิใจไม่ใช่ใบประกาศเกียรติคุณหรือรางวัลที่ได้รับจากการชนะการประกวดประชันอะไรนั่นหรอก(เพราะตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าเอาไปเก็บไว้ที่ไหน) แต่ทิพย์รู้สึกซาบซึ้งและภาคภูมิใจที่ได้รับความรัก ความเมตตาปราณีจากอาจารย์ต่างหาก หากไม่มีพวกท่านในวันนั้น ก็อาจจะไม่มีดวงทิพย์ จีนมะโน ในวันนี้..ถึงแม้ทิพย์จะไม่ได้มีโอกาสเข้าไปเยี่ยมเยียนท่านเลย แต่พระคุณของครูบาอาจารย์ทุกท่านยังตราตรึงอยู่ในดวงใจของดวงทิพย์ไม่มีวันลืม..

วันเวลาผ่านไป..ไวเหมือนโกหก..หลับตานึกย้อนไปถึงวันเวลาเก่าๆ พอลืมตาตื่นขึ้นจากภวังค์ โอ้โห! นี่มันผ่านไปจะเกือบ20ปีแล้วหรือนี่ ชีวิตที่ดูเหมือนจะเปลี่ยนแปลงไป ทั้งความเป็นอยู่ อาชีพการงาน และที่สำคัญคืออายุที่บ่งบอกว่าตัวเรานั้น ผ่านร้อนผ่านหนาว ผ่านเรื่องราวทุกข์สุขมาแล้วครึ่งชีวิต แต่ทำไมสถานภาพสมรสในคำร้องขอมีบัตรประจำตัวประชาชนถึงยังเป็น "โสด" เหมือนเดิมก็ไม่รู้ 555+ จะพยายามรักษาสถานภาพนี้ไว้ให้ถึงที่สุด (แต่ไม่รับปากว่าจะนานตราบสิ้นลมหายใจนะคะเพื่อน^^)

สัมมนากับคณะครู-ระทึกขวัญกับเหตุการณ์แผ่นดินไหว

2011-04-10T18:31:00.015+07:00

ไปสัมมนาครั้งนี้ ต้องขอขอบคุณพี่เนตร ฝ่ายการศึกษา สำนักงานเขตบางคอแหลมเป็นอย่างมาก ที่มีน้ำใจชวนน้องทิพย์ไปร่วมเป็นเจ้าหน้าที่ในการสัมมนาระหว่างวันที่23-25ม.ค.54 ทำให้ได้มีโอกาสไปเชียงใหม่ และได้พบกับเรื่องราวที่สุดจะตื่นเต้น ระทึกขวัญ แบบที่เรียกได้ว่า ลืมไม่ลงกันเลยล่ะค่ะ

ออกเดินทางโดยรถบัสในคืนวันที่22ม.ค.54 ตอน4ทุ่ม ไปถึงตากก็ตี4 (เช้าของวันที่23ม.ค.54) และเข้าพักอาบน้ำ ทานอาหารเช้ากันที่โรงแรมเวียงตากริเวอร์ไซด์ 8โมงเช้าเดินทางต่อไปที่เขื่อนภูมิพล เพื่อล่องแพชมทัศนียภาพของเขื่อนภูมิพล วันนี้อากาศดี (แต่ที่กรุงเทพฯฝนตกหนัก) กรมอุตุนิยมวิทยาแจ้งว่าวันนี้อาจจะมีฝนตกทางภาคเหนือ แต่โชคดีค่ะถึงจะดูครึ้มฟ้าครึ้มฝนอยู่บ้างแต่ฝนก็ไม่ตก คณะของเราจึงล่องแพกันได้อย่างสบายใจไม่ต้องกังวลอะไร วันนี้ทานมื้อเที่ยงกันที่แพ มีการร้องเล่นเต้นรำกันเต็มที่ (นึกเสียดายว่า ถ้าเพื่อนๆของทิพย์มากันครบทุกคนคงจะสนุกกว่านี้) ขึ้นจากแพก็เดินทางต่อไปจังหวัดเชียงใหม่ ถึงเชียงใหม่ประมาณ5โมงเย็น เข้าพักที่โรงแรมเซ็นทาราดวงตะวัน ทิพย์ได้พักที่ชั้น19 ห้อง1915ค่ะ ครั้งแรกที่ขึ้นไปถึงห้องพัก โอ้โห! บรรยากาศข้างบนสวยมาก มองจากมุมสูงเห็นเมืองทั้งเมืองไกลสุดลูกหูลูกตาเลยค่ะ ความรู้สึกตอนนั้นรู้สึกว่าโชคดีมากๆ ที่ได้อยู่ชั้น19 ตั้งใจว่าถ้ามาเชียงใหม่อีกรอบจะมาพักที่นี่แหละ แต่ขอเป็นชั้นบนสุดเลย จะได้เห็นตัวเมืองได้ไกลกว่านี้ โทรหาเพื่อนสมัยเรียนบ้านเพื่อนอยู่ที่เชียงใหม่นี่แหละค่ะ แต่ตอนนี้ทำงานอยู่ กทม. โม้ซะเลยว่าได้อยู่ชั้น19 ชวนเพื่อนให้ตามมาอีกต่างหาก แต่เพื่อนไม่มาหรอกค่ะ เขาบอกว่าชวนช้าไป ลางานไม่ทัน..(โชคดีแล้วแหละเพื่อน) พักหายเหนื่อยก็ได้เวลาอาหารค่ำตอนทุ่มครึ่ง ทานเสร็จก็แยกย้ายไปพักผ่อนกันตามอัธยาศัยค่ะ ทิพย์พักกับพี่มนและน้องมิกกี้(ลูกสาวพี่มน) ก็ชวนกันไปเดินดูตลาดไนท์บาร์ซาของเมืองเชียงใหม่ มีข้าวของขายเต็มไปหมด คืนนี้ทิพย์รู้สึกไม่ค่อยสบาย ทำให้ไม่อยากเดินช็อปปิ้งสักเท่าไหร่ เดินได้ซักพักก็ชวนพี่มนกลับห้องพัก สรุปว่าคืนนี้ทิพย์ก็ทานยาแก้ปวดหลับไปตั้งแต่2ทุ่มครึ่งค่ะ

เช้าของวันที่24ม.ค.54 ออกเดินทางไปไหว้พระที่วัดศรีสุพรรณ ที่นี่กำลังสร้างอุโบสถเงินทั้งหลัง สวยงามมากทีเดียว ได้มาไหว้พระทั้งทีก็ถือโอกาสทำบุญสะเดาะเคราะห์เพื่อความเป็นสิริมงคล ที่นี่มีการทำเครื่องเงินจำหน่ายเป็นของฝาก ของที่ระลึกด้วยนะคะ (ทิพย์ได้สร้อยเงินติดไม้ติดมือกลับมาเส้นหนึ่งค่ะ มีจี้เป็นรูปดอกกุหลาบเล็กๆ น่ารักมาก) จากนั้นก็เดินทางไปชมหอศิลปวัฒนธรรมเชียงใหม่ ภายในพิพิธภัณฑ์จัดแสดงนิทรรศการเกี่ยวกับประวัติความเป็นมาของเมืองเชียงใหม่ และวิถีชีวิตวัฒนธรรมท้องถิ่นของชาวเมืองเชียงใหม่ มีเจ้าหน้าที่พาชมห้องจัดแสดงต่างๆ หลังจากชมหอศิลปฯจนทั่วแล้วก็ได้เวลาอาหารเที่ยงพอดีค่ะ หลังจากทานมื้อเที่ยงเสร็จก็เดินทางต่อไปที่บ้านบ่อสร้าง อ.สันกำแพง ซึ่งเป็นที่รู้จักและมีชื่อเสียงในเรื่องของการทำร่ม (ภาษาทางภาคเหนือเรียก"ร่ม"ว่า"จ้อง"ค่ะ) ร้านค้าที่นี่จะจำหน่ายร่มและหัตถกรรมพื้นบ้านอย่างเช่น ผ้าฝ้าย ของใช้ที่ทำจากไม้ พัด ทิพย์เสียสตางค์ที่นี่มากที่สุด เพราะซื้อของฝากติดไม้ติดมามือมาฝากเพื่อนๆที่ทำงาน ฝากแม่ ฝากน้อง สรุปแล้วของฝากเต็มไปหมด 5โมงเย็นก็หมดเวลาช็อปปิ้ง ได้เวลากลับโรงแรมที่พักกันแล้วล่ะค่ะ

กลับถึงโรงแรมที่พักก็แยกย้ายเข้าห้องพัก และนัดทานอาหารค่ำตอนหนึ่งทุ่มซึ่งทางโรงแรมจัดเป็นงานเลี้ยงแบบบุฟเฟต์ หลังจากทานอาหารเสร็จ ประมาณ2ทุ่ม ทิพย์ก็ชวนพี่มนกลับห้องพัก เพราะรู้สึกว่าเริ่มง่วงขึ้นมานิดๆ คงเพราะฤทธิ์ของยาแก้แพ้ที่ทิพย์ทานเข้าไปก่อนลงไปทานอาหารค่ำนั่นเอง กลับมาห้องพักก็อาบน้ำ จากนั้นก็หยิบกล้องถ่ายรูปขึ้นมาถ่ายภาพของเมืองเชียงใหม่ยามค่ำคืนไว้เป็นที่ระทึกซะหน่อย และก็ไม่ลืมคุยโทรศัพท์ก่อนนอน โม้นู่น นี่ นั่น อีกตามเคย ระหว่างที่กำลังคุยเพลินๆ อยู่ที่มุมนั่งเล่นนั่นเอง (ตอนนั้นเวลาประมาณ3ทุ่ม) รู้สึกว่าพื้นสั่นไหวไปมา ตกใจ! ลุกขึ้นยืน ก็ยังรู้สึกไหวอยู่ พี่มนซึ่งกำลังดูทีวีอยู่กับน้องมิกกี้ ก็ตะโกนบอกว่า ทิพย์! แผ่นดินไหว ทิพย์ตกใจมาก รีบกระโดดหนีออกมุมกระจก คลานเข้าไปหลบใกล้ๆกับชั้นวางทีวี ตาก็เหลือบมองดูโคมไฟที่อยู่ด้านบนของมุมนั่งเล่น เห็นโคมไฟแกว่งไปมา รู้สึกได้ว่าตึกไหวแรงมากๆ พี่มนตะโกนมาอีกทีว่าให้รีบเก็บกระเป๋าสตางค์ แล้วก็พากันวิ่งลงไปข้างล่าง ในใจคิดอยู่ตลอดขอให้ตึกอย่าเพิ่งถล่มนะ ไม่เป็นอะไรนะ ถ้าจะเกิดอะไรขึ้นขอให้เราวิ่งลงไปให้พ้นจากที่นี่ก่อน คิดถึงแม่ คิดถึงน้อง คิดถึงคนที่รักเรา มันกลัวแบบสุดๆ กลัวที่สุดในชีวิตเพราะเราไม่เคยเจอเหตุการณ์แผ่นดินไหวแบบนี้ คิดดูสิคะเพื่อนๆ วิ่งลงมาจากชั้น19 เหนื่อยก็เหนื่อย กลัวก็กลัว ยิ่งเราวิ่งลงมาชั้นล่างๆ คนก็ยิ่งเยอะขึ้นๆ ถ้าใครล้มนี่สงสัยต้องมีเหยียบกันตายแน่ๆ ทิพย์วิ่งลงมาทั้งชุดนอนนั่นเลยค่ะ พอออกมาพ้นจากตัวตึก โล่งอกอย่างบอกไม่ถูกเลยค่ะ เฮ้อ! รอดตายแล้วเรา โทรศัพท์หาแม่ หาน้อง หาพี่ โทรถามว่ามีข่าวแผ่นดินไหวรึเปล่า ก็ยังไม่มีใครรู้ข่าว ยังไม่มีทีวีช่องไหนเสนอข่าวแผ่นดินไหว ประมาณ4ทุ่ม ทางโรงแรมจึงอนุญาตให้แขกที่เข้าพักขึ้นห้องพักได้ (ตอน3ทุ่มครึ่งยังไม่ให้ขึ้นเพราะกลัวจะมีแผ่นดินไหวซ้ำอีก) ท่านผู้อำนวยการเขตบางคอแหลม (ท่าน ผอ.บัณฑิต สิทธินามสุวรรณ์) ก็ให้คณะของเราเช็คเอาท์ออกจากโรงแรมที่พัก และเดินทางกลับ กทม.ในคืนนั้นเอง กลับถึง กทม.ก็ประมาณ10โมงครึ่งของวันที่25ม.ค.54

สรุปว่า การเดินทางไปสัมมนาที่เชียงใหม่ในครั้งนี้ เป็นเหตุการณ์ระทึกขวัญที่ต้องจดจำแบบไม่มีวันลืมได้เลย จากที่ในตอนแรกดีใจที่ได้พักห้องชั้น19 สูงดี วิวสวย บรรยากาศดี อยากจะไปพักอีกครั้ง กลับกลายเป็นว่าตอนนี้ ทิพย์กลัวความสูงไปเลยล่ะค่ะ ในภาพด้านบน ทิพย์ถ่ายภาพนี้จากห้องพักชั้น19 ก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์แผ่นดินไหวประมาณ10นาที เหตุการณ์แผ่นดินไหวในครั้งนี้ จุดศูนย์กลางอยู่ที่ประเทศพม่า ความรุนแรงวัดได้ 6.7 ริกเตอร์ ตึกสูงหลายแห่งใน กทม. สามารถรับแรงสั่นสะเทือนได้ด้วยค่ะ แต่ทิพย์นี่สิคะ รับเต็มๆ จดจำแบบไม่มีวันลืมเลยล่ะค่ะ..

