Kubusiowe i Antosiowe przygody

Śpioch

2012-02-26T22:55:00.001+01:00

Już jakiś czas temu Antoś odmówił spania w dzień. Za to coraz lepiej mu idzie spanie w nocy. Podczas gdy Kuba wstaje bladym świtem (6.00 no może czasem 6.30) to Antek miewa dni gdy śpi nawet do 8.00 czy 8.30. A i tak wydaje się to być dla niego mało.

Antek słynie również z tego, ze zasypia wszędzie gdzie mu wygodnie.Słynie już ze spania w aucie. Pada przy każdej możliwej okazji. Najlepszy czas gdzieś jechać w dłuższą trasę to popołudnie. Antek po 10 minutach będzie spał.
Poza autem spał tez pod stołem, na hulajnodze... A ostatnio padł tacie w wózku na zakupach wzbudzając przy tym uśmiech u polowy kupujących.

Światełko w tunelu

2012-02-19T03:43:00.000+01:00

Miałam nie pisać, żeby nie zapeszyć, ale nie wytrzymałam.

Antek dwa dni temu zdjął sobie pieluchę i stwierdził, że będzie chodził bez. Nie udało mu się założyć ani majtek ani pieluchy. Przez pół dnia latał z gołym zadkiem. Trzy razy podlał dywan, a dwa razy udało mu się przynajmniej w części trafić do kibelka. Gdy zaczynał lać, to wołał: Tata patrz leci! A tata w te pędy brał dziecko pod pachę i leciał do łazienki.

Dzisiaj wieczorem podczas przebierania się do piżamki Antoś już miał zakładać pieluszkę gdy przypomniało mu się coś jeszcze. Chciał siku. Wyrwał się więc mamie i podreptał sam do łazienki gdzie w dużym skupieniu zrobił co miał zrobić. Kuba z wrażenia aż mu brawo zaśpiewał.

W końcu chyba mamy przełom z tym jego odpieluszaniem. Nie sądzę, że od teraz pójdzie łatwo, o nie. Antek do łatwych i ugodowych nie należy i pewnie jeszcze zanim skończymy z pieluchami to jeszcze dywany nie raz będziemy mieć podlane i nie raz będziemy się wsiekać z powody qpy w gaciach... Najważniejsze w tym wszystkim, że sam Antoś zaczął zauważać że chce mu się siku i zaczął w końcu wołać. Może do wakacji będzie bez pieluszki?

Końska rodzinka

2012-02-17T20:10:00.000+01:00

Wczoraj gdy już wróciłam z pracy i siedząc na kanapie rozmawiałam z Witkiem jak nam minął dzień przyszedł do nas Antoś. Z całym zestawem koników. Poustawiał je w szeregu na stoliku i zaczał opowiadać:

-To jest Mama (ten różowy)

-To jest Tata (biały z czerwony siodłem)

-To jest Bebi (ten malutki biały)

-To jest Syn (ten brązowy)

Czyli ten najmniejszy to jest jeszcze dzidziuś?

-Nie, to nie jest diduś, to jest bebi.

Ale ten bebi to jest to może synek czy córka?

-Nie, to jest bebi!

Widać, w jego modelu rodziny pojęcie córki nie funkcjonuje. Bo jak ma funkcjonować, jak dla niego to pojęcie abstrakcyjne, wszak w naszej rodzince córki nie ma.

Drążę temat dalej. No, a ten Syn, to jest kto? Ty czy Kuba? I tu mu ćwieka zabiłam, bo nie był w stanie odpowiedzieć. Kuba jest starszy, więc teoretycznie to on miałby być Synem, ale z drugiej strony to Antek absolutnie nie identyfikuje się jako "diduś" a już na pewno nie jako "bebi". Stanęło więc na tym, że to jest taka modelowa końska rodzinka.

Po chwili jednak Antoś schylił się i spod stolika wyciągnął jeszcze piątego konika.

A ten piąty to kto jest?

- A to jest dziadek Flanek...

3 urodziny Antosia

2012-02-16T04:44:00.000+01:00

Antos to nasza Walentynka, bo właśnie 14- tego lutego obchodzi swoje urodziny. W tym roku trzecie. Zupełnie inaczej niż Kuba, który się swoich doczekać nie mógł. Antek nie przeżywa urodzin już tygodnie naprzód, nie domaga się prezentów i gości. Może to jeszcze nie ten wiek. Przypomniałam mu o jego urodzinach dzień wcześniej gdy tort robiłam. Uradowany policzył szybko ile będzie miał latek i podsumował, ze on teraz duuuży będzie. Po czym wrócił do swoich zajęć. Gdy na początku lutego ciocia Ewa z babcią pytały co by chciał dostać za prezent powiedział, że on nic nie chce, bo on ma wszystko! Skąd mu się to bierze?

