Kırmızı Şapka

Kıbrıs'ı geziyoruz / Bellapais

2012-01-26T19:25:00.000+02:00

Bellapais, Beşparmak dağlarının Girne'ye bakan yüzünde kurulmuş Bellapais Manastırının da içinde bulunduğu bir dağ köyü. Daracık sokakları ve çok bozulmamış tarihi dokusuyla insanı hemen içine alan bir atmosferi var. Dağlarda Kıbrıs'ta sık sık gördüğümüz bir bulut biçimi dikkatinizi çekebilir; dağların tepe noktalarını yutan bulut bunlar...

Bellapais Manastırı ya da diğer adıyla "Beyaz Giymiş Meryem Kilisesi", 1158 ve 1205 yılları arasında Fransa Kralı tarafından inşa edilmiş. Bu dönem, Kıbrıs'ta Lusignan dönemi'ne denk geliyor. Gotik Mimari'nin Doğu Akdeniz'deki en güzel örneği olduğu söyleniyor. Manastır, ilk olarak Augustinian rahipleri tarafından kullanılmış.

Ada Osmanlı topraklarına katıldıktan sonra padişah tarafından Rum Ortodoks kilisesine verilmiş. Kilisenin içindeki ikonalara bakınca, Ortodoks etkisi hemen görülebiliyor. Oldukça etkili ve korunabilmiş bir kilise. Mimaride kullanılan taşlara bayıldım. Tabii turunç ağaçları her yerde...

Bu arada konuyla ilgisiz olacak belki ama, bu kadar sıcak ve kuru bir iklimde terraryumlarım için nereden karayosunu bulacağım diye dertleniyordum. Oysa burası kışın son derece yağmurlu ve bu tür taş yapıların duvarlrında ve merdivenlerinde bol bol yosun görebildim.

Kıbrıs'ta bu türden sukkulentlerden çok var, hiç bu kadar değişik çeşidi bir arada görmemiştim. Bu yukarıdakinin adını bilmiyorum ama çok güzel. Ağaçlaşabilme potansiyeli de var, birçok bitki gibi. Aşağıda ise doğasever kızım yosunları seviyor. Laf aramızda kendisi izci oldu. Buradaki okullarda gerçekten gerçek izcilik öğretiliyor. Dürbünü de var, eski fotoğraf makinesini de ona verdik, çok mutlu kafasına göre fotoğraf çekebildiği için :)

Manastırın iç avlusundaki devasa boyuttaki dört servinin, zamanında manastırın bir bekçisi tarafından dört çocuğu için dikildiği söyleniyor.

Bu fotoğraflar 31 Aralık günü çekildi, yani kışın ortası diyebileceğimiz bir havada. Ama bize göre serin ve yağmurlu bir sonbahar gününden farkı yoktu. Kış ortasında yemyeşil. Başka gezi yazıları da geliyor efenim. Görüşmek üzere!

Tembel blog yazarı göz kırpıyor

2012-01-20T17:12:00.000+02:00

Yakında döneceğim... Sırada birsürü yazı var. Ben buralardayım sevgili okuyucu, ya sen neredesin*

Biraz yoruldum bu ara.
Geçer...

Lemon Tree by Fool's Garden on Grooveshark

Mutlu Yıllar!

2011-12-30T10:42:00.003+02:00

2011-12-28T11:01:00.000+02:00

Terraryumlara bayılıyorum. Kapalı minik bir evren oluşturup, onun kendi atmosferiyle yaşamasını, içindeki bitkilerin büyümesini izlemek öyle zevkli ki... Aşağıdaki fotoğraflarda görülenler, Ankara'dan ayrılmadan önceki son üretimler...

I adore terrariums. It's a pleasure to make a tiny, closed world and watch it's living with it's own atmosphere and growing up by the plants inside... The pics can be seen below which set up just before leaving Ankara...

bird on wire

2011-12-23T13:33:00.001+02:00

bird on wire by elifsongurdag featuring lanvin necklace

Preen a line skirt
£260 - farfetch.com

Dolce Vita suede booties
165 CAD - gravitypope.com

Lanvin necklace
£365 - matchesfashion.com

Eames House Bird
$210 - dwr.com

Felt Bird Ornament
$2.36 - crateandbarrel.com

IF / Round

2011-12-02T15:56:00.000+02:00

Benim olmaya başlayan bir balkon...