สัมมนาข้าราชการเขตบางคอแหลม 28-30 ม.ค.54

2011-04-09T22:30:00.016+07:00

กลับมาแล้วค่ะหลังจากที่เงียบหายไป3เดือน ก็ยุ่งๆเรื่องงานเรื่องสอบ และเหตุผลสำคัญคือแอร์การ์ดที่ใช้ต่อสัญญาณอินเตอร์เน็ตมีปัญหาอยู่บ่อยครั้งค่ะ กลับมาครั้งนี้ก็มาอัพเดตเรื่องราวย้อนหลังให้เพื่อนๆ ได้รับรู้เรื่องราวว่าที่ทิพย์เงียบหายไปน่ะ ไปทำอะไรมาบ้าง..ไปสัมมนาครั้งนี้ เป็นโครงการอบรมสัมมนาเพื่อพัฒนาศักยภาพการทำงานของข้าราชการและลูกจ้างเขตบางคอแหลมแหลม และผู้ที่เกี่ยวข้อง รุ่นที่2 ระหว่างวันที่28-30ม.ค.54 ณ ชุมพรคาบาน่า รีสอร์ต จังหวัดชุมพร

28 ม.ค.54

ตื่นเช้ามาก (05.15น.) เนื่องจากว่าเมื่อคืนก่อนเดินทางนอนไม่หลับกว่าจะข่มตาหลับได้ก็ปาเข้าไปตีสาม (ตื่นเต้นๆ) ซักพักพี่แป้นก็โทรมาตามไปขึ้นรถที่หน้าสำนักงานเขต เดินทางไปชุมพรครั้งนี้นั่งรถบัสคันที่1 (มีทั้งหมด3บัส) รถออกจากหน้าสำนักงานเขตเวลา06.30น. เวลาประมาณ 10.30น. ก็แวะนมัสการหลวงพ่อโต วัดตาลเจ็ดยอด จากนั้นก็เดินทางต่อไปเพื่อทานอาหารมื้อเที่ยงกันที่อ่าวบ้านกรูด ถึงอ่าวบ้านกรูดก็ประมาณบ่ายโมง กินข้าวกินปลากันแล้วก็เดินทางต่อไปชมพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ จังหวัดชุมพร และเดินทางต่อไปยังที่พักซึ่งก็คือ ชุมพร คาบาน่า รีสอร์ต ถึงที่พักเวลาประมาณ17.15น.ก่อนเข้าห้องพักก็เข้าห้องฟังพนักงานแนะนำโรงแรมกันก่อน ซึ่งที่ชุมพร คาบาน่า รีสอร์ต นี้มีความเป็นมาที่น่าสนใจเลยทีเดียวค่ะ ที่นี่เคยประสบกับวิกฤติเศรษฐกิจเมื่อปี2540ทำให้มีหนี้สินถึง300ล้านบาท ซึ่งทางเจ้าของโรงแรม (คุณวริษศร รักษ์พันธุ์) ก็ได้นำปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมาใช้เป็นหลักในการบริหารจัดการโรงแรม โดยได้มีการทำแปลงปลูกข้าวภายในบริเวณพื้นที่ของโรงแรม มีบ่อบำบัดน้ำเสีย ทำแปลงปลูกผัก ทำสบู่ แชมพู น้ำยาซักผ้า น้ำยาเอนกประสงค์ ใช้เศษผักทำน้ำหมักชีวภาพ เศษผักจากในครัวของโรงแรมก็นำมาทำเป็นอาหารเลี้ยงไก่ นำน้ำมันเก่ามาทำเป็นน้ำมันไบโอดีเซลเพื่อใช้กับรถของโรงแรม ทำให้่สามารถลดค่าใช้จ่ายของโรงแรมลงได้ถึงครึ่งหนึ่งเลยค่ะ นอกจากนั้นทางเจ้าของโรงแรมยังได้สร้างเครือข่ายกับกลุ่มชาวบ้านที่อยู่รอบๆโรงแรม ด้วยการฝึกอบรมพนักงานให้รู้จักการพึ่งพาตนเอง ซึ่งพนักงานของโรงแรมส่วนใหญ่ก็คือชาวบ้านที่อยู่รอบๆโรงแรม เมื่อสามารถทำให้พนักงานเข้าใจถึงปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงแล้วก็เป็นการง่ายที่จะถ่ายทอดให้กับชาวบ้านในชุมชนใกล้เคียง ซึ่งก็เป็นผลให้สามารถสร้างเครือข่ายเศรษฐกิจพอเพียงในชุมชนได้ในที่สุดค่ะ

29 ม.ค.54

ตื่นเช้า 06.20น. หลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้วก็ไปทานอาหารเช้าแบบบุฟเฟต์ของทางโรงแรม ทานเสร็จก็ยังพอมีเวลาเดินชมรอบๆบริเวณโรงแรม บรรยากาศที่นี่เงียบสงบ เหมาะแก่การพักผ่อนมากๆเลยค่ะ แขกชาวต่างชาติก็มีไม่เยอะเท่าไหร่ นี่ทิพย์ยังแอบวางแผนไว้ในใจเลยว่า ถ้ามีโอกาสจะมาพักผ่อนที่นี่อีกซักครั้ง..เวลาประมาณ9โมงเช้าก็ออกเดินทางไปเยี่ยมชมโครงการพัฒนาพื้นที่หนองใหญ่ ซึ่งเป็นโครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ซึ่งพระองค์ทรงมีพระราชดำริให้จัดทำโครงการนี้เพื่อป้องกันและแก้ไขปัญหาน้ำท่วมจังหวัดชุมพร..(ในภาพด้านบนทิพย์ยื่นอยู่บนสะพานไม้เคี่ยม ระยะทาง300เมตร เชื่อมระหว่างพื้นที่โครงการฯและเกาะชมนกชมไม้ซึ่งอยู่ด้านหลังของทิพย์ค่ะ) หลังจากเดินชมภายในโครงการจนทั่วแล้วก็ได้เวลาทานอาหารเที่ยงแบบปิคนิคกันในโครงการนี่แหละค่ะ อาหารอร่อยมาก แต่รสชาติค่อนข้างเผ็ดทีเดียว ทานมื้อเที่ยงเสร็จก็ออกเดินทางกันไปยังศาลกรมหลวงชุมพร ระหว่างทางก็แวะชมการสาธิตการทำผ้าบาติกอีกด้วยค่ะ กลับถึงโรงแรมที่พักประมาณ5โมงเย็น ยังพอมีเวลาได้เดินชายหาดยามเย็นซึ่งอยู่หน้าโรงแรมเลยค่ะ หาดทรายที่นี่สวยมาก หาดทรายขาว เนื้อทรายละเอียด แต่คลื่นลมค่อนข้างแรงก็เลยไม่กล้าลงเล่นน้ำทะเลกันน่ะค่ะ สำหรับคืนสุดท้ายของการมาสัมมนาก็จัดให้มีงานเลี้ยงเวลา2ทุ่ม ในงานก็มีการจับแจกรางวัล แต่เสียดายงานนี้ทิพย์ไม่ได้รางวัลอะไรเลย แต่ก็ไม่เป็นไรค่ะ แค่ได้มาสัมมนาที่นี่ก็ได้อะไรหลายๆอย่างคุ้มค่า ไม่ใช่สิ ต้องเรียกว่าเกินคุ้มเลยล่ะค่ะ

30 ม.ค.54

ตื่นเช้า 6.30น. แต่งตัว จัดกระเป๋า ทานอาหารเช้า และเช็คเอาท์ เดินทางกลับ กทม.ค่ะ มื่อเที่ยงก็แวะทานข้าวกันที่ริมชายหาดจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ เดินทางกลับโดยสวัสดิภาพค่ะ ถึง กทม.ประมาณ5โมงเย็น

ไปสัมมนาครั้งนี้ประทับใจโรงแรมที่พักมากๆ เพราะที่นี่ได้นำเอาหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงมาใช้กับการบริหารจัดการของโรงแรม ตั้งแต่การปลูกข้าว ปลูกผักสวนครัว การนำของเหลือ เศษผัก กลับมาใช้ใหม่โดยนำไปเป็นอาหารไก่ ทำน้ำหมักชีวภาพ ทำน้ำมันไบโอดีเซล การทำสบู่ แชมพู สำหรับใช้ในโรงแรม ซึ่งสามารถลดต้นทุนในการบริหารจัดการได้อย่างมากเลยค่ะ ถึงวันนี้ทางโรงแรมจะยังคงมีภาระหนี้สินที่ยังค้างชำระอยู่ แต่ก็สามารถดำเนินกิจการได้ ไม่ล่มสลายไปพร้อมกับวิกฤติเศรษฐกิจเมื่อครั้งก่อน นับว่าเป็นความสามารถของผู้บริหารของที่นี่เลยก็ว่าได้ ขอชื่นชมจากใจจริงค่ะ ทิพย์ว่าความพอเพียง นำมาซึ่งความสุข สุขกับชีวิตความเป็นอยู่ รู้จักคำว่าพอดี พอเพียง พอประมาณ ไม่ทำอะไรที่เกินตัว เราก็จะไม่เกิดทุกข์ ขอให้มีความสุขกันทุกๆคนนะคะเพื่อนๆ ^____^

งาน Motor Expo 2010 - เมืองทองธานี

2010-12-20T19:06:00.006+07:00

ไปงาน Motor Expo 2010 มาเมื่อวันที่ 11 ธ.ค.53 แต่เพิ่งจะมีเวลาว่าง+อารมณ์สุนทรีย์มานั่งเขียนเอาวันนี้ และที่สำคัญคือ ถ้ายิ่งปล่อยให้นานวันบรรยากาศในวันนั้นจะค่อยๆเลือนลางไปจากความทรงจำ ทำให้ต้องมานั่งนึกกันใหม่ว่า เอ..วันนั้นเราเริ่มต้นยังงัย และจบลงยังงัย..

