Kırmızı Sapka

GUILLAIN BARRE savaşçısı diye bir şey varmış!

2026-09-14T11:18:22.434+03:00

Eğer bu hastalıkla ilgili yaptığın bir araştırma seni buraya getirdiyse sevgili okuyucu, doğru yere geldin. Çünkü umutlanabilirsin. Belki kendin için, belki bir yakının için araştırıyorsun. Biliyorum Türkçe fazla içerik üretilmemiş, ben de bu yüzden buraya yazıyorum. Benim gibi birilerine cesaret versin diye.

Yazı biraz uzun olacak sevgili okuyucu, uyarayım.

05 Nisan 2026'da GBS (Guillain-Barre) tanısıyla hastaneye yattım. Bu son derece nadir bir hastalıkmış, başıma gelene kadar adını bile duymamıştım. Hatta benim yaşadığım GBS'nin Miller Fisher varyantı daha da nadirleştiriyor.

GBS nöropatik bir bozukluk olarak tanımlanmakta. Virütik veya bakteriyel enfeksiyonlardan sonra (genellikle de grip ve bağırsak enfeksiyonları) gelişebiliyormuş, zaten ben de grip geçirmekteydim bu hastalık geliştiğinde. Bir çeşit otoimmün rahatsızlık, çünkü bağışıklık sistemi hızını alamayıp sinir hücrelerine de saldırıyormuş. Sinir sistemindeki miyelin kılıfına zarar veriyor ve böylece beyinle sinirler arasındaki iletim kesiliyor. Sanıyorum daha net bir anlatımını yapamayacağım.

İşte ben de grip geçirmekteyken birden çift görmeye başladım, dilim peltekleşti, elim ayağım güç kaybına uğradı, dengem bozuldu ve tüm bunlar beni bir gün içerisinde hastanenin nöroloji servisine yatırdı.

Hastaneye nasıl bir panikle gittiğimizi uzun uzadıya anlatmayayım, ama acildeki doktorun isabetli teşhisi sayesinde yataklı bir nöroloji servisine yatışım sağlandı ve hızla tedaviye başlandı. Hızlı iyileşmemi bana hastanede bakan doktorlarım, hemşireler ve tüm sağlık personeli kadar kesinlikle çok hızlı teşhis koyan acil doktoruma da borçluyum. İyileştikten sonra araştırdığımda gördüm ki çok geciken tanılar da olabiliyor ve bu şekilde ciddi kayıplar yaşanabiliyormuş. Ben çok şükür, hastalıktan 6 ay sonra neredeyse tamamen toparlanmış halde bunları yazıyorum. Ellerimi tekrar kullanabilmek, gözlerimin tekrar tek görmesi muazzam şeyler; bin şükür.

Eğer bu hastalıkla ilgili yaptığın bir araştırma seni buraya getirdiyse, sevgili okuyucu, doğru yere geldin. Çünkü umutlanabilirsin. Belki kendin için, belki bir yakının için araştırıyorsun. Biliyorum Türkçe fazla içerik üretilmemiş, ben de bu yüzden buraya yazıyorum. Benim gibi birilerine cesaret versin diye.

Belirtiler ve Tanı: En temel belirtiler gözlerin çift görmesi, denge kaybı, kas zayıflığı, reflekslerin kaybı, nefes almada veya yutkunmada zorluk. Bu belirtiler başka hastalıkların belirtilerine de benziyor bu nedenle Lomber Ponksiyon (LP) ve Elektromiyografi (EMG) ile detaylı tetkikler yapılıyor. Tabii ki MR, tomografi, USG gibi taramalardan da geçiliyor.

Tedavi: Eskiden bu hastalığın tedavisi için plazmaferez uygulanıyormuş yani vücuttaki kan tıbbi bir ekipmanla vücuttan alınıp temizleniyor ve geri veriliyor. Ancak daha yeni bir tedavi olan IVIG serumu verildi bana. Günde 7 şişe, 5 gün. Bu serumlar sağlıklı donörlerin antikorlarından oluşuyor. Ancak vücudu da yoruyor tabii ki, hatta bende biraz alerji de yaptı bir kaç gün. IVIG'le birlikte başka serumlar da verildi, kollarımda serum takılmadık yer kalmadı diyebilirim. Hemen yatışımın üçüncü günü fizik tedaviye başlandı. Elimi bile kaldıramıyordum, tuvalete bile yardımla gidebiliyordum. Hatta birkaç kez düştüm de. Tabii, doktorlar sekonder bir problemin çıkmasını asla istemiyorlar, o yüzden fizik tedavinin devamlılığı çok ciddiydi. Amaç düşmemek ve hareketliliği kaybetmemekti.

Ekonomi: IVIG tedavisi çok pahalı. Güzel haber, bu ölüm riski olan bir hastalık olduğundan SSK serumu karşıladı. Özel bir hastanede tedavi oldum, burada da tamamlayıcı sağlık sigortamın olması çok büyük destekti. Yine de tabii SSK ve TSS'nin geçmediği yerler de oldu. Bazı tahlilleri tamamen cebimizden karşılamak durumunda kaldık.

👉İlk Hafta: Yatakta bir yanımdan bir yanıma dönemediğim, bebek gibi birinin beni döndürmesini beklediğim bir süreç... Hatta konuşmak bile zorluyordu. Bazı harfleri söyleyemiyordum, burada kontrol sözcüğümüz LOBİ idi. Son günlere kadar B harfini çıkaramıyordum. LOMİ diyordum, gülüyorduk... Yalnızca el kol kaslarının zayıflığı değil, nefes alırken diyaframım bile güçsüzleşmişti. Öksürme, esneme, hapşırma gibi nefesle ilgili ne komik sesler çıkarıyordum; tahmin edemezsiniz. Hiç yutkunamadığım için ilk bir hafta yemek yiyemedim, su içemedim. Her gün 3 kere almam gereken bir tablet ilaç vardı. Onu tek yudum suyla yutmam gerekiyordu, ikinci yudumla zorlanmamak için tek yudumda yutmaya çalışıyordum. Kaç kere de o tek yudum suyla boğuldum, hatırlamak bile dehşet verici gerçekten. Hatta yutkunamadığım için gece uykumda boğulurum diye korkup uyuyamıyordum. Hakan da uyumuyordu, birbirimize bakıyorduk bütün gece. İlk kez dördüncü gün tekerlekli sandalyede oturur pozisyonda uyuyabildiğimi fark edip biraz uyuduğumda çok rahatlamıştım. Dördüncü günün gecesi ilk kez biraz uyuyabilmiştim, o gece garip bir rüya gördüm, açık alandaydım ve üstüme doğru insan yüzlerinden oluşan bir nehir akıyordu, dalgalanıyordu, birlikte hareket ediyordu. Haftalar sonra bunun IVIG'lerin bilinçaltıma etkisi olduğunu fark edecektim. Sonra IVIG'ler bitti ve hastalığın o ilk en berbat zamanını 8011 numaralı odada bırakarak bizi 8007'ye transfer ettiler.