2011-12-02T08:00:00.000+02:00

Eski evimizde güzel bir arka bahçemiz, geniş aydınlık bir balkonumuz vardı (ki belki de evin en güzel yeriydi) şurda bahsetmiştim. Yeni evimizde de gerçekten güzel birer ön ve arka balkonumuz var. Kıbrıs'a geldiğimde önce nasıl çiçekler ve bitkiler yaygın diye küçük bir araştırma yaptım. İklim dolayısıyla, etli yapraklı bitkiler (succulent) ve kaktüsler çok yaygın. Bayıldığım bitkilerden biri olan begonvil (buradaki acı Cemile) de ağaçlaşmış durumda, o kadar mutlular iklimden. Evlerimizde bin bir zahmetle saksıda yetiştirdiğimiz japon güllerinin ise sokaklarda, yol kenarlarında çılgınlar gibi büyüyüp ağaçlaşması ilginç; bizim evin önünde de var. Hatta bir kauçuk ağacı gördüm, kauçuk olduğunu fark ettiğimde altında duruyordum ve ağaç belki 3 katlı bir bina boyundaydı.

We had a nice back balcony in our ex home, it was wide, sunny and home's best part. Now we have really beautiful front and back balconies in our new home. I explored what kind of plants can live in here when we came to Cyprus. Because of the climate, cactus and succulents are very common. One of the plants which i felt in love with is Bougainvillea (it called "Cemile" here). It's common at Aegean coasts too but here this plant is a tree, i think they're so happy by the climate. The other is Hibiscus rosa-sinensis, grows up very healthy at yards not in pots that we used to plant. And i saw a rubber tree that grew up high madly and i see "yes, this is really tropical".

Croton

Bir çiçeksever bir çiçekseveri gördüğünde ne der? Bre çiçeksever gel beraber bir fidanlığa gidelim! Evet bunu söyleyen biri oldu ve Girne'de büyükçe bir fidanlığa gittik. Saksı, toprak ve çiçek aldım. Balkon dedim ama kapalı mekan bitkisi de aldım. Evin içi de nefes almalı... Öncelikle benekli bir croton aldım. Ev içinde çok güzel bir bitki, çizgilisini de alacağım daha sonra.

What a plantlover say to an other plantlover? "Hey, plantlover let's go to a plantation!" Yes somebody said so and we went to a big plantation at Girne. I bought pots, plants and soil. I told about my balcony but i bought plants for inside too. The house must breathe too... First, i bought a croton (a dotted one). It's beautiful, i'll buy a striped one later.

Fittonia ve arkada Zamioculcas

Tabii klasik en sevdiğim çiçeklerden biri olan Fittonia olmazsa olmazdı. Bu seferki beyazlıdan, kırmızı çizgilisi yoktu. Daha önce Ankara'da sadece bir kez gördüğüm bir bitki, Zamioculcas. Çok güzel bir bitki bakmaya doyamıyorum, kökü yumrulardan oluşuyor, yaprakları çok parlak ve kalın. Güney Afrika'ya özgü bir bitkiymiş ve bakımının oldukça kolay olduğunu okudum. Yalnızca saksısının biraz sıkışık olması gerekiyor, büyüsün diye büyük saksıya ekilmiyor yani. Ben bu bilgiyi okumadan önce saksısını değiştirmiştim ama çok sorun olmadı gibi... Aşağıda soldaki Zamioculcas.

And typically one of my favorites: Fittonia. This one is white striped, there was no red striped one. I found a new plant which named Zamioculcas. I had saw it Ankara only once, i've learned that it's origin is South Africa. It is really amazing, with shining dark green leaves (below left). But it should be planted in a small pot, i've read this after i have already planted it in a big pot but it seems ok now.

Solda Zamioculcas, sağda Limon Çamı

Hep çok merak ettiğim yaşayan taş da denilen Lithops bitkisini görünce denemek için bir saksı aldım. Bakabilirsem başka çeşitlerinden de alacağım. Alttaki saksıda bir kaktüs bahçesi denemesi yaptım. Bunların tamamı kampüste dolaşırken topladığım dört farklı çeşit kaktüs. Sağ altta aloe vera var ki evde yetiştirmeyi çok istiyordum. Bu kaktüsleri kopmuş olarak buldum, kendi içinde özsuyu barındıran bir bitki olduğundan ekildiğinde yaşama dönmeleri zor olmadı. Kimbilir ne zaman kopmuşlardı.