เมื่อวันที่ 11 ธ.ค. 53 หลังจากเลิกงานก็เดินไปเล่นที่ห้องพี่กุ้ง ทำให้ได้รู้ว่าพี่กุ้งกับน้องชายและน้องสะใภ้ของพี่กุ้งจะไปงาน Motor Expo กัน เท่านั้นแหละ เข้าทางเราเลย ไปด้วยซะเลย แหม ก็ทิพย์กำลังว่างอยู่พอดีนี่คะ ก็อยากไปกะพี่ๆเค้าน่ะสิ (ถ้าเราอยู่แต่ในบ้าน ก็เหมือนกับเราอ่านหนังสือแค่หน้าเดียว เราก็ต้องออกไปดูโลกภายนอกบ้าง ไปดูอะไรต่อมิอะไรที่มันเปลี่ยนแปลงไป สมัยนี้เทคโนโลยีพัฒนาเร็วยังกะติดจรวด ยังงัยทิพย์ก็ขอร่วมสมัยไม่ตกเทรนด์นิดนึงน่ะค่ะ)

บรรยากาศที่งานคึกคักเลยทีเดียวค่ะ รถแต่ละค่าย ไม่ว่าจะเป็น โตโยต้า ฮอนด้า อีซูซุ มิตซูบิชิ นิสสัน ฯลฯ ก็นำรถมาจอดแสดงให้ผู้ที่สนใจได้สัมผัสและลองนั่งกันได้ด้วยค่ะ (ยกเว้นรถยนต์บางค่ายที่ราคาแพง+หรู) งานนี้พี่กุ้งกับน้องๆ ลองนั่งกันเพลินเลยค่ะ พี่เก่ง(น้องพี่กุ้ง)บอกว่า จะซื้อรถมันต้องใจเย็นๆ ค่อยๆ ดู ค่อยๆ เลือก ค่อยๆ นั่ง แล้วค่อยตัดสินใจ แต่..คุณพี่คะ เห็นคุณพี่ลองนั่งมันซะทุกคันเลยค่ะ ไม่เห็นคุณพี่จะตัดสินใจเลยล่ะคะ (แอบแซวนิดนึง ฮ่าๆ) คือ จริงๆ แล้วพี่เก่งตั้งใจจะไปดูรถกระบะค่ะ บูธไหนมีรถกระบะจอดแสดงอยู่พี่แกแวะทุกบูธ คุยกับเซลเป็นนานสองนาน แต่สุดท้ายพี่เก่งก็บอกว่า สอบถามไว้เป็นข้อมูลประกอบการตัดสินใจ งานนี้ก็เลยยังตัดสินใจไม่ได้ค่ะ

ส่วนทิพย์ก็เดินดูไปเรื่อย ดูทุกบูธ ถ่ายรูปไปเรื่อย และที่สำคัญคือ ตั้งใจนำภาพบรรยากาศในงานมาฝากเพื่อนๆนั่นเองค่ะ แอบกระซิบนิดนึงว่า พริตตี้ที่งานนี้สวยๆทั้งนั้นเลยค่ะ แต่ที่เห็นอยู่ในภาพน่ะ ทิพย์เองนะคะ อย่าเข้าใจผิด ฮ่าๆๆ (ถ้าให้ทิพย์ไปเป็นพริตตี้เกรงว่ารถเขาจะขายไม่ออกน่ะค่ะเพื่อนๆ) ไว้ครั้งหน้าไปที่ไหน ทิพย์จะรีบนำมาอัพเดทให้เพื่อนๆ ได้อ่านกันอีกนะคะ

ชมงานนิทรรศการการบินพลเรือน-ท่าอากาศยานดอนเมือง

2010-12-10T19:50:00.015+07:00

วันนี้เป็นวันรัฐธรรมนูญ(10 ธ.ค.53) เป็นวันที่ระลึกถึงโอกาสที่พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าพระราชทานรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรสยาม พุทธศักราช 2475 เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม 2475 เป็นรัฐธรรมนูญถาวรฉบับแรกของประเทศไทย โดยผลของการประกาศใช้รัฐธรรมนูญฉบับใหม่นี้ให้ยกเลิกพระราชบัญญัติธรรมนูญการปกครองแผ่นดินสยามชั่วคราว พุทธศักราช 2475 ซึ่งประกาศใช้เมื่อวันที่ 27 มิถุนายน 2475 ภายหลังการเปลี่ยนแปลงการปกครองโดยคณะราษฎร จากระบบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ เป็น ราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ (ประชาธิปไตย) เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน ปีเดียวกัน และรัฐธรรมนูญฉบับที่ใช้อยู่ในปัจจุบันเป็นฉบับที่ 18 ประกาศใช้เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม 2550

เนื่องจากเป็นวันหยุด ก็เลยมีโอกาสได้ไปชมงานนิทรรศการการบินพลเรือนครั้งที่ 2 จัดแสดง ณ ท่าอากาศยานดอนเมือง ซึ่งจุดประสงค์ของการจัดการก็เพื่อเผยแพร่พระปรีชาสามารถของสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช สยามมกุฏราชกุมาร และเป็นการฉลองโอกาสครบรอบ 100 ปี การบินของราชอาณาจักรไทย การจัดแสดงมี 3 วัน ตั้งแต่วันที่ 9-11 ธันวาคม 2553 เวลาประมาณ 10.00-16.00 น. ค่ะ

ที่บริเวณลานจอดของท่าอากาศยานดอนเมือง มีเครื่องบินแบบต่างๆ ของหน่วยงานด้านการบินมาจอดแสดงอยู่ประมาณ 86 ลำ ที่จำชื่อได้ก็มี เครื่องบินนางสาวสยาม (Miss Siam) เครื่องบินของครอบครัวข่าวของช่องสามก็มาจอดแสดงด้วยค่ะ ผู้ที่มาชมงานสามารถเข้าชมและสัมผัสได้อย่างใกล้ชิดกันเลยค่ะ

แต่ที่น่าตื่นเต้นและเป็นไฮไลน์ของงานนี้ก็คือ การแสดงการบินแบบผาดแผลงของเครื่องบินรูปแบบต่างๆ ค่ะ จากภาพด้านบนที่มีฝูงบินบินเรียงแถวกันคือ การบินหมู่ของสำนักฝนหลวงและการบินเกษตรค่ะ ล่างลงมาคือภาพของนักบินสิบท่านบนเครื่องบินทั้ง 5 ลำ ถัดลงมาก็เป็นการแสดงการบินผาดแผลงของเฮลิคอปเตอร์แบล็กฮอร์ค ของกองการบินทหารบก ส่วนสองภาพล่างคือภาพของนักบินของเฮลิคอปเตอร์แบล็กฮอร์คค่ะ และที่น่าหวาดเสียวที่สุดคือการแสดงการบินแบบผาดแผลงของเครื่องบินแบบเอ็กตร้า300 จากวิทยาลัยการบินนานาชาตินครพนม โดยนักบินคือครูเหยี่ยว นาวาอากาศโท วชิรากรณ์ จิ่นจัน ซึ่งเป็นนักบินผาดแผลงที่มีชื่อเสียงคนนึงของประเทศไทยค่ะ น่าเสียดายที่ทิพย์ไม่ได้เก็บภาพการแสดงการบินของครูเหยี่ยวมาฝากเพื่อนๆ เนื่องจากชมการแสดงการบินเพลินจนลืมถ่ายภาพ เรียกได้ว่า ตื่นเต้นและหวาดเสียวจนเกือบลืมหายใจกันเลยล่ะค่ะ

ถ้าเพื่อนๆ คนไหนสนใจหรืออยากพาน้องๆ หนูๆ ไปชมงานนี้ ยังมีถึงวันพรุ่งนี้อีกวันนึงนะคะ อ้อ น้องๆ ที่อายุระหว่าง 10-15 ปี ยังมีสิทธิ์จับสลากเพื่อขึ้นเครื่องบินของครอบครัวข่าวของช่องสาม โดยคุณฐาปนีย์ เอียดศรีชัย จะพาน้องๆ ไปชมรอบๆเกาะเกร็ดอีกด้วยค่ะ ส่วนทิพย์น่ะอยากจับสลากมั่ง แต่อายุเกินค่ะเพื่อนๆ เสียดายจัง!

เกือบลืมบอกเพื่อนๆ ไปว่า ทางกองบินพลเรือนมีรถบริการรับส่งจากอนุสาวรีย์ชัยถึงลานจอดของท่าอากาศยานดอนเมืองเลยค่ะ จุดจอดมีสองที่ คือ ที่อนุสาวรีย์ชัยและหน้าสวนจตุจักร(หมอชิต) งานนี้ ฟรีทั้งค่าเดินทางและค่าเข้าชมงานเลยค่ะ ถ้าเพื่อนๆ ว่างก็ไปชมกันนะคะ ไปดูความสามารถของนักบินไทยกัน เก่งสุดๆ..สุดยอดไปเลยค่ะ..

ขอขอบคุณข้อมูลจาก http://th.wikipedia.org/

ไปสัมมนา ณ โรงแรมปรินซ์ พาเลซ มหานาค

2010-12-10T18:03:00.011+07:00

ไปสัมมนาโครงการเสริมสร้างความรู้ความเข้าใจในการนำแผนบริหารราชการกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2552-2555 ไปสู่การปฏิบัติ เมื่อวานนี้ (9ธ.ค.53) ที่โรงแรมปรินซ์ พาเลซ มหานาค จัดโดยสำนักยุทธศาสตร์และประเมินผล ทิพย์เดินทางไปถึงเวลาประมาณ 8.10 น. ซึ่งการสัมมนาจะเริ่มเวลา 8.30 น. ก็เลยมีโอกาสเดินดูสินค้าบริเวณใกล้ๆ กับโรงแรม (ตลาดโบ๊เบ๊) สินค้าที่พ่อค้าแม่ค้านำมาจำหน่ายก็คือเสื้อผ้านั่นเองค่ะ แหม ก็ตลาดโบ๊เบ๊น่ะเป็นแหล่งขายส่งเสื้อผ้านี่คะ ก็เลยมีแต่เสื้อผ้าเต็มไปหมด ทิพย์เดินดูเสื้อผ้าได้ซักพัก(ยังไม่เจอที่ถูกใจ) ก็ต้องรีบขึ้นไปห้องสัมมนาแล้วล่ะคะ

เนื้อหาในการสัมมนาก็เป็นเรื่องการจัดทำแผนปฏิบัติราชการประจำปี พ.ศ.2555 แนวทางจัดทำแผนปฏิบัติราชการประจำปี พ.ศ.2555 ของหน่วยงาน คำอธิบายตัวชี้วัดเพื่อประกอบการประเมินผลการปฏิบัติราชการ รวมถึงตัวชี้วัดเชิงยุทธศาสตร์ของสำนักงานเขต ประจำปีงบประมาณ พ.ศ.2554 ค่ะ

และทิพย์ก็มีข้อคิดดีๆ ที่ได้รับจากวิทยากร คือ ดร.พีระพงษ์ ศิริเกษม ซึ่งเป็นข้อคิดดีๆ สำหรับการจัดทำแผนเพื่อไปสู่มหานครน่าอยู่อย่างยั่งยืน ดังนี้ค่ะ

1. ลองปรับเปลี่ยนกระบวนทัศน์ในการมองปัญหาในแบบใหม่
2. นำวิธีการบริหารจัดการความรู้ (KM) เข้ามาช่วย
3. ขจัดกำแพงเพื่อเรียนรู้สิ่งใหม่ มองโลกในแง่บวกมากขึ้น
4. มองความลงตัวในภาพรวม แทนที่จะคอยหาที่ผิดในจุดเล็กๆ
5. สร้างและขยายเครือข่ายผู้ทำงานร่วมกัน และสื่อสารกันให้มากขึ้น
6. เน้นการมีส่วนร่วมจากทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้อง
7. เน้นการกระจายอำนาจ การเสริมพลัง (Empowerment)

ข้อคิดดีๆ เหล่านี้ นอกจากจะนำมาใช้สำหรับการจัดทำแผนแล้ว ทิพย์คิดว่า เรายังสามารถนำมาปรับใช้หรือปรับทัศนคติในการทำงานของเราได้อีกด้วยค่ะ

หลังจากการสัมมนาเสร็จสิ้นลง ทิพย์ก็มีโอกาสได้เก็บภาพบรรยากาศบริเวณล็อบบี้ชั้น 11 ของโรงแรมมาฝากเพื่อนๆ ด้วยค่ะ แต่เสียดายที่ต้องรีบกลับซะแล้ว ไว้ครั้งหน้าถ้ามีโอกาสได้มาสัมมนาที่นี่อีก ทิพย์จะเก็บภาพบรรยากาศด้านนอกของชั้น 11 มาฝากเพื่อนๆ ให้ได้เลยค่ะ

สุขหรือทุกข์..หนทางที่เลือกได้

2010-12-08T17:40:00.008+07:00

เมื่อประมาณปลายเดือนที่แล้ว (พ.ย.53) จนถึงต้นเดือนนี้ (ธ.ค.53) เป็นช่วงที่ทิพย์กลับบ้านช้ากว่าปกติเกือบทุกวัน เนื่องจากเป็นช่วงเลือกตั้งซ่อม ส.ส. (เลือกตั้งซ่อม ส.ส. ในวันที่ 12 ธ.ค.53) และก็บังเอิญว่าเย็นวันหนึ่ง ทิพย์เดินผ่านชั้นหนังสือประชาสัมพันธ์ของสำนักงานเขต ซึ่งปกติก็เดินผ่านทุกวันแต่วันนี้มันไม่ปกติก็ตรงที่ว่า มีวารสารฉบับหนึ่งหล่นอยู่ที่พื้น คงเพราะถูกลมพัดตกลงมาจากชั้นหนังสือนั่นเอง ทิพย์ก็เลยกะว่าจะเดินไปหยิบขึ้นไปเก็บไว้ที่เดิม แต่พอหยิบขึ้นมาดู แล้วก็พลิกๆอ่านดูเนื้อหาข้างใน ทำให้ทิพย์เปลี่ยนใจนำวารสารฉบับนี้กลับมาอ่านต่อที่บ้านทันที (ลักษณะเป็นกระดาษคล้ายแผ่นพับ 5 ท่อน มีข้อความหน้าหลัง รวมเป็น 10 หน้า สีสันสวยงาม น่าอ่านดีค่ะ และบนชั้นก็มีวารสารแบบนี้อยู่อีกหลายฉบับค่ะ) แต่ทิพย์ไม่ได้หยิบมาเป็นของตัวเองหรอกนะคะ หลังจากที่นำมาถ่ายทอดให้เพื่อนๆ ได้อ่านกันแล้วก็ต้องนำไปคืนไว้ที่เดิมค่ะ เผื่อว่าประชาชนที่มาติดต่อราชการจะได้อ่านกัน

