krople wody

Niemy krzyk.

noreply@blogger.com (krople-wody) — Thu, 19 May 2022 11:41:00 +0000

Czy to już depresja?

noreply@blogger.com (krople-wody) — Mon, 25 Apr 2022 18:34:00 +0000

Tonę.

Kolejny poniedziałek, a ja nie umiem się ruszyć. Musze wstać. Musze się umyć i iść na nockę. Nie umiem. Wiem, że mnóstwo energii zużyję żeby pójść... Chore.
Ja jestem chora. Myślałam, że po tych kilku tygodniach mi przeszło, że "epizod depresyjny", jak to nazwała moja psycholożka, mam już za sobą. Nie mam. Minął weekend, za mną cały dzień i im bliżej wyjścia tym bardziej mnie paraliżuje.
Kurwa.
Znowu się sypię. Znowu. Tydzień byłam w pracy, a może dwa? Sama już nie wiem... Nie, jeden, kurwa jeden. Tyle z regeneracji, tyle z energii po moim poprzednim L4.
A przede mną 3 tygodnie mijania się z M. Nie dam rady... nie wiem jak ;(

Znowu widzę ciemniość, rozpacz i chujnie.

noreply@blogger.com (krople-wody) — Thu, 31 Mar 2022 17:36:00 +0000

Mam dość. Mam serdecznie dość. Chce mi się płakać na okrągło. Jeżeli nie mogę płakać to chodzę albo dobita albo wkurwiona. Psycholog pomógł mi na jakiś czas. Ale znowu się sypię, sypie się i nie wiem jak ona ma mi dziś pomóc. Bo dziś jest wizyta, notabene za pół godziny. A ja nie mam sił wyjść z domu, nie chce mi się. Chcę tylko... być, wegetować, najlepiej pod kołdrą... Nie mam sił, tych fizycznych i psychicznych coraz bardziej. Wspieram mojego M. bo i on się sypie, podwyżki budowlanki i zresztą wszystkiego innego, też go dobiła. Ale sama nie wiem jak mam sił dodać sobie :( Wstaje dzień po dniu, robię swoje, jakimś cudem... czasem jak automat, ale jak tylko mam chwile wolną to jest ciemność, ból i samotność. Uzależniam sie od fb, insta, czegokolwiek co zajmie mi myśli. W domu jeżeli chce coś zrobić to najlepiej jakby był włączony jakiś film żebym na nim się skupiła, żeby ktoś coś gadał, odwracał moją uwagę... Mijanie się z M. nie pomaga, trzy zmiany rozpierdoliły wszystko.
Idę, pora się przebrać i wyjść. Ale po co?

Dużo zmian.

noreply@blogger.com (krople-wody) — Thu, 24 Mar 2022 09:29:00 +0000

Byle do przodu. Zawsze może być gorzej... Oby nie :(

Budowa, która okazała się trudniejsza niż sadził mążu nim zaczynał. Starania się o dziecko ciąg dalszy, klinika niepłodności. Praca, która nie przynosi satysfakcji. Moje życie.

Mam tak dużo, a równocześnie czuje jak wszystko się sypie... i buduje.

Zbyt wiele emocji, zbyt wiele myśli i marzeń.

Jest dobrze jak jest.

noreply@blogger.com (krople-wody) — Fri, 12 Jul 2019 10:34:00 +0000

Starania się o dziecko nie idą. Przetkali mnie, bolało jak cholera i nic. Przetkali - mam na myśli badanie HSG. Jakby kto pytał, to bolało jak skur... Myślałam, że to dobrze, że porozrywało ewentualne zrosty w jajowodzie, ale gdzie tam. A może pozrywało... krwi było sporo. Ale teraz, dwa miesiące później, jak widać nie pomogło. Byłam u mojej gin, kolejne badania hormonów, tabletki wspomagające kobiety starające się o ciąże (Ovarin), i do przodu. Staram się za dużo nie myśleć, myślenie boli. Zrobiłam za to tatuaż, ostatni w moich planach. Były zaplanowane trzy i wszystkie są. Co prawda mój M. nie miałby nic przeciwko jakbym wydziarała sobie np. udo. Moje dziary cieszą go chyba bardziej niż mnie. No cóż, tę nową na plecach będzie oglądał głownie on :P
Po za tym, do przodu, jakoś. Pracy na razie nie zmieniam, nie ma to sensu. Jest dobrze jak jest. Trzeba tylko wziąć się w garść.

Poszukiwanie siebie.

