Kulinarna pasja Hani-Kasi

Spaghetti z ricottą, suszonymi pomidorami i orzechami pinii

2012-01-29T06:15:00.002+01:00

Przepis na danie, które dziś prezentuję, pochodzi z książki "Włoskie dania makaronowe" autorstwa Gino D'acampo. Do kupienia jej zachęciła mnie recenzja przeczytana niedawno na jednym z blogów kulinarnych. Książka jest ładnie wydana, są w niej ciekawe przepisy i piękne zdjęcia. Od razu kupiłam jeszcze jedną książkę tego samego autora, a mianowicie "Dieta Italiana" zawierającą przepisy na dania kuchni włoskiej w wersji dietetycznej.

Na pierwszy ogień do wypróbowania poszedł przepis na danie makaronowe, a mianowicie spaghetti z ricottą, suszonymi pomidorami i prażonymi orzechami pinii. Zgodnie z moimi przewidywaniami danie okazało się bardzo smaczne. Najwspanialszym jego akcentem smakowym są prażone orzeszki pinii.

Składniki:

(4 porcje)

- 6 łyżek orzechów pinii

- 250 g ricotty

- 100 g suszonych pomidorów w oleju, odsączonych i pokrojonych w paski

- 3 łyżki posiekanego szczypiorku

- 1/4 łyżeczki świeżo startej gałki muszkatołowej

- 10 liści bazylii pokrojonych w paski oraz trochę do przybrania

- 4 łyżki oliwy extra virgin

- 2 łyżki gorącej wody

- sól i pieprz do smaku

- 500 g spaghetti

Przygotowanie:

Orzechy pinii uprażyć na suchej, lekko nagrzanej patelni, mieszając i uważając, aby się nie przypaliły. Odstawić na bok.

Ricottę włożyć do dużej salaterki, dodać suszone pomidory, szczypiorek, bazylię, orzechy i gałkę muszkatołową. Polać oliwą, gorącą wodą, przyprawić solą i pieprzem, wymieszać, odstawić na bok w temperaturze pokojowej.

Makaron ugotować al dente w dużym garnku wrzącej, osolonej wody. Po ugotowaniu odcedzić, dodać do salaterki z mieszanką ricotty i pozostałych składnków, delikatnie wymieszać i od razu podawać.

Pesto sycylijskie z ricottą i świeżymi pomidorami

2012-01-16T06:30:00.000+01:00

Czasem, gdy chcę szybko coś zjeść, zdarza mi się sięgnąć po gotowe pesto ze słoika, najbardziej jednak lubię przygotowane samodzielnie. Gdy mam więcej czasu, jak wczoraj, robię domowe pesto. Moje ulubione to genueńskie, ale miałam ochotę na odmianę i przygotowałam sycylijskie w wersji ze świeżymi pomidorami i ricottą. Smakowało bardzo ciekawie.

Składniki:

(4 porcje)

- 1/2 kg pomidorów

(u mnie śliwkowe)

- 150 g sera ricotta

- 50 g orzeszków pinii

- 150 ml oliwy

- 100 g tartego parmezanu

- pęczek bazylii

- trochę świeżo zmielonego pieprzu

- szczypta soli

do podania:

ulubiony makaron ugotowany wg przepisu na opakowaniu

Przygotowanie:

Pomidory umyć, przekroić na pół, wykroić szypułki, ścisnąć każdą połówkę, aby pozbyć się soku i pestek. Pokroić w mniejsze kawałki. Liście bazylii umyć i osuszyć. Pomidory, bazylię, ser ricotta, parmezan, orzechy, czosnek i oliwę rozdrobnić przy użyciu blendera lub miksera. Po zmiksowaniu przyprawić solą i pieprzem. Podawać z jako sos do makaronu.

Jeśli sos nie zostanie zużyty od razu w całości, można go przechowywać do 2 dni w lodówce, najlepiej w szklanym pojemniku.

Przepis pochodzi z tej strony.

Pieczarki z balsamico

2012-01-15T06:00:00.001+01:00

Pieczarki smażone z dodatkiem octu balsamicznego można wykorzystać jako składnik sałatek, dań z makaronu lub podać na grzankach z jajkiem w koszulce. W tej ostatniej wersji przypadły mi najbardziej do gustu - jest to ostatnio mój ulubiony zestaw śniadaniowy.

Składniki:

(dla 4 osób)

- 1/2 kg pieczarek

- 2 ząbki czosnku

- 2 łyżki oliwy

- 2 łyżki octu balsamicznego

- trochę świeżo zmielonego pieprzu czarnego

- trochę soli

- trochę posiekanej natki pietruszki

Przygotowanie:

Pieczarki oczyścić, pokroić w plasterki. Na dużej patelni rozgrzać na mocnym ogniu oliwę, dodać pokrojone pieczarki, drobno posiekany czosnek, sól i pieprz. Smażyć na złoto, od czasu do czasu mieszając, a następnie dodać ocet balsamiczny i smażyć jeszcze przez chwilę do odparowania octu. Po usmażeniu posypać posiekaną natką pietruszki lub innymi ziołami według uznania - dodałam także trochę ziół prowansalskich z młynka.

Pomysł na tak przyrządzone pieczarki zaczerpnęłam z tej strony.

Caponata z cukinii

2012-01-08T00:16:00.001+01:00

Dotychczas byłam umiarkowaną amatorką cukinii - raczej tolerowałam ją w daniach, niż się nią zachwycałam. Ostatnio jednak za sprawą Asi, która uczestniczyła w spotkaniu wigilijnym Warszawskiej Grupy Czarnej Oliwki, mój stosunek do tego warzywa zmienił się na plus. Asia przyniosła na spotkanie przyrządzoną przez siebie cukinię duszoną z dodatkiem suszonych pomidorów. Smak tej przystawki zachwycił mnie. Od razu wypytałam o sposób przyrządzenia i w niedługim czasie zrobiłam ją w domu - za pierwszym razem zgodnie z przepisem Asi - udusiłam cukinię na oliwie z dodatkiem cebuli, suszonych pomidorów i posypałam natką pietruszki. Ważne jest to, że cukinia została obrana i pozbawiona pestek. Odkryłam, że w takiej formie smakuje mi o wiele bardziej niż ze skórką i pestkami.

Zrobiłam tę przystawkę raz jeszcze. Za drugim razem postanowiłam wzbogacić ją o dodatkowe składniki, inspirując się składem włoskiej caponaty. Bardzo lubię wersję tej potrawy z bakłażanem, z cukinią okazała się równie smaczna. Podana na grzankach sprawdziła się dobrze jako przekąska do wina.

Składniki:
(4 porcje)
- 2 średnie cukinie
- 1 średnia cebula
- 1 ząbek czosnku
- łyżka oliwy
- 1/3 słoika suszonych pomidorów
- łyżka kaparów
- 8 zielonych oliwek bez pestek
(u mnie nadziewane anchois)
- 1/2 łyżeczki suszonego oregano
- 1/2 łyżeczki suszonej bazylii
- trochę świeżo mielonego pieprzu czarnego
- trochę soli
- trochę posiekanej natki pietruszki

Przygotowanie:

Cukinię umyć, obrać ze skórki, przekroić na pół, usunąć pestki (najlepiej przy pomocy łyżeczki), pokroić w cienkie półplasterki. Cebulę obrać, pokroić w cienkie półplasterki. Ząbek czosnku obrać i pokroić w plasterki. W garnku rozgrzać oliwę, dodać czosnek, smażyć pół minuty, dodać cebulę, smażyć ok. 3 minut, mieszając, następnie dodać cukinię, przyprawy, sól i dusić pod przykryciem na małym ogniu, aż cukinia będzie miękka (powinna zmięknąć, ale nie powinna się rozpaść). W międzyczasie odsączyć kapary, oliwki i suszone pomidory z zalewy. Kapary posiekać, oliwki pokroić w plasterki, pomidory w paski i dodać do cukinii pod koniec duszenia. Po ugotowaniu posypać posiekaną natką pietruszki i odstawić do wystygnięcia - najlepiej wstawić na kilka godzin do lodówki, aby smaki się przegryzły, a następnie wyjąć z niej na pół godziny przed podaniem, aby przystawka ogrzała się do temperatury pokojowej. Podawać ze świeżym pieczywem lub grzankami.

Soto Ayam - indonezyjska zupa z kurczakiem

2012-01-06T10:25:00.001+01:00

Przedwczoraj dostałam e-mailem newsletter z tajsko-indonezyjsko-japońskiej restauracji ToBaYa. Po otworzeniu wiadomości weszłam na stronę lokalu, aby sprawdzić aktualne menu. Znalazłam w nim m. in. Soto Ayam - indonezyjską zupę z kurczakiem, która od razu przykuła moją uwagę. Pomyślałam, że właśnie znalazłam pomysł, co ugotować na kolację. Przejrzałam kilka przepisów na tę zupę, okazało się, że większość potrzebnych składników mam w domu. Dokupiłam tylko kurczaka i wieczorem rozkoszowałam się smakiem wspaniałej, bogatej w składniki zupy.
Oto przepis na nią.