👉İkinci Hafta: Tedavinin bu kısmında artık IVIG'ler işini yapmıştı ancak benim daha yutkunmam düzelmemişti, kas güçsüzlüğüm ve gözlerimin çift görmesi devam ediyordu. Annem de gelmişti, kuzenlerim, arkadaşlarımız defalarca ziyaret etmişlerdi. İkinci haftada daha çok benim beslenmeme odaklandık çünkü hiçbir şey yiyemediğim için makineye bağlanma riski olmuştu. Her gün bana özel yemek geliyordu, yemekten sonra da gelip geri bildirim alıp ertesi gün ona göre güncellemeyle tekrar yemek yapılıyordu. Gerçekten yiyebilmem için her şeyi denediler. İşte o ara doktorum bana bebek maması gibi bir takviye getirdi, Hakan da onları çorbama katıyordu. bir kaşıksa bir kaşık, ne yesem kâr ama o bir kaşığa maksimum faydayı koymaya çalışıyorduk. Bu hastalıkta kas erimesi çok büyük bir tehlike, bunun engellenmesi lazım. Yavaş yavaş yürüme denemeleri yapmaya başlamıştık. Koridorda ilk destekle yürüdüğüm günü unutamıyorum. Bu kısa denemelerin dışında genellikle yürüteç ve tekerlekli sandalye kullanıyordum. Beni koridorda gezmeye çıkartıyorlardı, hatta asansörle lobiye inip hastanenin kafeteryasında birkaç kez oturmuştuk. Oraya ilk gittiğimizde masada oturup vazoda çiçek, peçetelik ve içemesem de çay görünce hayat devam ediyor diye mutluluktan ağlamıştım. Odadayken de annem ben içemesem de kendisiyle birlikte bana da kahve yapıyordu.

Sosyal medyaya serumlu fotoğraf atanlarla zamanında çok dalga geçtiğim için o kötü fotoğrafları hiçbir yerde paylaşmayacağım. Aşağıdaki dışında. Bunu annem çekti, o perdeyi açıp da denize sadece son iki gün bakabildim.

Görünmeyen engeller: Aslında biraz da görünmeyen engellerden bahsetmek istiyorum bu noktada. Hastaneden 15 gün sonra çıktık, 3 hafta da evde iyileştim. Sonra o kadar da iyileşmemiştim ama raporum bittiği için işe döndüm. En büyük korkum, özbakım işlerini tek başıma yapabilir hale gelmeden işe dönmem gerekmesiydi, çok şükür işe dönmeden birkaç gün önce bunlar da mümkün oldu. Kendi kendime oturmam, kalkmam, bakımımı yapabilmem mümkün oldu. Yine de koluma girilmeden, elimden tutulmadan derslere girip çıkmam uzun zaman mümkün olmadı. Okula hep Hakan götürdü; sınıfa kadar geldi. Dersi anlattığımız o kürsü gibi platforma hiç çıkamadım, bilgisayarımı sınıfa taşıyamadım. Yine de görünebileceğim en iyi hâlimle görünmeye çalıştım. Kayan gözümü görmesinler diye sınıfta güneş gözlüğü kullandım. İşte bu süreçte merdiven inip çıkamayan (ki aylar geçti hâlâ çok fazla inip çıkma yapamıyorum), iyi göremeyen, denge problemleri yaşayan insanların binalar içindeki ve açık alanlardaki erişimini ve kısıtlılıklarını yaşadım. Tüm engellerin görebildiğimiz engeller olmadığını anladım. Çünkü ben de uzaktan bakıldığında iyi görünüyorum. Ama işte o zaman çift gördüğüm için koridorlar benim için bir kabustu. Hele de haftada bir gün Taksim yerleşkesindeki yüksek lisans dersine (yine Hakan'la) gitmek zihnimi de bendenim kadar yoran bir aktiviteydi. 2 saatlik ders için yaklaşık 5 saat harcıyordum, yolda yürümek bile bir eziyetti çünkü kaldırımlar, kalabalık vs... Engelleri olan insanlar ne zorluklar yaşıyorlarmış. Oturduğumuz sitede kaldırımlar ve yollar çok düzgün olmasına rağmen, ilk haftalarda siteye ait olan tekerlekli sandalyelerin hiçbirinin kullanılabilir durumda olmaması benim taburcu olduktan sonra yaklaşık 2-3 hafta evden hiç çıkamamama neden oldu.

Adım adım iyileşme: Bu süreçte ailemiz ve çok yakın arkadaşlarımız dışında pek fazla duyurmadık. Bu en iç çemberde muazzam desteklendim. Hastaneden çıktığımda annem ve ablam dönüşümlü olarak aşağı yukarı bir ay bizimle kalıp ev işlerini üstlendiler. Sonra yavaş yavaş Hakan'ın da desteğiyle yapabildiğim işleri yapmaya başladım. Hâlâ eski hareket performansıma ulaşmış değilim. Hızlı yoruluyorum. GBS yavaş bir iyileşme süreci, kendime zaman vermem gerekiyor. Her gün hastanedeki fizik tedavi uzmanının verdiği hareketleri yapıyorum. Ayrıca yine her gün site içinde yürüyüş yapıyoruz. Kardeşim bana sağlığımı detaylı takip edecek bir akıllı saat almış, onunla vücut pilimi düzgün idare edebilmeyi öğreniyorum. Eskiden yorulduğumu anlamazdım, şimdi yapamadığım şeyleri görünce eskiden nasıl yapıyormuşum diye şaşırıyorum. Dinlenmeyi ve kendimi dinlemeyi öğreniyorum.

Doktor kontrollerim de ara ara devam etmekte. Şu an büyük ölçüde iyileşme var. Reflekslerim henüz geri dönmemiş. Bu yüzden ani aksiyon almam gerekebilecek hareket alanlarına girmiyorum. Okula hâlâ Hakan götürüp getiriyor. Çok kalabalıklar da benim için o kadar uygun değil. Merdivenlerde de ekstra dikkatliyim, mecbur kalmadıkça merdiven kullanmıyorum. Düşmemeye dikkat ediyorum. Çok zorlanırsam ve okulda yalnızsam bir meslektaşımın ya da öğrencimin koluna giriveriyorum. Kızım bana hastaneden ilk çıktığımda boyama kitapları getirmişti, kalem tutmaya onlarla tekrar başladım. Önce kalın uçlu pastellerle, sonra kalın gövdeli kuru boyalarla ve en son eskisi gibi ince uçlu markerlarla kendi çizimlerimi yapmaya başladım. Beni en çok korkutan tekrar düzgün görebilecek miyim ve tekrar kendim gibi çizebilecek miyim sorularıydı. Bunun cevabı çok şükür, bin şükür...

23 Nisan 2026 İlk kez boyama yaptım

16 Mayıs 2026 ilk kez defterime çiziyorum

..........................................................

Merak edenler için: Guillain-Barré Sendromu

Mekan da değişir, karakterler de... Arketipler, asla!

2026-08-10T16:55:57.247+03:00

Blogumu her özlediğimde son yazdığım birkaç yazıyı geriye doğru okurum, düşüncelere dalarım. Gerçekten de burası tek başına olduğum tek yer. Bunun insana verdiği garip bir ferahlık var. Hem herkese açık bir yerde yazıyorsun, hem kimsenin haberi yok. Çünkü artık unutulmuş bir mecra. Ne mutlu. Okuyorsan, bana çaktırmadan oku, sevgili okuyucu.

En son nerede kalmışım? Kıbrıs'ta serin bir nisan sabahında, kediler ve insanlarım uyurken içimdeki sesler karmakarışıktı. Susturmadık sesleri, alıp başımızı Türkiye'ye döndük. Kıbrıs'tan ayrılmaya acaba ilk ne zaman karar verdim? Belki pandemiyle birlikte kafamızda bu düşünce olgunlaşmaya başlamıştı. Çünkü pandemide hava ve deniz ulaşımı kapanınca, karayolu da olmadığından adada ada psikolojisi ile tanışmış olduk. Kıbrıs güzeldi, sosyal çevremiz genişti, sevgili arkadaşlarımız vardı. Ama işte pandemide bir anda kapanınca adada hapis gibi olmuştuk. Bunun yarattığı his tuhaf. Sonra yollar açıldığında Türkiye'ye deniz ve karayolu ile gelmeye başladık. Uzun yolların tadını aldık, başka yollar kesmez oldu. Sonra o sıcaklar daha da rahatsız etmeye başladı; o güne kadar katlanılan ve göz ardı edilen konforsuzluklar batmaya başladı. Kafamızda bir tohum gibi düşen memleketimize geri dönme fikri usul usul gelişmeye başladı.

