Max Czornyj – Zjawa

Wraca komisarz Eryk Deryło, czyli najciekawsza postać całej serii i powód, dla którego nadal czytam te krwawe, brutalne, żerujące na ludzkiej ciekawości zła historie. Tak, to nie jest wybitne dzieło, stosuje proste mechanizmy przyciągania uwagi, przez epatowanie brutalnością. Wszystkie części przesłuchałem w formie audiobooków, co jest ciekawym doświadczeniem posłuchać o brutalnych morderstwach w drodze do pracy. Odpowiednio nastraja do pracy ludźmi

Aaron Lansky – Przechytrzyć historię

Świetnie zapowiadająca się książka, uhonorowana kilka prestiżowymi nagrodami. Temat, idealny dla miłośników książki. Opowiada autobiograficzną historię podróży Aarona Lansky po Stanach Zjednoczonych tropem książek.

Marek Krajewski – Pomocnik Kata

BANG! BANG! krymialna historia osadzona w czasach komunizmy. Sytuacja polityczna napięta jak jeansy po kwarantannie a do tego klasyczne podejście do kryminału i zbrodni. Liczę na dobrą zabawę.

To co cenie w opowiadaniach Pilipiuka to ich klimat, morał ale przede wszystkim budowanie fabuły wokół dobrze znanych postaci. Dzięki czemu otrzymujemy powieść na raty a kolejne opowiadanie stają się jak wizyty u starych, dobrych znajomych.

Tak samo jest w przypadku „Przyjaciel Człowieka”, w którym dwukrotnie widzimy się z Doktorem Skórzewskim i raz z Robertem Stormem. Obaj jak zawsze w formie, chociaż tym razem Robert miał chyba zbyt proste zadanie a przynajmniej zbyt łatwo sobie z nim poradził.

Zarówno Doktor jak i nasz poszukiwacz skarbów, to postaci, które doskonale oddaje zamiłowania samego Andrzeja Pilipiuka. Szacunek dla historii, starych przedmiotów i tradycji. Ich postawa życiowa oraz kolejne życiowe losy sprawiają, że głębiej siadasz w fotelu i obeiecujsze sobie, że już go nigdy nie zmienisz. Będziesz o ten fotel dbał, naprawiał tak by nadal był wygodny i sprawny ale by było w nim widać lata spędzone przy książkach.

Pojawiły się tez dwie nowe postacie i zupełnie nowy świat. Bardzo dobrze skrojony i w klimacie postapo. Coś czuje, ze nowo poznane siostry, jeszcze będzie nam dane czytać w kolejnych odsłonach.

Całość czyta się szczególnie wyjątkowo ze względu na czas oraz fakt, iż 3 z 4 opowiadań dotyczą  epidemii. Zbieg okoliczności, który podsyca apetyt czytania i znacząco bardziej wciąga czytelnika w fabule.

Pierwszą część serii, przeczytałem z przyjemnością. Była to lekka pozycja z szybką fabułą, ot dobra książka, na kilka wieczorów. Substytut filmy czy serialu. Zaczynając drugą część, czyli „Większość bezwzględna”, miałem już pewne oczekiwania. Chciałem, aby przynajmniej nie było gorzej niż poprzednio. Nie zawiodłem się. Wątek rozwinął się dość nieoczekiwanie, przyszło kilka wyjaśnień fabularnych z pierwszej części, a napięcie było wyczuwalne. To, co pozytywne, to Autor z mniejszym natężeniem strzela do nas nazwami popularnych marek. O tym zabiegu pisałem przy pierwszej części.

Nie jest to literatura skłaniająca do refleksji, być może również moja pozytywna opinia jest powyżej realnej wartości. Wynikać to może z faktu, że zarówno w przypadku książek, jak i filmów lubię ten gatunek. Fabuła oparta o świat polityki i biznesu, zawsze z góry dostawała ode mnie kilka punktu więcej. Nie uważam też, że stylistycznie jest to książka zła. Wiele osób, nie będących fanami Mroza, zarzuca mu brak umięjętności literackich. Moim zdaniem często taka opinia dotyczy wyjątkowo płodnych pisarzy, których książki pojawiają się kilka razy do roku. Czytelnicy i recenzenci mają tendencję do zapominania o tym, że nie każda książka powstała po to by pretendować do nagród literackich. Cieszmy się tym, że wychodzą książki, które mają szanse zastąpić na kilka godzin telewizję. To one dają nadzieję, że przy następnej okazji, ktoś sięgnie po bardziej ambitne dzieło.