noreply@blogger.com (krople-wody) — Mon, 03 Jun 2019 16:22:00 +0000

Nie umiem znaleźć swojego miejsca.
Jakby ktoś mnie zapytał, czy jestem szczęśliwa, to odpowiedziałabym, że tak. Ale równocześnie, nie jestem. Nie umiem siebie odnaleźć. Ciągle siebie szukam, jeśli ktoś jest w stanie to zrozumieć. Dziś, jak to zwykle u mnie bywa, gdy nie poszłam do pracy, jest dzień na przemyślenia. I szukam, gdzie jest ta dziewczyna z pasjami? Pewnych rzeczy, wiem, że nie byłabym dzisiaj w stanie robić, np. grafiki komputerowej. Za dużo do tyłu, nie kręci mnie to już tak. Florystyka, fotografia, pisanie...? I pustka. Chciałabym pisać, głowa pełna tekstów, opowiadań, historii, ale gdybym miała usiąść i to spisać...? Pustka. Czuje się życiową łamagą. Ostatnio kręcą mnie paznokcie, ku mojemu największemu zdziwieniu, bo kilka lat temu jak chodziłam na Wizaż i stylizację paznokci, to właśnie tych paznokci nie znosiłam, ale to były żele, których w sumie dalej nie lubię. Ale dlaczego? Bo to długo trwa. Niby jestem osobą cierpliwą, ale robienie paznokci przez 4 godziny, no ok, sobie jeszcze mogę, ale komuś? Sobie robię oczywiście hybrydy. Cienkie, w miarę krótkie, ale bez przesady, żadnych szpon. Kręci mnie zdobnictwo, czyli gdzieś właśnie te moje zamiłowanie do rysowania, do grafiki, tylko, że w innym wydaniu. Ale robić to komuś? Kurcze, ostatnio robiłam mojej mamie 5 bitych godzin, ręce ze stresu mi się trzęsły, paznokcie mamy w opłakanym stanie, jak tu je doprowadzić do ładu? Jakoś doprowadziłam, biorę się za malowanie, zdobienie... zdobiłam, coś co już sobie robiłam, a u mamy, wbrew prawom "fizyki" no nie chciało wyjść. Katastrofa. Siostra uparła się, żebym jej robiła paznokcie, bo ja potrenuje, ona zaoszczędzi, do tego ja robię taki ładny kształt... I co? Miało pójść szybko, a tam zamiast zwykłej bazy, jakieś gówno, za przeproszeniem, nieodmaczalne w acetonie. Gdybym może posługiwała się frezarką, to bym to ściągnęła szybko, a tak piłowałam pilniczkiem. I to, i tak nie spiłowałam całej bazy, bo nie chciałam jej uszkodzić paznokci i bawić się z tym jeszcze dłużej. Gdy przyszło do malowania było już na tyle późno, że zamiast ładnego, trudnego zdobienia, było ładne ale proste i szybkie. 4 godziny to robiłam, a miało pójść szybko. No i potem ból kręgosłupa przez 3 dni. Myślałam o zrobieniu kursu z Semilaca, frezarka plus jakieś zdobnictwo, ale czy warto inwestować w to pieniądze? We mnie? Dla siebie samej, ja tego nie potrzebuje, jeżeli miałabym robić komuś na większą skale tak. Ale czy będę...?
Pod wpływem chwili zaczęłam szukać w internecie artykułów pod hasłem "praca w domu". No niby dla mnie, jakiś copywriter, no bo, grafika odpada. Ale przecież ja nie mam wprawy w pisaniu. Całe życie chce pisać, ale tego nie robię. Jeszcze jako nastolatka coś tam próbowałam, ale wena kapryśna. A tu nie o to chodzi, chodzi o ćwiczenie, a nie stworzenie od razu materiału na bestseller. Niby wiem to teraz, ale tyle lat zmarnowanych.
Wczoraj trafiłam na reklamę, na fb, książki kobiety, która jak ja, zawsze miała wybujałą wyobraźnie, i po studiach postanowiła spełnić swoje marzenie, napisała książkę (Ewa Olchowa - "Wychodząc z ukrycia"). Udostępniła 3 pierwsze rozdziały, za darmo, żeby najpierw poznać powieść, nim zdecyduje się o jej zakupie. Fabuła ciekawa, widać, że inspirowana Stephenie Meyer, ale czytając pomyślałam, że to tekst kogoś znacznie młodszego. Potem doczytałam, że to jej pierwsza książka, no tak, musi wyrobić sobie styl pisania. A co, gdybym ja coś napisała, ba wydała? Myślę, że tak samo czuć by było "świeżaka".
Przede mną 30 urodziny. Gdzie jestem? Czy tego dla siebie chciałam? Jedyne co mi się udało, a nawet nie mi, to mój mąż.

Moje teraźniejsze paznokcie.

Ale idę do przodu.

noreply@blogger.com (krople-wody) — Mon, 06 May 2019 16:40:00 +0000

Va'esse deireádh aep eigean, va'esse eigh faidh'ar.
Coś się kończy, coś się zaczyna.
Czekam, mam nadzieję, zaklęcie, bo nic nie trwa wiecznie, a po deszczu wstaje słońce. Coś zawsze się kończy, czy tego chcemy, czy nie, a gdy na to czekamy, czasem czas płynie wolniej, dłuży się.

A czas płynie

noreply@blogger.com (krople-wody) — Mon, 06 May 2019 06:13:00 +0000

A czas płynie niczym bursztynowy płyn.
Czy coś się zmieniło? Nie bardzo.
Walczę, staram się, ale czy to coś daje? Dziś 5 piw. Pierwsze do gry This War Is Mine o 22. Potem kolejne. Potem film, bo mam jeszcze pół piwa, potem kolejne, bo film jeszcze trwa, a potem kolejny film i kolejny... I mamy 8 rano a na biurko kolejne, ale nie otworzone. O 10-12 spodziewam się kuriera, więc warto iść spać, na szczęście dziś nocka. Mam problem, a równocześnie myślę, że jeszcze go nie mam. Słabo... jak z tego mają być dzieci?

Nowy rok, ta sama ja...