I was wondered about Lithops (also known as "living stones") and i found one for test. If i can make it live may be i can plant the other types of it. I made a cactus garden test as you can see below. I found all of this while i was walking around the campus. The one at right is aloevera, i was very curious to plant it at home. I found these at ground, they were detached, but they has the juice so they could get back to life immediately when i planted them.

Petunyayı çok severim, ne renk açtığını görmeden aldım fideleri bakalım şansıma ne çıkacak. Koyungözü olarak da bilinen Gazanya'lardan da aldım, bunlar balkona tabii. Bir de kocaman reyhan aldım, neredeyse belime geliyor, nefis kokuyor. Ayrıca hediye gelen dev bir Kalenchoe, bir yıldız çiçeği (bu da succulent) ve kısa çizgili kılıç var. Ev bizim olmaya başlıyor...

Nefis pembe çiçeklerini yakalayamamışım

Mis kokulu reyhan

Found object illustration / Buluntu nesnelerle illüstrasyon

2011-11-30T15:13:00.001+02:00

Yeni okulumda dönem ilerliyor, dönem ortasını geçtik ve artık o kadar yeni değil gibiyim. Bu iyi, çünkü alışmaya başladığımı gösteriyor. Yalnızca bir kuruma değil, bir iklime ve bir ülkeye de alışıyoruz tabii ki. Hakan Türkiye'den birkaç gün önce döndü, oralarda kış çoktan yüzünü göstermiş anlaşılan, burada ise sanki hala bahar havası sürüyor. Akşamları serin, hatta sabaha karşı düpedüz soğuk ama gün içersinde ılık bal gibi bir hava var.

Girdiğim derslerden biri Conceptual Illustration / Kavramsal İllüstrasyon, neyse ki. Bu dersi verdiğime memnunum, benim için en önemli ders tahmin edersiniz. Öğrencilerime yeni bir proje verdim, buluntu nesnelerle illüstrasyon yapacaklar. Sürdürülebilir tasarım, sürdürülebilir sanat son dönemlerde benim için daha önemli olmaya başlıyor. Bu tarzda öyle yaratıcı eserler yaratan sanatçılar var ki.

Buluntu nesneler, yaşamımıza ve tasarımımıza bir çok farklı biçimde girebilir: rastlantısal olarak, rastlantısal olana müdahale ederek, belli bir amaca yönelik seçimler yaparak, kompozisyonları oluşturduktan sonra bir yüzeye sabitleyerek ya da fotoğraf çekerek... Bazen rastgele nesneler kulanılabiliyorken, bazen de nesnenin bir tarihinin olması farklı anlamlar katabilir çalışmaya. Örneğin bit pazarlarından eski nesneler (anahtarlar, kilitler, eski paralar, dolap kulpları...vb) toparlanabilir. Ya da basitçe günlük yaşamımıza geçici olarak giren, çöpe dönüşecek biletler, kuponlar, etiketler, ambalaj parçaları kullanılabilir. İki boyutlu ve yüzeyel bir iş olabileceği kadar üç boyutlu bir illüstrasyon da yapılabilir, buna heykel de denebilir belki ama bence hala illüstrasyon da denebilir, anlatımcı bir tavrı olduğu sürece. Örneğin Pogan'ın heykelleri (bkz. http://www.joepogan.com/)

Buluntu nesnelerin tekbaşına anlamı ve kulanıldığı yer içindeki anlamı, dönüştüğü şey de önemlidir. Tek başınayken farklı anlamları olan nesneler bir araya geldiklerinde bambaşka kavramlara gönderme yapabilirler. Burada başkalaştırdığınız nesnein hangi yeni anlamları tetiklediği, tasarım sürecinde hakim olunması gereken bir nokta.

Nasıl işler çıkacağını merak ediyorum.


Joe Pogan (http://www.joepogan.com/)

Doll House Assemblage - Susanna Scott of Sushi Pot

Ah biz eşekler...

2011-10-29T01:03:00.000+03:00

Aziz Nesin'in Ah Biz Eşekler adlı öyküsünü neredeyse çocuk yaşımda okumamdan beri hiç unutamamışımdır. Öyle güzel bir öyküdür ki bir çok duruma uyar. Öyküye göre eskiden eşekle aynı biz insanlar gibi konuşabilirlermiş. Peki nasıl mı konuşmayı unutup anırmaya başlamışlar? Bir gün bir eşek kırda otlarken burnuna kurdun kokusu gelmiş. Eşek yok canım kurt değildir demiş. Sonra kurdun sesi, karaltısı belirginleşmiş. Eşek hala kurt değildir canım, kurdun burada işi ne, gelse de beni mi bulacak yok canım yok kurt değildir diye kendini avutmaya devam etmiş. Derken kurdun nefesini hissetmiş, hala yok canım kurt değildir diyormuş. Sonunda kurttan kaçmaya başlamış, koşarken noolur kurt olmasın, yok canım kurt değildir belki de diyormuş. En sonunda kurt poposundan ısırınca aaa kurt imiş aa o imiş aa oi aaa ii aaaiii diye bağırmaya başlamış. O gün bu gündür eşek konuşamaz anırırmış...