Recenzję pierwszej części politycznego thrillera zakończyłem cytatem ze Sztuki Wojny, który skierowałem bezpośrednio do Autora, w odpowiedzi na jego pytanie z posłowia do książki. Nie muszę mówić, że z niemałym zdziwieniem przeczytałem fragment drugiej części, w którym właśnie ten cytat się pojawia. Czy to znaczy, że Remigiusz Mróz przeczytał moją recenzję? Oczywiście, że nie, ale …

Zagrajmy, więc w tę grę raz jeszcze. Patrząc na to, jak skończyła się druga część i przewidując, co może wydarzyć się w kolejnej, myślę że dobrym cytatem, dla bohatera będącego fanem Sztuki Wojny będzie: „Ludzie, którzy przychodzą po pokój bez zawierania traktatu, spiskują.” Za kilka miesięcy sprawdzimy zatem, czy Remigiusz Mróz czyta moje recenzje.

8/52.

Chcę pisać lepsze teksty, nie tylko te, które pojawiają się na blogu, ale również te, które dotyczą mojej pracy. Stylem pisania, można wiele wyraźić. Nie tylko poprzez to, co piszemy, ale również jak to robimy, możemy wzmocnić lub osłabić nasz przekaz. Największą zaletą tej książki jest fakt, że zacząłem przykładać większą uwagę do tego jak piszę.

Podzielę się z Wami, kilkoma radami, które najchętniej stosuję.

Unikam czasowników modalnych. Ich stosowanie powoduje, że Autor nie brzmi zdecydowanie i stanowczo. Potrafią zmiękczyć każde stwierdzenie i zostawiają poczucie, że decyzje podejmowane są gdzieś poza sceną. Wypadniecie jeszcze gorzej, jeżeli zostosujecie dodatkowo tryb przypuszczający. Wasz tekst stanie się wówczas miękki, bez wyrazu i udekorowany niepotrzebnymi dodatkami. Zdecydowanie wolę czytać krótki, ostre i stanowcze artykuły. Zwłaszcza w internecie. W przypadku, gdy piszecie tekst stosujący mało znane pojęcie warto umieścić je na końcu zdania i poprzedzić definicją. Taka konstrukcja, gdzie najpierw czytelnik zrozumie o czym czyta, a dopiero później dowie się , jak to się nazywa, znacznie ułatwi mu przyswojenie pojęcia. Szczególnie, że kolejna zasada mówi o tym, że najważniejsze słowo, które chcemy aby wybrzmiało najbardziej powinno znaleźć się na końcu zdania.

Dwie najciekawsze zasady, które stosuję od momentu, gdy tylko zamknąłem książkę, to dyscyplina słowna i storytelling. Stosuje dyscyplinę i usuwam nadmiarowe słowa. Unikam przymiotkników. Posługiwanie się nimi wymaga dużej wprawy, jeżeli nie chcemy aby papugowały i osłabiały rzeczowniki. Nie rozciągam zdań, gdy nie jest to potrzebne. Nabieram w tekstach tempa i wiem, że czyta się je lepiej. Podoba mi się idea storytellingu. Pisania tekstów w formie historii, nawet wtedy, gdy pozornie jego charakter nie zachęca do tego zabiegu, jak chociażby recenzje, opracowania naukowe czy oferty.

Spędziłem kilka godzin z tą książką. Zyskałem świadomość tego, jak mało wiem o pisaniu.  Zrobiłem pierwszy krok.