Nie robiliśmy dużego przyjęcia. Świętowaliśmy w czwórkę. Postanowiliśmy zrobić Antosiowi niespodziankę i pozwolić mu robić to co lubi. Czyli zacząć dzień od dużej dawki czekolady. Tort musiał być oczywiście czekoladowy. Z samego ranka zrobiliśmy sobie przyjecie urodzinowe. Z prezentami, tortem i dmuchaniem świeczek.

Antos podekscytowany otworzył prezenty, zdmuchnął świeczki i zjadł dużą ilość tortu czekoladowego.

Po urodzinowym śniadaniu zagraliśmy w nowa grę która Antek dostał, przy czym sam solenizant szybko stracił zainteresowanie sama grą, zajęty swoim nowym autem - transformerem.

Antosiu, wszystkiego najlepszego z okazji Twoich 3 latek. Rośnij zdrowy. I co najważniejsze bądź szczęśliwy i radosny.

Termos

2012-01-14T17:07:00.000+01:00

Antek z Kubą lubią herbatę z termosu. Właściwie nie tyle samą herbatę, co sam ceremoniał picia czegokolwiek z tego małego kubeczka dołączanego do każdego termosu.

Często gdy jedziemy na wycieczkę zabieramy termos z gorącą herbatą dla wszystkich. Po długim spacerze po górach czy po lesie nic nie smakuje lepiej niż kanapka/ kawałek domowego ciasta popijane gorącą herbatą. Ale... herbata koniecznie musi być z kubeczka od termosu! Inaczej naszym chłopcom nie smakuje. Często powoduje to awantury, bo kubeczek jest przecież tylko jeden a chłopców dwoje.

Inną okazją do picia herbaty z termosu jest czas gdy jestem podziębiona. Wówczas robię sobie herbatę z cytryną i miodem i wlewam do termosu żeby została na dłużej ciepła. W takich wypadkach termos jest natychmiast rozchwytywany przez Kubusia i Antosia. Natychmiast ustawia się kolejka do kubeczka. Antek ładnie nalewa herbatę do kubeczka, wypija pierwszy łyczek. Kuba od razu prosi o dzielenie się, Antoś odstępuje kubek bratu, po czym dorzuca Nie dużo! I tak piją po kubeczku aż wypiją całe pół litra.

Jaki jest najlepszy sposób na nawodnienie Antosia gdy ma chory brzuszek i potrzebuje dużo pić? Podawać mu do picia płyny w termosie. Wówczas gwarantowane, że wypije wszystko co musi bez proszenia i latania z kubeczkiem.

Bardzo ważny dzień

2012-01-10T03:12:00.003+01:00

Kubuś skończył dzisiaj 5 lat! Już od dawna nie mógł się doczekać tej magicznej piątki.

Wczoraj miał swoich gości urodzinowych. Nie było to w tym roku przyjęcie jak rok temu, bo za bardzo się nam rodzicom nie chciało robić przyjęcia w mieszkaniu dla 12 dzieci + rodzice, a jeszcze w tym roku nie chcieliśmy robić przyjęcia w żadnym modnym miejscu typu basen czy sala gimnastyczna. Pierwotnie miało nie być w ogóle przyjęcia, jednak gdy obchodziłam parę dni wcześniej swoje urodziny w gronie rodzinnym i bez gości, Kuba zasugerował, że widocznie mało grzeczna byłam jak goście nie przyszli. Więc chociaż Kuba do wyjątkowo grzecznych też nie należy ostatnio, to żeby mu przykro nie było w ostatniej chwili zdecydowaliśmy się zrobić mu niewielkie przyjęcie urodzinowe. Zaprosiliśmy naszych przyjaciół, których wesoła czwóreczka bardzo fajnie bawi się z naszą dwójeczką a do tego są w zbliżonym do siebie wieku.

Dziś natomiast w dniu urodzin od samego rana nasz skyp rozgrzewał się do czerwoności, bo wszyscy chcieli z Kubusiem rozmawiać. No i oczywiście sto lat śpiewać. Gdy zadzwonił wujek Andrzej, Kuba długo słuchał tego co wujek mu życzył, w końcu jednak nie wytrzymał, przerwał i zapytał:

- Wujek to kiedy w końcu mi to sto lat zaśpiewasz?