noreply@blogger.com (krople-wody) — Sun, 13 Jan 2019 14:38:00 +0000

Wysłałam mojego małżonka na łyżwy, zawsze chodzimy razem, ale ja mam wyjątkowo bardzo zmęczone nogi, końcówka tygodnia dała mi popalić. Trochę pomarudził, ale beze mnie przynajmniej się wyszaleje, bo ja to jeżdżę ledwo ledwo,
a najlepiej jak on mnie trzyma za rękę, wtedy jakoś jeździć potrafię ;) I w sumie miałam siąść i poczytać sobie Harrego Pottera, odświeżam sobie wszystkie części, ale przypomniałam sobie o blogu. Jak zwykle, dawno mnie tu nie było.
A przypomniałam sobie bo... nawet trudno o tym napisać. Więc... wczoraj u nas był znajomy, pograliśmy w Scythe (planszówka) , napiliśmy się piwa, a jak poszedł, to ja napiłam się jeszcze jednego, a potem drugiego... Nie wiem, wypiłam 4 a może 5, tak standardowo. Problem w tym, że ja ostatnio dużo piję, i dobrze o tym wiem, ale jakoś przychodzi weekend, i otwieram piwo, ewentualnie wino, bynajmniej alkohol. Miałam ograniczyć, sama sobie to obiecałam, i jakoś dupa, nie potrafię, a to już ewidentny problem. Wczoraj, gdzieś koło 2-3 w nocy, tuż przed tym jak kończyłam ostatnie swoje piwo, i nim poszłam spać, oglądając "7m pod ziemią", gdzieś w trakcie powiedziałam mojemu mężowi, że piję tyle dlatego, że nie mamy dzieci. Problem w tym, że nie pamiętam żebym mu to powiedziała, co normalne, czasem gdzieś tam zanikają pewne słowa, które się wypowiedziało, szczególnie po alkoholu, ale tak ważnej rzeczy jednak zapomnieć nie powinnam. Co znaczy, że musiałam to już powiedzieć tuż przed tym, gdy już ewidentnie alkohol wymazał mi pamięć, chociaż cały wywiad "7m" pamiętam, i powiedziałam to, że tak powiem, pod wpływem chwili,
i faktycznego stanu ducha, do którego nie chcę się do końca sama przed sobą przyznać. I w sumie wolałabym skończyć na tym, ale sama wiem, że jednak powinnam to przeanalizować, a jakoś tak bardzo nie chcę...
M. mnie zapytał o te słowa, ale nie chciałam o tym gadać. Bo co mu mam powiedzieć? Że boli mnie to bardziej niż bym chciała, że tracę nadzieję, że chyba już jej po prostu nie mam? Mimo, że 2 stycznia byłam u ginekologa prywatnie i podjęliśmy konkretne kroki w tym kierunku, że to co powiedziała lekarka ma sens, i w sumie może wcale nie jest tak źle. I mimo, że dała mi nadzieję, to ona jakoś tak, bo ja wiem, nie za bardzo działa. Nawet na te badanie, na które mam się zapisać, jakoś je odwlekam. Nie spieszę się... źle ze mną. Źle.

Nowy rok, ta sama ja... ale czy to dobrze?

Nowy dzień

noreply@blogger.com (krople-wody) — Thu, 02 Aug 2018 11:45:00 +0000

Dziś jest już mi lepiej.
Nie ma to jak popłakać sobie do poduszki, poprzytulać trochę psa, i poczytać dobrą książkę żeby oderwać myśli od smutku. Potem wrócił już małżonek mój jedyny, i choć wad ma wiele, ba, ja też ideałem nie jestem, to przy nim jest od razu lepiej :) Poprzytulał, pooglądał ze mną Władcę Pierścieni, spędził po prostu czas. I za to go kocham.
Nie to, że problemy i smutki zniknęły, po prostu czuje się lepiej. Choć motywacji żeby coś zrobić ze sobą, a choćby w mieszkaniu, np. odkurzyć, jakoś nie ma. To przynajmniej nie czuję się dziś już taka bezsilna. Chociaż musiałam przełożyć wizytę u ginekologa i okazało się, że termin wypadł mi dopiero w październiku (kurwa!), to jeszcze się tym nie dobijam. Grunt to wziąć się w garść!

Bo coś się kończy, coś się zaczyna...

noreply@blogger.com (krople-wody) — Wed, 01 Aug 2018 09:57:00 +0000

Chciałam wytatuować sobie taki napis -"Va'esse deireádh aep eigean, va'esse eigh faidh'ar", co tłumaczy się "Coś się kończy, coś się zaczyna". Tekst z Wiedźmina Sapkowskiego. I bardzo lubię ten tekst, ale w sumie czy powinnam sobie go tatuować? Bo u mnie, mam wrażenie, że od dłuższego czasu nic się nie kończy, i nic nowego się nie zaczyna. Stagnacja.
Niby coś tam do przodu małymi kroczkami idzie, ale jakoś tak małe są to kroczki, tak małe te okruszki, że trzeba ich szukać pod lupą.
Czuje się dzisiaj bezsilna, chyba bardziej niż ostatnimi czasy, nie zdołowana, tylko bezsilna. Nic nie idzie tak jakbym tego chciała. Nawet sprawa tak łatwa jak tatuaż zdaje się być trudna do wykonania. "Mój" tatuator, gdy w końcu zdecydowałam się co chce i gdzie chcę, wziął urlop w trakcie gdy ja mam urlop. Więc nici, że zrobię i wygoi mi się to w trakcie wolnego. Inne studio tatuażu, które obserwuje już od jakiegoś czasu, i bardzo podoba mi się ich styl, nie zajmuje się w sumie napisami. Zatrudnili co prawda niedawno chłopaka, który siedzi w kaligrafii i uczą go w tej chwili sztuki dziarania. Chłopakowi chyba za bardzo jednak nie zależało, bo musiałam się upominać o projekt, który mi obiecał, a i tak go nie otrzymałam. W końcu napisałam do szefowej żeby go ogarnęli, bo robi im niezłą antyreklamę. Więc z tatuażu nici, przynajmniej do powrotu mojego tatuatora. Pisze mojego bo 8 lat temu wytatuował mi mój jedyny tatuaż - motylka. No i właśnie, gdy już się bardzo cieszyłam, że będę mieć ten tatuaż, że gdy w końcu z miliona różnych pomysłów wybrałam co chcę, to okazało się , że jednak nie. Nie będę tego mieć, może za miesiąc, a może wcale. Bo trzeba oszczędzać, na co? No właśnie...
Kolejna sprawa, bardzo świeża, kupno mieszkania. Jakimś cudem, Mateusz przyswoił myśl o tym, że fajnie byłoby się wyprowadzić, bo to mieszkanie to tylko problemy, a sama "wynajemczyni" postanowiła się wycofać z różnych obietnic, które składała, gdy to mieszkanie wzięliśmy. Przyswoił myśl o kredycie. Na początku chcieliśmy TBSa, bo to tylko 30% wartości mieszkania się płaci, ale szybko zrezygnowaliśmy z tego, gdy zobaczyliśmy jak duży byłby kredyt (bo to musi być gotówkowy). No i sam czynsz w TBSie też nie rozpieszcza. Więc przeszliśmy do planu B, czyli kupno mieszkania, bo to już kredyt hipoteczny, na 30 lat, z znacznie mniejszą ratą, i czynsze na rynku wtórnym nie są tak wygórowane. I tu się okazało, że na mieszkanie 170 tys. zł. muszę mieć 17 tys. zł. wkładu własnego, i około 5 tys. na formalności, notariusza, podatek, wycenę itd. I o ile na formalności nas stać, to na wkład własny nie. A najlepsze, że jeszcze 3 lata temu nie trzeba było mieć wkładu własnego. Teraz to już 20%, choć niektóre banki jeszcze maja ofertę 10%. I tu zaczynają się problemy, nawet nie będę się rozpisywać. Grunt, że nie mamy tej kasy. Odłożyć byśmy mogli, może w rok by się nam udało, przy dzisiejszych wpływach. Ale co jeżeli za rok już to będzie 20%? Bo co roku wzrasta ten wkład własny, zaczynali od 5%. Jeszcze banki oferują 10%, ale to się zmieni, i co, będziemy tak gonić ten wkład własny? Bezsilność... Jestem, za bogata żeby cokolwiek otrzymać od Państwa, i za biedna żeby wziąć kredyt na mieszkanie.
I oczywiście ostatnia sprawa, która już tak długo się ciągnie. Dziecko, dzieci...
Chcę, ale chyba przestaje już mi zależeć. Robię badania hormonalne, ale to wszystko tak się wlecze, bo albo mi zmiany nie pasują, albo... ach, nie ważne.