Bu günlerin geleceği belliydi. Eşekliğimize doymayalım.

IF / Fuel

2011-10-21T16:08:00.001+03:00

my fuel? colours of course :))

Lefkoşa'dan bildiriyorum...

2011-10-12T22:43:00.001+03:00

Kıbrıs, başlangıçta hiç aklımızda olmayan bir yerdi. Ne yalan söyleyeyim, İzmir, Bodrum ya da Çanakkale gibi memlekete, toprağımıza suyumuza yakın bir yerler olsun gideceğimiz yer diyorduk. Deniz olsundu, akşamüzeri çıkan tatlı meltem olsundu, tuz koksundu... Ama Kıbrıs oldu. Bu gerekti demek, hayat bir yere doğru akınca bazen çok müdahale etmemeli. Kafamızda bin bir düşünceyle geldik tabii, en önemlisi kızımız için iyi olması... İyi bir okula yazdırdık burada, gayet memnun hayatından. Biz de öyle. Üniversitenin lojmanına yerleştik; iki oda bir salon kutu gibi bir evcik. Arka taraf doğuya, ön taraf batıya bakıyor ve bazen hem güneşi hem ayı görebiliyoruz gökyüzünde. Çevrede hiç yüksek bina olmadığından tabii. Aynı sebepten, burada hayatımda hiç görmediğim kadar büyük bir gökyüzü görüyorum. Sadece kuzeyde beşparmak dağlarını görüyoruz, onun dışında her yer dümdüz.

Buraya gelirken, yanımızda fazla bir şey getirme şansımız olmadığı için yalnızca gerekli şeyleri getirmeye çalıştık. Dokuz yılda evimizde neler birikmiş, hem de her taşınmada bir sürü şeyi azalttığımız halde. Toplarken çok zorlandım. Çünkü bir de kategorize etmem gerekiyordu, depoya kalkacaklar, verilecekler, bir sonraki gelişte Kıbrıs'a getirilecekler gibi. Bunu yaparken, uzun zamandır istediğimiz yaşamımızda sadeleşme yolunda atacağımız bir adım olacağını fark ettik. Her şeyimiz vardı ve o kadar çoktu ki. Kullanmaya sıra bile gelmeyen mutfak malzemeleri, yıllardır giymeye sıra gelmemiş giysiler, paltolar...vb. Ciddi bir azaltma yaptık, sonuçta dolaplar tıka basa dolu olsa da hep aynı sevdiğimiz kıyafetleri giyiyorduk. Azalttık, arındırdık... Bundan sonra da gerçekten gerekmeyen hiçbir şeyi almamaya karar verdik. Yanımızda seçtiğimiz giysiler, ev duygusunu oluşturacak bir kaç aksesuar ve bilgisayar-tablet türü zorunlu gereksinimlerimiz alarak geldik. Üstelik bize verilmiş bagaj hakkını tam doldurarak. Nasıl güzel valiz topladıysam artık meh meh :))) Buraya geldiğimizde bize verilen lojman eşyalıydı. TV dışında her şey vardı; mobilyalar, beyaz eşya, klima, perdeler, bunlara ek olarak birer takım tabak, fincan, tencere, saklama kapları vb mutfak malzemeleri de alınmıştı, paketlerini biz açtık. Evde bulunan malzemeye ek sadece ekmek bıçağı ve tahta kaşık aldım o kadar :) Gerekmeyen hiçbir şeyi de alıp yaşamımı kalabalıklaştırmayı düşünmüyorum.