Kızımız Türkiye'de üniversite kazanıp gitti, biz iki başımıza kaldık. Ne yapıyorduk yani bu sarı sıcakta? Pandemide üstelik iki şehir çocuğu, gidip bir köy evi aldık. Bu sefer aklımız orada kalmaya başladı. Senede üç beş gün kalıp eve dönüyorduk, aklımız köyde kalıyordu. Köy dediysem, tarım ve hayvancılık yapılan klasik bir köy değil, bizim gibi şehirli göçmenlerin sonradan yerleştiği bir dağ köyü. Kazdağları'nda bir ev. Neyse, bu sefer de aklımız köyde kalıyordu. Sanki de köyde doğmuşuz, köyümüzü özlüyoruz. Oysa ki ne köyümüz var ne köylümüz. İşte benimsemişiz diyelim. Şehirli insanın özenci diyelim. Gel zaman git zaman fikir kafamızda iyice olgunlaştı, tohum çatladı ve biz toplanıp köyümüze yerleştik.

Anlatamam ne kadar güzel, ne kadar huzurlu, ne kadar mutlu bir seneydi orada geçirdiğimiz. Belki sonra anlatırım. O hayatı o kadar özençle istedim ki, bir yıl uzaktan işlerimizde çalıştık. Bir üniversitede uzaktan online ders veriyordum, Hakan da uzaktan çalışıyordu. Ancak bu bir senenin sonunda, hayat bavullarımızı elimize verip bizi başka bir yere savurdu.

İstanbul'a geldik, oysa hiç düşünmüyordum İstanbul'u. Hep başka şehirlerdeki üniversitelere bakıyordum. Ama bazen öyle olması gerekir. Hızla yeni hayatımıza adapte olduk, peş peşe iki göçün yorgunluğunu atamadan bedenim aniden frene bastı ve hastalandım. Ben kendimi duymuyordum, dedi ki: "Dur, Elif, her şeyi taşıdın, her şeyi yetiştirdin, her işi hallettin ama beni geride unuttun. Dur," dedi. Sonrasını sonra anlatacağım.

Yazmak mı? Diye süper kararlı post girip sonra bloga iki sene hiç uğramamak!

2025-10-06T16:52:00.000+03:00

Dünya ne garip bir yer oldu değil mi? Ne kadar hızlı tüketiyoruz naletler olsun sosyal medya içimizden geçti. Eskisi gibi samimi küçük paylaşımlar yerine saat kaçta post edersek daha fazla etkileşim alacak olan, twitterına ayrı instagramına ayrı stratejiler gereken, bir içeriği farklı düzlemlerde farklı farklı paketlettiren sosyal medya.

İletişiyor muyuz yoksa içerik üretip yayınlıyor muyuz sadece? Etkileşim olsa da olmasa da kendi kendimize yazarak düşündüğümüz eski blog günleri gerilerde mi kaldı?

Bunları arada sırada düşünürüm. Bazen süper kararlı bir şekilde blog yazmaya geri dönmek isterim. İşte bunları düşünürken eski komşularımı bir dolaşayım dedim. Şaşırtıcı bir şekilde benzer hissiyatlarla son yıllarda ya da aylarda yazılmış bazı postlar gördüm, sosyal medya başkalarını da çok bunaltmış olmalı. Söz vermeyeyim ama bu sefer ciddi ciddi bloga dönmeyi düşünüyorum. Bundan bir önceki postta ne güzel havalı havalı yazmışım Haldun Taner, sabah ilk iş yazmak, gözlem filan... Bakalım, söz vermedim dikkati dağınık okuyucu. Zaten orada değilsin biliyorum. Kendi kendime olacağım tek mekanı buldum, yazarsam kendime yazacağım.

Yazmak mı?

2023-04-29T07:35:00.001+03:00

Sabah uyandığımda belli belirsiz bir rüyamı hatırlamaya çalışıyordum. Uykumda çok detaylı ve karmakarışık bu rüyalar, gözümü açar açmaz sivri bir uca dokunmuş balon gibi patlayıp yok oluyor. Son zamanlarda. Aklımda kalanları hemen yazdığım küçük bir defterim var, yaklaşık iki senedir yapıyorum bunu. Bu sabah ise rüyamı yazmak yerine blogun başına oturmak istedim. Tekrar uykuya dalacakken kafamda bir iç ses "kalk" dedi, "kalk, neden yazmıyorsun artık?". Yazmıyor muyum? Aslında yazıyorum, kitap yazıyorum, kitap bölümü, makale, bildiri yazıyorum, yıllık rapor, toplantı tutanağı, e-posta, görevlendirme, teşekkür, geribildirim yazıyorum... Hatta hatırlarsam rüyalarım yazıyorum. Ama ne yazmıyorum? Blogumu terk ettim. kendi sesimi kullanmıyorum. Bir bölüm başkanı, bir akademisyen, bir hoca, hatta rüyalarını titizce gözlemleyen bir raportör gibi yazıyorum ama elif olarak ne yazıyorum? İşte bu blog bunun içindi.

Bir kaç gün önce Ferhan Şensoy'un Haldun Taner'le ilgili bir anısını dinledim. Haldun Taner her sabah daktilosunu balkona koyup 20 sayfa yazarmış. Zaman yaratmak, disipline olmak ne kadar önemli. Aklına yazacak bir konu gelmezse de ne görürse onu yazarmış. Pratiğe odaklı. Amaç ya da sebep ne olursa olsun, ustalardan öğrenecek çok şey var.

Üstelik artık kimse blog okumuyor. Buralardaki herkes başka sosyal mecralara geçti; instagram, facebook, twitter... Kimsenin ne blog yazacak ne de takip edecek zamanı var. Ki bence çok güzel. Düşününce insana bir serbestlik, bir ferahlık veriyor. Yazalım bakalım, bu işe tekrar başlamanın ustası da Haldun Taner olsun. Akla bir şey gelmezse, gözlem yapalım. Amaç sadece yazmak olsun, bakalım ne olacak.

Dışarıdaki kuş sesleri karışık. Birçok farklı kuş türü duyuyorum. Sabah saatlerindeyiz. Nisanın sonu ama Kıbrıs için serin bir hava. Dün bütün gün yağdı, şimşek çaka çaka, yıldırım düşe düşe... Evde herkes uykuda, kediler dahil. Bu sabah onlar bile uyanamamış, oysa her sabah gelip uyandırırlar. Evde çıt çıkmıyor, ama doğa çoktan uyanmış. Cıvıltılar, araba sesleri. Benim de kafamın içinde türlü düşünceler, neredeyse seslenecekler, karmakarışık.

Akdeniz İkliminden İç Anadolu kırsalına...

2021-08-14T22:00:00.001+03:00

Geziye başlamadan önce bir gezi planı yapmıştık, Trip Advisor ve Google Map bu planlar için yararlı uygulamalar... Ama daha Türkiye'ye girer girmez planların her an değişebileceği belli oldu, çünkü feribottan inince hepimiz sersem gibiydik ve doğrudan Göreme'ye gitmek yerine Mersin'de bir gece kalmaya karar verdik.

Kızçem, bulduğu fırsatlarda gitar çalıyor, Ağustos 2021, Mersin Divan Otel

Mersin'e daha önce hiç gitmemiştim, iklim ve doğası Kıbrıs'a çok benziyor, bir Akdeniz kenti. Taşucu'ndan Mersin'e aşağı yukarı bir saatte gittik. Aslında yolumuzun üzerinde Yedi Uyurlar Mağarası ve ona çok yakın bir başka mağara olan Taşkuyu Mağarası'nı görmek isterdim ama ilk defa gittiğimiz bir yol olduğu için pek oyalanmak istemedik.