Dla kogo jest ta książka? Odpowiem myślą jednego z Autorów książki Rework. Jeżeli możesz zatrudnić jednego człowieka, a masz dwóch kandydatów i nie wiesz kogo wybrać? To zatrudnij tego, kto pisze lepsze teksty.

7/52.

Luty, to dla mnie ciekawy miesiąc. Mało przeczytanych książek, mnóstwo wysłuchanych audiobook, stos recenzji czekających na opublikowanie i trochę pracy nad promocją bloga.

Zacznijmy od aspektów technicznych. Nigdy nie dbałem szczególnie o promowanie strony. Wynika to bardziej z lenistwa aniżeli oczekiwania, że te „wspaniałe treści” obronią się same, przyciągając wiernych czytelników. W tym miesiącu przebudowałem strukturę strony, tak aby nawigacja była wygodniejsza. Zacząłem promocję na Facebooku. Zarówno płatną jak i organiczną. Jaki był efekt? W ciągu miesiąca, na stronę weszło więcej osób, niż przez cały poprzedni rok. Super!

Z książek papierowych, przeczytałem:

1. Jarosław Grzędowicz – Azyl
2. Marek Mróz – Większość bezwględna

Z książek cyfrowych, wysłuchałem

1. Mark Zukerberg – Geniusz czy Oszust
2. Rework
3. Adidas vs Puma – Dwaj bracia , dwie firmy.
4. Richard Branson, sukces mimo przeciwności.
5. Jednym kliknięciem. Historia Jeffa Bezosa i rosnącej potęgi Amazon.com

Na podstawie samych tytułów, widać skręt w stronę literatury biznesowej, czy w przyszłości ten charakter zostanie zachowany? Jeszcze nie wiem. Zapewne w najbliższych miesiącach nasycę się tym gatunkiem i poszukam kolejnego, ale niewątpliwie nie zrezygnuje z niego całkowicie.

Zacznijmy od początku. Początku wieku XX, wtedy to właśnie bracia Rudolf i Alfred poszli w ślady swojego ojca i rozpoczęli produkcję obuwia. Jak w każdej dobrej historii, mamy do czynienia z dwoma zupełnie różnymi charakterami. Ta odmienność początkowo napędzała przedsięwzięcie. Rzemiosło i biznes szły w parze. Pierwsza wojna światowa, później druga oraz wydarzenia w fabryce i domu rodzinnym doprowadziły braci do otwartego konfliktu. Konfliktu, który następnie rozlał się na rodzine a później całe miasteczko. Niestety nigdy nie udało się go rozwiązać, a kolejne pokolenia przejęły poza biznesem swych ojców, również niechęć do drugiej strony.

W książce poza historia rodziny, poznamy prawa rządzące komercyjnym sportem oraz wpływem biznesu odzieżowego na losy sportowców. Ciekawy moment to także początki obu marek, które na dobre powstawały w okresie międzywojennym. W tamtym czasie żaden biznes prowadzony w Niemczech nie mógł zostać obojętny wobec NSDAP i tworzącego się faszyzmu. Wystarczy powiedzieć, że w trakcie drugiej wojny światowej fabryka braci produkowała żołnierskie wyposażenie a nawet części do czołgów.

Gorąco polecam. W lekturze znajdziecie wiele smaczków, które popchną Was do zgłębienia tej arcyciekawej historii noszonej na naszych stopach.

6/52.

Nie chce opisywać Zukerberga, wydaje mi się to nadmiarowe w kontekście tego, jak wiele internet już o nim powiedział. Na pewno nie jest to postać oczywista.

Na dziś to tyle. Samą książkę, pomimo pewnych niedociągnięć, polecam. Szybki sposób, na poznanie historii jednego z najciekawszych twórców branży technologicznej.

5/52.

Kolejny audiobook z serii zarządzania biznesem i czasem to Rework, autorstwa Jasona Frieda oraz David Heinemeiera Hanssona. Założycieli Basecamp.