Składniki:

(4 porcje)

- 1/2 kurczaka

- 1,5 l litra wody

- 1 łodyga selera naciowego

- szklanka mleka kokosowego

- 1 świeża trawa cytrynowa lub łyżeczka suszonej, sproszkowanej

- 2 liście limonki Kaffir świeże lub mrożone, ewentualnie 4 suszone

- 2 ziemniaki typu sałatkowego, nie rozpadające się podczas gotowania, ugotowane w mundurkach, obrane, pokrojone w średniej grubości plasterki

- 2 jajka ugotowane na twardo, obrane, pokrojone w ósemki

- 1 małe opakowanie kiełków fasoli mung (150 g)

- 200 g makaronu ryżowego vemicelli namoczonego we wrzącej wodzie przez kilka minut i odsączonego

- 2 szalotki lub 1 średnia cebula
- trochę oleju do smażenia

- garść posiekanej natki kolendry

- garść posiekanego szczypiorku
- limonka pokrojona w ćwiartki
- sambal oelek
- sól

Pasta do przyprawienia zupy:
- łyżeczka czarnego pieprzu w ziarenkach
- łyżeczka ziarenek kolendry lekko uprażonych lub łyżeczka mielonej kolendry
- 4 posiekane orzechy makadamia lub blanszowane migdały
- 2 szalotki
- 2 ząbki czosnku
- 4 plasterki imbiru obranego ze skórki
- 1/4 łyżeczki mielonej kurkumy
- trochę oleju do smażenia

Przygotowanie:

Zagotować wodę w garnku, dodać kurczaka, pokrojonego selera naciowego, trawę cytrynową pokrojoną w ukośne kawałki, liście limonki i sól. Zmniejszyć ogień i gotować kurczaka pod przykryciem do miękkości. Po ugotowaniu wyjąć kurczaka z rosołu, lekko przestudzić, oddzielić mięso od kości, porwać na małe kawałki i wrzucić z powrotem do rosołu. Przygotować pastę do przyprawienia zupy, rozdrabniając wszystkie jej składniki przy pomocy blendera lub moździerza. Na małej patelni rozgrzać odrobinę oleju i smażyć pastę na małym ogniu, mieszając, przez ok. 4 minuty, a następnie dodać do rosołu. Dodać mleko kokosowe i w razie potrzeby jeszcze trochę soli. Gotować ok. 5 minut. W międzyczasie rozgrzać na małej patelni trochę oleju, dodać bardzo cienko pokrojone szalotki lub cebulę, smażyć na bardzo małym ogniu do zrumienienia, od czasu do czasu mieszając.

Po ugotowaniu podawać zupę z dodatkiem plasterków ziemniaków, makaronu ryżowego, jajka na twardo pokrojonego w ósemki, kiełków, posiekanej natki kolendry i szczypiorku, przyrumienionych szalotek lub cebuli i ćwiartek limonki. Osoby lubiące ostrzejsze smaki mogą doprawić zupę pastą sambal oelek.

Zupę przygotowałam w oparciu o przepis ze strony Food.com, nieco go modyfikując.

Orzechy Rendang

2012-01-01T10:19:00.001+01:00

Nowy rok na blogu rozpoczynam przekąską, którą przyrządziłam na Sylwestra. Dobrze sprawdzi się do pochrupania podczas karnawałowych imprez.

Ostatnio w sklepach sieci Marks&Spencer pojawiła się nowa linia orzechów o smaku potraw kuchni azjatyckiej: tajskiego, zielonego curry, indonezyjskiej wołowiny Rendang i syczuańskiego kurczaka Kung Pao. Wypróbowałam dwa pierwsze smaki. Orzeszki o smaku zielonego curry okazały się całkiem smaczne, natomiast o smaku Rendang rozczarowały mnie - nie były tak aromatyczne, jak się spodziewałam. Postanowiłam więc przyrządzić własne orzechy Rendang. Wyszły bardzo aromatyczne. Smak ich był o niebo lepszy od kupnych.

Składniki:

- 50 g orzechów nerkowca

- 50 g orzechów włoskich

- 50 g orzechów laskowych

- 50 g migdałów

- 50 g solonych, prażonych orzechów ziemnych

lub

- 50 g orzechów ziemnych w łupinach

- 1/4 łyżeczki mielonego imbiru

- 1/4 łyżeczki mielonej kolendry w proszku

- 1/4 łyżeczki mielonego kuminu

- 1/4 łyżeczki mielonego cynamonu

- 4 suszone liście limonki Kaffir

- 4 suszone liście curry

- 1/4 łyżeczki suszonej trawy cytrynowej

- 1 gwiazdka anyżu

- 2 goździki

- trochę świeżo zmielonego pieprzu czarnego lub kolorowego

- 1/4 łyżeczki mielonego kardamonu

- 1/4 łyżeczki mielonego chilli

- 2 łyżeczki prażonych płatków kokosu lub wiórków kokosowych

- trochę soli morskiej - opcjonalnie

(nie trzeba jej dodawać, jeśli jednym ze składników będą solone orzechy ziemne)
- 2 łyżki masła, najlepiej klarowanego

Przygotowanie:

Piekarnik nagrzać do temperatury 180 st. C. Orzechy, z wyjątkiem prażonych ziemnych, wymieszać w naczyniu żaroodpornym, wstawić do piekarnika, podpiec, aż się zrumienią (ok. 15 minut), od czasu do czasu mieszając, aby orzechy zarumieniły się równomiernie. Wyjąć z piekarnika i odstawić do ostudzenia, dodając solone, prażone orzechy ziemne. Jeśli się uda, po ostudzeniu usunąć łuski z orzechów (mnie nie ze wszystkich chciały zejść). W międzyczasie przygotować mieszankę przypraw. Goździki i gwiazdkę anyżu zmielić w młynku do pieprzu lub do kawy. Liście limonki i curry rozkruszyć w palcach na drobne części. Wiórki lub płatki kokosowe zmielić w młynku do kawy. Przygotowane składniki mieszanki połączyć z sypkimi przyprawami, cukrem i ewentualnie solą, jeśli w skład nie wchodzą solone orzeszki ziemne - w przypadku ich użycia nie trzeba dodawać soli. Na małej patelni roztopić masło, dodać mieszankę przypraw, chwilę podgrzewać, mieszając i niezwłocznie polać masłem z przyprawami podpieczone orzechy. Podawać po ostudzeniu całości. Jeśli orzechy nie zostaną zjedzone od razu, należy je przechowywać w szczelnie zamkniętym pojemniku.

Sałatka z fioletowych ziemniaków

2011-12-21T20:27:00.001+01:00

Niedawno, robiąc zakupy w sklepiku na targowisku przy Hali Mirowskiej, natknęłam się na warzywo, którego wcześniej tam nie widziałam. Od razu zapytałam sprzedawcę, co to jest. Odpowiedział, że fioletowe ziemniaki i że najlepiej sprawdzają się w sałatkach. Uprzedził mnie, że mogą zafarbować wodę na fioletowo podczas gotowania. Bez namysłu kupiłam kilka sztuk, ogromnie się ciesząc, że będę miała okazję spróbowania czegoś nowego.

Aby uniknąć utraty koloru, postanowiłam ugotować ziemniaki na parze. Był to dobry pomysł - zachowały fioletowy kolor. Zgodnie z radą sprzedawcy wykorzystałam je do zrobienia sałatki. Pomysł na jej skład zaczerpnęłam z baru sałatkowego "Tukan", w którym wielokrotnie jadłam podobną sałatkę ze zwykłych ziemniaków. Dodałam do niej coś od siebie, a mianowicie świeże zioła - szczypiorek i kolendrę.

Zarówno sałatka, jak i ziemniaki same w sobie bardzo mi smakowały. Chętnie kupię je ponownie, jeśli jeszcze na nie trafię, mimo że są dużo droższe od zwykłych ziemniaków. Dla efektu kolorystycznego i smaku warto od czasu do czasu kupić.

Składniki:

(2 porcje)

- 4 fioletowe ziemniaki

- garść niesolonych orzeszków ziemnych

- 50 g sera pleśniowego (u mnie Lazur Błękitny)

- 1/2 pęczka szczypiorku

- garść świeżych listków kolendry

Sos:

- 2 łyżki oliwy

- łyżka octu winnego

- łyżeczka musztardy

- łyżeczka miodu

- szczypta soli

- trochę świeżo mielonego pieprzu czarnego

Przygotowanie:

Ziemniaki ugotować na parze lub w wodzie (gotowałam ok. 25 minut), odstawić do ostygnięcia, a następnie obrać ze skóry i pokroić w średniej grubości plasterki. Orzechy uprażyć na suchej patelni, ostudzić i jeśli mają łuski, usunąć je, a następnie posiekać. Ser rozkruszyć lub rozgnieść widelcem. Zioła posiekać. Przyrządzić sos, polać nimi składniki sałatki, całość wymieszać.

W przypadku braku fioletowych ziemniaków można przyrządzić sałatkę ze zwykłych ziemniaków - też będzie smaczna.

Pikantny bakłażan po syczuańsku

2011-12-20T00:13:00.005+01:00

Niedawno kupiłam książkę "Kuchnia chińska" autorstwa Ching-He Huang. Polski tytuł książki nie do końca oddaje jej zawartość. W oryginale brzmi on "China modern" i takie właśnie są przepisy w niej zawarte, a mianowicie na dania kuchni chińskiej w nowoczesnym wydaniu - duża część z nich w stylu fusion. Autorka łączy kuchnię chińską z innymi kuchniami Dalekiego Wschodu - japońską, tajską i wietnamską, a także z kuchniami europejskimi. Ciekawa pozycja, opatrzona pięknymi zdjęciami, żałuję jedynie, że nie wszystkie przepisy są nimi opatrzone.

W związku z kupnem wspomnianej książki postanowiłam zajrzeć także na stronę Ching-He Huang. Znalazłam na niej sporo ciekawych przepisów. Pierwszym, który postanowiłam wypróbować, jest przepis na pikantnego bakłażana po syczuańsku pochodzący z programu "Chinese food in minutes". Na stronie autorki jest on dostępny w formie wideo. Potrzebne do tego dania składniki kuchni chińskiej: sos chilli z fermentowanym bobem lub soją ("chilli bean sauce") oraz czarny ocet chiński można kupić w Warszawie w sklepach azjatyckich - sos kupiłam w Asia Tasty, a ocet w Asian House. Ten ostatni można zastąpić octem balsamicznym. W przepisie oryginalnym podano, aby dodać 2 łyżki sosu "chilli bean" - dla mnie byłoby to zdecydowanie za dużo, bo jest bardzo ostry. Dodałam go o wiele mniej. Proponuję dostosować ilość sosu do własnych preferencji. Papryczkę chilli pozbawiamy pestek, jeśli nie chcemy, aby danie było zbyt ostre lub pozostawiamy je, jeśli lubimy ostrzejsze smaki. Opcjonalnie można dodać do potrawy trochę azjatyckich grzybów - dodałam kilka suszonych grzybów shitake, uprzednio namoczonych i pokrojonych w cienkie plasterki. Danie podajemy z ryżem.