Gülek Boğazı, Torosların tepesi, Ağustos 2021, Toroslar

Kapadokya, Göreme'ye doğru ilerliyorduk. Yolda Pozantı'da bir mola tesisinde durduk, tost ve çay molası verdik. Gülek Boğazı'ndan geçtikten sonra iklim de bitki örtüsü de değişmeye başladı. Ormanlar yerini bozkıra bıraktı, İç Anadolu kırsalına doğru sürdük. Yanımızda termoslarla sıcak su ve çay-kahve seçeneklerimizle bir Opet'te durduk. Hava kararmaya yaklaşmıştı ve İç Anadolu serini çökmüştü, şortlarımızın üzerine polarlarımızı geçirerek değişik kombinasyonlar oluşturken bir-iki gün önceki Kıbrıs'ın sıcağını hatırlıyorduk.

Göreme'ye giriyoruz, Ağustos 2021

Daha önce hiç gitmediğimiz Göreme'ye girerken alacakaranlık basıyordu ve her yerde ışıklar, fenerler yanıyordu. Ama yukarıdaki fotoğraf o anı göstermiyor çünkü ben anın büyüsüyle fotoğraf çekmeyi unutuyorum efenim 😃😃 Kalacak yer bulmamız biraz zorlu oldu diyebilirim, zira haftasonu geliyordu ve çok turist vardı. Göreme, pek tanıtımlardaki muhteşemlikte değildi, ya da biz gezmesini bilemedik. Aşağıda tanıtım görsellerinde göremeyeceğiniz bir fotoğraf var, kaldığımız mağara otelin önü burası. Maalesef. Kaldığımız yer, isim vermeyeyim iyi niyetlerle döşenmiş ama bu kadar turistik ve uluslararası tanınırlığı olan bir kültür turizmi beldesinde olmaması gereken amatörlükler de vardı. Sorarlarsa turistler bu salaşlığı seviyor dersiniz :))) Zaten balonları da çok erken uçurmuşlar, kaçırmışız. Keyfimiz kaçınca oteldeki kahvaltıyı bile beklemeden çıktık, Eskişehir yollarına düştük.

Bizim otel değil, karşımız... Ağustos 2021, Göreme

Göremeden ayrılıp Uçhisar'dan biraz manzara baktıktan sonra kahvaltımızı mercimek çorbasıyla yaptık. Polarlar üstümüzde ve içimiz ısındı, aylardan Ağustos dikkat! Develer filan vardı, turistler, bir şeyler bizi pek açmadı o işler... Otobana girip Ankara'ya doğru yollara vurduk. Eskişehir'e vardığımızda akşam olmuştu, yeniden bildiğimiz sulardaydık.

Gezimiz Başlıyor

2021-08-12T12:00:00.016+03:00

2019 Martından bu yana tüm dünya pandeminin oyuncağı oldu. Eve girmemiz çıkmamız, ağzımızı yüzümüzü kapatmamız, evlerin ofis olması, derslerin uzaktan yapılması, sosyal ortamların dijitaleşmesi, aşı olmamız olmamamız derken en büyük gündemimiz bu oldu. İlk kez ada psikolojisini dibine kadar hissetim. Bazen buradan hiç çıkamayacağım sandım. O yüzden aşılarımızı olunca bu yaz bir Türkiye gezisi planladık. İlk kez uçakla değil arabayla yapacağımız bir gezi olacaktı bu. Gideceğimiz yer, uğrayacağımız nokta çoktu. Dolayısıyla araçla gitmek bizim için en uygunu olur diye düşündük.

Hazırlıklar:

1. Aşı kartları: Ailede aşısı olanların aşı kartları

2. PCR sonuçları: Aşılı olsak bile PCR yaptırdık, bu belgenin hastaneden damgalı ve ıslak imzalı kopyası gerekli / 72 saat önce yapılmış olmalı

3. Araç işlemleri: Araç sigortası, seyrüsefer eksiği olmaması, aracı iki kişi sürecekse araç kimin üzerinde d eğilse ona vekalet çıkarılması vs

4. Bilet işlemleri: Yalnızca bilet sanat acenteler de var, araç sigortası vb takip edip halledenler de, tercihe bağlı

Biz Akgünler'den bilet aldık*. Yolculuk 11 Ağustos gece 23:30'da Girne Limanı'ndan başladı. Limanda araç sürücüsü araçla birlikte güvenlikten geçiyor, biz İpek'le yaya olarak ayrı geçip Hakan'la sonra buluştuk. Arabayı geminin alt katına rampadan geri geri indirdiler ve üzerine tırlar geleceği için orası kilitlendi. Gemi çok büyük, tahminim kadar kalabalık değildi. Ama o koca gemide 8 kamara varmış ve çok önceden bilet alınması gerekiyormuş kamarada gitmek için. Biz bunu bilmediğimiz için güvertede seyahat ettik.

Güvertede gidilecekse yolluk bir şeyler hazırlanması iyi olabilir. Bizim bir termos çayımızla gündüzden yaptığım böreklerimiz vardı. Tabii bu hazırlıkla ben kendimi çok donanımlı sanıyordum ama gemiye binip de güverteye çıkınca bambaşka bir evrende olduğumuzu anladım. Bu evren, bu yolu bu şekilde yapmaya alışmış yolcuların yerlere halılar kilimler serdiği, yastıklar ve pikelerle güverteyi evine çevirdiği, gecenin ilerleyen saatlerinde yerlere yatıp uyuyacağı bir evrendi. Hatta bizim yan tarafımıza konuşlanmış bir anne kız vardı, sabah gün aydınlanınca anne elinde Türk kahvesi pişirici (evet cezve değil, mutfaklarımızdaki o pişirici) ile priz aramaya gitti ve benim ağzım beş karış açık kaldı! Asla böyle hazırlıklı olamam, olamıyorum.

Gece belli bir saate kadar güverte muhteşemdi, perseid meteor yağmuru** dönemiydi ve biz en üst güvertede kaptan köşkünün bitişiğine yerleşmiştik. Kıyıdan uzaklaşınca gökyüzü iyice belirginleşti, samanyolu, yıldızlar ve kayan göktaşlarını büyük bir keyifle izledik. İçerilerde güzel oturma salonları var bu arada, büyük ekranlarda sabaha kadar film gösteriliyor hatta. Ama klimalı ve pandemib.ku yüzünden içeride oturmayı göze alamadık doğrusu. Sabah varışımız 08:30'daydı ama gümrük, evrak işleriyle çıkışımız 10:30'u buldu. Böylece pandemi yüzünden geçen yaz gelemediğimiz ülkemize giriş yapmış olduk 💖

* Akgünler Denizcilik tık

** Perseid Meteor Yağmuru tık

"Anlıyorum," diye güldü Yolgezer. " Benim görünüşüm kirli, ama yüreğine hoş geliyorum. Öyle mi? Altın olan her şey parlamaz, her gezgin yitirmemiştir yolunu." Yüzüklerin Efendisi - Yüzük Kardeşliği, J. R. R. Tolkien / Sayfa 227

inktober bitti

2017-11-03T12:50:00.001+03:00

inktober

2017-10-10T10:29:00.000+03:00

Blogumun 11. yılı olmuş. 11 yıl önce bu adresimi ilk alışımı, ilk yayınımı yapışımı hatırlıyorum. Çizmeyi sevdiğim kadar yazmayı da her zaman sevdim. Bu blog çoğu zaman benim için bir not düşme, kayda geçme yeri oldu. Son yıllarda pek ilgilenemesem de, yazmak için olmasa dahi eski yazdıklarımı hatırlamak için zaman zaman döndüğüm bir yerdi burası. Yeni bir şeyler yazamamamın bir nedeni kendimle baş başa kalacak zamanımın eskisi kadar olmaması. Bir başka nedeni de akıllı telefon mucizesinin, pek çok konuda bizi daha kolay görünür kılabilmesi. Yıllardır burada yaptığım şeyi instagramda daha az yazı ile görünür kılmak açıkçası daha kolayıma geliyor. Yine de blogların terk edilmemesi gereken alanlar olduğunu düşünüyorum.