วารสารฉบับนี้ เป็นวารสารของสำนักยุทธศาสตร์และประเมินผล ปีที่ 3 ฉบับที่ 3 เดือนกรกฎาคม-กันยายน 2553 เนื้อหาภายในส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องของแผนยุทธศาสตร์ของกรุงเทพมหานครค่ะ แต่ที่ทิพย์จะนำมาถ่ายทอดให้เพื่อนๆ ได้อ่านกัน เป็นส่วนของเกร็ดน่ารู้ ซึ่งเป็นสาระธรรมจากหลวงพ่อชา ที่ให้ข้อคิดในเรื่องการแสวงหาความสุขของมนุษย์และแง่คิดในเรื่องของการใช้ปัญญาในการใคร่ครวญให้หลุดพ้นจากปัญหาหรือความทุกข์อย่างชาญฉลาดค่ะ

เรื่องที่ 1 คนเลี้ยงไก่

มีคนเลี้ยงไก่ 2 คน คนเลี้ยงไก่คนที่ 1 ทุกเช้าจะเอาตะกร้าเข้าไปในโรงเรือนเลี้ยงไก่ แล้วก็เก็บ "ขี้ไก่" ใส่ตะกร้ากลับบ้าน แล้วทิ้งไข่ไก่ให้เน่าไว้ในโรงเรือน เมื่อเขาเอาขี้ไก่กลับถึงบ้าน ทั้งบ้านก็เหม็นหึ่งไปด้วยกลิ่นขี้ไก่ คนทั้งบ้านต้องทนกับกลิ่นเหม็น

คนเลี้ยงไก่คนที่ 2 เอาตะกร้าเข้าไปในโรงเรือนเลี้ยงไก่ เก็บไข่ไก่ใส่ตะกร้าเอากลับบ้าน เขาเอาไข่ไก่ลงเจียว กลิ่นหอมอบอวลไปทั่วบ้าน คนทั้งบ้านได้กินไข่เจียวแสนอร่อย ไข่ไก่ที่เหลือเขาก็เอาไปขาย แล้วได้เงินมาใช้จ่ายในบ้าน ทุกคนในบ้านมีความสุขมาก..

ในชีวิตคนเรา พวกเราเป็นคนเก็บ "ไข่ไก่" หรือ "ขี้ไก่" เราเป็นคนเก็บ "ขี้ไก่" โดยเฝ้าแต่เก็บเรื่องร้ายๆ แย่ๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิตของเราไว้ในหัวของเรา และมีความทุกข์ตลอดเวลาที่คิดถึงมัน หรือเราเป็นคนที่เก็บ "ไข่ไก่" เราจดจำสิ่งที่ดีๆ ที่เกิดในชีวิตของเรา และมีความสุขทุกครั้งที่คิดถึงมัน คนเราส่วนใหญ่ชอบเป็นคนเก็บ "ขี้ไก่" เราถึงต้องเป็นทุกข์ตลอดเวลา เรื่องความเสียใจ ความผิดพลาด ความเจ็บใจ ฯลฯ มักจะติดอยู่ในใจของเรานานเท่านาน ถ้าเราอยากมีความสุขในชีวิต เลือกเก็บ "ไข่ไก่" กับชีวิต แล้วทิ้ง "ขี้ไก่" ไปเถอะ ชีวิตของเราจะได้มีความสุขซักที..

เรื่องที่ 2 ปรารถนา "ปัญหา" หรือ "ปัญญา"

คำว่า "ปัญหา" กับ "ปัญญา" นั้นมีความใกล้เคียงกันมาก ต่างกันแค่ตัวเดียวคือ "ห" กับ "ญ" ในชีวิตจริง สิ่งที่เรียกว่า "ปัญหา" นั้นก็อยู่ใกล้กับ "ปัญญา" มากเช่นเดียวกัน เมื่อเกิดปัญหาขึ้นมา แทนที่จะคร่ำครวญหรือตีอกชกหัว ลองใคร่ครวญดูให้ดีจะพบว่า ปัญหาเหล่านี้เป็นสัญญาณเตือนให้เราเปลี่ยนแปลงตัวเอง ถ้าเรามองสัญญาณนี้ออก นั่นแสดงว่าปัญญาได้เกิดแก่เราแล้ว ขั้นต่อไปก็คือ เปลี่ยนทัศนคติ พฤติกรรม หรือการใช้ชีวิตให้ถูกต้อง เหมาะสม และชาญฉลาด ไม่ควรมองว่าปัญหาคือ "ทางตัน" ถ้ามองให้ดี ในตัวปัญหานั้นก็มี "ทางออก" ด้วยเหมือนกัน อย่าลืมว่า สลักที่ล็อคประตูนั้นก็เป็นสลักอันเดียวกับที่ใช้เปิดประตู สวิตซ์ที่ปิดไฟก็เป็นอันเดียวกับที่ใช้เปิดไฟให้สว่าง ฉันใดก็ฉันนั้น ในคำถามก็มีคำตอบเฉลยอยู่

จะว่าไปแล้วปัญหาหรือความทุกข์ทั้งหลายไม่ได้มีไว้ให้คร่ำครวญ แต่มีไว้ให้ใคร่ครวญนั่นเอง ในความทุกข์นั้นก็มีทางออกจากความทุกข์แฝงอยู่เสมอ ความทุกข์มีขึ้นก็เพื่อสอนเราให้รู้จักหลุดพ้นจากความทุกข์ ปัญหาเกิดขึ้น ก็เพื่อสอนเราให้เกิดปัญญา ด้วยเหตุนี้ปัญหาจึงไม่ใช่เรื่องน่ากลัว หากคือครูที่มีมาสอนให้เราฉลาดขึ้นนั่นเอง..

ที่ทิพย์นำเอาสาระธรรมทั้งสองเรื่องนี้มาฝากเพื่อนๆ ก็ด้วยความรักและปรารถนาดี อยากให้เพื่อนๆ ทุกคนมีความสุขค่ะ แต่เพื่อนๆจะสุขได้ก็ต้องนำสาระธรรมนี้ไปปฏิบัติให้ได้ด้วยนะคะ ส่วนทิพย์ต้องขอตัวไปทานไข่เจียวหอมๆ ก่อนนะคะ ได้เวลาอาหารเย็นแล้ว ไปทานข้าวไข่เจียวด้วยกันนะคะเพื่อนๆ ^___^

ขอขอบคุณข้อมูลจาก : วารสารสำนักยุทธศาสตร์และประเมินผล ปีที่ 3 ฉบับที่ 3 เดือนกรกฎาคม - กันยายน 2553

วันลอยกระทง - ชมโตโยต้า ลีกคัพ 2010 บุรีรัมย์ พีอีเอ-การท่าเรือไทย เอฟซี

2010-11-21T21:35:00.009+07:00

วันนี้ (21พ.ย.53) เป็นวันลอยกระทง ซึ่งเป็นประเพณีสำคัญวันหนึ่งของคนไทย ตรงกับวันขึ้น15ค่ำเดือน12 เชื่อกันว่าประเพณีนี้จัดขึ้นเพื่อบูชาและขอขมาต่อพระแม่คงคา แต่ทิพย์ก็ไม่ได้ไปลอยกระทงที่ไหนหรอกค่ะเพื่อนๆ เพราะวันนี้ในช่วงเย็นทิพย์เหน็ดเหนื่อยจากการไปชมการแข่งขันฟุตบอลโตโยต้า ลีกคัพ 2010 รอบชิงชนะเลิศ ระหว่าง บุรีรัมย์ พีอีเอ กับ การท่าเรือไทย เอฟซี ณ สนามกีฬาแห่งชาติ ศุภชลาสัย หรือที่สนามศุภฯนั่นเองค่ะ

ไปครั้งนี้ก็ได้โทรนัดกับเพื่อนเป้า ซึ่งตอนนี้ทำงานอยู่ที่บุรีรัมย์ค่ะ วันนี้ตามมาเชียร์ถึงกรุงเทพฯ ทิพย์ก็ไม่น้อยหน้าเพื่อนหรอกค่ะ แหม คนบุรีรัมย์เหมือนกันนี่คะ ด้วยใจรักจริงๆค่ะ ลงทุนซื้อตั๋วเพื่อเข้าชมในราคา 200 บาท ระหว่างที่รอเพื่อนเป้า (บริเวณหน้าประตู4) ก็มีแฟนบอลของการท่าเรือฯ มาขอถ่ายรูปคู่ด้วย โอ้โห รู้สึกเหมือนเป็นดารายังงัยไม่รู้ ฮ่าๆๆ (เวอร์สุดๆ)

กลับมาพูดถึงบรรยากาศของการแข่งขันฟุตบอลโตโยต้า ลีกคัพ 2010 กันต่อนะคะ เริ่มเกมส์ที่บุรีรัมย์ พีอีเอ เป็นฝ่ายเขี่ยบอลก่อน แต่เล่นไปได้เพียงแค่นาทีที่4เท่านั้น การท่าเรือฯก็เป็นฝ่ายขึ้นนำบุรีรัมย์ พีอีเอ อย่างรวดเร็ว 1-0 แต่พอถึงนาทีที่15 บุรีรัมย์ พีอีเอ ได้ลูกจุดโทษโดยผู้รับหน้าที่สังหารจุดโทษ คือ สุเชาว์ นุชนุ่ม นั่นเองค่ะ ทำให้บุรีรัมย์ พีอีเอ ตามตีเสมอได้ 1-1 เหล่ากองเชียร์ดีใจกันได้ไม่เท่าไหร่ ในนาทีที่27 การท่าเรือฯก็ขึ้นนำอีกครั้งเป็น 2-1 จนหมดเวลาครึ่งแรก การท่าเรือฯ นำ บุรีรัมย์ พีอีเอ 2-1

ในช่วงพักครึ่งแรกก็มีการแสดงมินิคอนเสิร์ตของนักร้องขวัญใจชาวเพื่อชีวิต พี่แอ๊ด คาราบาว ซึ่งเป็นผู้ขับร้องเพลงประจำการแข่งขันฟุตบอลโตโยต้า ลีกคัพ นั่นเองค่ะ ก็เป็นที่ถูกใจกองเชียร์ชาวบุรีรัมย์ และสร้างความคึกคักภายในสนามได้มากเลยค่ะ

เกมส์ในครึ่งหลัง บุรีรัมย์ พีอีเอ ก็บุกเต็มที่ (ทิพย์ตะโกนเชียร์จนเจ็บคอกันเลยทีเดียว ลุ้นให้ตีเสมอให้ได้) แต่จนแล้วจนรอดก็ตามตีเสมอไม่ได้ซักที ครบ 90 นาที เกมส์ก็จบลงด้วยชัยชนะของการท่าเรือฯ 2-1 อกหักกันไปตามระเบียบ ได้รองแชมป์อีกแล้ว ครั้งที่แล้ว ไทยแลนด์ พรีเมียร์ลีก ก็รองแชมป์ เฮ้อ! แต่ไม่เป็นไรค่ะ นักเตะทุกคนทำเต็มที่แล้ว ปีหน้าเอาใหม่ค่ะ สู้ต่อไปเถอะ บุรีรัมย์ พีอีเอ

หลังจากที่การแข่งขันจบลง ทิพย์กับเพื่อนเป้าก็แยกย้ายกันที่หน้าสนามศุภฯ เพื่อนเป้าขึ้นรถทัวร์กลับบุรีรัมย์ ส่วนทิพย์ขึ้นรถไฟฟ้าไปลงที่สถานีตากสิน ก่อนอื่นก็ต้องหาอะไรกินก่อน (ด้วยความหิวโซ..กินข้าวเช้า+เที่ยงประมาณ11โมง มาถึงสถานีตากสินก็ทุ่มครึ่่งแล้ว) ที่บริเวณท่าเรือตากสินได้มีการจัดงานวันลอยกระทงของเขตบางรัก มีร้านจำหน่ายสินค้าเต็มไปหมด ผู้คนก็เยอะมาก เดินเบียดเสียดกันเลยทีเดียว ติดกับท่าน้ำก็มีการแสดงโขนด้วยค่ะ ทิพย์เดินดูได้ไม่ทั่วงานหรอกค่ะ ก็อย่างที่บอกไปตั้งแต่แรกนั่นแหละว่า ทิพย์เหนื่อยล้าจากการเชียร์ฟุตบอลมานั่นเอง ก็เลยตัดสินใจไม่เดินต่อ กลับไปนั่งเลียแผลใจที่ห้องดีกว่า (หลังจากที่อกหักจากการแข่งขันในช่วงเย็น พอเกมส์จบก็นับศพทหารได้เลยค่ะ ตายเป็นเบือ!)