Więc wujek nie bardzo mając wyjście, przy pomocy niemałej ze strony cioci Doroty i taty zaśpiewał chrześniakowi Sto lat :)

Idąc dzisiaj do przedszkola nie mógł się doczekać, żeby kolegom się pochwalić, że on dzisiaj ma już 5 lat, więc od drzwi każdej napotkanej osobie mówił o swoich urodzinach. W przedszkolu żeby jakoś uczcić ten wielki dzień został gwiazdą dnia, dzieci mu zaśpiewały Happy Birthday i jako jedyny raz w roku mógł sam decydować co dzisiaj chce robić i w jakie zabawy chce się bawić.

No więc na koniec Kubusiu STO LAT od mamy, taty i brata!

Pani Kasia

2012-01-06T18:21:00.000+01:00

Mam nadzieję, że pani Kasia gdy przeczyta nie będzie miała nam za złe, że o niej piszemy.

Otóż pani Kasia dla Kuby, a dla nas dobra koleżanka Kasia mieszka niedaleko nas. Często się widujemy, a nasi chłopcy (Kasia też ma dwójkę choć w starszym wieku) bardzo lubią się razem bawić.

Niedawno podczas przerwy świątecznej Witek miał rozmowę w sprawie pracy i umówił się z Kasią, że chłopcy będą się przez te 2 godzinki razem bawić.

Pod domem Kasi, gdy już wychodzili z samochodu, Witek przypominał Kubie i Antkowi, że mają się grzecznie zachowywać, nie rozrabiać i nie sprawiać kłopotów, bo pani Kasia się zdenerwuje.

A Kuba na to popatrzył na Witka z politowaniem i powiedział:

Tata! Przecież pani Kasia nigdy się nie denerwuje!

No co racja to racja, ale pani Kasia faktycznie nerwy ma ze stali i nie zdarza jej się denerwować :)

Niebiańskie rozważania Kuby

2012-01-06T18:11:00.000+01:00

W przeciągu ostatniego tygodnia Kuba dwa razy podjął temat tego, co się będzie działo po śmierci. Pierwszy raz to wyszło przy okazji rozmowy na temat wieku. Kuba zapytał, czy jak on będzie miał sto lat to czy dalej będzie naszym synem. Powiedzieliśmy mu, że tak, ale że najpewniej to my już dawno nie będziemy żyć. A on stwierdził, że pewnie będziemy już w niebie. Pojęcie nieba zostało mu w głowie z naszej wcześniejszej rozmowy na temat tego, gdzie jest dziadek Wasia.

K: A tam w niebie też będzie Jezus?

Ja: Tak, tam będzie Jezus

K: I kto jeszcze tam będzie?

Tłumaczę więc Kubie, że do nieba idą ci co umarli.

K: Czyli jak ja umrę to też pójdę do nieba i tam się wszyscy spotkamy i będziemy się znowu razem bawić.

I tutaj muszę dopisać, że zaskoczył nas tym stwierdzeniem, że w niebie będzie Jezus. Fakt, kiedyś wcześniej przy okazji wieczornej modlitwy była o tym rozmowa, jednak miałam wrażenie, że nic z tej rozmowy do niego nie dotarło. Czasem mamy odczucie, że przekazujemy mu jakieś tam informacje, a potem gdy rozmawiamy to tak jakby tej rozmowy nie było. Częstym stwierdzeniem Kuby na jakieś pytanie jest nie wiem, co doprowadza nas do szału, bo człowiek się naczyta, natłumaczy, a on w podsumowaniu rozmowy stwierdza, że on dalej nic z tego nie wie. Faktycznie jednak jest tak, że on pewnie rzeczy kumuluje w głowie, przetwarza i układa po swojemu, a potem przy okazji rozmowy zupełnie ni z tego ni z owego wyrzuca z siebie to co już wie, zaskakując nas tymi informacjami.

Zima zła

2012-01-05T16:09:00.000+01:00

Zimy u nas na razie nie widać. Chłopcy jednak twardo ćwiczą piosenkę: Nasza zima zła... Kuba uczy młodszego brata:

Podobieństwa

2011-12-30T03:38:00.000+01:00

Kuba ostatnio zaskakuje swoimi spostrzeżeniami.
Parę dni temu jadąc z tatą samochodem powiedział:
- Wiesz tata, dziadek Franek jest podobny do mnie.
- A dlaczego?
- Bo on krzyczy tak samo jak ja.
Po chwili jeszcze dodał:
- Antek też jest podobny do dziadka, bo on też krzyczy.
Po chwili namysłu jeszcze stwierdził:
- Antek to jest nawet bardziej podobny do dziadka, bo on ma tak samo niebieskie oczy jak dziadek. A nasza czwórka to ma brązowe oczy.
Witek po chwili pyta go o kogo mu chodzi, a Kuba na to:
- No wiesz... ja , Ty, babcia Krysia i ciocia Alla wszyscy mamy brązowe oczy.