İklim ilginç, özellikle şu sıralar bir sıcak bir serin oluyor. Ama ekim ortası ve hala askılı elbise giyilebiliyor ve daha hiç çorap giymedim. Suyu kireçli ve tuzlu, yemekleri bile damacana suyuyla yapıyoruz ama damacana TR'ye göre ucuz. Gelmeden önce araştırdığımızda Kıbrıs hakkında genelde çok pahalı olduğu yorumu yapılıyordu. Evet bazı şeyler pahalı ama bazı şeyler de çok ucuz. Ve bazı ürünlerde bunun hiçbir mantığı olmuyor. Doğrudan İngiltere'den gelen çaylar mesela inanılmaz çeşitli ve ucuz. Ama TR'den gelen çoğu gıda maddesi pahalı. Elma armut gibi bildiğimiz meyveler pahalı ama muz, mango, avokado gibi tropik meyveler çok ucuz. Dandik plastik kaplar inanılmaz pahalı ama bazı camlar porselenler çok komik ucuzlukta. Daha tanıma ve keşfetme aşamasındayız. Bunları mümkün olduğunca yazmak istiyorum, internette biz de gelmeden çok bakındık pek derli toplu kaynak yoktu buradaki yaşamla ilgili. Forumlarda konuşan insanlar vardı. Bir fikir versin en azından diye toparladıkça yazacağım. Yazıyı bitirirken son bir bilgi ekleyeyim, sabahları erkenden, daha saat çalmadan gayet dinç bir şekilde uyanıyoruz hepimiz, akşam da erkenden yatıyoruz. Hiç böyle olmamıştım. Saat 10.30 ve az sonra yatacağım gözümden uyku akıyor :)

Fotoğraf: İpek

gittik biz

2011-10-10T22:55:00.001+03:00

sadece cırcırböceklerinin ötüşü, duvardaki saatin tiktakları, uzaklarda bir köpeğin havlaması... hepi topu bu. ruhumuzu yavaşlatmak için zamanın usulca aktığı bu yerdeyiz. neden mi gittik? işte nedenlerden biri.

Bir dönüşümü düşünmeye başladığımızda yaz başıydı. Sıkılmıştık, bunalmıştık ve başka bir yerde baştan başlamak istiyorduk. Elimizde hiçbir şey yoktu. Ankara bizi boğmuştu, Ankara'lı da değildik zaten. Çeşitli olasılıkları ölçüp tarttık ve bir tanesine karar verdik: Denizaşırı bir yenilik! Duyanlar şaşırdılar, inanamadılar. Nasıl olup da böyle bir kararı bu kadar kolay verebildiğime şaşıranlar oldu. Dediler ki, bir kentten sıkılmak da neymiş, hele de çoğu insan doğduğu kentte yaşayıp ölürken. Kurulu düzenimi bozmama, çıkıp çıkmayacağı belli olmayan bir kadroyu beklemememe, rahatlığın güvenli sularını terk etmeme, devletten istifa etmeme şaşırdılar yani.

Oysa ben, o akşam da söyledim, bu kadar cesur olmasaydım, gerektiğinde küçücük gemilere binip koca denizlere kendimi atmasaydım, Ankara'ya bile gelememiş olurdum. Yıllar önce İzmir'den İstanbul'a gidişimi hatırlıyorum, tek başımaydım. İstanbul'dan Ankara'ya gelirken, yerleşmeye geldiğim bu kentte yalnızca Hakan vardı (bir de o dönem ODTÜ'de okuyan kardeşim vardı). Üstelik "denizi olmayan yerde yaşanır mı bee!" şeklinde bir büyük konuşmuşluğum vardı. Ben bir asker çocuğuyum, bir kente tam alışırken tayin çıktığında gözün arkanda kalmadan ayrılmak gerekliliğini iyi bilirim. Tamamen yabancı bir kente adapte olmayı, bütün çocuklar geçen yaz neler yaptığını konuşurken yeni öğretim yılında bir "yeni gelen" olarak kimseyi tanımadan okula başlamayı, iyi bilirim. Belki de bu yüzden her yerde hayatımı yeniden kurabilirim. Yarısı özgür bir ruhsa, yarısı da alışkanlıktır yani. Yeni insanlardan, yeni yerlerden korkmam.

Bir kent bitmişse bitmiştir. İşte Ankara da böyle bitti bizim için.