สุขสันต์วันลอยกระทงนะคะเพื่อนๆ อ้อ ก่อนไปก็ขอแนะนำเพลงรำวงบุรีรัมย์ ให้เพื่อนๆรู้จักกันหน่อยค่ะ (เด็กบุรีรัมย์ถ้าไม่รู้จักเพลงนี้อ่ะ เชยๆๆๆ) แหม! นี่ถ้ามีโอกาสเจอกันกับเพื่อนๆ ทิพย์จะร้องเพลงนี้ให้ฟังเลยนะคะเนี่ย ^^

บุรีรัมย์ เดี๋ยวนี้เลิกตำน้ำกิน

ท้องฟ้าก็มีนกบิน บนดินก็มีข้าวเหนียว

สาวสวยแก้มเรื่อ ไม่เชื่อก็ลองมาเที่ยว

อีสาณกำลังสีเขียว *ขอเชิญมาเที่ยวบุรีรัมย์ (ซ้ำ*)

ผ่านมาอีสาณเชิญแวะบ้านหมู่เฮา

ปวดหนักปวดเบา แวะกินข้าวกินน้ำ

ตัวดำแต่ใจขาว นั่นหนอชาวบุรีรัมย์

เช้าสายบ่ายค่ำ **ก็ไม่เคยตำน้ำกิน (ซ้ำ**)

COMMART COMTECH THAILAND'10 - ไปชมงานคอมมาร์ทที่ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์

2010-11-10T20:28:00.015+07:00

งาน COMMART COMTECH THAILAND'10 จัดขึ้นระหว่างวันที่ 3-7 พฤศจิกายน 2553 ณ ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ เหตุที่ทำให้ทิพย์ต้องไปงานนี้ก็เนื่องมาจากทิพย์ขายโน้ตบุ๊คของทิพย์ให้เพื่อนไป แต่ไม่ได้ขายแอร์การ์ดไปด้วย ทำให้เล่นเน็ตไม่ได้ แล้วเพื่อนก็บ่นจังว่าไม่มีเวลาไปซื้อ ทำงานอยู่นอกเมือง ห่างไกลความเจริญ คน(เกือบ)สวยและน้ำใจงามอย่างทิพย์ได้ยินแล้วก็ทนฟังไม่ได้(ประมาณว่ารำคาญ ฮ่าๆๆ) ก็เลยอาสาไปซื้อให้ (อย่าเข้าใจผิดว่าทิพย์จะเป็นแม่พระใจบุญขนาดนั้น ไม่ได้ให้ฟรีหรอกค่ะเพื่อนๆ เห็นใจดีแบบนี้ ก็งกเป็นเหมือนกันนะ อิอิ..) และที่สำคัญที่สุดคือ การไปชมงานในครั้งนี้ทำให้ทิพย์มีเรื่องมาเล่าให้เพื่อนๆ ฟังในวันนี้นั่นเองค่ะ

วันเสาร์(6พ.ย.53) หลังเลิกงานก็รีบไปศูนย์ฯสิริกิติ์ทันที ไปถึงก็ตรงไปที่โซนแสดงคอมฯก่อนเลย(ชั้น2) คนเยอะมากกกกกกก..(ดูจากรูปสิคะ เดินแทบจะเบียดกันเลย) มีคอมพิวเตอร์และโน้ตบุ๊กทุกยี่ห้อเลย ไม่ว่าจะเป็นยี่ห้อ HP DELL LENOVO ASUS ACER SONY SAMSUNG ฯลฯ โดยเฉพาะโน้ตบุ๊กรุ่นที่ทิพย์ขายให้เพื่อนไป ทิพย์ซื้อมาเมื่อสองเดือนก่อน ที่งานนี้ราคาลดลงเป็นพันเลย (นี่เพื่อนยังไม่รู้นะเนี่ย..ขอโทษด้วยนะคะคุณเพื่อน เราไม่ได้ตั้งใจจะขายให้แพงเท่าราคามือใหม่เลยจริงๆ) ที่ชั้นนี้ นอกจากจะจัดแสดงและจำหน่ายโน้ตบุ๊กแล้ว ยังมีโปรแกรมคอมพิวเตอร์ โปรแกรมป้องกันไวรัส กล้องถ่ายภาพ อุปกรณ์คอมพิวเตอร์หลากหลายยี่ห้อมาจำหน่ายด้วยค่ะ

หลังจากที่เดินดูที่ชั้น 2 จนทั่วแล้วก็ลงไปที่ชั้น 1 บริเวณนี้มีร้านขายอุปกรณ์คอมพิวเตอร์ อุปกรณ์เสริมต่างๆ มาจำหน่ายเยอะแยะมาก ผู้คนก็เดินเบียดเสียดกัน(เหมือนตลาดนัดสวนจตุจักรตอนเย็นวันอาทิตย์ยังงัยยังงั้นเลยค่ะ) และแล้วทิพย์ก็เจอร้านขายแอร์การ์ดร้านหนึ่ง เหตุที่ซื้อร้านนี้เพราะอยู่ติดกับร้านจำหน่ายซิมเน็ตของดีแทค ซื้อแอร์การ์ดแล้วก็ซื้อซิมเน็ตไปด้วยเลย ประกอบกับความเมื่อยล้าจากการเดินมาเป็นชั่วโมงก็เลยตัดสินใจซื้อร้านนี้นั่นเองค่ะ

หลังจากที่ได้แอร์การ์ดแล้ว สิ่งหนึ่งที่ทิพย์ไม่เคยลืมเลย ก็คือการเก็บภาพบรรยากาศของงานมาฝากเพื่อนๆ อีกเช่นเคย เพื่อนๆ คนไหนที่พลาดงานคอมมาร์ทครั้งนี้ อย่าเพิ่งเสียใจไปนะคะ ไว้ครั้งหน้าทิพย์จะรีบนำข่าวมาบอกเพื่อนๆ ก่อนใครเลยค่ะ

น้ำท่วมภาคใต้ - หาดใหญ่จมบาดาล

2010-11-04T18:33:00.006+07:00

ครั้งก่อนทิพย์ได้เล่าให้เพื่อนๆ ฟัง ถึงเรื่องน้ำท่วมใหญ่ที่โคราชไปแล้ว มาครั้งนี้ก็จะพาเพื่อนๆ ลงใต้กัน เพราะช่วงนี้หลายจังหวัดทางภาคใต้ของเรากำลังประสบกับภาวะน้ำท่วมหนัก หลังจากที่หลายจังหวัดของภาคอีสานและภาคกลางต้องประสบกับอุทกภัยกันถ้วนหน้า แม้ว่าในตอนนี้ในบางพื้นที่ของภาคอีสานและภาคกลางที่ถูกน้ำท่วมนั้น ระดับน้ำได้ลดลงไปบ้างแล้ว แต่หลายหน่วยงานก็ระดมกำลังเร่งฟื้นฟูสภาพอาคารบ้านเรือนที่ได้รับความเสียหาย รวมถึงทำความสะอาดถนนหนทาง เก็บกวาดขยะ สิ่งปฏิกูล กันอย่างเต็มที่ เห็นภาพข่าวแล้วก็ต้องขอชื่นชมในความเสียสละร่วมแรงร่วมใจกันของทุกคนค่ะ

ทิพย์เองก็ได้ติดตามสถานการณ์น้ำท่วมมาโดยตลอด โดยเฉพาะล่าสุดที่น้ำท่วมหนักที่ตัวเมืองหาดใหญ่ จ.สงขลา ซึ่งเหตุการณ์น้ำท่วมในครั้งนี้มีสาเหตุมาจากอิทธิพลของพายุดีเปรสชั่น ทำให้บางแห่งน้ำท่วมสูงถึงเกือบสามเมตร เส้นทางถูกตัดขาด ผู้คนนับหมื่นคนติดค้างอยู่ภายในบ้าน ระบบสัญญาณโทรศัพท์เคลื่อนที่ล่มติดต่อสื่อสารไม่ได้ ความช่วยเหลือไม่สามารถเข้าไปถึง เนื่องจากระดับน้ำสูงและน้ำไหลเชี่ยวมาก และในวันนี้ (4พ.ย.53) ระดับน้ำที่ท่วมสูงเริ่มลดลงแล้ว ประชาชนเริ่มมาเก็บกวาดขยะ ทำความสะอาดบ้านเรือน แม่ค้าที่ค้าขายอยู่ในตลาดกิมหยง ซึ่งเป็นแหล่งการค้าสำคัญใจกลางเมืองหาดใหญ่ ก็ทยอยเข้าเปิดร้านทำความสะอาด เช็คสภาพสินค้า บางส่วนก็นำมาขายลดราคาแบบยอมขาดทุนกันเลยทีเดียว ส่วนในบางพื้นที่ที่ยังมีน้ำท่วมขังอยู่ ทางเจ้าหน้าที่ก็เร่งสูบน้ำเพื่อระบายน้ำลงทะเลอย่างเร่งด่วน และคาดว่าน้ำจะลดลงจนแห้งสนิทภายในสัปดาห์นี้

เหตุการณ์น้ำท่วมภาคใต้ครั้งนี้ มีเหตุการณ์ที่น่าเศร้าสลดเกิดขึ้นคือ การเสียชีวิตของปลัดอำเภอจะนะ จังหวัดสงขลา ซึ่งเกิดอุบัติเหตุเรือล่มขณะเข้าไปให้ความช่วยเหลือชาวบ้านที่ได้รับความเดือดร้อนจากอุทกภัยเมื่อกลางดึกวันที่ 1พ.ย.53 ก่อนเกิดเหตุปลัดอำเภอผู้นี้เร่งรีบที่จะไปช่วยเหลือชาวบ้านที่ได้รับความเดือดร้อนจนลืมสวมชูชีพฝ่ากระแสน้ำที่ไหลเชี่ยวและแรงมาก กระแสน้ำได้พัดจนเรือโดยสารล่มและเป็นเหตุให้ตัวเองต้องเสียชีวิตในระหว่างปฏิบัติหน้าที่ นับเป็นตัวอย่างของบุคคลซึ่งเสียสละเพื่อส่วนรวม เป็นตัวอย่างของข้าราชการที่ปฏิบัติหน้าที่อย่างเต็มความสามารถไม่ห่วงชีวิตตัวเอง ขอชื่นชมจากใจจริงค่ะ

ถึงอย่างไรน้ำใจของชาวไทยก็ไม่เคยแห้งเหือด ความช่วยเหลือต่างๆ ข้าวของบริจาคยังคงทยอยสู่พี่น้องที่ได้รับความเดือดร้อนอย่างไม่ขาดสาย หากเพื่อนๆ ต้องการบริจาคเงินเพื่อช่วยเหลือผู้ประสบอุทกภัย สามารถบริจาคได้ที่ ธนาคารกรุงไทย ซึ่งเปิดบัญชีช่วยเหลือผู้ประสบอุทกภัย เป็นบัญชีประเภท KTB Charity Account ในนาม "ธนาคารกรุงไทยช่วยเหลือผู้ประสบภัยน้ำท่วม" สามารถบริจาคได้ทุกสาขา ไม่เสียค่าธรรมเนียมโอนเงิน ไม่ต้องจำชื่อบัญชี เลขที่บัญชี และชื่อสาขา โดยเงินบริจาคทั้งหมดจะถูกนำส่งกระทรวงการคลัง เพื่อนำไปบรรเทาความเดือนร้อนของผู้ประสบภัยค่ะ

ทิ้งทายกันนิดด้วยข่าวฮอตของคนฮอตอย่างคุณสรยุทธ์ สุทัศนะจินดา ผู้ประกาศข่าว พร้อมทีมงานของช่อง 3 ซึ่งในขณะนี้หลายๆ คนดูเหมือนจะยกให้เป็นฮีโร่ไปซะแล้ว ด้วยความที่คุณสรยุทธ์และทีมงานลงลุยไปทุกพื้นที่ที่ชาวบ้านได้รับความเดือดร้อนจากอุทกภัยในครั้งนี้ ทั้งนำเสนอข่าวและช่วยเหลือชาวบ้านจนกลายเป็นขวัญใจของผู้ประสบภัยไปแล้ว ถ้าเพื่อนๆ ได้เข้่าไปอ่านในเว็บบอร์ดหลายๆเว็บ จะทราบว่าฮิตฮอตแค่ไหน บางคนยกให้เป็นฮีโร่ บางคนถึงขั้นบอกว่า ถ้าสมัยหน้าคุณสรยุทธ์ลงสมัครรับเลือกตั้งรับรองว่าได้เป็นนายกแน่นอน..ก็ว่ากันไปค่ะ แต่เมื่อเช้านี้ทิพย์ดูรายการเรื่องเล่าเช้านี้ ของทางช่อง 3 คุณสรยุทธ์ได้ออกมาพูดแล้วว่า ตนทำตามหน้าที่เพื่อนำเสนอข่าวและช่วยเหลือชาวบ้านด้วย ไม่อยากให้เอาไปเปรียบกับทางหน่วยงานราชการ ตนทำหน้าที่ของสื่ออะไรที่ช่วยเหลือกันได้ก็ทำอย่างเต็มที่ไม่รั้งรอ หน่วยงานราชการหลายๆ หน่วยก็ทำงานกันอย่างเต็มที่เหมือนกัน..เห็นไหมล่ะคะ ว่าเขาฮอตแค่ไหน