Mikołajowo

2011-12-22T04:55:00.001+01:00

Tego roku po raz pierwszy Mikołaja chłopcy spotkali w kościele. Po dziecięcej mszy przyszedł z aniołkiem i dzwoneczkami. Antoś zachwycony, biegiem przybiegł od ołtarza do ławki gdzie siedzieliśmy i krzyknął: Widzicie? Tam Kolaj! Po mszy Mikołaj zszedł do podziemi, gdzie miał już przygotowane miejsce przy choince. Zrobiliśmy zdjęcie z Mikołajem, a chłopcy załapali się na małe co nieco.

Drugi raz Mikołaj przyszedł odwiedzić polska szkołę. Najpierw jednak były Jasełka wystawiane przez dzieci. Kuba w Jasełkach nie występował, za to razem ze swoja grupa śpiewał "Nasza zima zła". Trochę go publiczność rozproszyła i trema go zżerała, bo bardzo niepewny był to śpiew...

Po Jasełkach zjawił się Mikołaj. Taki sam, a jednak trochę inny. Brzucha mu jakby ubyło a i głos mu się zmienił. Kuba pierwszy ustawił się w kolejce po prezent. Nawet dobrego zdjęcia nie zdążyłam zrobić. Mikołaj jednak tym razem był jakiś podejrzany. Kuba przez cały wieczór go obserwował i z oka go nie spuszczał. Zapytał nawet jedną z nauczycielek, czy to aby na pewno Mikołaj, bo jemu się wydaje że to jego tata... Hmm...

Antoś z kolei tym razem był bardzo onieśmielony. A Mikołaj jeszcze śmiał się go pytać, czy on był grzeczny! No oczywiście że był grzeczny. Chyba nikt w to nie wątpi!

Wywiadowka w przedszkolu

2011-11-08T20:44:00.000+01:00

Kuba miał w przedszkolu wywiadówkę. Poszliśmy z Witkiem razem. A co, oboje chcieliśmy usłyszeć jak nasza rozbrykana pociecha sobie radzi. Usłyszeliśmy same mile słowa. Otóż, przez pierwsze parę tygodni przedszkola Kuba zachowywał się dziwnie. Dziwnie w takim sensie, ze gdy kończył w maju przedszkole to dużo gadał, liczył, rysował, a po powrocie we wrześniu trochę się uwstecznił, co trochę panią martwiło. Pani jednak twierdziła, ze to z powodu zamętu językowego, bo jakby nie było dziecko praktycznie przez 4 miesiące kontaktu z angielskim nie miało. Po kilku tygodniach wróciło wszystko do normy. Czyli wszystkie umiejętności z maja pojawiły się z powrotem, znowu gada jak nakręcony, chociaż ma problemy z wymową, głównie literki k (żadna nowość dla nas, bo to my tez wiemy). Nowością nie było również to, ze Kuba ładniej rysuje, bo w domu tez zauważyłam, ze wreszcie zaczął trzymać się linii i jak koloruje to nie po całej kartce, ale tak jak powinno być. Tu należy tez wspomnieć, ze rysuje używając rożnych kolorów i ogórki są nareszcie zielone a nie pomarańczowe. Coraz więcej pisze, a nie mowie już o alfabecie i liczeniu, bo to ma w jednym paluszku.

Nowością dla nas była aktywność i jego zaangażowanie. W porównaniu z zeszłym rokiem, to Kuba zrobił się bardzo aktywny i ciekawski. Dużo opowiada, dużo gada i dużo pyta. Młodszego brata Kuby to w przedszkolu znają bardzo dobrze, bo Kuba opowiada o jego wyczynach lepszych i gorszych cały czas. Pani podsumowała, ze dziecko ma głód wiedzy i ma bardzo dużo motywacje do nauki języka. Zresztą to widzę tez w domu, bo często słyszę: A jak to będzie po angielsku?

A na koniec, to jest znany w całym przedszkolu z uprzejmości. Gdy na zajęciach pojawiła się nowa twarz (studentka na praktykach) pierwszy podszedł, przedstawił się i zapytał o imię. Zna połowę przedszkola i jest lubiany przez inne dzieci. Gdy wychodzi z przedszkola to każde napotkane dziecko (nie tylko z jego grupy) mówi Bye Jakob! Choć gdy zapytać Kubę kto to byl, to nie zawsze potrafi odpowiedzieć na pytanie.

Podsumowując, wg. wychowawczyni Kuba będzie bardzo dobrze przygotowany do zerówki i jak na razie nie sprawia żadnych kłopotów.