Nic się nie kończy, wlecze się niemiłosiernie. Jedyne co się kończy to czas, ten, patrząc z boku, zapierdala.

Nienawidzę...

noreply@blogger.com (krople-wody) — Tue, 06 Mar 2018 12:39:00 +0000

Mam dość... wszystkiego... siebie, ludzi, swojego stanu, zmiennych nastrojów, tego, że czuję, że wszystko jest nie tak, chociaż moje życie przecież nie jest złe. Wręcz przeciwnie, wiem, że mam dobre życie. Ale czuje się źle :(
Nie umiem się zdyscyplinować, narzucić rygoru, ciągle walczę ze sobą i ciągle czuję, że nie mam sił. Ciągle upadam i nie podnoszę się, co najwyżej pełznę dalej.
Nienawidzę się, nienawidzę takiego stanu :(

Bo gdy słonko świeci wszystko wydaje się łatwiejsze.

noreply@blogger.com (krople-wody) — Mon, 15 Jan 2018 12:07:00 +0000

Tak, początek roku mnie dobił. Kolejny rok a ja znowu w czarnej dupie. Niezorganizowana, wiecznie śpiąca, no i bez dziecka... Dziś mój plan wstania rano wziął w łeb, ale stwierdziłam trudno. Pod wpływem impulsu, którego pewnie będę żałować, wzięłam urlop na żądanie, i wzięłam się za porządki. Zacznę od rozebrania choinki! Święta, święta, i po świętach. Dziś świeci piękne słoneczko, i choć mrozik w dupę mnie gryzł, to zakupy były przyjemne i udane. Kupiłam w mojej ulubionej kwiaciarni kaktusa, ostatnio stwierdziłam, że to jest ta roślinka, którą chcę hodować u siebie na parapetach. Mam już kilka sukulentów, marnie się trzymają, nie wiem czemu, muszę o nich poczytać, ale kaktus na pewno będzie lepiej sobie radził :D

No, więc do dzieła! Bierzemy się za robotę, a wieczorem za testy. 22 stycznia mam swój pierwszy egzamin na prawko :) Mam nadzieję, że w trzech się zmieszczę :D

P.S. Znajoma ostatnio zwróciła mi uwagę, że mówię o sobie, czasem, w trzeciej osobie. Faktycznie! "Bierzemy się za robotę". Tak, chyba jednak mam rozdwojenie jaźni :P Jestem tą, która chce mieć życie uporządkowane i ogarnięte, i tą, która jest leniwa, niezorganizowana, i jęczy, że tak właśnie jest. No więc, do roboty!

Cudowne leki. Sok Nomi?