ในความเห็นของทิพย์ไม่ว่าคุณสรยุทธ์หรือใครหรือหน่วยงานไหนก็ตาม ในเวลานี้ทุกคนต่างช่วยกันอย่างเต็มที่ ไม่อยากให้นำมาเปรียบเทียบกัน หรือคิดว่าสือทำหน้าที่ได้ดีกว่ารัฐบาล หรือสื่อสามารถเร่งระดมความช่วยเหลือและกระจายไปสู่ผู้ที่ได้รับความเดือดร้อนได้เร็วกว่ารัฐบาล หากการที่สื่อให้ความช่วยเหลือแก่ผู้ได้รับความเดือดร้อนเร็วกว่ารัฐบาลจริง ก็เป็นการดีที่จะช่วยบรรเทาความเดือดร้อนเฉพาะหน้า และตามด้วยการช่วยเหลือจากภาครัฐ การเยียวยา และแก้ไขปัญหาที่จะเกิดขึ้นภายหลังจากเหตุการณ์อุทกภัยได้ผ่านพ้นไป ความร่วมมือ ร่วมแรง ร่วมใจ ต่างหากล่ะคะที่เราทุกคนควรจะคิดและลงมือทำ

ขอขอบคุณข้อมูลจาก

http://www.komchadluek.com/

http://www.matichon.co.th/

ขอขอบคุณภาพจาก

http://www.thairath.co.th/

งานบ้านและสวนแฟร์2010 - เมืองทองธานี

2010-11-01T18:38:00.012+07:00

เมื่อวาน(วันอาทิตย์ที่31ต.ค.53) มีโอกาสได้ไปงานบ้านและสวนแฟร์2010 ณ อาคารชาเลนเจอร์ เมืองทองธานี ซึ่งจัดขึ้นระหว่างวันที่ 30ต.ค.53-7พ.ย.53 ทิพย์ได้นัดกับน้องเบียร์ไว้ล่วงหน้าเป็นเดือนจนลืมไปแล้วว่ามีนัดไปงานนี้ นึกได้อีกทีก็ตอนที่น้องเบียร์โทรมาหานั่นแหละ อ้อ ต้องแนะนำตัวน้องชายกันนิดนึง น้องเบียร์เป็นเด็กบุรีรัมย์ (ประมาณว่าคนบ้านเดียวกัน) ตอนนี้กำลังเรียนครุศาสตร์สถาปัตย์ อยู่ที่ ม.พระจอมเกล้าลาดกระบัง ชอบแต่งบทกวี ชอบถ่ายภาพเป็นชีวิตจิตใจ (โดยเฉพาะตัวเอง..อ้อ ไม่ใช่ๆ ถ่ายภาพทุกอย่างที่ขวางหน้า) เท่าที่เคยเห็นผลงานฝีมือแต่งภาพกราฟฟิคใช้ได้เลยน่ะ..เป็นน้องชายที่นิสัยดี ขยันและตั้งใจเรียน และออกแนวเพ้อฝันนิดนึง 555+ ยังงัยก็ขอให้ตั้งใจเรียนต่อไป จะได้มีอนาคตที่ดี ขอให้ได้เป็นครูอย่างที่ตั้งใจไว้ละกัน สู้ๆ..

หลังจากที่แนะนำน้องชายไปแล้ว ก็กลับมาเล่าต่อถึงบรรยากาศของงานบ้านและสวนแฟร์2010 กันต่อ เดินทางถึงเมืองทองฯ ก็ได้เวลาเปิดเข้าชมงานพอดี (9.30น.) ก่อนเข้างานก็ไม่ลืมไปลงทะเบียนที่จุดรับลงทะเบียนกันก่อน (รับแจกหนังสือฟรี) เริ่มสำรวจบริเวณงานกันที่บริเวณจัดการประกวดสวนแห่งความทรงจำ ที่จุดนี้จะมีสติ๊กเกอร์ให้ผู้ที่มาเยี่ยมชมงานนำไปติดหน้าป้ายของสวนที่ประกวด ซึ่งมีทั้งหมด 10 สวน..แอบบอกว่าทิพย์โหวตให้ "สวนบ้านนอก" (ในรูปที่มีจักรยานค่ะ) เหตุผลที่โหวต(ติดสติ๊กเกอร์ให้)ก็ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ ชอบนั่นเองค่ะ คือ เห็นแล้วรู้สึกคิดถึงบ้าน ให้ความรู้สึกสงบ เหมือนได้กลับไปอยู่ที่บ้าน ส่วนน้องชายเห็นบอกว่าชอบน้ำก็เลยไปโหวตให้สวนอื่นไป

ถ่ายภาพสวนกันจนพอใจก็เดินไปต่อที่บริเวณประกวดกล้วยไม้ บอกได้เลยว่า กล้วยไม้แต่ละต้นที่เข้าประกวด สวยมากๆ เลยค่ะ ด้วยความที่ทิพย์ชอบกล้วยไม้เป็นชีวิตจิตใจอยู่แล้ว ก็เลยกดชัตเตอร์เป็นว่าเล่น ได้ภาพมาเพียบ..จนน้องต้องตะโกนเรียกว่าพอได้แล้วพี่ไปจุดอื่นกันต่อ เดี๋ยวจะเดินดูได้ไม่ครบทุกจุด ถ้าเวลาเหลือค่อยเดินมาถ่ายภาพกันใหม่ ก็เลยจำเป็นต้องตัดใจจากกล้วยไม้ไปก่อน (เฮ่อ..สุดท้ายก็ไม่ได้กลับมาถ่ายภาพกล้วยไม้อีกหรอกค่ะเพื่อนๆ พอเดินจนครบทุกจุดแล้ว ก็ได้เวลากลับพอดี)

ที่บริเวณจำหน่ายพรรณไม้ มีพรรณไม้มาแสดงและจำหน่ายเยอะมาก ไม่ว่าจะเป็นไม้ดอก ไม้ประดับ รวมไปถึงผักและผลไม้บางชนิด เช่น พริก ฝรั่ง ละมุด แต่ร้านที่ทิพย์หยุดชมก็คงไม่พ้นร้านจำหน่ายกล้วยไม้อีกนั่นแหละค่ะ สวยๆทั้งนั้น เลือกไม่ถูก (สุดท้ายก็เลยไม่ได้กลับมาสักต้นเลย555+)

ไปกันต่อที่บูธรับจัดและตกแต่งสวน จุดนี้ก็สวยจริงๆค่ะ โดยเฉพาะบูธที่ตกแต่งด้วยม่านน้ำ พรรณไม้ และแสงไฟ สวยงามทีเดียวค่ะ

และแล้วก็มาถึงบริเวณจัดแสดงบ้านตัวอย่าง ซึ่งเป็นไฮไลน์ของงานเลยค่ะ เป็นการจัดแสดงบ้านตัวอย่างในแนวคิด "อ่อนน้อมต่อธรรมชาติ" และตรงจุดนี้ก็มีหลายบริษัทนำผลงานมาแสดงและให้คำปรึกษาเรื่องการสร้างบ้านและตกแต่งบ้าน มีหลายแบบ หลายสไตล์ แล้วแต่ความชอบของลูกค้าค่ะ มีทั้งบ้านน็อคดาวน์ที่สามารถถอดประกอบได้ (ทิพย์เข้าไปชมภายในบ้านแล้วน่ารักดีค่ะ ขนาดกะทัดรัดเหมาะแก่การอยู่คนเดียว) มีบ้านไม้แดง เป็นบ้าน 2 ชั้น ทำจากไม้แดงทั้งหลัง ขนาดกำลังดี เป็นสัดส่วนมีซุ้มอยู่ข้างๆบ้าน (เห็นแล้วก็อยากได้ซักหลังค่ะ..ชอบที่สุดในบรรดาบ้านตัวอย่างที่นำมาจัดแสดง) นอกจากนี้ก็ยังมีบ้านตัวอย่างอีกหลายหลังค่ะ เพื่อนๆต้องไปชมกันเอาเอง บอกได้เลยค่ะว่าสวยทุกหลัง แล้วแต่ว่าใครจะชอบแบบไหนค่ะ

นอกจากจะมีบ้านตัวอย่างและสวนมาจัดแสดงแล้ว ยังมีของตกแต่งบ้านหลากหลายชนิด ไม่ว่าจะเป็น ประตูบ้าน รั้วบ้าน อ่างอาบน้ำ ผ้าม่าน โซฟา และอีกมากมาย บรรยายไม่หมดค่ะ ไว้ให้เพื่อนๆ ไปชมเองดีกว่า ยิ่งถ้าเพื่อนๆ ชอบตกแต่งบ้านด้วยแล้วล่ะก็ รับรองเลยว่าต้องอดใจไม่ไหว คงได้ของติดไม้ติดมือมาเยอะแยะเลยล่ะค่ะ

ถึงงานนี้ทิพย์จะไม่ได้ซื้อของตกแต่งบ้านมาเลย นอกจากปุ๋ยใส่กล้วยไม้ที่เลี้ยงไว้หลังห้อง และนิตยสารอีกหนึ่งเล่ม แต่ที่ทิพย์ได้กลับมาแน่นอนคือ ภาพความประทับใจในความสวยงามของสวนสวย กล้วยไม้งาม รวมถึงภาพบรรยากาศของงาน ซึ่งได้นำมาเป็นของฝากให้กับเพื่อนๆ ยังงัยล่ะคะ

ขึ้นศาลครั้งแรกในชีวิต..

2010-10-29T18:53:00.014+07:00

ไปขึ้นศาลครั้งแรกในชีวิต เมื่อวันที่ 26 ต.ค.53 ที่ศาลแขวงพระนครใต้ ซอยเจริญกรุง72/1 ถ.เจริญกรุง เหตุที่ต้องไปขึ้นศาลในครั้งนี้ก็เนื่องมาจากเรื่องงานค่ะ ประชาชนเขาฟ้องร้องกันแล้วอ้างเรา(หน่วยงาน)เป็นพยาน และทิพย์ก็ได้รับมอบหมายให้ไปเป็นพยานที่ศาลในครั้งนี้นั่นเองค่ะ

ไปถึงศาลก็ประมาณแปดโมงครึ่ง โอ้โห ที่ศาลน้ำท่วมค่ะเพื่อนๆ สงสัยจะเป็นช่วงเวลาที่น้ำขึ้นพอดี ทีแรกก็ตกใจ นึกว่าจะเข้าศาลไม่ได้ แต่เจ้าหน้าที่รปภ.บอกว่า เข้าได้แต่ต้องลุยน้ำกันนิดหน่อย ก็ไม่เป็นไรค่ะ ไปถึงทันเวลาเป็นอันใช้ได้ เห็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายโยธาเขตเรา(บางคอแหลม)เข้ามาดูแล ลงพื้นที่ติดตามสถานการณ์อย่างนี้ก็น่าชื่นชมค่ะ

หลังจากที่ทำหน้าที่เสร็จเรียบร้อยก็ได้เวลาอาหารเที่ยงพอดี (น้ำก็ลดลง ไม่ท่วมแล้วค่ะ) น้องเขมบอกว่าระหว่างที่รอทิพย์ ได้เดินไปเจอร้านข้าวแกงอยู่ริมน้ำ บรรยากาศดี ทิพย์ก็เลยบอกว่าให้นำทางไปเลย เพราะต้องรีบกลับเข้าสำนักงานในช่วงบ่าย