Książka jest zbiorem wiedzy powstałym w wyniku realizacji i sprzedaży produktów przez firmę, jak twierdzą sami Autorzy, jest to produkt uboczny, taki sam jak trociny w przemyśle meblarskich. Zawiera wiele cennych uwag, porad i sprzostrzeżeń. Zacznę od tych, z którymi się nie zgadzam. Nie zgadzam się ze stwierdzeniem nieplanowania, rozumiem, że może to być pewne uproszczenie myślowe ze strony Autorów, ale powiedzenie, że na początku nie trzeba spisywać planu częściej będzie prowadziło do katastrofy niż sukcesu. Jeżeli nie planujemy i nie wyznaczamy sobie celów to jesteśmy skazani na sukces. Sukces pozorny, bo nie będziemy mieli go do czego odnieść. Przy założeniu, że nie wiemy co chcemy osiągnąć i działamy na zasadzie, że zobaczymy co wyjdzie to zawsze coś wyjdzie, tylko ta wiedza nic nam nie daje.

Podobnie nie zgodzę się ze stwierdzeniem, że powinniśmy realizować tylko produkty z naszego podwórka, które sami będziemy wykorzystywali. To trochę tak jakby jedynie alkoholik, mógł leczyć alkoholika, bo jedynie on zdaje sobie sprawę z istoty problemu. Oczywiście, wiedza branżowa, doświadczenie i znajomość problemu to klucz, ale tak radykalne stwierdzenie nie jest prawdą.

Start nowego biznesu to zawsze duże wydarzenie dla właściciela. Nie ma znaczenia rozmiar, stopień skomplikowania czy innowacyjności. Chodzi o sam element tworzenia. Daje to mnóstwo satysfakcji. Podobnie jak Eric Ries w swojej książce tak i Autorzy sugerują metodę małych kroków. O ile z Ericiem zgadzam się w 100% tak w przypadku Rework mam wiele zastrzeżeń. Chociażby do ich stwierdzenia, że aby wystartować wystarczy nasz czas, który przecież nie kosztuje. Zarówno czas nie wystarcza, jak i fakt, że nic nie kosztuje również jest błędny. Nie możemy w ten sposób patrzeć na nowy projekt z bardzo wielu względów.

Są to najważniejsze stwierdzenia, do których stoję w opozycji. Mam jednak świadomość, że ta opozycja może wynikać tylko ze względu na nieudolność w wytłumaczeniu tych założeń. Mam wrażenie jakby Autorzy zastosowali zbyt daleko idące skróty myślowe a w rzeczywistości chceli przekazać inną treść.

Kończąc czytanie książki miałem w głowie „Eee, pierdzielenie”. Postanowiłem więc zrobić rachunek sumienia i podsumować z czym się zgadzam a co budzi moje obawy. Obawy już czytaliście, czas więc na te argumenty, które do mnie trafiły.

Nie pomysł a realizacja. Jak najbardziej, zarówno jeżeli chodzi o samo podjęcie się realizacji jak również jego sposób. Świat jest pełen ludzi, którzy się bali, nie potrafili lub zwyczajnie zabrakło im motywacji do realizacji swoich genialnych pomysłów. Idąc dalej tym tropem, raz jeszcze się zgadzam, że wiara w to co robimy jest bardzo ważna. Często dzięki niej mamy motywację do dalszego działania, oraz potrafimy tym entuzjazmem zarazić innych.

Każdy z nas chce żyć, pracować i prowadzić biznes według zasad, które wyznaje. Te zasady łatwo jest zdefiniować, ale trudniej być im wiernym, zwłaszcza wtedy gdy pojawiają się problemy. Na to samo zwracają uwagę Autorzy książki i namawiają, żeby bez względu na to, co się w biznesie dzieje, zasady jego prowadzenia i nasza moralność nie ulegały zmianie.

Zejdźmy trochę na ziemie, a przynajmniej na grunt codziennych zadaniach związanych z realizacją projektów. Szkicując koncepcję należy pamiętać o zachowaniu odpowiednio wysokiego poziomu ogólności. Rysujmy grubymi mazakami a nie ołówkiem. Ołówek ma tendencja do rysowania szczegółów, które na samym początku tworzenia koncepcji mogą ją niepotrzebnie skomplikować i zagmatwać. Gdy już mowa o tworzeniu koncepcji, to zgodzę się po raz kolejny, że kopiowanie konkurencji nie ma sensu. Oczywiście, obserwujmy innych, ale nie ustawiajmy się jako drudzy. Dokładnie tą samą retorykę Adidas stosuje w swoich reklamach „First never follow”.