Bu ay, bir inktober ayı (ink+october). Daha önce pek zaman bulamadığımdan günü gününe takip edememiştim. Ama bu sene bu konuda oldukça kararlıyım. Hatta öyle ki illüstrasyon dersinde sınıfıma "Haydi hep birlikte inktober yapıyoruz" dedim. Jake Parker bu işi çok iyi akıl etti doğrusu, tüm dünyadan her ekim ayı boyunca topluca katılınan bir çizim pratiği. Hem kollektif hem bireysel bir eylem.

Konular serbest olabildiği gibi inktober web sitesinde yayınlanan bir liste de izlenebilir. Hatta bir sürü alternatif liste de var. Ben bu yıl insan-hayvan melezleri listesini izliyorum. Günlük olarak da instagram ve FB'da paylaşıyorum. İnsan hayvan melezleri zaten üzerinde çalıştığım bir konuydu daha önceden de.

Kuralları da şuraya yazayım, isteyen web sitesine gidip daha detaylı görebilir:

1. Mürekkeple bir çizim yap
2. Online olarak yayınla
3. #inktober and #inktober2017 olarak hasthtag yap
4. Ekim ayında 31 gün boyunca buna devam et

*inktober hakkında detaylı bilgi için web sitesi

9. Gün: ALIYE BERGER

2016-08-03T14:26:00.000+03:00

Aliye Berger (1903-1974)
İlk Türk Kadın Gravür(1) Sanatçısı.
Duygularının ve içgüdülerinin peşinden tereddütsüz gitmesi ve çılgınca kendini adaması da, bu listeye girmesi için bir gerekçe oldu. Bunları şimdi yapmak zor değil, ama Berger'in yaşadığı yıllarda bildiği yola odaklanmak, yeri gelince kulağını tıkamak, çılgınları ile ünlü bir aile (2) için bile biraz ayrıksı kalmak eminim kolay değildi. Kendisi ile ilgili bir anekdot anlatılır; Berger tüm ısrarlara rağmen mütevefa kocası Carl Berger'in Narmanlı Han'daki evinde yalnız başına yaşamaya devam etmektedir(3). Bir gün evde yangın çıkar, konu komşu ve itfaiye söndürmek için koşarlar. Berger'i dışarı çıkaramazlar bir türlü, çünkü yangının oluşturduğu parlama ve renkleri tuvaline yansıtmaya uğraşmakla meşguldür! Bu anekdot, kendisinin bir parça çatlaklığına mı yoksa sanat tutkusuna mı dayanır bilinmez, büyük olasılık zaten biri diğeri olmadan var olamazdı. Dolayısıyla her ikisi de olmalı... Tutku, ortaya konan sanat eserinin en önemli yakıtı değilse nedir?

(1) Gravür / Engraving, metal yüzey üzerinde sivri uçlu kazıma araçlarıyla veya farklı kimyasal tepkimelerle metalin yüzeyinin çukurlaştırılarak boyanın uygulanması ile yapılan bir grafik baskı çeşidi.
(2) Şakir Paşa Ailesi İstanbul'un seçkin ailelerindendir. Bakın kimlerdi Şirin Devrim'in deyişiyle "Şahane Çılgınlar": Aliye Berger'in kardeşleri Cevat Şakir Kabaağaçlı ve Fahrünnisa Zeyd, yeğenleri Füreya Koral, Nejat Devrim ve Şirin Devrimdir.
(3) Aliye Berger, Macar asıllı müzisyen Carl Berger'den keman dersleri almaya başladığında 21 yaşındadır. Bir aşk doğar ve 23 yıl nikahsız birlikte yaşanır (o yıllarda topluma çok ters). Evlendikten 6 ay sonra Karl Berger vefat eder. Aliye Berger ömrünün sonuna kadar eşinin evinde onun eşyalarıyla yaşar.

BIO
Hakkında Detaylı bir yazı
Hakkında Amaç Bükmen tarafından yazılmış bir değerlendirme
Kitap: Alyoşa: Aliye Berger'in Öyküsü, Hayati Çitaklar, YKY
Kitap: Elveda Alyoşa, Oya Baydar, Can Yayınları

8.Gün: AMELIA EARHART

2016-08-02T12:53:00.000+03:00

Amelia Earhart (1897-1937?)
Amerika'nın havacılık öncülerindendir. Atlas Okyanusunu aşan ilk kadın pilottur (1932). Bu uçuşuyla ve başka başarılarıyla rekorlara imza atmıştır. 1930'ların ikinci yarısında kadın pilotların bir örgütü olan The Ninety-Nines üyesiydi. Purdue Üniversitesi Havacılık Bölümü'nde misafir hoca olarak derslere katılıp, özellikle bu mesleğe gönül veren kadınları motive ve bilgilendirme üzerine çabaları vardı. Ayrıca Ulusal Kadın Partisi üyesi ve Eşit Haklar Yasa Değişikliği'nin ilk destekçilerindendi
1937'de Pasifik Okyanusu üzerinde bir uçuş sırasında kaybolduğunda 39 yaşındaydı. Yaşamını çok ilham verici bulduğum için, listeye 8. günde dahil oldu...

Daha fazlası için:
Resmi Web Sitesi
Özel bir koleksiyon
15 Fun Facts
FILM

#30daysfor30pioneerwomen #ameliaearhart

Bonus: Amelia Filmi Traileri

7. Gün: SABIHA GÖKÇEN

2016-08-01T12:23:00.000+03:00

Sabiha Gökçen, (1913-2001)
İlk Türk kadın pilot. Aynı zamanda Atatürk'ün manevi kızıdır. 1935'te sivil olarak planörcülük brövesini, 1937'de ise askeri uçuş brövesini aldı. Dünyada da ilk kadın savaş pilotu olarak kayıtlara geçmiştir (1). 1996'da aldığı ödül çok önemlidir; "Amerikan Kurmay Koleji'nin mezuniyet töreni için düzenlenen Kartallar Toplantısı'nın onur konuğu olarak katıldığı Maxwell Hava Üssü'ndeki törende "Dünya Tarihine adını yazdıran 20 Havacıdan Biri" seçildi. Gökçen bu ödüle layık görülen ilk ve tek kadın olmuştur"(2).

(1) Guinnes Kayıtları
(2) INFO
ITU SAVTEK tarafından yapılan: BELGESEL

#30daysfor30pioneerwomen #sabihagokcen #sabihagökçen

6.Gün: ROSE O'NEILL

2016-07-31T12:03:00.000+03:00

Rose O'Neill (1874-1944)

Amerikalı ilüstratör ve sanatçı. 20. yüzyılın başlarında son derece popüler olan Kewpie karakterinin yaratıcısıdır. Bu sevimli karakter iilk kez "Lady's Home Journal"ın 1909 Kasım sayısı için çizmiştir. Daha sonra karakterin yaratım süreciyle ilgili konuştuğunda onları rüyasında gördüğünü söylemiştir(1). Cupid'in bir çeşitlemesi olduğundan Kewpie olarak isimlendirimiş. Kewpie'ler öyle sevilmiştir ki, oyuncak olarak da üretilmiştir (2). 6. gün için Rose O'Neill'i seçmemin temel nedeni bu başarısıdır. Amerika'da seri üretimle fabrikalarda üretilen ilk oyuncaklardan olarak kabul edilirler. Halen bu bebeklerin koleksiyonu yapılmaktadır. Bizde de bir tane klasik Kewpie var... Bizimki kauçuk olanlardan ama yine de arkasında böyle bir öykü olduğunu bilmek, oyuncağa farklı gözle bakmamı sağladı. İlk üretilen serilerde porselen olanlar da varmış, asıl koleksiyonu yapılanlar bunlar tabii.