พอเดินลงจากศาลก็เลี้ยวขวา เดินอีกนิดเดียวก็ถึงร้านแล้วค่ะ อาหารที่นี่ราคาไม่แพง รสชาติก็ใช้ได้ แต่ที่ชอบก็คือบรรยากาศริมแม่น้ำนี่แหละ ช่วยทำให้เจริญอาหารจริงๆ นั่งทานไปมองแม่น้ำเจ้าพระยาไปข้าวหมดจานตอนไหนก็ไม่รู้ ฮ่าๆๆ ทิพย์แอบไปกระซิบถามแม่ค้าว่า เปิดขายทุกวันหรือเปล่า แม่ค้าบอกว่า เปิดวันจันทร์ถึงวันเสาร์ ก็เลยบอกแม่ค้าไปว่า แล้วจะมาอุดหนุนบ่อยๆ เป็นลูกค้าขาประจำกันไปเลย เพราะอยู่ไม่ไกลจากที่พัก แม่ค้าก็อัธยาศัยดี เป็นกันเองดีค่ะ

ถ้าวันไหนว่างๆ เพื่อนๆน่าจะลองไปนั่งทานดูนะ ไม่แน่นะคะ เพื่อนๆอาจจะชอบบรรยากาศของที่นี่เหมือนทิพย์ และอาจกลายเป็นลูกค้าขาประจำของที่นี่เลยก็ได้ (ไม่ได้รับค่าโฆษณาจากทางร้านแต่อย่างใด เป็นความชื่นชอบส่วนตัวจริงๆค่ะ)

รุมตบนักเรียนหญิงหน้าห้างดัง..สะท้อนเยาวชนขาดจริยธรรม

2010-10-20T20:53:00.012+07:00

วันนี้ (20ต.ค.53) นัดกับพี่แป้นว่าจะไปเดอะมอลล์กัน พี่แป้นบ่นอยากกินก๋วยเตี๋ยวเนื้อเจ้าอร่อย ที่จริงทิพย์ก็อยากจะลองชิมดูมั่งเหมือนกัน นี่ถ้าไม่ติดว่าทิพย์ตั้งใจไว้ว่าจะไม่กินเนื้ออีก คงต้องได้ลองชิมดูสักชามล่ะ เห็นพี่แป้นกับฝ่ายชมกันจังว่าอร๊อยยยย อร่อย (ฝ่ายเชาวนาทก็ไปด้วยนะ แถมเป็นเจ้ามือเลี้ยงข้าวมื้อนี้อีก ขอบคุณนะคะ)

หลังจากกินข้าวเสร็จ ฝ่ายก็แยกตัวกลับก่อนเนื่องจากติดภารกิจทางบ้าน ทิพย์กับพี่แป้นก็พากันเดินดูนู่นดูนี่กันไปเรื่อยประสาผู้่หญิงอ่ะนะ แหม..ก็ผู้หญิงกับเรื่องช็อปปิ้งน่ะ เป็นของคู่กัน

เดินกันจนเมื่อยก็ถึงเวลากลับ ระหว่างที่ยืนรอรถก็มีเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้น เด็กนักเรียนหญิงคนหนึ่งถูกกลุ่มเด็กผู้หญิงวัยเดียวกัน(อายุประมาณ 14-16 ปี) ประมาณ 5-8 คน รุมตบ ขณะเกิดเหตุทิพย์ได้ยินเสียงแม่ค้าที่อยู่ในที่เกิดเหตุตะโกนไล่และมีผู้ชายคนหนึ่งวิ่งเข้ามาห้าม เด็กผู้หญิงกลุ่มนั้นจึงพากันวิ่งหนีไป

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นสะท้อนให้เห็นว่า ตอนนี้สังคมกำลังป่วยหนัก เยาวชนขาดความรู้สึกผิดชอบชั่วดี ไม่เกรงกลัวต่อความผิด ขาดความยับยั้งชั่งใจ มีพฤติกรรมก้าวร้าวรุนแรง

ทิพย์คิดว่าสาเหตุส่วนใหญ่อาจเกิดจากปัญหาต่างๆ เช่น

1. เศรษฐกิจภายในครอบครัว หลายครอบครัว พ่อแม่ต้องดิ้นรน ปากกัดตีนถีบ ทำงานหาเลี้ยงชีพ ไม่มีเวลาดูแลบุตรหลานของตน ปล่อยปละละเลยขาดการอบรม เด็กจึงไม่รู้ว่าสิ่งใดถูกสิ่งใดผิด สิ่งใดควรทำ ไม่ควรทำ

2. ความก้าวหน้าด้านเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร ในโลกยุคไร้พรมแดน ไม่ว่าเราจะอยู่ที่ใดสามารถรับรู้ข่าวสารต่างๆ ได้อย่างทั่วถึง แต่ในขณะเดียวกันเทคโนโลยีก็ส่งผลด้านลบต่อสังคมได้เช่นกัน เด็กหลายคนติดอินเตอร์เน็ต ติดแชท ติดเกมส์ออนไลน์ เสี่ยงต่อการถูกล่อลวง เกิดพฤติกรรมเลียนแบบความรุนแรงจากเกมส์คอมพิวเตอร์ ขาดการเรียนรู้และปรับตัวในโลกของความเป็นจริง

3. ด้านการจัดการศึกษา ระบบการศึกษาในปัจจุบันมุ่งเน้นให้เด็กเรียนเก่ง จบมาจะได้ทำงานที่ได้เงินเยอะๆ ไม่ค่อยมุ้งเน้นเรื่องคุณธรรม จริยธรรม ในความคิดของทิพย์คิดว่ามันเป็นอะไรที่ฉาบฉวยไม่ลึกซึ้ง เมื่อก่อนตอนทิพย์เด็กๆ ตอนเช้าเวลาแปดโมงเช้าต้องเข้าแถวเคารพธงชาติ สวดมนต์ ยืนทำสมาธิ และฟังคุณครูอบรมสั่งสอนก่อนแยกย้ายเข้าห้องเรียน เลิกเรียนสี่โมงเย็นก็ต้องสวดมนต์ก่อนกลับบ้าน ทุกวันศุกร์ เวลาบ่ายสามโมง นักเรียนทุกคนต้องมายืนเรียงแถวหน้าห้องเพื่อสวดมนต์และนั่งสมาธิ ฟังคุณครูบรรยายเรื่องคุณธรรม จริยธรรม บางทีก็จะมีพระสงฆ์มาบรรยายธรรมะ ถึงวันพระคุณครูก็พานักเรียนไปช่วยกันทำความสะอาดวัด ทำนุบำรุงพระศาสนา ทั้งหมดที่ทิพย์พูดมาชี้ให้เห็นถึงความแตกต่างของระบบการจัดการศึกษาในอดีตกับปัจจุบัน ซึ่งการศึกษาในปัจจุบันมุ่งเน้นด้านวัตถุมากกว่าด้านจิตใจ

ปัญหาเหล่านี้ควรได้รับการแก้ไขอย่างเร่งด่วนค่ะ และทิพย์ก็เชื่อว่าปัญหาทุกอย่างย่อมแก้ไขได้อย่างแน่นอน หากทุกภาคส่วนร่วมมือกัน ไม่ใช่ทำเพียงแค่ส่วนใดส่วนหนึ่ง หรือด้านใดด้านหนึ่ง การให้ความสำคัญกับเยาวชนเป็นเรื่องสำคัญมาก เพราะเยาวชนคืออนาคตของชาติ..ชาติไทยเราจะเป็นอย่างไรถ้าปล่อยให้เยาวชนของชาติขาดจริยธรรม?

น้ำท่วม ใครว่าดีกว่า ฝนแล้ง..แด่..โคราช เมืองบาดาล..

2010-10-19T18:17:00.009+07:00

ตอนนี้เปิดทีวีช่องไหน เราก็จะได้พบเห็นกับภาพข่าวน้ำท่วม โดยเฉพาะที่อำเภอเมืองนครราชสีมา น้ำเข้าท่วมตัวเมืองเป็นที่เรียบร้อยแล้ว โรงพยาบาลใหญ่ๆ อย่างเช่น รพ.มหาราช ก็ต้องเร่งขนย้ายผู้ป่วยส่งต่อให้โรงพยาบาลใกล้เคียงที่ไม่ประสบกับภาวะน้ำท่วมกันอย่างทุลักทุเล เห็นภาพข่าวแล้วน่าเอน็จอนาถใจ ผู้คนเดือดร้อน ไร้ที่อยู่อาศัย บ้านเรือนจมอยู่ใต้บาดาล ทรัพย์สิน สัตว์เลี้ยง พืชผลการเกษตร เสียหายไปหมด

ในขณะที่ชาวบ้านได้รับความเดือดร้อนอย่างหนัก ธารน้ำใจจากชาวไทยก็ไหลเข้าช่วยเหลืออย่างไม่ขาดสาย สิ่งของบรรเทาทุกข์ ถุงยังชีพ ข้าวสาร อาหารแห้ง จำนวนมาก ถูกแจกจ่ายให้กับชาวบ้านอย่างต่อเนื่อง เห็นแล้วซาบซึ้งในน้ำใจของคนไทยจริงๆค่ะ

แต่ทิพย์ก็อดสงสัยไม่ได้จริงๆ ค่ะว่า ทำไมน้ำท่วมโคราชได้ทั้งๆที่โคราชเป็นที่ราบสูงแท้ๆ

จากที่ทิพย์ได้ติดตามข้อมูลข่าวสารมาโดยตลอด ทำให้ทราบว่า สาเหตุใหญ่ๆ ของวิกฤติน้ำท่วมในครั้งนี้ก็คือ น้ำป่าจากเขาใหญ่ และพายุฝน ซึ่งเกิดฝนตกตลอด 2-3 วัน ทำให้ปริมาณน้ำมากเกินกำลังที่เขื่อนต่างๆจะเก็บกักน้ำไว้ได้ โดยเฉพาะเขื่อนลำพระเพลิงที่ไม่สามารถรองรับปริมาณน้ำได้อีก จำเป็นต้องปล่อยน้ำเข้าสู่พื้นที่ใต้เขื่อน ทำให้น้ำท่วมสูงขึ้น ไหนจะเขื่อนลำตะคองที่ต้องระบายน้ำออกเนื่องจากกลัวว่าเขื่อนจะแตก ถึงแม้จะได้มีการออกมาประกาศเตือนภัยให้ประชาชนเร่งอพยพขนข้าวของขึ้นสู่ที่สูงแล้วก็ตาม แต่ปริมาณน้ำที่เพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็วขนาดนั้นใครจะหนีทันล่ะคะ (จากภาพข่าวที่ได้เห็น น้ำไหลเชี่ยวน่ากลัวมากค่ะเพื่อนๆ)

สิ่งหนึ่งที่ทำให้ทิพย์สะดุดและหยุดคิดก็คือ น้ำท่วมครั้งนี้หรือจะเป็นเพราะธรรมชาติเอาคืน ก็บุกรุกถมที่ เข้าครอบครองพื้นที่ ตัดไม้ทำลายป่ากันนักนั่นไงคะเพื่อนๆ ไปดูเอาเถอะว่าเขาใหญ่ตอนนี้สภาพเป็นยังงัย บางที่โล่งเตียน บางที่มีรีสอร์ท สนามกอล์ฟ มั่งล่ะ ฝีมือใครกันล่ะคะ ถ้าไม่ใช่นายทุนและชาวบ้านบางส่วนที่หลงผิดและรู้เท่าไม่ถึงการณ์ ผลลัพท์ก็เป็นอย่างที่เห็น เกิดน้ำท่วมใหญ่ ผู้คนที่ได้รับความเดือดร้อน เราจะเอาแต่โทษธรรมชาติว่าโหดร้ายไม่ได้หรอกค่ะ เพราะส่วนหนึ่งมันเกิดจากฝีมือมนุษย์ด้วยกันเองทั้งนั้น

เหตุการณ์น้ำท่วมในครั้งนี้ คงจะพอทำให้หลายๆ คน รวมถึงผู้หลักผู้ใหญ่ของบ้านเมือง หันมาสนใจและร่วมกันค้นหาสาเหตุ หาทางป้องกันและแก้ไข เพื่อไม่ให้เหตุการณ์เช่นนี้เกิดอีกในอนาคต

ด้วยสมองและกำลังอันน้อยนิดของทิพย์ คงไม่สามารถเปลี่ยนแปลงหรือสร้างสิ่งต่างๆ ให้ดีขึ้นได้ แต่ถ้าทุกๆ คนร่วมด้วยช่วยกันคิด ช่วยกันทำ สิ่งที่เรามุ่งหวังย่อมสำฤทธิ์ผลอย่างแน่นอนค่ะ

ขอขอบคุณรูปภาพจาก http://www.kctv.co.th/

ว่าด้วยเรื่อง..ฆ่าตัวตาย..