Prawdziwe życie zaczyna się po tym, gdy zamkniemy koncepcje i zaczniemy ją realizować. W książce znajdziemy kilka cennych spostrzeżeń. W relacjach z Klientami pamiętajmy o dwóch rzeczach, czasami trzeba im odmówić. Koniec końców, to nasz produkt a nie Klienta i modyfikowanie go pod potrzeby pojedynczych osób może znacząco odwieść od zaplanowanej koncepcji. Dlatego nauczmy siebie i Klientów, że być może wyrośli już z naszego rozwiązania. Zróbmy to w sposób grzeczny a odmowę uzasadnijmy merytorycznie. Przyjdzie też taki moment, raczej szybciej niż później, że popełnimy błędy, które odczują nasi Klienci. Pamiętajcie wówczas, że przeprosiny i ich forma mają ogromne znaczenie. Po pierwsze przeprośmy zanim, zostaniemy ukarani. To ważne żeby właściciel wyszedł z inicjatywą. Po drugie, stosujmy słownictwo, które jasno powie, że to my jesteśmy odpowiedzialni. Bądźmy konkretni i zdecydowani, nie używajmy formy biernej. Wiem, jednak że większość czasu nie będziecie spędzać na przeprosinach, przecież jesteście ludźmi z pasją, którzy dobrze wykonują swoją prace, dlatego trzeba wiedzieć jak ją celebrować. Zasada małych zadań i drobnych sukcesów, przede wszystkim ułatwia nam planowanie i rozliczanie pracy a po drugiej wprowadza pozytywną atmosfere. Wiele na ten temat mówi również Robert Maurer i filozofia Kaizen. Mistrzami w tej dziedzinie są pracownicy Toyoty.

Jeżeli dobrnąłeś do tego miejsca, to już możesz przypuszczać, że coś z tą moją opinią na temat książki jest nie tak. Jak się okazuje, pomimo ogólnego postrzegania książki jako gorszą niż lepszą, jest zdecydowanie więcej jej części z którymi się zgadzam. Stawiam, więc tezę, że to co mnie nie przekonuje to arogancki i często bardzo zdecydowany jej ton. Autorzy mają na to kompletnie odmienne spojrzenie. Twierdzą bowiem, że właśnie taki sposób bycia jest skuteczniejszy.

4/52.

„Azyl” Jarosława Grzędowicza to wspaniały zbiór opowiadań, nie tylko w treści, ale również i formie, która tu jest wyjątkowa. Opowiadania jako książka zostały opublikowane po raz pierwszy. Wcześniej pojawiały się pojedynczo w prasie tematycznej. Nadszedł jednak dzień, w którym Grzędowicz stwierdził, że warto do nich wrócić.

Czytając książkę, będziesz miał poczucie, że rozmawiasz z Autorem. Tak było w moim przypadku. We wstępie, dowiesz się o przyczynach wydania zbioru. To, co istotne, opowiadania same w sobie zostały jedynie odkurzone. Autor nie redagował ponownie, dzięki czemu zachował ich pierwotny klimat. Posortowane są chronologicznie, jeżeli będziesz czytał uważnie zauważysz jak zmieniał się charakter twórczy Grzędowicza. Jak dorastał. Za najciekawszy zabieg, uważam posłowie od Autora na koniec każdego opowiadania, to właśnie ono tworzy intymny nastrój rozmowy i pozwala zrozumieć każdą historię w taki sposób jak Grzędowicz chciał ją przekazać.

Recenzję piszę już jakiś czas po zakończeniu lektury, muszę przyznać, że chętnie wracam do niej pamięcią. Bardzo dobra książka tygodnia.

5/52.