Ayrıca Rose O'Neill, aktif bir sufrajetmiş (3). Üstelik döneminin en çok kazanan ilüstratörlerinden biri olduğu bilinir. Erkeklerin dünyasında kendine bir yer açabilmiş, popüler olmuş, kazanmış ve bunları yaparken hemcinslerinin oy hakkı mücadelesinde bir aktivist olarak yer almıştır. İllüstrasyonun Altın Çağı içinde sayılan Rose O'Neill'den şu yazımda bahsetmiştim (4).

(1) http://www.collectorsweekly.com/dolls/kewpie
(2) Oyuncaklarla ilgili daha fazla bilgi için (kaynak).
(3) Sufrajet, kadınların oy hakkı için mücadele eden aktivistlere verilen bir addır. Tüm dünyada kadınların oy hakkı için mücadelesi yıllar almış (kaynak). 1900'lerin başından başlayarak, bazı ülkelerde günümüze kadar sürmüştür bu mücadele.Türkiye'de ise kadınlara seçme ve seçilme hakkı, pek çok ülkeden önce 1930'ların ilk yarısında verilmiştir.
(4)Songür Dağ, E., İllüstrasyonun Altın Çağı II, Grafik Tasarım Dergisi, Temmuz-Ağustos 2013, Sayı 55, Sf 30-32. PDF

#30daysfor30pioneerwomen #roseoneill

5. Gün: BEATRIX POTTER

2016-07-30T10:00:00.000+03:00

#30daysfor30pioneerwomen #beatrixpotter

Beatrix Potter (1866-1943)

Potter, yazar, illüstratör ve doğa bilimciydi. İlk kez çocuklara yönelik "çocukça" kitaplar yazıp resimlemiştir. İlk kitabı "Tavşan Peter'in Hikayesi" dünya çapında çocuklar tarafından sevilmiştir. Aynı zamanda bir koleksiyoncuydu ve doğa bilimleri ile ilgilenirdi. Bilimsel illüstrasyon alanında da çalışmaları olmuştur.

Potter was an author, illustrator, and naturalist. She wrote and illustrated "childish" books for children for the first time. Her first picture book "Story of Peter Rabbit" has been loved for all children. She was a collector and naturalist at the same time. She worked as a scientific illustrator as well.

BIO
MORE
SOCIETY
MOVIE

4. Gün: P.L. TRAVERS

2016-07-29T12:41:00.000+03:00

#30daysfor30pioneerwomen #pltravers #marypoppins

P.L. Travers (1899-1996)
P.L. (Pamela Lyndon) Travers, kitaplarını açık adıyla değil, kısaltma adı ve soyadı ile yayınladı. Çünkü yayıncılık da erkeklerin dünyasıydı. En ünlü eseri, Mary Poppins olmuştur. Mary Poppins, alışılagelmiş çocuk kitabı karakterlerinin aksine, bir antikahraman olarak düşünülebilir. Çok sevilmiş, yatişkinler arasında bile pek çok fanı olan zamansız bir kitap karakteridir. Çocukluğumun ve yetişkinliğimin evire çevire en çok okuduğum kitabıdır. Mary Poppins'in Walt Disney tarafından filme uyarlanmasının öyküsü olan "Saving Mr. Banks" filmini şiddetle öneriririm.

P.L. (Pamela Lyndon) Travers, published her books with her first name's initials instead of her name. Because at that years, publishing sector was a men's world. Her most famous novel is Mary Poppins. Mary Poppins was an alternative hero on the contrary of well-known children's book characters. The novel is one of all times favorite. And it is the book that I read most during my childhood. I strongly recommend the movie named "Saving Mr. Banks" about her.

BIO
DOCUMENTARY
SAVING MR. BANKS

3. Gün: Marie Curie

2016-07-28T11:52:00.001+03:00

#30daysfor30pioneerwomen #mariecurie

Marie Curie (1867-1934)
Madam Curie bugüne kadar iki alanda (fizik ve kimya) birden nobel ödülü alan ilk bilimsinsanıdır. Nobel ödülü alan ilk kadındır aynı zamanda. Radyum ve Polonyum adlı iki yeni elementi keşfetti. Avrupa'da doktora derecesini alan ilk kadın oldu, ayrıca ilk kadın profesördür. 1903'te Nobel Fizik Ödülü ve İngiliz Kralığı'ndan Davy Madalyası, 1911'de ise Nobel Kimya Ödülü kazanmıştır.

Madam Curie is the first scientist that awarded Nobel prize in two different science branches. Also, she is the first woman awarded Nobel Prize as well. She discovered two new elements: Radium and Polonium. She is the first woman who awarded Ph.D. in Europe, besides she is the first woman professor. She awarded Nobel Physics and Davy Medal at 1903 and awarded Nobel Chemistry in 1911.

BIO of Marie Curie

NOBEL PRIZE

A DOCUMENTARY

draw30for30

2. Gün: LOTTE REINIGER

2016-07-27T12:02:00.001+03:00

#30daysfor30pioneerwomen #lottereiniger

Lotte Reiniger (1899-1981)
Alman film yönetmeni ve animatör. Tam adıyla Charlotte "Lotte" Reiniger, siluet animasyonun öncülerindendir. 40'tan fazla animasyon film yapan Reiniger, en çok Prens Ahmet'in Maceraları filmiyle tanınır. Prens Ahmet'in Maceraları, Binbir Gece Masalları etkisi ve esiniyle oluşmuş, gizemli ve egzotik bir görsel dile sahiptir. Reiniger, Prens Ahmet'in Maceraları'nı 1926'da çekmiştir. Walt Disney'in 1937'de çektiği Pamuk Prenses ve Yedi Cüceler uzun metrajlı animasyonundan önce çekilmiş ilk uzun metrajlı animasyon filmdir.

Dönemin koşulları göz önünde bulundurulduğunda gerçekten çağına göre öncü bir sanatçı olduğu rahatlıkla kabul edilebilir. Tekniği ise cut out olup, filmlerini kamera altında stop motion olarak hareketlendirmiştir. Son dönem filmlerinde arkaplanda renk kullanmış olsa da, asıl öne çıkan tarzı tamamen siyah beyaz gölge ve ışıktan oluşan kompozisyonlardır. Reiniger, doğu kültüründen ve masallarından konu olarak etkilenmiştir. Bununla birlikte filmlerindeki görsel ögeler de doğunun gölge oyunu geleneğinden beslenerek oluşmuş bir yöntemin ürünüdür. Karakterleri ve arkaplanları, siluet olarak kullandı. Hareket edecek kısımları eklemlerinden raptiyelerle tuturarak kukla haline dönüştürdü. Asıl ustalığı ise, canlandırmaları son derece yumuşak ve akıcı biçimde yapabilmesidir.

Tarzı günümüzde de pek çok illüstratöre, sanatçıya esin kaynağı olmaya devam etmektedir.

German film director and animator. Charlotte "Lotte" Reiniger is the pioneer of the silhouette animations. She featured more than 40 films including the most famous one: "Adventures of Prince Achmed". She used a mysterious and exotic visual narration in Adventures of Prince Achmed film, which has been inspired by 1001 Arabian Nights. She shoots the film in 1926 before Walt Disney made the first long feature as "Snow White and Seven Dwarfs" in 1937. So Reiniger's film was the first long feature animation film years before.

Whereas the condition of the day, she is obviously a pioneer artist. She used cut-out technique and animated as stop motion with a camera. Although she used to colour in several backgrounds, her general style covers black&white using the light and shadow. She inspired the eastern culture and fairy tales. The visual elements in her animated films have been shaped with the inspiration of shadow play. Charackets and backgrounds were used as a silhouette. The moving parts were cut from the joints and became a paper doll / puppet.