Składniki:

(2 porcje)

- olej do smażenia
- 1 duży bakłażan pokrojony w grube słupki
- trochę gorącej wody
- 2 ząbki czosnku drobno posiekanego
- 2,5 cm korzenia imbiru obranego i drobno posiekanego
- 1 papryczka chilli drobno posiekana
- 2 łyżki sosu "chilli bean" lub ilość wg uznania
- 200 ml gorącego bulionu warzywnego
- łyżka jasnego sosu sojowego
- łyżka czarnego octu chińskiego lub balsamicznego
- 1/2 łyżeczki jasnego cukru trzcinowego
- łyżka skrobi kukurydzianej lub ziemniaczanej rozrobionej z 2 łyżkami zimnej wody
- 1/2 pęczka szczypiorku lub 1 cebulka wiosenna pokrojona w centymetrowe kawałki
- kilka suszonych grzybów shitake, namoczonych i pokrojonych w cienkie plasterki - opcjonalnie

Przygotowanie:

W woku rozgrzać na mocnym ogniu olej, dodać pokrojonego bakłażana, podsmażyć 3 minuty, mieszając i dodając w trakcie smażenia niewielką ilość wody, aby wytworzyła się para. Usmażonego bakłażana wyjąć z woka, odłożyć na bok. W woku rozgrzać łyżkę oleju, dodać posiekany czosnek i papryczkę chilli, smażyć, mieszając, kilka sekund. Dodać sos "chilli bean" i bakłażana, grzyby (jeśli używasz), gorący bulion i zagotować, następnie zmniejszyć ogień do średniego i gotować ok. 3-5 minut (bakłażan powinien być miękki). Dodać sos sojowy, ocet, cukier i rozrobioną skrobię kukurydzianą lub ziemniaczaną, gotować jeszcze chwilę, mieszając. Po ugotowaniu posypać posiekanym szczypiorkiem lub cebulką wiosenną i od razu podawać z dodatkiem ryżu.

Integracja warszawskich blogerów kulinarnych i klubokawiarnia Śródmiejska

2011-12-16T19:45:00.006+01:00

Pomysł, aby organizować na własną rękę spotkania integracyjne warszawskich blogerów kulinarnych chodził mi po głowie od dłuższego czasu, ale jego realizacja czekała na odpowiedni moment. Nadarzył się on podczas ostatnich warsztatów w Makro. Od słowa do słowa doszliśmy z kilkoma osobami do wniosku, że fajnie byłoby zorganizować spotkanie, aby wspólnie poznać nowe miejsce, mieć więcej czasu na rozmowy i lepsze poznanie się nawzajem niż przy okazji warsztatów, podczas których jesteśmy zajęci gotowaniem. Szybko zabrałam się za realizację pomysłu. Wysłałam zaproszenia do kilkunastu osób z kulinarnej blogosfery, które albo trochę już znałam, albo wiedziałam, że są z Warszawy. Niektórzy nie odpowiedzieli na zaproszenie, innym nie pasował zaproponowany termin, znalazła się jednak grupa osób, którym pomysł się spodobał i pojawiły się w zaproponowanym miejscu, o uzgodnionej porze.

Spotkanie odbyło się w ubiegłą środę, a uczestniczyli w nim: Amber, Lo, Małgosia Minta, Marcin, Marta, Monika, Polka i ja.

Miejscem, które postanowiliśmy wspólnie odwiedzić, była nowa klubokawiarnia "Śródmiejska" zlokalizowana przy ul. Marszałkowskiej/róg Wilczej. Magnesem, który nas do niej przyciągnął, była informacja, że gotują tam kucharze rodem z Azji. Oto tekst umieszczony w karcie, który wiele obiecuje: "Karan, Kanna i Stalin pochodzą ze Sri Lanki, Malezji oraz Indii. Ponieważ mamy trudności z porozumiewaniem się (kiepsko rozumiemy tamilski), a panowie kompletnie nie znają się na komercyjnych zasadach gastronomii, kuchnia, którą proponujemy, będzie dla Ciebie wyzwaniem i nowością, bo: 1. nie jest z mrożonek i półproduktów 2. Nie używamy w niej sody, ani innych polepszaczy-ulepszaczy 3. Nasza kuchnia jest ostra jak papryczka chili 5. Na danie trzeba poczekać ok. 20 minut. Życzymy smacznego!" Który miłośnik dobrej kuchni nie skusiłby się na sprawdzenie, jak się ma rzeczywistość do powyższych słów zachęty?

Moje oczekiwania kulinarne zostały zaspokojone w Śródmiejskiej mniej więcej w 50%. Danie, które zamówiłam (Karan Masala z kurczakiem), było smaczne, przyrządzone ze świeżych składników, jednakże jego smak nie był spektakularny. Po kucharzach rodem z Azji spodziewałam się większej egzotyki, bardziej oryginalnych smaków i większego wyboru potraw, których nie znajdzie się w menu innych warszawskich restauracji. Nowych dla mnie dań było mało, nie jest bowiem wyzwaniem i nowością ani zupa kokosowa, ani tajskie curry z wołowiną. Najmniej udanym wyborem okazał się Palak Paneer, który zamówił Marcin - wygląd dania nie był zachęcający, a jego smak był zdominowany nadmierną ostrością. Danie wróciło w dużej części niezjedzone do kuchni, podobny los spotkał mało urozmaicony talerz przekąsek tamilskich.

Tajskie curry z wołowiną

Spośród napojów największym powodzeniem cieszyła się "Śliwka w piwie"

Talerz przekąsek tamilskich

Karan Masala z kurczakiem

Danie o nazwie "Kotu" - wygląda bardzo podobnie do poprzedniego

Feralny Palak Paneer z chlebkami i częściowo opróżniony talerz przekąsek tamilskich

Śródmiejska ma ciekawie i przyjemnie zaaranżowany wystrój, choć mnie osobiście trochę drażniło przytłumione światło o żółtawym odcieniu, bo nie pozwalało mi dokładnie obejrzeć tego, co miałam na talerzu.

To, co jest w Śródmiejskiej nieakceptowalne, przynajmniej dla mnie, to poziom obsługi. Jedna z koleżanek przyszła pół godziny przed umówioną porą spotkania, siedziała przez pół godziny przy stole i przez ten czas nie podszedł do niej nikt z obsługi. Kelner pojawił się dopiero, gdy przyszły kolejne osoby i przywołały go do stolika. Pan sprawiał wrażenie, jakby był nowicjuszem w gastronomii i wcześniej nawet nie bywał w restauracjach czy kawiarniach jako klient. Przydałoby się, aby pracodawca zadbał o przeszkolenie pracownika, jeśli decyduje się na zatrudnienie osoby bez doświadczenia. W szanującym się lokalu dania są podawane równocześnie wszystkim osobom siedzącym przy stoliku, w odpowiedniej kolejności. W Śródmiejskiej wyglądało to jednak inaczej: miałam szczęście dostać danie główne jako pierwsza, potem długo, długo nic, wreszcie kolejna osoba dostała potrawę, potem znowu długo, długo nic, w odstępie kilku minut pojawiły się kolejne dwa, itd. Na koniec podano talerz przekąsek, który powinien być zaserwowany jako pierwszy. Jedna z koleżanek dotarła sporo spóźniona - nie doczekała się, aby jej pojawieniem się przy stoliku zainteresowała się obsługa i ostatecznie niczego nie zamówiła. Gdy już zjedliśmy dania i wypiliśmy napoje podane w pierwszym rzucie, siedzieliśmy dość długo (do końca spotkania) przy pustych szklankach, bo kelner nie pojawił się, aby zapytać, czy mamy jeszcze na coś ochotę. Jeśli ktoś szuka miejsca na spotkanie ze znajomymi, podczas którego chce przesiedzieć cały wieczór przy jednym piwku lub pustej szklance, Śródmiejska jest właściwym adresem. Bardziej wymagający klienci mogą wyjść stamtąd zawiedzeni. W Śródmiejskiej jest zdecydowanie za mało kelnerów w stosunku do liczby gości odwiedzających to miejsce wieczorem. Warto, aby popracowano nad podwyższeniem poziomu obsługi, bo lokal ma potencjał: dobrą lokalizację, przyjemny wystrój i w sumie niezłe jedzenie, choć ten ostatni punkt też wymaga jeszcze dopracowania - skoro w Śródmiejskiej gotują kucharze z Azji, fajnie byłoby móc zjeść tam oryginalne jedzenie, jakiego nie znajdziemy w innych, warszawskich knajpkach. Podejście do prowadzenia lokalu gastronomicznego, z jakim zetknęliśmy się podczas naszego spotkania, jest dużą niefrasobliwością ze strony właścicieli. To bardzo hojne podejście z ich strony, że można sobie tam pójść dużą grupą i siedzieć pół godziny czy godzinę, niczego nie zamawiając. Oszczędnym klientom takie podejście się spodoba, ale lokalowi sukcesu finansowego nie wróży.

Żyrandol z konewek

Fakt, że Śródmiejska nas nie zachwyciła, nie popsuł mi w najmniejszym stopniu humoru. Najważniejsze było samo spotkanie, jego towarzyska strona, możliwość spokojnego porozmawiania z osobami o podobnych zainteresowaniach, wymiany doświadczeń i opinii. Rozmawialiśmy o tym, co dzieje się w kulinarnej blogosferze, o kulisach prowadzonych przez nas blogów, o tym, co robimy w życiu, o naszych upodobaniach, były też wspomnienia pierwszych ugotowanych przez nas dań. Poza ekstremalnie luźnym podejściem obsługi do klientów, najbardziej utkwiła mi w pamięci cudowna opowieść jednej z koleżanek o tym, w jaki sposób pozyskała niebanalne tło do swoich kulinarnych stylizacji uwiecznianych na zdjęciach.

Jestem zachwycona atmosferą naszego spotkania i już się cieszę na kolejne, które planujemy na koniec stycznia. Jeśli komuś spodobała się idea takich spotkań, może śmiało wprosić się na następne.