2010-10-13T18:48:00.012+07:00

ขณะที่คดีฆาตกรรมอำพรางนางแบบสาวเซ็กซี่แห่งนิตยสาร FHM กำลังเป็นที่สนใจของหลายๆ คน และยังอยู่ระหว่างการสืบสวนหาสาเหตุของการตายปริศนาของนางแบบสาวรายนี้ั และอีกไม่นานเราก็คงจะได้ทราบกันว่าจริงๆแล้ว นางแบบสาวคิดสั้นฆ่าตัวตายหรือว่าจะเป็นการฆาตกรรม? พอได้อ่านข่าวนี้ ทิพย์ก็มีเรื่องที่จะนำมาเล่าให้เพื่อนๆ ฟัง แต่เรื่องที่จะเล่านี้ไม่เกี่ยวข้องกับคดีนี้เลย ไม่ใช่การตามล่าหาความจริง วิเคราะห์ หรือสืบเสาะหาเบาะแส ใดๆทั้งสิ้น แต่ประเด็นที่ทิพย์จะหยิบยกมาพูดถึงก็คือ ประเด็นเรื่อง "การฆ่าตัวตาย"

พอทิพย์พูดถึงเรื่องฆ่าตัวตาย เพื่อนๆคงจะพากันคิดแล้วล่ะว่า เอ..วันนี้ทิพย์มาแปลก นึกยังงัยถึงพูดถึงเรื่องนี้ อารมณ์ไหนกันเนี่ย? ไม่ใช่อารมณ์อยากฆ่าตัวตายแน่ๆ อย่าพึ่งคิดไปกันใหญ่ พุทธศาสนาของเราถือว่าการฆ่าตัวตาย (อัตตวินิบาต) เป็นบาปมหันต์ ใครฆ่าตัวตายน่ะ นรกอย่างเดียวเลยค่ะเพื่อนๆ เราชาวพุทธก็ต้องเชื่อในบาป บุญ นรก สวรรค์ (ถึงใครจะพูดขึ้นมาว่า สวรรค์อยู่ในอก นรกอยู่ในใจก็เหอะ..นั่นมันก็ถูก จะสุขหรือทุกข์มันก็อยู่ที่ใจเรา) พุทธศาสนาของเราสอนให้ทุกคนทำความดี ละเว้นความชั่ว และทำจิตใจให้บริสุทธิ์ สาธุ..

กลับมาเล่ากันต่อ เมื่อประมาณเดือนก่อน ทิพย์ได้อ่านหนังสือพิมพ์เดลินิวส์ ซึ่งลงข่าวเรื่องวันป้องกันการฆ่าตัวตาย ทำให้ทิพย์ได้ทราบว่า ในวันที่ 10 กันยายน ของทุกปี เป็นวันที่องค์การอนามัยโลกกำหนดให้เป็นวันป้องกันการฆ่าตัวตายโลก ซึ่งปัญหาการฆ่าตัวตายก็เป็นปัญหาสำคัญของประเทศไทย ซึ่งจากรายงานพบว่าอัตราการฆ่าตัวตายอยู่ในปริมาณสูงกว่าปีที่แล้ว และวิธีการฆ่าตัวตายถูกพัฒนาขึ้นมาอีกมากมาย ทิพย์รู้สึกทึ่งค่ะเพื่อนๆ เคยได้ยินแต่การพัฒนาด้านเทคโนโลยี หรือไม่ก็อาวุธยุทโธปกรณ์ ยาต่อต้านหรือยารักษาโรคร้ายแรงต่างๆ แต่นี่แปลก คนเราถึงเวลานึกอยากจะตาย ก็ยังอุตส่าห์พัฒนาวิธีการตายอีก เฮ่อ..

เพื่อนๆ รู้หรือไม่คะว่าการฆ่าตัวตายที่รวบรวมมาได้มีถึง 16 วิธีด้วยกัน คือ การตัดหัว การกรีดเส้นเลือดที่มือหรือคอ การกระโดดน้ำตาย การรมควันด้วยก๊าซพิษ การช็อตด้วยไฟฟ้า การะเบิด การแขวนคอ การกระโดดจากพาหนะที่กำลังเคลื่อนที่ เช่น รถไฟ รถไฟใต้ดิน รถยนต์โดยสารและเรือโดยสาร การกระโดดสะพานและตึกสูง การวางยาและการกินยาตาย การเผาตัวเอง เซ็บปุกุหรือการคว้านท้องแบบซามูไร การยิงตัวตาย การอดอาหารประท้วง การระเบิดพลีชีพ และการฆ่าตัวตายทางอ้อม เช่น การอาสาไปร่วมรบโดยหวังจะถูกยิงตาย(อันนี้ตายแบบไม่ไร้ประโยชน์แต่ถึงยังงัยก็ไม่ดีนะคะ) โดยสถิติขององค์การอนามัยโลกพบว่า ทุก 40 วินาทีจะมีผู้่ฆ่าตัวตายสำเร็จ 1 คน ประเทศที่มีการฆ่าตัวตายสูงสุด ได้แก่ ประเทศลิทัวเนีย และรัสเซีย..

เป็นงัยคะเพื่อนๆ อ่านแล้วรู้สึกอย่างไรกันบ้าง ส่วนทิพย์อ่านแล้วหดหู่ค่ะ บอกได้คำเดียวเลยว่าหดหู่มากกกกก..คนเราหนอคนเรา กว่าจะได้เกิดมาเป็นตัวเป็นตน เป็นคนมีชีวิตได้ทุกวันนี้ ต้องต่อสู้ดิ้นรนมาตั้งแต่ก่อนจะได้เกิด ต้องเป็นตัวอสุจิเล็กๆ มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า แก่งแย่ง แข่งขันกัน เพื่อที่จะได้ปฏิสนธิ เกิดเป็นก้อนเลือดก้อนเนื้อที่มีชีวิต พอได้เกิดกลับเห็นชีวิตของตัวเองไม่มีค่า เจอปัญหาเข้าหน่อย คิดทำลายชีวิตตัวเองไปซะอย่างนั้น ไม่ได้คิดเลยว่ากว่าจะมีชีวิตรอดมาจนเป็นคนสมบูรณ์ได้จนถึงวันนี้ต้องลงทุน ลงแรงไปเท่าไหร่ (ไหนจะพ่อแม่อีกล่ะท่านต้องลงทุนทั้งแรงกายและแรงใจไปตั้งเท่าไหร่ ท่านจะเสียใจแค่ไหน) บางคนบาปหนักเข้าไปอีก ฆ่าตัวตายคนเดียวยังไม่พอ ฆ่าลูก ฆ่าเมีย ฆ่าคนอื่นไปด้วย..(สงสัยว่าตายคนเดียวแล้วกลัวจะเหงามั๊ง?)

ไหนๆ เราก็ต่อสู้ดิ้นรนมาตั้งแต่ก่อนจะเกิดกันแล้ว พอมีชีวิตรอดมาเป็นคนได้ ก็ต้องต่อสู้ดิ้นรนเพื่อความอยู่รอดของชีวิตกันต่อไป หยุดซะเถอะค่ะ ใครที่คิดจะฆ่าตัวตายเพื่อการแก้ปัญหา โปรดหยุดคิดสักนิด สัตว์เดรัจฉานมันยังรักชีวิตของมัน เราเป็นคนแท้ๆ อย่าได้แพ้สัตว์เดรัจฉานเลยค่ะ

ที่ทิพย์นำเรื่องนี้มาเล่าก็เพื่อเป็นการให้กำลังใจ และเตือนสติเพื่อนๆ ทุกคน ปัญหาต่างๆ มันมีทางออก เพียงแต่เราต้องมีสติ เมื่อมีสติก็จะเกิดปัญญา มีปัญญาก็จะจัดการกับปัญหาได้แน่นอน ชีวิตอาจไม่สวยงามนักแต่ก็มีทางเลือกให้เราเสมอค่ะ เป็นกำลังใจให้เพื่อนๆ นะคะ วันพรุ่งนี้อาจมีอะไรดีๆ รอเราอยู่ก็ได้ค่ะ ^___^

OTOP Midyear 2010 ตอน 2

2010-08-22T18:45:00.008+07:00

ไปมาอีกแล้วค่ะเพื่อนๆ เมื่อวานยังเดินไม่ครบทุกภาควันนี้ก็เลยถือโอกาสไปอีกครั้ง บรรยากาศของงานวันนี้ผู้คนคึกคักกว่าเมื่อวานเนื่องจากว่าวันนี้เป็นวันอาทิตย์

วันนี้มีภาพเขียนสีน้ำมันชื่อ "โมนาลิซ่า" (MONALISA) มาฝากเพื่อนๆ ได้ชมกัน ด้วยความประทับใจส่วนตัว เห็นปุ๊บก็รีบเข้าไปขอถ่ายรูปทันที พร้อมกับสัมภาษณ์คุณสมไชย เจ้าของภาพซึ่งเป็นผู้เขียนภาพนี้ด้วยตัวเอง คุณสมไชยเล่าว่า กว่าภาพนี้จะสำเร็จได้ต้องเขียนภาพเล็กก่อนประมาณ20ภาพ ถึงค่อยลงมือเขียนใหญ่ขนาดนี้ได้(ต้องขอโทษเพื่อนๆด้วยที่ลืมถามขนาดของภาพมา) ภาพนี้ใช้สีน้ำมัน และใช้เกรียงแทนพู่กัน ว่าแล้วคุณสมไชยก็เดินไปหยิบเกรียงมาสามอัน ซึ่งมีขนาดไม่เท่ากัน คุณสมชัยบอกว่า ถ้าเป็นบริเวณที่ต้องการความละเอียดสูงก็จะต้องใช้เกรียงที่มีขนาดเล็กลงไปอีก เช่นบริเวณดวงตา รอบดวงตา เป็นต้น อ้อ..คุณสมไชยก็เคยได้มีโอกาสบินไปชมภาพโมนาลิซ่าของจริงที่ฝรั่งเศสมาแล้ว โอ้โห พี่เค้านี่ใจรักซะจริงๆ..ภายในร้านของคุณสมไชย มีภาพเขียนจัดแสดงอยู่หลายภาพ แต่ละภาพล้วนเป็นฝีมือของคุณสมไชยทั้งนั้น และที่สำคัญ นอกจากภาพโมนาลิช่าที่มีความสวยงาม ดูลึกลับ จนทำให้ทิพย์ต้องหยุดมอง และเดินเข้าไปสัมผัสแล้ว สิ่งที่ทำให้ทิพย์ต้องตะลึงอีกครั้งก็คือ ราคาของภาพนี้ค่ะเพื่อนๆ คุณสมไชยเค้าตั้งราคาของภาพนี้ไว้สูงมากเลยทีเดียว คือ 5ล้านบาทค่ะ ขอย้ำนะคะเพื่อนๆ ว่า "5 ล้าน" ซึ่งคุณสมไชยบอกว่า จริงๆก็ไม่อยากขายเท่าไหร่ เพราะคิดว่าจะไม่เขียนภาพนี้อีกแล้ว แต่ถ้ามีใครที่เค้าชอบภาพนี้จริงๆ ก็จะขายให้ เรื่องราคาก็ต่อรองกันได้ (เป็นธรรมดาค่ะ ศิลปินมักจะชอบสร้างสรรค์ผลงานใหม่ๆ) คุณสมไชยบอกว่า ภาพนี้ถ้าเก็บไว้นานขึ้นเรื่อยๆ ก็จะยิ่งสวย ถ้ามีรอยแตกเล็กๆ ที่ใบหน้าของโมนาลิซ่าด้วยจะดูสวยและใกล้เคียงกับภาพต้นฉบับของลีโอนาโด ดาวินชี่ อีกด้วย..บอกได้เลยว่า สวยจริงๆ ค่ะเพื่อนๆ ยิ่งพอทิพย์ได้เห็นคุณสมไชยอธิบายถึงผลงานของตัวเองแล้วรู้ได้เลยว่า คุณสมไชยมีความภูมิใจในผลงานของเขามาก เขาพร้อมจะนำเสนอ อธิบายถึงความเป็นมาเกี่ยวกับผลงานของเขาอย่างเต็มใจ โดยไม่คำนึงว่าเราจะซื้อผลงานของเขาหรือไม่ เหมือนเป็นความสุขของผู้ที่สร้างสรรค์ผลงานที่ได้มีโอกาสนำเสนอผลงานแก่ผู้ที่สนใจ นี่แหละค่ะที่ทิพย์ประทับใจในความเป็นศิลปินของคุณสมไชย

วันนี้ไม่ได้อะไรติดไม้ติดมือมา นอกจากภาพถ่ายรูปโมนาลิซ่าจากร้านของคุณสมไชย และภาพบรรยากาศวันที่สองของงาน แต่ก็ยังแอบวางแผนไว้ว่าจะไปอีกครั้งตอนใกล้ๆวันสุดท้าย เผื่อราคาสินค้าจะถูกลงกว่าเดิมอีกหน่อย อิอิ..