noreply@blogger.com (krople-wody) — Mon, 18 Sep 2017 12:31:00 +0000

Oddychanie boli. Mam wrażenie jakby na zewnątrz było lodowate powietrze, ale to tylko wrażenie. Po prostu znowu mam infekcje zatok, nawet nie wiem jak to nazwać, zapalenie? Nikt nigdy mi nie powiedział. Ogólnie mam chore zatoki. Do tego kaszel, ból gardła i ból głowy.
Czekam na M. zawiezie mnie po pracy do lekarza, ja znowu wolne, będę musiała iść na L4. W takim stanie nie da się pracować, przewiałoby mnie tylko bardziej i jeszcze z tego wyszłoby coś gorszego.
M. czytał wczoraj w necie na temat częstych infekcji dróg moczowych i zatok. Wyczytał jedynie, że "jak pojawiają się częściej niż dwa razy w roku musisz koniecznie o tym powiadomić lekarza". Jasne, mój lekarz wie, ja choruje na zatoki przynajmniej 6 razy w roku, mam na myśli te poważne kiedy jest naprawdę źle, ogólnie to w sumie mam wrażenie, że jestem chora cały czas, tyle, że mocniej lub słabiej.
Zaczęłam czytać jak poprawić swoją odporność. Wysypiaj się, nie narażaj się na stres, jedz zdrowo i regularnie, nie pij alkoholu, nie jedz słodyczy, ogólnie... przestań żyć. Kuźwa, żyjemy w takim świecie, że stres ciągle nam towarzyszy, jem nieregularnie bo pracuję na zmiany, przez to też nie zawsze się wysypiam bo mam rozregulowany tryb snu. Słodyczy faktycznie jadłam w pewnym momencie dużo ale od pół roku mocno ograniczyłam. Alkohol... piję, oczywiście. Jak już jesteś wiecznie chory i wszystko dookoła Cię dobija to co Ci pozostało? Nie, nie nadużywam. Ale co, mam całkowicie zrezygnować?
Ogólnie, powinnam być przykładem zdrowego trybu życia, jedz i pij zdrowo, żyj zdrowo, a wtedy nie będziesz mieć problemów z odpornością. Świetnie.
Może byłabym w stanie się zmobilizować i jeść więcej owoców czy warzyw, odstawić całkowicie alkohol (zostać abstynentem?), ale nie dam rady zmienić tryby życia, mam prace jaką mam i szanuję sobie ją. Jeść regularnie posiłki itd., z tym już się nie da tak łatwo.
Zaczęłam wiec grzebać głębiej i znalazłam sporo wątków, w których ludzie polecali sok Noni. Pamiętam, że kiedyś czytałam bloga pewnej dziewczyny, która też często łapała infekcje. Bardzo chwaliła sobie ten sok, ubolewała gdy nie dała rady sobie go kupić, była studentką, a wiadomo im się zazwyczaj nie przelewa. I zastanawiam się czy go sobie nie kupić, ten dobry, faktycznie ze świeżych owoców kosztuje około 70-100zł. Ale czy faktycznie taki sok to cudowny lek? Czy zadziała na moją tak słabą odporność?
Inny sok o jakim przeczytałam to sok Graviola. Polecała go pewna dziewczyna, także na poprawę odporności, tyle, że ona łykała go razem z sokiem z czarnego bzu, jakimiś tabletkami z ogromną dawką Wit. C i czymś tam jeszcze (więcej tutaj). Sam sok to około 35 zł, czyli taniej, ale z całą resztą, to też około stówy.
I zastanawiam się co kupić, czy kupić, czy warto? Ale w sumie w moim wypadku, szczególnie w okresie jesienno-zimowo-wiosennym, miesięcznie wydaję co najmniej stówę na leki i co miesiąc borykam się z jakąś chorobą. Wiec może warto spróbować? Może wtedy w końcu przestanę łapać byle infekcje? Zacznę normalnie żyć?

I już wrzesień.

noreply@blogger.com (krople-wody) — Thu, 14 Sep 2017 10:17:00 +0000

Czas leci nieubłaganie. Dopiero co miałam depresję, że muszę czekać do maja, aż skończę brać tabletki, żeby móc się starać o dziecko, a tu już wrzesień. Szczepionka pod język pomogła o tyle, że w wakacje nie bolało mnie gardło. Dziś znowu boli, czyli działanie szczepionki się skończyło. Brać ją znowu, nie brać? Staranie się o dziecko jakoś nie wychodzi, tzn. starać się staramy, ale nic z tego nie wyszło. Za to miesiączki mam tak bolesne i obfite, że najlepiej byłoby wziąć hormony. Przynajmniej tak zasugerował ginekolog... no ale jak się staramy to się jeszcze postarajmy. A jak do października nic nie wyjdzie to... cóż, hormony, szczepionka pod język, badania... Przynajmniej nie będę chorować wiosną, i może tabletki antykoncepcyjne pomogą mi na moje co miesięczne dolegliwości. A muszę coś zrobić! We wtorek wybrałam ostatnią nż, ból był tak duży, że łyknęłam większa dawkę, niż zazwyczaj, tabletek. Tabletek, których i tak biorę więcej niż powinnam, skończyło się to tak, że wieczorem dostałam rozwolnienia, a następnego dnia w pracy, powtórkę.
"Sypie się", jak to mówi mój mąż.
W dodatku tydzień temu też nie byłam w pracy bo dostałam paskudnego zapalenia pęcherza.
Sypie się. Jak nie zatoki, to miesiączka, jak nie to, to zapalenie pęcherza... ból gardła, katar, kaszel... Uczucie, że ciągle jestem chora. Ale o dziwo nie mam doła, przynajmniej nie takiego jaki był wiosną. Chyba to wszystko trochę po mnie spływa, przyjmuje to z większą... apatią? Nie wiem. Pogodziłam się chyba z tym, że wiecznie mi coś jest. Tylko jak tu pracować. Co rusz jakiś urlop na żądanie, wybrane nadgodziny na szybko, na telefon, L4. Chciałabym żeby moim jedynym problemem w pracy było lenistwo. Wolałabym po prostu móc codziennie pójść do pracy, może troszkę z ociąganiem się, ale gdy już tam jestem to jestem, i jest mi dobrze. Wiem jak to wygląda z boku. Co miesiąc jakieś wolne na żądanie, jakby mi się nie chciało przepracować normalnie całego miesiąca bez wolnego. Ech...
Do tego wszystkiego stoimy z moim M. przed ważną decyzją. Może zmienić pracę na lepszą, lepiej płatną, z wieloma profitami, premiami itd. Miał szukać pracy od następnego roku. Od stycznia sobie mówi byle do grudnia, bo w grudniu mija mu 5 lat i wtedy dostałby ekstra premię, jedyną jaką jego zakład daje - raz na 5 lat. Ale w zakładzie gdzie pracuje szwagier, brat szwagra i dobry znajomy, zwolniło się miejsce, i wszyscy trzej namawiają mojego męża żeby się u nich zatrudnił. Każdy robi na innym stanowisku czy zmianie. I od dawna go namawiali żeby się u nich zatrudnił. M. zawsze wysłuchiwał, kiwał głową, może nawet myślał o tym serio, ale nie kwapił się do zwolnienia. Czekał jak rozwiąże się sytuacja w jego firmie. Ale jakoś tak marnie tam idzie. Współpraca z jego Panią kierownik to katastrofa, a przełożeni to akceptują.
Więc w weekend czeka nas poważna rozmowa i poważne decyzje. Bo tam gdzie robi już ma pracę na stałe. A kto jak kto, ale ja wiem, jak bardzo to jest ważne. Zbyt wiele straciłam prac, zbyt wiele firm przeszłam, żeby nie umieć docenić stałej pracy. Tyle, że najlepsza praca to też praca spokojna, tzn. taka gdzie inni pracownicy nie zatruwają Ci życia. A z tym M. akurat ma problem. I czasem lepiej zmienić pracę i zarabiać mniej niż zatruwać się psychicznie. A w tym wypadku mój M. mógłby zarabiać więcej i to dużo więcej, plus, podobno, mieć naprawdę spokojną, dobrą pracę. Przynajmniej tak twierdzi ten, który jest najbardziej obiektywny z trójki "namawiaczy".
Czeka nas poważna rozmowa, pozwane decyzje.