Zupa-krem z dyni i słodkiego ziemniaka

2011-12-11T19:30:00.001+01:00

Na ugotowanie kremu z dyni o lekko słodkim smaku miałam ochotę od czasu kolacji w Delikatesach Esencji, gdzie jadłam taką właśnie zupę. Nie miałam przepisu, zdałam się na własną inwencję. Postanowiłam połączyć w zupie dynię, słodkiego ziemniaka, trochę imbiru i świeżo wyciśnięty sok z pomarańczy. Wyszła z tego przepyszna kombinacja. Co prawda, smak i konsystencja mojej zupy były nieco inne niż tej, którą jadłam w Delikatesach Esencji, ale mimo to jestem bardzo usatysfakcjonowana. Zupa smakowała wyśmienicie, bardzo polecam.

Składniki:

(4 porcje)

- 0,5 kg dyni

- 1 słodki ziemniak średniej wielkości

- 1 średnia cebula

- 4 plasterki świeżego imbiru obranego i drobno posiekanego

- 2 łyżki oliwy

- świeżo wyciśnięty sok z 1 pomarańczy

- litr bulionu warzywnego lub wody

- 1 małe opakowanie kremowego serka naturalnego (koziego lub krowiego)

- trochę soli do smaku

- trochę świeżo zmielonego pieprzu kolorowego lub czarnego

- trochę świeżych listków kolendry lub mięty

Przygotowanie:

Dynię obrać, usunąć pestki, pokroić w kostkę. Słodkiego ziemniaka i cebulę obrać i również pokroić w kostkę. W garnku rozgrzać oliwę, dodać cebulę i imbir, smażyć kilka minut, dodać pokrojonego słodkiego ziemniaka i dynię, zalać ciepłym bulionem lub wodą, dodać sok z pomarańczy, przyprawy, gotować aż warzywa zmiękną, a następnie zmiksować. Po zmiksowaniu gotować jeszcze przez chwilę, mieszając, aby krem nabrał aksamitnej konsystencji.

Podawać z dodatkiem niewielkiej ilości kremowego serka (ok. łyżeczki na porcję) oraz świeżych ziół - kolendry lub mięty.

Przepis własny.

Rillettes z łososia

2011-12-10T16:10:00.001+01:00

Rillettes to wywodzące się z kuchni francuskiej smarowidło do pieczywa. Można je przyrządzić z mięsa (wieprzowiny, gęsi, kaczki, kurczaka, królika) lub ryb (łososia, tuńczyka lub anchois). U mnie przedstawiam rillettes w wersji z łososia. Pasta podana na grzankach lub ze świeżą bagietką dobrze sprawdzi się jako przystawka dla gości lub jako danie śniadaniowe bądź kolacyjne. Jak większość dań rybnych, dobrze komponuje się z białym winem.

Składniki:

(4 porcje)

- ok. 250 g świeżego łososia

- ok. 150 g wędzonego łososia (u mnie wędzonego na ciepło)

- 2 łyżki miękkiego masła

- 1 łyżka oliwy

- sok z 1 limonki

- pęczek szczypiorku

- kilka łodyżek świeżej kolendry

- trochę świeżo zmielonego pieprzu czarnego

- 1/4 łyżeczki wędzonej papryki mielonej

- szczypta chili w proszku lub kilka kropli tabasco

- szczypta soli

Przygotowanie:

Świeżego łososia ugotować na parze, ostudzić, obrać ze skóry, usunąć ości. Masło i oliwę umieścić w miseczce, rozgnieść widelcem, dodać rozdrobnionego łososia (ugotowanego i wędzonego), sok z limonki i rozgniatać widelcem do uzyskania gładkiej masy. Dodać posiekane zioła i przyprawy, dokładnie wymieszać.

Podawać ze świeżą bagietką, grzankami z bagietki lub krakersami.

Pomysł zaczerpnęłam z bloga Davida Labovitza. Nieco zmodyfikowałam jego przepis, zmniejszając ilość masła, które staram się spożywać z umiarem. Od siebie dodałam świeżą kolendrę. Sok z cytryny zastąpiłam sokiem z limonki - dla odmiany.

Warsztaty "Dary lasu" w Makro Centrum Horeca

2011-12-04T10:39:00.009+01:00

Wczoraj miałam przyjemność uczestniczyć w kolejnych warsztatach zorganizowanych przez Makro Cash&Carry. Tym razem tematem spotkania były dania z dziczyzny. Pod okiem szefa kuchni Makro Centrum Horeca, p. Grzegorza Kazubskiego oraz jego zespołu przygotowałyśmy po 3 dania: comber z sarniny z sałatką z marynowanych warzyw, filet z jelenia z borowikami zapiekany w cieście francuskim oraz pasztet z dzika.

Część uczestniczek warsztatów - od lewej w dolnym rzędzie: Monika (W kuchni można wszystko), Tilianara (Kuchnia Szczęścia), Zuza "Krokodyll" (Pomarańcza i Imbir), Ola "Mama Bartka", Pyza (Smaczna Pyza), Gospodarna Narzeczona (Na kruchym spodzie) i p. Grzegorz Kazubski

Grupa blogerów kulinarnych przybyłych na warsztaty była liczna. Tym razem w Makro Centrum Horeca pojawiła się prawdziwa śmietanka polskiej blogosfery kulinarnej, m. in.: Aga-a, Agata, Amber, Bola, Dorota, Gospodarna Narzeczona, Grace, Joanna, Kabamaiga, Kasia, Komarka, Krokodyll, Monika, Nina, Ola Cruz, Ola "Mama Bartka", Olcik, Piegusek, Pyza, Paulina i Michał, SzeLLka, Shinju, Tilianara i Zemfiroczka. Cieszy mnie, że dzięki warsztatom możemy się poznawać i coraz bardziej zacieśniać blogowe znajomości. Nie zabrakło też przedstawicieli Durszlaka, który był partnerem tego wydarzenia - serwis reprezentowali Marcin i Kasia. Prowadzący serwis Marcin zapoznał nas krótko z historią i planami rozwojowymi Durszlaka.

Sympatyczny duet gotujących koleżanek: Grace i Shinju

Jak zwykle gotowałyśmy w zespołach dwuosobowych - ja tym razem z Amber, autorką bloga "Kuchennymi drzwiami". To, co wspólnie przyrządziłyśmy, prezentuję poniżej na zdjęciach.

Amber przygotowuje marynatę do mięsa

Każde warsztaty są okazją do poznania nowych receptur i trików kuchennych, którymi dzielą się z nami panowie Grzegorz i Piotr. Tym razem dowiedziałyśmy się m.in., jak można wędzić dziczyznę domowym sposobem.

Mieszanka do nadania aromatu wędzonym mięsom: wiórki drewniane, rozmaryn, herbata Earl Grey i skórka cytrynowa

Sałatka z blanszowanych warzyw - zaskakująco dobry efekt z prostych składników: marchewki, pietruszki i pora

A to ja z jednym z przyrządzonych dań

Bardzo się cieszę, że tym razem otrzymałyśmy od organizatorów przepisy w wydrukowanej formie - dzięki nim będzie łatwiej odtworzyć w domu dania, które przyrządzałyśmy na warsztatach, co z ogromną chęcią zrobię, bo bardzo mi smakowały. Dzięki warsztatom oswoiłam się nieco z dziczyzną, do której podchodziłam dotychczas z rezerwą. Chętnie sięgnę po nią ponownie dla odmiany od popularnie spożywanych rodzajów mięs. Dania, które wspólnie przyrządziłyśmy, na pewno dobrze sprawdziłyby się na świątecznym stole.

Przyrządzona przez nas przystawka: sarni comber z sałatką z blanszowanych warzyw, sosem z żurawiny i gruszką gotowaną w czerwonym winie

Filet z jelenia podpiekany na grillu

Filet z jelenia został najpierw zamarynowany, następnie podpieczony na grillu, zawinięty w naleśnik z dodatkiem borowików i szalotki, a następnie w ciasto francuskie i zapieczony. Pyszne danie - chętnie odtworzę je w przyszłości w domu.

Nasze smakowite pakieciki podpisałyśmy rozmarynem

Poniżej widać, jak danie wyglądało po upieczeniu.

Efekt końcowy: smakowity filet z borowikami zapieczony w cieście francuskim

Przyrządziłyśmy również pasztet z dzika - jak wyglądał, widać poniżej.

Organizatorzy jak zwykle świetnie przygotowali spotkanie - miałyśmy nie tylko okazję wspólnie gotować w profesjonalnej kuchni, ale także spróbować wyśmienitych dań przyrządzonych przez zespół Makro Centrum Horeca.

Przystawki przyrządzone przez zespół Makro Centrum Horeca

Nie zabrakło też deserów

Na zakończenie warsztatów dostałyśmy dyplomy ukończenia szkolenia oraz zestaw kilku produktów z linii Fine Food. Z tego zestawu wypróbowałam od razu po przyjściu do domu dżem z czarnej porzeczki, który mi zasmakował i dobrze się sprawdził jako dodatek do upieczonego na warsztatach pasztetu z dzika (dżem jest niskosłodzony). Mam słabość do przetworów z czarnej porzeczki, bo to smaki mojego dzieciństwa - babcia miała wiele krzaczków na działce i zawsze były robione przez nią i moją mamę przetwory z tego owocu. W ostatnich latach brakowało mi ich i z chęcią sięgnęłam po otrzymany w upominku dżem.

Po warsztatach wybrałyśmy się jeszcze z Niną i Moniką do hali Makro i wpadłyśmy tam w szał zakupów. Przy niektórych stoiskach wydawałyśmy z siebie takie odgłosy zachwytu wyborem produktów, jakie młody Nigel Slater wydawał podczas oglądania zdjęć w książce kulinarnej - ci, którzy oglądali film "Tost. Historia chłopięcego głodu" będą wiedzieli, o co chodzi.

Dziękuję serdecznie organizatorom za zaproszenie na warsztaty i dostarczenie niezapomnianych wrażeń, a koleżankom blogerkom za miłe wspólne gotowanie.

Więcej zdjęć z warsztatów w albumie na FB. Polecam także filmową relację z warsztatów przygotowaną przez Durszlak oraz relację przygotowaną przez Makro Cash&Carry.