Po takich informacjach wyszłam ze spotkania dumna jak paw. A co tam, prawie ze pękłam z dumy :)

Mouse problem

2011-10-27T22:11:00.000+02:00

Wczoraj tata odbierał Kubusia z przedszkola i się trochę spóźnił. W klasie nie było już dzieci i został tylko Kuba z panią wychowawczynią. Tacie było bardzo głupio że tak niefajnie się spóźnił i że dziecko wraz z panią musieli na niego czekać, wiec zaczął przepraszać Synka i przedszkolankę. Kuba wysłuchał po czym machnął ręka i powiedział: Tata, it is a mouse problem! Tata bardzo zdziwiony nie bardzo wiedział co odpowiedzieć, na co przedszkolanka wyjaśniła, że dzieci dzisiaj poznawały słownictwo związane z dużymi i małymi problemami. I takim oto sposobem tata Kubusia dowiedział się (a ja parę godzin później też), że duży problem to jest elephant problem, a mały to mouse problem. A taty spóźnienie to nic takiego, bo Kuba bardzo lubi przedszkole i wcale mu nie przeszkadzało, że musial zostać w nim parę minut dłużej.

Drużyna w żółtych koszulkach

2011-10-24T21:03:00.002+02:00

Pierwszy sezon piłki nożnej Kuby prawie za nami. W najbliższy czwartek jeszcze trening, w sobotę ostatni mecz, a następne dopiero w kwietniu. Tak, tak... Kuba od 2 miesięcy należy do małej ligi piłki nożnej w naszym miasteczku. Tata Kubusia jest zapalonym piłkarzem i bardzo chciał, żeby jego synowie też złapali bakcyla. Zwłaszcza, że mama nie za bardzo lubi z tata mecze oglądać.

Z młodszym Antosiem jeszcze nie do końca wiadomo jak to będzie, ale z starszym Kubą nie ma już wątpliwości, że piłkę nożną lubi. Początki nie były trudne, bo Kuba ma sporo energii, lubi biegać więc godzina biegania na boisku to dla niego żadna nowość. Tym bardziej, że zajęcia dla takich 5-letnich maluchów są bardzo urozmaicone, jest sporo gier i zabaw. Kuba po takiej dawce ruchu na świeżym powietrzu po powrocie do domu pochłaniał niesamowitą ilość jedzenia po czym bez zaproszenia od razu szedł do łóżka.

Mecze mają w soboty z ranka. Wymagało to nie lada organizacji, bo w soboty do południa jest polska szkoła, więc Kuba z tatą najpierw jechali do szkoły na 1,5 godziny i zaraz po tym jak tata kończył swoje lekcje historii urywali się z przedszkola i pędzili na złamanie karku na mecz. Zazwyczaj spóźniali się parę minut, jednak nie stanowiło to większego problemu. Mecze dzieci rozgrywają trójkami, grają po parę minut i co chwila się zmieniają. Dziewczyny nie ustępują chłopakom, a niektóre są lepsze niż niejeden chłopak. Trenerzy nie nie liczą bramek, przynajmniej oficjalnie, choć patrzą i obserwują, bo w sobotę na ostatnim meczu będą wręczane medale najlepszym zawodnikom.

Napiszę jak dumna mama: Kuba świetnie sobie daje radę. Mało bywałam na zajęciach, bo to głównie tato Kubusia woził z racji ważnej funkcji - pomocnika trenera, więc ja zazwyczaj zostawałam z Antosiem w domu. Ostatnio jednak parę razy udało mi się zawitać na boisko i zobaczyć Kubusia w akcji. Kuba rośnie na niezłego obrońcę. Na jednym z treningu podejrzałam jak świetnie bronił i tata potwierdza, jest jednym z lepszych w drużynie. Teraz już wieczorami szybko ciemno i zimno, więc w sumie dobrze, że już kończą. Przyjdzie czas na sporty zimowe, a wiosną z pewności wróci do kopania.

Błogosławieństwo starszych kolegów

2011-09-25T16:41:00.000+02:00

W USA początek września wiąże się z długim weekendem na który wszyscy pracujący z niecierpliwością czekają. My też. W tym roku postanowiliśmy się wybrać na Cape Cod nie sami, ale w większej grupie. Wynajęliśmy duuuży dom, pojechało 19 osób (4 rodziny) z czego 11 to były dzieci.

Najmłodsze miało 2 latka (Antoś), najstarsze miało 13 lat. Większość jednak w wieku 7-11. W większości chłopcy i tylko dwie dziewczynki. Nasza dwójka była najmłodsza. Mieliśmy sporo obaw czy wyjazd się uda, czy nie skończy się tym, że przez całe 3 dni będziemy latać za dziećmi i ich pilnować, żeby sobie krzywdy nie zrobiły, a na koniec płacić odszkodowanie właścicielowi mieszkania za szkody.