Today, lots of illustrator and animator is being inspired by her style.

İlk filmi Adventures of Prince Achmed/ Her first long feature animated film
İlk uzun metraj film

https://www.youtube.com/watch?v=LvU55CUw5Ck&feature=youtu.be
http://www.imdb.com/name/nm0718201/

draw30for30

1.Gün: FRIDA KAHLO

2016-07-26T15:49:00.000+03:00

#30daysfor30pioneerwomen #fridakahlo

Frida Kahlo, tüm zamanlarda en çok ilgi toplayan sanatçılardan biri. Çileli yaşam öyküsü kadar, güçlü duruşu ve politik yanı ile de kayda değer bir sanatçı. Erkeklerin dünyasında bir kadın olarak cesaretle var olmuş, deli gibi sevdiği Diego'ya kendini ezdirmemiş. Geçirdiği korkunç kaza sonrası tekrarlanan ameliyatlar ve tıbbi iyileşme süreci nedeniyle çok uzun zamanını yatağında hareketsiz yatarak geçirmiş. Ancak kırılma noktası, pek çok insanın herşeyi bırakıp kendine acımaya başlayacağı noktada gerçekleşmiş. Yatağının üzerine yerleştirttiği ayna aracılığı ile tekrar tekrar hep kendine bakmış, defalarca kendini arar ve kendine dönerken, dünyaca ünlü otoportrelerini çizmiş... Kimliğine, karakteristik görünümüne bağlılığı ve şahsına münhasırlığı beni en çok etkileyen yönlerinden biri.

Frida Kahlo is one of the most attractive artists in all times. She is remarkable with her keen personality as much as her suffering life story. Existed in the men's world as a brave woman. As all knows, she stayed in bed for a long time after the horrible traffic wreck that she had, because of the operations and medical recovery process. Imagine! Without motionless, inactive... Looking the ceiling. But this is the breaking point: anyone could let it go with a self-pity, but no... She put a mirror on the ceiling and looked to herself again and again. Looked for herself, imagined and represented herself. Then she draws all those famous self-portraits. The most inspiring aspect of her is the loyalty to her identity and characteristic look as a unique person.

Daha fazlası için / For more:

http://www.fridakahlo.it/

draw30for30

Yeni Çağrı: 30 Öncü Kadın İçin 30 İllüstrasyon / New Challenge: 30 Illustrations for 30 Pioneer Women

2016-07-26T15:00:00.000+03:00

Bir süredir yeni bir 30 günlük illüstrasyon çağrısı* için konu düşünüyordum. Biliyorum işler bu ara bayağı karışık. Son zamanlarda, tüm bu savaş ve çılgınlık ortamının üstesinden gelmek için bambaşka bir yaklaşımın gerekliliğini düşünüyorum. Hatta dünyanın kaderinin kadınların ellerinde olduğuna inanıyorum. Dünyanın içine düştüğü bu çıkmaz için kadınların yükselişi bir çözüm olmaz mı? Bu çağrı dünyada kadın emeğine ve fikrine bir saygı duruşu ifadesidir.

30 günlük illüstrasyon çağrısı için 30 isim belirledim. Elbette tüm dünyada pek çok öncü kadın var, ben yalnızca aralarından 30 tanesini seçtim. Öncülerin arasında sanatçılar, bilim insanları, politikacı, çevreci ve aktivistler var. Her gün birini çizeceğim. Çağrıya katılmak isteyenler için:

Boyut ve teknik serbest. Ben blogumdan yayın yapacağım ancak linki sosyal medyada da paylaşacağım. Önemli olan hashtag kullanmak:

#30daysfor30pioneerwomen

Liste aşağıda, haydi birlikte yapalım!

I was looking for a subject for the new 30 days of illustration challenge for a while. I know things are rather hectic these days. I believe that women hold the destiny of the world in their hands. May the rise of the women can be a solution for the dead-end of the world. This challenge is an expression of respect to women ideas and efforts.

I just choose 30 names for 30 days of illustration challenge. Surely there are more women pioneers, it was really hard to determine the names. There are artists, politicians, activists, scientists and ecologists among them. I'll be drawing one each day during 30 days. For the ones who'd like to attend:

The size and technic are up to you. I'll publish mine through my blog, but I'll share the link in social media. The thing is not to forget the hashtag: #30daysfor30pioneerwomen

The list is as follows, let's do it together!

1. Frida Kahlo - Ressam / Painter

2. Lotte Reiniger - Animasyon sanatçısı / Animator

3. Marie Curie - Biliminsanı / Scientist

4. P.L. Travers - Yazar / Author

5. Beatrix Potter - Yazar-illüstratör / Author - illustrator

6. Rose O'Neill - İllüstratör / Illustrator

7. Sabiha Gökçen - Pilot / Pilot

8. Amelia Earhart - Pilot/ Pilot

9. Aliye Berger - Gravür Sanatçısı / Engraver

10. Safiye Ali - Doktor / Doctor

11. Sabiha Bengütaş - Heykeltraş / Sculpture

12. Semiha Berksoy - Opera sanatçısı / Opera singer

13. Rosa Parks - Aktivist / Activist

14. Cahit Uçuk - Yazar / Author

15. Temple Grandin - Profesör, kaşif / Professor, inventor

16. Zaha Hadid - Mimar / Architect

17. Türkan Saylan - Doktor / Doctor

18. Nesrin Olgun - Yüzücü / Swimmer

19. Joan Baez - Müzisyen, aktivist / Musician, activist

20. Erin Brockovich - Aktivist / Activist

21. İdil Biret - Piyanist / Pianist

22. Afife Jale - Tiyatrocu / Theatre actress

23. Elizabeth Jacquet de la Guerre - Besteci / Composer

24. Artemisia Gentileshci - Ressam / Painter

25. Virginia Woolf - Yazar / Author

26. Hypatia - Matematikçi, filozof / Matamatician, philosopher

27. Maria Sybilla Merian - Doğa tarihçi, illüstratör / Naturalist, illustrator

28. Jane Goodall - Primatoloj, etolog ve antropolog / Primatalog, etologist, antropologist

29. Sabiha Bozcalı - Ressam / Painter

30. Valentina Tereshkova - Astronot / Astronaut

*Challenge olarak kullanılan terimin türkçesi meydan okuma, görev ya da çağrı anlamlarına geliyor. Kulağıma en olumlu gelen "çağrı" olduğundan terim böyle kullanılmıştır.

2016-07-22T23:21:00.000+03:00

Zaman üzerine düşünceler...

2016-07-14T14:54:00.001+03:00

Kıbrıs'ta beşinci yılımız biterken, üniversitenin mezuniyet töreninde de bu akşam beşinci kez bulunacağız. Sanki daha yeni gelmişim gibi. Zaman kanatlandı geçti. Zaman üzerine düşünüyordum, hep düşünürüm. Mesela en sevdiğim film türlerinden biri zaman makinası ya da zamanda yolculuk üzerine olanlardır. Bir de paralel evrenler tabii, seçimlerle şekillenen alternatif varoluşlar...

Zaman aktıkça, babamın yaşayamadığı yılları saymamak benim için imkansız. Aklımın köşesinde, orada, zamanın onun için durduğu. Benim için de duran şeyler oldu, kendime yakından bakma çabası örneğin. Bu blogla bunu yapardım. Herkesten uzak, çoğu yakınımın bilmediği bir kendiyle başbaşa kalma yeri. Bu durdu örneğin. Ara ara gelip yazsam da, hiç eski tadını vermedi. Kendime bakmak, kendimle düşünmek veya kendimi anlatmak derdim olmadı. Akışa kapıldım.

Hayao Miyazaki'nin yeni filmlerinden "Rüzgar Yükseliyor"dan bir alıntı: Rüzgar yükseliyor, yaşamaya çalışmalıyız!