Wyniki konkursu "Kalendarz Dilmah"

2011-12-03T08:27:00.000+01:00

Dziękuję wszystkim uczestnikom ogłoszonego na moim blogu konkursu, w którym można było wygrać kalendarz Dilmah. Wasze wypowiedzi dostarczyły mi wielu pomysłów, jakich herbat mogłabym jeszcze spróbować. Dla mnie samej była to ekscytująca zabawa, gdyż byłam bardzo ciekawa, do kogo uśmiechnie się szczęście. Przeprowadziłam losowanie i w jego wyniku 5 kalendarzy powędruje do następujących osób:

Kasia (Prezydentowa)
szawka14@wp.pl
Alexandra
harry@obraz.net.pl
eamazurkiewicz@neostrada.pl

Serdecznie gratuluję zwycięzcom! Wasze adresy e-mail przekażę organizatorowi, który prześle Wam kalendarze.

Kalendarz Dilmah - konkurs

2011-11-28T21:17:00.000+01:00

Dla 5 czytelników mojego bloga mam przyjemny upominek, a mianowicie kalendarz Dilmah w formie zdzieranych, pojedynczych kartek, na odwrocie których czeka wiele ciekawych informacji: herbaciane vademecum, przepisy kulinarne Piotra Adamczewskiego, opowieści na temat win autorstwa Marka Kondrata, rysunki Henryka Sawki, teksty Jerzego Iwaszkiewicza, Wojciecha Młynarskiego, Włodzimierza Kalickiego, Marka Przybylika, Jana Rurańskiego i Stanisława Tyma. Więcej na temat kalendarza można przeczytać na blogu Dilmah.

Wspomnianych 5 kalendarzy rozlosuję wśród osób, które w komentarzach pod tą notką odpowiedzą na pytanie: Jaką herbatę najbardziej lubisz? Jeśli piszesz jako osoba niezalogowana, w odpowiedzi podaj swój adres mailowy, abym mogła przekazać go organizatorowi konkursu celem przesłania kalendarza.

Na odpowiedzi czekam do dnia 01.12.2011.

Chow Mein z wieprzowiną i kuchnia chińska z Blue Dragon

2011-11-21T00:04:00.001+01:00

Niedawno dotarła do mnie przesyłka z produktami marki Blue Dragon, które producent przekazał mi do przetestowania. Ucieszyłam się, że tym razem akcja dotyczy produktów do dań kuchni chińskiej, gdyż eksperymentowałam z nią nieco mniej niż innymi kuchniami Dalekiego Wschodu. Test produktów Blue Dragon jest dla mnie dobrą okazją odnowienia znajomości z kuchnią chińską.

Zestaw otrzymany od producenta obejmuje następujące produkty: makaron pełnoziarnisty, sos ostrygowy, sos z orzeszkami ziemnymi Satay, sos chińskie curry, a także sosy w saszetkach: Hoi Sin z czosnkiem, seczuański pomidorowy, bazyliowy z trawą cytrynową oraz Teriyaki.

Dołączona do przesyłki broszurka zawiera propozycje wykorzystania powyższych produktów do przyrządzenia dań typu stir fry, czyli krótko smażonych na silnym ogniu z dodatkiem niewielkiej ilości tłuszczu. Podczas smażenia należy energicznie mieszać składniki.

Właśnie do tego typu dania postanowiłam wykorzystać niektóre z otrzymanych produktów, a konkretnie do Chow Mein, czyli smażonego makaronu z dodatkami, którymi były u mnie wieprzowina i kilka rodzajów warzyw. Przyrządzenie dania należy rozpocząć od zamarynowania mięsa i najlepiej zrobić to z kilkugodzinnym wyprzedzeniem. Dania typu stir fry smaży się szybko i z tego względu przed rozpoczęciem smażenia należy przygotować i pokroić wszystkie składniki.

Spośród otrzymanych produktów Blue Dragon intrygują mnie sosy w jednorazowych saszetkach, bo jeszcze nigdy takich nie używałam i ciekawa jestem, jak wypadnie ich test. Z pewnością są wygodnym rozwiązaniem dla osób, które nie mają zbyt dużego doświadczenia z przyrządzaniem dań azjatyckich i nie zgromadziły jeszcze potrzebnego zestawu przypraw i sosów. Według informacji producenta sosy są wykonane na bazie naturalnych składników i nie zawierają barwników i konserwantów. Na każdej z saszetek podany jest przepis na danie z wykorzystaniem danego sosu - kupując go, otrzymujemy od razu pomysł, jak go wykorzystać.

Jeśli chodzi o Chow Mein, do jego przyrządzenia wykorzystałam sosy ostrygowy i sojowy Blue Dragon oraz ocet ryżowy tej marki (2 ostatnie produkty otrzymałam w poprzedniej akcji). Skład dania możemy dostosować do własnych upodobań, np. zamiast wieprzowiny użyć kurczaka i zmienić zestaw warzyw odpowiednio do tego, co lubimy i co posiadamy aktualnie w lodówce. Danie jest lekkie i smaczne. Polecam!

Składniki i wykonanie:

(4 porcje)

Marynata i mięso:

- 4 łyżeczki sosu ostrygowego

- 2 łyżeczki sosu sojowego

- 2 łyżeczki oleju sezamowego

- 1 łyżeczka octu ryżowego

- 2 łyżeczki skrobi kukurydzianej (lub zamiennie skrobi ziemniaczanej)

- 2 łyżeczki świeżo startego imbiru

- trochę mielonego pieprzu

- 1 suszona papryczka chili zmiażdżona w moździerzu

- 4 kawałki schabu wieprzowego

Wymieszać składniki marynaty. Mięso pokroić w paski, zalać marynatą, odstawić do lodówki na 4 godziny.

Sos:

- 2 szklanki bulionu drobiowego

- 3 łyżki skrobi kukurydzianej (lub zamiennie ziemniaczanej)

- 2 łyżki sosu ostrygowego

- 2 łyżeczki oleju sezamowego

- 2 łyżeczki sosu sojowego

- 2 łyżeczki cukru

1/4 łyżeczki mielonego pieprzu

Wymieszać składniki sosu, odstawić na bok.

Chow Mein:

- 8 suszonych grzybów shitake namoczonych w ciepłej wodzie (przez przynajmniej 20 minut) i pokrojonych w paseczki

- 4 gniazdka chińskiego makaronu jajecznego lub podobnego

- 2 łyżki oleju arachidowego lub rzepakowego

- 4 ząbki czosnku zmiażdżone

- kilka plasterków świeżego imbiru drobno pokrojonego

- 1 marchewka pokrojona w paseczki

- 1 mała czerwona papryka pokrojona w paseczki

- 2 łodygi selera naciowego pokrojone w paseczki

- pęczek cebulek wiosennych pokrojonych w ukośne, małe kawałki

- garść groszku śnieżnego pozbawionego końcówek i przekrojonego na 2-3 części

Makaron ugotować wg przepisu na opakowaniu i dokładnie odsączyć. Na dużej patelni rozgrzać łyżkę oleju, dodać ugotowany makaron i smażyć 5 minut, odwrócić i smażyć kolejne 5 minut na drugiej stronie. W trakcie smażenia makaronu rozgrzać na drugiej patelni lub w woku łyżkę oleju, dodać czosnek i imbir, smażyć na mocnym ogniu 1 minutę, mieszając, dodać zamarynowane mięso, smażyć mieszając ok. 5 minut, dodać warzywa i sos, smażyć, aż sos zgęstnieje - trwa to krótko; warzywa powinny pozostać chrupiące. Wymieszać z usmażonym makaronem i podawać.

Inspiracją do przyrządzenia dania był przepis ze strony The Frugal Chef.

Pomidorowa zupa-krem z jabłkiem, selerem i grzankami serowo-ziołowymi

2011-11-20T06:35:00.004+01:00

Oto moja kolejna propozycja pomidorowej zupy-krem - tym razem z dodatkiem jabłka, które nadaje jej lekko słodką nutę smakową. Dodatkami do podania są wysmażony na chrupko boczek wędzony (u mnie długo dojrzewający boczek szwarcwaldzki o intensywnym, wędzonym smaku), grillowane pomidorki koktajlowe oraz chrupiące grzanki z dodatkiem ziół i parmezanu.

Składniki:

(4 porcje)

- 4 świeże pomidory

- 1 cebula

- łyżka oliwy

- 4 łodygi selera naciowego

(liście zostawić do dekoracji)

- mały kawałek selera korzeniowego

- 1 marchewka

- 1 jabłko

- litr wody

- 1 łyżka koncentratu pomidorowego Pudliszki

- łyżeczka suszonej bazylii + trochę do posypania grzanek

- 2 łyżki sosu Worchester

- trochę świeżo zmielonego pieprzu kolorowego

- trochę soli

- trochę posiekanej natki pietruszki

- 2 małe ciabatty lub kawałek bagietki

- 2 łyżki startego parmezanu

- 8 cienkich plasterków wędzonego boczku

- 12 pomidorków koktajlowych

Przygotowanie:

Pomidory sparzyć wrzątkiem, obrać ze skóry, pokroić w kostkę. W garnku rozgrzać oliwę, dodać pokrojoną w kostkę cebulę, zeszklić. Marchewkę i selera korzeniowego obrać, pokroić w kostkę, łodygi selera naciowego pokroić w grube plasterki. Jabłko obrać ze skóry, usunąć gniazdo nasienne, pokroić w kostkę. Pokrojone warzywa i jabłko dodać do podsmażonej cebuli, zalać wodą, dodać przyprawy, posolić gotować na średnim ogniu pod przykryciem, aż warzywa będą miękkie. W międzyczasie boczek wędzony wysmażyć na chrupko bez dodatku tłuszczu na patelni o nieprzywierającym dnie lub na grillu, a następnie pokroić w małe kawałki. Ciabattę lub kawałek bagietki pokroić w średniej grubości kromki, a następnie w kostkę, umieścić na blasze wyłożonej pergaminem lub folią aluminiową, posypać parmezanem, suszoną bazylią i posiekaną natką pietruszki. Zapiekać kilka minut w średnio nagrzanym piekarniku. Pomidorki koktajlowe przekroić na pół, posypać delikatnie solą, świeżo mielonym pieprzem i suszoną bazylią i podpiec krótko na grillu (nie powinny się rozpaść).