Nałogi

noreply@blogger.com (krople-wody) — Sat, 19 Aug 2017 15:51:00 +0000

Ja, jak to ja. Poradziłam sobie jakoś z melancholią więc przestałam pisać. Zawsze piszę najwięcej wtedy, kiedy czuję ból.
Gnam za obowiązkami, za codzienną rutyną, praca, dom, działka, praca, dom, praca. Kocham moją działkę, kocham moje mieszkanie, uwielbiam leniuchować. Tylko widocznie źle leniuchuję. Obiecałam sobie wrócić do pasji, do czytania, fotografowania, rysowania, pisania. Zaczęłam od czytania, w sumie ogromny sukces. Tylko ja jak to ja, jak już czytam, to całą swoją uwagę skupiam na książce, jest jak nałóg, muszę ją przeczytać do końca. Tydzień temu z niedzieli na poniedziałek czytałam cały wieczór, noc, aż do ósmej rano. Muszę się nauczyć miarkować swoje nałogi, może dlatego przestałam czytać. Na spokojnie, mam czas, muszę tylko nauczyć się go sensownie wykorzystywać. W sumie to najlepiej by było gdybym usunęła fb, ale wtedy czułabym się odcięta od świata, i nie chodzi mi o znajomych, ich w większości mam gdzieś, po prostu lubię czytać wiadomości, troszkę tych lokalnych, ale głownie tych, nazwijmy to - kulturalnych. Powstanie nowy film, ulubiony artysta wstawił swój nowy obraz, art, grafikę. Sama mam stronę fanpage o tematyce Wiedźmina, czytam i oglądam sporo postów z tego uniwersum. Byłoby mi tego brak, ale równocześnie czytam pierdoły, jakieś kawały, oglądam zabawne i słodkie zwierzaczki. Powinnam sobie ograniczyć dostęp do fb. A zamiast tego gdy mam czas, zamiast wziąć się za coś konkretnego, to włączam fb i przeglądam pierdoły, czasem trafię na coś ciekawego, ale te mniej ciekawe też czytam, z nudów, można by rzecz, a przecież mam co robić!
Dziś nie pojechałam z moim M. do szwagierki, ma tam być też wujek, który przyjechał na urlop z Niemiec. Nie chciałam marnować czasu. Może byłoby miło, ale gdy wróciłabym do domu, znowu czułabym się źle, że mam nie posprzątane (a przy psie i kocie brudzi się strasznie) i wiedziałabym, że w tygodniu nie dam rady tego ogarnąć. Dlaczego? Bo pewnie późno wstanę, pokręcę się i siądę do fb :/ Więc jak nie ogarnę w weekend to cały tydzień będzie syf plus ten bałagan będzie tylko rósł. I będzie mnie to męczyć, ale jakoś nie umiem się zmobilizować, wstać rano i zrobić co trzeba.
A nawet jak wstanę w miarę wcześnie to czuję jakbym miała tak mało czasu, "nie zdarzę", kurcze!
Musze się ogarnąć, jestem wypaczona.

Równowaga

noreply@blogger.com (krople-wody) — Thu, 01 Jun 2017 09:16:00 +0000

Równowaga psychiczna to dziwna rzecz.
Jakiś czas temu wypłakałam się Mateuszowi w rękaw.
Miałam doła, nic mi się nie chciało, wstać mi się nawet nie chciało. Rozpłakałam się, on chciał mi polepszyć humor i włączył muzykę, moje remedium na wszystko, ale w pierwszym utworze był płacz dziecka więc rozbeczałam się jeszcze bardziej. Przyszedł poprzytulał, ja sobie popłakałam i mi się polepszyło. Serio.
Złapałam równowagę. Mniej się smucę, nie łapię już tej "niechęci" do wszystkiego. Jest dobrze. Psychologa na razie odłożyłam na bok, coś wydaję mi się, że będzie jeszcze potrzebny, ale nie teraz. Teraz czekam do 26 czerwca na badania tomograficzne zatok. A potem... potem się zobaczy :)
Teraz żyję działką, nasadziłam kwiatów a wczoraj w Leroy'u zakochałam się w bardzo drogiej i bardzo ładnej altanie, takiej z tarasem... ach.
No i bym zapomniała! Ogoliłam boki i przefarbowałam włosy na czerwone ombre :D

Nadal...

noreply@blogger.com (krople-wody) — Sun, 07 May 2017 01:04:00 +0000

Nie byłam u psychologa. Pójdę, nie wiem kiedy, wkrótce, jak najszybciej. Moje problemy się piętrzą, jest ich co raz więcej, rosną. A ja błądzę, wiem co robię źle ale robię to nadal... Wszystko jest szare, choć czasem pojawiają się kolory to na krótko, przebłyski, tęsknota... za tym co dawniej, choć wtedy nie było lepiej.
Dużo myśli, mało czynów.