Rzeczywistość okazała się zupełnie inna... Przez cały weekend jedyny czas kiedy trzeba było zwracać większą uwagę na dzieci była plaża od strony oceanu (Marconi Beach), gdzie fale były naprawdę spore i spokojnie mogły przewrócić osobę dorosłą, nie mówiąc w ogóle słabszych małych nóżkach.

Gdy mówię o pilnowaniu dzieci, to mówię o tych starszych, bo mały Antoś tak się bał fal, że bez mamy i taty na metr od kocyka się nie ruszył. A gdy przypadkiem zapuścił się w pobliże wody która mu obmyła nóżki z płaczem uciekał na koc. Tak więc Antek sam siebie pilnował, żeby za bardzo do wody się nie zbliżać. Sama plaża była piaszczysta i dzieciaki poza skakaniem na falach miały sporo frajdy z budowaniem zamków i innych budowli z piasku. Łopatki i wiaderka były w ciągłym ruchu, do koca podchodziły tylko wtedy gdy naszła je ochota na picie lub jedzenie. A budowle były ciągle budowane od nowa, bo przypływ i fale zabierały im dopiero co wybudowane konstrukcje.

Na plaży od strony zatoki (Skaket Beach) było cudownie. Przede wszystkim gdy zjawiliśmy się na plaży wody nie było... to znaczy była, ale jakieś pół kilometra w głąb zatoki. Tak dużego odpływu dawno nie widziałam, ale też rzadko bywamy na plaży więc być może dla stałych bywalców plaż nad oceanem Atlantyckim to nic nowego. Rozłożyliśmy się na kocach, a dzieci pod opieką tatusiów poszły łapać kraby. Gdy po jakimś czasie morze przyszło do nas to fal praktycznie nie było, a woda była na tyle płytka, że cała nasza dziewiętnastka wlazła do wody, było dużo śmiechu i zabawy. Nawet Antoś przestał się bać, siedział w płytkiej wodzie i się pluskał.
A wieczorami chodziliśmy na spacery po plaży. Udało nam się złapać piękny zachód słońca, dzieciaki ganiały się po plaży, chlapały wodą i szukały krabów.
Po spacerze i kolacji dzieci znikały w pokoju z zabawkami, gdzie grały w gry planszowe i urządzały bitwy na poduszki. W efekcie z rana miały dużo sprzątania. Starszyzna brała pod opiekę najmłodszych i pilnowała, żeby awantur nie było.
Kuba przy okazji się zakochał. W jednej z dwóch dziewczyn. Wcale mu nie przeszkadzało, że Natalka ma 13 lat. Ważne że była ładna i Kuba nie mógł od niej oczu oderwać.

Rodzice w tym czasie mieli czas na plotki i pogaduszki.

Ten krótki trzydniowy weekend był podpowiedzią jak powinniśmy spędzić nasze kolejne wakacje. Najlepiej w duże grupie, z duża ilością dzieci i blisko plaży. Ostatnio pojawiły się nieśmiałe plany odnośnie wyjazdu do Karoliny północnej na przyszłe lato. Ponoć woda cieplejsza i piękne plaże. Wprawdzie podróż będzie długa, ale za rok to może chłopcy będą mieć więcej cierpliwości do dłuższych podróży samochodem.

Miła mama

2011-09-20T20:57:00.000+02:00

W niedzielę choć było zimno, to ładnie świeciło słoneczko, wiec postanowiliśmy się wybrać do lasu na grzyby. Już tydzień temu były to nasze plany, jednak zdrówko nam nie dopisało i trzeba było nasze plany zmienić. Kuba z Antkiem postanowili założyć tenisówki. Kuba wybrał takie co lubią się rozwiązywać. Jak tylko wyszliśmy z auta do lasu to zaczęło się marudzenie Kuby o zawiązanie sznurówek. Za każdym razem kierował swoje prośby do taty.

W końcu tato nie wytrzymał i powiedział: Idź z tym do mamy. Mama też potrafi!

Kuba potulnie przyszedł do mamy i poprosił o zawiązanie buta. No cóż mama miała robić... Zawiązała buta dziecku.

A dziecko na to powiedziało do taty: Tata, widzisz jaka mama jest miła! Zawiązała mi buta!