Ugotowaną zupę zmiksować, dodać koncentrat pomidorowy i sos Worchester i podgrzewać jeszcze 5 minut. Podawać z dodatkiem grzanek, kawałków chrupiącego boczku, podpieczonych pomidorków i posiekanej natki pietruszki oraz liści selera naciowego.

Przepis własny. Dodaję go do akcji Pomidorowa Pudliszkowa na Durszlaku.

Śródziemnomorska zupa pomidorowa

2011-11-18T01:12:00.002+01:00

Wczoraj, w chłodny, jesienny wieczór zaserwowałam sobie porcję lata na talerzu, bawiąc się smakami pod hasłem zupy pomidorowej. Pomysłów miałam kilka, z różnych stron świata i trudno się było zdecydować, który zrealizować. Ostatecznie wybór padł na smaki śródziemnomorskie. Ugotowałam zupę z pieczonych pomidorów i papryki, z dodatkiem selera naciowego, warzyw korzeniowych i koncentratu pomidorowego, który wzmocnił kolor zupy, która przed dodaniem go miała kolor jasnopomarańczowy - dostępne w chwili obecnej pomidory nie są dostatecznie czerwone, aby ugotować z nich zupę o intensywnym kolorze.

Przyrządzony krem z pomidorów podałam z chrupiącą, grillowaną cukinią i grillowanym serem halloumi, czarnymi oliwkami i świeżym oregano. Ta gęsta zupa smakuje świetnie ze świeżą bagietką, którą możemy w niej maczać. Nie żałujcie sobie grillowanej cukinii, sera halloumi i listków oregano, które wspaniale urozmaicają smak zupy.

Składniki:

(4 porcje)

- 4 średnie pomidory

- 1 czerwona papryka

- 1 łyżka oliwy

- 1 cebula

- 1 łodyga selera naciowego

- 1 mały korzeń pietruszki

- 1 mała marchewka

- litr wody

- 2 łyżeczki koncentratu pomidorowego Pudliszki

- łyżeczka suszonego oregano + trochę do posypania cukinii

- łyżeczka słodkiej papryki

- trochę świeżo zmielonego pieprzu czarnego

- trochę soli

- 2 łyżeczki octu balsamicznego

- 1 opakowanie sera halloumi - 250 g

- 1 mała cukinia

- kilka czarnych oliwek bez pestek pokrojonych w plasterki

- garść listków świeżego oregano

Przygotowanie:

Pomidory i paprykę upiec w dość mocno nagrzanym piekarniku (czas pieczenia ok. 30 minut). Wyjąć z piekarnika, przykryć na kilka minut ściereczką, a następnie obrać ze skóry i pokroić w kawałki. W garnku rozgrzać oliwę, dodać cebulę pokrojoną w kostkę, zeszklić, a następnie dodać obraną i pokrojoną w nieduże kawałki marchewkę i pietruszkę oraz selera naciowego pokrojonego w plasterki. Zalać wodą, dodać przyprawy, posolić, gotować aż warzywa będą miękkie, a następnie dodać upieczone pomidory i paprykę i zmiksować. W międzyczasie umytą cukinię pokroić w plasterki, posypać delikatnie solą, suszonym oregano i świeżo zmielonym pieprzem. Ser halloumi także pokroić w plasterki i wraz z cukinią podpiec na grillu elektrycznym lub patelni grillowej, ewentualnie na innej patelni z nieprzywierającą powierzchnią. Do zupy dodać koncentrat pomidorowy i ocet balsamiczny, podgrzewać kilka minut, aż smaki się połączą.

Zupę podawać z dodatkiem plasterków grillowanej cukinii i grillowanego sera halloumi, oliwek pokrojonych w plasterki, listków świeżego oregano i bagietki, ciabatty lub grzanek.

Przepis własny. Dodaję go do akcji "Pomidorowa Pudliszkowa" na Durszlaku.

Tajska zupa kokosowa z dynią (Gaeng Liang Fak Tong)

2011-11-16T01:48:00.001+01:00

Pomysł na tę zupę zaczerpnęłam z kupionej kilka dni temu książki "Kuchnia tajska - to proste" autorstwa Sallie Morris. Jest pierwszym daniem, które postanowiłam ugotować z tej książki. Zupa na czasie, bo akurat trwa sezon na dynię i trzeba z niego korzystać. Okazała się tak pyszna, że swoim smakiem rzuciła mnie dosłownie na kolana - smakowała lepiej, niż się tego spodziewałam. Już teraz żałuję, że nie będę mogła jej powtarzać poza sezonem dyniowym.

Wspomniana książka zawiera ciekawe przepisy na dania kuchni tajskiej. Kupiłam ją przede wszystkim dlatego, że jest bardzo ładnie wydana i są w niej piękne zdjęcia. Plusem są także tajskie nazwy potraw, dzięki którym przepisy można znaleźć także w sieci poprzez wyszukiwarkę. Porównanie kilku różnych przepisów na to samo danie może być źródłem pomysłów na modyfikacje.

W składzie zupy są suszone krewetki. W przypadku braku możliwości kupienia ich, można spróbować przyrządzić zupę bez tego składnika, zwiększając nieco ilość gotowanych krewetek i dyni, aby zupa nie była za rzadka.

Składniki:

(4 porcje)

- 50 g suszonych krewetek

(dostępne w sklepach z żywnością azjatycką)

- 2/3 szklanki ciepłej wody

- 1 cebula pokrojona w kostkę

- 2 cm kłącza imbiru, obranego

- 1 czerwona lub zielona papryczka chili

- 1 łodyga trawy cytrynowej

- 1 i 1/3 szklanki bulionu drobiowego lub warzywnego lub wody

- 1 puszka mleka kokosowego - 400 ml

- 2 łyżki sosu rybnego

- 1-2 łyżeczki cukru

- trochę świeżo zmielonego czarnego pieprzu

- 400 g obranej, pokrojonej w kostkę dyni

- garść świeżych liści bazylii, najlepiej tajskiej

- 100 g obranych, ugotowanych krewetek

Przygotowanie:

Suszone krewetki namoczyć w ciepłej wodzie przez 15 minut. Rozdrobnić je na gładko blenderem lub mikserem wraz z wodą, w której się moczyły, cebulą, imbirem, chili i dolną częścią łodygi trawy cytrynowej.

Do dużego garnka wlać bulion lub wodę i mleko kokosowe, zamieszać, podgrzać na średnim ogniu i gdy zacznie wrzeć, dodać zmiksowane składniki, wymieszać, przyprawić sosem rybnym, cukrem i pieprzem, gotować 5 minut na małym ogniu. Dodać pokrojoną dynię, rozgniecioną górną część trawy cytrynowej i liście bazylii (część zachować do dekoracji). Gotować ok. 20 minut, od czasu do czasu mieszając i sprawdzając, czy dynia jest już miękka. Dodać gotowane krewetki, gotować ok. 3 minut. Przed podaniem usunąć łodygę trawy cytrynowej.

Zupę podawać posypaną porwanymi liśćmi bazylii.

Przepis z książki został przeze mnie trochę zmodyfikowany.

Gęsina na św. Marcina i Delikatesy Esencja

2011-11-13T09:43:00.005+01:00

Dzień Niepodległości postanowiłyśmy uczcić wraz z Amber, koleżanką z kulinarnej blogosfery, wspólnym wybraniem się do restauracji na danie z gęsiny. Poszukiwanie odpowiedniego miejsca rozpoczęłam od strony gesina.pl. Miałam nadzieję, że znajdę na niej adresy restauracji biorących udział w corocznej akcji Gęsina na św. Marcina. Oficjalna lista jest zamieszczona na stronie, ale wymienione są na niej tylko dwie warszawskie restauracje. Jedną z nich jest Atelier Amaro, którą już wcześniej umieściłyśmy z Amber na naszej liście "do odwiedzenia". Zadzwoniłam do nich i ku mojemu ogromnemu zdziwieniu dowiedziałam się, że Atelier Amaro będzie w dniu 11.11.2011 nieczynne. Dziwna decyzja, żeby zamykać restaurację w dniu rozpoczęcia akcji, której jest się oficjalnym uczestnikiem. To właśnie 11-go listopada ludzie mają największą chęć zjeść danie z gęsiny. Mówi się trudno - do Atelier Amaro wybierzemy się innym razem.

Na szczęście inni warszawscy restauratorzy nie zasypiają gruszek w popiele i przygotowali okazjonalne menu na Dzień Niepodległości. Wiedziałam, że mogę liczyć na informacje na ten temat w serwisie Gastronauci oraz na niezawodnej stronie Restaurantica. Zapoznałam się z możliwościami. Najbardziej spodobało mi się listopadowe menu restauracji Delikatesy Esencja z daniami z gęsiny i dyni. Zdjęcie zupy-krem z dyni umieszczone w zaproszeniu na stronie Gastronauci było na tyle przekonujące, że właśnie tam postanowiłyśmy się wybrać.