2011-10-07T15:45:00.002+03:00

Yoğunluktan başımı alıp da yapabildiğim ilk illüstrasyon... Anlatacaklarım birikmiş durumda, en kısa zamanda yazacağımdır :)

Doktoradan sonra

2011-09-27T23:06:00.000+03:00

26 Eylül'de doktora savunma jürisine girdim. Yaz boyunca nefes almadan çalışmam, gecelerce tezin başında sabahlamam hatta zaman zaman düzeltmelerimi yaparken uyuyakalmam, bir kere bile denize girememem, kızımla ilgilenememem, Hakan'la ilgilenememem, evde tez dışındaki her işi serdiğim için perişanlığımız şimdi düşününce düş gibi. Sanki hiç yokmuş gibi. Nasıl toparladım da tezi sınava girdim hala tuhaf geliyor. Çok çalıştım ama. Tezim de uygulamam da beğenildi. Sunumda heyecanlı olmakla birlikte, heyecanımı yatıştırabildim. Benim konum, akademik olarak çok fazla üzerine gidilmemiş bir konuydu, jürinin tamamı tarafından oldukça desteklendi.

Sınav jürimdeki hocalarım: Danışmanım Yrd.Doç. Zülfikar Sayın, Prof.Dr. Ayşe Çakır İlhan, Prof.Dr. İncilay Yurdakul, Yrd.Doç. Birsen Giderer, Doç. Namık Kemal Sarıkavak

Mutlu bir sonuç olduğu belli :) Oy birliğiyle geçtim...

Sınavdan önce, sınav sırasında ve cübbemi giyerken beni yalnız bırakmayan sevgili arkadaşlarım destekleri ile beni mutlu ettiler. Beni şaşırtmasa da, tanık olanları şaşırtan tavırlar sergileyenler de oldu ama üzerinde durmak gereksiz. Akşam da çok güzel bir yemek organize edilmişti Keremeyle'de. Sevgili Banu ve Ekin'e de bu güzel organizasyon için yeniden teşekkür etmek isterim bu arada. Dekanımız ve bölüm hocalarımın yanında, bana değer verip beni uğurlamak için gelen bizim bölümden ve fakültenin diğer bölümlerinden arkadaşlarla yaklaşık 4-5 masanın ucuca eklendiği kalabalık ve neşeli bir gruptuk. Gece soğuktu ama dizlerimizde, omuzlarımızda polar battaniyelerimizle saatlerce oturduk. Gerçekten çok mutlu oldum. Şanslı bir insan olduğumu düşünüyorum.

26 Eylül / savunma

2011-09-22T16:32:00.001+03:00

Benim çiçekli odam, yanıma alamadığım kitaplarım, hepsini götüremeyeceğim fotobloklarım, taş merdivenler, yeşil çimler, yemek sonrası kahvesi, bulutlu gri gökyüzü, canım öğrencilerim, güzel arkadaşlarım, yeşil vadim, sabah serinliği, sınav heyecanım...

ben geliyorum.

Saatleri ayarlıyoruz...

2011-09-14T22:58:00.000+03:00

Telaş içinde koşturup giderken -ki durup ayağımıza takılan şeylere bakmaya çoğu zaman fırsat olmaz- aynı gelin arabalarının arkasına iple takılan konserve kutuları gibi takır tukur takır tukur yuvarlananları durunca fark eder insan. Bir nedenle durduysa yani. O döngünün dışına çıktıysa. Bazen bunu görmek için bir saat yeter, bazen de bir hafta. Ama bir şekilde durduysan, koşturmanın ritmiyle dönmeye alışmış çark seninle birlikte duramıyor fırlayıp gidiyor. O çarkın ardından bakarken düşündüklerimdir:

Büyük resmi görmek için, bazen uzaktan bakmak gerekir. Gecikmiş bir teşhis, bazen bir hayata mal olabilir. O zaman erken teşhis ettiğimiz için mutlu olmalıyız. Önemli olan nedir gerçekte? Öncelikli olan? Yuvarlanıp dönerken, o mide bulandırıcı şeyler her yere bastığında ayaklarına yapışıyorsa, zamanı gelmiştir. Havadaki o garip şişkinlik, artık komik geliyorsa, zamanı gelmiştir. Gözün arkada kalmayacaksa, zamanı gelmiştir. Mutlu olmadığın halde mutluyum demek zorunda kalıyorsan, zamanı gelmiştir. Aynanın sır'ı döküldüyse, zamanı gelmiştir. Mecbur değilsen, zamanı gelmiştir. Vazgeçmeyi göze alıyorsan, zamanı gelmiştir. Yaşamındaki tüm fazlalıkları geride bırakmayı, başka bir zaman ve uzayda yeniden başlamayı, sadeleşmeyi, arınmayı, nefes almayı göze alıyorsan, zamanı gelmiştir.

Zamanı geldi.

Fotoğraf: Banu Bulduk

Gözlerime inanamadım!