Akışa kapıldıkça ve kendime ayırdığım alanı kullanmadıkça, başka işler ve görevler tüm zamanımı kapladı. Sel altında kalır gibi oldum. çenem ve burnum dışarıda gibi sanki. Yani hala nefes alabiliyorum ama hareket kabiliyetim pek yok.

Çizim tabletim bir yıldır masamın ayağına dayalı duruyor. Masamın üstü kağıtlar, dosyalar ve post-itlerle dolu. Kendimle pek gurur duyarak okulda hem hoca hem de yönetici olarak görevlerimi yetiştiriyorum. Ama geriye ne kalıyor sorma sakın. Ben neredeyim, ne yapabiliyorum sorma.

İşte şimdi düşünüyorum. Zaman! Senin hakkında düşünüyorum. 40 yaşımın eşiğinde seninle ilgili acayip düşüncelerim var, zaman. Kolla kendini.

Semiyotik

2016-05-24T10:35:00.000+03:00

Eğri otur doğru konuşalım.

Sen de Sherlock Holmes, ben diyeyim Casale'li Ubertino.

Sen de Robert Langdon, ben diyeyim başkomiser Nevzat.

İşaretleri okumak, simgelere ve semiyotik metoda aşina olmak insanı dedektif yapmasa da, etrafını eni konu değerlendirebilmesine olanak sağlıyor. Hiçbir şey tesadüf olmadığı gibi, bazen saklı sanılanlar sanıldığından daha da açık olarak ortada duruyor.

Şifam doğadaymış...

2016-02-26T10:26:00.000+02:00

Yılın en sevdiğim zamanları başladı. Kıbrıs'a bahar Şubat ayında gelir... Toprak ısınmaya, içindeki gizi yeniden doğurmaya başladı. Üstümüze çöken karanlığı dağıtmaya yeterli olur mu bilmem, yine de kulak verirsek bizi bir noktaya çekme ihtimali her zaman var... Biyomimikriye göre mentorumuz doğa olmalıymış. Bazen biz ona başvurmadan, içimizdeki görünmez bir iple bağlıymış gibi de bize yön verebilir doğa. Bazen de birden anlarsın, çorap söküğü gibi boşanır ip. Yakın bir zamanda, bir şifacı bana dedi ki "senin şifan doğada". İp çözüldü, ben anladım hep yapmaya çalıştığım şeyleri neden yapıyorum. Neden hep bir bahçenin hayalini kuruyorum, hep yeşiliklerin içine koşmak istiyorum, balkonu ve saksıları saplantı haline getiriyorum, toprağa attığım tohumlar yeşermemişse en büyük derdim o oluyor, hatta bundan dolayı kendimi hasta gibi hissediyorum... Lefkoşa'dan Girne'ye giderken, denizi görmeden önceki o son virajda, o dağlar bütün heybetiyle son kez karşıma çıktığımda içimden geçiriyorum "bu en sevdiğim manzara!"Şimdi de çiçekler, yapraklar, dallar, kabuklar, boş kovanlar, kozalaklar Doktora tezimi yazarken, uygulama çalışmam bir çocuk kitabıydı: "Arka Bahçedeki Evren". Yazdım ve resimledim... Bir çocuğun arka bahçedeki tek bir meşe ağacını keşif macerasıydı... İşte o zaman Doğadaki Son Çocuk'u okumaya başladım. Hacettepe Beytepe kampüsünde dört yılım geçti, dört yıl boyunca tohumlar topladım, kozalaklar, at kestaneleri, karayosunları, taşlar, kabuklar...Bilenler bilir, doğa açısından zengin bir kampüs olduğunu...

Şimdi mi? Hala yapraklar, kabuklar ve taşlar topluyorum, çizerek not alıyorum. Doğa günlüğü, çok kafa yorduğumuz bir konu değil ama çevre farkındalığını geliştirmek ve kişisel gözlemle kayıt tutmak için önemli bir yöntem, onu yapmaya çalışıyorum. Yapamadığım, şu blogda paylaşmak. Belki onu da daha düzenli yaparım...

Kitabım Yayınlandı

2015-11-11T10:52:00.000+02:00

Güzel bir haberim var! Yaklaşık bir yıldır üzerinde çalıştığım
kitabım basıldı. İllüstrasyon üzerine Türkçe kaynak eksikliğini dolduracağını umuyorum...

Neden İllüstrasyonun İkinci Altın Çağı dersen, bu alanın çağımızda yeniden bir yükseliş içinde olmasından dolayı derim. İkinci bir yükselişten dolayı, ikinci altın çağını yaşadığını düşünüyorum. Peki İllüstrasyonun Altın Çağı ne mi? Burada yazmıştım bak...

Hatta şunlara da bak:
İllüstrasyonun Altın Çağı I
İllüstrasyonun Altın Çağı II

İllüstrasyonun İkinci Altın Çağı, Grafik Kitaplığı tarafından yayımlandı. Kitabın düzenli olarak güncellenecek bir de blogu olacak...

Kitapta çoğunlukla Türkiye'den özellikle son dönemlerde öne çıkmış pek çok değerli illüstratör çalışmalarıyla yer aldı. Bir de kitabın 5N1K'sını şuraya bırakıyorum:

........................................

Kitap 5N 1K

Bu kitap neden yazıldı?

“İllüstrasyonun İkinci Altın Çağı” Türkiye’de illüstrasyon alanında başvuru niteliği taşıyabilecek bir kaynak gerekliliğinden doğdu. En belirgin özelliği, pek çok illüstratörün çalışmasına yer vermekle birlikte, metin ağırlığı daha fazla olan rehber niteliğinde bir kitap olması. Bu konuyla ilgilenenlere genel kavramları tanıtmak, kendini bir illüstratör olarak konumlandırmanın farklı boyutlarını ele almak amaçlandı.

Bu kitapta ne var?

“İllüstratörün El Kitabı” alt başlığıyla yayımlanan “İllüstratörün İkinci Altın Çağı”, sekiz ana bölüm olarak inşa edildi. İllüstrasyonun tanımı, kapsamı, bir illüstratörün çalışabilieceği alanlar, fikir geliştirme yöntemleri, bir illüstratör olarak kendini konumlandırmak ve kişisel dilini oluşturmak, iş olanakları, portfolyonun önemi ve ipuçları gibi başlıklar altında rahat anlaşılır bir dille yazıldı.

Ne zaman ve nerede basıldı?

Eylül 2015’de Grafik Yayınları tarafından İstanbul’da basıldı. Yazımı yaklaşık bir yıl sürdü.

Yazar kimdir?

Elif Songür Dağ illüstrasyona odaklanmış bir akademisyen. Yirmi yıllık mesleki geçmişini, en sevdiği konuda yazdığı bu kitapla kutluyor.

Inktober 2

2015-10-02T10:04:00.000+03:00

Ne: En sevilen çocukluk oyuncağı

Ne zaman: 02 Ekim 2015

Nasıl: Film izler/dinlerken

Nerede: Koltukta

Süre: 1 saat

Malzeme: Sharpie çift uçlu marker + renkli marker

..................................................................

What: Favourite toy of childhood

When: October 2st 2015

How: While watching / listening a movie

Where: On couch

Duration: 1 hour

Medium: Sharpie double ended marker + coloured marker

#inktober

Inktober 1

2015-10-01T15:29:00.000+03:00

Ne: Ne desek buna, sonbahar başlangıcı tuhaflığı

Ne zaman: 01 Ekim 2015

Nasıl: Film izler/dinlerken

Nerede: Salonda çizildi

Süre: 2 saat

Malzeme: Sharpie çift uçlu marker

..................................................................

What: Hmm, how to say? Oddness of fall

When: October 1st 2015

How: While watching / listening a movie

Where: In livingroom

Duration: 2 hours

Medium: Sharpie double ended marker

#inktober