Restauracja Delikatesy Esencja mieści się przy ulicy Marszałkowskiej 8. Dotarcie do niej okazało się emocjonujące. Przed wyjściem z domu nie oglądałam telewizji. Gdy wysiadłam z autobusu w okolicy Ogrodu Saskiego, pewna starsza pani zapytała mnie: "Przepraszam panią, czy jeżdżą tramwaje?" Pomyślałam: "Dlaczego miałyby nie jeździć?" i odpowiedziałam: "Mam nadzieję, że tak. Właśnie mam zamiar jechać tramwajem". Na przystanku stało sporo ludzi - pomyślałam, że to dobry znak, bo skoro czekają, to znaczy, że tramwaje pewnie jeżdżą. Szybko jednak pojawił się w pobliżu samochód służb miejskich i panowie poinformowali, żeby nie czekać na tramwaje, bo nie jeżdżą. Nie wiedziałam jeszcze dlaczego, ale trzeba było szybko zareagować, bo do umówionej godziny spotkania zostało jeszcze tylko 10 minut. Na szczęście w centrum Warszawy oprócz tramwajów i autobusów jest jeszcze metro i błyskawicznie udałam się na stację. Właśnie wyjęłam telefon, aby wybrać numer do Amber i powiadomić ją, że mogę się trochę spóźnić, gdy wyświetliło się połączenie przychodzące właśnie od niej. "Haniu, czy Ty dasz radę dojechać? Plac Konstytucji został zdemolowany i nic nie jeździ. Zostawiłam samochód przy Wiśniowej i idę pieszo." Odpowiedziałam: "Mam nadzieję dojechać metrem, właśnie czekam na stacji, a potem dojść kawałek pieszo". Metro na szczęście jeździło. Gdy wyszłam ze stacji Politechnika, zlokalizowanej w niedużej odległości od Placu Konstytucji - głównego miejsca zamieszek, sytuacja na ulicach wyglądała nieciekawie. Czułam się, jakby wybuchła wojna - nic nie jeździło, ulice zablokowane przez policję, w oddali, od strony Rozdroża słychać było odgłosy wybuchów petard, a po ulicach kręciło się dużo podejrzanych typów. Czułam się niepewnie, idąc pieszo do restauracji. Na szczęście udało się do niej dotrzeć bez przeszkód i nawet niewiele się spóźniłam. Amber była już na miejscu. To, co działo się na zewnątrz, trochę popsuło nastój święta, ale i tak ucieszyłyśmy się ze spotkania, poznania nowego dla nas miejsca i degustacji okazjonalnego menu.

Poznawanie kulinarnej strony restauracji rozpoczęłyśmy od zamówienia rozgrzewających herbat - Amber skusiła się na imbirową, ja na malinowo-pomarańczową. W mojej zamiast plasterków pomarańczy były, co prawda, plasterki cytryny, ale i tak była pyszna. Jeszcze bardziej by mi pasowała, gdyby podano ją gorącą - była jedynie ciepła.

Po rozgrzaniu się herbatą przyszła pora na zamówienie dań. Najpierw skusiłyśmy się na zupy: Amber zamówiła rosół z gęsiny, a ja zupę-krem z dyni z kozim serkiem i dukka, której zdjęciem na stronie Gastronauci zachwyciłam się dzień wcześniej. Okazało się, że w rzeczywistości zupa prezentowała się równie apetycznie jak na zdjęciu i była przepyszna - miała słodkawy smak urozmaicony kozim serkiem i prażonymi ziarnami z dodatkiem soli morskiej. Byłam zachwycona tą zupą i chętnie zjadłabym ją ponownie. Może uda mi się ugotować podobną w domu - będę próbować. Amber chwaliła również smak rosołu.

Jeśli chodzi o danie główne, obie zamówiłyśmy to samo, a mianowicie udko gęsie podane z puree ziemniaczanym i sałatką z buraków i gruszki.

Danie było pyszne - zachwycił mnie nie tylko smak gęsiny, ale także śliwkowo-korzenny smak sosu, z którym była podana. Z gęsiną dobrze komponowały się gruszki i buraczki składające się na sałatkę, przy czym obie zgodnie stwierdziłyśmy, że przydałoby się podkręcić smak buraczków kilkoma kroplami octu balsamicznego, bo był on za mało wyrazisty. Bardzo smakowało mi puree ziemniaczane z dodatkiem sporej ilości drobno posiekanej natki pietruszki. Też zrobię takie w domu przy najbliższej okazji.

Nie mogłyśmy sobie odmówić zamówienia jednego z patriotycznych deserów w barwach narodowych przygotowanych przez restaurację specjalnie na ten dzień. Do wyboru był sernik z sosem malinowym i tiramisu z dodatkiem granatu. Kusiła także szafranowo-kardamonowa panna cotta, ale ostatecznie zdecydowałyśmy się obie na tiramisu. Co prawda, jestem trochę sceptyczna w stosunku do tego deseru, bo można go znaleźć w menu większości warszawskich restauracji, a ja lubię poznawać nowe smaki, jednakże tym razem nie żałowałam, że zdecydowałam się właśnie na tiramisu, bo okazało się pyszne. Spodobało mi się, że jest podawane w szklaneczkach. Cierpki smak granatu ciekawie komponował się ze słodyczą deseru.

W Delikatesach Esencji spodobało mi się to, że menu zmienia się co miesiąc i jest ono skomponowane na bazie tego, co jest dostępne sezonowo. Bardzo ciekawy zwyczaj. Dzięki temu, odwiedzając tę restaurację za jakiś czas, będę mogła wybierać potrawy z nowego menu.

Podsumowując, bardzo smakowało mi jedzenie w Delikatesach Esencji, a to jest w przypadku restauracji najważniejsze. Spodobała mi się też miła obsługa i jej naturalne, niewymuszone zainteresowanie, czy nam smakowało. Chętnie bym tam jeszcze wróciła, aby spróbować innych dań. Okazale wyglądały żeberka z pęczakiem, które zamówiono przy sąsiednim stoliku. Zachęcano nas też do skorzystania z oferty lunchowej i niedzielnego śniadania, które wydały się korzystne.

Restauracja ma nieformalny wystrój i klimat. Jest w niej gwarno - choć tego nie widać na powyższych zdjęciach, przychodzi do niej sporo ludzi. Nadaje się najbardziej na spotkanie w gronie znajomych.

Ceny, moim zdaniem, adekwatne do jakości i trzymające się w warszawskich standardach. Rachunek za 3 dania i dwie herbaty wyniósł nieco ponad 100 zł od osoby. Przyzwyczajona jestem do tego, że taką mniej więcej kwotę trzeba wydać, idąc na kolację do restauracji w Warszawie.

http://www.delies.pl

Mule z winem Rioja i chorizo

2011-11-11T06:34:00.002+01:00

Pomysł na to danie zaczerpnęłam z programu 5 Ingredient Fix (5 składników) wyświetlanego na kanale TVN Style. Trafiłam na ten program przypadkowo, właśnie w momencie, gdy prowadząca, Claire Robinson, przyrządzała mule z winem Rioja i chorizo. Przepis tak mi się spodobał, że postanowiłam go jak najszybciej wypróbować. Przy najbliższej okazji kupiłam mule, wino Rioja i ku mojej wielkiej radości także hiszpańskie chorizo - wcale się nie spodziewałam, że uda mi się je dostać i zastanawiałam się, jaką kiełbasą je zastąpię. Nie mogło do tego zabraknąć świeżej bagietki.

Danie ma tak intrygujący, niebanalny smak, że przyrządziłam je już dwa razy, choć muszę przyznać, że bardziej smakują mi jednak mule w białym winie. Od czasu do czasu warto jednak pozwolić sobie na trochę odmiany. W tym daniu dominują smaki chorizo i wina, smak muli schodzi na dalszy plan. Zapach podczas gotowania jest niesamowity.

Nieco zmodyfikowałam przepis źródłowy, dodając mniej wina - trochę szkoda mi było zużyć na ugotowanie muli całej butelki i dodanie aż tak dużej ilości nie wydało mi się uzasadnione. Mule puszczają podczas gotowania dużo wody i wyszłaby z tego zupa z mulami. W zupełności wystarczyła szklanka wina. Za drugim razem zmieniłam też kolejność smażenia cebuli i chorizo, dodając od siebie szósty składnik, a mianowicie trochę oliwy. U mnie najpierw powędrowała na patelnię z rozgrzaną oliwą cebula, do której po kilku minutach dodałam pokrojone w kostkę chorizo (odwrotnie niż u autorki przepisu). Danie powinno być po ugotowaniu posypane natką pietruszki, ale ja o niej zapomniałam.

Składniki:

(dla 2 osób)

- 1 kg świeżych muli

- szklanka wina Rioja lub innego czerwonego, wytrawnego

- 1 duża cebula cukrowa lub 2 średnie

- łyżka oliwy

- 1 kawałek kiełbasy chorizo (ok. 100 - 150 g)

- szczypta soli

- trochę świeżo zmielonego pieprzu czarnego

- trochę posiekanej natki pietruszki

Przygotowanie:

Mule umieścić w dużym naczyniu wypełnionym zimną wodą i pozostawić na 10-15 minut. W zimnej wodzie żywe mule zamkną się, co pozwoli łatwo oddzielić je od otwartych (martwych). Te ostatnie należy wyrzucić.

W dużym garnku rozgrzać niewielką ilość oliwy, dodać pokrojoną w półplasterki cebulę, smażyć kilka minut, aż zmięknie. Następnie dodać chorizo obrane ze skórki i pokrojone w kostkę, wymieszać z cebulą, smażyć 2 minuty. Dodać sól, pieprz, wino i mule, przykryć pokrywą, gotować na dość silnym ogniu ok. 4 minut, odkryć pokrywę, gotować jeszcze dwie minuty. Posypać posiekaną natką pietruszki i od razu podawać z dodatkiem bagietki.

Kokosowy pudding z dynią i tapioką

2011-11-08T20:59:00.001+01:00

Zatęskniłam za moim ulubionym deserem, czyli puddingiem z tapioki. Lubię urozmaicenie w kuchni, dlatego pokusiłam się o wymyślenie nowej wersji tego deseru, a mianowicie dodanie do niego dyni. Wiedziałam, że sprawdza się ona dobrze w deserach - w ubiegłym roku przyrządziłam panna cottę z dynią, której smak bardzo miło wspominam. Nie zawiodłam się również na puddingu z tapioką i dynią - okazał się bardzo smaczny. Jako dodatek do niego polecam syrop klonowy.