Wycinanki

2011-09-20T20:48:00.000+02:00

Kuba i Antek dorwali nożyczki. Pech chciał, że w tym czasie mama i tata rozmawiali przez skypa i nie zauważyli, że dzieci bawią się nożyczkami. Skończyło się wycinankami na obydwu głowach. U Antka niewiele widać, bo Antek nie lubi być obcinanym, nie lubi fryzjerów więc ostatnio babcia zrobiła trochę wycinanek na głowie Antosia. A Kubuś tylko poprawił, co w efekcie dało artystyczny nieład :)

Kuba natomiast parę tygodni temu był u fryzjera, włoski ma króciutkie i ładnie obcięte. O przepraszam miał ładnie obcięte. Bo właśnie parę dni temu zrobił sobie wycinkę na skóry na środku czoła. I teraz wygląda tak:

To nic że za tydzień w przedszkolu mają mieć robione zdjęcia. Chyba nie jest nam dane posiadanie ładnego i eleganckiego zdjęcia. Rok temu było podbite oko, w tym roku będziemy mieć nierówną grzywkę...

Koniec wojaży

2011-09-07T18:46:00.001+02:00

Po dlugim, prawie 3 miesiecznym pobycie w Polsce chłopcy w końcu wrócili do domu. Opaleni, z blond pasemkami i szczęśliwi. Kubuś wyrósł tak, że wszystkie spodnie z szafy trzeba było wymienić na dłuższe. Antoś wyrósł tylko trochę, ale za to rozgadał się i jak papuga powtarza wszystko co mu wpadnie w uszko. Kuba rozgadał się jeszcze bardziej i przywiózł duży worek nowych słów i wiedzy zadziwiając nas wszystkich.

Po tak długiej nieobecności w domu wszystkie zabawki zrobiły się nowe, a chłopcy o dziwo bardzo zgodnie się nimi bawią. Od czasu do czasu zdarzają się awantury, jednak w porównaniu do tego co było parę miesięcy wcześniej to różnica jest duża. Kuba przejął dowodzenie i komenderuje młodszym bratem na wszystkie strony.

Zaraz po powrocie z Polski Kuba poszedł do przedszkola, tego samego co rok temu. Pani Heidi bardzo się ucieszyła, że ma Kubusia znowu w grupie. W polskiej sobotniej szkole będzie w grupie 5-latków i zaczynają robić program zerówki, czyli będą się uczyć pisać. Antoś jest niepocieszony, bo musi w tym czasie siedzieć w domu.

Podróżnicy mali

2011-05-06T01:32:00.000+02:00

Chłopaki dotarli dzisiaj do Polski. Teraz pewnie odsypiają.

Podróż minęła bezpiecznie, choć nie bez przygód. Najbardziej martwiliśmy się zachowaniem Kuby i jego skłonnościami do ucieczek. Na wszelki wypadek został zaopatrzony w karteczki poupychane w różnych kieszeniach, z imieniem, telefonem i adresem. Na szczęście się nie przydały, bo Kubuś jak na prawdziwego 4 latka przystało wziął sobie tym razem do serca ostrzeżenia i prośby rodziców. Za to tato nie docenił Antosia, który zrobił taki raban na lotnisku w Monachium, że pewnie na długo sobie tam go zapamiętają. Najpierw się pokłócił z Kubą o bagaż podręczny i to kto go poniesie. Potem uparł się, że on nie wyjdzie z samolotu. Gdy już tata go wierzgającego wyniósł z samolotu stwierdził, że on nie da przeskanować bagażu podręcznego niemieckim celnikom i prawie że wjechał razem z tą małą walizeczką do tego rentgena. Gdy do tego wszystkiego usłyszał jeszcze gadającą do niego w obcym języku celniczkę (chcącą go uspokoić), to już w ogóle przestał nad sobą panować i jeszcze bardziej się rozkręcił. Ryczał więc (tak jak tylko Antek potrafi) od wyjścia z jednego samolotu do wejścia do drugiego samolotu (jakieś 1,5 godziny później). Ja mogę tylko współczuć małżowi przygód z Toniem, bo wiem jak on potrafi ryczeć i to nie pierwszy raz się mu zdarzyło. A wszystko przez to, że był po prostu nie dospany i zmęczony.

Tu mówimy po polsku

2011-05-02T00:13:00.002+02:00

Parę dni temu Kuba i Antek spędzili dzień z opiekunką.

Pani Justyna jest wychowawczynią zerówki w polskiej szkole i chłopcy bardzo lubią z nią zostawać. Wczoraj w polskiej szkole pani Justyna przyznała się nam do czegoś.

Otóż będąc u nas w domu z chłopcami w którymś momencie powiedziała do Kuby: Kubusiu, jesteś cute (słodki), na co Kuba jej odpowiedział: Pani Justynko, my w tym domu mówimy po polsku!