2011-08-10T11:43:00.000+03:00

Fas'ta ağaçlara tırmanan keçiler! Photoshop'ta filan da yapılmamış, gerçek :)) Bu gün de buna şaşırdım hadi bakalım :) Hayvancıklar yiyecek aramak için ağaçların tepesine kadar tırmanıyorlarmış.

Kaynak: http://webecoist.com/2008/08/19/the-incredible-tree-climbing-goats-of-morocco/?ref=search

o benim canım!

2011-08-05T01:14:00.002+03:00

Tarçın'ı ilk defa bu kadar uzun süre evde yalnız bıraktık. Gitmeden önce evin dört bir yanına mama ve su istasyonları yaptım, geldiğimizde bayağı bir söylendi (mırr, mırreo, mieyk...vb) Haklı tabii. Umarım bir daha yalnız bırakmak zorunda kalmayız. Günler boyunca aklım hep ondaydı. Canım o benim. 9 yaşında bir İstanbul hanımefendisi kendisi :))

Athene noctua / Kukumav

2011-07-20T22:24:00.001+03:00

Mocho-galego,Athene noctua,Little Owl from Jose Viana on Vimeo.

Çizdiğim canlıların gerçeğine ulaşamamışsam fotoğraflardan da yararlanıyorum. Zuucuğum dedi ki "hayvanlarla ilgili videoları da izle..." peki izliyorum :) Gerçekten fotoğraftan referans almaktan çok farklı. Çizimlerde biraz daha rahatladığımı hissediyorum. Ha bir de bugünlerde hayvanat bahçesine gitmem gerek. Baykuş, çok sevdiğim bir canlı bu arada. Bir ara fimodan bir sürü baykuşlu broş yapmış, eşe dosta dağıtmıştım çoğunu. Son zamanlarda bir sürü baykuşlu aksesuar görüyorum. Hepsine bayılıyorum tabii. Baykuş, bilginin ve bilgeliğin simgesi olan bir motif. İşte onu diyecektim. Dönüyorum işime :))

Mochuelo-Ave del año 2011-SEO/BirdLife from NaturaHD on Vimeo.

Çözdüm her şey çok basit...

2011-07-18T14:24:00.001+03:00

refakatçiyim refakatçisin refakatçi...

2011-07-11T21:53:00.002+03:00

annekalpritmbozukpiltak24saatyoğunbakElifhastanedetilldawn.

Güzeller güzeli kızılgerdan

2011-07-08T11:13:00.000+03:00

Tezimin uygulaması için deliler gibi çalıştığım bu günlerde, çizdiğim hayvanlardan biri olan kızılgerdanla ilgili araştırma yaparken yukarıdaki videoyu izledim. Paylaşmadan edemedim. Benimkinin yuvası meşe ağacının dalında olacak, burada diyor ki buldukları her şeyin içine yuva yapabilirlermiş. Bahçedeki bir tasa bile... Hatta motorsiklet kaskındaki yuvayı görünce şaşırdım, evcil değil ama ne kadar korkusuz bir kuş bu :)

Kızılgerdan, Elif Songür Dağ

Şurada da çok güzel bir yazı var kızılgerdan ile ilgili: http://dogakesif.blogspot.com/2010/10/dunyalar-sekeri-kuscagzm-kzlgerdan.html İngiltere'de Robin olarak adlandırılan kuş bu. Eski zamanlarda, postacılara da Robin derlermiş. Gayet geniş bir yaşam alanı var, Avrupa, Afrika, Asya, Akdeniz...

Hımm.. Elif işine dön bakalım.

5. TİK'in ardından...

2011-06-22T00:06:00.000+03:00

Rahatladım. Çok az kaldı. Tezle ilgili çalışırken blogda pek bir şey paylaşamadım. Ama güzel ve ılık, çoğunlukla da Ankara'da yağmurlu bahar günlerinde balkonumla ilgilenmek, yorulan zihnime nefes aldırdı. Eskiden beri pek çiçeklerle uğraşmışlığım yoktur, hatta çiçek yetiştiremediğimi düşünürdüm. Ancak, geçen sonbaharda taşındığımız bu güzel evin, bu iş için pek verimli olan balkonunda, kendimi daha önce yapamadığım şeyleri yapabilirken buldum.

Petunyalar ve vapur dumanı çiçeklerini aynı saksıya diktim. İyi geçiniyor gibiler...