Składniki:

(6 porcji)

- 1/3 szklanki drobnych perełek tapioki

- 1 i 1/2 szklanki wody

- puszka mleka kokosowego

- 2 szklanki dyni pokrojonej w kostkę

- 2 łyżki cukru

- szczypta soli

- trochę mielonego cynamonu

- syrop klonowy

Przygotowanie:

Wodę wlać do garnka i doprowadzić do wrzenia. Dodać tapiokę i szczyptę soli, gotować 5 minut na niedużym ogniu, ciągle mieszając. Po 5 minutach zdjąć z ognia, przykryć garnek pokrywką i odstawić na 15 minut, aby tapioka wchłonęła wodę. Do drugiego garnka wlać mleko kokosowe, podgrzać, dodać pokrojoną dynię, gotować na średnim ogniu ok. 5 minut, następnie dodać tapiokę, cukier i gotować na niedużym ogniu, cały czas mieszając, do uzyskania konsystencji puddingu. Podawać na ciepło lub na zimno, posypując odrobiną mielonego cynamonu i polewając syropem klonowym.

Przepis własny inspirowany deserami kuchni azjatyckiej.

Zapiekane tortellini z sosem mięsno-pomidorowym

2011-11-07T21:03:00.002+01:00

Moja dzisiejsza propozycja to kolejne danie w stylu włoskim. Jest szybkie i proste w przygotowaniu. Zamiast gotować wciąż spaghetti bolognese czy carbonara, warto trochę odbiec od schematu. Nakład pracy podobny, a efekt wprowadza nieco odmiany na stole.

Czytając opisy produktów na opakowaniach, można się czasem zdrowo pośmiać. Oto, co przeczytałam na opakowaniu pierożków, których użyłam do ugotowania dzisiejszej potrawy: po włosku tortellini con ricotta & spinaci, po angielsku filled egg pasta with riccotta cheese and spinach filling, a na polski przetłumaczono to jako - cytuję opis z opakowania: "pasta jajeczna z serem ricotta i spinaczem". Ubaw po pachy. Śmieję się z tej pasty ze spinaczem przez cały wieczór, zastanawiając się, czy spożycie tej potrawy było dla mnie bezpieczne.

Składniki:

(4-6 porcji)

- 1 opakowanie tortellini (250 g)

- 300 g mielonej wieprzowiny

- 1 puszka krojonych pomidorów w zalewie

- 1 cebula

- 2 ząbki czosnku

- kilkanaście czarnych oliwek pokrojonych w plasterki

- 100 g kremowego twarożku naturalnego

- 2 łyżki oliwy + trochę do wysmarowania formy

- łyżeczka suszonego oregano

- łyżeczka suszonej bazylii

- trochę świeżo zmielonego pieprzu czarnego

- sól

- 4 łyżki startego parmezanu lub innego sera wg uznania

Przygotowanie:

Tortellini ugotować wg przepisu na opakowaniu, odsączyć. Cebulę pokroić w kostkę, czosnek drobno posiekać. Na patelni rozgrzać oliwę, dodać cebulę i czosnek, zeszklić, dodać mięso mielone i podsmażyć. Następnie dodać krojone pomidory, przyprawy, oliwki, dusić pod przykryciem ok. 10 minut na średnim ogniu. Formę do zapiekania wysmarować oliwą, dodać ugotowane tortellini, twarożek kremowy, sos mięsno-pomidorowy, wymieszać, posypać tartym parmezanem. Naczynie przykryć folią aluminiową, zapiekać w średnio nagrzanym piekarniku ok. 20 minut. Podawać od razu po zapieczeniu.

Przepis własny inspirowany kuchnią włoską. Dodaję go do akcji Viva Italia! zorganizowanej na Durszlaku przez Makro w kategorii primi piatti.

Spaghetti z owocami morza

2011-11-06T09:21:00.001+01:00

Dziś przedstawiam przepis z mojej kolekcji dań ekspresowych. Potrawa jest prosta, szybka w przygotowaniu i smaczna. Powinna przypaść do gustu amatorom owoców morza. Na moim stole pojawia się co jakiś czas od dobrym kilku lat. Świetnie smakuje z kieliszkiem białego wina.

Składniki:

(dla 2 osób)

- 250 g makaronu spaghetti

- opakowanie mieszanych owoców morza - 250 g

- garść dużych krewetek

- 6 paluszków krabowych

- 2 duże pomidory lub puszka krojonych pomidorów w zalewie

- 2 łyżki oliwy

- 2 ząbki czosnku

- 10 czarnych oliwek bez pestek

- 1 średnia cebula

- łyżeczka suszonego oregano

- pieprz czarny mielony

- sól

- szczypta ostrej papryki lub łyżeczka oliwy aromatyzowanej chili - opcjonalnie

Przygotowanie:

Przyrządzenie dania rozpocząć od wstawienia osolonej wody do ugotowania makaronu. W międzyczasie pokroić cebulę w kostkę, czosnek drobno posiekać, oliwki odsączyć z zalewy, pokroić w plasterki, pomidory sparzyć wrzątkiem, pokroić w kostkę. Paluszki krabowe pokroić w ukośne plasterki średniej grubości.W głębokiej patelni rozgrzać oliwę, dodać cebulę i czosnek, zeszklić. Dodać pomidory, krewetki, mieszankę owoców morza, przyprawy, posolić. W międzyczasie włożyć makaron do gotującej wody i ugotować al dente (ok. 10 minut). Sos gotować pod przykryciem na średnim ogniu, od czasu do czasu mieszając - zajmie to mniej więcej tyle czasu, ile gotuje się makaron. Na ok. 3 minuty przed końcem gotowania sosu dodać pokrojone paluszki krabowe (gdybyśmy dodali je wcześniej, rozpadłyby się na drobne kawałki) i oliwki. Amatorzy ostrzejszych smaków mogą dodać łyżeczkę oliwy aromatyzowanej chili lub trochę ostrej papryki. Po ugotowaniu wymieszać na patelni makaron z sosem i od razu podawać.

Przepis własny inspirowany kuchnią włoską. Dodaję go do akcji Viva Italia! zorganizowanej przez Makro na Durszlaku w kategorii primi piatti.

Skrzydełka z 7 Up i trawą żubrową

2011-11-02T06:15:00.006+01:00

Niedawno prezentowałam na blogu przepis na skrzydełka w Coca-Coli. Jakiś czas temu natknęłam się w sieci na informację, że skrzydełka można marynować nie tylko w Coca-Coli, ale także w napoju Sprite lub 7 Up. Postanowiłam poeksperymentować z tym dodatkiem. W domu mam spory zapas trawy żubrowej, której swego czasu kupiłam za dużo dla znajomego z zagranicy i część zostawiłam dla siebie. Pomyślałam, że dodatek niewielkiej ilości tej trawy może nadać ciekawą nutę marynacie do skrzydełek i tak oto powstał poniższy przepis. Efekt eksperymentu okazał się bardzo udany - skrzydełka były pyszne, a podczas ich pieczenia roznosił się wspaniały zapach.

Składniki:

(dla 4 osób)

- 12 skrzydełek kurczaka

- szklanka napoju 7 Up lub Sprite

- 2 ząbki czosnku

- 6 plasterków świeżego imbiru

- 3 łyżki jasnego sosu sojowego

- łyżka octu jabłkowego

- 2 łyżki chińskiego wina ryżowego lub wytrawnego sherry

(można pominąć w przypadku problemów z zakupem)

- 2 źdźbła suszonej trawy żubrowej

- 1/2 łyżeczki pasty sambal oelek

- trochę świeżo zmielonego pieprzu (u mnie zielony)

- szczypta soli

Przygotowanie:

Skrzydełka umyć, osuszyć, pokroić na części, włożyć do salaterki. Czosnek i imbir drobno posiekać, dodać do skrzydełek. Zalać szklanką napoju 7 Up lub Sprite, dodać sos sojowy, ocet, wino ryżowe lub sherry, pastę sambal oelek, trawę żubrową pociętą nożyczkami na małe kawałki, trochę świeżo zmielonego pieprzu i odrobinę soli. Dokładnie wymieszać, przykryć salaterkę folią spożywczą i wstawić do lodówki na noc. Następnego dnia przełożyć skrzydełka do naczynia żaroodpornego, przykryć folią aluminiową, piec 30 minut w średnio nagrzanym piekarniku, a następnie zdjąć folię aluminiową i piec do momentu zrumienienia skrzydełek (ok. 10-15 minut). Podawać od razu po upieczeniu.

Boćwina smażona po indyjsku

2011-11-01T08:51:00.001+01:00

Kupując boćwinę, nie bardzo wiedziałam, co kupuję. Nie wiedział tego też sprzedawca z targowiska koło Hali Mirowskiej, który powiedział mi, że to rodzaj kapusty. Pęczek zielonych liści z czerwonymi żyłkami i ogonkami nie wyglądał mi jednak na kapustę. Po konsultacji z Thiessą i przejrzeniu zdjęć w sieci, ustaliłam, że to boćwina, czyli burak liściowy. Postanowiłam przyrządzić ją w prosty sposób, smażąc krótko na silnym ogniu z dodatkiem czosnku, przypraw typowych dla kuchni indyjskiej oraz wiórków kokosowych. Wyszedł z tego smaczny dodatek do indyjskiego curry.

Składniki:

(2 porcje)

- pęczek boćwiny

- 2 łyżki oliwy lub oleju roślinnego

- 2 ząbki czosnku pokrojone w plasterki

- łyżka wiórków kokosowych

- 1 papryczka chili drobno posiekana lub zmiażdżona w moździerzu

- łyżeczka ziaren kuminu

- łyżeczka przyprawy garam masala

- trochę soli

Przygotowanie:

Boćwinę umyć, osuszyć, odciąć stwardniałe końcówki ogonków, pokroić w kilkucentymetrowe kawałki. Na dużej patelni lub w woku rozgrzać na silnym ogniu oliwę lub olej, dodać ziarenka kuminu, krótko podsmażyć mieszając, gdy zaczną strzelać, dodać czosnek, chili i wiórki kokosowe, krótko podsmażyć, mieszając. Gdy wiórki lekko się podrumienią, dodać pokrojoną boćwinę, przyprawę garam masala i sól. Smażyć na silnym ogniu ok. 3-4 minut, mieszając, aż ogonki boćwiny lekko zmiękną. Podawać jako dodatek do dań kuchni indyjskiej.

Pomysł z rewelacyjnego bloga Vazhayila, boćwinę przyrządziłam jednak nieco inaczej niż w przepisie źródłowym.