Zagubiona.

noreply@blogger.com (krople-wody) — Sat, 08 Apr 2017 12:12:00 +0000

Choroba szybko minęła. Comiesięczny ból także. I niby wszystko wróciło do normy. Jest okey, ja nawet dobrze się czuję i niby wszystko jest w porządku, nie mam doła, nawet się nie smucę ale... czuję się taka zagubiona. Między tym co chcę, choć sama właśnie nie wiem czego chcę, a tym czego nie mam, a co chyba chciałabym mieć, między domem, pracą a nawet działką, którą zazwyczaj sprawia mi radość. Nie chcę mi się nic. Nie mam sił na nic. Po prostu mi się nie chce.
Mam skierowanie do psychologa, sama o nie poprosiłam moją rodzinną lekarkę.
Ale tak jak je wzięłam tak przeszła mi chęć żeby do niego pójść. Bo choć biorąc je wiedziałam czego chcę to już teraz nie jestem tego pewna. Przecież mam wszystko poukładane. Biorę Insmigen, te szczepionkę na odporność, zapisałam się nawet na tomografię zatok, a potem będziemy się starać o dziecko. I pójdzie już z górki. Pogodziłam się z tym, że musiałam to przełożyć, znowu. Nie czuję już nawet żalu i smutku, który odczuwałam gdy podejmowałam decyzję. Ale jest coś nie tak.
Bo przecież gdy podjęłam decyzję żeby iść do psychologa to wiedziałam, że nie daję rady sobie sama, że smutek, depresja (no to lekka przesada, za dużo powiedziane), przytłacza mnie, nie pozwala żyć normalnie. Odbiera chęci do wszelakiego działania. Czułam, że muszę coś zrobić bo nie daję sobie sama rady. Ale to minęło... chyba... Bo teraz nie czuję nic. Po prostu mi się nie chcę.
Żadnych uczuć, smutku, żalu, radości... Po prostu nic.
I to jest raczej nienormalne.

:(

noreply@blogger.com (krople-wody) — Tue, 28 Mar 2017 14:03:00 +0000

Jestem do niczego. Zero motywacji, wytrwania w założeniach i to własnych...
Wystarczy, że zaboli i zwijam się w kłębek :(

No kur... Przecież miesiączkę mam co miesiąc i co miesiąc boli!

- Weź się ogarnij Elleri bo sama ze sobą nie wytrzymujesz.
- Jasne. Sama się ogarnij!
- Ogarnijmy się razem.
- Łatwo się mówi, trudniej zrobić...

Waga.

noreply@blogger.com (krople-wody) — Wed, 08 Mar 2017 12:05:00 +0000

Balansuje na granicy optymizmu i uczucia, że wszystko jest nie tak. Nie umiem pozbyć się tego uczucia choć bardzo chcę.

Tamten tydzień był dobry. Z niecierpliwością czekaliśmy z M. na weekend. Pogoda dopisała. Było ognisko, grzebanie w ziemi, przeplewiłam kwietnik, nacieszyłam oczy widokiem kiełkujących roślin i cebulek. W niedziele skończyliśmy kompostownik. Zrobiło się ładnie.
Obok naszej działki sąsiad strzelał z wiatrówki gazowej, małej broni. Zaczęliśmy rozmawiać o moim strzelaniu, o tym, że od lat wybieramy się na strzelnicę i wybrać się nie potrafimy. Idąc za ciosem po powrocie z działki mój mąż mi kupił ze swoich odłożonych pieniążków wiatrówkę, strzelbę, łamaną w lufie, taką jak mi się podoba najbardziej. Dla zainteresowanych - Wiatrówka Crosman Copperhead 4,5 mm.

Cieszyłam się bardzo, czekałam na nią z niecierpliwością, wczoraj jeszcze chciałam brać urlop żeby móc ją przetestować... i poszłam do pracy.
Jedno małe potknięcie, nawet nie wiem czy moje, i upomnienie pisemne, za bubel z którego schodzą etykiety, prawdopodobnie przeklejane. Powinnam się nie martwić, nie ja jedna dostałam, ale z moim doświadczeniem... Wszystko runęło, staram się uśmiechać ale mi nie wychodzi.

Budzę się rano, tak 11.05, prawie rano, i znowu czuję zawód, miałam wstać o 8-9 i posprzątać bo syf nieziemski, ze względu, że weekend spędziłam na działce a nie z odkurzaczem i mopem w dłoni. Dół.
Patrzę na telefon a tam sms od M, że na stole leży dla mnie mały upominek.
Wstaje a tam kwiaty, które musiał wczoraj wieczorem gdzieś przede mną ukryć.
A po 15 minutach znalazłam, na tym samym stole, Kinder Maxi King. Ślepa jestem. Uwielbiam Maxi Kinga ale nawet nie ucieszyłam się. Nie umiałam. Wiem i czuje, że Mateusz się postarał, że chciał pokazać jak mnie kocha... a ja... choć doceniam niespodziankę i to prawdziwą bo zazwyczaj się domyślam gdy coś planuje... nie potrafię się cieszyć.

Za oknem świeci słońce ale dziś mi nie pomoże.

Optymistycznie.

noreply@blogger.com (krople-wody) — Mon, 27 Feb 2017 13:00:00 +0000

Dziś pierwszy raz od dawna wstałam bez wyrzutów sumienia, bez smutku i załamki. Mimo, że obudziłam się po jedenastej nie poczułam znanego mi zawodu. Pomyślałam po prostu to co powinnam pomyśleć - "Przynajmniej wyspałam się przed nocką".
Słońce za oknem świeciło, i na szczęście nadal świeci, i to mnie bardzo ucieszyło.
Z optymizmem wstałam, poszłam z psem i wzięłam prysznic. Na spokojnie zrobiłam sobie kawę, która mi wyszła idealnie, co też zazwyczaj mi nie wychodzi i tak sobie powoli sprzątam. Zaraz zrobię obiadek i wróci M. z pracy.
I aby tak mi optymistycznie było do samego rana :)

Plany.

noreply@blogger.com (krople-wody) — Mon, 13 Feb 2017 17:22:00 +0000

Nie poszłam dziś do pracy.

Nie dlatego, że jestem chora czy dlatego, że nie lubię swojej pracy... Dlatego, że w tej chwili jestem zdrowa i prace mam okej. Paradoks?