Sardunya

Yaklaşık bir bir buçuk ay önce, çiçeklerle birlikte bir çilek fidesi de almıştım. Üstünde 3-4 çilek vardı, İpek çilekler kızardıkça geldi gitti yedi... Sonra çilekler bitti, ben de beklentimi sürdürmedim doğrusu. Yine de sulamaya devam ettim. Sonra bir baktık3, 5 hayır 10-15 beyaz çiçek, sonra göz açıp kapayıncaya kadar yeşil çileklere dönüştüler. Mutluyuz, belki de topladıkça devam edecek meyve vermeye :)

Çileklerimiz çiçekken...

Çileklerimiz

Çilek, sardunya ve tarçın :)

Adını bilmediğim kırmızı yapraklı bitkim

Bir kısmını köşedeki çiçekçiden alıp ektim, bazılarını da sağda solda gördüğüm çiçeklerden kırıp diktim, tuttu. Baktım toprağa ne sokuştursam tutuyor, devam ettim. Aşağıdaki resimde sağdaki saksıda marketin önünden kırdığım hanımeli ve apartmanın köşesindeki adını bilmediğim nefis kokulu çalıdan kırdığım dallar görülebilir. Bunları dikeli 10 günü geçti fena değiller, tutacak gibi.

Hanımeli, afrika menekşeleri ve mis kokulu bir şey

Bu cam güzelini alırken, çiçekçide çiçek alan bir teyze "cam güzeli alma, bunlar eve gidince dayanmıyor" demişti. Neyse ki benimki yerini sevdi. Cam güzeli yarı gölge seven bir bitki bu arada. Yanında da minik fittonia var turuncu saksıda. Fittonia'dan terrarium içinde de çok memnunum.

Evin içine sığmayan bir kitaplığımız vardı, balkona koymuştuk. Bütün kış baktıkça canım sıkıldı, ama havalar ısınınca çok katlı bir çiçekliğe dönüştü.

Bu mor yapraklı bitkinin, güneş aldıkça yaprakları morarıyor. Mor yapraki mor minik çiçekler açarak beni şaşırttı. Beklemediğim bir performanstı, teşekkür ediyorum :) Yanındaki de iki ay kadar önce ektiğim zambak soğanlarından yetişen zambaklar. Paketteki bilgiye güvenirsek sarı açacak ama belli olmaz bence.

Yorgun musunuz?

2011-05-24T00:29:00.000+03:00

Ben yorgunum. Özellikle de bu günlerde.Bazı öneriler var, ben deneyeceğim, okuyanlar da denesin sonra faydasını gördük mü paylaşırız.

Sabahları kaçta kalkıyorsunuz? Ben 6.30'ta kalkıyorum. Peki nasıl uyanıyorsunuz? Ben alarm çalınca bir panikle fırlıyorum yataktan doğrusu. Pekala, ilk olarak sabah alarm çalınca hemen yataktan fırlamamalıymışız. Şunu yapıyoruz: gözleri bastır, 6ya kadar sayarak nefes al, 6ya kadar sayarak nefes ver.
Kalkınca ilk iş perdeleri açmak. Işık yeterli değilse elektriği yakıyoruz.
Mutlaka kahvaltı ediyoruz.
Vitamin alıyoruz.
Öğleden sonra buğday çimi yiyoruz. Gülmeyin, öyleymiş :)) tazesini bulamazsak tozu varmış. Kahve içmiyoruz çok canımız çekerse fincanın yarısını sütle dolduruyoruz.
Uygun uyku ortamı yaratmak için müziği kullanıyoruz. Yatmadan 45 dk. önce dinlendirici bir müzik açıyoruz.
Suyu ve sulu gıdaları ihmal etmiyoruz. Hatta abartıyoruz, sabaha kadar tuvalete taşınmak pahasına. Vücut susuz kalmayacak.

nefeeees aal, veeer.....

2011-05-19T00:00:00.000+03:00

Küçücük bir nefeslik uğradım bloguma. Yorgunum, gözlerim kapanıyor. Ama iyi olacak herşey. Çünkü artık bir mantram var. Üstelik bugün, öğleyin arkadaşlarımla okulun bahçesinde çimlerde otururken dört yapraklı bir yonca buldum. Zahmetsizce, aramadan. Ayağımın ucundaydı. İnsanların tuhaflıklarına şaşırmayı bırakmam gerek. Çocuk muyum hala şaşırıyorum. Öyleler işte. Ben öyle değilim. Öyle olmayanlar bir avuç insan.Öyle olmayanlarla biz olsak. Başka türlü olsa herşey. Ne ağaca benzese ne de buluta.