Nie lubię książek motywacyjnych. O Kaizen chciałem poczytać w kontekście biznesowego zastosowania, a w szczególności interesowała mnie historia Toyoty. Na storytel.pl była to jedyna pozycja, która poruszała to zagadnienie, więc szczególnego wyboru nie było. Już w pierwszych rozdziałach okazało się, że Autor podszedł do tematu bardzo rzeczowo. Zaczął od wyjaśnienia funkcjonowania ludzkiego mózgu i wyjaśnił skąd bierze się strach przed zmianą i dlaczego jest to naturalne dla zdrowo funkcjonującego układu nerwowego. Samo to wytłumaczenie już daje wiele, jeżeli poświęcimy mu wystarczająco atencji i przyłożymy do naszych doświadczeń szukając zrozumienia decyzji i zachowań, które wcześniej przyjmowaliśmy po prostu jako niepowodzenie. W skrócie rzecz ujmując. Ludzki mózg można podzielić na trzy części, z których jedna, czyli ciało migdałowate, jest odpowiedzialna za odruchy i zachowania instynktowne. To najstarsza część mózgu i jej celem jest nasza ochrona. W momencie, gdy zostanie aktywowana pozostałe części pozostają jakby w uśpieniu. Celem czego jest skoncentrowanie się na odruchach w sytuacjach niebezpiecznych. Gdy nasi przodkowie stawali na przeciwko czegoś, co chciało ich zjeść, lepiej żeby nie zastanawiali się nad sensem życia i pięknem otaczającej ich przyrody, więc natura wykształciła właśnie takie zachowanie. Założeniem Kaizen jest wprowadzanie zmian tak małych, aby nie dopuścić do aktywacji ciała migdałowatego. Nasz mózg odbiera je za tak nic nie znaczące, że aż śmieszne i przyjmuje bez większego problemu. W ten sposób uczymy się go programować, a z biegiem czasu zmiany potęgujemy i osiągamy zakładany cel. Jako przykład można podać historię kobiety, która samotnie wychowywała dzieci, jednocześnie ciężko pracując, aby zapewnić im godny byt. Ciągle zmęczona, niedbająca o swoje zdrowie, trafiła do lekarza, który całkiem słusznie chciał poprawić jej stan poprzez wprowadzenie ćwiczeń fizycznych. 30 minutowa aktywność 5 razy w tygodniu potrafi zdziałać wiele dobrego, tylko wytłumaczcie to osobie, które ma dla siebie kilka chwil po tym jak dzieci zasną a po ciężkim dniu czyha na nią wygodna i przytulna kanapa. Autor będący psychologiem, zaproponował bohaterce tej historii, aby zaczęła od jednominutowego marszu w miejscu, podczas oglądania telewizji. Oczywiście tak mała dawka ruchu nie poprawiła jej kondycji, ale też nie uruchomiła strachu przed wyzwaniem. Była wręcz śmieszna. Kobieta przez kilka tygodni, codziennie realizowała plan a na kolejną wizytę przyszła już delikatnie odmieniona, udało jej się spełnić zalecenie, co więcej nie było to okupione wyrzeczeniami. Tak zrobiła pierwszy krok, kolejne polegały na zwiększaniu czasu jaki poświęcała ćwiczeniom, aż weszły jej w nawyk i organizm sam się ich dopominał. Niebawem osiągnęła cel.

W książce znajdziemy więcej takich przykładów. Robert Maurer sprytnie podtyka nam historie z różnych sfer życia, tym samym zwiększa grupę docelową czytelników i sprawia, że teoria staje się prostsza. Mi najbardziej brakuje przykładów biznesowych, to ich szukałem i znalazłem zbyt mało. Dlatego nie jest to koniec mojego poszukiwania Kaizen.

Czy ta książką coś zmieniła? Tak. Zbudowała we mnie świadomość filozofii i jej zasad. Poszczególne jej założenia stosuje już teraz. Proces zmiany to najważniejszy motor rozwoju biznesu, Kaizen opowiada jak go przeprowadzić względnie bezboleśnie, ale osiągając trwałe efekty.

3/52.