Ja Kubusia poprawiam ciągle, bo chociaż faktycznie mówimy w domu tylko i wyłącznie po polsku, to jednak Kuba chodzi do amerykańskiego przedszkola i przynosi ciągle nowe słówka. Często właśnie mówi wtrącając angielskie słówka do języka polskiego. A ja zawsze go poprawiam, przypominając mu, że gdy mówi po polsku, to ma tak mówić i podaję mu odpowiednik polskiego słowa. Kuba jak widać po rozmowie z panią Justyną wziął to sobie bardzo do serca i nauki nie poszły w las.

Zdrowe ząbki

2011-04-30T15:48:00.001+02:00

Pół roku minęło i przyszła pora na umówioną jakiś czas temu wizytę u dentysty. Poszło szybko i bezproblemowo. Kuba po lekturze "Tupcia Chrupcia u dentysty" buzię otwierał jak lew. Antoś trochę onieśmielony nie za bardzo chciał współpracować. Dopiero obietnica naklejek podziałała i dał sobie zajrzeć do buzi, pooglądać ząbki i posmarować fluorem. Ząbki zdrowe u obojga, u Antosia w końcu pojawiły się górne piątki, a dolne też już przebiły dziąsła.

Tata fruwał pod sufitem, bo dentysta nachwalić się nie mogła, jakie do dzieci mają ładne i zdrowe ząbki, co jest dużą zasługą właśnie taty, bo to on codziennie wieczorem oporządza chłopców, włącznie z myciem ząbków i "wyrzucaniem robaków" z buzi. Przy okazji dowiedzieliśmy się, że już za rok, w okolicy 5 urodzin, Kuba może stracić swoje dolne jedynki. A tak niedawno czekaliśmy na nie aż wyjdą, a tu jeszcze chwilka a będziemy czekać na stałe zęby...

Wesołego Świętowania

2011-04-24T16:32:00.000+02:00

Dzisiaj krótko. Kubuś i Antoś życzą wszystkim Wesołego Alleluja!

Za duże wymagania

2011-04-22T18:20:00.000+02:00

Co jakiś czas próbujemy nauczyć Kubę nowych czynności. Jedną z pięt achillesowych zarówno Kuby jak i rodziców jest rysowanie. Rodzice nie cierpią tej czynności, co widać w umiejętnościach naszej starszej pociechy. Ostatnio siedzieliśmy i rysowaliśmy kredkami. Zaczęło się od rysowania kwiatków i drzewek, a skończyło się na ozdabianiu jaj. Przy jednym z jaj, gdy prosiłam Kubę, żeby pilnował linii i nie wyjeżdżał poza usłyszałam:

Mama, czego Ty ode mnie chcesz, przecież ja mam dopiero 4 lata!

Na przyszłość zatem musimy pilnować czego dziecko słucha, bo to był najwyraźniej urywek jednej z rozmów rodziców na temat tego co dziecko 4-letnie powinno umieć.

Pogawędka w sklepie

2011-04-11T00:10:00.000+02:00

W kolejce do kasy Kuba zaczepia różnych ludzi.
Do pani za nami, co miała dużą ilość opakowań z jajkami:

K: You have many eggs!
Pani: Yes! Can you count them?
K: one, two three, four...
Pani: How many boxes do you have?
K: I have two.

Zmagania z językiem polskim

2011-04-10T23:59:00.000+02:00

Kubie coraz lepiej wychodzi mówienie. Zwłaszcza po angielsku. Aż trudno uwierzyć, że pół roku temu mówił tylko i wyłącznie po polsku, a jeszcze trudniej uwierzyć, że rok temu Kuba w ogóle nie mówił. W przedszkolu raz w tygodniu z dziećmi ćwiczy logopeda, co zresztą słychać w Kubusia wymowie. I tak, po polsku Kuba ma problem z literką k, w języku angielskim używa jej bez problemu. Z językiem polskim też idzie mu coraz lepiej. Dzisiaj udało mu się powiedzieć poprawnie jego imię, czyli Kuba, a nie Tuba. Mówi coraz wyraźniej, a wszystkie s, sz, cz, ś, ć (na których moi amerykańscy koledzy wciąż łamią sobie języki) wychodzą mu coraz ładniejsze.

Parę tygodni temu w polskiej szkole był konkurs recytatorski. Grupa przedszkolaczków też startowała. Między innymi Kuba. Trochę go zjadła trema i choć zawsze mówi bardzo głośno to na scenie gdyby nie mikrofon to w ogóle nie byłoby go słychać.

A oto Kuby występ. Kto zgadnie co to za wiersz?