Do tej pory nie miałam za specjalnego szczęścia do pracy. Rożnie bywało. Zazwyczaj jak było okej to szybko się kończyło, gdy było chujowo to pracowałam dwa lata i straciłam menstruację. To moja 10 praca, coś około, licząc te, które miałam nadzieje, że będą na dłużej a okazywały się tymczasowe. Lubię ją. Choć swoje trzeba zrobić i nie raz nie mam czasu iść się napić. Przede wszystkim dogaduje się z ludźmi. A to największy plus. Po drugie, pracuję tam ponad półtorej roku i od jedenastu miesięcy jestem pod firmą. Więc mogę powiedzieć, że mam stałą pracę, a to drugi duży plus. Ale dziś jestem w domu. Bo praca zaczyna mnie męczyć, nie dlatego, że przestałam ją lubić, tylko dlatego, że czuję, że nie powinno mnie w niej już być... Rok temu czekałam jak tylko przejdę pod firmę. W poprzedniej pracy (nim ją straciłam) zaczęliśmy starać się o dziecko... no ale pracę straciłam i trzeba było znowu to przełożyć. Prędzej też przekładaliśmy... I co? Mija prawie rok i nie jestem w ciąży, nie mówiąc, że w domu nie ma małego dzieciątka. Nic nie układa się tak jakbym chciała. Ciągle czuję te krople wody, które wyciekają mi między palcami...

Zdjęcie z: http://dekadenci.pl/img/2002/czas/

Ciągle jestem chora, jak zdrowieje nie trwa to długo. Gdy w październiku poszłam do lekarza, po dwóch miesiącach starania się o dziecko i nie brania z tej okazji żadnych leków, okazało się, że muszę iść od razu na antybiotyk bo poszło mi w płuca, a dusiłam się już tak jakbym miała je wypluć. I tak przełożyliśmy to znowu. Dostałam skierowanie do laryngologa, od niego do alergologa i na prześwietlenie zatok. Z czym też był problem bo okazało się po perypetiach, że nie chodzi o zwykłe rtg ale o tomografię. Zdemotywowana długim czekaniem i kolejnym przekładaniem nawet nie zadzwoniłam do przychodzi w których są tomografie wykonywane.

Dziś byłam u alergologa, miałam nadzieje, że pójdzie szybko, zrobią mi testy i wykluczę tę opcję bo wiem, że alergii nie mam, prędzej mi wyjdzie coś na tym prześwietleniu ale... szybko nie poszło. Testy 1 marca choć mężowi zrobiono z marszu, może dlatego, że jest pacjentem tej przychodni i był już odczulany. Może... A ja dostałam receptę na lek podwyższający odporność, w sumie szczepionkę, Ismigen. Na pytanie czy mogę to brać starając się o dziecko lekarz się zmieszał. Zaproponował przełożenie starania się o ciążę, w końcu to tylko trzy miesiące. A lepsza odporność mi się przyda jeśli chcę się starać. Racja ale... znowu trzy miesiące. Nie chciałam już mieszać, że już wczoraj się staraliśmy, owulację teoretycznie mam jutro, bo cykl też nie do końca regularny. Wróciłam do domu, sprawdziłam ten Ismigen, opinie bardzo dobre, cena 100zł. "Nie brać starając się o ciąże lub będąc w ciąży". Więc poczekam... poczekam jak zwykle... jeśli jestem w ciąży to... jeśli nie to wykupię receptę. Wzięłam się w garść, zadzwoniłam do jednej z przychodni, tomografia na drugą połowę maja jak przyjdę ze skierowaniem to mnie zapiszą. Do kolejnej się nie dodzwoniłam, wysłałam zgłoszenie ze skanem skierowania. Do trzeciej i ostatniej w Gliwicach, która takie rzeczy robi nawet nie dzwoniłam, na onkolog mają bardzo odległe terminy, nie dziwię się.

Dobiło mnie to, dobiło mnie kolejne przekładanie, stanie w miejscu choć czas mija. Rozpłakałam się Mateuszowi. Chyba mam dość choć staram się trzymać w kupie. W kupie, idealny dobór słów... Policzyłam wszystko. Teoretycznie dobrze... skończę brać Inofem oraz wit. D i E, którą przepisał mi ginekolog. Zrobię też terapię tym Ismigenem. I będzie koniec maja i tomografia. Może w końcu się wyjaśni czemu tak często choruję na zatoki. Może pomoże mi ten Ismigen... A może... może okaże się marcu, że jestem w ciąży... Choć to mało prawdopodobne.

Jutro.

noreply@blogger.com (krople-wody) — Mon, 06 Feb 2017 15:44:00 +0000

Jutro.
Jutro to zrobię... Jutro już na pewno. Jutro wezmę się w garść... Zmobilizuję, zrobię... Jutro.
Kurwa. I tak już nie wiem od kiedy.

Bez sensu.

noreply@blogger.com (krople-wody) — Wed, 25 Jan 2017 11:54:00 +0000

Szaro, buro i ponuro. Jestem wiecznie śpiąca, zmęczona i ogólnie zdołowana.

Gdy uda mi się zmotywować do działania to zazwyczaj trwa to godzinę, dwie, dobrze jest jak cały dzień.
Gdy sobie poukładam wszystko w głowie, gdy obiorę jakiś plan to następnego dnia wydaje mi się on już wcale taki nie rewelacyjny, taki bez sensu... jakby sensu nic już za specjalnie nie miało.
Praca, dom, praca. Tak się czuję.

Gdzie moja motywacja? Gdzie moje pasje?
Nigdy nie robiłam postanowień Noworocznych. Ale w tym roku, choć nie pełni świadomie, chciałam zmienić kilka rzeczy. Wrócić do rysunku, wyjść czasem gdzieś z aparatem, poprawić relacje z rodziną... Może czasem wyjść na spacer, choć ta aktywność, z którą kiedyś nie miałam problemu, teraz jakoś napawa mnie pesymistycznymi myślami.

Pragnę słońca, wiosny, wtedy jakoś jest łatwiej. Będzie znowu działka i kopanie w ziemi. Chociaż tyle z aktywności i pasji. Ale zimą, zimą wegetuję, a z roku na rok jest smutniej, gorzej.